Small Story 760.

 

Small Story 760

 A Misunderstanding Cleared

Shreya never expected to receive a phone call from Nirupa inviting her and her family to attend the Navaratri celebrations at her house on one of the festive days.

For the past two years, Nirupa had not invited Shreya to her celebrations. Shreya had assumed that Nirupa no longer wished to maintain their friendship and had quietly accepted the situation. Therefore, this unexpected invitation came as a pleasant surprise.

Her husband, Ravi, was delighted to hear about the invitation. He was particularly eager to meet Bhaskar, a well-known writer whose books he admired.

Three days later, Shreya and Ravi arrived at Nirupa's independent house in the Padmanabhanagar area. Nirupa and Bhaskar warmly welcomed them. The beautifully arranged Golu dolls, colourful lights, and floral decorations created a wonderful festive atmosphere. Their son, Vishnu, who was studying in the seventh grade, also greeted the guests.

There were no other guests at that time. After serving them juice, Nirupa explained, "I have prepared a mini brunch for everyone. We can all enjoy it after 7:15 p.m."

Meanwhile, Bhaskar and Ravi began discussing various subjects. Ravi expressed his admiration for Bhaskar's books, which were very popular among readers. Bhaskar was equally pleased to meet someone who appreciated his writing so much.

While the two men continued their conversation, Nirupa sat with Shreya and began explaining the reason behind her earlier silence.

"Shreya, this is the third year we are celebrating Navaratri at our home. During the first year, two of our relatives passed away shortly after the second day of the celebrations. We were deeply saddened and stopped inviting people. Unfortunately, the same thing happened last year as well. We were worried and decided to keep the celebrations private.

"This year, however, I wanted to resume inviting our friends. You are one of my closest and most trusted friends, so I decided to invite you first. You are the first friend I have invited this year, and I am very happy that everything has gone well so far.

"My other friends will be visiting after three days, and we have also planned to invite friends from our neighbourhood. I hope we can celebrate the remaining days with happiness and peace."

Shreya listened carefully. Nirupa's explanation immediately cleared the misunderstanding that had troubled her for two years.

After enjoying a delicious brunch with two varieties of sweets, Shreya and Ravi took their leave. Nirupa and Bhaskar presented them with gifts and bid them farewell warmly.

As they drove home, Ravi turned to his wife and said, "Shreya, I know you thought Nirupa had forgotten us during the past two years. But now you understand the real reason. She considers you a good friend and wanted you to be the first person she invited this year. You should feel happy about that."

Shreya smiled with relief.

"Yes, Ravi. I had misunderstood her silence and assumed that she no longer valued our friendship. Today, her explanation has made me realise how wrong my assumption was. I am glad I did not allow my doubts to destroy our friendship."

Ravi was also delighted that he had finally met Bhaskar, the writer whose books he admired so much. Although Bhaskar did not know the full background of Shreya's misunderstanding, Ravi's happiness after meeting his favourite author made the visit even more memorable.

Shreya returned home with a peaceful heart. She had learned an important lesson: Silence does not always mean rejection, and the absence of an invitation does not necessarily mean the absence of affection.

Sometimes, a simple conversation is enough to clear years of misunderstanding and restore the warmth of a genuine friendship.

K.Ragavan

11-10-26

Small Story 760.T

 சிறுகதை 760

 தவறான புரிதல் நீங்கியது

ஷ்ரேயாவுக்கு நிருபாவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வரும் என்று எதிர்பார்க்கவே இல்லை. நவராத்திரி விழாவின் ஒரு நாளில் தன்னுடைய வீட்டில் நடைபெறும் கொண்டாட்டத்திற்கு ஷ்ரேயாவையும் அவரது குடும்பத்தினரையும் நிருபா அன்புடன் அழைத்தார்.

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக நிருபா தனது வீட்டில் நடைபெற்ற நவராத்திரி விழாவிற்கு ஷ்ரேயாவை அழைக்கவில்லை. அதனால், நிருபா இனிமேல் தங்களுடைய நட்பைத் தொடர விரும்பவில்லை என்று ஷ்ரேயா நினைத்துக் கொண்டார். அந்தச் சூழ்நிலையை அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டும் விட்டார். எனவே, எதிர்பாராத விதமாக வந்த இந்த அழைப்பு அவருக்கு மகிழ்ச்சியையும் ஆச்சரியத்தையும் அளித்தது.

ஷ்ரேயாவின் கணவர் ரவிக்கும் இந்த அழைப்பு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. குறிப்பாக, தான் பெரிதும் மதிக்கும் பிரபல எழுத்தாளரான பாஸ்கரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் அவருக்கு அதிகமாக இருந்தது. பாஸ்கர் எழுதிய புத்தகங்களை ரவி மிகவும் விரும்பிப் படித்திருந்தார்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, ஷ்ரேயாவும் ரவியும் பத்மநாபநகர் பகுதியில் அமைந்திருந்த நிருபாவின் தனி வீட்டிற்குச் சென்றனர். நிருபாவும் பாஸ்கரும் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றனர்.

அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட கொலு பொம்மைகள், வண்ணமயமான விளக்குகள், மலர் அலங்காரங்கள் ஆகியவை அந்த வீட்டிற்கு ஒரு சிறப்பான பண்டிகைச் சூழலை ஏற்படுத்தியிருந்தன. ஏழாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்த அவர்களுடைய மகன் விஷ்ணுவும் விருந்தினர்களை அன்புடன் வரவேற்றான்.

அந்த நேரத்தில் வேறு விருந்தினர்கள் யாரும் வரவில்லை. அவர்களுக்கு முதலில் பழச்சாறு வழங்கப்பட்டது. பின்னர் நிருபா, “நம் அனைவருக்காகவும் சிறிய அளவில் ஒரு சிறப்பு விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன். மாலை 7.15 மணிக்குப் பிறகு நாம் அனைவரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம்” என்று கூறினார்.

இதற்கிடையில், பாஸ்கரும் ரவியும் பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினர். வாசகர்களிடையே மிகவும் பிரபலமாக விளங்கிய பாஸ்கரின் புத்தகங்களைப் பற்றித் தனது பாராட்டுகளையும் மகிழ்ச்சியையும் ரவி வெளிப்படுத்தினார். தனது எழுத்துகளை இவ்வளவு ஆர்வத்துடனும் மதிப்புடனும் பாராட்டும் ஒருவரைச் சந்தித்ததில் பாஸ்கருக்கும் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

இருவரும் தங்களுடைய உரையாடலில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, நிருபா ஷ்ரேயாவுடன் அமர்ந்து, கடந்த காலத்தில் தான் அவரை அழைக்காமல் இருந்ததற்கான காரணத்தை விளக்கத் தொடங்கினார்.

“ஷ்ரேயா, எங்கள் வீட்டில் நவராத்திரி கொண்டாடுவது இந்த ஆண்டுடன் மூன்றாவது வருடம். முதல் வருடம், விழாவின் இரண்டாவது நாளுக்குப் பிறகு எங்களுடைய உறவினர்கள் இருவர் அடுத்தடுத்து இறந்துவிட்டார்கள். அது எங்களுக்கு மிகுந்த மனவேதனையை ஏற்படுத்தியது. அதனால், மற்றவர்களை விழாவிற்கு அழைப்பதை நிறுத்திவிட்டோம்.

“துரதிர்ஷ்டவசமாக, கடந்த ஆண்டும் அதேபோன்ற சம்பவம் மீண்டும் நடந்தது. இதனால் நாங்கள் மிகவும் கவலைப்பட்டோம். எனவே, நவராத்திரி கொண்டாட்டங்களை எங்கள் குடும்பத்திற்குள் மட்டும் வைத்துக்கொள்ள முடிவு செய்தோம்.

“ஆனால், இந்த ஆண்டு மீண்டும் எங்கள் நண்பர்களை அழைத்து விழாவைக் கொண்டாட வேண்டும் என்று விரும்பினேன். நீ என்னுடைய மிக நெருங்கிய, நம்பிக்கைக்குரிய தோழிகளில் ஒருத்தி. அதனால், இந்த ஆண்டு முதன்முதலில் உன்னைத்தான் அழைக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்.

“இந்த ஆண்டு நான் அழைத்த முதல் தோழி நீதான். இதுவரை எல்லாம் நல்லபடியாக நடந்து கொண்டிருப்பதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி.

“இன்னும் மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு என்னுடைய மற்ற தோழிகளும் வருவார்கள். எங்கள் அக்கம்பக்கத்தில் வசிக்கும் நண்பர்களையும் அழைக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம். மீதமுள்ள நவராத்திரி நாட்களும் மகிழ்ச்சியுடனும் அமைதியுடனும் நடைபெறும் என்று நம்புகிறேன்” என்று நிருபா தனது மனதில் இருந்ததைத் தெளிவாக எடுத்துரைத்தார்.

ஷ்ரேயா நிருபா கூறிய அனைத்தையும் கவனமாகக் கேட்டார். அவரது விளக்கம், கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக ஷ்ரேயாவின் மனதில் இருந்த தவறான புரிதலை உடனடியாக நீக்கியது.

இரண்டு வகையான இனிப்புகளுடன் சுவையான சிறப்பு விருந்தைச் சாப்பிட்டு மகிழ்ந்த பிறகு, ஷ்ரேயாவும் ரவியும் விடைபெறத் தயாரானார்கள். நிருபாவும் பாஸ்கரும் அவர்களுக்குப் பரிசுகளை வழங்கி, அன்புடன் வழியனுப்பி வைத்தனர்.

வீட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்லும் வழியில், ரவி தனது மனைவியைப் பார்த்துக் கூறினார்:

“ஷ்ரேயா, கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக நிருபா நம்மை மறந்துவிட்டாள் என்று நீ நினைத்தது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், இப்போது அவள் அழைக்காமல் இருந்ததற்கான உண்மையான காரணத்தை நீ புரிந்துகொண்டிருப்பாய். அவள் உன்னை ஒரு நல்ல தோழியாகக் கருதுகிறாள். அதனால்தான் இந்த ஆண்டு முதலில் உன்னை அழைக்க விரும்பியிருக்கிறாள். இதற்காக நீ மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும்.”

ஷ்ரேயா மனநிம்மதியுடன் புன்னகைத்தார்.

“ஆமாம், ரவி. நிருபா அமைதியாக இருந்ததைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, அவள் இனிமேல் நம்முடைய நட்புக்கு மதிப்பளிக்கவில்லை என்று நினைத்துவிட்டேன். ஆனால், இன்று அவள் கூறிய விளக்கம் என்னுடைய எண்ணம் எவ்வளவு தவறானது என்பதை உணர்த்திவிட்டது. என்னுடைய சந்தேகங்கள் நம்முடைய நட்பைச் சிதைத்துவிட நான் அனுமதிக்கவில்லை என்பதில் இப்போது மகிழ்ச்சியடைகிறேன்” என்றார் ஷ்ரேயா.

தான் மிகவும் விரும்பிப் படித்த எழுத்தாளர் பாஸ்கரை நேரில் சந்தித்ததில் ரவிக்கும் அளவற்ற மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. ஷ்ரேயாவின் மனதில் இருந்த தவறான புரிதலைப் பற்றிய முழுப் பின்னணியும் பாஸ்கருக்குத் தெரியாது என்றாலும், தனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளரைச் சந்தித்த மகிழ்ச்சி அந்தச் சந்திப்பை மேலும் மறக்க முடியாததாக மாற்றியது.

ஷ்ரேயா மனதில் நிம்மதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் வீடு திரும்பினார்.

அன்றைய சந்திப்பு அவருக்கு ஒரு முக்கியமான வாழ்க்கைப் பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தது:

மௌனம் என்பது எப்போதும் புறக்கணிப்பைக் குறிக்காது. அழைப்பு வராதது, அன்பு இல்லை என்பதற்கான அடையாளமும் அல்ல.

சில நேரங்களில், ஒரு சிறிய உரையாடலே பல ஆண்டுகளாக மனதில் இருந்த தவறான புரிதல்களை நீக்கி, உண்மையான நட்பின் அன்பையும் நெருக்கத்தையும் மீண்டும் மலரச் செய்துவிடும்.

கே. ராகவன்

11-10-26

Small Story 759.

 Small Story 759

Blessing in Disguise

Ganesh was seated on a bus bound for Mysore. After discussing his future with his father and mother, he had decided to pursue a one-year course in Blogging and Storytelling. He had recently completed his B.Sc. in Chemistry and was eager to explore his passion for writing and creativity.

The course was offered at the Mysore campus of New Blogging Paradise. It had been launched just two years earlier with only ten students. Today, it had grown remarkably, attracting sixty students from different parts of India, along with two students from the UAE.

As Ganesh settled into his seat, a sweet voice interrupted his thoughts.

“Excuse me, is anyone going to occupy the seat next to you?”

“Sorry, nobody is coming. I kept my bag there by oversight. Please sit down,” Ganesh replied, immediately removing his bag and making room for her.

“Thank you! My name is Nivedha. I am going to Mysore to join New Blogging Paradise,” she said with a pleasant smile.

“Really? I am going there too, to join the same course!” Ganesh exclaimed.

Nivedha was delighted to hear that.

“That is nice!” she whispered.

She then explained, “I completed my B.Sc. in Chemistry last year. My father and mother suggested that I consider this course, and I gradually developed a liking for the concept myself.”

“That's wonderful! I have a similar story. I completed my B.Sc. in Chemistry recently, and my parents encouraged me to follow my interests. I, too, became fascinated by the idea of Blogging and Storytelling,” Ganesh replied.

Their conversation continued, and they soon discovered that they shared similar educational backgrounds, interests, and ambitions.

Suddenly, Nivedha revealed something that surprised Ganesh.

“You know, my cousin is also supposed to join this course. I am looking forward to meeting him there. He is my father's sister's son. He studied in Madurai, but we haven't met for many years. I wonder how surprised he will be when he sees me!”

Ganesh smiled and said, “You must be feeling excited and a little nervous, wondering how he will react after all these years.”

“Yes, exactly!” Nivedha replied, smiling.

Both continued chatting throughout the journey. Their conversation made the time pass quickly, and after two and a half hours, the bus finally reached Mysore.

Since they were both heading to the same campus, they decided to share a cab. After a fifteen-minute drive, they arrived at New Blogging Paradise.

During the journey, Nivedha found herself wondering what her cousin would be like. Would he be a handsome young man like Ganesh? She stole a discreet glance at Ganesh and smiled to herself.

Meanwhile, Ganesh was having a similar thought. He wondered whether Nivedha's cousin would be as handsome as he imagined. Neither of them realised how amusing their thoughts were!

As they got down from the cab and entered the campus, Nivedha's mobile phone rang. It was her father.

“Hello, Nivedha! Have you reached Mysore safely?” he asked.

“Yes, Dad. I have just reached the campus,” she replied.

Her father then shared some unexpected news.

“I wanted to tell you something important. Your cousin has joined a university in Dubai, and he will be studying there in Australia University's programme.”

Nivedha was momentarily surprised. She had been expecting to meet her cousin at New Blogging Paradise, but now she learned that he would be pursuing his studies in Dubai instead.

After ending the call, she turned towards Ganesh and explained what her father had told her.

Ganesh was genuinely happy to hear that the mystery of her cousin had been resolved, although he had never met him. Nivedha, too, felt relieved and happy, even though she did not openly express her feelings.

Perhaps their unexpected meeting on the bus was not merely a coincidence. Two young graduates, both with degrees in Chemistry, had met while travelling towards a common dream. Their parents had encouraged them to explore a new path, and fate had brought them together even before their course had begun.

Sometimes, life takes us in an unexpected direction, replacing what we anticipate with something more meaningful.

What seemed like an ordinary bus journey might turn out to be the beginning of a beautiful friendship.

And that was truly a blessing in disguise!

K.Ragavan

10-10-26

Small Story 759.T

 சிறுகதை 759

எதிர்பாராத நன்மை

கணேஷ் மைசூருக்குச் செல்லும் பேருந்தில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். தனது எதிர்காலத்தைப் பற்றி அப்பா, அம்மாவுடன் கலந்தாலோசித்த பிறகு, வலைப்பதிவு எழுதுதல் மற்றும் கதை சொல்லுதல் (Blogging and Storytelling) தொடர்பான ஓராண்டுப் படிப்பைத் தொடர முடிவு செய்திருந்தான். அண்மையில்தான் வேதியியலில் இளங்கலைப் பட்டம் (B.Sc. Chemistry) பெற்றிருந்தான். எழுத்திலும் படைப்பாற்றலிலும் தனக்கிருந்த ஆர்வத்தை வளர்த்துக்கொள்ள அவன் விரும்பினான்.

இந்தப் படிப்பு நியூ பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸ் (New Blogging Paradise) நிறுவனத்தின் மைசூர் வளாகத்தில் நடத்தப்பட்டது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் இந்தப் படிப்பு தொடங்கப்பட்டது. அப்போது பத்து மாணவர்களுடன் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இக்கல்வித் திட்டத்தில், இன்று இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து அறுபது மாணவர்களும், ஐக்கிய அரபு அமீரகத்திலிருந்து இரண்டு மாணவர்களும் சேரும் அளவுக்கு வளர்ச்சி ஏற்பட்டிருந்தது.

கணேஷ் தனது இருக்கையில் அமர்ந்து சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது, இனிமையான குரல் ஒன்று அவனது கவனத்தை ஈர்த்தது.

“மன்னிக்கவும், உங்களுக்கு அருகில் உள்ள இருக்கையில் யாராவது வருகிறார்களா?” என்று ஒரு பெண் கேட்டாள்.

“இல்லை, யாரும் வரவில்லை. கவனக்குறைவாக என் பையை அந்த இருக்கையில் வைத்துவிட்டேன். தயவுசெய்து உட்காருங்கள்,” என்று கூறிய கணேஷ், உடனே தனது பையை எடுத்துக்கொண்டு அவளுக்கு இடமளித்தான்.

“நன்றி! என் பெயர் நிவேதா. நியூ பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸில் சேருவதற்காக மைசூருக்குச் செல்கிறேன்,” என்று புன்னகையுடன் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டாள்.

“அப்படியா! நானும் அதே படிப்பில் சேருவதற்காகத்தான் அங்கு செல்கிறேன்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் ஆச்சரியப்பட்டான் கணேஷ்.

இதைக் கேட்ட நிவேதாவுக்கும் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

“மிகவும் நல்லது!” என்று மெதுவாகக் கூறினாள்.

பிறகு அவள் தனது படிப்பைப் பற்றிக் கூறினாள்.

“கடந்த ஆண்டு வேதியியலில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றேன். இந்தப் படிப்பைப் பற்றி என் அப்பாவும் அம்மாவும் யோசிக்கச் சொன்னார்கள். நாளடைவில் எனக்கும் இந்தத் துறையில் ஆர்வம் ஏற்பட்டது.”

“அருமை! எனக்கும் இதே போன்ற அனுபவம்தான். அண்மையில்தான் வேதியியலில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றேன். எனக்குப் பிடித்த துறையில் முன்னேறும்படி என் பெற்றோரும் ஊக்கமளித்தார்கள். வலைப்பதிவு எழுதுதல், கதை சொல்லுதல் ஆகியவற்றின் மீது எனக்கும் ஆர்வம் ஏற்பட்டது,” என்று கணேஷ் பதிலளித்தான்.

இருவரும் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். தங்களுடைய கல்விப் பின்னணி, விருப்பங்கள், எதிர்கால இலட்சியங்கள் எனப் பல விஷயங்களில் தங்களுக்கு ஒற்றுமை இருப்பதை விரைவிலேயே உணர்ந்துகொண்டனர்.

அப்போது நிவேதா ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தைக் கூறினாள். அது கணேஷுக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது.

“உங்களுக்குத் தெரியுமா? என்னுடைய உறவினர் ஒருவரும் இந்தப் படிப்பில் சேருவதாக இருந்தது. அவரை அங்கே சந்திக்க ஆவலாக இருக்கிறேன். அவர் என் அப்பாவின் தங்கையின் மகன். மதுரையில் படித்தவர். ஆனால், பல ஆண்டுகளாக நாங்கள் சந்தித்துக்கொள்ளவில்லை. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என்னைப் பார்த்தால் அவர் எவ்வளவு ஆச்சரியப்படுவார் என்று நினைத்துப் பார்க்கிறேன்!” என்றாள்.

கணேஷ் புன்னகைத்தபடி, “இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரைச் சந்திக்கப் போகிறோம் என்ற உற்சாகமும், அவர் எப்படி நடந்துகொள்வாரோ என்ற சிறிய பதற்றமும் உங்களுக்கு இருக்கும் போலிருக்கிறது!” என்றான்.

“ஆமாம், நீங்கள் சொல்வது சரிதான்!” என்று புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள் நிவேதா.

இருவரும் பயணம் முழுவதும் பேசிக்கொண்டே வந்தனர். அவர்களுடைய உரையாடலால் நேரம் விரைவாகக் கடந்தது. இரண்டரை மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு பேருந்து மைசூரை அடைந்தது.

இருவரும் ஒரே வளாகத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்ததால், ஒரு வாடகைக் காரில் சேர்ந்து செல்ல முடிவு செய்தனர். பதினைந்து நிமிடப் பயணத்திற்குப் பிறகு நியூ பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸ் வளாகத்தை அடைந்தனர்.

காரில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, நிவேதா தனது உறவினரைப் பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவர் எப்படி இருப்பார்? கணேஷைப் போல அழகான இளைஞராக இருப்பாரா? என்று மனதிற்குள் நினைத்தாள். கணேஷைப் பார்த்து யாருக்கும் தெரியாதபடி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, தனக்குள் புன்னகைத்துக்கொண்டாள்.

அதே நேரத்தில் கணேஷின் மனதிலும் ஓர் எண்ணம் தோன்றியது. நிவேதாவின் உறவினர் எப்படி இருப்பார்? அவன் கற்பனை செய்வதைப் போல அழகான இளைஞராக இருப்பாரா? என்று நினைத்தான்.

இருவரும் தங்களுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த இந்த வேடிக்கையான எண்ணங்களைப் பற்றி அறியாமல் இருந்தனர்!

காரிலிருந்து இறங்கி வளாகத்திற்குள் நுழைந்தபோது, நிவேதாவின் கைப்பேசி ஒலித்தது. அவளுடைய அப்பாதான் அழைத்திருந்தார்.

“ஹலோ, நிவேதா! பத்திரமாக மைசூர் வந்து சேர்ந்துவிட்டாயா?” என்று கேட்டார்.

“ஆமாம், அப்பா. இப்போதுதான் வளாகத்திற்கு வந்து சேர்ந்தேன்,” என்று பதிலளித்தாள்.

அதன்பிறகு அவளுடைய அப்பா ஓர் எதிர்பாராத செய்தியைத் தெரிவித்தார்.

“உன்னிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும். உன் உறவினர் துபாயில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்திருக்கிறார். அங்கு ஆஸ்திரேலியா பல்கலைக்கழகத்தின் கல்வித் திட்டத்தின் கீழ் படிக்கப் போகிறார்,” என்றார்.

இதைக் கேட்ட நிவேதா சிறிது நேரம் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தாள். தனது உறவினரை நியூ பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸில் சந்திக்கலாம் என்று எதிர்பார்த்திருந்தாள். ஆனால், அவர் துபாயில் படிக்கப்போகிறார் என்ற செய்தி அவளுக்கு எதிர்பாராததாக இருந்தது.

தொலைபேசி உரையாடலை முடித்துவிட்டு, தனது அப்பா கூறிய செய்தியை கணேஷிடம் தெரிவித்தாள்.

அந்த உறவினரை இதுவரை சந்தித்திராத கணேஷுக்கும், அவர் எங்கு படிக்கப்போகிறார் என்ற குழப்பம் தீர்ந்ததில் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. நிவேதாவும் தனது எதிர்பார்ப்பு மாறியிருந்தாலும், மனதளவில் ஒருவித நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் உணர்ந்தாள். ஆனால், அதை வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

ஒருவேளை, பேருந்தில் அவர்கள் எதிர்பாராத விதமாகச் சந்தித்தது வெறும் தற்செயலாக மட்டும் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

வேதியியலில் பட்டம் பெற்ற இரண்டு இளம் பட்டதாரிகள், ஒரே கனவை நோக்கிப் பயணிக்கும்போது சந்தித்துக்கொண்டனர். புதிய பாதையில் தங்கள் ஆர்வத்தைத் தொடர அவர்களுடைய பெற்றோர் ஊக்கமளித்திருந்தனர். அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த படிப்பு தொடங்குவதற்கு முன்பே, விதி இருவரையும் ஒன்றாகச் சந்திக்க வைத்திருந்தது.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நாம் எதிர்பார்க்கும் பாதையில் நம்மை அழைத்துச் செல்வதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, நாம் நினைத்துப் பார்க்காத ஒன்றை நமக்கு அளித்து, அதைவிட அர்த்தமுள்ள அனுபவத்தைத் தருகிறது.

சாதாரணமான ஒரு பேருந்துப் பயணம், அழகான நட்பின் தொடக்கமாக மாறக்கூடும்.

அதுதான் உண்மையிலேயே ஓர் எதிர்பாராத நன்மை!

கே. ராகவன்

10-9-26

Amazing Movie.

 Subject

Heartfelt Congratulations on the Success of America America – Second Edition

Dear Mr. Nagathihalli Chandrashekar,

I was delighted to see the numerous interviews and interactions you have had with various personalities following the excellent success of the second edition of America America. The appreciation and positive response the film has received are truly encouraging, and its success across the world is certainly worth celebrating.

The film’s beautiful music, engaging storyline, meaningful message, and stunning cinematography are particularly impressive. Every aspect reflects your creativity, vision, and dedication to the art of filmmaking.

Dedication, determination, and hard work are the key ingredients of your success. As a writer, author, producer, and director, you have carved out a distinctive identity for yourself through your original ideas, creative storytelling, and the meaningful messages conveyed through your films.

I sincerely hope to watch this second edition of America America soon. I have the utmost confidence in your creative vision and look forward to seeing many more of your outstanding creations that entertain audiences while delivering thought-provoking messages.

My heartfelt congratulations to you and your entire team on this remarkable achievement. Please convey my warm regards to all your family members.

With warm regards,

K. Ragavan

Well organised programme.

 Subject

Appreciation for the Successful Programme Honouring Late B. V. Karanth

Dear Mr. Nagabharana,

The recent programme honouring the late stalwart B. V. Karanth appears to have been a great success. I could see the daily interactions, updates, and responses from various sources, which reflected the enthusiasm and appreciation of the participants.

This achievement is undoubtedly the result of your sincere efforts, dedicated leadership, and the wholehearted support of your team members. Your commitment to organising such a memorable event is truly commendable. Through your efforts, you have paid a fitting tribute to the legendary B. V. Karanth and his invaluable contributions to Indian theatre and cinema.

My heartfelt congratulations to you and your entire team on making this programme a grand success. I wish you continued success in all your future endeavours to preserve and promote our rich cultural heritage.

With warm regards,

K. Ragavan

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 9Oct 26

Truly a hero

Ramola Talwar Badam’s article headlined ‘Don’t sleep please, we need you,’ dentist told flydubai pilot as he battled to save him (October 6) was both moving and meaningful. It describes how the pilot Smit Machchhar battled for 45 minutes after the attack as Dr Shota Musaev laboured to keep him alive. The doctor’s determination and the pilot’s courage during those critical moments have been beautifully analysed and presented in the article. The words “Don’t sleep, please. We need you”, uttered by the dentist to the injured pilot, reflects not only the urgency of the situation but also the hope that the captain would survive. The pilot is truly a hero. He fought bravely to save the lives of 174 passengers, even while being targeted in an alleged terrorist attack. His courage, presence of mind and determination helped protect the passengers and bring them to safety. “We need you” is indeed the right message for such a brave pilot. His courage reminds us that behind every safe journey there are individuals who may risk their own lives to protect others. – K Ragavan, Bengaluru, India