Small Story 759.

 Small Story 759

Blessing in Disguise

Ganesh was seated on a bus bound for Mysore. After discussing his future with his father and mother, he had decided to pursue a one-year course in Blogging and Storytelling. He had recently completed his B.Sc. in Chemistry and was eager to explore his passion for writing and creativity.

The course was offered at the Mysore campus of New Blogging Paradise. It had been launched just two years earlier with only ten students. Today, it had grown remarkably, attracting sixty students from different parts of India, along with two students from the UAE.

As Ganesh settled into his seat, a sweet voice interrupted his thoughts.

“Excuse me, is anyone going to occupy the seat next to you?”

“Sorry, nobody is coming. I kept my bag there by oversight. Please sit down,” Ganesh replied, immediately removing his bag and making room for her.

“Thank you! My name is Nivedha. I am going to Mysore to join New Blogging Paradise,” she said with a pleasant smile.

“Really? I am going there too, to join the same course!” Ganesh exclaimed.

Nivedha was delighted to hear that.

“That is nice!” she whispered.

She then explained, “I completed my B.Sc. in Chemistry last year. My father and mother suggested that I consider this course, and I gradually developed a liking for the concept myself.”

“That's wonderful! I have a similar story. I completed my B.Sc. in Chemistry recently, and my parents encouraged me to follow my interests. I, too, became fascinated by the idea of Blogging and Storytelling,” Ganesh replied.

Their conversation continued, and they soon discovered that they shared similar educational backgrounds, interests, and ambitions.

Suddenly, Nivedha revealed something that surprised Ganesh.

“You know, my cousin is also supposed to join this course. I am looking forward to meeting him there. He is my father's sister's son. He studied in Madurai, but we haven't met for many years. I wonder how surprised he will be when he sees me!”

Ganesh smiled and said, “You must be feeling excited and a little nervous, wondering how he will react after all these years.”

“Yes, exactly!” Nivedha replied, smiling.

Both continued chatting throughout the journey. Their conversation made the time pass quickly, and after two and a half hours, the bus finally reached Mysore.

Since they were both heading to the same campus, they decided to share a cab. After a fifteen-minute drive, they arrived at New Blogging Paradise.

During the journey, Nivedha found herself wondering what her cousin would be like. Would he be a handsome young man like Ganesh? She stole a discreet glance at Ganesh and smiled to herself.

Meanwhile, Ganesh was having a similar thought. He wondered whether Nivedha's cousin would be as handsome as he imagined. Neither of them realised how amusing their thoughts were!

As they got down from the cab and entered the campus, Nivedha's mobile phone rang. It was her father.

“Hello, Nivedha! Have you reached Mysore safely?” he asked.

“Yes, Dad. I have just reached the campus,” she replied.

Her father then shared some unexpected news.

“I wanted to tell you something important. Your cousin has joined a university in Dubai, and he will be studying there in Australia University's programme.”

Nivedha was momentarily surprised. She had been expecting to meet her cousin at New Blogging Paradise, but now she learned that he would be pursuing his studies in Dubai instead.

After ending the call, she turned towards Ganesh and explained what her father had told her.

Ganesh was genuinely happy to hear that the mystery of her cousin had been resolved, although he had never met him. Nivedha, too, felt relieved and happy, even though she did not openly express her feelings.

Perhaps their unexpected meeting on the bus was not merely a coincidence. Two young graduates, both with degrees in Chemistry, had met while travelling towards a common dream. Their parents had encouraged them to explore a new path, and fate had brought them together even before their course had begun.

Sometimes, life takes us in an unexpected direction, replacing what we anticipate with something more meaningful.

What seemed like an ordinary bus journey might turn out to be the beginning of a beautiful friendship.

And that was truly a blessing in disguise!

K.Ragavan

10-10-26

Small Story 759.T

 சிறுகதை 759

எதிர்பாராத நன்மை

கணேஷ் மைசூருக்குச் செல்லும் பேருந்தில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். தனது எதிர்காலத்தைப் பற்றி அப்பா, அம்மாவுடன் கலந்தாலோசித்த பிறகு, வலைப்பதிவு எழுதுதல் மற்றும் கதை சொல்லுதல் (Blogging and Storytelling) தொடர்பான ஓராண்டுப் படிப்பைத் தொடர முடிவு செய்திருந்தான். அண்மையில்தான் வேதியியலில் இளங்கலைப் பட்டம் (B.Sc. Chemistry) பெற்றிருந்தான். எழுத்திலும் படைப்பாற்றலிலும் தனக்கிருந்த ஆர்வத்தை வளர்த்துக்கொள்ள அவன் விரும்பினான்.

இந்தப் படிப்பு நியூ பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸ் (New Blogging Paradise) நிறுவனத்தின் மைசூர் வளாகத்தில் நடத்தப்பட்டது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் இந்தப் படிப்பு தொடங்கப்பட்டது. அப்போது பத்து மாணவர்களுடன் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இக்கல்வித் திட்டத்தில், இன்று இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து அறுபது மாணவர்களும், ஐக்கிய அரபு அமீரகத்திலிருந்து இரண்டு மாணவர்களும் சேரும் அளவுக்கு வளர்ச்சி ஏற்பட்டிருந்தது.

கணேஷ் தனது இருக்கையில் அமர்ந்து சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது, இனிமையான குரல் ஒன்று அவனது கவனத்தை ஈர்த்தது.

“மன்னிக்கவும், உங்களுக்கு அருகில் உள்ள இருக்கையில் யாராவது வருகிறார்களா?” என்று ஒரு பெண் கேட்டாள்.

“இல்லை, யாரும் வரவில்லை. கவனக்குறைவாக என் பையை அந்த இருக்கையில் வைத்துவிட்டேன். தயவுசெய்து உட்காருங்கள்,” என்று கூறிய கணேஷ், உடனே தனது பையை எடுத்துக்கொண்டு அவளுக்கு இடமளித்தான்.

“நன்றி! என் பெயர் நிவேதா. நியூ பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸில் சேருவதற்காக மைசூருக்குச் செல்கிறேன்,” என்று புன்னகையுடன் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டாள்.

“அப்படியா! நானும் அதே படிப்பில் சேருவதற்காகத்தான் அங்கு செல்கிறேன்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் ஆச்சரியப்பட்டான் கணேஷ்.

இதைக் கேட்ட நிவேதாவுக்கும் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

“மிகவும் நல்லது!” என்று மெதுவாகக் கூறினாள்.

பிறகு அவள் தனது படிப்பைப் பற்றிக் கூறினாள்.

“கடந்த ஆண்டு வேதியியலில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றேன். இந்தப் படிப்பைப் பற்றி என் அப்பாவும் அம்மாவும் யோசிக்கச் சொன்னார்கள். நாளடைவில் எனக்கும் இந்தத் துறையில் ஆர்வம் ஏற்பட்டது.”

“அருமை! எனக்கும் இதே போன்ற அனுபவம்தான். அண்மையில்தான் வேதியியலில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றேன். எனக்குப் பிடித்த துறையில் முன்னேறும்படி என் பெற்றோரும் ஊக்கமளித்தார்கள். வலைப்பதிவு எழுதுதல், கதை சொல்லுதல் ஆகியவற்றின் மீது எனக்கும் ஆர்வம் ஏற்பட்டது,” என்று கணேஷ் பதிலளித்தான்.

இருவரும் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். தங்களுடைய கல்விப் பின்னணி, விருப்பங்கள், எதிர்கால இலட்சியங்கள் எனப் பல விஷயங்களில் தங்களுக்கு ஒற்றுமை இருப்பதை விரைவிலேயே உணர்ந்துகொண்டனர்.

அப்போது நிவேதா ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தைக் கூறினாள். அது கணேஷுக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது.

“உங்களுக்குத் தெரியுமா? என்னுடைய உறவினர் ஒருவரும் இந்தப் படிப்பில் சேருவதாக இருந்தது. அவரை அங்கே சந்திக்க ஆவலாக இருக்கிறேன். அவர் என் அப்பாவின் தங்கையின் மகன். மதுரையில் படித்தவர். ஆனால், பல ஆண்டுகளாக நாங்கள் சந்தித்துக்கொள்ளவில்லை. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என்னைப் பார்த்தால் அவர் எவ்வளவு ஆச்சரியப்படுவார் என்று நினைத்துப் பார்க்கிறேன்!” என்றாள்.

கணேஷ் புன்னகைத்தபடி, “இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரைச் சந்திக்கப் போகிறோம் என்ற உற்சாகமும், அவர் எப்படி நடந்துகொள்வாரோ என்ற சிறிய பதற்றமும் உங்களுக்கு இருக்கும் போலிருக்கிறது!” என்றான்.

“ஆமாம், நீங்கள் சொல்வது சரிதான்!” என்று புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள் நிவேதா.

இருவரும் பயணம் முழுவதும் பேசிக்கொண்டே வந்தனர். அவர்களுடைய உரையாடலால் நேரம் விரைவாகக் கடந்தது. இரண்டரை மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு பேருந்து மைசூரை அடைந்தது.

இருவரும் ஒரே வளாகத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்ததால், ஒரு வாடகைக் காரில் சேர்ந்து செல்ல முடிவு செய்தனர். பதினைந்து நிமிடப் பயணத்திற்குப் பிறகு நியூ பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸ் வளாகத்தை அடைந்தனர்.

காரில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, நிவேதா தனது உறவினரைப் பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவர் எப்படி இருப்பார்? கணேஷைப் போல அழகான இளைஞராக இருப்பாரா? என்று மனதிற்குள் நினைத்தாள். கணேஷைப் பார்த்து யாருக்கும் தெரியாதபடி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, தனக்குள் புன்னகைத்துக்கொண்டாள்.

அதே நேரத்தில் கணேஷின் மனதிலும் ஓர் எண்ணம் தோன்றியது. நிவேதாவின் உறவினர் எப்படி இருப்பார்? அவன் கற்பனை செய்வதைப் போல அழகான இளைஞராக இருப்பாரா? என்று நினைத்தான்.

இருவரும் தங்களுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த இந்த வேடிக்கையான எண்ணங்களைப் பற்றி அறியாமல் இருந்தனர்!

காரிலிருந்து இறங்கி வளாகத்திற்குள் நுழைந்தபோது, நிவேதாவின் கைப்பேசி ஒலித்தது. அவளுடைய அப்பாதான் அழைத்திருந்தார்.

“ஹலோ, நிவேதா! பத்திரமாக மைசூர் வந்து சேர்ந்துவிட்டாயா?” என்று கேட்டார்.

“ஆமாம், அப்பா. இப்போதுதான் வளாகத்திற்கு வந்து சேர்ந்தேன்,” என்று பதிலளித்தாள்.

அதன்பிறகு அவளுடைய அப்பா ஓர் எதிர்பாராத செய்தியைத் தெரிவித்தார்.

“உன்னிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும். உன் உறவினர் துபாயில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்திருக்கிறார். அங்கு ஆஸ்திரேலியா பல்கலைக்கழகத்தின் கல்வித் திட்டத்தின் கீழ் படிக்கப் போகிறார்,” என்றார்.

இதைக் கேட்ட நிவேதா சிறிது நேரம் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தாள். தனது உறவினரை நியூ பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸில் சந்திக்கலாம் என்று எதிர்பார்த்திருந்தாள். ஆனால், அவர் துபாயில் படிக்கப்போகிறார் என்ற செய்தி அவளுக்கு எதிர்பாராததாக இருந்தது.

தொலைபேசி உரையாடலை முடித்துவிட்டு, தனது அப்பா கூறிய செய்தியை கணேஷிடம் தெரிவித்தாள்.

அந்த உறவினரை இதுவரை சந்தித்திராத கணேஷுக்கும், அவர் எங்கு படிக்கப்போகிறார் என்ற குழப்பம் தீர்ந்ததில் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. நிவேதாவும் தனது எதிர்பார்ப்பு மாறியிருந்தாலும், மனதளவில் ஒருவித நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் உணர்ந்தாள். ஆனால், அதை வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

ஒருவேளை, பேருந்தில் அவர்கள் எதிர்பாராத விதமாகச் சந்தித்தது வெறும் தற்செயலாக மட்டும் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

வேதியியலில் பட்டம் பெற்ற இரண்டு இளம் பட்டதாரிகள், ஒரே கனவை நோக்கிப் பயணிக்கும்போது சந்தித்துக்கொண்டனர். புதிய பாதையில் தங்கள் ஆர்வத்தைத் தொடர அவர்களுடைய பெற்றோர் ஊக்கமளித்திருந்தனர். அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த படிப்பு தொடங்குவதற்கு முன்பே, விதி இருவரையும் ஒன்றாகச் சந்திக்க வைத்திருந்தது.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நாம் எதிர்பார்க்கும் பாதையில் நம்மை அழைத்துச் செல்வதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, நாம் நினைத்துப் பார்க்காத ஒன்றை நமக்கு அளித்து, அதைவிட அர்த்தமுள்ள அனுபவத்தைத் தருகிறது.

சாதாரணமான ஒரு பேருந்துப் பயணம், அழகான நட்பின் தொடக்கமாக மாறக்கூடும்.

அதுதான் உண்மையிலேயே ஓர் எதிர்பாராத நன்மை!

கே. ராகவன்

10-9-26

Amazing Movie.

 Subject

Heartfelt Congratulations on the Success of America America – Second Edition

Dear Mr. Nagathihalli Chandrashekar,

I was delighted to see the numerous interviews and interactions you have had with various personalities following the excellent success of the second edition of America America. The appreciation and positive response the film has received are truly encouraging, and its success across the world is certainly worth celebrating.

The film’s beautiful music, engaging storyline, meaningful message, and stunning cinematography are particularly impressive. Every aspect reflects your creativity, vision, and dedication to the art of filmmaking.

Dedication, determination, and hard work are the key ingredients of your success. As a writer, author, producer, and director, you have carved out a distinctive identity for yourself through your original ideas, creative storytelling, and the meaningful messages conveyed through your films.

I sincerely hope to watch this second edition of America America soon. I have the utmost confidence in your creative vision and look forward to seeing many more of your outstanding creations that entertain audiences while delivering thought-provoking messages.

My heartfelt congratulations to you and your entire team on this remarkable achievement. Please convey my warm regards to all your family members.

With warm regards,

K. Ragavan

Well organised programme.

 Subject

Appreciation for the Successful Programme Honouring Late B. V. Karanth

Dear Mr. Nagabharana,

The recent programme honouring the late stalwart B. V. Karanth appears to have been a great success. I could see the daily interactions, updates, and responses from various sources, which reflected the enthusiasm and appreciation of the participants.

This achievement is undoubtedly the result of your sincere efforts, dedicated leadership, and the wholehearted support of your team members. Your commitment to organising such a memorable event is truly commendable. Through your efforts, you have paid a fitting tribute to the legendary B. V. Karanth and his invaluable contributions to Indian theatre and cinema.

My heartfelt congratulations to you and your entire team on making this programme a grand success. I wish you continued success in all your future endeavours to preserve and promote our rich cultural heritage.

With warm regards,

K. Ragavan

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 9Oct 26

Truly a hero

Ramola Talwar Badam’s article headlined ‘Don’t sleep please, we need you,’ dentist told flydubai pilot as he battled to save him (October 6) was both moving and meaningful. It describes how the pilot Smit Machchhar battled for 45 minutes after the attack as Dr Shota Musaev laboured to keep him alive. The doctor’s determination and the pilot’s courage during those critical moments have been beautifully analysed and presented in the article. The words “Don’t sleep, please. We need you”, uttered by the dentist to the injured pilot, reflects not only the urgency of the situation but also the hope that the captain would survive. The pilot is truly a hero. He fought bravely to save the lives of 174 passengers, even while being targeted in an alleged terrorist attack. His courage, presence of mind and determination helped protect the passengers and bring them to safety. “We need you” is indeed the right message for such a brave pilot. His courage reminds us that behind every safe journey there are individuals who may risk their own lives to protect others. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 758.

 Small Story 758

The Blessings of Elders

Smitha was waiting for her friend Rupa at the J.P. Nagar Metro Railway Station. Rupa arrived on time and greeted Smitha warmly.

“Hey, Smitha! How are you?”

“I am fine, Rupa. I am very happy that you have come with me today to attend the 70th birthday celebration of our friend Rekha’s father and mother at Judicial Layout and receive their blessings.”

“Yes, we must definitely receive their blessings. Since our friend Rekha could not come from New Zealand, it is our responsibility to be there on her behalf,” Rupa said with a smile.

The two friends travelled by metro and got down at Silk Institute Metro Railway Station. From there, they proceeded to Judicial Layout.

Around 50 guests had already gathered at the couple’s spacious house. Smitha and Rupa went up to Uncle Seshan and Aunty Chandra and wished them on their 70th birthday. Then, both of them presented the gifts they had brought for them and received their blessings.

Uncle Seshan and Aunty Chandra welcomed both of them very warmly and treated them like members of their own family. After enjoying a delicious lunch served with a variety of sweets, Smitha and Rupa spent nearly two hours with Uncle Seshan and Aunty Chandra.

Rekha was a close friend of both Smitha and Rupa. She had settled in New Zealand. Since her son had recently secured admission to a college, she was unable to travel to India for her parents’ birthday celebration.

The presence of Smitha and Rupa brought immense happiness to Uncle Seshan and Aunty Chandra. They felt as though their daughter Rekha herself had come to be with them.

Rekha was the only daughter of Uncle Seshan and Aunty Chandra. Realising how much their visit would mean to Rekha’s parents, Smitha and Rupa had decided to attend the celebration on Rekha’s behalf and receive her parents’ blessings.

In today’s busy world, people are often so immersed in their responsibilities that they forget the importance of spending time with elders. The blessings, love, and good wishes of elders have a special place in our lives. They can give us strength, confidence, and happiness.

The blessings of elders are not merely words of affection; they are a priceless treasure that can have a lasting impact on our lives.

That was the true message Smitha and Rupa realised that day.

K. Ragavan

9-10-26

Small Story 758.T

 சிறுகதை 758

பெரியவர்களின் ஆசீர்வாதம்

ஸ்மிதா, தனது தோழி ரூபாவுக்காக ஜே.பி. நகர் மெட்ரோ ரயில் நிலையத்தில் காத்துக் கொண்டிருந்தாள். ரூபா சரியான நேரத்திற்கு வந்து, ஸ்மிதாவை அன்புடன் வரவேற்றாள்.

“ஹேய், ஸ்மிதா! எப்படி இருக்கிறாய்?”

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன், ரூபா. இன்று ஜூடிஷியல் லேஅவுட்டில் நடைபெறும் நமது தோழி ரேகாவின் அப்பா, அம்மாவின் 70வது பிறந்தநாள் விழாவிற்குச் சென்று, அவர்களின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுவதற்காக நீ என்னுடன் வந்திருப்பதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி.”

“ஆம், நாம் கண்டிப்பாக அவர்களின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற வேண்டும். ரேகா நியூசிலாந்திலிருந்து வர முடியாததால், அவளுக்குப் பதிலாக நாம் அங்கு சென்று இருப்பது நமது பொறுப்பு,” என்று ரூபா புன்னகையுடன் கூறினாள்.

இருவரும் மெட்ரோ ரயிலில் பயணம் செய்து, சில்க் இன்ஸ்டிடியூட் மெட்ரோ ரயில் நிலையத்தில் இறங்கினர். அங்கிருந்து ஜூடிஷியல் லேஅவுட்டிற்குச் சென்றனர்.

அந்தத் தம்பதியினரின் பிரம்மாண்டமான வீட்டில் ஏற்கனவே சுமார் 50 விருந்தினர்கள் கூடியிருந்தனர். ஸ்மிதாவும் ரூபாவும் சேஷன் மாமாவையும் சந்திரா மாமியையும் அணுகி, அவர்களின் 70வது பிறந்தநாளுக்கு வாழ்த்துத் தெரிவித்தனர். பின்னர், இருவரும் தாங்கள் கொண்டு வந்திருந்த பரிசுகளை அவர்களிடம் வழங்கி, அவர்களின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றனர்.

சேஷன் மாமாவும் சந்திரா மாமியும் இருவரையும் மிகவும் அன்புடன் வரவேற்று, குடும்ப உறுப்பினர்களைப் போலவே நடத்தினர். பலவகையான இனிப்புகளுடன் பரிமாறப்பட்ட சுவையான மதிய உணவை ரசித்த பின்னர், ஸ்மிதாவும் ரூபாவும் சேஷன் மாமா மற்றும் சந்திரா மாமியுடன் கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரம் நேரத்தைச் செலவிட்டனர்.

ரேகா, ஸ்மிதா மற்றும் ரூபா இருவருக்கும் நெருங்கிய தோழியாக இருந்தாள். அவள் நியூசிலாந்தில் குடியேறி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளது மகனுக்கு சமீபத்தில் ஒரு கல்லூரியில் சேர்க்கை கிடைத்திருந்ததால், தனது பெற்றோரின் பிறந்தநாள் விழாவிற்காக இந்தியாவிற்கு வர முடியவில்லை.

ஸ்மிதாவும் ரூபாவும் வந்திருந்தது சேஷன் மாமாவுக்கும் சந்திரா மாமிக்கும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. தங்களது மகள் ரேகாவே தங்களுடன் இருக்க வந்திருப்பதைப் போன்ற உணர்வை அவர்கள் பெற்றனர்.

சேஷன் மாமாவுக்கும் சந்திரா மாமிக்கும் ஒரே மகள் ரேகா மட்டுமே. தங்களது வருகை ரேகாவின் பெற்றோருக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியை அளிக்கும் என்பதை உணர்ந்த ஸ்மிதாவும் ரூபாவும், ரேகையின் சார்பாக அந்த விழாவில் கலந்து கொண்டு, அவர்களின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தனர்.

இன்றைய பரபரப்பான உலகில், மக்கள் தங்களுடைய பொறுப்புகளில் மூழ்கி, பெரியவர்களுடன் நேரம் செலவிடுவதன் முக்கியத்துவத்தைப் பல நேரங்களில் மறந்து விடுகின்றனர். பெரியவர்களின் ஆசீர்வாதமும், அன்பும், நல்வாழ்த்துகளும் நமது வாழ்க்கையில் தனிச்சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றுள்ளன. அவை நமக்கு வலிமையையும், தன்னம்பிக்கையையும், மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கக்கூடியவை.

பெரியவர்களின் ஆசீர்வாதம் என்பது வெறும் அன்பான வார்த்தைகள் மட்டுமல்ல; அது நமது வாழ்க்கையில் நீண்டகால தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷமாகும்.

அன்றைய தினம் ஸ்மிதாவும் ரூபாவும் உணர்ந்த உண்மையான செய்தி அதுதான்.

கே. ராகவன்

9-10-26