Small Story 581.T

 

சிறுகதை 581

நம்முடன் பயணம் செய்யும் ஆசீர்வாதங்கள்

சுதா மற்றும் அவரது மகன் சுஹாஸ், மங்களூரு நோக்கி செல்லும் வண்டே பாரத் எக்ஸ்பிரஸில் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். சுஹாஸ் ஒரு முக்கியமான நுழைவுத் தேர்வை எழுத மங்களூரு சென்று கொண்டிருந்தான். சுஹாஸுக்கு ஆச்சரியமாக, அவன் தந்தை ராஜேஷ் கடைசி நேரத்தில் அவர்களுடன் சேர்ந்திருந்தார். தேர்வு முடிந்த பின் உடுப்பியில் உள்ள ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் தரிசனத்திற்கும் செல்ல திட்டமிட்டிருந்தனர்.

ரயில் புறப்பட்ட சில நேரத்தில், ஒரு பெண்மணி தனது மகனுடன் வந்து சுதாவுக்கு எதிரே அமர்ந்தார். கண்கள் சந்தித்தவுடன், அந்த பெண்மணி அன்புடன் சிரித்தார்; சுதாவும் அதற்கு பதில் சிரித்தார். தன்னை ரஞ்சனா என்றும், தனது மகனை அனிருத் என்றும் அறிமுகப்படுத்தினார். அவர்களும் அனிருத் அடுத்த நாள் எழுத வேண்டிய நுழைவுத் தேர்வுக்காக மங்களூரு பயணம் செய்து கொண்டிருந்தனர்.

சுஹாஸ் மகிழ்ச்சியுடன் அனிருத்தை வரவேற்றான்; இருவரும் விரைவில் பழகிக் கொண்டனர். ரஞ்சனா, மங்களூரில் தன் அத்தை வீட்டில் சில நாட்கள் தங்கிவிட்டு, பின்னர் உடுப்பிக்கு தரிசனத்திற்கு செல்லப்போவதாக கூறினார். இதைக் கேட்ட சுதா மகிழ்ச்சியடைந்து, தங்களுக்கும் இதே போன்ற திட்டம்தான், ஆனால் அவர்கள் ஹோட்டலில் தங்க திட்டமிட்டிருந்தனர் என்று சொன்னார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, ரஞ்சனா அன்புடன் கூறினார்: “நாம் ஒரே நகரத்திலிருந்து, ஒரே காரணத்திற்காக பயணம் செய்கிறோம். உங்களையும் சுஹாஸையும் பார்த்தவுடன் ஒரு நல்ல இணைப்பு உணர்கிறேன். எனவே, எங்களுடன் தங்கலாமே? என் அத்தை பெரிய வீட்டில் தனியாக இருக்கிறார்.”

சுதா ராஜேஷை நோக்கிப் பார்த்தார்; அவர் சம்மதமாக தலைஅசைத்தார். சுதா சிரித்தபடி அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்.

பயணம் தொடர்ந்தபோது, சுதாவும் ரஞ்சனாவும் நெருங்கிய நண்பர்களாக மாறினர். பாரம்பரிய உடைகள் சேகரிப்பதில் இருவருக்கும் உள்ள ஆர்வம் அவர்களை இன்னும் இணைத்தது; அவர்கள் நீண்ட நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ரஞ்சனா, வங்கியின் ஆடிட் பிரிவில் பணிபுரியும் தனது கணவர் அதிகாரப்பூர்வ பணிக்காக வெளியூரில் இருப்பதால் வர முடியவில்லை என்றும் கூறினார். இரு குடும்பங்களும் வீட்டில் தயாரித்த இனிப்புகள், சிற்றுண்டிகளை பகிர்ந்து கொண்டு பயணத்தை மகிழ்ச்சியானதாக மாற்றினர்.

மங்களூரு நிலையத்தில், ரஞ்சனாவின் அத்தை அனுப்பிய கார் காத்திருந்தது. ரஞ்சனா ஏற்கனவே தனது அத்தையிடம் பேசி, சுதாவின் குடும்பத்தையும் அழைத்து வர அனுமதி பெற்றிருந்தார். அவர்கள் பெரிய, அழகான வீட்டை அடைந்தபோது, அத்தை அம்புஜா அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

சுவையான மதிய உணவுக்குப் பிறகு, அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அம்புஜா சிந்தனையுடன் கூறினார்: “இந்த ரயில் பயணத்தில் நடந்த இந்த சந்திப்பு விசேஷமாக உள்ளது—இது நடக்க வேண்டியது போலத் தோன்றுகிறது.”

பின்னர் அவர் மெதுவாக சுதாவிடம் கேட்டார்: “நீங்கள் பெங்களூரில் இருந்து கிளம்பும்போது, உங்கள் பெரியவர்கள் சுஹாஸுக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்தார்களா?”

சுதா ஆச்சரியத்துடன் தலையசைத்தார். “ஆம், என் பெற்றோரும், என் மாமியாரும் அவனை ஆசீர்வதித்தார்கள்.”

அம்புஜா மெதுவாக சிரித்து கூறினார்: “அந்த ஆசீர்வாதங்களின் சக்திதான் இது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன், என் பேரன் தேர்வுக்காக திருச்சிக்கு சென்றான். அவனும் பயணத்தில் ஒரு நல்ல குடும்பத்தை சந்தித்து, ஸ்ரீரங்கத்தில் அவர்களுடன் தங்கினான். இத்தகைய சந்திப்புகள் சாதாரண சம்பவங்கள் அல்ல—மூத்தோரின் ஆசீர்வாதங்கள் வழிநடத்தும் அருளானவை.”

அனைவரும் அமைதியாக அமர்ந்து, உண்மையான ஆசீர்வாதங்கள் நம்முடன் பயணம் செய்து நம்மை காக்கின்றன என்ற உணர்வில் ஆழ்ந்தனர்.

K.Ragavan

15-4-26

Small Story.580.

 Small Story 580..

Book Encounter

Poornima walked into her classroom. She was an English teacher for Grade IX and was well known for her excellent teaching. Her students consistently scored the highest marks in English.

In her mid-forties, Poornima had developed a deep passion for teaching. She completed her MA in English Literature and dedicated her life entirely to education. She lived peacefully with her aged mother in a modest apartment in Bhanashankari, close to her school. She had lost her father during the COVID period, and now her mother received his pension. Together, they led a simple and content life.

Many times, her mother had asked her about marriage, but Poornima always refused. Being an only daughter, she had decided to stay with and care for her mother.

One day, her friend Smitha called.

“Hey, how are you, Poornima?”

“I’m fine. How are you?” Poornima replied.

“I’m good. Yesterday, my husband’s old boss came to our home. After tea, Mr. Gupta told me, ‘Your husband is a wonderful human being. Thank you for the treat.’ As he was leaving, he gave me a book. After he left, my husband told me that at the age of 75, his boss had fulfilled his ambition of publishing his own book. I was really surprised!”

“This morning, I started reading it. The stories are not only amazing but also simple to understand. That’s why I’m calling you. As a good friend and a teacher, I want you to read it too. I’ll send the book through our friend Kanaka—she’s visiting you this afternoon and stays in your apartment.”

“Sure, I’ll read it and return it,” said Poornima.

The next afternoon, after finishing the book, Poornima called Smitha.

“The stories are truly wonderful—simple, meaningful, and inspiring. I even told my students to get the book on Kindle. It’s written in simple English and carries strong moral messages. Please thank the author, Mr. Gupta, your husband’s former boss at MICO.”

Smiling, Poornima placed the book gently on her table, feeling inspired by the thought that age is never a barrier to achieving one’s dreams.

K.Ragavan

14-4-26

Small Story 580.T

 

சிறுகதை 580

புத்தகச் சந்திப்பு

பூர்ணிமா தனது வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தார். அவர் 9ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ஆங்கில ஆசிரியராக இருந்தார் மற்றும் தனது சிறந்த கற்பித்தலுக்காக பரவலாக அறியப்பட்டவர். அவரது மாணவர்கள் எப்போதும் ஆங்கிலத்தில் மிக உயர்ந்த மதிப்பெண்களை பெற்றனர்.

நாற்பதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த பூர்ணிமாவுக்கு கற்பித்தலின் மீது ஆழமான ஆர்வம் உருவாகி இருந்தது. அவர் ஆங்கில இலக்கியத்தில் எம்.ஏ. பட்டம் பெற்றார் மற்றும் தனது வாழ்க்கையை முழுமையாக கல்விக்காக அர்ப்பணித்தார். அவர் தனது முதிய தாயுடன் பனசங்கரி பகுதியில் உள்ள ஒரு சாதாரண குடியிருப்பில் அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தார். COVID காலத்தில் தனது தந்தையை இழந்தார்; தற்போது அவரது தாய் அவருடைய ஓய்வூதியத்தை பெற்றுக் கொண்டிருந்தார். இருவரும் எளிமையான மற்றும் திருப்தியான வாழ்க்கையை நடத்தினர்.

பல முறை அவரது தாய் திருமணத்தைப் பற்றி கேட்டிருந்தாலும், பூர்ணிமா எப்போதும் மறுத்துவிட்டார். ஒரே மகளாக இருந்ததால், தாயுடன் இருந்து அவரை கவனிப்பதற்கே அவர் முடிவு செய்திருந்தார்.

ஒரு நாள், அவரது தோழி ஸ்மிதா அழைத்தார்.

“ஹே, எப்படி இருக்கிறாய் பூர்ணிமா?”

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நீ எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று பூர்ணிமா பதிலளித்தார்.

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நேற்று என் கணவரின் பழைய மேலாளர் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தார். தேநீர் குடித்த பிறகு, குப்தா அவர்கள், ‘உங்கள் கணவர் ஒரு சிறந்த மனிதர். இந்த விருந்துக்கு நன்றி’ என்று கூறினார். அவர் செல்லும்போது, எனக்கு ஒரு புத்தகத்தை கொடுத்தார். அவர் சென்ற பிறகு, என் கணவர் கூறினார்—75 வயதில் தனது கனவான புத்தகத்தை வெளியிடும் ஆசையை அவர் நிறைவேற்றியுள்ளார் என்று. அது எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது!”

“இன்று காலை நான் அந்த புத்தகத்தை படிக்கத் தொடங்கினேன். கதைகள் அற்புதமாகவும், எளிதாக புரிந்துகொள்ளக்கூடியவையாகவும் உள்ளன. அதனால் தான் உன்னை அழைக்கிறேன். ஒரு நல்ல தோழியாகவும் ஆசிரியையாகவும், நீயும் அதை படிக்க வேண்டும். இன்று மதியம் நம்முடைய தோழி கனகா உன்னிடம் வருகிறார்—அவர் உன் குடியிருப்பிலேயே தங்குகிறார்—அவர்மூலம் நான் புத்தகத்தை அனுப்புகிறேன்.”

“சரி, நான் அதை படித்து திருப்பித் தருகிறேன்,” என்றார் பூர்ணிமா.

அடுத்த நாள் மதியம், புத்தகத்தை முடித்த பிறகு, பூர்ணிமா ஸ்மிதாவை அழைத்தார்.

“கதைகள் உண்மையிலேயே அருமையாக உள்ளன—எளிமையானவை, அர்த்தமுள்ளவை, ஊக்கமளிப்பவை. நான் என் மாணவர்களுக்கும் அந்த புத்தகத்தை Kindle-ல் வாங்கச் சொல்லியிருக்கிறேன். இது எளிய ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது மற்றும் வலுவான நற்பண்பு செய்திகளை கொண்டுள்ளது. தயவுசெய்து எழுத்தாளர் குப்தா அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கவும்—உங்கள் கணவரின் முன்னாள் மேலாளர் MICO நிறுவனத்தில்.”

புன்னகையுடன், பூர்ணிமா அந்த புத்தகத்தை மெதுவாக மேசையின் மீது வைத்தார். வயது எதையும் சாதிக்க தடையல்ல என்பதைக் குறிக்கும் அந்த எண்ணம் அவருக்கு புதிய ஊக்கத்தை அளித்தது.

கே. ராகவன்

14-4-26

Small Story 579.

 Small Story 579

 Value Others

Somu was disappointed once again when he was overlooked for the supervisor promotion in his company. Instead, Pramod was promoted. Though hurt, Somu congratulated him warmly.

The company they worked for was a leading distribution firm for pharma and consumer products, with a legacy of fifty years. It was now managed by Radhika, the late Managing Director’s daughter, an MBA graduate from Australia who had introduced many new policies and improvements.

Somu and Pramod had joined on the same day and had both completed six years in the company. Naturally, Pramod’s promotion upset Somu’s wife, Ramya, even more than it did him.

That evening, Somu and Ramya went to a supermarket to buy groceries. There, they met Kala, Pramod’s wife. She greeted them warmly and said, “How are you, Anna? All the best for next time.” Her words were kind and genuine—something Somu did not expect. However, Ramya felt hurt and avoided responding to her.

A few days later, Somu was called to Radhika’s office. After greeting him, she asked him to sit and said, “Mr. Somu, I have been observing your work and systems. I have decided to appoint you as the Manager of our new branch office, which will open next week in Bengaluru, along with all the perks.”

Somu was overjoyed to hear this.

That evening, when he shared the news with Ramya, she was thrilled. After a pause, she said, “The other day, Kala wished you good luck for next time. Now I understand her words better. I won’t repeat them in a negative way anymore, because I am Somu’s wife.”

Somu smiled gently and replied, “True, dear. We should always respect others’ feelings—and today, you’ve shown why you are my better half.”

K.Ragavan

13-4-26

Small Story 579.T

 

சிறுகதை 579 

பிறரை மதிப்போம்

சோமு தனது நிறுவனத்தில் மேற்பார்வையாளர் பதவிக்கு மீண்டும் ஒருமுறை தேர்வு செய்யப்படாததால் மனம் உடைந்தார். அதற்குப் பதிலாக, பிரமோத் பதவி உயர்வு பெற்றார். மனம் புண்பட்டிருந்தாலும், சோமு அவரை மனமார வாழ்த்தினார்.

அவர்கள் வேலை செய்த நிறுவனம் மருந்துகள் மற்றும் நுகர்வோர் பொருட்கள் விநியோகத்தில் முன்னணி நிறுவனமாகும்; ஐம்பது ஆண்டுகளாகப் புகழ்பெற்ற பாரம்பரியம் கொண்டது. தற்போது அதை மறைந்த மேலாண்மை இயக்குநரின் மகளான ராதிகா நிர்வகித்து வந்தார். ஆஸ்திரேலியாவில் எம்பிஏ முடித்திருந்த அவர், பல புதிய கொள்கைகளையும் முன்னேற்றங்களையும் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார்.

சோமுவும் பிரமோத்தும் ஒரே நாளில் வேலைக்கு சேர்ந்தவர்கள்; இருவரும் நிறுவனத்தில் ஆறு ஆண்டுகள் பணியாற்றியிருந்தனர். ஆகையால், பிரமோத்தின் பதவி உயர்வு சோமுவை விட அவரது மனைவி ரம்யாவை அதிகமாகவே பாதித்தது.

அந்த மாலை, சோமுவும் ரம்யாவும் மளிகைப் பொருட்கள் வாங்க சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்கு சென்றனர். அங்கே, அவர்கள் பிரமோத்தின் மனைவி கலாவை சந்தித்தனர். அவள் அன்பாக வணக்கம் கூறி, “எப்படி இருக்கிறீர்கள், அண்ணா? அடுத்த முறை நிச்சயம் வெற்றி பெறுவீர்கள், வாழ்த்துகள்,” என்றாள். அவளது வார்த்தைகள் உண்மையான அன்பும் நற்பண்பும் கொண்டவை—அதை சோமு எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், ரம்யா மனதில் புண்பட்டு அவளுக்கு பதில் கூறாமல் தவிர்த்தாள்.

சில நாட்களுக்கு பிறகு, சோமுவை ராதிகா தனது அலுவலகத்திற்கு அழைத்தார். அவர் வணக்கம் கூறிய பிறகு, “திரு. சோமு, உங்கள் வேலை மற்றும் செயல்முறைகளை நான் கவனித்து வந்தேன். அடுத்த வாரம் பெங்களூரில் திறக்கப்படும் எங்கள் புதிய கிளை அலுவலகத்தின் மேலாளராக உங்களை நியமிக்க முடிவு செய்துள்ளேன், அனைத்து சலுகைகளுடன்,” என்றார்.

இதைக் கேட்ட சோமு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

அந்த மாலை, இந்த செய்தியை ரம்யாவுடன் பகிர்ந்தபோது, அவள் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து, “அந்த நாளில் கலா ‘அடுத்த முறை நல்லது நடக்கும்’ என்று வாழ்த்தினாள். இப்போது அவளது வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரிகிறது. இனி அவற்றை தவறாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டேன், ஏனெனில் நான் சோமுவின் மனைவி,” என்றாள்.

சோமு மெதுவாக சிரித்து, “சரி, செல்லம். நாம் எப்போதும் பிறரின் உணர்வுகளை மதிக்க வேண்டும்—இன்று, நீ என் சிறந்த துணை என்பதைக் காட்டி விட்டாய்,” என்றார்.

K.Ragavan

13-4-26

Tribute 923.

 Tribute to Late  Legendary Singer Asha Bhosle 923

The departure of  92-year-old legendary singer AshaBhosle was great loss to Indian film industry particularly music world

 

Renowned for her rich, expressive, and remarkably versatile voice, Asha Bhosle remains one of the most iconic figures in the Indian film industry. Her ability to effortlessly adapt across genres—romantic, classical, cabaret, and folk—has earned her immense acclaim and numerous accolades over the decades.

Her voice has transcended generations, leaving an indelible mark on millions. Timeless songs from films like Aadmi Aur Insaan, Caravan, and Waqt continue to showcase her unmatched artistry and emotional depth.

Even today, her melodies resonate deeply with listeners around the world. Her contribution to Indian cinema—especially Bollywood music—is truly timeless and unforgettable.I Pray for the departed soul  and no one can for get this legend.

K.Ragavan

Small Story 578.

 Small Story 578

The Poongulam Wedding Encounter

Seshaiah came to the small village of Poongulam to attend his old friend’s daughter’s wedding. Before his retirement, he had worked as an administrator at a prestigious institute.

One evening, while staying in Chennai , he went to the beach with his wife, Akshitha. Though the city was hot during the day, the evenings were pleasant with the cool sea breeze. As they enjoyed the fresh air, Seshaiah noticed a young boy, about ten years old, selling chukky and groundnut balls.

Curious, Seshaiah called him over and asked, “Why are you selling these on the beach at this age?”

The boy replied politely, “Sir, I come from a poor family. I do this in the evenings to help my father. I am studying in the 6th standard, and this income supports both my family and my education.”

Seshaiah and his wife were deeply impressed. He then asked, “What do you want to become in the future?”

The boy smiled and said, “Sir, my mother prepares these sweets. After my studies, I want to start a small factory to manufacture chukky and make my village proud by creating jobs.”

Seshaiah was touched by the boy’s determination. He encouraged him and even suggested, “When you start your business, name your brand ‘Hari Chukky.’ Work hard, and you will succeed.”

Suddenly, Seshaiah’s thoughts were interrupted by his friend at the wedding.

“Hey buddy! I’m so happy you came to my daughter’s wedding!”

“How could I miss it?” Seshaiah replied warmly.

After the ceremony and a hearty breakfast, Seshaiah and his wife blessed the newly married couple. When his friend introduced the groom, the young man looked at Seshaiah and said, “Sir, I know you—from 18 years ago.”

Seshaiah was surprised. He couldn’t recognize him.

The groom smiled and continued, “Sir, I was that boy selling chukky on the beach. Your encouragement and your suggestion for the brand name changed my life. Today, I run a small factory in Poongulam. Our brand, ‘Hari Chukky,’ has become popular, and I employ around 80 people.”

At that moment, Seshaiah remembered the determined young boy—Venkatesh.

With tears in his eyes, Venkatesh said, “Sir, I never expected to meet you again. I have been searching for you. Today, I feel truly blessed.”

Seshaiah, his wife, and his friend stood in awe, filled with pride and emotion. A small moment of encouragement had transformed a young boy’s dream into a successful reality.

K.Ragavan

12-4-26