Small Story 770.

 Small Story 770

 A Misunderstanding That Almost Ruined a Wedding

Smitha joined a leading distribution company dealing with multinational brands of television sets and air conditioners. She had completed her master’s degree in Business Management and secured the position of Coordinator with an attractive salary and good perks.

The company was located in an independent building in the J.P. Nagar area of Bengaluru. Smitha lived with her parents near the Silk Institute Metro Station. Her father, Venkatesh, had retired from a government department, while her mother was a retired schoolteacher. After years of hard work, they had purchased a plot in a well-developed layout and built a beautiful independent house. Smitha was their only daughter, and both parents were delighted that she had begun her professional career.

On her first day at work, her parents wished her success and encouraged her to do well. Smitha travelled by Metro from Silk Institute Station to Banashankari and then took an auto-rickshaw to her office.

She was impressed by the well-maintained office and its beautiful interiors. The management had provided her with a small cabin where she could work comfortably. She settled in and began familiarising herself with her responsibilities.

During lunchtime, another employee named Vrindha approached her and introduced herself. The two soon became friendly and started chatting about their work and personal lives.

Suddenly, Vrindha received a phone call from her friend, Navin. She excused herself and stepped outside to speak with him. After some time, she returned to the office looking worried and upset.

“I'm sorry, Smitha. That was a call from Navin. I have just received some very sad news. His uncle passed away today, and now his parents have decided to cancel our engagement and the wedding arrangements. Our marriage was supposed to take place in two months,” Vrindha explained sadly.

Smitha was shocked.

“Please don't worry, Vrindha. But why would his parents cancel your marriage because his uncle passed away? These things are beyond anyone's control,” she asked gently.

Vrindha sighed and replied, “They believe that the tragedy occurred because of a bad omen following our engagement. They feel it would be inauspicious to proceed with the marriage so soon after this unfortunate incident.”

Smitha felt deeply sorry for her colleague.

“Where does Navin live? What does his father do?” she asked.

“They live in an apartment near Kanakapura Road. His father, Ram, works as a consultant for several IT companies,” Vrindha replied.

Smitha listened carefully and decided that the matter deserved a thoughtful discussion. She knew that an unnecessary misunderstanding could destroy the happiness of two young people who wanted to build their lives together.

A few days passed. Then Navin called Vrindha and gave her some unexpected news.

“My parents have agreed to go ahead with our marriage!” he announced happily.

Vrindha was delighted but surprised.

“What happened? How did they change their minds?” she asked.

Navin explained that someone had spoken to his father and helped him reconsider his decision. Vrindha soon discovered that Smitha was the person behind this positive change.

Smitha was a close family friend of Nandhini, Ram's daughter and Navin's sister. Smitha and Nandhini had studied together, and their families had maintained a friendly relationship over the years.

When Smitha learned about the cancellation of the wedding, she contacted the family and explained Vrindha's situation. She spoke to Ram respectfully and patiently.

“Uncle, Vrindha is a good girl, and she has a bright future ahead of her. She has also secured a good position in a reputed company. She has done nothing wrong, and she should not be held responsible for the unfortunate death of your relative.

“Death and other unexpected events are part of life. We must respect the departed soul and support the grieving family, but cancelling a young couple's marriage because of an unfortunate coincidence may cause unnecessary pain.

“Something similar happened in our own family. My father intervened, explained the situation to everyone, and helped the families overcome their concerns. The marriage eventually took place, and the couple are living happily today.

“Please think about Navin and Vrindha's future. They love and respect each other, and they deserve an opportunity to begin their married life with the blessings of both families.”

Smitha's sincere words made Ram reflect on his decision. He realised that he had been allowing fear and superstition to influence an important family matter. He also understood that Vrindha should not be blamed for an event over which she had no control.

After giving the matter serious thought, Ram agreed that the marriage should proceed as originally planned.

The news brought immense relief and happiness to both families. Navin and Vrindha were grateful that the misunderstanding had been resolved before it caused further distress.

Two months later, Smitha attended the grand wedding of Vrindha and Navin. The hall was beautifully decorated, and the atmosphere was filled with joy, laughter, and blessings from relatives and friends.

When Vrindha's parents saw Smitha, they approached her with warm smiles.

“Smitha, you are the most important person behind this wedding. Without your timely intervention, we might have lost this wonderful opportunity to bring our families together,” they said gratefully.

Vrindha and Navin also came forward and thanked Smitha for her support.

Smitha smiled and replied, “I am happy that both of you are beginning your new life together. All I did was help everyone see the situation with a little more understanding. May your marriage be filled with love, trust, and happiness.”

As she watched the couple receive the blessings of their elders, Smitha felt truly satisfied. Her first job had given her not only a new professional beginning but also an opportunity to make a meaningful difference in someone's life.

K.Ragavan

21-10-26

Small Story 770.T

 சிறுகதை 770

**ஒரு தவறான புரிதல் திருமணத்தையே தகர்க்க இருந்தது!**

ஸ்மிதா, பல பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் மற்றும் குளிர்சாதனப் பெட்டிகளை விநியோகம் செய்யும் முன்னணி நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்தாள். வணிக மேலாண்மையில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றிருந்த அவளுக்கு, நல்ல ஊதியத்துடனும் சிறந்த சலுகைகளுடனும் ஒருங்கிணைப்பாளர் (Coordinator) பதவி கிடைத்தது.

அந்த நிறுவனம் பெங்களூருவில் உள்ள ஜே.பி. நகர் பகுதியில் தனிக் கட்டடத்தில் செயல்பட்டு வந்தது. ஸ்மிதா, சில்க் இன்ஸ்டிடியூட் மெட்ரோ நிலையத்திற்கு அருகில் தனது பெற்றோருடன் வசித்து வந்தாள். அவளுடைய தந்தை வெங்கடேஷ், அரசுத் துறையில் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றவர். தாயார் பள்ளி ஆசிரியையாகப் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றவர். பல ஆண்டுகள் உழைத்து, நன்கு வளர்ச்சியடைந்த குடியிருப்புப் பகுதியில் ஒரு வீட்டுமனையை வாங்கி, அதில் அழகான தனி வீட்டையும் கட்டியிருந்தனர். ஸ்மிதா அவர்களின் ஒரே மகள் என்பதால், அவள் தனது தொழில் வாழ்க்கையைத் தொடங்கியதில் இருவருக்கும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி.

முதல் நாள் வேலைக்குச் செல்லும் முன்பு, பெற்றோர் அவளுக்கு வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்து, பணியில் சிறந்து விளங்க ஊக்கமளித்தனர். ஸ்மிதா, சில்க் இன்ஸ்டிடியூட் மெட்ரோ நிலையத்திலிருந்து மெட்ரோ ரயிலில் பனசங்கரிக்குச் சென்று, அங்கிருந்து ஆட்டோவில் அலுவலகத்தை அடைந்தாள்.

அலுவலகத்தின் பராமரிப்பும் அழகிய உள் அலங்காரமும் அவளைக் கவர்ந்தன. அவள் வசதியாகப் பணியாற்றுவதற்காக நிர்வாகம் ஒரு சிறிய தனி அறையையும் ஒதுக்கியிருந்தது. தனது பணியிடத்தில் அமர்ந்த ஸ்மிதா, தனக்கு வழங்கப்பட்ட பொறுப்புகளைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினாள்.

மதிய உணவு இடைவேளையின்போது, விரிந்தா என்ற மற்றொரு பணியாளர் அவளிடம் வந்து தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டாள். இருவரும் விரைவில் நட்பாகி, அலுவலகப் பணிகள் மற்றும் தங்களுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினர்.

அப்போது திடீரென்று விரிந்தாவின் கைப்பேசி ஒலித்தது. நவீன் என்ற தனது நண்பரிடமிருந்து அழைப்பு வந்ததால், ஸ்மிதாவிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டு வெளியே சென்று பேசினாள். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, கவலையும் வருத்தமும் நிறைந்த முகத்துடன் அலுவலகத்திற்குத் திரும்பினாள்.

“ஸ்மிதா, என்னை மன்னித்துக்கொள். நவீனிடமிருந்துதான் அழைப்பு வந்தது. மிகவும் வருத்தமான செய்தி ஒன்றை இப்போதுதான் தெரிந்துகொண்டேன். அவனுடைய மாமா இன்று காலமானாராம். அதனால், அவனுடைய பெற்றோர் எங்களுடைய நிச்சயதார்த்தத்தையும் திருமண ஏற்பாடுகளையும் ரத்து செய்ய முடிவு செய்துவிட்டார்களாம். இன்னும் இரண்டு மாதங்களில் எங்களுக்குத் திருமணம் நடைபெறவிருந்தது,” என்று விரிந்தா சோகத்துடன் கூறினாள்.

இதைக் கேட்ட ஸ்மிதா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

“விரிந்தா, கவலைப்படாதே. ஆனால், நவீனின் மாமா காலமானதற்கும் உங்கள் திருமணத்தை ரத்து செய்வதற்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது? இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் இல்லையே!” என்று மென்மையாகக் கேட்டாள்.

விரிந்தா பெருமூச்சுவிட்டபடி பதிலளித்தாள்.

“எங்களுடைய நிச்சயதார்த்தத்திற்குப் பிறகு ஏற்பட்ட இந்தத் துயரச் சம்பவம் ஒரு கெட்ட சகுனம் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இப்படி ஒரு துக்க நிகழ்வு நடந்த உடனேயே திருமணத்தை நடத்துவது அபசகுனமாக இருக்கும் என்று கருதுகிறார்கள்.”

தனது தோழியின் நிலையை நினைத்து ஸ்மிதா மிகவும் வருந்தினாள்.

“நவீன் எங்கே வசிக்கிறான்? அவனுடைய தந்தை என்ன வேலை செய்கிறார்?” என்று கேட்டாள்.

“அவர்கள் கனகபுரா சாலைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் வசிக்கிறார்கள். அவனுடைய தந்தை ராம், பல தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களுக்கு ஆலோசகராகப் பணியாற்றுகிறார்,” என்று விரிந்தா பதிலளித்தாள்.

விரிந்தா கூறியவற்றைக் கவனமாகக் கேட்ட ஸ்மிதா, இந்தப் பிரச்சினையைப் பொறுமையுடனும் புரிந்துணர்வுடனும் அணுக வேண்டும் என்று முடிவு செய்தாள். தேவையற்ற ஒரு தவறான புரிதல், ஒன்றாக வாழ்க்கையைத் தொடங்க விரும்பும் இரண்டு இளைஞர்களின் மகிழ்ச்சியைச் சிதைத்துவிடக்கூடும் என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள்.

சில நாட்கள் கடந்தன. ஒருநாள் நவீன் விரிந்தாவைத் தொலைபேசியில் அழைத்து, எதிர்பாராத ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தியைத் தெரிவித்தான்.

“என்னுடைய பெற்றோர் நம்முடைய திருமணத்தை நடத்துவதற்கு ஒப்புக்கொண்டுவிட்டார்கள்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்.

விரிந்தாவுக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. அதே நேரத்தில், அவளுக்கு ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது.

“என்ன நடந்தது? அவர்கள் எப்படி மனதை மாற்றிக்கொண்டார்கள்?” என்று கேட்டாள்.

நவீன் தனது தந்தையிடம் ஒருவர் பேசி, அவருடைய முடிவை மறுபரிசீலனை செய்ய உதவியதாக விளக்கினான். பின்னர், இந்த நல்ல மாற்றத்திற்குக் காரணம் ஸ்மிதாதான் என்பதை விரிந்தா தெரிந்துகொண்டாள்.

ஸ்மிதா, ராமின் மகளும் நவீனின் சகோதரியுமான நந்தினியின் நெருங்கிய குடும்ப நண்பர் ஆவாள். ஸ்மிதாவும் நந்தினியும் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள். அவர்களுடைய குடும்பங்களும் பல ஆண்டுகளாக நல்ல நட்புறவைப் பேணி வந்தன.

திருமணம் ரத்து செய்யப்படவிருப்பதை அறிந்த ஸ்மிதா, அந்தக் குடும்பத்தினரைத் தொடர்புகொண்டு விரிந்தாவின் நிலைமையை எடுத்துரைத்தாள். ராமிடம் மிகுந்த மரியாதையுடனும் பொறுமையுடனும் பேசினாள்.

“மாமா, விரிந்தா நல்ல குணமுள்ள பெண். அவளுக்கு நல்ல எதிர்காலமும் இருக்கிறது. புகழ்பெற்ற நிறுவனத்தில் நல்ல வேலையையும் பெற்றிருக்கிறாள். அவள் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை. உங்கள் உறவினரின் துரதிர்ஷ்டவசமான மரணத்திற்கு அவளைப் பொறுப்பாக்குவது நியாயமல்ல.

“மரணமும் எதிர்பாராத நிகழ்வுகளும் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி. இறந்தவரின் ஆன்மாவுக்கு மரியாதை செலுத்துவதும், துயரத்தில் இருக்கும் குடும்பத்தினருக்கு ஆதரவாக இருப்பதும் நம்முடைய கடமை. ஆனால், எதிர்பாராத ஒரு துயரச் சம்பவம் நிகழ்ந்துவிட்டது என்பதற்காக, இரண்டு இளைஞர்களின் திருமணத்தை ரத்து செய்வது அவர்களுக்குத் தேவையற்ற மனவேதனையை ஏற்படுத்தும்.

“இதுபோன்ற ஒரு சம்பவம் எங்கள் குடும்பத்திலும் முன்பு நடந்திருக்கிறது. அப்போது என்னுடைய தந்தை தலையிட்டு, அனைவருக்கும் நிலைமையை விளக்கினார். குடும்பத்தினரின் கவலைகளையும் சந்தேகங்களையும் போக்கினார். இறுதியில் அந்தத் திருமணம் நடைபெற்றது. அந்தத் தம்பதியினர் இன்று மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.

“தயவுசெய்து நவீன் மற்றும் விரிந்தாவின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இருவரும் ஒருவரையொருவர் நேசிக்கிறார்கள்; பரஸ்பரம் மதிக்கிறார்கள். இரு குடும்பத்தினரின் ஆசீர்வாதத்துடன் தங்களுடைய திருமண வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்கு அவர்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு அளிக்க வேண்டும்,” என்று ஸ்மிதா மனமுருக எடுத்துரைத்தாள்.

ஸ்மிதாவின் உண்மையான அக்கறையுடன் கூடிய வார்த்தைகள் ராமின் மனதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. ஒரு முக்கியமான குடும்ப முடிவில் பயத்திற்கும் மூடநம்பிக்கைக்கும் தான் இடமளித்துவிட்டதை அவர் உணர்ந்தார். தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு நிகழ்வுக்காக விரிந்தாவைக் குறை கூறுவது தவறு என்பதையும் புரிந்துகொண்டார்.

நன்கு சிந்தித்துப் பார்த்த பிறகு, ஏற்கெனவே திட்டமிட்டபடி நவீன், விரிந்தா திருமணத்தை நடத்துவதற்கு ராம் சம்மதித்தார்.

இந்தச் செய்தி இரு குடும்பத்தினருக்கும் மிகுந்த நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் அளித்தது. தங்களுடைய வாழ்க்கையில் மேலும் துயரத்தை ஏற்படுத்துவதற்கு முன்பே அந்தத் தவறான புரிதல் நீங்கியதில் நவீனும் விரிந்தாவும் பெரிதும் மகிழ்ந்தனர்.

இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, நவீன் மற்றும் விரிந்தாவின் விமரிசையான திருமணத்தில் ஸ்மிதா கலந்துகொண்டாள். திருமண மண்டபம் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களின் மகிழ்ச்சி, சிரிப்பு, வாழ்த்துகள் ஆகியவற்றால் அந்த இடமே களைகட்டியிருந்தது.

ஸ்மிதாவைப் பார்த்த விரிந்தாவின் பெற்றோர் மகிழ்ச்சியுடன் அவளிடம் வந்தனர்.

“ஸ்மிதா, இந்தத் திருமணம் நடைபெறுவதற்கு நீதான் முக்கியக் காரணம். சரியான நேரத்தில் நீ தலையிட்டு உதவியிருக்காவிட்டால், நம்முடைய குடும்பங்களை ஒன்றிணைக்கும் இந்த அருமையான வாய்ப்பை நாங்கள் இழந்திருக்கக்கூடும். உனக்கு எங்களுடைய மனமார்ந்த நன்றி,” என்று நன்றியுடன் கூறினர்.

விரிந்தாவும் நவீனும் ஸ்மிதாவிடம் வந்து, அவளுடைய ஆதரவுக்கும் உதவிக்கும் நன்றி தெரிவித்தனர்.

ஸ்மிதா புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்.

“நீங்கள் இருவரும் ஒன்றாகப் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. எல்லோரும் நிலைமையை இன்னும் கொஞ்சம் புரிந்துகொள்ள உதவியதுதான் நான் செய்தது. உங்கள் திருமண வாழ்க்கை அன்பு, நம்பிக்கை, மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றால் நிறைந்திருக்கட்டும்,” என்று மனதார வாழ்த்தினாள்.

மணமக்கள் பெரியவர்களிடம் ஆசீர்வாதம் பெற்றுக்கொள்வதைப் பார்த்த ஸ்மிதாவின் மனம் நிறைந்தது. தனது முதல் வேலை அவளுக்குத் தொழில் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய தொடக்கத்தை மட்டுமல்லாமல், மற்றொருவரின் வாழ்க்கையில் அர்த்தமுள்ள மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் வாய்ப்பையும் அளித்திருந்தது.

கே. ராகவன்

21-20-26

Small Story 769.

 Small Story 769

 A Heart of Gold

Suganthi packed her luggage and waited for her longtime domestic help, Ramayee, to arrive. She was preparing to move to Shimoga to settle down with her only daughter and her family.

Suganthi had lived in Bengaluru for twenty years and had served in a bank with dedication. Following her husband's sudden accidental death the previous year, she had decided to take voluntary retirement and spend the rest of her life with her daughter.

Her daughter’s husband was a leading doctor in Shimoga, and they had a son studying in the twelfth grade.

Ramayee had worked for Suganthi for twenty years. She was a loyal, honest, and hardworking woman who had become much more than a domestic helper to the family.

Just then, Ramayee entered the house and greeted her employer.

“Sorry, Madam, I am a little late because of the traffic,” she said.

“No problem, Ramayee. My cab will arrive in ten minutes. I am leaving for Shimoga today to settle down with my daughter. You must take care of yourself and your daughter. Please call me whenever you need anything or feel like talking to me,” Suganthi said affectionately.

She then handed Ramayee a large envelope and a box full of sweets.

“Madam, what is this?” Ramayee asked, looking surprised.

“Open the envelope, count the money, and keep it safely. Use it wisely,” Suganthi replied with a warm smile.

Ramayee opened the envelope and began counting the money. To her astonishment, she discovered that it contained one lakh rupees.

Her eyes filled with tears.

“Madam, this is one lakh rupees! You already lent me fifty thousand rupees some time ago, and that amount is still outstanding. I never expected you to leave Bengaluru so soon. Otherwise, I would have repaid the remaining amount in ten months, as promised. How can I accept so much money from you?” she asked emotionally.

Suganthi gently held Ramayee's hands and said, “Ramayee, I know you are an honest and loyal person. You have served me faithfully for twenty years, and I have always trusted you. The fifty thousand rupees you borrowed from me need not be repaid. I am giving you this money as a bonus and a token of my appreciation for your sincere service.”

Ramayee could hardly believe what she was hearing.

“Madam, I don't know how to thank you. You have always treated me with kindness and respect. I will never forget your generosity,” she said, wiping away her tears.

Suganthi smiled and continued, “Please use this money carefully. Give your daughter a good education and help her build a better future. Education is the greatest gift you can give a child. And remember, whenever you need help, don't hesitate to call me. Even though I am moving to Shimoga, our relationship will always remain the same.”

Just then, the cab arrived at the entrance.

“My cab is here, Ramayee. I must leave now. Take care of yourself and your daughter. Goodbye, and keep in touch,” Suganthi said as she picked up her handbag.

Ramayee stood at the doorway, holding the envelope close to her heart. Tears rolled down her cheeks as she watched her employer leave.

In a trembling voice, she whispered to herself, “Suganthi Madam is truly a great woman. Not everyone remembers the loyalty and service of a person who has worked for them. She has given me not just money, but also dignity, affection, and hope for my daughter's future.”

As the cab disappeared from sight, Ramayee silently prayed for Suganthi's happiness and well-being.

K.Ragavan

20-10-26

Small Story 769.T

 சிறுகதை 769

தங்கமான இதயம்

சுகந்தி தனது பயணப் பெட்டிகளைத் தயாராக வைத்துவிட்டு, இருபது ஆண்டுகளாகத் தனக்கு உதவியாக இருந்த வீட்டு வேலைக்காரர் ராமாயி வருவதற்காகக் காத்திருந்தார். அவர் தனது ஒரே மகளுடனும் குடும்பத்தினருடனும் ஷிமோகாவில் குடியேறுவதற்குத் திட்டமிட்டிருந்தார்.

சுகந்தி பெங்களூருவில் இருபது ஆண்டுகளாக வசித்து வந்தார். வங்கியில் அர்ப்பணிப்புடன் பணியாற்றிய அவர், கடந்த ஆண்டு தனது கணவர் திடீரென விபத்தில் உயிரிழந்ததைத் தொடர்ந்து, விருப்ப ஓய்வு பெற்றார். அதன் பிறகு, தனது எஞ்சிய வாழ்க்கையை மகளுடனும் குடும்பத்தினருடனும் கழிக்க முடிவு செய்தார்.

சுகந்தியின் மகளின் கணவர் ஷிமோகாவில் புகழ்பெற்ற மருத்துவராகப் பணியாற்றி வந்தார். அவர்களுடைய மகன் பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தான்.

ராமாயி கடந்த இருபது ஆண்டுகளாகச் சுகந்தியின் வீட்டில் வேலை செய்து வந்தார். அவர் மிகவும் நேர்மையானவராகவும், விசுவாசமுள்ளவராகவும், கடின உழைப்பாளியாகவும் இருந்தார். காலப்போக்கில், அவர் ஒரு வீட்டு வேலைக்காரர் என்ற நிலையைத் தாண்டி, அந்தக் குடும்பத்தில் ஒருவரைப் போலவே மாறிவிட்டார்.

அப்போது ராமாயி வீட்டிற்குள் வந்து சுகந்தியை வணங்கினார்.

“மன்னிக்க வேண்டும், அம்மா. போக்குவரத்து நெரிசல் காரணமாகச் சிறிது தாமதமாகிவிட்டது,” என்றார் ராமாயி.

“பரவாயில்லை, ராமாயி. இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் எனது வாடகைக் கார் வந்துவிடும். இன்று நான் ஷிமோகாவுக்குச் சென்று மகளுடன் குடியேறப் போகிறேன். நீயும் உன் மகளும் உங்களை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். உனக்கு எப்போது ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டாலும், அல்லது என்னிடம் பேச வேண்டும் என்று தோன்றினாலும், தயங்காமல் என்னைத் தொலைபேசியில் அழைக்கலாம்,” என்று அன்புடன் கூறினார் சுகந்தி.

பின்னர், ஒரு பெரிய உறையையும் இனிப்புகள் நிறைந்த பெட்டி ஒன்றையும் ராமாயியிடம் கொடுத்தார்.

“அம்மா, இது என்ன?” என்று வியப்புடன் கேட்டார் ராமாயி.

“இந்த உறையைத் திறந்து பணத்தை எண்ணிப் பார். பிறகு பத்திரமாக வைத்துக்கொள். பணத்தைப் புத்திசாலித்தனமாகச் செலவு செய்,” என்று புன்னகையுடன் கூறினார் சுகந்தி.

ராமாயி உறையைத் திறந்து பணத்தை எண்ணத் தொடங்கினார். அதில் ஒரு லட்சம் ரூபாய் இருப்பதைக் கண்டதும் அவர் அதிர்ச்சியடைந்தார். அவரது கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

“அம்மா, இது ஒரு லட்சம் ரூபாய்! ஏற்கெனவே நீங்கள் எனக்கு ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் கடனாகக் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். அந்தப் பணத்தையே இன்னும் நான் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை. நீங்கள் இவ்வளவு விரைவாகப் பெங்களூருவை விட்டுச் செல்வீர்கள் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. இல்லையென்றால், நான் வாக்குறுதி அளித்தபடி, மீதமுள்ள கடனைப் பத்து மாதங்களில் திருப்பிக் கொடுத்திருப்பேன். இவ்வளவு பெரிய தொகையை நான் எப்படி உங்களிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்வது?” என்று உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கேட்டார்.

சுகந்தி மெதுவாக ராமாயியின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு கூறினார்:

“ராமாயி, உன்னுடைய நேர்மையும் விசுவாசமும் எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். இருபது ஆண்டுகளாக நீ எனக்கு உண்மையாகவும் நம்பிக்கையுடனும் பணியாற்றியிருக்கிறாய். உன் மீது எனக்கு எப்போதும் மிகுந்த நம்பிக்கை உண்டு. நீ ஏற்கெனவே கடனாக வாங்கிய ஐம்பதாயிரம் ரூபாயைத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்தக் கடனை நான் தள்ளுபடி செய்கிறேன். அதுமட்டுமல்ல, இப்போது உனக்குக் கொடுக்கும் பணம் உன்னுடைய இருபது ஆண்டுகால நேர்மையான சேவைக்கும் உழைப்புக்கும் நான் வழங்கும் அன்பளிப்பு. இது உன் உழைப்பைப் பாராட்டி நான் கொடுக்கும் சிறப்புப் பரிசு,” என்றார்.

சுகந்தி கூறியதைக் கேட்ட ராமாயியால் தனது காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை.

“அம்மா, உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. நீங்கள் எப்போதும் என்னை அன்புடனும் மரியாதையுடனும் நடத்தியிருக்கிறீர்கள். உங்களுடைய இந்தப் பெருந்தன்மையை நான் என் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்,” என்று கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே கூறினார்.

சுகந்தி புன்னகைத்தபடி தொடர்ந்து பேசினார்.

“இந்தப் பணத்தை மிகவும் கவனமாகச் செலவு செய். உன் மகளுக்கு நல்ல கல்வியைக் கொடுத்து, அவளுடைய எதிர்காலம் சிறப்பாக அமைய உதவி செய். ஒரு குழந்தைக்குப் பெற்றோர் அளிக்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த பரிசு கல்விதான். இதையும் நினைவில் வைத்துக்கொள். உனக்கு எப்போது உதவி தேவைப்பட்டாலும் என்னை அழைக்கத் தயங்காதே. நான் ஷிமோகாவுக்குச் சென்றாலும், நம்முடைய உறவு என்றும் மாறாது,” என்றார்.

அப்போது வாடகைக் கார் வீட்டின் வாசலுக்கு வந்து சேர்ந்தது.

“ராமாயி, கார் வந்துவிட்டது. நான் இப்போது புறப்பட வேண்டும். உன்னையும் உன் மகளையும் நன்றாகப் பார்த்துக்கொள். வருகிறேன். அடிக்கடி தொடர்பில் இரு,” என்று கூறிய சுகந்தி, தனது கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டார்.

ராமாயி அந்தப் பண உறையைத் தனது நெஞ்சோடு அணைத்தபடி வாசலில் நின்றார். தனது முதலாளி புறப்பட்டுச் செல்வதைப் பார்த்த அவரது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

நடுக்கத்துடன் கூடிய குரலில் அவர் தனக்குத்தானே கூறிக்கொண்டார்:

“சுகந்தி அம்மா உண்மையிலேயே ஒரு மகத்தான பெண்மணி! தங்களிடம் பல ஆண்டுகளாக உழைத்த ஒருவரின் விசுவாசத்தையும் சேவையையும் நினைவில் வைத்து மதிப்பவர்கள் எல்லோரும் அல்ல. அவர் எனக்குப் பணத்தை மட்டும் கொடுக்கவில்லை. என் சுயமரியாதையையும், அன்பையும், என் மகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையையும் அளித்திருக்கிறார்.”

கார் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்ததும், ராமாயி சுகந்தியின் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கைக்காகவும், அவர் நல்ல உடல்நலத்துடன் வாழ வேண்டும் என்பதற்காகவும் மனதாரப் பிரார்த்தனை செய்தார்.

கே. ராகவன்

20-10'26

Small Story 768.

 Small Story 768

 The Memory King

Basavaraj arrived at Bengaluru City Railway Station to receive his old colleague and close friend, Nagaraj, who was coming from Davanagere. Both had worked together at Bangalore Cooperative Bank for thirty years before retiring and settling in different places. Nagaraj’s son had settled in the United Kingdom, while Basavaraj’s daughter was living in Dubai.

As soon as Nagaraj spotted Basavaraj at the station, he walked towards him with a broad smile. The two old friends embraced warmly, delighted to meet again after seven long years. After exchanging a few pleasantries, they collected Nagaraj’s luggage and walked towards the car park.

Once they were seated in the car and on their way, Basavaraj turned to his friend and asked curiously, “Nagaraj, what is the main purpose of your visit? In your message, you simply asked me to come to the railway station to receive you. You didn’t mention anything else.”

Nagaraj smiled mischievously. “Yes, my friend! I wanted to surprise you. My nephew is joining OO1 Academy in Mysore as an investigation officer tomorrow. My sister lives in J.P. Nagar, Bengaluru, since my brother-in-law retired and settled there after completing his service in Hassan.”

“Oh, J.P. Nagar! That’s wonderful! I live there too,” Basavaraj exclaimed.

Nagaraj was pleasantly surprised. He leaned towards his friend and whispered, “I don’t know exactly where my sister lives. After meeting you, I was planning to call her and surprise her by telling her that I had arrived in Bengaluru.”

By then, Basavaraj had reached his apartment, a well-maintained residential complex equipped with modern facilities. He and his wife, Lakshmi, had settled there after his retirement.

Lakshmi welcomed Nagaraj warmly and invited him to have lunch. She had prepared a delicious meal followed by some special sweets. To Nagaraj’s surprise, the sweets were made without milk or milk-based ingredients.

After lunch, Nagaraj thanked Lakshmi for taking the trouble to prepare sweets that suited his preference.

Lakshmi smiled and replied, “My husband told me that you don’t like sweets containing milk. So, I prepared Mysore pak especially for you.”

Nagaraj turned towards Basavaraj with astonishment.

“Hey, Basavaraj! How on earth did you remember that? It has been more than seven years since we last discussed our food preferences!”

Basavaraj smiled and whispered, “My friend, I remember it from our farewell day at the bank. I had noticed your preference even then.”

Nagaraj shook his head in admiration.

“Unbelievable! Even after all these years, you still remember such a small detail about me. Hats off to you, my dear friend! You truly deserve to be called the *Memory King*.”

Lakshmi, who had been listening to their conversation, joined in with a smile.

“In our family, he is already famous by that name. Whenever we discuss something that happened years ago, he remembers even the smallest details. We always call him our Memory King!”

Nagaraj laughed and nodded in agreement.

“You are absolutely right sister Lakshmi. Remembering old events, conversations and even the little preferences of friends is a rare gift. Many people forget such things as time passes, but our dear Basavaraj remembers them as though they happened yesterday.

“I am fortunate to have a friend like him. Our friendship has lasted for decades, and today he has proved once again that true friendship is not just about being together; it is also about remembering the little things that make each person special.”

Basavaraj smiled modestly, happy that his old friend was pleased. For him, remembering such details was not a special achievement but simply a natural expression of his affection and care for the people he valued.

That afternoon, as the two old colleagues continued sharing memories of their thirty years at the bank, their laughter filled the room. The years of separation seemed to disappear, and their friendship felt as fresh as ever.

K.Ragavan

19-10-26

Small Story 768.T

 சிறுகதை 768

 நினைவுகளின் மன்னன்

கே. ராகவன்

பெங்களூரு நகர ரயில் நிலையத்திற்கு, தன்னுடைய பழைய சக ஊழியரும் நெருங்கிய நண்பருமான நாகராஜை வரவேற்பதற்காக பசவராஜ் வந்திருந்தார். நாகராஜ் தாவணகெரே நகரிலிருந்து வந்துகொண்டிருந்தார். இருவரும் பெங்களூரு கூட்டுறவு வங்கியில் முப்பது ஆண்டுகள் ஒன்றாகப் பணியாற்றியவர்கள். பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற பிறகு, இருவரும் வெவ்வேறு இடங்களில் குடியேறியிருந்தனர். நாகராஜின் மகன் ஐக்கிய இராச்சியத்தில் குடியேறியிருந்தான். பசவராஜின் மகள் துபாயில் வசித்து வந்தாள்.

ரயில் நிலையத்தில் பசவராஜைப் பார்த்ததும், நாகராஜ் முகம் முழுவதும் மகிழ்ச்சி பொங்க அவரை நோக்கி விரைந்து வந்தார். ஏழு நீண்ட ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சந்தித்துக்கொண்ட இரு பழைய நண்பர்களும் ஒருவரையொருவர் அன்புடன் தழுவிக்கொண்டனர். சிறிது நேரம் நலம் விசாரித்துக்கொண்ட பிறகு, நாகராஜின் பயணப் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு இருவரும் வாகன நிறுத்துமிடத்தை நோக்கி நடந்தனர்.

காரில் ஏறி பயணத்தைத் தொடங்கியதும், பசவராஜ் தனது நண்பரைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

“நாகராஜ், உன்னுடைய இந்தப் பயணத்தின் முக்கியமான நோக்கம் என்ன? நீ அனுப்பிய செய்தியில், ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து என்னை அழைத்துச் செல்லுமாறு மட்டும்தான் கூறியிருந்தாய். வேறு எந்த விவரத்தையும் தெரிவிக்கவில்லையே!”

நாகராஜ் குறும்புத்தனமாகப் புன்னகைத்தார்.

“ஆமாம், நண்பா! உனக்கு ஒரு ஆச்சரியம் கொடுக்க வேண்டும் என்றுதான் அப்படிச் செய்தேன். என்னுடைய சகோதரியின் மகன் நாளை மைசூரில் உள்ள OO1 அகாடமியில் புலனாய்வு அதிகாரியாகப் பணியில் சேர இருக்கிறான். என்னுடைய மைத்துனர் ஹாசனில் தனது பணியை முடித்து ஓய்வுபெற்ற பிறகு, என் சகோதரி பெங்களூரு ஜே.பி. நகரில் குடியேறிவிட்டாள்.”

“அடடா! ஜே.பி. நகரா? அது மிகவும் மகிழ்ச்சியான செய்தி! நானும் அங்கேதான் வசிக்கிறேன்!” என்று உற்சாகத்துடன் கூறினார் பசவராஜ்.

இதைக் கேட்ட நாகராஜ் ஆச்சரியமடைந்தார். அவர் தனது நண்பருக்கு அருகில் சாய்ந்து, மெதுவாகக் கூறினார்.

“என் சகோதரி அங்கே சரியாக எந்த இடத்தில் வசிக்கிறாள் என்பது எனக்குத் தெரியாது. உன்னைச் சந்தித்த பிறகு, அவளுக்குத் தொலைபேசியில் அழைத்து, நான் பெங்களூருவுக்கு வந்துவிட்டதைச் சொல்லி அவளுக்கு ஓர் இன்ப அதிர்ச்சி கொடுக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன்.”

அதற்குள் பசவராஜ் தனது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பை அடைந்துவிட்டார். நவீன வசதிகளுடன் நன்கு பராமரிக்கப்பட்ட அந்தக் குடியிருப்பில், ஓய்வுபெற்ற பிறகு பசவராஜும் அவரது மனைவி லட்சுமியும் வசித்து வந்தனர்.

லட்சுமி நாகராஜை அன்புடன் வரவேற்று மதிய உணவு சாப்பிட அழைத்தார். அவர் சுவையான உணவைத் தயாரித்திருந்ததுடன், உணவுக்குப் பிறகு சாப்பிடுவதற்காகச் சில சிறப்பான இனிப்புகளையும் செய்திருந்தார். அந்த இனிப்புகளில் பால் அல்லது பாலிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் எந்தப் பொருளும் சேர்க்கப்படவில்லை என்பதை அறிந்த நாகராஜ் ஆச்சரியமடைந்தார்.

மதிய உணவுக்குப் பிறகு, தனது விருப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு இனிப்புகளைத் தயாரித்ததற்காக லட்சுமிக்கு நாகராஜ் நன்றி தெரிவித்தார்.

லட்சுமி புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

“உங்களுக்குப் பால் சேர்த்த இனிப்புகள் பிடிக்காது என்று என் கணவர் என்னிடம் கூறினார். அதனால்தான் உங்களுக்காகவே பிரத்யேகமாக மைசூர்பாக் தயாரித்தேன்.”

உடனே நாகராஜ் ஆச்சரியத்துடன் பசவராஜைத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

“அடேய் பசவராஜ்! இதை எப்படி உன்னால் நினைவில் வைத்திருக்க முடிந்தது? நாம் கடைசியாகச் சந்தித்து ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டதே! நம்முடைய உணவுப் பழக்கங்களைப் பற்றி நாம் பேசி எவ்வளவு காலமாகிவிட்டது!”

பசவராஜ் புன்னகையுடன் மெதுவாகப் பதிலளித்தார்.

“நண்பா, வங்கியில் நாம் பிரியாவிடை பெற்ற அந்த நாளிலிருந்தே இது என் நினைவில் இருக்கிறது. அப்போதே உன்னுடைய உணவு விருப்பத்தை நான் கவனித்திருந்தேன்.”

நாகராஜ் வியப்புடன் தலையசைத்தார்.

“நம்பவே முடியவில்லை! இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், என்னைப் பற்றிய இவ்வளவு சிறிய விஷயத்தைக்கூட நீ நினைவில் வைத்திருக்கிறாயே! உனக்கு ஒரு பெரிய பாராட்டுதான் சொல்ல வேண்டும், என் அன்பு நண்பா! உன்னை உண்மையிலேயே ‘நினைவுகளின் மன்னன்’ என்று அழைக்கலாம்!”

அவர்களுடைய உரையாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த லட்சுமியும் புன்னகையுடன் அதில் கலந்துகொண்டார்.

“எங்கள் குடும்பத்திலேயே இவருக்கு ஏற்கெனவே அந்தப் பெயர் பிரபலமாகிவிட்டது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவங்களைப் பற்றிப் பேசும்போதுகூட, அவற்றில் உள்ள மிகச் சிறிய விவரங்களையும் இவர் நினைவில் வைத்திருப்பார். அதனால்தான் நாங்கள் எல்லோரும் இவரை ‘நினைவுகளின் மன்னன்’ என்று அழைக்கிறோம்!”

நாகராஜ் சிரித்துக்கொண்டே தலையசைத்து ஒப்புக்கொண்டார்.

“நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் உண்மை, லட்சுமி அக்கா! பழைய சம்பவங்கள், உரையாடல்கள், நண்பர்களின் சிறுசிறு விருப்பங்களைக்கூட நினைவில் வைத்திருப்பது ஓர் அபூர்வமான திறமை. காலம் செல்லச் செல்லப் பலரும் இவற்றை மறந்துவிடுவார்கள். ஆனால், நம்முடைய அன்பு நண்பன் பசவராஜ், அவை நேற்றுதான் நடந்ததுபோல அனைத்தையும் நினைவில் வைத்திருக்கிறான்.

“இப்படிப்பட்ட ஒரு நண்பர் எனக்குக் கிடைத்திருப்பது என் அதிர்ஷ்டம். பல தசாப்தங்களாக எங்களுடைய நட்பு நீடித்து வருகிறது. இன்றும் அவன் அதை மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்துவிட்டான். உண்மையான நட்பு என்பது எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பது மட்டுமல்ல; ஒவ்வொருவரையும் தனித்துவமாக்கும் சிறிய விஷயங்களைக்கூட அன்புடன் நினைவில் வைத்திருப்பதும்தான்!”

பசவராஜ் அடக்கத்துடன் புன்னகைத்தார். தனது பழைய நண்பர் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பது அவருக்கு மனநிறைவை அளித்தது. இத்தகைய சிறிய விஷயங்களை நினைவில் வைத்திருப்பது தனக்குப் பெரிய சாதனையாகத் தோன்றவில்லை. தான் மதிக்கும் மனிதர்களிடம் கொண்டிருக்கும் அன்பையும் அக்கறையையும் வெளிப்படுத்தும் இயல்பான செயலாகவே அவர் அதைக் கருதினார்.

அன்று மதியத்திற்குப் பிறகு, வங்கியில் தாங்கள் ஒன்றாகப் பணியாற்றிய முப்பது ஆண்டுகால அனுபவங்களையும் பழைய நினைவுகளையும் இரு நண்பர்களும் தொடர்ந்து பகிர்ந்துகொண்டனர். அவர்களுடைய சிரிப்பொலி அந்த அறை முழுவதும் நிறைந்தது. பல ஆண்டுகளாக இருந்த பிரிவு மறைந்துபோனது போலத் தோன்றியது. அவர்களுடைய நட்பு மீண்டும் புத்துணர்ச்சியுடன் மலர்ந்தது.

19-10-26

Tribute to Music Director Deva.

 **A Tribute to Music Director and Singer Deva**

The passing of the legendary music director and singer Deva at the age of 76 is a great loss to the Indian film industry, particularly Tamil cinema.

Popularly known for his melodious compositions, catchy tunes, and numerous hit songs, Deva carved a special place for himself in the hearts of Tamil music lovers. His music added charm and energy to countless films, and his songs became immensely popular among audiences of all ages.

His remarkable contribution to Tamil film music will always be remembered with admiration and gratitude. Although his departure leaves a void in the music industry, his memorable melodies and musical legacy will continue to live in the hearts of his fans for generations to come.

**A heartfelt tribute to a gifted musician whose music brought happiness to millions.**

May his soul rest in peace. 🙏