Small Story 733.

   Small Story 733

Life Is Beautiful – 78

The next morning,Ram  received acall

“Hello, Sir. How are you? I am Sophia from Denver. I hope you are enjoying your stay in Dubai.”

“Hello, Sophia. I am fine. Thank you. How are you?”

“Sir, the reason I called you is that a close friend of mine, Suganthi, who is associated with the Indian Cultural Association in Denver, is planning to celebrate its tenth anniversary. They would like to invite speakers from India, especially on blogging and other interesting topics.

“They are prepared to take care of your visa arrangements, to-and-fro travel expenses, and your stay for fourteen days. I wanted to know whether you would be willing to attend the function. That is why I called you, Sir.”

“Thank you, Sophia. That is very kind of you. I am happy that you remembered me. How are your husband and parents? And in which month is the programme scheduled?”

“It is on October 15, Sir, if I remember correctly.”

“October 15? I am planning to go to India next week. You can tell Suganthi that I am happy to attend the programme and that I have agreed.”

“Thank you so much, Sir. I will email you all the details and let you know what information and documents she needs from you. Thank you again, Sir. Take care. Bye.”

“Thank you, Sophia. You too, take care.”

Sophia ended the call.

Ram remained thoughtful for a moment, wondering about this unexpected and interesting development.

Just then, Ali came and said, “Good morning, Sir. Shall we go?”

Ram came back to the present after the call. As he settled into his seat, another call came. It was from Ranjitha.

“Hello, Writer-Professor! Did my friend Sophia call you? I gave her your number.”

“Yes, Ranjitha. She called me just now, and I have agreed to attend the programme.”

“Thank you, Sir. Wishing you all the very best in all your new endeavours. Have a nice day. Bye.”

“Thank you, Ranjitha. Bye. Have a nice day.”

After the conversation, Ram reached the Channel office. He sat in his chair, and one of the staff members brought him his usual tea.

K.Ragavan

Tobecontinued

14-9-26

Small Story733.

 

சிறுகதை 733

வாழ்க்கை அழகானது – 78

மறுநாள் காலையில் ராமுக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹலோ சார், எப்படி இருக்கிறீர்கள்? நான் டென்வரில் இருந்து சோஃபியா பேசுகிறேன். நீங்கள் துபாயில் தங்கியிருப்பது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது என்று நம்புகிறேன்.”

“ஹலோ சோஃபியா. நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நன்றி. நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”

“சார், நான் உங்களைத் தொடர்புகொண்டதற்குக் காரணம் என்னவென்றால், டென்வரில் உள்ள இந்திய கலாச்சார சங்கத்துடன் தொடர்புடைய எனது நெருங்கிய தோழி சுகந்தி, அந்தச் சங்கத்தின் பத்தாம் ஆண்டு விழாவைக் கொண்டாடத் திட்டமிட்டுள்ளார். அந்த விழாவிற்கு இந்தியாவிலிருந்து குறிப்பாக வலைப்பதிவு மற்றும் பல சுவாரஸ்யமான தலைப்புகளில் பேசக்கூடிய சிறப்பு பேச்சாளர்களை அழைக்க அவர்கள் விரும்புகிறார்கள்.

“உங்களுக்கான விசா ஏற்பாடுகள், இந்தியாவிலிருந்து டென்வருக்குச் சென்று திரும்புவதற்கான பயணச் செலவுகள் மற்றும் பதினான்கு நாட்கள் தங்குவதற்கான செலவுகள் அனைத்தையும் அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறார்கள். நீங்கள் இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ள விரும்புகிறீர்களா என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளவே உங்களை அழைத்தேன், சார்.”

“நன்றி, சோஃபியா. இது மிகவும் அன்பான விஷயம். என்னை நினைத்தது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. உங்கள் கணவர் மற்றும் பெற்றோர் எப்படி இருக்கிறார்கள்? மேலும், நிகழ்ச்சி எந்த மாதத்தில் நடைபெறுகிறது?”

“அக்டோபர் 15ஆம் தேதி, சார். எனக்கு சரியாக நினைவிருந்தால் அந்தத் தேதிதான்.”

“அக்டோபர் 15ஆம் தேதியா? நான் அடுத்த வாரம் இந்தியா செல்லத் திட்டமிட்டிருக்கிறேன். சுகந்தியிடம் நான் இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்வதில் மகிழ்ச்சி அடைவதாகவும், அதற்கு சம்மதித்துவிட்டதாகவும் தெரிவியுங்கள்.”

“மிக்க நன்றி, சார். நிகழ்ச்சி தொடர்பான அனைத்து விவரங்களையும் உங்களுக்கு மின்னஞ்சல் மூலம் அனுப்புகிறேன். உங்களிடமிருந்து தேவையான தகவல்கள் மற்றும் ஆவணங்கள் என்னென்ன என்பதைத் தெரிவிக்கிறேன். மீண்டும் நன்றி, சார். பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். பை.”

“நன்றி, சோஃபியா. நீங்களும் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். பை.”

சோஃபியா தொலைபேசி அழைப்பை முடித்தார்.

எதிர்பாராத விதமாக வந்த இந்த சுவாரஸ்யமான வாய்ப்பைப் பற்றி ராம் சிறிது நேரம் ஆழ்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது அலி வந்து, “குட் மார்னிங் சார். நாம் கிளம்பலாமா?” என்று கேட்டான்.

சோஃபியாவுடன் நடந்த தொலைபேசி உரையாடலில் இருந்து ராம் மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்குத் திரும்பினார். காரில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்தவுடன், மீண்டும் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அது ரஞ்சிதாவிடமிருந்து.

“ஹலோ, எழுத்தாளர்-பேராசிரியரே! என் தோழி சோஃபியா உங்களைத் தொடர்புகொண்டாளா? உங்கள் தொலைபேசி எண்ணை நான்தான் அவருக்குக் கொடுத்தேன்.”

“ஆம், ரஞ்சிதா. அவள் இப்போதுதான் என்னை அழைத்துப் பேசினாள். நான் அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்வதற்கு சம்மதித்துவிட்டேன்.”

“நன்றி சார். உங்களுடைய அனைத்து புதிய முயற்சிகளிலும் நீங்கள் வெற்றி பெற என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். உங்கள் நாள் இனிமையாக அமையட்டும். பை.”

“நன்றி, ரஞ்சிதா. பை. உங்கள் நாளும் இனிமையாக அமையட்டும்.”

அந்த உரையாடல் முடிந்ததும் ராம் சேனல் அலுவலகத்தை அடைந்தார். தனது இருக்கையில் அமர்ந்தார். அப்போது ஊழியர் ஒருவர் அவருக்காக வழக்கம்போல் தேநீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.

K. ராகவன்

தொடரும்.

..14-9-26

Chlid Labour Issue.

 

குழந்தைத் தொழிலாளர்: ஒரு தீவிரமான சமூகப் பிரச்சினை

குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்கு எதிராக சமூக ஆர்வலர்களும் அக்கறையுள்ள பொதுமக்களும் தொடர்ந்து குரல் எழுப்பி வந்தாலும், நமது சமூகத்தின் பல பகுதிகளில் குழந்தைகளைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தும் நடைமுறை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவது கவலைக்குரியதாக உள்ளது. சமீபத்தில் கர்நாடகாவில் ஏராளமான குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் மீட்கப்பட்ட சம்பவம், இந்த சமூகத் தீமையை முற்றிலும் ஒழிக்க இன்னும் அதிகமான நடவடிக்கைகள் தேவை என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

குழந்தைகள் தங்களது கல்வியை இழக்காத வகையில் பாதுகாப்பது பெற்றோர்களுக்கும் வேலைக்கு அமர்த்தும் நிறுவனங்கள் மற்றும் முதலாளிகளுக்கும் உள்ள தார்மீக மற்றும் சமூகப் பொறுப்பாகும். குழந்தைப் பருவம் என்பது கற்றுக்கொள்வதற்கும், வளர்ச்சியடைவதற்கும், பாதுகாப்பான எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதற்குமான காலமாக இருக்க வேண்டும்; கட்டாயமாக வேலை செய்ய வேண்டிய காலமாக இருக்கக்கூடாது.

குழந்தைகளே நமது நாட்டின் எதிர்காலத் தலைவர்கள். ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் தரமான கல்வி பெறவும், தங்களது திறமைகளை வளர்த்துக்கொள்ளவும் உரிமையும் வாய்ப்பும் கிடைக்க வேண்டும். சட்டப்படி வேலை செய்ய அனுமதிக்கப்படும் வயதை அடையும் வரை, குழந்தைகள் தொடர்ந்து கல்வி பயில பெற்றோர்கள் அவர்களை ஊக்குவித்து ஆதரிக்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில், குழந்தைகளை சட்டவிரோதமாக வேலைக்கு அமர்த்தும் முதலாளிகள் மீது கடுமையான நடவடிக்கையும் உரிய தண்டனையும் விதிக்கப்பட வேண்டும். குழந்தைத் தொழிலாளர் தடுப்புச் சட்டங்களைத் திறம்பட அமல்படுத்துதல், பொதுமக்களிடையே விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துதல் மற்றும் பொறுப்பான பெற்றோர்களாக செயல்படுதல் ஆகியவை குழந்தைகளைச் சுரண்டலில் இருந்து பாதுகாக்க மிகவும் அவசியமானவை.

வறுமை, சுரண்டல் அல்லது அலட்சியம் காரணமாக எந்தக் குழந்தையும் கல்வியை இழக்காத ஒரு சமூகத்தை உருவாக்க நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து செயல்படுவோம்.

ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் குழந்தைப் பருவமும், கல்வியும், சிறந்த எதிர்காலமும் கிடைக்க வேண்டும்.

K.Ragavan

Child Labour ;A Serious Social Issue.

Child Labour: A Serious Social Issue

Despite activists and concerned citizens continuously raising their voices against child labour, the practice continues to increase in many parts of our society. The recent rescue of a large number of child labourers in Karnataka is a disturbing reminder that much more needs to be done to eradicate this social evil.

Parents and employers have a moral and social responsibility to ensure that children are not deprived of their education. Childhood should be a time for learning, growing, and building a secure future—not for being forced into labour.

Children are the future leaders of our country. Every child deserves the opportunity to receive proper education and develop their talents. Parents should encourage and support their children to continue their studies until they reach the legally permissible age for employment.

At the same time, strict action and appropriate punishment must be imposed on employers who illegally employ children. Effective enforcement of child-labour laws, greater public awareness, and responsible parenting are essential to protect children from exploitation.

Let us work together to ensure that no child is deprived of education because of poverty, exploitation, or negligence. Every child deserves a childhood, an education, and a better future.

K.Ragavan.

Small Story 732.

 Small Story 732

Life Is Beautiful – 77

In the evening, after refreshing himself, Ram decided to go for a short walk in the open space near the guest house. The pleasant breeze and fresh air made him feel relaxed and refreshed. After walking for about half an hour, he returned to the guest house and spent some time watching television.

Suddenly, his phone rang. It was Kaadhambari.

“Hello, Ram. I hope today’s discussions went well. You can now return to your place. I am very happy to continue with you as your assistant in this new venture.

“I called you because I told my grandmother and mother about you. I also showed them the photograph we took at the Emirates Restaurant. They were greatly impressed by the way you helped Prasanna get this opportunity to go to Germany.

“I also gave them your phone number because they would like to speak with you and invite you to our house for lunch before you leave for India.”

“Okay. Thank you, Kaadhambari,” Ram replied.

Kaadhambari ended the call.

Ram sat quietly for a while, reflecting on the warmth with which Kaadhambari’s family had received him and appreciated his helpful nature. He felt humbled that they regarded him as someone who genuinely cared for others. Their affection and respect touched him deeply.

After dinner, at around 8:30 p.m., his phone rang again.

He answered, “Hello, Ram speaking.”

A pleasant voice replied, “Good evening, Mr. Ram. I am Kaadhambari’s grandmother.”

She continued, “Kaadhambari has told me everything about her acquaintance with you and also about your background as a professor and writer. You have done a great deal for others, and I particularly admire your helping nature.

“I was especially impressed by what you did for Prasanna and the way you supported him in getting this opportunity. I hope we will meet you soon at our house. We would be very happy to have you for lunch before you leave for India.”

“Thank you very much, Madam. I am truly happy and touched to hear that,” Ram replied with humility.

The grandmother wished him well and ended the call.

Ram was extremely happy. He felt that her words were not merely words of appreciation, but almost like the affectionate blessings of an elder. The warmth, kindness, and affection in her voice touched his heart deeply.

For Ram, it was yet another beautiful reminder that genuine kindness and a helping nature never go unnoticed. Sometimes, the affection and respect we receive from others become the most precious rewards in life.

To be continued…

K. Ragavan

13-9-26

Small Story 732.T

 சிறுகதை 732

வாழ்க்கை அழகானது – 77

மாலை நேரத்தில் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்ட பிறகு, ராம் விருந்தினர் இல்லத்திற்கு அருகிலிருந்த திறந்தவெளிப் பகுதியில் சிறிது நேரம் நடைப்பயிற்சி செல்ல முடிவு செய்தார். இதமான காற்றும் தூய்மையான சுற்றுப்புறமும் அவருக்கு புத்துணர்ச்சியையும் மனநிம்மதியையும் அளித்தன. சுமார் அரை மணி நேரம் நடந்துவிட்டு விருந்தினர் இல்லத்திற்குத் திரும்பிய அவர், சிறிது நேரம் தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது திடீரென அவரது கைப்பேசி ஒலித்தது. அழைத்தது காதம்பரி.

“ஹலோ, ராம். இன்றைய ஆலோசனைகள் நன்றாக நடைபெற்றிருக்கும் என்று நம்புகிறேன். நீங்கள் இப்போது உங்கள் தங்குமிடத்திற்குத் திரும்பலாம். இந்தப் புதிய முயற்சியில் உங்கள் உதவியாளராகத் தொடர்ந்து பணியாற்றுவதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி.

“நான் ஏன் உங்களை அழைத்தேன் என்றால், உங்களைப் பற்றி என் பாட்டியிடமும் அம்மாவிடமும் கூறினேன். எமிரேட்ஸ் உணவகத்தில் நாம் எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படத்தையும் அவர்களிடம் காட்டினேன். பிரசன்னாவுக்கு ஜெர்மனி செல்லும் இந்த வாய்ப்பு கிடைக்க நீங்கள் செய்த உதவியைப் பற்றி அவர்கள் மிகவும் பாராட்டினார்கள்.

“மேலும், உங்கள் கைப்பேசி எண்ணையும் அவர்களிடம் கொடுத்துள்ளேன். நீங்கள் இந்தியா செல்வதற்கு முன் எங்கள் வீட்டிற்கு மதிய உணவிற்கு வருமாறு உங்களை அழைக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். உங்களுடன் நேரில் பேசவும் ஆசைப்படுகிறார்கள்.”

“சரி. நன்றி, காதம்பரி,” என்று ராம் பதிலளித்தார்.

காதம்பரி அழைப்பை முடித்துக் கொண்டார்.

சிறிது நேரம் ராம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். காதம்பரியின் குடும்பத்தினர் தன்னை அன்புடன் வரவேற்றதையும், பிறருக்கு உதவும் தனது இயல்பை மதித்ததையும் நினைத்துப் பார்த்தார். தன்னை உண்மையிலேயே பிறர்மீது அக்கறை கொண்ட ஒருவராக அவர்கள் கருதுவது அவரை நெகிழச் செய்தது. அவர்களின் அன்பும் மரியாதையும் அவரது உள்ளத்தை ஆழமாகத் தொட்டன.

இரவு உணவுக்குப் பிறகு, சுமார் 8.30 மணியளவில் மீண்டும் அவரது கைப்பேசி ஒலித்தது.

அவர் எடுத்ததும், “ஹலோ, ராம் பேசுகிறேன்,” என்றார்.

மறுமுனையில் இனிமையான குரல் ஒன்று கேட்டது.

“மாலை வணக்கம், திரு. ராம். நான் காதம்பரியின் பாட்டி பேசுகிறேன்.”

அவர் தொடர்ந்து கூறினார்:

“காதம்பரி உங்களைப் பற்றியும், உங்களுடனான அறிமுகம் பற்றியும், பேராசிரியராகவும் எழுத்தாளராகவும் உங்களுடைய பின்னணி பற்றியும் அனைத்தையும் என்னிடம் கூறியிருக்கிறார். நீங்கள் பலருக்கும் நிறைய உதவிகளைச் செய்திருக்கிறீர்கள். குறிப்பாக, பிறருக்கு உதவும் உங்கள் நல்ல மனப்பான்மையை நான் மிகவும் பாராட்டுகிறேன்.

“பிரசன்னாவுக்கு நீங்கள் செய்த உதவியும், இந்த அரிய வாய்ப்பைப் பெற அவருக்கு நீங்கள் அளித்த ஆதரவும் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. விரைவில் உங்களை எங்கள் வீட்டில் சந்திப்போம் என்று நம்புகிறேன். நீங்கள் இந்தியா செல்வதற்கு முன் எங்கள் வீட்டிற்கு மதிய உணவிற்கு வருவது எங்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.”

“மிக்க நன்றி, மேடம். உங்கள் வார்த்தைகளைக் கேட்டு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். உண்மையிலேயே நெகிழ்ந்து போயிருக்கிறேன்,” என்று ராம் பணிவுடன் பதிலளித்தார்.

பாட்டி அவரை வாழ்த்திவிட்டு அழைப்பை முடித்தார்.

ராம் அளவில்லா மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவர் கூறிய வார்த்தைகள் வெறும் பாராட்டாக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு பெரியவரின் அன்பான ஆசீர்வாதத்தைப் போலவே அவருக்குத் தோன்றின. அவரது குரலில் வெளிப்பட்ட அன்பும், கனிவும், பாசமும் ராமின் உள்ளத்தை ஆழமாகத் தொட்டன.

ராமுக்கு அது வாழ்க்கை அளித்த மற்றொரு அழகான நினைவூட்டலாக அமைந்தது—உண்மையான அன்பும், பிறருக்கு உதவும் நல்ல மனமும் ஒருபோதும் கவனிக்கப்படாமல் போகாது. சில நேரங்களில், நாம் பிறரிடமிருந்து பெறும் அன்பும் மரியாதையும் வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் மிகப் பெருமதிப்பான பரிசுகளாக மாறிவிடுகின்றன.

தொடரும்…

K. Ragavan

13-9-26

Small Story 731.

 Small Story 731

Life Is Beautiful – 76

The next morning, Ram reached the Channel office as usual. The receptionist greeted him and said:

“Good morning, Sir. Mr. Sulaiman is expected to arrive at 10 a.m. You are requested to meet Mr. Atkinson in his cabin at 10 a.m. He will be there by then.”

After having his tea, Ram spent some time reading his favourite newspapers, Gulf News, The National, and a few other newspapers. At 10 a.m., he entered Atkinson’s cabin.

Kaadhambari was already waiting there. A few minutes later, Atkinson and Sulaiman entered the cabin and warmly greeted Ram and Kaadhambari.

After Atkinson and Sulaiman had their tea, Sulaiman began speaking.

“Good morning. I read your email, Mr. Atkinson. Your concern about the present crisis is quite natural. At the same time, I don't think we can come to any immediate conclusion about the situation.

“Having started this blogging and publication initiative, I would like to continue my association with your Channel. The location can be decided based on your suggestion, whether it is in India or elsewhere.

“Today, storytelling and blogging have gained tremendous popularity everywhere. People in India are particularly interested in writing, blogging, and sharing their experiences. If we publish quality books with interesting and meaningful stories, I am confident that we can sell them not only in the UAE but also in other countries.

“Ram should take the lead in this initiative. At the same time, he should have the freedom to take his own decisions regarding the project.”

Atkinson listened carefully to Sulaiman's suggestions.

“That is a very good proposal,” Atkinson said. “I have an idea. I propose that Ram take the position of CEO for this project, while Kaadhambari can assist him in blogging, conducting interviews with various personalities, and developing relationships with advertising sponsors.

“With proper planning and teamwork, I believe this project can take good shape within a year. That is my calculation.”

Sulaiman was pleased with the proposal.

“That sounds good. I will send you the agreement covering our investment and the sharing of the net profits. I have to travel to Abu Dhabi tomorrow, so I will send the agreement once I return. We will discuss everything in detail soon. See you.”

Sulaiman left the cabin.

Atkinson looked happy and turned to Ram.

“My aim has been fulfilled, Ram. I always wanted you to become actively involved in our company, whether you work from here in Dubai or from India. I am happy that this is now taking shape.”

Ram smiled. Kaadhambari also looked pleased.

Afterwards, Ram and Kaadhambari left the cabin and returned to their respective work.

That evening, while returning to the guest house, Ram kept thinking about the events of the day. So many unexpected developments had taken place in such a short time.

He smiled to himself and murmured,

“Every day is becoming more and more beautiful.”

Life was indeed taking a beautiful turn.

To be continued

K.Ragavan

12-9-26