Small Story 632.T

 

சிறுகதை 632

திரூரின் நம்பிக்கையூட்டும் பயணம்

ஜானகி தனது மாணவி விந்த்யாவிற்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் தெரிவிக்க தொலைபேசியில் அழைத்தார். கடந்த வாரம், தனது பிறந்தநாள் நெருங்கிவருவதாகவும், ஜானகியின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற விரும்புவதாகவும் விந்த்யா கூறியிருந்தாள்.

ஓய்வுபெற்ற வங்கி அதிகாரியான ஜானகி, தனது நேரத்தை மூத்த குடிமக்களுடன் பழகுவதிலும், வேதாந்தம் மற்றும் ஆன்மிகம் பற்றிய கலந்துரையாடல்களிலும் செலவழித்து வந்தார். ஜானகியின் தோழியின் மகளான விந்த்யா, அனைவரின் நலனிலும் மகிழ்ச்சியிலும் அக்கறை கொண்டிருந்த ஜானகியின் அர்ப்பணிப்பு மனப்பான்மையை மிகவும் பாராட்டினாள்.

ஜானகியின் கணவர் சுதீப் ஓய்வுபெற்ற பேராசிரியர். அவர்களுடைய ஒரே மகள் சிவமொக்காவில் குடும்பத்துடன் வசித்து வந்தாள்.

அன்றைய மாலை, விந்த்யா ஒரு இனிப்புப் பெட்டியுடன் ஜானகியின் வீட்டிற்கு வந்தாள். அந்த இனிப்புகளை ஜானகிக்கு வழங்கி, ஜானகி மற்றும் சுதீப் இருவரிடமும் ஆசீர்வாதம் பெற்றாள்.

ஜானகி, விந்த்யாவை அமரச் சொல்லிவிட்டு, தானே தயாரித்திருந்த வீட்டுச் இனிப்புகளை எடுத்து வர சமையலறைக்குச் சென்றார். திரும்பி வந்தபோது, மெதுவாகவும் கவனமாகவும் நடந்து வந்து அமர்ந்தார்.

“மேடம், என்ன ஆயிற்று? மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறீர்களா?” என்று கவலையுடன் கேட்டாள் விந்த்யா.

ஜானகி பதில் சொல்லும் முன் சுதீப் கூறினார்:

“இல்லை விந்த்யா. கடந்த எட்டு ஆண்டுகளாக இரு முழங்கால்களிலும் கடுமையான வலியால் அவதிப்பட்டு வருகிறாள். அமைதியாகத் தாங்கிக்கொள்கிறாள். ஆனால் சில நாட்களில் அந்த வலி தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகரிக்கிறது. எங்கள் குடியிருப்பு வளாகத்திற்குள் கூட சற்று நடந்து வர முடியவில்லை. அறுவை சிகிச்சை செய்ய பயப்படுகிறாள். காரணம், நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமான அனுபவங்களைப் பகிர்ந்திருக்கிறார்கள்.”

விந்த்யா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

“ஐயோ! மேடம், நீங்கள் இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவே தெரியாது!”

சற்று யோசித்துவிட்டு அவள் கூறினாள்:

“சமீபத்தில் எனது உறவினர் ஒருவர், எழுபத்தைந்து வயதில், கேரளாவில் உள்ள ஒரு ஆயுர்வேத மருத்துவமனையில் இரண்டு மாதங்கள் சிகிச்சை பெற்றார். இப்போது அவருக்கு முழங்கால் வலி மிகவும் குறைந்து, மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார். அறுவை சிகிச்சை இல்லாமலேயே குணமடைந்தார். அந்த இடத்தின் பெயர் இப்போது நினைவில் இல்லை. தெரிந்துகொண்டு உங்களிடம் சொல்கிறேன்.”

அந்த நேரத்தில், ஜானகிக்கு அவருடைய நெருங்கிய தோழியும் ஓய்வுபெற்ற அறிவியல் ஆசிரியையுமான ரேஷ்மாவிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஜானகி,” என்றார் ரேஷ்மா, “கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக நான் முழங்கால் வலியால் மிகவும் அவதிப்பட்டு வருகிறேன் என்பது உனக்குத் தெரியும். எனது பழைய பேராசிரியர் ஒருவர், திரூரில் உள்ள ஒரு ஆயுர்வேத மருத்துவமனையைப் பற்றி கூறினார். அங்கு அறுவை சிகிச்சை இல்லாமல் சிகிச்சை அளிக்கப்படுகிறதாம். அடுத்த வாரம் அங்கு செல்ல திட்டமிட்டுள்ளேன். உனக்கும் இதே பிரச்சினை இருப்பதால், நீயும் என்னுடன் வர விரும்புகிறாயா? ரயில் டிக்கெட்டையும் நான் முன்பதிவு செய்து விடுகிறேன்.”

“திரூர்” என்ற வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் விந்த்யாவின் முகம் மலர்ந்தது.

“மேடம், நான் நினைவுபடுத்த முயன்ற அதே இடம் இதுதான் — திரூர்!”

ஜானகி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். உடனே ரேஷ்மாவிடம் தனக்குமான டிக்கெட்டையும் பதிவு செய்யச் சொன்னார். சிகிச்சைக்காக தனது தோழியுடன் திரூருக்குச் செல்ல முடிவு செய்தார்.

அதே சமயம், அந்தப் பயணத்தின் போது தன் அன்புத் தெய்வமான குருவாயூரப்பனை Guruvayur Temple தரிசிக்கும் வாய்ப்பும் கிடைக்கும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது. சிகிச்சை வெற்றியடையவும், நீண்டகால வலியிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கவும் மனதார பிரார்த்தித்தார்.

தொலைபேசி உரையாடல் முடிந்ததும், சுதீப் புன்னகையுடன் விந்த்யாவிற்கு நன்றி தெரிவித்தார்.

“இன்று நீ எனக்குப் பிடித்த பால் கேக்கை மட்டும் கொண்டு வரவில்லை,” என்று அன்புடன் கூறினார். “என் வாழ்க்கைத் துணைக்கு அவளுடைய நீண்டகால வேதனையிலிருந்து விடுதலை கிடைக்க உதவும் ஒரு முக்கியமான வழிகாட்டுதலையும் கொண்டு வந்திருக்கிறாய்.”

அவர்கள் இன்னும் சிறிது நேரம் மகிழ்ச்சியாக உரையாடினர். தன் அன்பு ஆசிரியைக்கு ஒரு நல்ல தீர்வைச் சுட்டிக்காட்ட முடிந்தது என்ற திருப்தியில் விந்த்யாவின் மனம் நிறைந்தது. நம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சியும் நிரம்பிய இதயத்துடன், அவள் விடைபெற்று தனது வீட்டிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றாள்.

நீதி:

சில நேரங்களில், ஒரு எளிய உரையாடலும் சரியான நேரத்தில் கிடைக்கும் வழிகாட்டுதலும், குணமடைதல், நம்பிக்கை மற்றும் மகிழ்ச்சிக்கான கதவுகளைத் திறந்து விடும்.

– கே. ராகவன்

5-6-26

Tragic fire incident.

 Tragic fire incident in Delhi 

The recent fire tragedy at a hotel in Malviya Nagar, Delhi, in which 21 people reportedly lost their lives, has been widely condemned as both unacceptable and deeply tragic. Allegations of negligence on the part of the hotel owner and management have been raised by many, and the matter is subject to investigation by the relevant authorities. Every hotel and business establishment has a responsibility to strictly comply with fire safety norms, building regulations, and emergency preparedness requirements to ensure the safety of guests, employees, and the public. Failure to adhere to these standards can have devastating consequences, highlighting the importance of regular inspections, maintenance of safety equipment, and full compliance with applicable laws and regulations.

K.Ragavan

Small Story 631.

 Small Story 631.

 Memorable Ramnagar Visit

Kishore was visiting Bangalore for the first time after settling in Sydney more than two decades ago. He lived there with his wife, Rashmy, and their son, Vikas. This time, he had come alone on an official trip that would last ten days.

Initially, Kishore planned to stay in a hotel, but his close friend Yogesh and his wife Yamuna insisted that he stay with them at their apartment in JP Nagar. When Kishore arrived, he was warmly welcomed by the couple. Their charming daughter, who was studying medicine, was delighted to meet him, as this was his first visit to Bangalore since moving to Sydney.

Kishore owned an event management company and had come to Bangalore to attend a conference. After a delicious lunch and some sweets, Yogesh asked him, "Apart from your conference, where would you like to go?"

Since childhood, Kishore had been passionate about photography. He expressed his desire to visit Ramnagar, the famous location where the legendary film Sholay was shot.

On Sunday, Kishore, Yogesh, and Yamuna set out for Ramnagar. Yogesh knew officials in the local administration and had obtained permission to visit the original shooting locations. On reaching the site, Kishore was thrilled. He admired how the location had been chosen and how the art director's work had created a cinematic landmark that remained unforgettable decades later.

Yogesh explained the significance of each shooting spot. They discussed the magnificent film directed by Ramesh Sippy, son of producer G. P. Sippy. They recalled its memorable songs, outstanding cinematography by Dwarka Divecha, and the stellar performances of its actors, many of whom were no longer alive.

For nearly three hours, Kishore enthusiastically photographed the famous locations while Yogesh and Yamuna accompanied him. Later, they enjoyed lunch at a nearby hotel. Before returning, Yogesh took Kishore to a renowned sweet shop famous for its Mysore Pak. Kishore purchased two kilograms to take back to Sydney, knowing it would remain fresh during the journey.

After completing his official work and reliving cherished memories, Kishore boarded his flight back to Sydney. As he sat in the aircraft, he quietly whispered, "Amazing Sholay Spot, Ramnagar."

He felt happy and satisfied that he had spent ten wonderful days productively and joyfully in his home country after more than twenty years away. The memories of Bangalore, his friends, and the unforgettable visit to Ramnagar would remain with him forever.

K.Ragavan

4-6-26

Small Story 631.T

 சிறுகதை 631.

மறக்க முடியாத ராமநகர் பயணம்

இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சிட்னியில் குடியேறி வாழ்ந்து வந்த பிறகு, கிஷோர் முதல் முறையாக பெங்களூருக்கு வந்திருந்தார். அங்கு அவர் தனது மனைவி ரஷ்மி மற்றும் மகன் விகாஸுடன் வசித்து வந்தார். இந்த முறை, பத்து நாட்கள் நீடிக்கும் அலுவல் பயணத்திற்காக அவர் தனியாக இந்தியா வந்திருந்தார்.

ஆரம்பத்தில், கிஷோர் ஒரு ஹோட்டலில் தங்க திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால் அவரது நெருங்கிய நண்பர் யோகேஷும், அவரது மனைவி யமுனாவும், ஜே.பி. நகரில் உள்ள தங்களது அடுக்குமாடி வீட்டில் தங்குமாறு வற்புறுத்தினர். கிஷோர் அங்கு வந்தபோது, அந்த தம்பதியினர் அவரை அன்புடன் வரவேற்றனர். மருத்துவம் படித்து வந்த அவர்களது அழகிய மகளும், சிட்னிக்கு குடிபெயர்ந்த பிறகு கிஷோர் பெங்களூருக்கு வருவது இதுவே முதல் முறை என்பதால், அவரை சந்தித்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.

கிஷோர் ஒரு நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனத்தின் உரிமையாளராக இருந்தார். அவர் பெங்களூருக்கு ஒரு மாநாட்டில் பங்கேற்க வந்திருந்தார். சுவையான மதிய உணவும் இனிப்புகளும் சாப்பிட்ட பிறகு, யோகேஷ் அவரிடம், “மாநாட்டைத் தவிர வேறு எங்கு செல்ல விரும்புகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

சிறுவயதிலிருந்தே கிஷோருக்கு புகைப்படக்கலையில் மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது. அதனால், புகழ்பெற்ற ஷோலே திரைப்படம் படமாக்கப்பட்ட ராமநகரை பார்க்க வேண்டும் என்ற தனது விருப்பத்தை அவர் தெரிவித்தார்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை, கிஷோர், யோகேஷ் மற்றும் யமுனா மூவரும் ராமநகருக்குப் புறப்பட்டனர். அங்குள்ள நிர்வாக அதிகாரிகளுடன் யோகேஷுக்கு நல்ல அறிமுகம் இருந்ததால், படப்பிடிப்பு நடைபெற்ற அசல் இடங்களை பார்வையிட அனுமதி பெற்றிருந்தார். அங்கு சென்றதும் கிஷோர் மிகுந்த உற்சாகமடைந்தார். அந்த இடம் எவ்வளவு சிறப்பாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தது என்பதையும், கலை இயக்குநரின் படைப்பாற்றல் எவ்வாறு பல தசாப்தங்களாக மறக்க முடியாத ஒரு திரை உலகச் சின்னமாக அதை மாற்றியிருந்தது என்பதையும் வியப்புடன் ரசித்தார்.

ஒவ்வொரு படப்பிடிப்பு இடத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் யோகேஷ் விளக்கிக் கூறினார். தயாரிப்பாளர் ஜி. பி. சிப்பியின் மகனான ரமேஷ் சிப்பி இயக்கிய அந்த மாபெரும் திரைப்படத்தைப் பற்றி அவர்கள் உரையாடினர். அதன் மறக்க முடியாத பாடல்கள், துவார்கா திவேச்சாவின் அற்புதமான ஒளிப்பதிவு மற்றும் இன்று உயிருடன் இல்லாத பல நடிகர்களின் சிறந்த நடிப்பை நினைவுகூர்ந்தனர்.

சுமார் மூன்று மணி நேரம், கிஷோர் புகழ்பெற்ற அந்த இடங்களை ஆர்வத்துடன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். யோகேஷும் யமுனாவும் அவருடன் இருந்தனர். பின்னர், அருகிலிருந்த ஒரு ஹோட்டலில் மதிய உணவை சுவைத்தனர். திரும்பிச் செல்லும் முன், மைசூர் பாக்கிற்கு பெயர் பெற்ற ஒரு பிரபல இனிப்புக் கடைக்கு யோகேஷ் கிஷோரை அழைத்துச் சென்றார். சிட்னிக்கு எடுத்துச் செல்ல இரண்டு கிலோ மைசூர் பாக்கை கிஷோர் வாங்கினார். நீண்ட பயணத்திலும் அது நன்றாக இருக்கும் என்று அவருக்குத் தெரியும்.

தனது அலுவல் பணிகளை வெற்றிகரமாக முடித்ததோடு, இனிய நினைவுகளையும் மீட்டெடுத்த கிஷோர், பின்னர் சிட்னிக்குச் செல்லும் விமானத்தில் ஏறினார். விமானத்தில் அமர்ந்தபோது, அவர் மெதுவாக, “அற்புதமான ஷோலே படப்பிடிப்பு இடம், ராமநகர்!” என்று முணுமுணுத்தார்.

இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலான இடைவெளிக்குப் பிறகு, தாய்நாட்டில் பத்து நாட்களை பயனுள்ளவையாகவும் மகிழ்ச்சியானவையாகவும் கழித்திருந்ததால் அவர் மிகுந்த திருப்தியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் இருந்தார். பெங்களூரின் நினைவுகளும், நண்பர்களின் அன்பும், ராமநகருக்கான அந்த மறக்க முடியாத பயணமும் அவரது மனதில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.

கே. ராகவன்

4-6-26

Small Story 630.

 Short Story 630

The Difficult Decision

Rajan went to visit his old friend Vittal at his apartment in the Gandhinagar area of Madurai to congratulate Vittal’s grandson, Varun. Varun had scored excellent marks in his school final examinations and had also secured a high rank in the entrance examination. Initially, he had decided to study Political Science because he wanted to serve society with integrity and contribute to the development of his state.

Vittal warmly welcomed Rajan and offered him coffee and snacks. To celebrate the happy occasion, Rajan had brought a box of sweets.

Calling Varun over, Rajan said,

“Congratulations, my boy! Choosing to study Political Science is a noble decision. Young people like you should enter public life and work for the progress of our state and country.”

Varun accepted the sweets with a smile.

“Thank you, Uncle. But until last night, I was certain that I would study Political Science. Today, I have changed my mind.”

Rajan and Vittal looked at each other in surprise.

“What happened?” Vittal asked.

Before answering, Varun picked up the box of sweets and said,

“Uncle, thank you for bringing these sweets. I would like to give them to the security staff of our apartment complex. Recently, they found a suitcase that a resident had accidentally left behind and honestly returned it.”

Vittal nodded appreciatively.

“That’s a good thought, Varun. But why did you suddenly change your decision about studying Political Science?”

Varun’s face became serious.

“You both know that respected educationist. He dedicated many years of his life working for his preferred political party. He consistently spoke about honesty, development, and eliminating corruption. People across the state appreciated his work.”

Both elders nodded in agreement.

“Despite all his sincerity and dedication, the very party he supported failed to value his contributions. Recently, he decided to leave that party. Surprisingly, the party itself seemed unconcerned about his departure. I truly believed that because he worked wholeheartedly for the welfare of the nation, he would receive the respect and recognition he deserved.”

After a brief pause, Varun continued.

“When I saw that years of dedication and sacrifice could be ignored so easily, I began rethinking my future. If genuine efforts are not recognized, what motivation remains to continue working? Just as he made a firm decision to leave the party, I have made a firm decision not to choose Political Science as my field of study. Instead, I am going to study Electronics and Communication Engineering.”

Silence filled the room.

After hearing Varun’s reasoning, Rajan and Vittal were shocked. Although they felt disappointed, they realized that he had arrived at this decision only after deep reflection. They respected his choice.

A few minutes later, Rajan spoke.

“Recognition should not be everything. But genuine appreciation and respect are very important. People who work honestly deserve to be valued.”

Vittal agreed.

“Whether in politics, professional life, or personal relationships, recognition and respect motivate people to continue giving their best.”

Varun smiled quietly. His decision was firm, and both elders accepted it.

Moral

Recognition and respect are powerful motivators. Whether in politics, professional careers, social service, or personal life, people naturally hope that their sincere efforts will be appreciated and acknowledged. When dedicated work goes unnoticed, even the most committed individuals may feel compelled to reconsider their path.

— K. Ragavan

3-6-26

Small Story 630.T

 சிறுகதை 630: 

கடினமான முடிவு

மதுரையின் காந்திநகர் பகுதியில் உள்ள தனது பழைய நண்பர் விட்டலின் அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு, அவரது பேரன் வருணை வாழ்த்துவதற்காக ராஜன் சென்றார். வருண் பள்ளி இறுதித் தேர்வில் சிறந்த மதிப்பெண்கள் பெற்று, நுழைவுத் தேர்விலும் உயர்ந்த தரவரிசையைப் பெற்றிருந்தான். ஆரம்பத்தில், சமூகத்திற்கு நேர்மையுடன் சேவை செய்து, தனது மாநிலத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பங்களிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அரசியல் படிக்க முடிவு செய்திருந்தான்.

விட்டல் அன்புடன் ராஜனை வரவேற்று, காபியும் சிற்றுண்டியும் வழங்கினார். இந்த மகிழ்ச்சியான நிகழ்வைக் கொண்டாடுவதற்காக ராஜன் ஒரு இனிப்புப் பெட்டியையும் கொண்டு வந்திருந்தார்.

வருணை அழைத்த ராஜன்,

“வாழ்த்துக்கள், மகனே! அரசியல் படிக்கத் தேர்வு செய்திருப்பது மிகவும் உயர்ந்த முடிவு. உன்னைப் போன்ற இளைஞர்கள் பொதுவாழ்க்கைக்குள் வந்து, நம் மாநிலம் மற்றும் நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்காக உழைக்க வேண்டும்,” என்றார்.

வருண் புன்னகையுடன் இனிப்பைப் பெற்றுக்கொண்டான்.

“நன்றி, மாமா. ஆனால் நேற்று இரவு வரை நான் அரசியல் படிக்க உறுதியாக இருந்தேன். இன்று என் மனதை மாற்றிக்கொண்டேன்.”

ராஜனும் விட்டலும் ஆச்சரியத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர்.

“என்ன நடந்தது?” என்று விட்டல் கேட்டார்.

பதிலளிப்பதற்கு முன், வருண் இனிப்புப் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு,

“மாமா, இந்த இனிப்புகளைக் கொண்டு வந்ததற்கு நன்றி. இதை நமது அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் பாதுகாப்புப் பணியாளர்களுக்கு கொடுக்க விரும்புகிறேன். சமீபத்தில், ஒரு குடியிருப்பாளர் தவறுதலாக தொலைத்துச் சென்ற பயணப்பெட்டியை அவர்கள் கண்டுபிடித்து நேர்மையாக திருப்பிக் கொடுத்தார்கள்,” என்றான்.

விட்டல் பாராட்டும் விதமாகத் தலையசைத்தார்.

“அது நல்ல எண்ணம், வருண். ஆனால் அரசியல் படிக்க வேண்டும் என்ற உன் முடிவை ஏன் திடீரென்று மாற்றிக்கொண்டாய்?”

வருணின் முகம் தீவிரமடைந்தது.

“நீங்கள் இருவருக்கும் அந்த மதிப்பிற்குரிய கல்வியாளரைப் பற்றி தெரியும். அவர் தனது விருப்ப அரசியல் கட்சிக்காக பல ஆண்டுகள் அர்ப்பணிப்புடன் உழைத்தார். நேர்மையாகவும், வளர்ச்சி மற்றும் ஊழல் ஒழிப்பைப் பற்றியும் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார். மாநிலம் முழுவதும் மக்கள் அவரது பணியைப் பாராட்டினர்.”

இரு பெரியவர்களும் சம்மதமாகத் தலையசைத்தனர்.

“அவ்வளவு நேர்மையுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் உழைத்த அவருடைய பங்களிப்பை, அவர் ஆதரித்த அதே கட்சி மதிக்கத் தவறிவிட்டது. சமீபத்தில் அவர் அந்தக் கட்சியை விட்டு விலக முடிவு செய்தார். ஆச்சரியமாக, அந்தக் கட்சியும் அதைப் பற்றி பெரிதாக கவலைப்படாதது போலத் தோன்றியது. நாட்டின் நலனுக்காக அவர் முழு மனதுடன் உழைத்ததால், அவருக்கு உரிய மரியாதையும் அங்கீகாரமும் கிடைக்கும் என்று நான் உண்மையாக நம்பியிருந்தேன்.”

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த வருண் தொடர்ந்தான்.

“பல ஆண்டுகளாக செய்த அர்ப்பணிப்பும் தியாகமும் இவ்வளவு எளிதாக புறக்கணிக்கப்பட முடியும் என்பதைப் பார்த்தபோது, என் எதிர்காலத்தைப் பற்றி மீண்டும் சிந்திக்கத் தொடங்கினேன். உண்மையான முயற்சிகளுக்கே அங்கீகாரம் இல்லையென்றால், தொடர்ந்து உழைக்க என்ன ஊக்கம் இருக்கும்? அவர் கட்சியை விட்டு விலக உறுதியான முடிவு எடுத்ததுபோல, நானும் அரசியலை என் படிப்புத் துறையாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டாம் என்று உறுதியான முடிவு செய்தேன். அதற்குப் பதிலாக, மின்னணுவியல் மற்றும் தகவல் தொடர்பியல் பொறியியல் (Electronics and Communication Engineering) படிக்கப் போகிறேன்.”

அறை முழுவதும் அமைதி நிலவியது.

வருணின் காரணத்தை கேட்ட ராஜனும் விட்டலும் அதிர்ச்சியடைந்தனர். அவர்களுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தாலும், அவன் இந்த முடிவை ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குப் பிறகே எடுத்திருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்தனர். அவனது தேர்வை அவர்கள் மதித்தனர்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு ராஜன் பேசினார்.

“அங்கீகாரம் மட்டுமே எல்லாமாக இருக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் உண்மையான பாராட்டும் மதிப்பும் மிகவும் முக்கியமானவை. நேர்மையாக உழைப்பவர்கள் மதிக்கப்பட வேண்டியவர்களே.”

விட்டலும் ஒப்புக்கொண்டார்.

“அரசியலாக இருந்தாலும், தொழில் வாழ்க்கையாக இருந்தாலும், தனிப்பட்ட உறவுகளாக இருந்தாலும், அங்கீகாரமும் மரியாதையும் மனிதர்களை தொடர்ந்து சிறப்பாக செயல்பட ஊக்குவிக்கின்றன.”

வருண் அமைதியாகப் புன்னகைத்தான். அவனது முடிவு உறுதியானது. அதை இரு பெரியவர்களும் ஏற்றுக்கொண்டனர்.

நீதி

அங்கீகாரமும் மரியாதையும் மிக வலிமையான ஊக்குவிப்புகளாகும். அரசியல், தொழில், சமூக சேவை அல்லது தனிப்பட்ட வாழ்க்கை என எந்தத் துறையாக இருந்தாலும், மக்கள் தங்களின் உண்மையான முயற்சிகளுக்கான பாராட்டையும் அங்கீகாரத்தையும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். அர்ப்பணிப்புடன் செய்யப்பட்ட உழைப்பு கவனிக்கப்படாமல் போகும்போது, மிகவும் உறுதியான நபர்கள்கூட தங்களின் பாதையை மறுபரிசீலனை செய்யத் தூண்டப்படலாம்.

— கே. ராகவன்

3-6-26

Dramatic development.

 அண்ணாமலை மற்றும் தமிழ்நாடு அரசியலின் எதிர்காலம் குறித்த எனது கருத்துகள்

தமிழ்நாடு பாஜக முன்னாள் தலைவர் அண்ணாமலை தொடர்பான சமீபத்திய அதிரடியான நிகழ்வுகள் அரசியல் வட்டாரங்களில் பல்வேறு ஊகங்களை உருவாக்கியுள்ளன. பாரதத்தின் ஒரு மூத்த குடிமகனாக, நான் பல தசாப்தங்களாக அரசியலை கவனித்து வந்த அனுபவத்தின் அடிப்படையில் எனது மதிப்பீட்டை பகிர்கிறேன்.

என் கருத்தில், மத்திய அரசு தற்போதைய நிலையில் நிர்வாகம் மற்றும் பொது சேவைகள் வழங்கல் ஆகியவற்றில் பொதுவாகச் சிறப்பாக செயல்பட்டுள்ளது. சில குறைபாடுகள் மற்றும் மேம்படுத்த வேண்டிய பகுதிகள் இருந்தாலும், மொத்தத்தில் அதன் பல கொள்கைகள் தேசிய நலனை நோக்கி அமைந்துள்ளன என்று நான் நம்புகிறேன். ஆகவே, அதன் பல்வேறு நிர்வாக நடவடிக்கைகளை நான் பாராட்டுகிறேன்.

அண்ணாமலை ஒரு சிறப்பான நபர். அவரது சிறந்த ஐபிஎஸ் (IPS) அதிகாரியாக இருந்த பணிக்காலம், நிர்வாகத் திறன்கள் மற்றும் அரசியல் பார்வை ஆகியவை பல அரசியல் தரப்பினரிடமும் அவருக்கு மரியாதையை பெற்றுத்தந்துள்ளன. பல்வேறு ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளை அவர் விரிவாக வெளிப்படுத்திய விதமும், எதிர்ப்பாளர்களுக்கு உண்மைகளின் அடிப்படையில் நம்பிக்கையுடன் பதிலளிக்கும் திறனும், சமீப காலங்களில் தமிழ்நாட்டில் உருவான மிகப் ప్రభாவமான அரசியல் தலைவர்களில் ஒருவராக அவரை உருவாக்கியுள்ளது.

பாஜக வட மாநிலங்களில் பல இடங்களில் வலுவான நிலையைப் பெற்றிருந்தாலும், தமிழ்நாடு என்பது திராவிட அரசியல் வரலாறும் தனித்துவமான கலாச்சார அடையாளமும் கொண்ட ஒரு தனிப்பட்ட மற்றும் சவாலான அரசியல் சூழல் ஆகும். அத்தகைய சூழலில் அரசியல் ஏற்றத்தை உருவாக்குவது எளிதானது அல்ல.

என் கருத்தில், அண்ணாமலை போன்ற திறமையான ஒரு தலைவரை பாஜக இழந்துள்ளது. அதே சமயம், எதிர்காலத்தில் அவர் தமிழ்நாட்டின் தலைமையால் மாநிலத்திற்கு பயன் தரக்கூடும். சமீபத்திய தேர்தல் போக்குகள், வாக்காளர்கள் மாற்று வழிகளை அதிகமாக நாடுகிறார்கள் என்பதையும், எதிர்காலத்தில் புதிய அரசியல் திசையை ஏற்கத் தயாராக இருக்கலாம் என்பதையும் காட்டுகின்றன. ஏற்கனவே உள்ள ஒரு கட்சி மூலமாகவோ அல்லது புதிய அரசியல் அமைப்பின் மூலமாகவோ, நிர்வாக அனுபவம் கொண்ட மற்றும் வளர்ச்சி நோக்குடைய தலைவர்கள் மாநிலத்தின் எதிர்காலத்தை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகிக்க முடியும்.

பாஜக கூட்டணிகளை அதிகம் சாராமல் தனியாக போட்டியிட்டிருந்தால், தேர்தலில் அதிக வலுவான செயல்திறனைப் பெற்று, சில தொகுதிகளில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கலாம் என்று நான் தனிப்பட்ட முறையில் நம்புகிறேன். ஆனால் அரசியல் உத்திகள் எப்போதும் சிக்கலான கணக்கீடுகளால் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன; அவை சரியானதா தவறானதா என்பதை காலமே தீர்மானிக்கும்.

மொத்தத்தில், நடந்தவை தமிழ்நாட்டில் ஒரு நல்ல அரசியல் மாற்றத்திற்கு வழிவகுக்கலாம் என்று நான் நம்புகிறேன். நேர்மையும், நிர்வாகத் திறனும், மக்கள் நலனில் கவனம் செலுத்தும் தலைவர்களும் மாநிலத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு அவசியமானவர்கள். அத்தகைய பல பண்புகளை அண்ணாமலை கொண்டுள்ளார்; எனவே அவரது அனுபவமும் தலைமைத்துவமும் தொடர்ந்து தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கு பயன் தர வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்.

எனது ஆதரவு எந்த குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சிக்கும் அல்ல. நல்ல நிர்வாகம், பொறுப்புணர்வு மற்றும் திறமையான பொது சேவை வழங்கல் என்பவற்றில் நான் நம்பிக்கை வைக்கிறேன். மக்களுக்கு உண்மையாக சேவை செய்து, நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்காக உழைக்கும் எந்த தலைவருக்கும் அல்லது கட்சிக்கும் பாராட்டுகள் உரியது.

ஜெய் பாரத்.

கே. ராகவன்

02-06-26