Small Story 503.

Small Story 503. Great RAW Mukundan sat by the window, worry etched across his face. There had been no communication from his son, Sudeep, who had gone to Iran on an official investigation assignment. The region was in turmoil, and the silence troubled him deeply. Sudeep, however, was used to such missions. Working for RAW had taken him across many countries, and he enjoyed the responsibility and thrill that came with serving the nation. Still, a father’s heart never truly rests. Just then, Mukundan’s phone rang. “Hey Dad,” came Sudeep’s cheerful voice. “My work is over. I reached Mumbai yesterday. I’m in my hotel now, watching Tehran, the John Abraham movie. Really enjoying it!” Mukundan’s face lit up. “Thank God! How is everything? And how are you, son?” “All good, Dad. How’s Mom? And Rishi and Sowmya?” “Everyone is fine,” Mukundan replied, relief washing over him. “I’m happy now—very happy after hearing your voice.” After a brief pause, Mukundan spoke with quiet pride. “I know the risks and ethics of your profession. As a retired RAW officer myself, I understand what this life demands. You chose this path on your own, inspired by my service and credentials. Your words—‘Risk is everywhere, but risking for the sake of the country is worth it’—are still ringing in my ears.” “Take care, Dad,” Sudeep said warmly. “I’ll bring your favorite sweets from Mumbai.” The call ended. Mukundan smiled, his worries finally at rest. Behind him stood Rohini, his better half, who had been listening to the entire conversation. She nodded proudly and said softly, “Great RAW.” K.Ragavan 27-1-26

Small Syory 503.T

சிறுகதை 503 கிரேட் ரா (Great RAW) முகுந்தன் ஜன்னலருகே அமர்ந்திருந்தார். அவரது முகத்தில் கவலையின் கோடுகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. அதிகாரப்பூர்வ விசாரணை பணிக்காக ஈரானுக்கு சென்றிருந்த அவரது மகன் சுதீப்பிடமிருந்து எந்த தகவலும் வரவில்லை. அந்தப் பகுதி கலவரத்தில் இருந்ததால், அந்த அமைதி அவரை ஆழமாக கலங்கச் செய்தது. ஆனால் சுதீப் இப்படிப்பட்ட பணிகளுக்கு பழகியவன்தான். ரா (RAW) அமைப்பில் பணிபுரிவது அவனை பல நாடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தது. நாட்டுக்காகச் சேவை செய்வதில் உள்ள பொறுப்பும் சாகசமும் அவனுக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியே. இருந்தாலும், ஒரு தந்தையின் இதயம் எப்போதும் அமைதியாக இருக்காது. அந்த நேரத்தில் முகுந்தனின் கைப்பேசி ஒலித்தது. “ஹே டாட்,” என்று சுதீப்பின் உற்சாகமான குரல் கேட்டது. “என் வேலை முடிஞ்சுடுச்சு. நேற்று மும்பை வந்தேன். இப்போ ஹோட்டலில் இருக்கேன். ஜான் அபிரகாம் நடித்த ‘தெஹ்ரான்’ படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கேன். ரொம்ப ரசிக்கிறேன்!” முகுந்தனின் முகம் மலர்ந்தது. “கடவுளுக்கு நன்றி! எல்லாம் நன்றாக இருக்கா? நீ எப்படி இருக்கிறே, மகனே?” “எல்லாம் சரி, டாட். அம்மா எப்படி இருக்காங்க? ரிஷி, சௌம்யா எல்லாரும் நலமா?” “எல்லாரும் நலம்தான்,” என்று முகுந்தன் கூறினார். அவரது மனம் முழுவதும் நிம்மதியால் நிரம்பியது. “உன் குரலை கேட்டதும் எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்… உண்மையிலேயே ரொம்ப சந்தோஷம்.” சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு, அமைதியான பெருமையுடன் முகுந்தன் பேசினார். “உன் தொழிலின் அபாயங்களையும், அதிலுள்ள ஒழுக்கத்தையும் நான் நன்றாக அறிந்தவன். நானே ஓய்வு பெற்ற ரா அதிகாரி என்பதால், இந்த வாழ்க்கை என்ன தேவைப்படுத்துகிறது என்பதையும் புரிந்து கொண்டவன். என் சேவையும் அனுபவமும் உன்னை இந்தப் பாதையைத் தேர்வு செய்யத் தூண்டின. ‘அபாயம் எங்கும் இருக்கிறது; ஆனால் நாட்டுக்காக அபாயத்தை ஏற்குவது மதிப்புமிக்கது’ என்று நீ சொன்ன வார்த்தைகள் இன்னும் என் காதில் ஒலிக்கின்றன.” “கவனமாக இருங்கள், டாட்,” என்று சுதீப் அன்புடன் சொன்னான். “மும்பையிலிருந்து உங்களுக்கு பிடித்த இனிப்புகளை கொண்டு வர்றேன்.” அழைப்பு முடிந்தது. முகுந்தன் புன்னகையுடன் நின்றார். அவரது கவலைகள் அனைத்தும் ஓய்ந்திருந்தன. அவரின் பின்னால், அந்த முழு உரையையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அவரது வாழ்க்கை துணை ரோகிணி நின்றிருந்தாள். பெருமையுடன் தலைஅசைத்தவள் மென்மையாகச் சொன்னாள்— “கிரேட் ரா.” — கே. ராகவன் 27-1-26

Tribute 912.

Tribute to Shankara Lake View Layout, Bengaluru 912 Today was a truly memorable day for me. I had the honour of hoisting the national flag at my second daughter’s residence in Shankara Layout, Kanakapura Road, as part of the Republic Day celebrations. I was deeply impressed by the interest and involvement shown by the members of the layout—both for the efforts taken in the past and their continued commitment towards the future development of this beautiful layout. ShankaraLake View Layout is steadily emerging as a grand landmark on Kanakapura Road, with the Silk Institute Metro Station close by, adding great value and connectivity. Over the past six years, since my daughter settled here, I have personally witnessed the remarkable development and positive transformation of this area. I sincerely wish and pray for the continued well-being and progress of this layout, and I am confident it will become a much-admired and talked-about residential community in the years to come. K.Ragavan 26-1-26

Small Story 502.

Small Story 502: Entrance Exam Encounter with Friends Poornima came to Nivedha’s flat early in the morning. Nivedha and her son Arjun were already waiting for her. Poornima’s son, Vishnu, is Arjun’s classmate. Both boys are studying in the 12th grade this year, and today they were going to write an important entrance exam at the Jayanagar center. They were writing the exam with hope and determination, dreaming of getting admission to the colleges of their choice. Before starting, Poornima and Nivedha wanted to receive blessings from Poornima’s father, Ram, so that the boys would perform well in the exam and secure colleges according to their priorities. The Jayanagar exam center was flooded with students. Nearly 1,800 students were appearing in the first batch alone. Everyone had their own dreams and priorities, but the number of seats was limited. In today’s fast-paced world, luck plays a role in everything—not just college admissions, but many other areas of life as well. Amidst all this competition, only a few are fortunate enough to get what they desire. While waiting, Poornima and Nivedha met three of their friends, who had also come with their sons for the same exam. Since there was a three-hour wait before the exam ended, instead of standing outside anxiously, the mothers decided to make good use of the time. They went to a nearby theatre and enjoyed watching an old Kannada film, sharing laughter and nostalgia while their children worked toward their future. K.Ragavan 26-1-26

Small Story 502.T

😊 சிறுகதை 502: நண்பர்களுடன் நுழைவுத் தேர்வு சந்திப்பு அதிகாலை நேரத்தில் பூர்ணிமா, நிவேதாவின் குடியிருப்புக்கு வந்தார். நிவேதாவும் அவரது மகன் அர்ஜுனும் ஏற்கனவே அவரைக் காத்துக் கொண்டிருந்தனர். பூர்ணிமாவின் மகன் விஷ்ணு, அர்ஜுனின் வகுப்பு நண்பன். இருவரும் இந்த ஆண்டு 12ஆம் வகுப்பு படித்து வருகின்றனர். இன்று ஜெயநகரில் உள்ள தேர்வு மையத்தில் நடைபெறும் முக்கியமான நுழைவுத் தேர்வை எழுதச் செல்ல இருந்தனர். தங்களுக்குப் பிடித்த கல்லூரிகளில் சேர வேண்டும் என்ற கனவோடும் உறுதியோடும் அவர்கள் தேர்வை எழுதச் சென்றனர். தேர்வு தொடங்குவதற்கு முன், பூர்ணிமாவும் நிவேதாவும், பூர்ணிமாவின் தந்தை ராமரிடம் ஆசீர்வாதம் பெற விரும்பினர். அந்த ஆசீர்வாதம் மூலம், பையர்கள் தேர்வில் சிறப்பாக செயல்பட்டு, தங்களின் முன்னுரிமைகளுக்கு ஏற்ப கல்லூரிகளில் சேர வேண்டும் என்பதே அவர்களின் வேண்டுகோள். ஜெயநகர் தேர்வு மையம் மாணவர்களால் நிரம்பி வழிந்தது. முதல் கட்டத்திலேயே சுமார் 1,800 மாணவர்கள் தேர்வில் பங்கேற்றனர். ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியான கனவுகளும் முன்னுரிமைகளும் இருந்தன. ஆனால் இருக்கைகள் குறைவாக இருந்தன. இன்றைய வேகமான உலகில், அதிர்ஷ்டமும் அனைத்திலும் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது — அது கல்லூரி சேர்க்கை மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையின் பல துறைகளிலும் கூட. இந்தப் போட்டி நிறைந்த சூழலில், சிலரே தங்களுக்கு விரும்பியதைப் பெறும் அதிர்ஷ்டசாலிகள் ஆகிறார்கள். காத்திருக்கும் நேரத்தில், பூர்ணிமாவும் நிவேதாவும், அதே தேர்வுக்காக தங்களின் மகன்களுடன் வந்திருந்த மூன்று நண்பர்களைச் சந்தித்தனர். தேர்வு முடிவதற்கு இன்னும் மூன்று மணி நேரம் இருந்ததால், பதற்றத்துடன் வெளியே நின்றுகொள்வதற்குப் பதிலாக, அந்த நேரத்தை பயனுள்ளதாகக் கழிக்க அவர்கள் முடிவு செய்தனர். அருகிலிருந்த ஒரு திரையரங்கிற்குச் சென்று, ஒரு பழைய கன்னட திரைப்படத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர். சிரிப்பும் நினைவுகளும் பகிர்ந்துகொண்ட அந்த நேரத்தில், அவர்களுடைய பிள்ளைகள் தங்களின் எதிர்காலத்திற்காக முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர். K.Ragavan 26-1-26 🌸

Small Story 501.

Small Story501 501 Bar Buddy – Damodaran’s Encounter Rathinam returned to his native place, Kullapuram near Periyakulam, a fertile and peaceful village close to Madurai, after a gap of five long years. Earlier, he used to visit often, but time had its demands—especially his frequent trips to the United States to visit his daughter settled in Boston. As he walked through familiar streets, memories flooded his mind—childhood days, village life, and above all, his dear friend 501 Damodaran, fondly known in their circle as “501 Bar Buddy.” Damodaran had worked in the Sales division of Tata Products – 501, and during those years, he and Rathinam never missed meeting each other during holidays. Rathinam had served in the Revenue Department and, after retirement, settled in Bengaluru with his daughter. Damodaran, after retiring from Tata, had spent some time at his son’s place in Singapore before finally returning to settle in his native village with his wife, Lakshmi, two years ago. The moment Damodaran saw Rathinam, his face lit up with joy. He greeted him warmly, and Lakshmi too welcomed him with affection. The days that followed were filled with laughter, long conversations, and sweet memories of the past. They enjoyed a hearty lunch together, complete with Rathinam’s favorite sweet—laddu. After spending three wonderful days with his old buddy, Rathinam left for Kodaikanal station. He boarded the train, found his seat, and settled in. As the train slowly began to move, Damodaran leaned closer and whispered with a smile, “I’m still the same old 501 sales executive, my friend.” Rathinam smiled back, carrying with him not just luggage—but a heart full of timeless friendship. K.Ragavan 25-1-26

Small Story 501.T

சிறுகதை 501 501 பார் நண்பன் – தாமோதரனின் சந்திப்பு ஐந்து நீண்ட ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ரத்தினம் தனது சொந்த ஊரான மதுரைக்கு அருகிலுள்ள, வளமானதும் அமைதியானதும் ஆன பெரியகுளம் பக்கத்து குள்ளபுரம் கிராமத்திற்கு திரும்பினார். முன்பு அவர் அடிக்கடி ஊருக்கு வந்து செல்வார். ஆனால் காலத்தின் அழுத்தம்—குறிப்பாக, பாஸ்டனில் குடியேறியிருந்த தனது மகளைப் பார்ப்பதற்காக அமெரிக்காவுக்கு அடிக்கடி சென்று வர வேண்டிய நிலை—அவரைத் தடுத்து வைத்தது. பழகிய தெருக்களில் நடந்து செல்லும் போது, குழந்தைப் பருவ நினைவுகள், கிராம வாழ்க்கை, அதற்குமேல் அவரது அன்பு நண்பன் 501 தாமோதரன்—அவர்களின் வட்டாரத்தில் “501 பார் நண்பன்” என்று அன்போடு அழைக்கப்பட்டவர்—எல்லாம் அவரது நினைவில் ஓடியது. தாமோதரன், டாடா தயாரிப்புகள் – 501 நிறுவனத்தின் விற்பனைப் பிரிவில் பணியாற்றி வந்தார். அந்த காலங்களில், விடுமுறை நாட்களில் இருவரும் சந்திக்காமல் இருந்ததே இல்லை. ரத்தினம் வருவாய் துறையில் பணியாற்றி, ஓய்வுக்குப் பிறகு பெங்களூருவில் தனது மகளுடன் குடியேறினார். தாமோதரன், டாடா நிறுவனத்தில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின், சில காலம் சிங்கப்பூரில் தனது மகன் வீட்டில் தங்கி இருந்தார். அதன் பின்னர், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன், தனது மனைவி லட்சுமியுடன் சேர்ந்து சொந்த ஊரிலேயே நிரந்தரமாக குடியேறினார். ரத்தினத்தை பார்த்தவுடன் தாமோதரனின் முகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. அவர் அன்புடன் வரவேற்றார்; லட்சுமியும் அன்பும் பாசமும் கலந்த வரவேற்பை அளித்தார். அதன்பின் வந்த நாட்கள் சிரிப்புகளாலும், நீண்ட உரையாடல்களாலும், இனிய பழைய நினைவுகளாலும் நிரம்பியிருந்தன. ரத்தினத்துக்கு மிகவும் பிடித்த இனிப்பான லட்டுவுடன் கூடிய சுவையான மதிய உணவை அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ரசித்தனர். மூன்று இனிய நாட்களை தனது பழைய நண்பனுடன் கழித்த பிறகு, ரத்தினம் கொடைக்கானல் நிலையம் நோக்கிப் புறப்பட்டார். ரயிலில் ஏறி, தனது இருக்கையில் அமர்ந்தார். ரயில் மெதுவாக நகரத் தொடங்கிய போது, தாமோதரன் அருகில் வந்து புன்னகையுடன் மெதுவாகச் சொன்னார், “நான் இன்னும் அதே பழைய 501 விற்பனை நிர்வாகிதான், நண்பா.” ரத்தினம் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார். அவர் எடுத்துச் சென்றது சாமான்கள் மட்டும் அல்ல—காலத்தை வென்ற நட்பால் நிரம்பிய ஒரு மனதையும் கூட. — கே. ராகவன் 25-1-26