Small Story598.

 Small Story 598.

The Marathon Misunderstanding

Arun stood alone on the ground, feeling upset. The 8 km marathon was about to begin, yet none of his friends had arrived. His close friends—Basavaraj, Vijay, and Nagaraj—were always punctual participants. Their absence, and the lack of any communication, made Arun uneasy.

Just then, Rekha appeared and greeted him, “Hey Arun, you’ve forgotten to go to the award ceremony in the auditorium. Your friends are getting prizes there!”

Suddenly, Arun remembered the function mentioned in the invitation. He rushed to the auditorium, where a huge crowd had gathered. The speaker invited everyone to honor the previous marathon winners. One by one, the awards were distributed.

The announcer then made an important statement: “This time, the marathon will start at 8 a.m. in September to avoid the hot sun.”

Arun realized he had completely forgotten this detail from the invitation. After congratulating his three friends and the other winners, they all headed toward the venue together.

On the way, Basavaraj smiled and said, “Hey buddy, you forgot that you came first last time!”

Arun nodded and replied, “True, buddy. I was so excited about participating this year that I was only focused on the race. I was aiming for recognition again.”

After the one-and-a-half-hour program, they began heading home. Before leaving, Basavaraj whispered, “I appreciate your spirit. Your focus on the marathon brought you straight to the ground first—and then to the ceremony.”

The other friends nodded in agreement, smiling at Arun’s dedication.

K.Ragavan

Small Story 598.T

 

சிறுகதை 598

மரத்தான் தவறான புரிதல்

அருண் மைதானத்தில் தனியாக நின்று வருத்தமாக இருந்தான். 8 கி.மீ மரத்தான் தொடங்கப் போகிறது, ஆனால் அவன் நண்பர்களில் யாரும் இன்னும் வரவில்லை. அவன் நெருங்கிய நண்பர்கள்—பசவராஜ், விஜய், மற்றும் நாகராஜ்—எப்போதும் நேரத்திற்கு வருபவர்கள். அவர்களின் வருகை இல்லாமலும், எந்த தகவலும் இல்லாமலும் இருந்தது அருணை கவலையடையச் செய்தது.

அந்த சமயத்தில், ரேகா வந்து அவனை வரவேற்று, “ஹே அருண், நீ விருது வழங்கும் விழாவிற்கு ஆடிட்டோரியத்தில் போக மறந்துவிட்டாய். உன் நண்பர்கள் அங்கே பரிசு வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்!” என்றாள்.

அப்போது அருணுக்கு அழைப்பிதழில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த நிகழ்ச்சி நினைவுக்கு வந்தது. அவன் விரைவாக ஆடிட்டோரியத்திற்குச் சென்றான். அங்கே பெரிய கூட்டம் ஒன்று கூடியிருந்தது. மேடையில் இருந்த பேச்சாளர், முந்தைய மரத்தான் வெற்றியாளர்களை கௌரவிக்க அனைவரையும் அழைத்தார். ஒவ்வொருவருக்கும் விருதுகள் வழங்கப்பட்டன.

பின்னர் அறிவிப்பாளர் முக்கியமான ஒரு தகவலை அறிவித்தார்: “இந்த முறை, கடும் வெயிலை தவிர்க்க, மரத்தான் செப்டம்பர் மாதத்தில் காலை 8 மணிக்கு தொடங்கும்.”

அருண் இந்த விவரத்தை அழைப்பிதழில் இருந்தும் முழுமையாக மறந்துவிட்டதை உணர்ந்தான். தனது மூன்று நண்பர்களையும் மற்ற வெற்றியாளர்களையும் வாழ்த்திய பிறகு, அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து நிகழ்வு நடைபெறும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

பாதையில், பசவராஜ் சிரித்துக்கொண்டு, “ஏய் நண்பா, கடந்த முறை நீ முதலிடம் பெற்றதை மறந்துவிட்டாயே!” என்றான்.

அருண் தலையசைத்து, “ஆம் நண்பா. இந்த வருடம் பங்கேற்கும் ஆர்வத்தில் நான் முழுக்க போட்டியிலேயே கவனம் செலுத்தினேன். மீண்டும் அங்கீகாரம் பெறவே நினைத்தேன்,” என்று பதிலளித்தான்.

ஒரு மணி நேரமும் அரை மணிநேரமும் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு, அவர்கள் வீடு திரும்பத் தொடங்கினர். செல்லும் முன், பசவராஜ் மெதுவாக, “உன் உற்சாகம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. மரத்தான் மீது உன் கவனம் முதலில் உன்னை மைதானத்திற்கும், பின்னர் விழாவிற்கும் கொண்டு வந்தது,” என்று சொன்னான்.

மற்ற நண்பர்களும் சம்மதமாக தலை அசைத்து, அருணின் அர்ப்பணிப்பை பாராட்டினர்.

கே. ராகவன்

2-5-26

Letter.

Letter Published in The National UAE on 1May 26

I write in reference to Mina Al-Oraibi’s article Opec exit ‘purely a policy move’, UAE energy minister says (April 28): recent remarks from the UAE energy minister regarding his government’s decision to leave Opec and Opec+ appear to reflect a strategic policy shift. This move, which seems only partly in response to the ongoing crisis in the Middle East, invites deeper reflection. Viewed through the lens of evolving geopolitical and economic priorities, this decision aligns with the UAE’s general direction of travel that is based on the idea of bolstering national sovereignty. – K Ragavan, Bengaluru, India

Amazing Viewers.T

 Writing

ராகவன்–Creativity Blogspot பார்வையாளர்கள் கணிசமாக அதிகரிப்பு

நான் என் "Creativity" வலைப்பதிவை 2008ஆம் ஆண்டு தொடங்கினேன் என்று நினைக்கிறேன். ஆரம்ப காலங்களில் தினமும் சுமார் 30 பார்வையாளர்கள்—மாதத்திற்கு 900 பேர்—என்ற அளவில் இருந்தது. அந்த நிலையான ஆதரவு பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்தது. காலப்போக்கில், என் பதிவுகளின் மீது அதிகரித்த ஆர்வத்தை பிரதிபலிப்பதுபோல், பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கையும் மெதுவாக உயர்ந்தது.

இன்று, எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் அளிக்கும் ஒரு செய்தியை பகிர விரும்புகிறேன். இந்த ஏப்ரல் மாதத்தில், என் வலைப்பதிவு மொத்தம் 93,903 பார்வைகளை கடந்துள்ளது—இது இதுவரை நான் அடைந்துள்ள மிக உயர்ந்த எண்ணிக்கையாகும். இந்த முக்கியமான சாதனை எனக்கு மிகுந்த அர்த்தமுள்ளது; மேலும் தொடர்ந்து உருவாக்கவும் பகிரவும் என்னை ஊக்குவிக்கிறது.

என் வலைப்பதிவை தொடர்ந்து பார்வையிடும் அனைத்து வாசகர்களுக்கும் மற்றும் பார்வையாளர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள். உங்கள் நேரம், ஆதரவு, மற்றும் தொடர்ந்து வழங்கும் ஊக்கமே என்னை ஒவ்வொரு பதிவிலும் இன்னும் சிறப்பாக செய்யத் தூண்டுகிறது.

அன்புடன்,

கே. ராகவன்

1-5-26

Amazing Viewers.

 Ragavan-Creativity .Blog spot.Com Viewers Dramatic increase.

I started my creativity blog on Blogspot in 2008, if I remember correctly. In the early days, I had around 30 visitors per day—about 900 per month—and that steady support continued for many years. Over time, the viewership gradually increased, reflecting the growing interest in my content.

Today, I am truly happy and satisfied to share that in April, my blog has crossed 93,903 views—the highest in all these years. This milestone means a lot to me and encourages me to keep creating and sharing.

I sincerely thank all my readers and viewers for taking the time to visit my blog regularly, for your continued support, and for being part of this journey. Your interest and encouragement inspire me to do better with every post.

With Warm Regards,

K.Ragavan

1-5-26

Small Story 597.

 Small Story 597.

Truth Behind the High Pressure

Anirudh returned to his favorite library in Bengaluru after two years of study and three years of working in Australia. The library was quiet and calm, filled with books in many languages by eminent authors.

As he signed the register, he sensed someone standing behind him, waiting. When he turned back, his face lit up with joy.

“Hey, you!”

It was Anita. They had met six years ago in the same library and had become close friends. After Anirudh left for Australia, Anita had gone to the US for her higher studies. She had returned just a month ago.

After reading together for an hour, they went to their favorite restaurant for tea.

“So, Anita, how was your time in the US?” Anirudh asked. “I came back on holiday… and I was hoping to find you. I wanted to tell you something… my proposal. I hope you are still my old Anita.”

Anita smiled softly. “I am always your Anita. But during our time apart, I had a bad experience. One day in Boston, I fell down. Later, I was diagnosed with a mild cardiac problem. I was shocked—I’ve always been calm, and there’s no history of this in my family.”

“The doctors said it wasn’t hereditary. But after a few months, it got worse, and I became very upset. Then I met an Indian doctor who told me not to worry and suggested I consult his chief in India. I came here last week and met the doctor. After several tests, he said he would give his final opinion this afternoon.”

“Can I come with you?” Anirudh asked.

“It’s okay,” Anita replied. “I’ll call you.”

Before leaving, Anirudh asked for the doctor’s name.

“Dr. Shubhadra,” she said.

The next morning, Anita called, her voice filled with excitement.

“Good news! The doctor said there’s nothing physically wrong with me. My condition is due to emotional pressure. She said if I express my true feelings instead of suppressing them, everything will return to normal.”

Anirudh smiled. “So… what is your wish?”

Anita looked at him, slightly nervous. “My wish… is you. I’ve had a crush on you for years. I was just afraid you wouldn’t accept me.”

Anirudh’s eyes softened. “Don’t worry. I’ve always loved you. I was waiting for the right moment. Will you marry me after we settle our careers?”

Anita blushed. “Yes… I will.”

In that moment, her burden lifted—the true reason behind her “high pressure” was finally gone.

What Anita didn’t know was that Anirudh had already learned the truth the previous evening—from the doctor herself, Dr. Shubhadra… his aunt. He had chosen not to reveal it, wanting Anita to express her feelings on her own.

And now, they both had their answer—and their future.

K.Ragavan

1-5-26

Small Story 597.T

 சிறுகதை 597

அழுத்தத்தின் பின்னால் இருக்கும் உண்மை

அனிருத், இரண்டு வருட படிப்பு மற்றும் மூன்று வருட ஆஸ்திரேலிய வேலைக்குப் பிறகு, தனது விருப்பமான பெங்களூரு நூலகத்திற்குத் திரும்பினார். நூலகம் அமைதியாகவும் சாந்தமாகவும் இருந்தது; பல மொழிகளில் பிரபல எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்கள் நிரம்பியிருந்தன.

அவர் பதிவேட்டில் கையெழுத்திடும்போது, பின்னால் யாரோ நின்று காத்திருப்பதை உணர்ந்தார். அவர் திரும்பிப் பார்த்ததும், முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தது.

“ஹேய், நீங்களா!”

அது அனிதா. அவர்கள் ஆறு வருடங்களுக்கு முன்பு இதே நூலகத்தில் சந்தித்து நெருங்கிய நண்பர்களாக ஆனார்கள். அனிருத் ஆஸ்திரேலியா சென்ற பிறகு, அனிதா தனது மேல்படிப்பிற்காக அமெரிக்கா சென்றிருந்தாள். அவள் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு தான் திரும்பி வந்திருந்தாள்.

ஒரு மணி நேரம் சேர்ந்து வாசித்த பிறகு, அவர்கள் தங்கள் விருப்பமான உணவகத்திற்குச் சென்று தேநீர் குடித்தனர்.

“அனிதா, அமெரிக்காவில் உன் அனுபவம் எப்படி இருந்தது?” என்று அனிருத் கேட்டார். “நான் விடுமுறைக்காக வந்தேன்… உன்னைப் பார்க்கவே ஆசைப்பட்டேன். உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்… என் மனதில் இருந்த முன்மொழிவு. நீ இன்னும் என் பழைய அனிதாதான் என்று நம்புகிறேன்.”

அனிதா மெதுவாக சிரித்தாள். “நான் எப்போதும் உன் அனிதாதான். ஆனால் நம்மிடையே பிரிவிருந்த காலத்தில், எனக்கு ஒரு கஷ்டமான அனுபவம் நடந்தது. ஒரு நாள் போஸ்டனில் நான் கீழே விழுந்தேன். பின்னர் எனக்கு லேசான இதயப் பிரச்சனை இருப்பதாக கண்டறியப்பட்டது. நான் அதிர்ச்சி அடைந்தேன்—நான் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பேன்; எங்கள் குடும்பத்திலும் இதுபோன்ற பிரச்சனை இல்லை.”

“மருத்துவர்கள் இது மரபியல் காரணமல்ல என்று சொன்னார்கள். ஆனால் சில மாதங்களில் அது அதிகரித்தது, நான் மிகவும் கவலையடைந்தேன். பிறகு ஒரு இந்திய மருத்துவரை சந்தித்தேன்; அவர் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று கூறி, இந்தியாவில் இருக்கும் தனது முதன்மை மருத்துவரை சந்திக்கச் சொன்னார். நான் கடந்த வாரம் இங்கே வந்து அந்த மருத்துவரை சந்தித்தேன். பல பரிசோதனைகளுக்குப் பிறகு, இன்று மதியம் அவர் தனது இறுதி கருத்தை வழங்குவதாகச் சொன்னார்.”

“நான் உன்னுடன் வரலாமா?” என்று அனிருத் கேட்டார்.

“பரவாயில்லை,” என்றாள் அனிதா. “நான் உன்னைத் தொடர்பு கொள்கிறேன்.”

போகும் முன், அனிருத் மருத்துவரின் பெயரை கேட்டார்.

“டாக்டர் சுபாத்ரா,” என்றாள் அவள்.

அடுத்த நாள் காலை, அனிதா அழைத்தாள்; அவளது குரல் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியிருந்தது.

“நல்ல செய்தி! மருத்துவர் சொன்னார்—என்னிடம் உடல்ரீதியாக எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. இது மன அழுத்தத்தால் ஏற்பட்டது. நான் என் உண்மையான உணர்வுகளை அடக்காமல் வெளிப்படுத்தினால், எல்லாம் சாதாரண நிலைக்கு திரும்பிவிடும் என்று கூறினார்.”

அனிருத் சிரித்தார். “அப்படியா… உன் ஆசை என்ன?”

அனிதா சிறிது பதட்டத்துடன் அவரை நோக்கிப் பார்த்தாள். “என் ஆசை… நீ தான். பல வருடங்களாக உன்னைப் பற்றிய ஒரு விருப்பம் எனக்கு இருந்தது. நீ என்னை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டாயோ என்று பயந்தேன்.”

அனிருத் கண்களில் மென்மை தெரிந்தது. “கவலைப்படாதே. நான் எப்போதுமே உன்னை நேசித்தேன். சரியான நேரத்திற்காக காத்திருந்தேன். நம் வாழ்க்கை நிலைமை சரியாக அமைந்த பிறகு என்னை திருமணம் செய்து கொள்வாயா?”

அனிதா நாணத்துடன் சிரித்தாள். “ஆம்… நான் சம்மதிக்கிறேன்.”

அந்த நிமிடத்தில், அவளது மனச்சுமை நீங்கியது—அவளது “அழுத்தத்தின்” உண்மையான காரணம் மறைந்துவிட்டது.

ஆனால், அனிதா அறியாத ஒரு உண்மை இருந்தது. முந்தைய மாலையே அனிருத் உண்மையை தெரிந்து கொண்டிருந்தார்—மருத்துவர் டாக்டர் சுபாத்ரா… அவருடைய அத்தை.அனிதா தனது உணர்வுகளை தானாக வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக, அவர் அதை வெளிப்படுத்தாமல் இருந்தார்.

இப்போது, அவர்கள் இருவருக்கும் பதிலும் கிடைத்தது—அவர்களின் எதிர்காலமும் தெளிவானது.

கே. ராகவன்

1-5-26