My Letter in The National UAE on 19 june 26

 https://www.thenationalnews.com/opinion/feedback/2026/06/19/tourists-can-visit-the-uae-with-peace-of-mind/Tourists can visit the UAE with peace of mind

Our readers have their say on the stories of the week

June 19, 

Boosting UAE tourism

I write in reference to Nick Webster’s article Free UAE medical travel insurance is expected to boost tourism as peace hopes rise (June 16): The initiative is likely to enhance travellers' confidence and encourage more visitors to choose the UAE as a destination. With growing optimism surrounding peace efforts and hopes for a lasting resolution to regional tensions, the tourism sector is expected to benefit from increased international arrivals. This development could provide a significant boost to the UAE's tourism industry by creating a safer and more attractive environment for travellers. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 646.

 Small Story 646

Encounter with Gratitude

After retiring from the Railway Department as a Station Master, Ramiah settled in his native town of Channapatna. One day, he traveled to Pandavapura to attend the wedding of his friend's daughter. While there, he decided to visit the current Station Master, Nagaraj.

Nagaraj warmly welcomed Ramiah and offered him a cup of tea. As they sat together, they reminisced about their old days in the railway service. After some time, Nagaraj said, "A friend of mine is driving to Bangalore. He can drop you at Channapatna on the way."

About fifteen minutes later, Nagaraj's friend arrived and greeted Ramiah respectfully. Ramiah returned the greeting. The friend, Somasekhar, invited him to join the journey.

Both of them got into the car. Meanwhile, the driver returned from the restroom. He was a well-mannered young man of about twenty-seven, with a pleasant personality. He greeted Ramiah politely.

Soon, they started their journey, and Nagaraj wished them a safe trip.

As they drove along, the driver suddenly asked, "Sir, do you recognize me?"

Ramiah looked carefully but could not remember him.

The driver smiled and said, "Sir, I am Manickam, the son of your maid Muniamma, who worked in your house when you were posted at Mysore Station. You helped pay my school fees and encouraged me to study well."

Ramiah's face brightened with recognition.

"Now I remember! You are Muniamma's son. I am very happy to see you," he said.

Manickam continued, "Today I work as a foreman in a factory in Bangalore. Somasekhar sir knows me well, and that is why I came to help him today."

Ramiah nodded with satisfaction. He remembered helping Manickam with his studies because Muniamma had been a loyal and hardworking woman.

After a brief silence, Manickam said softly, "Sir, my mother passed away recently due to cancer. Before she died, she often said that she wanted to meet you one day and thank you for helping me build my future."

Ramiah felt saddened.

"I am very sorry to hear that," he replied. "Your mother was a wonderful woman."

Manickam smiled gently and said, "Though my mother could not thank you personally, I had the good fortune of meeting you today. In a way, I am fulfilling her wish."

By then, they had reached Channapatna. As Ramiah got down from the car, he gave Manickam his phone number and invited him to visit whenever possible.

As he watched the car drive away, Ramiah felt deeply touched. The gratitude shown by Muniamma's son reminded him that even a small act of kindness can leave a lasting impact on someone's life.

Moral: Kindness may be forgotten by the giver, but it is often remembered with gratitude by the receiver for a lifetime.

K.Ragavan

19-6-26

Good Memorable Clip.

 I recently watched the Beyond Limits interview featuring the versatile Sandalwood actor Ramesh Bhat. Whether the clip was old or new, I happened to watch it recently and was deeply impressed by his simplicity, frankness, and down-to-earth personality.

His vast experience in theatre and his association with several stalwart directors over the years are truly admirable. Completing more than fifty-one years in the film industry and acting in over 600 films is a remarkable achievement that speaks volumes about his dedication and talent.

The casual and engaging interview conducted by the Beyond Limits anchor brought out many lesser-known aspects of Ramesh Bhat's personality. It offered viewers an opportunity to see the person behind the actor—humble, candid, and rich with experiences from a long and distinguished career. The conversation was both insightful and enjoyable, making it a memorable watch for admirers of Kannada cinema.Memorable clip.

K.Ragavan

Small Story 646.T

 Small Story 646.

நன்றியுணர்வின் சந்திப்பு

ரயில்வே துறையில் நிலைய மேலாளராக (Station Master) பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற பிறகு, ராமையா தனது சொந்த ஊரான சன்னப்பட்டணாவில் குடியேறினார். ஒரு நாள், தனது நண்பரின் மகளின் திருமணத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக பாண்டவபுராவிற்கு சென்றார். அங்கு சென்றிருந்தபோது, தற்போதைய நிலைய மேலாளரான நாகராஜைச் சந்திக்க முடிவு செய்தார்.

நாகராஜ் அவரை அன்புடன் வரவேற்று ஒரு கப் தேநீர் வழங்கினார். இருவரும் அமர்ந்து ரயில்வே பணியில் இருந்த பழைய நாட்களை நினைவுகூர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். சிறிது நேரம் கழித்து நாகராஜ், “என் நண்பர் ஒருவர் காரில் பெங்களூருக்குச் செல்கிறார். வழியிலேயே உங்களை சன்னப்பட்டணாவில் இறக்கிவிடுவார்,” என்றார்.

சுமார் பதினைந்து நிமிடங்கள் கழித்து நாகராஜின் நண்பர் வந்தார். அவர் ராமையாவை மரியாதையுடன் வணங்கினார். ராமையாவும் புன்னகையுடன் பதில் வணக்கம் தெரிவித்தார். அந்த நண்பர் சோமசேகர், அவரை தன்னுடன் பயணிக்க அழைத்தார்.

இருவரும் காரில் அமர்ந்தனர். அதற்குள் ஓட்டுநர் கழிவறைக்குச் சென்று திரும்பி வந்தார். சுமார் இருபத்தேழு வயது மதிக்கத்தக்க, நல்ல பழக்கவழக்கமுள்ள இளைஞர். அவர் ராமையாவை பணிவுடன் வணங்கினார்.

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் பயணத்தைத் தொடங்கினர். நாகராஜ் அவர்களுக்கு பாதுகாப்பான பயண வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தார்.

பயணத்தின் போது திடீரென்று ஓட்டுநர் கேட்டார்:

“ஐயா, என்னை உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?”

ராமையா அவரை உற்றுப் பார்த்தார். ஆனால் நினைவுக்கு வரவில்லை.

இளைஞர் புன்னகையுடன் கூறினார்:

“ஐயா, நான் மாணிக்கம். நீங்கள் மைசூர் நிலையத்தில் பணியாற்றியபோது, உங்கள் வீட்டில் வேலை செய்த முனியம்மாவின் மகன். என் பள்ளிக் கட்டணத்தை நீங்கள் செலுத்த உதவியதோடு, நன்றாகப் படிக்கவும் ஊக்கமளித்தீர்கள்.”

உடனே ராமையாவின் முகம் மலர்ந்தது.

“ஆஹா! இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது. நீ முனியம்மாவின் மகனா? உன்னைப் பார்த்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்றார்.

மாணிக்கம் தொடர்ந்து,

“இப்போது நான் பெங்களூரிலுள்ள ஒரு தொழிற்சாலையில் மேற்பார்வையாளராக (Foreman) வேலை செய்கிறேன். சோமசேகர் ஐயாவுக்கு என்னை நன்றாகத் தெரியும். அதனால்தான் இன்று அவருக்கு உதவ வந்தேன்,” என்றான்.

ராமையா திருப்தியுடன் தலையசைத்தார். முனியம்மா மிகவும் விசுவாசமான, கடினமாக உழைக்கும் பெண் என்பதால், அவளுடைய மகனின் கல்விக்கு உதவியிருந்ததை அவர் நினைத்துப் பார்த்தார்.

சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு மாணிக்கம் மெதுவாகச் சொன்னான்:

“ஐயா, என் அம்மா சமீபத்தில் புற்றுநோயால் இறந்துவிட்டார். இறப்பதற்கு முன்பு, நீங்கள் எனக்கு செய்த உதவிக்காக ஒருநாள் உங்களை நேரில் சந்தித்து நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்று அடிக்கடி கூறிக்கொண்டிருந்தார்.”

அதைக் கேட்ட ராமையா மிகவும் வருந்தினார்.

“அது மிகவும் வருத்தமான செய்தி. உன் அம்மா ஒரு அருமையான பெண்,” என்றார்.

மாணிக்கம் மென்மையாகப் புன்னகைத்து,

“என் அம்மாவால் உங்களுக்கு நேரில் நன்றி சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் இன்று உங்களைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. ஒரு வகையில், அவருடைய ஆசையை நான் நிறைவேற்றியிருக்கிறேன்,” என்றான்.

அவர்கள் சன்னப்பட்டணாவை அடைந்துவிட்டனர். ராமையா காரிலிருந்து இறங்கியபோது, தனது தொலைபேசி எண்ணை மாணிக்கத்திடம் கொடுத்து, வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் வந்து சந்திக்குமாறு அழைத்தார்.

கார் தொலைவில் மறைந்து செல்லும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராமையாவின் மனம் நெகிழ்ந்தது. முனியம்மாவின் மகன் வெளிப்படுத்திய நன்றியுணர்வு, நாம் செய்யும் சிறிய உதவிகூட ஒருவரின் வாழ்க்கையில் நீண்டகால தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை அவருக்கு மீண்டும் உணர்த்தியது.

நீதி: நாம் செய்த நன்மையை நாம் மறந்துவிடலாம்; ஆனால் அதனால் பயன் பெற்றவர் அதை வாழ்நாள் முழுவதும் நன்றியுடன் நினைவில் வைத்திருப்பார்.

—K.ராகவன்

Small Story 645.

 Small Story 645

Amazing Mango Mela

Rohini had never expected that her friend Sharmila would invite her for lunch at a special place. They had been close friends since their college days. After marriage, both of their husbands got jobs and settled in Bangalore. They were also blessed with a son each. Their sons had gone to the United States a few years earlier for higher studies and were still pursuing their education there.

On a Sunday, Sharmila reached the destination at 12:00 p.m. As she approached the entrance, she was surprised to see a huge crowd waiting to enter. Many people had reserved their seats in advance.

Just then, Rohini came out and said, “Hey, come inside!”

As Sharmila entered, she noticed long queues of people waiting to collect various dishes.

Rohini whispered, “Today is the last day of the popular Mango Mela at this restaurant. Yesterday, I booked two seats in advance because I wanted to give you a pleasant surprise.”

Both friends walked to their table and began tasting different varieties of mangoes, mango-based sweets, and a delicious lunch. Sharmila was delighted. She had never imagined that Bangalore’s popular restaurant would be hosting such a grand Mango Mela.

Suddenly, Rohini whispered, “Look! A famous Sandalwood actress is coming this way.”

The actress approached them. Both friends greeted her warmly. She smiled and said, “Hello! I am Anooradha. That is my real name, though most people know me by my screen name.”

The two friends were pleasantly surprised. They soon learned that she was also thefriend  of the restaurant owner and a well-known novelist who wrote in both Kannada and English.

Anoiradha spent a few minutes chatting with them before greeting other guests.

After enjoying the delicious food and the lively atmosphere, Rohini and Sharmila left happily. The last day of the Mango Mela had become a memorable experience that they would cherish for a long time.

Moral: Good friends make ordinary days special with thoughtful surprises.

K.Ragavan

18-6-26

Small Story 645.T

 சிறுகதை 645

அற்புதமான மாம்பழ மேளா

ரோஹிணி தனது தோழி ஷர்மிளா தன்னை ஒரு சிறப்பான இடத்தில் மதிய உணவுக்கு அழைப்பார் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர்கள் கல்லூரி நாட்களிலிருந்தே நெருங்கிய தோழிகளாக இருந்தனர். திருமணத்திற்குப் பிறகு, அவர்களுடைய கணவர்கள் இருவருக்கும் வேலை கிடைத்து பெங்களூருவில் குடியேறினர். இருவருக்கும் தலா ஒரு மகன் பிறந்தான். அவர்களுடைய மகன்கள் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உயர்கல்விக்காக அமெரிக்கா சென்றிருந்தனர்; இன்னும் அங்கேயே தங்கள் படிப்பைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தனர்.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஷர்மிளா மதியம் 12 மணிக்கு அந்த இடத்தை அடைந்தார். நுழைவாயிலுக்கு அருகில் சென்றபோது, உள்ளே செல்ல காத்திருந்த மிகப்பெரிய கூட்டத்தைக் கண்டு ஆச்சரியமடைந்தார். பலர் முன்பதிவு செய்து வைத்திருந்தனர்.

அந்த நேரத்தில், ரோஹிணி வெளியே வந்து,

“ஹேய், உள்ளே வா!” என்று அழைத்தார்.

ஷர்மிளா உள்ளே சென்றதும், பலவிதமான உணவுகளைப் பெற நீண்ட வரிசைகளில் மக்கள் காத்திருப்பதைக் கவனித்தார்.

ரோஹிணி மெதுவாக,

“இன்று இந்த உணவகத்தில் நடைபெறும் பிரபலமான மாம்பழ மேளாவின் கடைசி நாள். உனக்கு ஒரு இனிய ஆச்சரியம் கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக நேற்று நான் இரண்டு இருக்கைகளை முன்பதிவு செய்துவிட்டேன்,” என்றார்.

இரு தோழிகளும் தங்கள் மேசைக்குச் சென்று, பலவகையான மாம்பழங்கள், மாம்பழ இனிப்புகள் மற்றும் சுவையான மதிய உணவை ருசிக்கத் தொடங்கினர். ஷர்மிளா மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். பெங்களூருவின் பிரபலமான ஒரு உணவகத்தில் இவ்வளவு பிரம்மாண்டமான மாம்பழ மேளா நடைபெறும் என்று அவர் கனவிலும் நினைத்ததில்லை.

திடீரென்று ரோஹிணி மெதுவாக,

“அங்கே பார்! ஒரு பிரபலமான கன்னடத் திரைப்பட நடிகை நம்மை நோக்கி வருகிறார்,” என்றார்.

அந்த நடிகை அவர்களிடம் வந்தார். இருவரும் அவரை அன்புடன் வரவேற்றனர்.

அவர் புன்னகையுடன்,

“வணக்கம்! என் பெயர் அனூராதா. அதுதான் என் உண்மையான பெயர். ஆனால் பெரும்பாலானோர் என்னை என் திரைப்பெயரால்தான் அறிந்திருக்கிறார்கள்,” என்றார்.

இரு தோழிகளும் இனிய ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினர். சிறிது நேரத்தில், அந்த நடிகை அந்த உணவகத்தின் உரிமையாளரும், கன்னடம் மற்றும் ஆங்கிலம் ஆகிய இரு மொழிகளிலும் எழுதும் புகழ்பெற்ற நாவலாசிரிyar friendஎன்பதை அறிந்தனர்.

அனூராதா சில நிமிடங்கள் அவர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக உரையாடிவிட்டு, மற்ற விருந்தினர்களையும் வரவேற்கச் சென்றார்.

சுவையான உணவும், உற்சாகமான சூழலும் நிறைந்த அந்த அனுபவத்தை முழுமையாக ரசித்த பிறகு, ரோஹிணியும் ஷர்மிளாவும் மகிழ்ச்சியுடன் வீடு திரும்பினர். மாம்பழ மேளாவின் கடைசி நாள், அவர்கள் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத இனிய நினைவாக மாறியது.

நீதி:

நல்ல நண்பர்கள், தங்களின் அன்பான ஆச்சரியங்களால் சாதாரண நாட்களைக்கூட சிறப்பானதாக மாற்றிவிடுவார்கள்.

— கே. ராகவன்

18-6-26

Small Story 644.

 Small Story 644

The Value of Traditional Behaviour

Sharath had recently married Smitha, a well-educated young woman from Chickmagalur  in the Karnataka region. She held a first-class MBA degree. Sharath's parents had always wished that their son would marry a traditional girl who respected elders and cherished family values.

Sharath was born and brought up in Bangalore and had a modern outlook on life. He enjoyed mingling with friends, attending parties, and participating in social gatherings. He worked in a multinational bank and earned a handsome salary along with attractive perks.

After the wedding, Smitha moved to Bangalore  to live with Sharath and his family. One day, Sharath's father, Suresh, introduced Smitha to some of his friends who had come to congratulate the family on the recent marriage. Smitha greeted all the elders with a respectful namaskaram and bowed before them as a mark of respect.

That night, Sharath told his mother, Seetha, "Please ask Smitha to simply say 'Namaste' to everyone. There is no need for her to bow before the elders."

Seetha smiled and replied, "Your wife is behaving very gracefully with everyone. Showing respect to elders in this way is part of our tradition. Whoever comes to see the new bride appreciates her humility and good manners."

The next day, Sharath encouraged Smitha to join a multinational company where he knew the senior manager. Impressed by her qualifications and abilities, the company offered her an excellent position, and she soon began her career there.

As time passed, Smitha proved to be both competent and hardworking. She earned the respect of her colleagues and supervisors. Despite her professional success, she remained humble, caring, and respectful toward everyone around her.

One day, Sharath's friend Laxman said to him, "You should feel fortunate. Your wife respects everyone and values relationships. Smitha is a wonderful example of a loving and traditional person. Your parents always wanted such a daughter-in-law, and you are lucky to have her."

Sharath reflected on his friend's words and finally understood that traditional behaviour is not about superiority or old-fashioned thinking. It is simply one way of expressing respect, love, gratitude, and consideration for others.

From that day onward, he appreciated Smitha's values even more and realized that modern education and traditional virtues can go hand in hand, creating a balanced and admirable personality.

Moral: Respect can be shown in many ways, but when tradition and good character go hand in hand, they leave a lasting impression on everyone.

– K. Ragavan

17-6-26