Small Story 531.T

சிறுகதை 531 பதவி மாறியது ராதிகா கடந்த ஆண்டு ஒரு பிரபலமான ஆன்லைன் குழுவில் சேர்ந்தார். ஒரு ஆண்டுக்குள், அந்த குழுவின் 60,000-க்கும் மேற்பட்ட உறுப்பினர்களால் அவரது கட்டுரைகள் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டன. அவர் சேர்ந்ததிலிருந்து சுமார் 80 சதவீத உறுப்பினர்கள் அவரது பதிவுகளை விரும்பியிருந்தனர். இது அவரது எழுத்துத் திறமையையும், குழுவின் செயலில் ஈடுபாட்டையும் வெளிப்படுத்தியது. ஒருநாள், குழு நிர்வாகியிடமிருந்து ராதிகாவிற்கு ஒரு செய்தி வந்தது. அவருக்கு “மோடரேட்டர்” (Moderator) பதவி வழங்கப்படுவதாக அதில் கூறப்பட்டிருந்தது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் தகவல் தொடர்பியல் மற்றும் பத்திரிகைத்துறையில் பட்டம் பெற்றிருந்த ராதிகா, இந்த வாய்ப்பால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவர் பதிலளிக்கத் தயாராக இருந்தபோது, எதிர்பாராத ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அது பாஸ்டனில் இருந்து அவரது தோழி வசந்தி அழைத்தது. “ஹேய், எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று வசந்தி கேட்டாள். ஒரு முக்கிய வெளியீட்டு நிறுவனத்தின் தலைமை ஆசிரியராக இருந்த தனது தோழியிடமிருந்து அந்த நேரத்தில் அழைப்பு வந்ததால் ராதிகா ஆச்சரியமடைந்தார். “நான் நன்றாக இருக்கிறேன்! நீ எப்படி இருக்கிறாய்? உன் கணவர் ராம் மற்றும் மகன் தேஜஸ் எப்படி இருக்கிறார்கள்?” என்று ராதிகா கேட்டார். “அனைவரும் நன்றாக இருக்கிறார்கள்,” என்று வசந்தி கூறினாள். “நாங்கள் எங்கள் பிரிவை விரிவுபடுத்துகிறோம். விரைவில் தொடங்கப்படவுள்ள டென்பர் கிளைக்காக உன்னை ‘லீட் எடிட்டர்’ (Lead Editor) பதவிக்கு பரிந்துரைத்துள்ளேன். தயவுசெய்து உன் வாழ்க்கை வரலாறு (Biodata) மற்றும் பாஸ்போர்ட் விவரங்களை அனுப்பு. மூன்று மாதங்களில் நீ டென்பரில் இருப்பாய்.” ராதிகா மிகுந்த அதிர்விலும் மகிழ்ச்சியிலும் ஆழ்ந்தார். ஒருபுறம், பிரபலமான குழுவில் மோடரேட்டர் பதவி கிடைத்தது பெருமையாக இருந்தது. மறுபுறம், லீட் எடிட்டர் பதவி அவரது தொழில் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய முன்னேற்றமாக இருந்தது. இரு பொறுப்புகளையும் ஒரே நேரத்தில் மேற்கொள்ள முடியாது என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அவர் குழு நிர்வாகியிடம் நன்றியுடன் பதிலளித்து, தனது நிலையை விளக்கினார். அவரது புதிய பொறுப்பை அறிந்த நிர்வாகி மிகவும் மகிழ்ந்து, அனைத்து உறுப்பினர்களிடமும் வாழ்த்து செய்தி பகிர்ந்தார். குழு உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அவரது வெற்றியை கொண்டாடி, மனமார்ந்த வாழ்த்துகளை தெரிவித்தனர். ராதிகா தனது விவரங்களை வசந்திக்கு அனுப்பினார். அவரது புதிய பதவியை அறிந்த அவரது பெற்றோரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். டென்பருக்கான பயணத்தில் விமானத்தில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்தபோது, அவர் மெதுவாக தன்னிடம் பேசிக் கொண்டார்: “ஒருகாலத்தில் பிரபலமான குழுவில் மோடரேட்டர் பதவி எனக்கு வழங்கப்பட்டது. இன்று, ஒரு பன்னாட்டு வெளியீட்டு நிறுவனத்தில் லீட் எடிட்டராக பொறுப்பேற்கிறேன். அந்த குழுவே எனக்கு அதிர்ஷ்டச் சின்னமாக இருந்தது.” அவரது பதவி மாறியிருந்தது — ஆனால் எழுத்தின் மீதான அவரது ஆர்வம் மாறவில்லை. K.Ragavan 24-2-26

Tribute 916.

Tribute to the 36 Sati Savitri Nivasa Team 916 Today, I fondly remember an interesting stage drama I recently witnessed and thoroughly enjoyed. Though the play ran for 90 minutes, I attended it at my daughter’s request—and I am truly glad I did. I deeply admired the performance of all the artists. Acting on stage is indeed a herculean task, and I was amazed by the outstanding performances delivered by the entire cast, skillfully guided by the capable director, Karthik Hebbar. The dialogues were powerful, cleverly woven with references to current events, and filled with delightful humor. The songs and dance performances added great charm and vibrancy to the production. Among the many talented performers, a few characters remain fresh in my memory—Saradha Amma, Jayamma, Saroja, and the daughter-in-law Karthiyayini. Each of them portrayed their roles with remarkable authenticity and grace. It was truly a memorable evening for me on 18th February at the renowned Ranga Shankara auditorium. I wholeheartedly wish Karthik Hebbar and his entire team many more successes for this play in the coming days, and also great achievements in their future creative ventures. K.Ragavan 23-2-26

Small Story 530.

Small Story 530: An Amazing Visit to the Trio Castle House Ramyawas anxious and excited to receive her guests of Her mother-in-law had come from the US three daughter of brother , who were all holding good positions there. Exactly at 11 a.m., the trio—Lakshmi, Swapna, and Nandhini—arrived carrying a box full of sweets. They greeted Aunt Pankajam warmly and smiled at Ramya. Ramya welcomed them into her home with great joy. The three women, in their mid-fifties and elder to Ramya, spoke in their pure South Indian mother tongue, which filled the house with warmth and familiarity. After enjoying a delicious lunch along with the sweets they had brought, the guests were very happy. They told Aunt Pankajam that they had missed her for more than twelve years. They had also missed Ramya’s husband, Ramesh, and regretted not being able to attend the housewarming of their newly built home, which was designed with a unique concept. Now that they had finally seen it, they were thrilled. Ramya took them around the entire house, explaining how it had been built in an eco-friendly style. The guests were especially attracted to the structure, which was built with bricks and resembled a British castle. They admired the way Ramya maintained the house and were delighted by the amazing behavior of her dog. Lakshmi whispered to Ramya, “This time, we have planned not to miss anything. We are truly amazed by your beautiful eco-friendly castle-like home.” After spending a few pleasant hours together and enjoying tea with snacks, the trio left happily, grateful for meeting their aunt and her dear daughter-in-law. They could not meet the children, as they had gone to the office. While traveling back to their hotel, Swapna nodded and said, “What an amazing castle house—blending old tradition with beautiful antiques!” K.Ragavan 23-2-26

Small Story 530.T

Small Story 530: An Amazing Visit to the Trio Castle House Ramyawas anxious and excited to receive her guests of Her mother-in-law had come from the US three daughter of brother , who were all holding good positions there. Exactly at 11 a.m., the trio—Lakshmi, Swapna, and Nandhini—arrived carrying a box full of sweets. They greeted Aunt Pankajam warmly and smiled at Ramya. Ramya welcomed them into her home with great joy. The three women, in their mid-fifties and elder to Ramya, spoke in their pure South Indian mother tongue, which filled the house with warmth and familiarity. After enjoying a delicious lunch along with the sweets they had brought, the guests were very happy. They told Aunt Pankajam that they had missed her for more than twelve years. They had also missed Ramya’s husband, Ramesh, and regretted not being able to attend the housewarming of their newly built home, which was designed with a unique concept. Now that they had finally seen it, they were thrilled. Ramya took them around the entire house, explaining how it had been built in an eco-friendly style. The guests were especially attracted to the structure, which was built with bricks and resembled a British castle. They admired the way Ramya maintained the house and were delighted by the amazing behavior of her dog. Lakshmi whispered to Ramya, “This time, we have planned not to miss anything. We are truly amazed by your beautiful eco-friendly castle-like home.” After spending a few pleasant hours together and enjoying tea with snacks, the trio left happily, grateful for meeting their aunt and her dear daughter-in-law. They could not meet the children, as they had gone to the office. While traveling back to their hotel, Swapna nodded and said, “What an amazing castle house—blending old tradition with beautiful antiques!” K.Ragavan 23-2-26

Small Story 529.

Small Story 529 One Comment Won’t Decide Our Worth Vasanthy and Revathy were neighbours in a well-equipped apartment in the posh area of Anna Nagar, Chennai. They had been good friends for two decades. In fact, they had moved into the apartment on the same day and shared a strong bond of understanding and affection. One day, Revathy came to Vasanthy’s apartment with an upset look on her face. Vasanthy noticed immediately. “Hey, what happened? You’re not in your usual mood,” she asked gently. Revathy sighed. “Yesterday, one of my relatives met me at a mall. She has come from the US for the holidays. She told me that her son got a good job at Google and then asked what Vinod is doing. I told her he is working as a manager in a private company. Then she said sarcastically, ‘If he had studied IT, my son could have pulled him into Google. He is only an ordinary graduate.’ That comment really upset me.” Vinod was earning ₹2,50,000 per month in India, which was a very good salary, and he was happy with his job. Still, the remark about being ‘just an ordinary graduate’ hurt Revathy deeply. Vasanthy smiled calmly and said, “Is that why you’re upset? In this world, people make blunt comments without thinking. They don’t realize that situations change. I never bother about what others say — whether they call me good or bad. No one can decide a person’s growth or character just by commenting. Just because someone says something, we are not going to change. I am always Vasanthy, and you are Revathy. That’s all. We must learn to take such comments lightly. One person’s opinion cannot define us.” Revathy felt her mind clear. “You’re right, Vasanthy. We should take it easy and ignore such remarks.” After sharing some snacks and laughter, Revathy returned to her apartment with a smiling face. K.Ragavan 22-2-26

Small Story 529 .T

சிறுகதை 529 ஒரு கருத்து நம்மை நிர்ணயிக்காது சென்னையின் Anna Nagar என்ற பிரபலமான பகுதியில் உள்ள வசதிகள் நிறைந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசந்தி மற்றும் ரேவதி அண்டை வீட்டாராக வசித்து வந்தனர். இருபது ஆண்டுகளாக அவர்கள் நல்ல நண்பர்களாக இருந்தனர். உண்மையில், அதே நாளில் அவர்கள் இருவரும் அந்த குடியிருப்புக்கு குடிபெயர்ந்து வந்தவர்கள். பரஸ்பர புரிதலும் பாசமும் கொண்ட வலுவான உறவு அவர்களுக்கு இருந்தது. ஒரு நாள், ரேவதி கவலையுடன் வசந்தியின் வீட்டிற்கு வந்தாள். அவள் முகத்தை பார்த்தவுடன் வசந்தி ஏதோ தவறு இருப்பதை உணர்ந்தாள். “ஏன் ரேவதி, என்னாச்சு? இன்று உன் வழக்கமான மனநிலையில இல்லையே?” என்று மெதுவாக கேட்டாள். ரேவதி ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டாள். “நேற்று என் உறவினருள் ஒருத்தி மாலில் சந்தித்தாள். அவள் விடுமுறைக்காக அமெரிக்காவில் இருந்து வந்திருக்கிறாள். அவள் மகன் கூகுளில் நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறான் என்று பெருமையாகச் சொன்னாள். பிறகு வினோத் என்ன வேலை செய்கிறான் என்று கேட்டாள். நான் அவன் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் மேலாளராக வேலை செய்கிறான் என்றேன். உடனே அவள் கிண்டலாக, ‘அவன் ஐ.டி. படித்திருந்தா என் மகன் அவனை கூகுளில் சேர்த்திருப்பான். அவன் சாதாரண பட்டதாரி தானே!’ என்றாள். அந்த வார்த்தை எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது,” என்றாள். வினோத் மாதம் ரூ.2,50,000 சம்பளம் பெற்று இந்தியாவில் நல்ல நிலையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தான். அவன் தனது வேலையில் திருப்தியுடன் இருந்தான். இருந்தாலும் ‘சாதாரண பட்டதாரி’ என்ற அந்த குறிப்பு ரேவதியை மிகவும் காயப்படுத்தியது. வசந்தி அமைதியாக சிரித்துக் கொண்டு, “அதுக்குத்தான் இவ்வளவு கவலையா? இந்த உலகத்தில் பலர் யோசிக்காமல் பேசுவார்கள். சூழ்நிலைகள் எப்போதும் மாறக்கூடும் என்பதை அவர்கள் உணரமாட்டார்கள். யாராவது என்னைப் பற்றி நல்லதாகவோ கெட்டதாகவோ சொன்னாலும் நான் கவலைப்பட மாட்டேன். ஒருவரின் வளர்ச்சியையோ குணத்தையோ ஒரு கருத்து மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது. யாராவது ஏதாவது சொன்னதால் நாம் மாறப்போவதில்லை. நான் எப்போதும் வசந்திதான்; நீ எப்போதும் ரேவதிதான். அதுதான் உண்மை. இப்படிப்பட்ட கருத்துகளை லேசாக எடுத்துக் கொள்ள கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஒரே ஒருவரின் கருத்து நம்மை வரையறுக்க முடியாது,” என்றாள். வசந்தியின் வார்த்தைகள் ரேவதியின் மனதை தெளிவாக்கின. “நீ சொல்வது சரி வசந்தி. நாம் இவற்றை லேசாக எடுத்துக் கொண்டு புறக்கணிக்க வேண்டும்,” என்றாள். சிறிது நேரம் சிற்றுண்டி பகிர்ந்து சிரித்துக் கொண்ட பிறகு, ரேவதி முகத்தில் புன்னகையுடன் தன் வீட்டிற்கு திரும்பினாள். K.Ragavan 22-2-26

Smsll Story 528.

Small Story 528. Unexpected Blessings After his morning walk, Ram met his friend Nagaraj on the way. Nagaraj, who had retired as a civil engineer from a leading construction company, had settled near Ram’s apartment. “Hey Ram, I missed you for ten days. Where were you?” Nagaraj asked. “I went to Shimoga to attend a relative’s wedding. From there, I went to Hubli and came back yesterday. How are you?” Ram replied. “I’m fine. Today my grandson is writing his 12th Public Examination. He has a sentiment that whenever you wish him, he scores good marks in exams as well as in other activities. Since I met you, please come with me to my house, bless him, and I will drop you back home,” said Nagaraj. Ram was happy to hear that Nagaraj’s grandson, Varun, was appearing for his public exam. He liked the boy very much and was glad to bless him. Both of them reached Nagaraj’s house just as Varun was about to leave for the examination. Ram blessed him warmly and wished him success with high marks. After Varun left, Nagaraj’s wife offered Ram his favorite masala dosa with ginger tea. Ram gladly accepted it and enjoyed the delicious homemade breakfast. As he prepared to leave, Ram whispered to Nagaraj, “Before I met you today, I was planning to have masala dosa at our Udupi restaurant. But God blessed me with a homemade one instead.” Nagaraj smiled and nodded. “You are always God’s blessed child.” Ram smiled contentedly as Nagaraj dropped him back at his house, grateful for the unexpected blessing that made his day special. K.Ragavan 21-2-26