Small Story 624.T

 சிறுகதை 624

மறக்க முடியாத சந்திப்பு

மங்களூருக்குப் புறப்பட்டிருந்த ரயிலின் முன்பதிவு செய்யப்பட்ட பெட்டிக்குள் விஷாலும் அவரது தந்தை விஷ்ணுவும் நுழைந்தனர். அடுத்த நாள் மங்களூரில் நடைபெறவிருந்த நுழைவுத் தேர்வை எழுதுவதற்காக விஷால் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தான்.

அப்போது முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த ஒருவர் திடீரென,

“ஏய் விஷ்ணு!” என்று அழைத்தார்.

விஷ்ணு திரும்பிப் பார்த்ததும் மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர்ந்தது. அது அவரது உறவுச் சகோதரி நிரூபா.

“ஹாய் விஷ்ணு! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று அவள் அன்புடன் கேட்டாள்.

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நீ எப்படி இருக்கிறாய்? வெங்கட் எப்படி இருக்கிறார்?” என்று விஷ்ணு பதிலளித்தார்.

“அவர் நலமாக இருக்கிறார். நான் ஒரு திருமண விழாவில் கலந்துகொள்ள மங்களூருக்கு போகிறேன். நீங்கள்?” என்று நிரூபா கேட்டாள்.

“விஷால் நாளை நுழைவுத் தேர்வு எழுதப் போகிறான்,” என்று பெருமையுடன் கூறினார் விஷ்ணு.

“அப்படியா! மிகவும் சந்தோஷம்,” என்று சிரித்தபடி சொன்னாள் நிரூபா.

“நீங்கள் இருவரும் என் தோழியின் வீட்டில்தான் தங்குங்கள். ஹோட்டலுக்காக தேவையில்லாமல் பணம் செலவழிக்க வேண்டாம்.”

“நன்றி ஆன்ட்டி,” என்று மரியாதையுடன் கூறினான் விஷால்.

“என் தேர்வு மையமும் மங்களூரில்தான் இருக்கிறது.”

மங்களூரை அடைந்தபின், மூவரும் ஒரு கார் வாடகைக்கு எடுத்து நிரூபாவின் தோழியின் வீட்டுக்குச் சென்றனர். கதவைத் திறந்த பெண்மணியைப் பார்த்தவுடன் விஷ்ணு அதிர்ச்சியடைந்தார். அவள் அவரது பழைய கல்லூரி தோழி ரோகிணி.

ரோகிணியும் அவரைக் கண்டு அதே அளவு மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

“அட விஷ்ணு! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று உற்சாகமாகக் கேட்டாள்.

இருவரின் ஆச்சரியத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் பார்த்த நிரூபா சிரித்தபடி,

“அப்படியா! நீங்கள் இருவரும் கல்லூரியில் சேர்ந்து படித்தவர்களா?” என்றாள்.

கல்லூரி நாட்களில் விஷ்ணு ரோகிணியை மனதார விரும்பியிருந்தார். ஆனால் தனது காதலை ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தவில்லை. படிப்பை முடித்தபின் ரோகிணி மேல்படிப்பிற்காக வெளிநாடு சென்றாள். பின்னர் தன் கணவர் வினோத்துடன் சொந்த ஊரான மங்களூரில் குடியேறினாள்.

ரோகிணியும் வினோதும் அமைதியான மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களுக்கு குழந்தைகள் இல்லாவிட்டாலும், சிறு குழந்தைகளுக்காக அன்புடன் ஒரு மாண்டிசொரி பள்ளியை நடத்தி வந்தனர். வினோத் மங்களூரிலுள்ள ஒரு முன்னணி நிறுவனத்தில் ரசாயனப் பொறியாளராக பணியாற்றி வந்தார்.

அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே விஷாலும் விஷ்ணுவும் தேர்வு மையத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர். தேர்வு முடிந்தபின், தந்தையும் மகனும் பெங்களூருக்குத் திரும்பும் ரயிலில் ஏறினர்.

ரயில் மெதுவாக முன்னே நகர்ந்துகொண்டிருக்க, விஷ்ணு அமைதியாக அமர்ந்து தனது கல்லூரி நாட்களின் நினைவுகளில் மூழ்கினார். இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ரோகிணியை மீண்டும் சந்திக்கும் வாய்ப்பை விதி தந்ததற்காக அவர் மனமார நன்றியுணர்வு கொண்டார். வினோதும் மிகவும் நல்ல மனம் கொண்ட மனிதராக இருந்தார்.

ஒருகாலத்தில் சொல்லப்படாத இளமைக் காதலாக இருந்த உணர்வு, காலப்போக்கில் தூய்மையான தெய்வீக நட்பாக மாறிவிட்டதை விஷ்ணு உணர்ந்தார்.

ரயில் ஜன்னல் வழியாக வெளியைக் கவனித்தபடி, மெதுவாக அவர் தன்னிடமே கூறிக்கொண்டார்:

“இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என் பழைய தோழியை மீண்டும் சந்திக்கச் செய்த கடவுள் உண்மையிலேயே கருணையாளர்.”

— கே. ராகவன்

28-5-26

Small Story 623.

 Small Story 623 

Sweet News

Ram and Apparao entered their usual meeting place to meet their friends. Apparao and Ram lived ini the same apartment complex. Both had retired from the Income Tax Department with good reputations. Apparao lived with his wife Brundha and daughter Aruna in the flat next to Ram’s apartment.

Ram and his wife Suganthi were alone in their large apartment. Their son Rakesh worked for a leading advertising agency in Mumbai. At twenty-eight, he was smart, friendly, and well settled, though he was still unmarried. He visited his parents whenever he found time.

As soon as Ram and Apparao arrived, their friend Vasu welcomed them warmly and offered sweets.

“My son got engaged yesterday,” Vasu announced proudly. “The girl is his classmate from Mumbai.”

Everyone happily tasted the delicious Mysore Pak and Badam Cake.

Apparao smiled and said, “That is wonderful news, Vasu. I hope Ram will also distribute sweets soon.”

Ram laughed softly. “I too wish for that day. But whenever I bring up the topic of marriage, Rakesh refuses and shows no interest.”

One of the friends comforted him. “Don’t worry. When the right time comes, he will agree.”

After spending nearly forty-five minutes discussing various topics ranging from sports to films, the friends dispersed happily.

When Ram returned home, Suganthi greeted him with excitement.

“Good news! Apparao’s daughter Aruna has got a good job in Bengaluru. She will join tomorrow. Brundha sent this Badusha sweet for us.”

Ram smiled happily. “Wonderful! In the morning, we celebrated Vasu’s son’s engagement, and now Aruna’s job. Sou many good things are happening.”

Suganthi sighed gently. “Yes, good newsu everywhere. I wonder when good news will come to our home.”

Just then, Rakesh called from Mumbai.

“Mum,” he said, “my senior manager advised me not to postpone marriage and suggested that marrying at the right age is important. He sent me a photograph of his relative and asked me to share it with you and Dad. I respect him a lot for his advice. Also, I have been transferred as manager to our new Bengaluru branch.”

Ram’s face lit up with joy. His son would now be closer to them in Bengaluru. Curious, he opened the forwarded photograph. To his surprise, it was none other than Aruna.

Before Ram could recover from his excitement, Apparao entered the house holding his mobile phone.

“I came to show you the photograph sent by my relative through Rakesh’s senior manager,” he said eagerly.

Both friends looked at each other in amazement. Ram smiled warmly and said, “Apparao, your words have come true. Without even knowing it, we are going to become sammandhis!”

The two families shared sweets once again, this time celebrating a beautiful relationship destined by fate.

K.Ragavan

27-5-26

Small Story 623.T

 சிறுகதை 623

இனிய செய்தி

ராம் மற்றும் அப்பாராவ் தங்களது நண்பர்களைச் சந்திக்க வழக்கமாக கூடும் இடத்திற்குள் நுழைந்தார்கள். ராமும் அப்பாராவும் ஒரே அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசித்தனர். இருவரும் வருமான வரித்துறையில் நல்ல பெயருடன் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்கள். அப்பாராவ் தனது மனைவி பிருந்தாவும் மகள் அருணாவும் உடன், ராமின் வீட்டிற்கு அடுத்துள்ள வீட்டில் வசித்தார்.

ராம் மற்றும் அவரது மனைவி சுகந்தி பெரிய வீட்டில் தனியாக வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களது மகன் ராகேஷ் மும்பையில் உள்ள ஒரு முன்னணி விளம்பர நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்தான். இருபத்தெட்டு வயதான அவன் புத்திசாலி, பழகும் தன்மை கொண்டவன், நல்ல நிலையில் இருந்தாலும் இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை. நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் பெற்றோரைக் காண வந்து செல்வான்.

ராமும் அப்பாராவும் வந்தவுடன், அவர்களது நண்பர் வாசு அன்புடன் வரவேற்று இனிப்புகள் வழங்கினார்.

“நேற்று என் மகனுக்கு நிச்சயதார்த்தம் நடந்தது,” என்று வாசு பெருமையுடன் கூறினார். “மணமகள் மும்பையில் அவனுடன் படித்த வகுப்பு தோழி.”

அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் ருசியான மைசூர் பாகும் பாதாம் கேக்கும் சுவைத்தனர்.

அப்பாராவ் புன்னகையுடன், “அருமையான செய்தி வாசு. சீக்கிரமே ராமும் இனிப்பு வழங்குவார் என்று நம்புகிறேன்,” என்றார்.

ராம் மெதுவாகச் சிரித்தார். “நானும் அதையே விரும்புகிறேன். ஆனால் திருமணத்தைப் பற்றி பேசும்போதெல்லாம் ராகேஷ் மறுத்துவிடுகிறான். அவனுக்கு ஆர்வமே இல்லை.”

ஒரு நண்பர் ஆறுதல் கூறினார். “கவலைப்படாதே. சரியான நேரம் வந்தால் அவனே சம்மதிப்பான்.”

சுமார் நாற்பத்தைந்து நிமிடங்கள் விளையாட்டு முதல் திரைப்படங்கள் வரை பல விஷயங்களைப் பற்றி மகிழ்ச்சியாகப் பேசிக் கொண்டிருந்த நண்பர்கள் பின்னர் பிரிந்துச் சென்றனர்.

வீட்டிற்கு திரும்பிய ராமை சுகந்தி உற்சாகமாக வரவேற்றாள்.

“ஒரு நல்ல செய்தி! அப்பாராவின் மகள் அருணாவுக்கு பெங்களூரில் நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறது. நாளையே பணியில் சேர்கிறாள். பிருந்தா நமக்காக இந்த பாதுஷா இனிப்பை அனுப்பியிருக்கிறார்.”

ராம் மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தார். “அருமை! காலை வாசுவின் மகன் நிச்சயதார்த்தத்தை கொண்டாடினோம். இப்போது அருணாவின் வேலை. எங்கும் நல்ல செய்திகள்தான்.”

சுகந்தி மெதுவாக பெருமூச்சு விட்டாள். “ஆம், எங்கும் நல்ல செய்திதான். நம்ம வீட்டிலும் எப்போது நல்ல செய்தி வரும் என்று தெரியவில்லை.”

அந்த நேரத்தில் மும்பையிலிருந்து ராகேஷின் தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“அம்மா,” என்றான் அவன், “என் மூத்த மேலாளர் திருமணத்தை தள்ளிப் போட வேண்டாம் என்று அறிவுரை கூறினார். சரியான வயதில் திருமணம் செய்வது முக்கியம் என்றும் சொன்னார். தனது உறவுப் பெண்ணின் புகைப்படத்தை உங்களுக்கும் அப்பாவுக்கும் அனுப்பச் சொன்னார். அவருடைய ஆலோசனையை நான் மிகவும் மதிக்கிறேன். மேலும், நமது நிறுவனத்தின் புதிய பெங்களூர் கிளைக்கு என்னை மேலாளராக மாற்றியுள்ளனர்.”

ராமின் முகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. இனிமேல் மகன் பெங்களூரில் அருகில் இருப்பான். ஆவலுடன் அவர் அனுப்பிய புகைப்படத்தைத் திறந்தார். பார்த்தவுடன் அவர் அதிர்ச்சியில் உறைந்தார். அது வேறு யாருமல்ல, அருணாதான்.

ராம் இன்னும் அந்த மகிழ்ச்சியிலிருந்து மீளாத நிலையில் இருந்தபோது, அப்பாராவ் கைப்பேசியுடன் அவசரமாக வீட்டிற்குள் வந்தார்.

“ராகேஷின் மேலாளர் மூலம் என் உறவினர் அனுப்பிய புகைப்படத்தை காட்ட வந்தேன்,” என்றார் ஆர்வமாக.

இரு நண்பர்களும் ஒருவரை ஒருவர் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டனர். ராம் அன்புடன் புன்னகைத்து,

“அப்பாராவ், நீங்கள் சொன்னது உண்மையாகிவிட்டது. தெரியாமலேயே நாமிருவர் சம்பந்திகளாகப் போகிறோம்!” என்றார்.

இரு குடும்பங்களும் மீண்டும் இனிப்புகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். இம்முறை, அது விதி ஏற்படுத்திய அழகான உறவை கொண்டாடுவதற்காக.

— கே. ராகவன்

27-5-26

Small Story 622.

 Small Story 622

Dad's Popularuty

Around a hundred close family members, business associates, and friends gathered in a beautifully decorated hall. Sanjay and Suma warmly welcomed the guests.

Then Suma stepped onto the stage and addressed everyone.

“Today is Mother’s Day, and it is also our mother’s 75th birthday. Our mother, Srimathi, never likes grand celebrations for herself. So we planned this surprise function without telling her. She is a wonderful woman known for her friendship, kindness, and helping nature. Today, we want to honor her and celebrate her life.”

Srimathi was overwhelmed with emotion. She had never imagined that her children would organize such a grand celebration for her.

Just then, a young lady walked forward with a bouquet.

“Happy Birthday, Madam,” she said respectfully. “I am Shobha, daughter of Mr. Sandeep. My father asked me to convey his wishes personally.”

Srimathi’s eyes lit up with joy. Sandeep had been her late husband’s close friend for many years. Even after all these years, the friendship and respect remained alive through the next generation.

Sanjay looked at Shobha in surprise. He had never expected that the young woman he met during the journey was connected to his family through his father’s friendship circle.

At that moment, he truly understood his father’s amazing popularity and the deep relationships he had built through kindness, trust, and goodwill.

K.Ragavan

26-5-26

Good old Movie.

 Recently, I watched the good old Kannada movie Bayalu Daari for the first time. The film, beautifully directed by the late director duo Dorai–Bhagavan, remains deeply touching and evergreen.

Anant Nag, Ashok, the late Kalpana, K. S. Ashwath, Balakrishna, Padma Kumta, and the rest of the cast delivered remarkable performances.

The crisp and meaningful dialogues by Chi. Udaya Shankar were impressive. The excellent cinematography by Chitti Babu, lilting music by Rajan–Nagendra, and neat editing by P. Bhaktavatsalam added immense value to the film.

Above all, the sensitive and heart-touching direction of Dorai–Bhagavan made the movie a timeless classic loved across generations. Despite being made nearly five decades ago, the movie still touches the hearts of audiences today.

— K. Ragavan

Small Story 622.T

 சிறுகதை 622

அப்பாவின் புகழ்

அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த மண்டபத்தில் சுமார் நூறு நெருங்கிய உறவினர்கள், வணிகத் தொடர்புகள் மற்றும் நண்பர்கள் ஒன்று கூடியிருந்தனர். சஞ்சய் மற்றும் சுமா அனைவரையும் அன்புடன் வரவேற்றனர்.

பின்னர் சுமா மேடைக்கு வந்து அனைவரையும் நோக்கி பேசத் தொடங்கினாள்.

“இன்று அன்னையர் தினம். அதே சமயம், எங்கள் அம்மா ஸ்ரீமதியின் 75வது பிறந்தநாளும் கூட. எங்கள் அம்மாவுக்கு தன்னைக்குறித்து பிரம்மாண்டமான விழாக்கள் பிடிக்காது. அதனால் அவருக்குத் தெரியாமல் இந்த ஆச்சரிய விழாவை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்தோம். அவர் நட்பு மனப்பான்மை, கருணை, உதவும் குணம் ஆகியவற்றால் அனைவராலும் மதிக்கப்படும் அருமையான பெண். இன்று அவரை கௌரவித்து, அவரது வாழ்க்கையை கொண்டாட விரும்புகிறோம்.”

ஸ்ரீமதி உணர்ச்சியில் மூழ்கிப் போனார். தன்னுடைய பிள்ளைகள் இவ்வளவு பெரிய விழாவை தனக்காக ஏற்பாடு செய்வார்கள் என்று அவர் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

அந்த நேரத்தில், ஒரு இளம் பெண் பூங்கொத்துடன் முன்னே வந்தாள்.

“பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், மேடம்,” என்று மரியாதையுடன் கூறினாள். “நான் சந்தீப்பின் மகள் ஷோபா. என் அப்பா தங்களுக்கான வாழ்த்துகளை நேரில் தெரிவிக்கச் சொல்லி என்னை அனுப்பினார்.”

ஸ்ரீமதியின் கண்கள் மகிழ்ச்சியில் பிரகாசித்தன. சந்தீப், அவரது மறைந்த கணவரின் பல வருட நெருங்கிய நண்பர். இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தபின்பும், அந்த நட்பும் மரியாதையும் அடுத்த தலைமுறையிலும் தொடர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஷோபாவை பார்த்த சஞ்சய் ஆச்சரியமடைந்தான். பயணத்தின் போது சந்தித்த அந்த இளம் பெண், தனது குடும்பத்துடன் தந்தையின் நட்பு வட்டத்தின் மூலம் தொடர்புடையவர் என்று அவன் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

அந்த தருணத்தில் தான், தனது அப்பாவின் அபாரமான புகழையும், அன்பு, நம்பிக்கை மற்றும் நல்லெண்ணத்தின் மூலம் அவர் உருவாக்கிய ஆழமான உறவுகளையும் சஞ்சய் உண்மையாக புரிந்துகொண்டான்.

K.Ragavan

26-5-26

Small Story 621.

 Small Story 621

 Dad’s Amazing Popularity

Sanjay was waiting in the lounge at Boston Airport for his flight to Chennai. The airport was crowded and busy. A young lady hurried in with her luggage, noticed the vacant seat beside him, and sat down.

Soon, the boarding announcement was made. Both of them moved toward the Business Class counter. Sanjay, who worked as a Project Head in a leading IT firm, was travelling to Chennai after receiving an unexpected call from his sister, Suma, the previous day.

“Sanjay, you must come,” she had said. “Sunday is Mom’s birthday, and we are planning something special.”

Sanjay loved and respected his mother deeply. She had sacrificed so much for his education and career, and he did not want to miss the occasion. He also valued his sister’s wishes and immediately booked his ticket.

His thoughts were interrupted when the young lady beside him said politely,

“Excuse me, this is your seat, right? My seat is next to yours. Would you mind if I sit here? I love window seats.”

Sanjay smiled and agreed.

“I am Shobha,” she introduced herself. “I’m travelling to Chennai.”

“I’m Sanjay,” he replied. “I’m also going to Chennai.”

After settling down, Shobha spoke softly.

“My visit is very sudden. My father requested me to attend the birthday celebration of a noble man’s wife. That family helped my dad in many ways years ago. Though the gentleman is no more, my father still continues the friendship and gratitude by attending their family functions. This time, my father has gone to Singapore to stay with my brother, so he asked me to represent him. Since I was planning to visit Chennai next week anyway, I agreed to come early.”

During the long journey, including the aircraft change at Frankfurt, Sanjay and Shobha had pleasant conversations and became good friends.

After reaching Chennai, they exchanged phone numbers before departing.

Sunday arrived.

(Tobe continued)

K.Ragavan

25-5-26