Small Story 766.

 Small Story 766

A Heartwarming Change of Heart

Valli travelled by bus from Aruppukottai to Madurai to attend the wedding of her aunt Sivagami’s elder son, Suresh. When she arrived at the Madurai bus stand, her cousin Raja was waiting to receive her. Suresh’s wedding was scheduled to take place two days later.

Valli had completed her journalism course and was eager to begin her career as a journalist with a newspaper company. However, despite her qualifications and enthusiasm, she had been unable to secure a suitable job because she lacked the recommendations needed to enter the field.

Raja, aged 24, was a smart and handsome young man who had completed his mechanical engineering degree. His father, Ramanathan, was a bank manager working for a leading nationalised bank in Madurai. Raja and Suresh were the only two sons of Ramanathan and Sivagami.

Since their younger days, Raja had developed a special affection for Valli. He admired her charming personality, lively nature, and cheerful disposition. As they grew older, his childhood fondness gradually developed into deep affection. Valli, too, liked Raja, but she had never openly expressed her feelings.

There was, however, one major obstacle. Ramanathan was firmly against arranging marriages between close relatives. He had heard many people say that such marriages might not always lead to a happy married life. Consequently, he had decided that he would not encourage such an alliance for either of his sons.

After reaching their spacious, independent house in S.S. Colony, Valli was warmly welcomed by her aunt Sivagami.

“Valli, I am so happy that you have come at least two days before the wedding. We will have plenty of time to talk and make preparations. Your uncle and aunt will arrive on the wedding day,” Sivagami said affectionately.

Valli’s father worked as a clerk in a private company in Aruppukottai. Through his hard work and careful savings, he had managed to build a small house of his own. He led a modest but contented life with his wife, Abhirami, and their only daughter, Valli. Though the family was not wealthy, they valued affection, honesty, and mutual respect.

Suresh’s wedding was to take place in a grand marriage hall capable of accommodating nearly 2,500 guests. The family was busy making arrangements for the important occasion.

That afternoon, after lunch, Valli went to the upstairs room to rest. A little later, Raja came to see her.

“Valli, how are you? I hope you had a comfortable journey,” he said with a smile.

“I am fine, Raja. Thank you for coming to the bus stand to receive me,” she replied.

After a few moments of silence, Raja gathered the courage to speak about something that had been weighing on his mind.

“Valli, I may be going to Singapore for a job in about six months. I have already told Mummy that I want to marry you. She has promised to speak to Daddy and try to convince him. I know he is against marriages within the family, but I hope he will understand our feelings.”

Valli was taken aback. Although she had feelings for Raja, she had never expected him to speak so openly about marriage.

After a brief pause, she replied softly, “Raja, I know your father's nature. He is a very good-hearted person, and I have great respect for him. He has helped many students continue their education and has always been considerate towards others. I do not want to go against his wishes or cause him any distress. We should respect the decisions of our elders.”

Raja was stunned by her response. He had expected her to express happiness and share his hopes. Instead, she had placed his father's wishes above her own feelings.

He could not find the right words to reply. Disappointed and thoughtful, he quietly left the room.

The next two days passed in a flurry of wedding preparations. Suresh’s wedding was celebrated grandly, with relatives, friends, and well-wishers gathering to bless the newly married couple.

After the wedding celebrations, Valli and her parents prepared to return to Aruppukottai. Just as they were about to leave, Ramanathan called them.

“Brother-in-law, please sit down for a few minutes. Sivagami, you too, come and sit beside me. I have something important to tell you,” he said.

Valli’s parents exchanged curious glances and sat down. Valli also remained nearby, wondering what her uncle was about to announce.

Ramanathan looked at his brother-in-law and said with a smile, “I have some very good news for you. I have decided that my son Raja will marry your daughter, Valli! We shall conduct their wedding in the same marriage hall a month from now. Raja will be leaving for Singapore for his new job, and Valli will accompany him after their marriage.”

For a moment, nobody could speak.

Valli’s parents were overwhelmed with surprise. Valli herself could hardly believe what she had just heard. The very man whom she had believed would never agree to their marriage had now taken the initiative to arrange it.

Tears of happiness welled up in her eyes. Raja, who had been standing nearby, looked at his father in disbelief and then turned towards Valli with an expression of immense joy.

But what had brought about this unexpected change in Ramanathan’s decision?

There was a beautiful secret behind it.

That afternoon, quite by chance, Ramanathan had come upstairs and overheard the conversation between Raja and Valli. He had heard Raja express his desire to marry Valli and had listened carefully to her reply.

What touched him most deeply was Valli’s response. Although she loved his son, she had refused to insist on the marriage because she did not want to hurt him or disregard his wishes. She had spoken of his goodness, his generosity towards students, and her respect for him as an elder.

Ramanathan had never expected such maturity and consideration from a young woman who was herself emotionally involved in the matter.

He realised that Valli was not merely a charming and educated girl; she was a person of exceptional character who placed respect for elders above her personal desires. Her words revealed a depth of affection, humility, and understanding that he had rarely encountered.

His long-held reservations about marriages within the family began to give way. He understood that a successful marriage depended not merely on whether the couple were relatives, but also on their mutual understanding, values, affection, and respect.

That moment changed his heart completely.

He decided that Valli was the ideal daughter-in-law for his family. He was convinced that a girl who respected elders so sincerely would bring love, harmony, and happiness into their home.

As Valli stood before him with tears of joy, Ramanathan felt deeply satisfied with his decision. He had not only fulfilled his son's heartfelt wish but had also discovered the true worth of his future daughter-in-law.

Raja looked at Valli, and their eyes met. Without exchanging a word, they understood that their long-held feelings had finally received the blessing they had hoped for.

Valli wiped away her tears, folded her hands respectfully before her uncle, and thanked him.

Ramanathan smiled warmly and blessed her.

Sometimes, a single conversation can change a person's heart. True character reveals itself not through grand words or gestures, but through sincerity, humility, and respect for others.

K.Ragavan

17-10-26

Small Story 766.T

 சிறுகதை 766

மனதை மாற்றிய மகிழ்ச்சியான தருணம்

அருப்புக்கோட்டையிலிருந்து மதுரைக்குப் பேருந்தில் பயணம் செய்த வள்ளி, தனது அத்தை சிவகாமியின் மூத்த மகன் சுரேஷின் திருமணத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக மதுரை வந்தாள். மதுரை பேருந்து நிலையத்திற்கு அவள் வந்து சேர்ந்தபோது, அவளை வரவேற்பதற்காக அவளுடைய உறவினரான ராஜா காத்துக்கொண்டிருந்தான். சுரேஷின் திருமணம் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு நடைபெறுவதாக இருந்தது.

வள்ளி பத்திரிகையாளர் படிப்பை முடித்திருந்தாள். ஒரு செய்தித்தாள் நிறுவனத்தில் பத்திரிகையாளராகப் பணியாற்ற வேண்டும் என்பது அவளுடைய நீண்ட நாள் ஆசையாக இருந்தது. ஆனால், தேவையான சிபாரிசுகள் இல்லாத காரணத்தால், அவளுடைய தகுதியும் ஆர்வமும் இருந்தபோதிலும், அவளால் பொருத்தமான வேலையைப் பெற முடியவில்லை.

ராஜாவுக்கு 24 வயது. புத்திசாலியும் அழகான தோற்றம் கொண்டவனுமான அவன், இயந்திரப் பொறியியல் பட்டப்படிப்பை முடித்திருந்தான். அவனுடைய தந்தை ராமநாதன், மதுரையில் உள்ள ஒரு முன்னணி தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கியில் மேலாளராகப் பணியாற்றி வந்தார். ராமநாதன், சிவகாமி தம்பதியருக்கு ராஜாவும் சுரேஷும் மட்டுமே மகன்கள்.

சிறுவயதிலிருந்தே ராஜாவுக்கு வள்ளியின் மீது தனிப்பட்ட அன்பு இருந்தது. அவளுடைய அழகான தோற்றம், கலகலப்பான பேச்சு, மகிழ்ச்சியான சுபாவம் ஆகியவை அவனை மிகவும் கவர்ந்தன. அவர்கள் வளர வளர, சிறுவயதில் ஏற்பட்ட அந்தப் பாசம் ஆழமான காதலாக மாறியது. வள்ளிக்கும் ராஜாவைப் பிடித்திருந்தது. ஆனால், அவள் தனது உணர்வுகளை ஒருபோதும் வெளிப்படையாகத் தெரிவித்ததில்லை.

ஆனால், அவர்களுடைய காதலுக்கு ஒரு பெரிய தடையாக இருந்தது. நெருங்கிய உறவினர்களுக்குள் திருமணம் செய்வதை ராமநாதன் உறுதியாக எதிர்த்து வந்தார். அத்தகைய திருமணங்கள் சில நேரங்களில் மகிழ்ச்சியான மணவாழ்க்கைக்கு வழிவகுக்காமல் போகலாம் என்று பலர் கூறியதை அவர் கேட்டிருந்தார். எனவே, தன்னுடைய இரண்டு மகன்களுக்கும் நெருங்கிய உறவினர்களுக்குள் திருமணம் செய்ய ஊக்கமளிக்கக் கூடாது என்று அவர் முடிவு செய்திருந்தார்.

வள்ளி, மதுரை எஸ்.எஸ். காலனியில் இருந்த அவர்களுடைய விசாலமான தனி வீட்டிற்கு வந்ததும், அவளுடைய அத்தை சிவகாமி அன்புடன் வரவேற்றாள்.

“வள்ளி, திருமணத்திற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே நீ வந்திருப்பதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. நாம் நிம்மதியாகப் பேசவும் திருமண ஏற்பாடுகளைக் கவனிக்கவும் நிறைய நேரம் கிடைக்கும். உன்னுடைய அம்மாவும் அப்பாவும் திருமணத்தன்று வந்துவிடுவார்கள்” என்று சிவகாமி அன்புடன் கூறினாள்.

வள்ளியின் தந்தை அருப்புக்கோட்டையில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் எழுத்தராகப் பணியாற்றி வந்தார். கடின உழைப்பாலும் கவனமான சேமிப்பாலும் அவர் தனக்கென ஒரு சிறிய வீட்டைக் கட்டியிருந்தார். தனது மனைவி அபிராமி மற்றும் ஒரே மகளான வள்ளியுடன் எளிமையான, ஆனால் மனநிறைவான வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தார். குடும்பம் செல்வச் செழிப்புடன் இல்லாவிட்டாலும், அன்பு, நேர்மை, பரஸ்பர மரியாதை ஆகியவற்றுக்கு அவர்கள் மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளித்தனர்.

சுரேஷின் திருமணம் சுமார் 2,500 விருந்தினர்கள் அமரக்கூடிய பிரம்மாண்டமான திருமண மண்டபத்தில் நடைபெறவிருந்தது. குடும்பத்தினர் அனைவரும் திருமண ஏற்பாடுகளில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்தனர்.

அன்று மதிய உணவுக்குப் பிறகு, வள்ளி ஓய்வெடுப்பதற்காக மாடியில் இருந்த அறைக்குச் சென்றாள். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு ராஜா அவளைப் பார்ப்பதற்காக அங்கு வந்தான்.

“வள்ளி, எப்படி இருக்கிறாய்? உன்னுடைய பயணம் வசதியாக இருந்ததா?” என்று புன்னகையுடன் கேட்டான்.

“நன்றாக இருக்கிறேன், ராஜா. என்னை வரவேற்பதற்காகப் பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்ததற்கு நன்றி” என்று அவள் பதிலளித்தாள்.

சிறிது நேரம் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர். பின்னர், தனது மனதில் நீண்ட நாட்களாக இருந்த ஒரு விஷயத்தைப் பேசுவதற்குத் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு ராஜா பேசத் தொடங்கினான்.

“வள்ளி, இன்னும் ஆறு மாதங்களில் வேலைக்காக நான் சிங்கப்பூர் செல்லக்கூடும். உன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புவதாக ஏற்கெனவே அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டேன். அப்பாவிடம் பேசி அவருடைய சம்மதத்தைப் பெற முயற்சி செய்வதாக அம்மா உறுதியளித்திருக்கிறார். உறவினர்களுக்குள் திருமணம் செய்வதை அப்பா விரும்புவதில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனாலும், நம்முடைய உணர்வுகளை அவர் புரிந்துகொள்வார் என்று நம்புகிறேன்” என்றான்.

ராஜாவின் பேச்சைக் கேட்ட வள்ளி திகைத்துப்போனாள். அவளுக்கும் ராஜாவின் மீது அன்பு இருந்தது. இருப்பினும், அவன் திருமணத்தைப் பற்றி இவ்வளவு வெளிப்படையாகப் பேசுவான் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு, அவள் மெதுவாகப் பேசினாள்.

“ராஜா, உன்னுடைய அப்பாவின் குணம் எனக்குத் தெரியும். அவர் மிகவும் நல்ல மனம் கொண்டவர். அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு. பல மாணவர்கள் தங்களுடைய கல்வியைத் தொடர அவர் உதவி செய்திருக்கிறார். மற்றவர்களிடமும் எப்போதும் அக்கறையுடனும் பரிவுடனும் நடந்துகொள்பவர். அவருடைய விருப்பத்திற்கு மாறாகச் செயல்படவோ, அவருக்கு மனக்கஷ்டத்தை ஏற்படுத்தவோ நான் விரும்பவில்லை. நம்முடைய பெரியவர்களின் முடிவுகளுக்கு நாம் மதிப்பளிக்க வேண்டும்” என்றாள்.

வள்ளியின் பதிலைக் கேட்ட ராஜா அதிர்ச்சியடைந்தான். அவள் மகிழ்ச்சியுடன் தனது காதலை ஏற்றுக்கொண்டு, தங்களுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றிப் பேசுவாள் என்று அவன் எதிர்பார்த்திருந்தான். ஆனால், அவளோ தனது சொந்த உணர்வுகளைவிட அவனுடைய தந்தையின் விருப்பத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தாள்.

என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் ராஜா அமைதியாக இருந்தான். ஏமாற்றத்துடனும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும் அவன் அந்த அறையைவிட்டு வெளியேறினான்.

அடுத்த இரண்டு நாட்களும் திருமண ஏற்பாடுகளிலும் கொண்டாட்டங்களிலும் விரைவாகக் கழிந்தன. உறவினர்கள், நண்பர்கள், நலம் விரும்பிகள் எனப் பலரும் ஒன்றுகூடி, சுரேஷின் திருமணத்தை வெகு விமரிசையாக நடத்தினர். புதுமணத் தம்பதியரை அனைவரும் வாழ்த்தி ஆசீர்வதித்தனர்.

திருமணக் கொண்டாட்டங்கள் முடிந்ததும், வள்ளியும் அவளுடைய பெற்றோரும் அருப்புக்கோட்டைக்குத் திரும்புவதற்குத் தயாரானார்கள். அவர்கள் புறப்பட இருந்த நேரத்தில், ராமநாதன் அவர்களை அழைத்தார்.

“சம்பந்தி, நீங்கள் கொஞ்ச நேரம் உட்காருங்கள். சிவகாமி, நீயும் வந்து என் அருகில் உட்கார். உங்களிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும்” என்றார்.

வள்ளியின் பெற்றோர் ஒருவரையொருவர் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்தனர். வள்ளியும் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். தனது மாமா என்ன சொல்லப் போகிறார் என்ற ஆவல் அவளுக்கு ஏற்பட்டது.

ராமநாதன் புன்னகையுடன் வள்ளியின் தந்தையைப் பார்த்துப் பேசத் தொடங்கினார்.

“உங்களுக்கு ஒரு நல்ல செய்தி சொல்லப்போகிறேன். என்னுடைய மகன் ராஜாவுக்கு உங்கள் மகள் வள்ளியைத் திருமணம் செய்துவைக்க நான் முடிவு செய்திருக்கிறேன்! இன்னும் ஒரு மாதத்தில் இதே திருமண மண்டபத்தில் அவர்களுடைய திருமணத்தை நடத்துவோம். ராஜா தனது புதிய வேலைக்காகச் சிங்கப்பூர் செல்லவிருக்கிறான். திருமணத்திற்குப் பிறகு வள்ளியும் அவனுடன் சிங்கப்பூர் செல்வாள்” என்றார்.

ஒரு கணம் அங்கிருந்த யாராலும் பேச முடியவில்லை.

வள்ளியின் பெற்றோர் அளவற்ற ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர். வள்ளியால் தான் கேட்ட செய்தியை நம்பவே முடியவில்லை. தங்களுடைய திருமணத்திற்கு ஒருபோதும் சம்மதிக்க மாட்டார் என்று அவள் நினைத்திருந்த அதே மாமா, இப்போது தானாகவே முன்வந்து திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்ய முடிவு செய்திருந்தார்!

வள்ளியின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது. அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த ராஜா, தனது தந்தையை நம்ப முடியாத ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். பின்னர், அளவற்ற மகிழ்ச்சியுடன் வள்ளியைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

ஆனால், ராமநாதனின் முடிவில் இத்தகைய எதிர்பாராத மாற்றம் ஏற்படக் காரணம் என்ன?

அதற்குப் பின்னால் ஓர் அழகான ரகசியம் இருந்தது.

அன்று மதியம் தற்செயலாக மாடிக்கு வந்த ராமநாதன், ராஜாவுக்கும் வள்ளிக்கும் இடையே நடந்த உரையாடலைக் கேட்டிருந்தார். வள்ளியைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற தனது மகனின் விருப்பத்தையும், அதற்குப் பதிலளித்த வள்ளியின் வார்த்தைகளையும் அவர் கவனமாகக் கேட்டார்.

வள்ளியின் பதில்தான் அவருடைய மனதை மிகவும் ஆழமாகத் தொட்டது.

ராஜாவை அவள் காதலித்தபோதிலும், தன்னுடைய விருப்பத்தை வலியுறுத்தி திருமணத்திற்காகப் பிடிவாதம் பிடிக்க அவள் தயாராக இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, தனது மாமாவின் மனதைப் புண்படுத்தவோ, அவருடைய விருப்பத்தைப் புறக்கணிக்கவோ தான் விரும்பவில்லை என்று கூறியிருந்தாள். அவருடைய நல்ல குணத்தையும், மாணவர்களுக்குச் செய்த உதவிகளையும் எடுத்துரைத்து, ஒரு பெரியவராக அவருக்கு இருந்த மரியாதையையும் வெளிப்படுத்தியிருந்தாள்.

காதல் வயப்பட்டிருந்த ஓர் இளம் பெண்ணிடம் இத்தகைய முதிர்ச்சியையும் பிறர் மனம் புண்படக்கூடாது என்ற அக்கறையையும் ராமநாதன் எதிர்பார்க்கவில்லை.

வள்ளி அழகும் கல்வியறிவும் கொண்ட பெண் மட்டுமல்ல; தனது சொந்த விருப்பங்களைவிடப் பெரியவர்களுக்கான மரியாதைக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் சிறந்த குணநலன்களைக் கொண்டவள் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அவளுடைய வார்த்தைகளில் ஆழமான அன்பும், பணிவும், பிறரைப் புரிந்துகொள்ளும் மனப்பக்குவமும் வெளிப்பட்டன.

நெருங்கிய உறவினர்களுக்குள் திருமணம் செய்வது பற்றித் தன்னிடம் நீண்ட காலமாக இருந்த தயக்கங்கள் மெல்ல விலகத் தொடங்கின. ஒரு திருமணத்தின் வெற்றி என்பது மணமக்கள் உறவினர்களா இல்லையா என்பதில் மட்டும் இல்லை; அவர்களுக்கிடையேயான புரிதல், நல்ல பண்புகள், அன்பு, பரஸ்பர மரியாதை ஆகியவற்றில்தான் இருக்கிறது என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டார்.

அந்த ஒரு தருணம் அவருடைய மனதையே முழுமையாக மாற்றிவிட்டது.

வள்ளிதான் தனது குடும்பத்திற்கு ஏற்ற சிறந்த மருமகள் என்று அவர் முடிவு செய்தார். பெரியவர்களை இவ்வளவு உண்மையாக மதிக்கும் ஒரு பெண் தங்கள் குடும்பத்தில் அன்பையும் ஒற்றுமையையும் மகிழ்ச்சியையும் நிச்சயமாகக் கொண்டுவருவாள் என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார்.

மகிழ்ச்சிக் கண்ணீருடன் தன் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த வள்ளியைப் பார்த்த ராமநாதனின் மனம் நிறைந்தது. அவர் தனது மகனின் நீண்ட நாள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றியதோடு மட்டுமல்லாமல், தனது வருங்கால மருமகளின் உண்மையான குணநலன்களையும் புரிந்துகொண்டிருந்தார்.

ராஜா வள்ளியைப் பார்த்தான். இருவருடைய கண்களும் சந்தித்தன. எதுவும் பேசாமலேயே, தங்களுடைய நீண்ட நாள் காதலுக்கு இறுதியாகப் பெரியவர்களின் ஆசீர்வாதம் கிடைத்துவிட்டது என்பதை இருவரும் உணர்ந்துகொண்டனர்.

வள்ளி தனது கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, மாமாவின் முன்னால் கைகூப்பி மரியாதையுடன் நன்றி தெரிவித்தாள்.

ராமநாதன் அன்புடன் புன்னகைத்து அவளை ஆசீர்வதித்தார்.

சில நேரங்களில், ஒரே ஒரு உரையாடல் ஒருவருடைய மனதையே மாற்றிவிடும். ஒருவரின் உண்மையான குணம் என்பது பெரிய பெரிய வார்த்தைகளிலோ, ஆடம்பரமான செயல்களிலோ வெளிப்படுவதில்லை. உண்மைத்தன்மை, பணிவு, பிறருக்கு அளிக்கும் மரியாதை ஆகியவற்றில்தான் அது வெளிப்படுகிறது.

கே. ராகவன்

17-10-26

Letter.

 Our readers have their say on the stories of the weekThe National UAE 

October 16, 2026

Promoting AI awareness

I write in reference to the article titled Dubai launches literacy platform to help parents guide children on safe use of AI (October 14): this is a commendable initiative. As AI continues to transform various aspects of our lives, it is essential to ensure that children understand both its benefits and its potential risks. Parents play a crucial role in helping their children navigate this rapidly evolving digital world by encouraging responsible usage, protecting their privacy, identifying misinformation and developing critical thinking skills. The UAE has demonstrated a keen interest in embracing and expanding the use of AI across various sectors. This initiative clearly reflects the country’s long-term vision of promoting AI awareness, digital literacy and technological advancement while prioritising the safety and well-being of younger generations. Equipping parents with the necessary knowledge and guidance is an important step towards building a society that can confidently and responsibly embrace emerging technologies. Such initiatives will not only benefit families but also contribute to preparing future generations for an AI-driven world. A commendable step by Dubai towards ensuring that technological progress goes hand in hand with awareness, responsibility and the safety of children. – K Ragavan, Bengaluru, India

 

Small Story 765

A Joyful LunchMeeting and a Special Blessing

Ranjitha was extremely happy that day. Her friend, a journalist and television anchor, was visiting her home with her husband, Prasanna, a pharmaceutical executive. Although they had been married for two years, Ranjitha had not been able to invite them home earlier because of their busy work schedules and other commitments.

At last, the long-awaited visit had been arranged. They were coming for lunch along with Prasanna’s mother, Kotha.

When the three guests arrived, Ranjitha’s mother warmly welcomed them and invited them to sit comfortably on the sofa.

Kaadhambari, who had recovered completely and was now well settled in Mysore, was also present. Her professional responsibilities required her to travel frequently to the company’s headquarters in Dubai.

As soon as the guests entered the living room, they were captivated by the beautifully arranged Navaratri Golu, with its colourful dolls, attractive decorations, and sparkling lights. The entire display looked magnificent, and all three admired it with great enthusiasm.

Ranjitha’s mother explained, “This is the first time we have arranged a Golu in our home. We were so delighted by the experience that we have decided to continue this tradition every year. Over the past five days, I have felt a special divine presence in our home. It is difficult to explain, but the atmosphere has been wonderfully peaceful and positive.”

Kotha nodded in agreement.

“You are absolutely right,” she said. “There is something special about this arrangement. Every doll seems to have a story to tell, and every part of the display is beautiful. The lights make the entire setting even more divine.”

The guests spent some time admiring the dolls and took several photographs to preserve the happy memories of their visit.

After enjoying the Golu, they proceeded to the dining hall for lunch. Ranjitha’s mother had prepared a delicious spread of dishes, followed by three varieties of sweets. Everything was prepared with great affection and care. The guests thoroughly enjoyed the meal and complimented her on the excellent food.

Just then, Ranjitha received a phone call from her husband, Pravin, who was in Mumbai on work.

“Have all the guests arrived?” he asked.

“Yes, everyone is here, and we are having a wonderful time,” Ranjitha replied.

Prasanna, who was nearby, thanked Pravin for remembering them and arranging everything so thoughtfully.

Pravin responded cheerfully, “How could I ever forget my favourite Professor Ram’s disciple? Please take good care of yourselves and enjoy the occasion. I hope to catch up with all of you sometime soon.”

His affectionate words brought smiles to everyone’s faces.

After lunch, the guests spent another half an hour chatting and exchanging pleasant memories. Before leaving, they presented gifts to Ranjitha’s family and handed over boxes of sweets as a token of their affection.

As they prepared to depart, Ranjitha expressed her happiness.

“Today has been a truly special day for me. Ever since your wedding two years ago, I have wanted to invite you both home for lunch. Somehow, circumstances never worked out. I am so happy that my wish has finally come true today.”

Kaadhambari smiled and replied, “Everything happens at the right time. As my dad always says, we must have patience and trust that the right moment will eventually come.”

Kotha then looked affectionately at Ranjitha and blessed her.

“May God bless you, Ranjitha! I hope you will soon share some wonderful news with all of us.”

Ranjitha’s mother immediately added with a knowing smile, “Yes, I think that happy moment is not far away.”

Everyone understood what she meant. Their eyes turned towards Ranjitha, who blushed with happiness.

The visit ended on a joyful note, filled with affection, blessings, and the promise of a beautiful new chapter in Ranjitha’s life.

Sometimes, a long-awaited gathering brings more than happiness; it brings blessings, strengthens relationships, and fills hearts with hope for the future.

K.Ragavan

16-10-26

Small Story 765.T

 ### சிறுகதை 765

### மகிழ்ச்சியான மதிய விருந்தும் சிறப்பான ஆசீர்வாதமும்

அன்று ரஞ்சிதா மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தாள். அவளுடைய தோழியும் பத்திரிகையாளரும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளருமான அவர், தனது கணவரும் மருந்துத் துறையில் நிர்வாகியாகப் பணியாற்றுபவருமான பிரசன்னாவுடன் ரஞ்சிதாவின் வீட்டிற்கு வருகை தரவிருந்தார். அவர்களுக்குத் திருமணமாகி இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தாலும், வேலைப்பளு மற்றும் பிற பொறுப்புகளின் காரணமாக இதுவரை அவர்களை வீட்டிற்கு அழைத்து விருந்தளிக்க ரஞ்சிதாவால் முடியவில்லை.

நீண்ட நாட்களாக எதிர்பார்த்திருந்த அந்தச் சந்திப்பு இறுதியாக அன்று நிகழவிருந்தது. பிரசன்னாவின் தாயார் கோதாவும் அவர்களுடன் மதிய உணவிற்கு வருவதாக இருந்தது.

மூன்று விருந்தினர்களும் வீட்டிற்கு வந்ததும், ரஞ்சிதாவின் தாயார் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்று, சோபாவில் வசதியாக அமருமாறு அழைத்தார்.

முழுமையாக உடல்நலம் தேறி, தற்போது மைசூரில் நன்கு வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டிருந்த காதம்பரியும் அங்கு இருந்தாள். அவளுடைய தொழில்முறைப் பொறுப்புகளின் காரணமாக, நிறுவனத்தின் துபாய் தலைமையகத்திற்கு அவள் அடிக்கடி பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது.

விருந்தினர்கள் அறைக்குள் நுழைந்தவுடன், அழகாக அமைக்கப்பட்டிருந்த நவராத்திரி கொலு அவர்களை மிகவும் கவர்ந்தது. வண்ணமயமான பொம்மைகள், கண்களைக் கவரும் அலங்காரங்கள், மின்னும் விளக்குகள் என அந்தக் கொலு கண்கொள்ளாக் காட்சியாக விளங்கியது. அதன் அழகைக் கண்டு மூவரும் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் பாராட்டினர்.

ரஞ்சிதாவின் தாயார் அவர்களிடம் விளக்கினார்.

“எங்கள் வீட்டில் கொலு வைப்பது இதுவே முதல் முறை. இந்த அனுபவம் எங்களுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. அதனால், இனி ஒவ்வோர் ஆண்டும் இந்த மரபைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருக்கிறோம். கடந்த ஐந்து நாட்களாக எங்கள் வீட்டில் ஒரு தனித்துவமான தெய்வீக உணர்வை அனுபவித்து வருகிறேன். அதை வார்த்தைகளால் விவரிப்பது கடினம். ஆனால், வீட்டின் சூழல் மிகவும் அமைதியாகவும் நேர்மறையான உணர்வுகளைத் தருவதாகவும் இருக்கிறது.”

கோதாவும் அதற்கு உடன்பட்டுத் தலையசைத்தார்.

“நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் உண்மை. இந்தக் கொலு அலங்காரத்தில் ஏதோ ஒரு தனிச்சிறப்பு இருக்கிறது. ஒவ்வொரு பொம்மையும் ஒரு கதையைச் சொல்வதுபோல் தோன்றுகிறது. ஒவ்வொரு பகுதியும் மிகவும் அழகாக இருக்கிறது. விளக்குகளின் ஒளி இந்த முழுக் காட்சிக்கும் மேலும் தெய்வீகப் பொலிவைத் தருகிறது” என்றார்.

விருந்தினர்கள் சிறிது நேரம் பொம்மைகளின் அழகை ரசித்தனர். தங்களுடைய வருகையின் இனிய நினைவுகளைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளப் பல புகைப்படங்களையும் எடுத்துக்கொண்டனர்.

கொலுவைக் கண்டு ரசித்த பிறகு, அனைவரும் மதிய உணவிற்காகச் சாப்பாட்டு அறைக்குச் சென்றனர். ரஞ்சிதாவின் தாயார் பலவிதமான சுவையான உணவு வகைகளையும், அதைத் தொடர்ந்து மூன்று வகையான இனிப்புகளையும் அன்புடன் தயாரித்திருந்தார். ஒவ்வொரு உணவும் மிகுந்த அக்கறையுடனும் பாசத்துடனும் செய்யப்பட்டிருந்தது. விருந்தினர்கள் உணவை நன்கு ருசித்து உண்டதுடன், உணவின் சுவையையும் பாராட்டினர்.

அந்த நேரத்தில், மும்பையில் வேலை நிமித்தமாகச் சென்றிருந்த தனது கணவர் பிரவீனிடமிருந்து ரஞ்சிதாவிற்குத் தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“விருந்தினர்கள் எல்லோரும் வந்துவிட்டார்களா?” என்று அவர் கேட்டார்.

“ஆம், எல்லோரும் வந்துவிட்டார்கள். நாங்கள் அனைவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்” என்று ரஞ்சிதா பதிலளித்தாள்.

அருகில் இருந்த பிரசன்னா, தங்களை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு, இவ்வளவு அக்கறையுடன் ஏற்பாடுகளைச் செய்ததற்காகப் பிரவீனுக்கு நன்றி தெரிவித்தார்.

பிரவீன் மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தார்.

“எனக்குப் பிடித்த பேராசிரியர் ராமின் சீடரை நான் எப்படி மறக்க முடியும்? நீங்கள் அனைவரும் உங்களை நன்றாகக் கவனித்துக்கொண்டு, இந்த இனிய நிகழ்வை மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடுங்கள். விரைவில் உங்கள் அனைவருடனும் சந்தித்து உரையாடும் வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன்.”

அவருடைய அன்பான வார்த்தைகள் அங்கிருந்த அனைவரின் முகத்திலும் புன்னகையை மலரச் செய்தன.

மதிய உணவிற்குப் பிறகு, விருந்தினர்கள் மேலும் அரை மணி நேரம் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டும், இனிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டும் இருந்தனர். புறப்படுவதற்கு முன்பு, ரஞ்சிதாவின் குடும்பத்தினருக்குப் பரிசுகளை வழங்கியதுடன், தங்களுடைய அன்பின் அடையாளமாக இனிப்புப் பெட்டிகளையும் கொடுத்தனர்.

அவர்கள் புறப்படத் தயாரானபோது, ரஞ்சிதா தனது மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினாள்.

“இன்று எனக்கு உண்மையிலேயே மிகவும் சிறப்பான நாள். உங்களுக்குத் திருமணமானதிலிருந்து, அதாவது கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாகவே உங்கள் இருவரையும் எங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்து மதிய உணவு வழங்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். ஏதோ சில காரணங்களால் அது இதுவரை நிறைவேறாமல் போய்விட்டது. இன்று என் ஆசை நிறைவேறியதில் எனக்கு அளவில்லாத மகிழ்ச்சி” என்றாள்.

காதம்பரி புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்.

“எல்லாம் சரியான நேரத்தில் நடைபெறும். என் அப்பா எப்போதும் சொல்வதைப் போல, நாம் பொறுமையுடன் இருந்து, சரியான தருணம் நிச்சயமாக வரும் என்ற நம்பிக்கையோடு இருக்க வேண்டும்.”

அப்போது கோதா, ரஞ்சிதாவை அன்புடன் பார்த்து ஆசீர்வதித்தார்.

“கடவுள் உன்னை நன்றாக வைத்திருக்கட்டும், ரஞ்சிதா! விரைவில் நீ எங்கள் அனைவருடனும் ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தியைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன்” என்றார்.

உடனே ரஞ்சிதாவின் தாயாரும் பொருள் பொதிந்த புன்னகையுடன்,

“ஆம், அந்த மகிழ்ச்சியான தருணம் வெகு தொலைவில் இல்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்” என்று கூறினார்.

அவர்கள் இருவரும் எதைக் குறிப்பிடுகிறார்கள் என்பதை அங்கிருந்த அனைவரும் புரிந்துகொண்டனர். எல்லோருடைய பார்வையும் ரஞ்சிதாவின் பக்கம் திரும்பியது. அவளோ வெட்கத்துடன் மகிழ்ச்சியாகப் புன்னகைத்தாள்.

அந்த வருகை அன்பு, ஆசீர்வாதம் மற்றும் ரஞ்சிதாவின் வாழ்க்கையில் மலரவிருக்கும் ஓர் அழகான புதிய அத்தியாயத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கை ஆகியவற்றுடன் இனிதே நிறைவடைந்தது.

சில நேரங்களில், நீண்ட நாட்களாக எதிர்பார்த்திருக்கும் ஒரு சந்திப்பு மகிழ்ச்சியை மட்டுமல்லாமல், பெரியவர்களின் ஆசீர்வாதங்களையும், உறவுகளை வலுப்படுத்தும் அன்பையும், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையையும் நம் மனங்களில் நிறைத்துச் செல்கிறது.

கே. ராகவன்

16-10-26.

Small Story 764.

 Small Story 764

 An Unexpected Reunion

Swamy received a phone call from his friend and former colleague, Laxman, who requested him to accompany him to visit a doctor. Both of them lived in the same apartment complex on different floors. Swamy readily agreed, as they were close friends and were almost the same age, 73. Both their sons had settled abroad.

A little later, Laxman arrived at Swamy’s flat. Swamy’s wife, Smitha, welcomed him warmly and offered him tea and biscuits. After enjoying the refreshments and exchanging a few pleasantries, the two friends prepared to leave.

Swamy was originally from Chennai and had moved to Bengaluru 25 years ago following a job transfer. He had settled down in the city with his family and had built a comfortable life there.

Soon, both friends left for the doctor’s clinic in Laxman’s car.

The doctor had returned from the United Kingdom two years earlier and settled in Bengaluru. With his professional experience, excellent medical knowledge, and reputation as a good physician, he had established a thriving practice. Many patients trusted him for his expertise and personal attention.

At the clinic, Laxman was asked to enter the consultation room, while Swamy waited in the reception area.

After examining Laxman for about twenty minutes, the doctor prescribed some medicines. As Laxman came out and prepared to leave, he searched for his mobile phone to make the payment. To his surprise, he could not find it.

Just then, the doctor came out of his consultation room, holding a mobile phone.

“Mr. Laxman, you have forgotten your mobile phone! Please take it,” he called out.

As the doctor handed the phone to Laxman, his eyes fell on Swamy, who was sitting nearby. Suddenly, he looked closely at him and exclaimed excitedly,

“Hey, Swamy! Is that really you? It has been 45 years since we last met! Can you recognise me?”

Swamy looked at the doctor carefully for a moment. Then, his face lit up with delight.

“Rajagopal! Of course, I recognise you! What a pleasant surprise! I never imagined that I would meet you again after so many decades,” he exclaimed.

The two old friends shook hands warmly, their faces beaming with happiness. The doctor immediately invited Swamy and Laxman into his consultation room, where they began talking excitedly.

Rajagopal was none other than Swamy’s close friend from his younger days. The two had lived in Tambaram, Chennai, and shared a passion for playing trade games. They had spent countless hours together, completely absorbed in the game, often forgetting the passage of time. Those youthful memories remained precious to Swamy, even after so many years.

As they reminisced about their younger days, laughter filled the room. They recalled their old friends, their favourite pastimes, and the wonderful moments they had shared. Neither could believe that nearly 45 years had passed since they had last seen each other.

Rajagopal had become a renowned cardiologist. After spending several years in the United Kingdom, he had returned to India two years earlier and settled in Bengaluru with his wife. Their only daughter was settled in the United States. Interestingly, Rajagopal and his wife lived in an apartment complex close to Swamy’s residence.

What a remarkable coincidence! Two childhood friends who had lost touch for decades were now living just a short distance from each other without knowing it.

Before they parted, Swamy invited Rajagopal and his wife to lunch at his home the following day. He also invited Laxman and his family to join them, as it was Laxman who had unknowingly brought the two old friends together.

The next day, everyone gathered at Swamy’s home for a cheerful lunch. Smitha warmly welcomed Rajagopal and his wife, while Laxman and his family joined in the happy reunion.

Laxman’s wife, Lakshmi, was particularly delighted. She had often heard her husband speak fondly of Swamy’s old friend Rajagopal and the wonderful trade games they had played together in their younger days. She was happy that her husband’s visit to the doctor had unexpectedly reunited two old friends who had shared such beautiful memories.

For Swamy and Rajagopal, the reunion was much more than a chance meeting. It was an opportunity to reconnect with a cherished chapter of their lives and renew a friendship that had remained alive in their memories despite 45 years of separation.

Sometimes, life has its own unexpected ways of bringing people together. What began as an ordinary visit to a doctor turned into an unforgettable reunion, proving that **true friendship never fades with time, and cherished memories can bring old friends together when they least expect it.**

K.Ragavan

15-10-26

My Certificate ,