Small Story 746.

 Small Story 746

Life Is Beautiful – 91

A Warm Welcome in Bangalore

After a four-hour journey, during which he enjoyed a good lunch and received a thoughtful gift from the travel staff, Ram finally reached Bangalore International Airport. He had always admired the airport for the way it was designed, constructed, and maintained.

After spending about half an hour at the airport without any hassle, Ram collected his luggage and came out. At the entrance gate, he saw Raj waving his hands and warmly greeting him.

Raj: “Ram, exactly one month has passed. Murthy and I missed you very much. But we are extremely happy that you have brought back so many wonderful and unexpected pieces of good news.”

Ram: “That’s true, Raj. I never expected this trip to turn out this way. The miracle of my reunion with Vasanthi was something I had thought would never happen. I had believed for decades that she had passed away, and I had not told anyone about it until just two days ago.”

Both of them slowly walked towards Raj’s car.

While driving, Ram asked, “Raj, have you had your lunch? If not, we can stop at a nearby hotel. I have already had my lunch on the flight.”

Raj: “I had my lunch, Ram. I knew you would have eaten during the flight.”

Ram then asked about Murthy, his family, Raj’s family, and Athmarao and Prasanna’s mother.

Raj: “Everyone is fine. Tomy is especially happy with Nirmala’s care. She has taken very good care of him.”

Ram: “That was a great help to me, Raj. I will never forget it.”

On the way, Raj stopped at Maddur for tea. After having tea together, they resumed their journey.

Ram looked out of the car window and enjoyed the beautiful scenery on both sides of the road.

Ram: “Karnataka has truly been blessed by nature. The greenery, beautiful landscapes, and scenic places are wonderful.”

Raj: “That’s true, Ram.”

After another one and a half hours, Raj reached Ram’s apartment. It was around 6 p.m., and Murthy’s family were already waiting eagerly for Ram’s arrival, along with Tomy.

Seeing his beloved boss, Tomy jumped with joy and hugged Ram. Ram affectionately patted Tomy and welcomed him.

Ram then gave sweets to everyone. He also handed a packet of sweets to Raj.

Ram: “Raj, while you are on your way, please give these sweets to Prasanna’s mother and Athmarao’s family as well.”

Raj: “Certainly, Ram. It is my pleasure.”

Ram: “My wife, Vasanthi, specifically asked me to give these sweets to our dear friends.”

Aarti: “Thank you, Anna. Murthy and I really appreciate your choice. Even decades ago, you made a wonderful choice in choosing such a good life partner.”

Murthy: “Yes, Ram. The other day, Raj’s wife also called us and spoke about Vasanthi. Your choice was indeed wonderful. She is very beautiful, graceful, and kind-hearted.”

Ram thanked them all with a smile.

Just then, his phone started ringing.

To be continued…

K. Ragavan

27-9-26

Small Story 746.T

 சிறுகதை 746

வாழ்க்கை அழகானது – 91

பெங்களூரில் அன்பான வரவேற்பு

நான்கு மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, பயணத்தின்போது நல்ல மதிய உணவைச் சாப்பிட்டு, பயண ஊழியர்களிடமிருந்து அன்பான பரிசொன்றையும் பெற்றுக்கொண்டு, இறுதியாக ராம் பெங்களூரு சர்வதேச விமான நிலையத்தை வந்தடைந்தார். அந்த விமான நிலையம் வடிவமைக்கப்பட்ட விதமும், கட்டப்பட்ட விதமும், சிறப்பாகப் பராமரிக்கப்படும் விதமும் அவருக்கு எப்போதுமே மிகவும் பிடிக்கும்.

விமான நிலையத்தில் சுமார் அரை மணி நேரம் எந்தவித சிரமமும் இல்லாமல் இருந்த பின்னர், ராம் தனது உடைமைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு வெளியே வந்தார். நுழைவாயிலில் ராஜ் கைகளை அசைத்தபடி அவரை அன்புடன் வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தார்.

ராஜ்: “ராம், சரியாக ஒரு மாதம் ஆகிவிட்டது. மூர்த்தியும் நானும் உங்களை மிகவும் மிஸ் செய்தோம். ஆனால், நீங்கள் இத்தனை அற்புதமானதும் எதிர்பாராததுமான நல்ல செய்திகளுடன் திரும்பி வந்திருப்பதில் எங்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி.”

ராம்: “அது உண்மைதான், ராஜ். இந்தப் பயணம் இப்படி ஒரு திருப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என்று நான் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. வாசந்தியுடன் எனக்கு ஏற்பட்ட மறுமலர்ச்சியான சந்திப்பு ஒரு அதிசயம்தான். அது இனி ஒருபோதும் நடக்காது என்றுதான் நான் நினைத்திருந்தேன். பல தசாப்தங்களாக வசந்தி இறந்துவிட்டதாகவே நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புவரை அதைப் பற்றி யாரிடமும் நான் சொல்லவில்லை.”

இருவரும் மெதுவாக ராஜின் காரை நோக்கி நடந்துசென்றனர்.

காரில் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கும்போது ராம் கேட்டார்:

ராம்: “ராஜ், நீங்கள் மதிய உணவு சாப்பிட்டுவிட்டீர்களா? இல்லையென்றால், வழியில் ஏதாவது நல்ல ஹோட்டலில் நிறுத்தலாம். நான் விமானத்திலேயே மதிய உணவு சாப்பிட்டுவிட்டேன்.”

ராஜ்: “நான் மதிய உணவு சாப்பிட்டுவிட்டேன், ராம். நீங்கள் விமானத்திலேயே சாப்பிட்டிருப்பீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்.”

பின்னர் ராம், மூர்த்தி, அவரது குடும்பத்தினர், ராஜின் குடும்பத்தினர், ஆத்மாராவ் மற்றும் பிரசன்னாவின் தாயார் ஆகியோரின் நலனைப் பற்றி விசாரித்தார்.

ராஜ்: “எல்லோரும் நன்றாக இருக்கிறார்கள். குறிப்பாக டாமி, நிர்மலாவின் அன்பான பராமரிப்பில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான். அவள் அவனை மிகவும் நன்றாக கவனித்துக்கொண்டாள்.”

ராம்: “அது எனக்கு மிகவும் பெரிய உதவியாக இருந்தது, ராஜ். அதை நான் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டேன்.”

வழியில் ராஜ், மத்தூரில் காரை நிறுத்தி இருவருக்கும் தேநீர் வாங்கினார். தேநீர் அருந்திய பிறகு, அவர்கள் மீண்டும் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

ராம் காரின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டே, சாலையின் இருபுறங்களிலும் காணப்பட்ட அழகிய இயற்கைக் காட்சிகளை ரசித்தார்.

ராம்: “கர்நாடகத்திற்கு இயற்கை உண்மையிலேயே ஒரு பெரிய வரப்பிரசாதம். பசுமை, அழகிய நிலப்பரப்புகள், இயற்கை எழில் கொஞ்சும் இடங்கள் அனைத்தும் மிகவும் அற்புதமாக இருக்கின்றன.”

ராஜ்: “அது உண்மைதான், ராம்.”

மேலும் ஒன்றரை மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, ராஜ் ராம் வசிக்கும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பை அடைந்தார். அப்போது மாலை சுமார் 6 மணி. மூர்த்தியின் குடும்பத்தினர் அனைவரும் ராமின் வருகைக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தனர். அவர்களுடன் டாமியும் இருந்தான்.

தனக்கு மிகவும் பிரியமான முதலாளியைக் கண்டதும், டாமி மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக்குதித்து ஓடி வந்து ராமைக் கட்டிப்பிடித்தான். ராம் அன்புடன் டாமியைத் தடவிக் கொடுத்து வரவேற்றார்.

பின்னர் ராம் அனைவருக்கும் இனிப்புகளை வழங்கினார். ராஜிடமும் ஒரு இனிப்புப் பொட்டலத்தைக் கொடுத்தார்.

ராம்: “ராஜ், நீங்கள் வழியில் செல்லும்போது இந்த இனிப்புகளை பிரசன்னாவின் தாயாரிடமும், ஆத்மாராவின் குடும்பத்தினரிடமும் கொடுத்துவிடுங்கள்.”

ராஜ்: “நிச்சயமாக, ராம். அதைச் செய்வதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி.”

ராம்: “என் மனைவி வசந்தி, நமது அன்பான நண்பர்களுக்கு இந்த இனிப்புகளைக் கொடுக்கச் சொல்லி குறிப்பாக கேட்டுக்கொண்டார்.”

ஆர்த்தி: “நன்றி, அண்ணா. மூர்த்தியும் நானும் உங்கள் தேர்வை மிகவும் பாராட்டுகிறோம். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, இவ்வளவு நல்ல வாழ்க்கைத் துணையைத் தேர்ந்தெடுத்ததில் நீங்கள் ஒரு சிறந்த தேர்வு செய்திருக்கிறீர்கள்.”

மூர்த்தி: “ஆம், ராம். அன்று ராஜின் மனைவியும் எங்களைத் தொடர்புகொண்டு வசந்தியைப் பற்றி பேசினார். நீங்கள் செய்த தேர்வு உண்மையிலேயே அற்புதமானது. அவர் மிகவும் அழகானவர், கண்ணியமானவர், அன்பும் கனிவும் நிறைந்த நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்.”

அனைவருக்கும் ராம் புன்னகையுடன் நன்றி தெரிவித்தார்.

அப்போது திடீரென்று அவரது தொலைபேசி ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

தொடரும்…

K. Ragavan

27-9-26

Small Story 745.

 

Small Story 745

Life Is Beautiful – 90

A Memorable Farewell

The next morning, exactly at 6:45 a.m., Vasanthi and Kaadhambari arrived at the guest house. Ram had already packed his bags and was ready to leave. He warmly welcomed them and wished them good morning.

Vasanthi: “Good morning, Ram. I hope you had a good sleep last night.”

Ram: “Yes, Vasanthi. What about you?”

Vasanthi: “I slept well too.”

As they travelled towards the airport, Ram received a call from Anusha Madam.

Anusha Madam: “Ram, have a happy and safe journey. Take care of yourself.”

Atkinson also called and wished him a safe journey. Ali too conveyed his best wishes.

Soon, they reached the Emirates Terminal. Ram checked in his baggage and then came back to where Vasanthi and Kaadhambari were waiting outside.

Ram: “I have checked in my luggage. Everything is fine.”

Vasanthi looked at him affectionately.

Vasanthi: “Take care, Ram. I am happy to know that your journalist friend Raj will be receiving you at the Bangalore airport. The memorable moments of these past few days will remain in my heart until I come to Mysore after fifteen days with Grandma.”

She continued, “Grandma wanted to see me before I leave for the United States on October 12. I hope that, by then, our tickets will be confirmed and the endorsement in my passport will also be completed. Once I receive my passport, I will forward it to you. You can then send it to Suganthi for my visa submission.”

After a few moments, Vasanthi hugged Ram affectionately. Kaadhambari too hugged him.

Kaadhambari: “Bye, Dad. Take care.”

Just then, a staff member approached Ram.

Staff Member: “Sir, I am sorry. I forgot to give this to you earlier. Your seat has been upgraded to Business Class.”

Ram, Vasanthi, and Kaadhambari were pleasantly surprised.

Kaadhambari smiled and said, “Dad, I told my friend about your journey, and she arranged this because of our good rapport with the airline.”

Ram smiled warmly and thanked her.

After a few more emotional moments together, Ram left for the departure gate.

While sitting in his seat, he began thinking about how unexpectedly his trip to the UAE had been decided—and how beautifully and happily it had ended.

He had come to the United Arab Emirates with no idea that the journey would change his life in such a meaningful way. Most importantly, he had reunited with his beloved Vasanthi after so many years.

As the aircraft prepared for take-off, Ram looked out of the window and smiled.

His heart was filled with gratitude, happiness, and beautiful memories.

To be continued…

K. Ragavan

26-9-26

Small Story 745.T

 சிறுகதை 745

வாழ்க்கை அழகானது – 90

ஒரு மறக்க முடியாத பிரியாவிடை

மறுநாள் காலை சரியாக 6:45 மணிக்கு, வசந்தியும் காதம்பரியும் விருந்தினர் இல்லத்திற்கு வந்தனர். ராம் ஏற்கனவே தனது உடைமைகள் அனைத்தையும் பேக் செய்து, புறப்படத் தயாராக இருந்தார். அவர்களை அன்புடன் வரவேற்று, காலை வணக்கம் தெரிவித்தார்.

வசந்தி: “காலை வணக்கம், ராம். நேற்றிரவு நன்றாகத் தூங்கினீர்களா?”

ராம்: “ஆம், வசந்தி. நீங்கள் எப்படி?”

வசந்தி: “நானும் நன்றாகத் தூங்கினேன்.”

அவர்கள் விமான நிலையத்தை நோக்கிப் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ராமுக்கு அனுஷா மேடமிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

அனுஷா மேடம்: “ராம், உங்கள் பயணம் மகிழ்ச்சியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் அமையட்டும். உங்களை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.”

அட்கின்சனும் ராமைத் தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு, பாதுகாப்பான பயணத்திற்கு வாழ்த்துத் தெரிவித்தார். அலியும் தனது நல்வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தார்.

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் எமிரேட்ஸ் டெர்மினலை அடைந்தனர். ராம் தனது உடைமைகளை செக்-இன் செய்துவிட்டு, வெளியே காத்திருந்த வசந்தி மற்றும் காதம்பரியிடம் திரும்பி வந்தார்.

ராம்: “என்னுடைய லக்கேஜை செக்-இன் செய்து விட்டேன். எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது.”

வசந்தி அவரை அன்புடன் பார்த்தார்.

வசந்தி: “ராம், உங்களை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். பெங்களூரு விமான நிலையத்தில் உங்களுடைய பத்திரிகையாளர் நண்பர் ராஜ் உங்களை வரவேற்க வருகிறார் என்பதை அறிந்து எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. கடந்த சில நாட்களில் நாம் பகிர்ந்து கொண்ட இந்த மறக்க முடியாத தருணங்கள், பதினைந்து நாட்களுக்குப் பிறகு நான் பாட்டியுடன் மைசூருக்கு வரும் வரை என் மனதில் நீங்காமல் இருக்கும்.”

அவர் தொடர்ந்து கூறினார்:

“அமெரிக்கா செல்லும் முன், அக்டோபர் 12ஆம் தேதிக்கு முன்னதாக பாட்டி என்னைப் பார்க்க விரும்பினார். அதற்குள் நமது டிக்கெட்டுகள் உறுதி செய்யப்பட்டிருக்கும் என்றும், எனது பாஸ்போர்ட்டில் தேவையான எண்டார்ஸ்மென்ட்டும் முடிந்திருக்கும் என்றும் நம்புகிறேன். பாஸ்போர்ட் எனக்குக் கிடைத்ததும் அதை உங்களுக்கு அனுப்பி வைக்கிறேன். பின்னர், விசா சமர்ப்பிப்பதற்காக அதை சுகந்தியிடம் நீங்கள் அனுப்பி வைக்கலாம்.”

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, வசந்தி ராமை அன்புடன் கட்டித் தழுவினார். காதம்பரியும் ராமைக் கட்டித் தழுவினாள்.

காதம்பரி: “பை, டாட். உங்களை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.”

அப்போது ஒரு விமான நிலைய ஊழியர் ராமிடம் வந்தார்.

ஊழியர்: “சார், மன்னிக்கவும். இதை முன்பே உங்களிடம் கொடுக்க மறந்துவிட்டேன். உங்கள் விமான இருக்கை பிசினஸ் கிளாஸுக்கு அப்கிரேட் செய்யப்பட்டுள்ளது.”

ராம், வசந்தி மற்றும் காதம்பரி மூவரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஆச்சரியப்பட்டனர்.

காதம்பரி புன்னகையுடன் கூறினாள்:

காதம்பரி: “டாட், உங்கள் பயணத்தைப் பற்றி நான் என் தோழியிடம் கூறியிருந்தேன். நமக்கும் அந்த விமான நிறுவனத்திற்கும் உள்ள நல்ல தொடர்பின் காரணமாக, அவர் இதை ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்.”

ராம் அன்புடன் புன்னகைத்து, காதம்பரிக்கு நன்றி தெரிவித்தார்.

இன்னும் சில உணர்ச்சிகரமான தருணங்களை ஒருவருடன் ஒருவர் பகிர்ந்து கொண்ட பிறகு, ராம் புறப்படும் வாயிலை நோக்கிச் சென்றார்.

தனது இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாக தனது ஐக்கிய அரபு அமீரகப் பயணம் எவ்வாறு முடிவு செய்யப்பட்டது என்பதையும், அது எவ்வளவு அழகாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் முடிந்தது என்பதையும் ராம் நினைத்துப் பார்த்தார்.

இந்தப் பயணம் தனது வாழ்க்கையை இவ்வளவு அர்த்தமுள்ள விதத்தில் மாற்றும் என்று எந்த எண்ணமும் இல்லாமல் அவர் ஐக்கிய அரபு அமீரகத்திற்கு வந்திருந்தார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தனது அன்புக்குரிய வசந்தியுடன் மீண்டும் இணைந்திருந்தார்.

விமானம் புறப்படத் தயாரானபோது, ராம் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.

அவரது இதயம் நன்றியுணர்வு, மகிழ்ச்சி மற்றும் அழகான நினைவுகளால் நிறைந்திருந்தது.

தொடரும்…

K. Ragavan

26-9-26

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 25 Sep 26

The UN’s core strength

Damien McElroy’s op-ed titled The UN’s future depends on its diplomats, not just its bureaucracy (September 22) was a thought-provoking piece. As he rightly pointed out, the future of the UN significantly depends on the effectiveness and commitment of its diplomats. In the present global scenario, conflicts and geopolitical tensions are becoming increasingly challenging, making diplomacy more vital than ever. Diplomats have a crucial responsibility to engage in dialogue, build understanding and find peaceful solutions to disputes. Timely and appropriate decisions are essential to address emerging global challenges and prevent conflicts from escalating. The UN must continue to strengthen diplomacy, co-operation and mutual understanding among nations to promote peace, stability and harmony around the world. – K Ragavan, Bengaluru,

Small Story 744.

 Small Story 744

Life Is Beautiful – 89

An Evening Call

That evening, Ram received a call from Kaadhambari.

“Mr. Ram, sorry, Dad. Mummy and I were supposed to come there at 6 p.m., but we may be a little late. Mummy asked me to change the timing of your flight tomorrow. If you take the evening flight, you may reach Mysore quite late. I have just spoken to our travel agency and am waiting for their confirmation. I will keep you informed.”

She ended the call.

Ram was extremely happy. The affection and concern Vasanthi had shown in the past, when she had taken every possible precaution at KRS Dam to make sure he reached Bangalore safely, was once again reflected in her concern for him now.

She did not want to take any risk with his journey. With the evening flight, he would reach Bangalore late and would then have to travel to Mysore by taxi. She wanted her Ram to reach Mysore safely and comfortably.

“Oh, my lovely Vasanthi,” Ram whispered to himself with a smile.

About twenty minutes later, Kaadhambari called again.

“Hello, Dad. Tomorrow morning’s flight has been changed. We will be coming there shortly.”

Exactly half an hour later, Vasanthi and Kaadhambari reached the guest house.

Ram thanked them warmly for changing his flight schedule.

Kaadhambari smiled and said, “Dad, this idea was given by your wife—my Mummy.”

Vasanthi smiled affectionately.

“The flight is at 9 a.m. tomorrow morning. You will reach Bangalore around 2 p.m., and you can safely continue your journey to Mysore. There is no need for you to travel late in the evening,” she said.

Vasanthi had also brought two large packets of sweets for Ram to share with all his friends in Mysore.

They sat together on the sofa and spent some pleasant time talking. Vasanthi looked beautiful in a lovely green saree, while Ram was wearing his favourite blue shirt.

After spending nearly an hour together, they got ready to leave.

Kaadhambari told Ram, “Dad, Mummy and I will come tomorrow at 6:45 a.m. and take you to the airport. I have also informed Chief Atkinson and the other staff members, particularly Ali, about the change in your flight timing. Everything is taken care of. See you tomorrow, Dad. Relax now and get your things packed and ready. And please have dinner here in guest house tonight.”

Vasanthi also affectionately told him, “Take care, Ram. See you in the morning.”

They then left.

After having dinner, Ram returned to his room and watched television for a while. Suddenly, he saw a programme announcing the presentation of the Dadasaheb Phalke Award to his favourite Sandalwood actor, Anant Nag.

Ram was delighted.

“A truly deserving doyen,” he whispered appreciatively.

Just then, his phone rang.

It was Raj calling from Mysore.

“Hello, Ram. As per your email, you are leaving tomorrow, right?”

Ram replied, “Yes, Raj. There is a slight change in the flight timing. I am now taking the 9 a.m. morning flight and should reach Bangalore around 2 p.m.”

Raj sounded pleasantly surprised.

“Amazing news for me, Ram! I am in Bangalore today on some official work and will be leaving only tomorrow afternoon. I will come to the airport and pick you up.”

Ram was delighted.

“That’s wonderful, Raj. See you tomorrow. Bye!”

After ending the call, Ram sat quietly for a while, thinking about everything that had happened during the day—the love and concern of Vasanthi, Kaadhambari’s affection, the arrangements for his journey, the surprise meeting with Raj, and all the wonderful changes taking place in his life.

Slowly, he murmured to himself with a contented smile,

“Life is really, really beautiful to me.”

To be continued…

K. Ragavan

25-9-26

Small Story 744.T

 சிறுகதை 744

வாழ்க்கை அழகானது – 89

ஓர் மாலை நேர தொலைபேசி அழைப்பு

அன்று மாலை ராமுக்கு காதம்பரியிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ராம் அப்பா, மன்னிக்கவும். அம்மாவும் நானும் மாலை 6 மணிக்கு அங்கு வருவதாக இருந்தோம். ஆனால், எங்களுக்கு சிறிது தாமதமாகலாம். நாளைய உங்கள் விமானப் பயண நேரத்தை மாற்றும்படி அம்மா கூறினார். நீங்கள் மாலை விமானத்தில் சென்றால், மைசூரை மிகவும் தாமதமாகத்தான் சென்றடைவீர்கள். இப்போதுதான் நமது பயண நிறுவனத்துடன் பேசினேன். அவர்களுடைய உறுதிப்படுத்தலுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். தகவல் கிடைத்ததும் உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறேன்.”

என்று கூறிவிட்டு காதம்பரி தொலைபேசியை வைத்துவிட்டாள்.

ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். கடந்த காலத்தில், கே.ஆர்.எஸ். அணையில் இருந்து அவர் பாதுகாப்பாக பெங்களூரைச் சென்றடைவதை உறுதி செய்வதற்காக வசந்தி எவ்வளவு அக்கறையுடனும் முன்னெச்சரிக்கையுடனும் நடந்துகொண்டாரோ, அதே அன்பும் அக்கறையும் இப்போதும் அவரது பயணத்தைக் குறித்து வெளிப்பட்டது.

ராமின் பயணத்தில் எந்தவித ஆபத்தும் இருக்கக் கூடாது என்பதில் வசந்தி மிகவும் கவனமாக இருந்தாள். மாலை விமானத்தில் சென்றால், அவர் பெங்களூரை இரவு நேரத்தில்தான் சென்றடைவார். அதன்பிறகு அங்கிருந்து டாக்ஸியில் மைசூருக்குப் பயணம் செய்ய வேண்டியிருக்கும். தனது ராம் பாதுகாப்பாகவும் சௌகரியமாகவும் மைசூரைச் சென்றடைய வேண்டும் என்பதையே வசந்தி விரும்பினாள்.

“ஆஹா... என் அன்பான வசந்தி!” என்று ராம் புன்னகையுடன் தனக்குள் மெதுவாகக் கூறிக்கொண்டார்.

சுமார் இருபது நிமிடங்களுக்குப் பிறகு காதம்பரி மீண்டும் தொலைபேசியில் அழைத்தாள்.

“ஹலோ அப்பா. நாளைய காலை விமானம் மாற்றப்பட்டுவிட்டது. நாங்கள் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் அங்கு வந்துவிடுகிறோம்.”

சரியாக அரை மணி நேரத்திற்குப் பிறகு வசந்தியும் காதம்பரியும் விருந்தினர் இல்லத்திற்கு வந்தனர்.

ராமின் விமானப் பயண நேரத்தை மாற்றியதற்காக அவர் இருவருக்கும் அன்புடன் நன்றி தெரிவித்தார்.

காதம்பரி புன்னகையுடன் கூறினாள்:

“அப்பா, இந்த யோசனை அம்மாவுடையது — உங்கள் மனைவியின் யோசனைதான்.”

வசந்தி அன்புடன் புன்னகைத்தாள்.

“நாளை காலை 9 மணிக்கு விமானம். நீங்கள் மதியம் சுமார் 2 மணிக்கு பெங்களூரைச் சென்றடைவீர்கள். அதன்பிறகு பாதுகாப்பாக மைசூருக்குப் பயணத்தைத் தொடரலாம். மாலை நேரத்தில் நீங்கள் தாமதமாகப் பயணம் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை,” என்று வசந்தி கூறினாள்.

ராமுக்காக மைசூரில் உள்ள அவரது நண்பர்கள் அனைவருடனும் பகிர்ந்து கொள்வதற்காக வசந்தி இரண்டு பெரிய பொட்டலங்களில் இனிப்புகளையும் கொண்டு வந்திருந்தாள்.

அவர்கள் மூவரும் சோபாவில் அமர்ந்து சிறிது நேரம் அன்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். வசந்தி அழகான பச்சை நிறப் புடவையில் மிகவும் அழகாகத் தோன்றினாள். ராம் தனது விருப்பமான நீல நிறச் சட்டையை அணிந்திருந்தார்.

சுமார் ஒரு மணி நேரம் ஒன்றாகக் கழித்த பிறகு, அவர்கள் புறப்படத் தயாரானார்கள்.

காதம்பரி ராமிடம் கூறினாள்:

“அப்பா, நானும் அம்மாவும் நாளை காலை 6.45 மணிக்கு இங்கு வந்து உங்களை விமான நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறோம். உங்கள் விமான நேரம் மாற்றப்பட்டிருப்பதை தலைமை அதிகாரி அட்கின்சனுக்கும் மற்ற ஊழியர்களுக்கும், குறிப்பாக அலிக்கும் தெரிவித்துவிட்டேன். எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்யப்பட்டுவிட்டன. நாளை பார்க்கலாம் அப்பா. இப்போது நீங்கள் நிம்மதியாக இருங்கள். உங்கள் பொருட்களை எல்லாம் எடுத்துச் செல்லத் தயாராக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். மேலும், இன்றிரவு இங்கேயே விருந்தினர் இல்லத்தில் இரவு உணவைச் சாப்பிடுங்கள்.”

வசந்தியும் அன்புடன்,

“ராம், உங்களைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். காலையில் பார்க்கலாம்,” என்று கூறினாள்.

அதன்பிறகு இருவரும் அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

இரவு உணவை முடித்துக்கொண்ட ராம் தனது அறைக்குத் திரும்பி சிறிது நேரம் தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

அப்போது திடீரென, அவருக்குப் பிடித்த சாண்டல்வுட் நடிகர் அனந்த் நாக் அவர்களுக்கு தாதாசாகேப் பால்கே விருது வழங்கப்படுவது குறித்த நிகழ்ச்சி ஒன்று தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது.

ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“உண்மையிலேயே தகுதியான ஒரு மாபெரும் கலைஞர்,” என்று அவர் பாராட்டுடன் மெதுவாகக் கூறினார்.

அந்த நேரத்தில் அவரது தொலைபேசி ஒலித்தது.

மைசூரிலிருந்து ராஜ் அழைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ஹலோ ராம். உங்கள் மின்னஞ்சலின்படி, நீங்கள் நாளை புறப்படுகிறீர்கள், இல்லையா?” என்று ராஜ் கேட்டார்.

ராம் பதிலளித்தார்:

“ஆம் ராஜ். விமானப் பயண நேரத்தில் சிறிய மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. இப்போது காலை 9 மணிக்கான விமானத்தில் செல்கிறேன். மதியம் சுமார் 2 மணிக்கு பெங்களூரைச் சென்றடைய வேண்டும்.”

ராஜ் மகிழ்ச்சியுடன் ஆச்சரியப்பட்டார்.

“ராம், இது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியான செய்தி! நான் இன்று சில அலுவலகப் பணிகளுக்காக பெங்களூரில் இருக்கிறேன். நாளை மதியம் வரை இங்கேதான் இருப்பேன். நான் விமான நிலையத்திற்கு வந்து உங்களை அழைத்துச் செல்கிறேன்.”

ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“அது அருமையான செய்தி ராஜ். நாளை சந்திப்போம். பை!”

என்று கூறிவிட்டு ராம் தொலைபேசியை வைத்தார்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த அவர், அன்று நடைபெற்ற அனைத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தார் — வசந்தியின் அன்பும் அக்கறையும், காதம்பரியின் பாசமும், தனது பயணத்திற்காக செய்யப்பட்டிருந்த அனைத்து ஏற்பாடுகளும், எதிர்பாராத விதமாக ராஜைச் சந்திக்கக் கிடைத்த வாய்ப்பும், தனது வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அற்புதமான மாற்றங்களும் அவரது நினைவில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்து சென்றன.

மனநிறைவுடன் புன்னகைத்தபடி, ராம் மெதுவாகத் தனக்குள் கூறிக்கொண்டார்:

“என்னைப் பொறுத்தவரை வாழ்க்கை உண்மையிலேயே... உண்மையிலேயே அழகானது.”

தொடரும்…

கே. ராகவன்

25-9-26