சிறுகதை 624
மறக்க முடியாத சந்திப்பு
மங்களூருக்குப் புறப்பட்டிருந்த ரயிலின் முன்பதிவு செய்யப்பட்ட பெட்டிக்குள் விஷாலும் அவரது தந்தை விஷ்ணுவும் நுழைந்தனர். அடுத்த நாள் மங்களூரில் நடைபெறவிருந்த நுழைவுத் தேர்வை எழுதுவதற்காக விஷால் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தான்.
அப்போது முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த ஒருவர் திடீரென,
“ஏய் விஷ்ணு!” என்று அழைத்தார்.
விஷ்ணு திரும்பிப் பார்த்ததும் மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர்ந்தது. அது அவரது உறவுச் சகோதரி நிரூபா.
“ஹாய் விஷ்ணு! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று அவள் அன்புடன் கேட்டாள்.
“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நீ எப்படி இருக்கிறாய்? வெங்கட் எப்படி இருக்கிறார்?” என்று விஷ்ணு பதிலளித்தார்.
“அவர் நலமாக இருக்கிறார். நான் ஒரு திருமண விழாவில் கலந்துகொள்ள மங்களூருக்கு போகிறேன். நீங்கள்?” என்று நிரூபா கேட்டாள்.
“விஷால் நாளை நுழைவுத் தேர்வு எழுதப் போகிறான்,” என்று பெருமையுடன் கூறினார் விஷ்ணு.
“அப்படியா! மிகவும் சந்தோஷம்,” என்று சிரித்தபடி சொன்னாள் நிரூபா.
“நீங்கள் இருவரும் என் தோழியின் வீட்டில்தான் தங்குங்கள். ஹோட்டலுக்காக தேவையில்லாமல் பணம் செலவழிக்க வேண்டாம்.”
“நன்றி ஆன்ட்டி,” என்று மரியாதையுடன் கூறினான் விஷால்.
“என் தேர்வு மையமும் மங்களூரில்தான் இருக்கிறது.”
மங்களூரை அடைந்தபின், மூவரும் ஒரு கார் வாடகைக்கு எடுத்து நிரூபாவின் தோழியின் வீட்டுக்குச் சென்றனர். கதவைத் திறந்த பெண்மணியைப் பார்த்தவுடன் விஷ்ணு அதிர்ச்சியடைந்தார். அவள் அவரது பழைய கல்லூரி தோழி ரோகிணி.
ரோகிணியும் அவரைக் கண்டு அதே அளவு மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.
“அட விஷ்ணு! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று உற்சாகமாகக் கேட்டாள்.
இருவரின் ஆச்சரியத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் பார்த்த நிரூபா சிரித்தபடி,
“அப்படியா! நீங்கள் இருவரும் கல்லூரியில் சேர்ந்து படித்தவர்களா?” என்றாள்.
கல்லூரி நாட்களில் விஷ்ணு ரோகிணியை மனதார விரும்பியிருந்தார். ஆனால் தனது காதலை ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தவில்லை. படிப்பை முடித்தபின் ரோகிணி மேல்படிப்பிற்காக வெளிநாடு சென்றாள். பின்னர் தன் கணவர் வினோத்துடன் சொந்த ஊரான மங்களூரில் குடியேறினாள்.
ரோகிணியும் வினோதும் அமைதியான மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களுக்கு குழந்தைகள் இல்லாவிட்டாலும், சிறு குழந்தைகளுக்காக அன்புடன் ஒரு மாண்டிசொரி பள்ளியை நடத்தி வந்தனர். வினோத் மங்களூரிலுள்ள ஒரு முன்னணி நிறுவனத்தில் ரசாயனப் பொறியாளராக பணியாற்றி வந்தார்.
அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே விஷாலும் விஷ்ணுவும் தேர்வு மையத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர். தேர்வு முடிந்தபின், தந்தையும் மகனும் பெங்களூருக்குத் திரும்பும் ரயிலில் ஏறினர்.
ரயில் மெதுவாக முன்னே நகர்ந்துகொண்டிருக்க, விஷ்ணு அமைதியாக அமர்ந்து தனது கல்லூரி நாட்களின் நினைவுகளில் மூழ்கினார். இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ரோகிணியை மீண்டும் சந்திக்கும் வாய்ப்பை விதி தந்ததற்காக அவர் மனமார நன்றியுணர்வு கொண்டார். வினோதும் மிகவும் நல்ல மனம் கொண்ட மனிதராக இருந்தார்.
ஒருகாலத்தில் சொல்லப்படாத இளமைக் காதலாக இருந்த உணர்வு, காலப்போக்கில் தூய்மையான தெய்வீக நட்பாக மாறிவிட்டதை விஷ்ணு உணர்ந்தார்.
ரயில் ஜன்னல் வழியாக வெளியைக் கவனித்தபடி, மெதுவாக அவர் தன்னிடமே கூறிக்கொண்டார்:
“இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என் பழைய தோழியை மீண்டும் சந்திக்கச் செய்த கடவுள் உண்மையிலேயே கருணையாளர்.”
— கே. ராகவன்
28-5-26
No comments:
Post a Comment