Small Story 738

 

Small Story 738

Life Is Beautiful – 83

The next morning, Ram finished his morning walk and breakfast and sat watching television. However, his mind was not entirely on the programme. He kept thinking about the lunch meeting and wondering what Kaadhambari’s grandmother was going to tell him. She had deliberately created a suspense around the meeting, and Ram was curious to know the reason.

At around 10:15 a.m., Kaadhambari arrived at the guest house.

Kaadhambari: “Good morning, Ram. I am also eager to know the reason for this lunch meeting. Grandmother has created so much suspense this morning!”

Ram: “I have been thinking about the same thing, Kaadhambari.”

After a few minutes, they left the guest house.

While driving, Kaadhambari said, “Ram, our house is in the Bur Dubai area. It is very close to all the major shopping malls and offices.”

Ram smiled.

Ram: “I remember that one day we went to the Emirates Restaurant.”

Kaadhambari: “Your memory is really sharp. That day, your student Prasanna also came with us.”

Ram: “True. He called me yesterday regarding my departure and conveyed his regards to you.”

Kaadhambari smiled and whispered, “He is a nice guy.”

Soon, they reached a palatial residential building with ten apartments.

As they entered, Ram was curious. He was wondering how Vasanthy would look after all these years and what colour dress she would be wearing. At the same time, Vasanthy was anxiously waiting for the moment when she would see her Ram again.

She had waited for twenty-six years, and now even a few more minutes seemed unbearable.

Suddenly, the calling bell rang.

Vasanthy’s heart started beating faster. She opened the door and saw Ram standing there with his familiar smile. He was wearing his favourite cream-coloured shirt and blue trousers.

For a moment, Vasanthy felt that nothing had changed in him. The same familiar face, the same smile and the same presence brought back a lifetime of memories.

She wanted to hug him, but she controlled her emotions.

Ram smiled warmly at Vasanthy and greeted her.

Ram: “Good morning, Vasanthy.”

Vasanthy: “Please come in and sit down.”

Kaadhambari’s grandmother welcomed them warmly. Juice and snacks were served.

Grandmother said, “We are expecting Mr. and Mrs. Atkinson at any time now.”

Kaadhambari was surprised. It was the first time she had heard that her Chief and his wife were also coming for lunch.

After a few minutes, Atkinson and his wife arrived. Atkinson was pleasantly surprised to see Ram and greeted him warmly. He then introduced his wife to Ram.

Once everyone was seated, Kaadhambari’s grandmother looked at Ram, Vasanthy, Kaadhambari, Atkinson and his wife.

Grandmother: “Dear friends, I am Kaadhambari’s grandmother. I wanted all of you to know about an old story connected with our distinguished guest, Professor and writer Mr. Ram. This incident happened twenty-six years ago, and until today it has not been disclosed to anyone, including his close friends back home.

“The lady standing here, Vasanthy, was a very close friend of my late daughter, Vasanthi. My daughter Vasanthi passed away twenty-three years ago in a tragic accident in Mahabaleshwar.

“At that time, my son was away, and we were all completely shocked when we heard the tragic news.

“The news was also published in the newspaper under my daughter Vasanthi’s name. Unfortunately, Ram, who was in love with another Vasanthy—this Vasanthy standing here—was shocked when he saw the news. He believed that the woman he loved had met with the accident.

“Ram and Vasanthy had been deeply in love and had planned to marry after Vasanthy returned to Mysore from Mahabaleshwar, where she had been transferred.

“But fate had something entirely different in store for them.

“Before leaving, Vasanthy had spoken about her love for Ram and had decided to wait for him. My daughter Vasanthi knew about their relationship.

“One day, my daughter asked Vasanthy to watch a favourite film that Ram and Vasanthy had seen together in Bangalore. Vasanthi had gone to work that fateful day, and Vasanthy was also supposed to meet her.

“But the tragic accident changed everything.

“After my daughter Vasanthi’s death, Vasanthy was heartbroken. She did not want to leave us. She decided to stay with our family and support Kaadhambari until she was settled in life. She had made that promise to my late daughter Vasanthi, and she kept that promise all these years.

“Today, after twenty-six years, Vasanthy and Ram are standing before us again. That is the story I wanted all of you to know.”

Everyone sat silently, absorbing the extraordinary story.

At that very moment, Ram’s phone began to ring.

He looked at the screen, and the unexpected call interrupted the emotional atmosphere.

To be continued...

K. Ragavan

19-9-26

Small Story 738.T

 சிறுகதை 738

வாழ்க்கை அழகானது – 83

அடுத்த நாள் காலையில் ராம் தனது வழக்கமான நடைப்பயிற்சியையும் காலை உணவையும் முடித்துவிட்டு, தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவரது மனம் முழுமையாக அந்த நிகழ்ச்சியில் இல்லை. மதிய உணவு சந்திப்பைப் பற்றியும், காதம்பரியின் பாட்டி தன்னிடம் என்ன சொல்லப் போகிறார் என்பதையும் அவர் தொடர்ந்து நினைத்துக்கொண்டிருந்தார். அந்தச் சந்திப்பைப் பற்றி பாட்டி வேண்டுமென்றே ஒரு மர்மத்தை ஏற்படுத்தியிருந்ததால், அதன் காரணத்தை அறிய ராமுக்கு மிகுந்த ஆர்வமாக இருந்தது.

காலை சுமார் 10.15 மணியளவில் காதம்பரி விருந்தினர் மாளிகைக்கு வந்தாள்.

காதம்பரி: “குட் மார்னிங், ராம். இந்த மதிய உணவு சந்திப்புக்கான காரணத்தை அறிய நானும் மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறேன். பாட்டி இன்று காலையிலிருந்தே ஏதோ பெரிய ரகசியம் இருப்பது போல சஸ்பென்ஸ் வைத்திருக்கிறார்!”

ராம்: “நானும் அதைத்தான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன், காதம்பரி.”

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு இருவரும் விருந்தினர் மாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டனர்.

காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தபோது காதம்பரி கூறினாள்:

காதம்பரி: “ராம், எங்கள் வீடு புர் துபாய் பகுதியில் இருக்கிறது. முக்கியமான ஷாப்பிங் மால்களுக்கும் அலுவலகங்களுக்கும் மிகவும் அருகில் உள்ளது.”

ராம் புன்னகைத்தார்.

ராம்: “ஒரு நாள் நாம் எமிரேட்ஸ் உணவகத்திற்குச் சென்றது எனக்கு நினைவிருக்கிறது.”

காதம்பரி: “உங்கள் நினைவாற்றல் உண்மையிலேயே அபாரமானது. அன்று உங்கள் மாணவர் பிரசன்னாவும் நம்முடன் வந்திருந்தார்.”

ராம்: “ஆமாம். நேற்று அவன் எனக்கு போன் செய்தான். நான் எப்போது புறப்படுகிறேன் என்று கேட்டதுடன், உனது நல்வாழ்த்துகளையும் தெரிவித்தான்.”

காதம்பரி புன்னகைத்துக்கொண்டே மெதுவாகச் சொன்னாள்:

காதம்பரி: “அவன் நல்ல பையன்.”

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் பத்து அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளைக் கொண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான குடியிருப்பு வளாகத்தை அடைந்தனர்.

உள்ளே நுழைந்தபோது ராமின் மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வசந்தி எப்படி இருப்பாள்? எந்த நிற ஆடையை அணிந்திருப்பாள்? என்ற எண்ணங்கள் அவருக்குள் எழுந்தன.

அதே நேரத்தில், வசந்தியும் தனது ராமை மீண்டும் பார்க்கப் போகும் அந்தத் தருணத்திற்காக ஆவலுடன் காத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

இருபத்தாறு ஆண்டுகளாக அவள் காத்திருந்தாள். இப்போது இன்னும் சில நிமிடங்கள்கூட அவளால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு அந்த எதிர்பார்ப்பு அதிகமாக இருந்தது.

திடீரென்று அழைப்பு மணி ஒலித்தது.

வசந்தியின் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. அவள் கதவைத் திறந்தாள்.

அங்கே ராம் தனது பழக்கமான புன்னகையுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவர் தனது விருப்பமான கிரீம் நிறச் சட்டையும் நீல நிற பேன்ட்டும் அணிந்திருந்தார்.

ஒரு கணம் வசந்திக்கு எதுவுமே மாறவில்லை என்று தோன்றியது. அதே பழக்கமான முகம், அதே புன்னகை, அதே அன்பான தோற்றம்—அனைத்தும் அவளது வாழ்நாள் நினைவுகளை மீண்டும் கண்முன் கொண்டு வந்தன.

அவரைக் கட்டித் தழுவ வேண்டும் என்று அவளது மனம் விரும்பியது. ஆனால் தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டாள்.

ராம் வசந்தியை அன்புடன் பார்த்து வாழ்த்தினார்.

ராம்: “குட் மார்னிங், வசந்தி.”

வசந்தி: “உள்ளே வாருங்கள். உட்காருங்கள்.”

காதம்பரியின் பாட்டி அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார். ஜூஸும் சிற்றுண்டிகளும் பரிமாறப்பட்டன.

பாட்டி கூறினார்:

பாட்டி: “மிஸ்டர் மற்றும் மிஸஸ் அட்கின்சன் இன்னும் சற்று நேரத்தில் வந்துவிடுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.”

காதம்பரி ஆச்சரியமடைந்தாள். தனது சீஃப் அட்கின்சனும் அவரது மனைவியும் மதிய உணவிற்கு வருகிறார்கள் என்பது அவள் அறிந்துகொள்ளும் முதல் செய்தியாக இருந்தது.

சில நிமிடங்களில் அட்கின்சனும் அவரது மனைவியும் வந்தனர். ராமைப் பார்த்ததும் அட்கின்சன் மகிழ்ச்சியடைந்து அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். பின்னர் தனது மனைவியை ராமுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

அனைவரும் அமர்ந்ததும், காதம்பரியின் பாட்டி ராம், வசந்தி, காதம்பரி, அட்கின்சன் மற்றும் அவரது மனைவி ஆகிய அனைவரையும் பார்த்தார்.

பாட்டி:

“அன்பான நண்பர்களே, நான் காதம்பரியின் பாட்டி. நமது சிறப்பு விருந்தினரான பேராசிரியரும் எழுத்தாளருமான மிஸ்டர் ராமுடன் தொடர்புடைய ஒரு பழைய சம்பவத்தை உங்கள் அனைவரிடமும் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

“இந்த சம்பவம் இருபத்தாறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்தது. இத்தனை ஆண்டுகளாக இதைப் பற்றி அவரது நெருங்கிய நண்பர்கள் உட்பட, அவரது சொந்த ஊரில் உள்ள யாரிடமும் தெரிவிக்கப்படவில்லை.

“இங்கே நிற்கும் வசந்தி, என் மறைந்த மகள் வசந்தியின் மிகவும் நெருங்கிய தோழி.

“என் மகள் வசந்தி, இருபத்துமூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மகாபலேஷ்வரில் நடந்த ஒரு துயரமான விபத்தில் உயிரிழந்தாள்.

“அந்த நேரத்தில் என் மகன் வெளியூரில் இருந்தான். அந்தத் துயரச் செய்தியைக் கேட்ட நாங்கள் அனைவரும் முற்றிலும் அதிர்ச்சியடைந்தோம்.

“அந்தச் செய்தி நாளிதழிலும் என் மகள் வசந்தியின் பெயரில் வெளியானது.

“துரதிர்ஷ்டவசமாக, ராம் வேறொரு வசந்தியை—அதாவது இங்கே நம் முன்னால் நிற்கும் இந்த வசந்தியை—காதலித்துக்கொண்டிருந்தார். நாளிதழில் வந்த செய்தியைப் பார்த்தபோது, தான் காதலித்த வசந்திக்குத்தான் அந்த விபத்து ஏற்பட்டுவிட்டது என்று ராம் நினைத்தார்.

“ராமும் வசந்தியும் ஆழமாகக் காதலித்திருந்தார்கள். மகாபலேஷ்வரில் பணிமாற்றம் பெற்றிருந்த வசந்தி, மீண்டும் மைசூருக்குத் திரும்பியதும் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம் என்று இருவரும் திட்டமிட்டிருந்தார்கள்.

“ஆனால் விதி அவர்களுக்காக வேறு ஒன்றை வைத்திருந்தது.

“மகாபலேஷ்வர் செல்லும் முன்பு, வசந்தி தனது காதலைப் பற்றி என் மகள் வசந்தியிடம் கூறியிருந்தாள். ராமுக்காகக் காத்திருக்கவும் அவள் முடிவு செய்திருந்தாள். அவர்களுடைய காதல் விஷயம் என் மகள் வசந்திக்கும் தெரிந்திருந்தது.

“ஒருநாள், ராமும் வசந்தியும் பெங்களூரில் ஒன்றாகப் பார்த்த தங்களுக்குப் பிடித்த திரைப்படத்தைப் பார்க்குமாறு என் மகள் வசந்தி, வசந்தியிடம் கூறியிருந்தாள். அந்தத் துயரமான நாளில் என் மகள் வேலைக்குச் சென்றிருந்தாள். வசந்தியும் அவளைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது.

“ஆனால் அந்தக் கொடிய விபத்து எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டது.

“என் மகள் வசந்தியின் மறைவுக்குப் பிறகு, வசந்தி மனமுடைந்து போனாள். எங்களை விட்டுச் செல்ல அவளுக்கு மனமில்லை. காதம்பரி வாழ்க்கையில் நிலைபெறும் வரை எங்கள் குடும்பத்துடன் இருந்து, அவளுக்கு ஆதரவாக இருக்க வேண்டும் என்று அவள் முடிவு செய்தாள்.

“அந்த வாக்குறுதியை என் மறைந்த மகள் வசந்திக்கு அவள் அளித்திருந்தாள். அந்த வாக்குறுதியை இத்தனை ஆண்டுகளாக அவள் காப்பாற்றியும் வந்திருக்கிறாள்.

“இன்று, இருபத்தாறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வசந்தியும் ராமும் மீண்டும் நம் முன்னால் நிற்கிறார்கள்.

“இதுதான் நீங்கள் அனைவரும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நான் நினைத்த அந்தப் பழைய கதை.”

அந்த அசாதாரணமான கதையை உள்வாங்கிக்கொண்ட அனைவரும் சில நொடிகள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர்.

அந்த நேரத்தில் ராமின் கைப்பேசி ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

ராம் தனது கைப்பேசியின் திரையைப் பார்த்தார்.

எதிர்பாராத அந்தத் தொலைபேசி அழைப்பு, உணர்ச்சிகரமான அந்தச் சூழ்நிலையை திடீரெனத் தடை செய்தது.

தொடரும்...

K. Ragavan

19-9-26

Letter.

 Letter Published in The Natioanal UAE on 18 Sep 26

Why need Brics

I write in reference to Vanessa Ghanem’s article Brics summit ends with push for global peace and greater co-operation (September 13): the recent summit in New Delhi and India’s emphasis on strengthening the bloc’s influence in global affairs are both significant and truly needed at this hour. Indian Prime Minister Narendra Modi stressed the importance of greater co-operation and a stronger voice for the Global South in shaping global affairs. At a time when conflicts, tensions and humanitarian crises are affecting different parts of the world, the need for dialogue, diplomacy and international co-operation has never been greater. The continuing crisis in the Middle East is a particularly serious concern, and the Brics leaders’ call for maximum restraint and peaceful efforts is an important message. India’s insistence on strengthening Brics as a platform for co-operation, rather than confrontation, deserves attention. A stronger and more representative voice for developing countries can contribute to greater understanding, solidarity and balanced international co-operation. The world needs more dialogue and less division. At this critical juncture, collective efforts towards global peace, stability and human solidarity are more than desirable. They are essential. – K Ragavan, Bengaluru

Small Story 737.

 Small Story 737

Life Is Beautiful – 82

The next morning, while Ram was on his way to the office, he received a call from Prasanna.

Prasanna: “Hello, Sir. I am comfortable here. The training is going on well, and I am enjoying it. When are you leaving for Mysore, Sir? Please convey my regards to Kaadhambari.”

Ram: “I am fine, Prasanna. I am leaving for Mysore on Monday. Enjoy your stay and take care of yourself.”

Prasanna: “Thank you, Sir. You too take care. Bye.”

Prasanna ended the call.

Ram appreciated Prasanna’s thoughtfulness and was especially happy that he had conveyed his regards to Kaadhambari.

As the car moved towards the office, Ram’s thoughts went back to his conversation with Vasanthy the previous night. Her past life, the memories of those 26 years, and the familiar voice he had finally heard again kept occupying his mind.

He wondered how Vasanthy would look now and, more importantly, how she would feel when she saw him in person on Saturday.

Suddenly, his thoughts were interrupted by Ali.

Ali: “Sir, Madam told me that you are leaving on Monday. I will really miss you, Sir. Though your stay here has been short, your behaviour and your soft nature have impressed me very much.”

Ram: “Thank you, Ali. I believe everyone should respect one another and move with friendliness and understanding.”

By then, Ali had reached the office.

When Ram entered the reception area, Kaadhambari was already there.

Kaadhambari: “Good morning, Ram. Grand Ma told me that she would be inviting you for lunch tomorrow. She said she would call you in the morning.”

Ram: “That’s nice.”

As soon as Ram reached his chair, a member of the staff served him his usual tea. After having his tea, he moved to the Editorial Room and completed his work.

Later, he returned to his chair and sat down. Just then, his phone began to ring.

It was Grand Ma.

Grand Ma: “Good morning, Mr. Ram. I hope you are fine and enjoying the atmosphere here.”

Ram: “Yes, Madam. I am enjoying my stay very much.”

Grand Ma: “I called to remind you that tomorrow you are coming to our place for lunch. Please be ready at 11 a.m. Kaadhambari will pick you up from your place. I would also like you to inform your close friends and contacts to join us through a video call at 11:30 a.m. Dubai time.”

Ram: “Certainly, Madam. See you tomorrow. Have a nice day.”

Grand Ma ended the call.

Ram was puzzled. Why had Grand Ma asked him to invite his close friends for a video conference?

Every day seemed to bring a new development. Only the previous night, he had had a long and emotional conversation with his beloved Vasanthy. And now, Grand Ma had asked him to arrange a video call with his friends during tomorrow’s lunch.

What could be the reason?

His curiosity grew.

By then, Atkinson had come out of a meeting and wished Ram.

Atkinson: “Good morning, Ram.”

Ram: “Good morning, Atkinson.”

After exchanging greetings, Atkinson became busy with his work, and Ram too continued with his office responsibilities.

In the evening, while they were returning home, Ali played a recording from the film Sumaithangi.

This time, the song was “Mayakkama, Kalakkama.”

The familiar melody filled the car.

Ram listened silently. The song brought back memories of Vasanthy and the past, while Grand Ma’s mysterious invitation for the next day remained in his mind.

His curiosity and suspense about tomorrow’s lunch meeting grew even stronger.

To be continued...

K. Ragavan

18-9-26

Small Story737.T

 சிறுகதை 737

வாழ்க்கை அழகானது – 82

மறுநாள் காலை ராம் அலுவலகத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தபோது, பிரசன்னாவிடமிருந்து அவருக்கு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

பிரசன்னா: “வணக்கம் சார். நான் இங்கே மிகவும் வசதியாக இருக்கிறேன். பயிற்சியும் நன்றாகச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. நீங்கள் மைசூருக்குப் புறப்படுவது எப்போது சார்? காதம்பரிக்கு என்னுடைய வணக்கங்களைத் தெரிவியுங்கள்.”

ராம்: “நான் நன்றாக இருக்கிறேன், பிரசன்னா. திங்கட்கிழமை மைசூருக்குப் புறப்படுகிறேன். நீ உனது பயிற்சியை நன்றாக அனுபவி. உன்னை நீயே கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்.”

பிரசன்னா: “நன்றி சார். நீங்களும் உங்களை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். வருகிறேன்.”

என்று கூறிவிட்டு பிரசன்னா தொலைபேசி அழைப்பை முடித்தார்.

பிரசன்னாவின் அக்கறையையும் அன்பான அணுகுமுறையையும் ராம் மனதிற்குள் பாராட்டினார். குறிப்பாக, காதம்பரிக்கு தனது வணக்கங்களைத் தெரிவிக்கச் சொன்னது அவருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

கார் அலுவலகத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தபோது, முந்தைய இரவு வசந்தியுடன் நடந்த உரையாடல் ராமின் நினைவுக்கு வந்தது. அவளுடைய கடந்தகால வாழ்க்கை, அந்த 26 ஆண்டுகளின் நினைவுகள், நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் கேட்ட அந்தப் பழக்கமான குரல்—இவை அனைத்தும் அவருடைய மனதை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தன.

இப்போது வசந்தி எப்படி இருப்பாள் என்று அவர் எண்ணினார். அதைவிட முக்கியமாக, சனிக்கிழமை நேரில் அவரைப் பார்க்கும்போது அவள் எப்படி உணர்வாள் என்பதையும் நினைத்துப் பார்த்தார்.

அப்போது அலியின் குரல் ராமின் சிந்தனைகளுக்கு இடையூறாக வந்தது.

அலி: “சார், நீங்கள் திங்கட்கிழமை புறப்படுகிறீர்கள் என்று மேடம் என்னிடம் சொன்னார்கள். நீங்கள் செல்வதை நான் உண்மையிலேயே மிகவும் வருத்தத்துடன் நினைப்பேன் சார். உங்கள் தங்கும் காலம் குறுகியதாக இருந்தாலும், உங்கள் நடத்தை மற்றும் மென்மையான குணம் என்னை மிகவும் கவர்ந்துவிட்டது.”

ராம்: “நன்றி, அலி. ஒவ்வொருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மதித்து, நட்புடனும் புரிந்துணர்வுடனும் பழக வேண்டும் என்பதுதான் என் நம்பிக்கை.”

அதற்குள் அலி அலுவலகத்தை அடைந்துவிட்டார்.

ராம் வரவேற்புப் பகுதிக்குள் நுழைந்தபோது, காதம்பரி ஏற்கனவே அங்கு இருந்தாள்.

காதம்பரி: “காலை வணக்கம், ராம். கிராண்ட் மா, நாளை உங்களை மதிய உணவுக்கு அழைக்கப் போவதாக என்னிடம் சொன்னார்கள். காலையில் உங்களைத் தொலைபேசியில் அழைப்பதாகவும் கூறினார்கள்.”

ராம்: “அது நல்ல விஷயம்.”

ராம் தனது இருக்கைக்குச் சென்றவுடன், அலுவலக ஊழியர் ஒருவர் அவருடைய வழக்கமான தேநீரைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். தேநீரைப் பருகிய பிறகு, அவர் எடிட்டோரியல் அறைக்குச் சென்று தனது பணிகளை முடித்தார்.

பின்னர் தனது இருக்கைக்குத் திரும்பி அமர்ந்தார். அப்போது அவருடைய தொலைபேசி ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

அது கிராண்ட் மாவிடமிருந்து வந்த அழைப்பு.

கிராண்ட் மா: “காலை வணக்கம், மிஸ்டர் ராம். நீங்கள் நலமாக இருக்கிறீர்கள் என்று நம்புகிறேன். இங்குள்ள சூழலை ரசித்து வருகிறீர்களா?”

ராம்: “ஆம், மேடம். நான் இங்கு தங்கியிருப்பதை மிகவும் மகிழ்ச்சியாக அனுபவித்து வருகிறேன்.”

கிராண்ட் மா: “நாளை நீங்கள் எங்கள் வீட்டிற்கு மதிய உணவுக்கு வருவதை நினைவூட்டுவதற்காகத்தான் அழைத்தேன். காலை 11 மணிக்குத் தயாராக இருங்கள். காதம்பரி உங்கள் தங்குமிடத்திலிருந்து உங்களை அழைத்துக் கொண்டு வருவாள். மேலும், உங்கள் நெருங்கிய நண்பர்கள் மற்றும் தொடர்பில் உள்ளவர்களையும் நாளை காலை 11.30 மணிக்கு துபாய் நேரப்படி வீடியோ அழைப்பில் கலந்துகொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.”

ராம்: “நிச்சயமாக, மேடம். நாளை சந்திப்போம். உங்களுக்கு இனிய நாள் அமையட்டும்.”

என்று கூறிவிட்டு கிராண்ட் மா தொலைபேசி அழைப்பை முடித்தார்.

ராமுக்கு குழப்பமாக இருந்தது. மதிய உணவின்போது தனது நெருங்கிய நண்பர்களை வீடியோ மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளுமாறு கிராண்ட் மா ஏன் கேட்டுக்கொண்டார்?

ஒவ்வொரு நாளும் ஏதோ ஒரு புதிய திருப்பத்தைத் தருவது போல இருந்தது. முந்தைய இரவில்தான் தனது அன்புக்குரிய வசந்தியுடன் நீண்டதும் உணர்ச்சிகரமானதுமான உரையாடல் நடைபெற்றது. இப்போது, நாளைய மதிய உணவின்போது தனது நண்பர்களுடன் வீடியோ அழைப்பை ஏற்பாடு செய்யுமாறு கிராண்ட் மா கூறியிருந்தார்.

இதற்குக் காரணம் என்னவாக இருக்கும்?

ராமின் ஆர்வம் மேலும் அதிகரித்தது.

அதற்குள் அட்கின்சன் ஒரு கூட்டத்தை முடித்துவிட்டு வெளியே வந்து ராமை வாழ்த்தினார்.

அட்கின்சன்: “காலை வணக்கம், ராம்.”

ராம்: “காலை வணக்கம், அட்கின்சன்.”

இருவரும் வாழ்த்துகளைப் பரிமாறிக் கொண்ட பிறகு, அட்கின்சன் தனது பணிகளில் மும்முரமானார். ராமும் தனது அலுவலகப் பொறுப்புகளைத் தொடர்ந்து கவனித்தார்.

மாலை அவர்கள் வீட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, அலி சுமைத்தாங்கி திரைப்படத்தின் ஒரு பாடல் பதிவை ஒலிக்கச் செய்தார்.

இந்த முறை அந்தப் பாடல் “மயக்கமா, கலக்கமா”.

அந்தப் பழக்கமான இனிமையான இசை கார் முழுவதும் நிறைந்தது.

ராம் அமைதியாக அந்தப் பாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பாடல் வசந்தியையும் கடந்த கால நினைவுகளையும் மீண்டும் அவரது மனதில் கொண்டு வந்தது. அதே நேரத்தில், மறுநாள் கிராண்ட் மா ஏற்பாடு செய்திருந்த மர்மமான அழைப்பும் அவரது எண்ணங்களில் இருந்து அகலவில்லை.

நாளைய மதிய உணவு சந்திப்பைப் பற்றிய அவரது ஆர்வமும் எதிர்பார்ப்பும் மேலும் மேலும் அதிகரித்தது.

தொடரும்...

K. Ragavan

18-9-26

Amazing experience.

 An Amazing Interview and a Touching Life Experience

The amazing interview and personal experiences shared by my good friend Lakshmi Narasimhan in the Anusha Jayanthi Mahaperiyava programme on Thennavan Media, with anchor Sivakumar, were truly inspiring.

His childhood memories, especially his natural interest and attachment to driving, were narrated beautifully. His experiences with Mahaperiyava during his childhood, receiving His prasadam and blessings, and the touching story of how Mahaperiyava gave him the name Lakshmi Narasimhan were deeply moving.

The story of how his name was changed and how his life subsequently took a different direction was equally touching. I particularly enjoyed his nostalgic remembrance of his former BOAC days. His recollection of his grandmother's special dish being distributed as prasadam was another beautiful and emotional memory.

His experiences of Anusha Jayanthi, along with the many interesting incidents from his day-to-day life, made the programme engaging and memorable. His deep devotion, faith, and attachment to Mahaperiyava were truly admirable.

I feel blessed to have watched this wonderful programme and to have experienced these beautiful memories through my dear friend's narration. My sincere thanks to my friend Lakshmi Narasimhan for sharing such a personal and inspiring journey.

Anchor Sivakumar's warm and meaningful interaction added further value to the programme.

My heartfelt blessings to my dear friend Lakshmi Narasimhan for many more calm, peaceful, healthy, and happy years ahead, together with his wife and daughter.

With warm regards,

K. Ragavan

Kudos to Anantnag.

 Kudos to Anant Nag.

The recent announcement of the prestigious Dadasaheb Phalke Award for 2024 being conferred on the deserving and versatile actor Anant Nag is truly wonderful news.

Anant Nag has made an outstanding contribution to Indian cinema through his remarkable performances in Kannada and other Indian-language films over more than five decades. His natural acting, versatility, and ability to portray a wide range of characters have earned him admiration from generations of film lovers.

This prestigious recognition is a fitting honour for a veteran artiste who has enriched Indian cinema with his talent and dedication. Heartiest congratulations to Anant Nag on this well-deserved achievement. May he continue to inspire the world of cinema for many more years.

K.Ragavan