Small Story 626.T

 Small Story 626 

சண்முகப்ரியா

விதி சேர்த்த இனிய இணைவு

தலைமை ஆசிரியராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற பிறகு, சுவாமி தனது மனைவி பார்வதியுடன் சொந்த ஊரான திருநெல்வேலியில் குடியேறினார். அவர்களின் ஒரே மகள் பிரியா, பெங்களூரில் உள்ள ஒரு ஐடி நிறுவனத்தில் திட்ட மேலாளராக (Project Manager) வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

இருபத்தேழு வயதான பிரியா அழகானவள், வெண்மையான நிறம் கொண்டவள், புத்திசாலி, நன்னடத்தையுடையவள். அவள் அலுவலகத்தில் அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டாள். இருந்தாலும், சுவாமிக்கும் பார்வதிக்கும் மகளின் திருமணம் குறித்து கவலை இருந்தது. அவர்களது உறவினர்களின் மகள்கள் பெரும்பாலும் இருபத்துநான்கு வயதிற்குள் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தனர். பிரியாவின் ஜாதகமும் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது என்று கூறப்பட்டாலும், ஏதோ காரணத்தால் சரியான நேரம் இன்னும் வரவில்லை. முன்பு, நல்ல கல்வியும் உயர்ந்த பதவியும் கொண்ட இரண்டு வரன்களை, அவர்கள் உயரமாக இல்லாததால் பிரியா மறுத்துவிட்டாள்.

ஒரு மாலை, பிரியா அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்திற்கு டிபன் சாப்பிடச் சென்று அமைதியாக ஒரு மூலையில் அமர்ந்தாள். சிறிது நேரத்தில், வயதான தம்பதியர் ஒருவரும் அவர்களின் மகனும் வந்து அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்தனர். அந்த அம்மையார் அன்பாக சிரித்தார்.

“ஹலோ! நீங்க பக்கத்தில்தானே இருக்கிறீர்கள்? உங்கள் முகம் எங்கோ பார்த்த மாதிரி இருக்கு,” என்று கேட்டார்.

“ஆமாம் ஆன்ட்டி,” என்று மரியாதையுடன் பதிலளித்தாள் பிரியா. “நான் அருகிலுள்ள பிரெஸ்டீஜ் அபார்ட்மெண்ட்ஸ்ல தங்கியிருக்கேன்.”

அந்த அம்மையார் மகிழ்ச்சியுடன், “அப்படியா! நாங்களும் அங்கத்தான் இருக்கோம்! என் கணவர் சுப்பிரமணியம் ஐபி துறையில் இருந்து சமீபத்தில் ஓய்வு பெற்றார். இப்போது இங்கே குடியேறியிருக்கோம். எங்கள் மகன் சண்முகம் கடந்த வாரம் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருக்கான். எல்லாரும் சேர்ந்து டின்னருக்குதான் வந்தோம்,” என்றார்.

சண்முகம் பிரியாவைப் பார்த்து இனிமையாக சிரித்தான்.

“அப்படியா, உங்களுக்கு பெங்களூர் பிடிக்குமா?” என்று கேட்டான்.

அவனுடைய இனிய குரலும் கவர்ச்சியான தோற்றமும் பிரியாவை உடனே ஈர்த்தது.

“பிடிக்கும்,” என்று மெதுவாக பதிலளித்தாள். “நான் திருநெல்வேலியிலிருந்து வந்தவள் தான். ஆனா கடந்த இரண்டு வருடங்களாக இங்கே வேலை செய்கிறேன்.”

“நல்லது,” என்றான் அவன். “நான் அமெரிக்காவில் கூகுளில் Project Manager ஆக வேலை செய்கிறேன். விடுமுறைக்காக இங்கே வந்திருக்கேன்.”

அவனுடைய அம்மா மகிழ்ச்சியுடன் தொடர்ந்தார்:

“இந்த வருடத்துக்குள்ளே சண்முகத்துக்கு கல்யாணம் பண்ணணும் என்று நினைக்கிறோம். உங்க நண்பர்களில் நல்ல பெண் யாராவது இருந்தா சொல்லுங்க. இப்போ நாம அக்கம்பக்கத்தினர் தானே!”

பிரியா மெதுவாக சிரித்தாள்.

“கண்டிப்பா ஆன்ட்டி,” என்றாள்.

அந்த அம்மையார் சாதாரணமாக கேட்டார்:

“உங்க கணவர் எங்கே வேலை செய்கிறார்?”

பிரியா வெட்கத்துடன் சிரித்து,

“எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகல ஆன்ட்டி,” என்றாள்.

அந்த நேரத்தில், சண்முகம் கை கழுவ எழுந்தான். அவன் உயரமாகவும் அழகாகவும் இருப்பதைப் பார்த்த பிரியாவின் மனம் அமைதியாக அவனை ரசித்தது.

புறப்படும் முன், அந்த அம்மையார் பிரியாவின் அப்பாவின் தொலைபேசி எண்ணை கேட்டார். பிரியா தனது எண்ணையும் சேர்த்து கொடுத்துவிட்டு மரியாதையுடன் விடை பெற்றாள்.

ஒரு வாரம் கழித்து, சுவாமியும் பார்வதியும் முன் அறிவிப்பில்லாமல் திடீரென பெங்களூருக்கு வந்தார்கள்.

அதிர்ச்சியடைந்த பிரியா,

“என்னம்மா விஷயம்?” என்று கேட்டாள்.

பார்வதி மர்மமான சிரிப்புடன்,

“இன்று உனக்காக ஒரு மாப்பிள்ளை பார்க்கப் போறோம்,” என்றாள்.

“எங்கே?” என்று ஆர்வமாக கேட்டாள் பிரியா.

“உன் அபார்ட்மெண்ட்லதான்,” என்று அம்மா பதிலளித்தார்.

உடனே, உணவகத்தில் சந்தித்த அன்பான அந்த அம்மையார் பிரியாவுக்கு நினைவுக்கு வந்தார்.

அன்று மாலை, இரு குடும்பங்களும் சண்முகத்தின் வீட்டில் முறையாக சந்தித்தனர். பிரியாவும் சண்முகமும் சில நேரம் தனியாக பேசினர். பின்னர் இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் இந்த திருமணத்திற்கு சம்மதித்தனர்.

இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, திருநெல்வேலியில் உறவினர்களும் நண்பர்களும் ஆசீர்வதிக்க, அவர்கள் திருமணம் விமரிசையாக நடைபெற்றது. அடுத்த வாரமே புதுமண தம்பதியர் அமெரிக்காவிற்குப் புறப்பட்டனர். விரைவில் பிரியாவும் கூகுளில் சேர்ந்து தனது கணவருடன் அதே அலுவலகத்தில் வேலை செய்ய இருந்தாள்.

மகள் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்படுவதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்வதி, சுவாமியிடம் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“கவனிச்சீங்களா? நம்ம மாப்பிள்ளை பேரும் நம்ம மகள் பேரும் சேர்ந்து உங்களுக்கு பிடித்த ராகமான ‘சண்முகப்ரியா’ மாதிரி இருக்கு.”

சுவாமியின் கண்கள் நனிந்தன.

“ஆமாம்… கடவுள் உண்மையிலேயே பெரியவர்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்.

— கே. ராகவன்

30-5-26