Small Story 626.T

 Small Story 626 

சண்முகப்ரியா

விதி சேர்த்த இனிய இணைவு

தலைமை ஆசிரியராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற பிறகு, சுவாமி தனது மனைவி பார்வதியுடன் சொந்த ஊரான திருநெல்வேலியில் குடியேறினார். அவர்களின் ஒரே மகள் பிரியா, பெங்களூரில் உள்ள ஒரு ஐடி நிறுவனத்தில் திட்ட மேலாளராக (Project Manager) வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

இருபத்தேழு வயதான பிரியா அழகானவள், வெண்மையான நிறம் கொண்டவள், புத்திசாலி, நன்னடத்தையுடையவள். அவள் அலுவலகத்தில் அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டாள். இருந்தாலும், சுவாமிக்கும் பார்வதிக்கும் மகளின் திருமணம் குறித்து கவலை இருந்தது. அவர்களது உறவினர்களின் மகள்கள் பெரும்பாலும் இருபத்துநான்கு வயதிற்குள் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தனர். பிரியாவின் ஜாதகமும் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது என்று கூறப்பட்டாலும், ஏதோ காரணத்தால் சரியான நேரம் இன்னும் வரவில்லை. முன்பு, நல்ல கல்வியும் உயர்ந்த பதவியும் கொண்ட இரண்டு வரன்களை, அவர்கள் உயரமாக இல்லாததால் பிரியா மறுத்துவிட்டாள்.

ஒரு மாலை, பிரியா அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்திற்கு டிபன் சாப்பிடச் சென்று அமைதியாக ஒரு மூலையில் அமர்ந்தாள். சிறிது நேரத்தில், வயதான தம்பதியர் ஒருவரும் அவர்களின் மகனும் வந்து அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்தனர். அந்த அம்மையார் அன்பாக சிரித்தார்.

“ஹலோ! நீங்க பக்கத்தில்தானே இருக்கிறீர்கள்? உங்கள் முகம் எங்கோ பார்த்த மாதிரி இருக்கு,” என்று கேட்டார்.

“ஆமாம் ஆன்ட்டி,” என்று மரியாதையுடன் பதிலளித்தாள் பிரியா. “நான் அருகிலுள்ள பிரெஸ்டீஜ் அபார்ட்மெண்ட்ஸ்ல தங்கியிருக்கேன்.”

அந்த அம்மையார் மகிழ்ச்சியுடன், “அப்படியா! நாங்களும் அங்கத்தான் இருக்கோம்! என் கணவர் சுப்பிரமணியம் ஐபி துறையில் இருந்து சமீபத்தில் ஓய்வு பெற்றார். இப்போது இங்கே குடியேறியிருக்கோம். எங்கள் மகன் சண்முகம் கடந்த வாரம் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருக்கான். எல்லாரும் சேர்ந்து டின்னருக்குதான் வந்தோம்,” என்றார்.

சண்முகம் பிரியாவைப் பார்த்து இனிமையாக சிரித்தான்.

“அப்படியா, உங்களுக்கு பெங்களூர் பிடிக்குமா?” என்று கேட்டான்.

அவனுடைய இனிய குரலும் கவர்ச்சியான தோற்றமும் பிரியாவை உடனே ஈர்த்தது.

“பிடிக்கும்,” என்று மெதுவாக பதிலளித்தாள். “நான் திருநெல்வேலியிலிருந்து வந்தவள் தான். ஆனா கடந்த இரண்டு வருடங்களாக இங்கே வேலை செய்கிறேன்.”

“நல்லது,” என்றான் அவன். “நான் அமெரிக்காவில் கூகுளில் Project Manager ஆக வேலை செய்கிறேன். விடுமுறைக்காக இங்கே வந்திருக்கேன்.”

அவனுடைய அம்மா மகிழ்ச்சியுடன் தொடர்ந்தார்:

“இந்த வருடத்துக்குள்ளே சண்முகத்துக்கு கல்யாணம் பண்ணணும் என்று நினைக்கிறோம். உங்க நண்பர்களில் நல்ல பெண் யாராவது இருந்தா சொல்லுங்க. இப்போ நாம அக்கம்பக்கத்தினர் தானே!”

பிரியா மெதுவாக சிரித்தாள்.

“கண்டிப்பா ஆன்ட்டி,” என்றாள்.

அந்த அம்மையார் சாதாரணமாக கேட்டார்:

“உங்க கணவர் எங்கே வேலை செய்கிறார்?”

பிரியா வெட்கத்துடன் சிரித்து,

“எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகல ஆன்ட்டி,” என்றாள்.

அந்த நேரத்தில், சண்முகம் கை கழுவ எழுந்தான். அவன் உயரமாகவும் அழகாகவும் இருப்பதைப் பார்த்த பிரியாவின் மனம் அமைதியாக அவனை ரசித்தது.

புறப்படும் முன், அந்த அம்மையார் பிரியாவின் அப்பாவின் தொலைபேசி எண்ணை கேட்டார். பிரியா தனது எண்ணையும் சேர்த்து கொடுத்துவிட்டு மரியாதையுடன் விடை பெற்றாள்.

ஒரு வாரம் கழித்து, சுவாமியும் பார்வதியும் முன் அறிவிப்பில்லாமல் திடீரென பெங்களூருக்கு வந்தார்கள்.

அதிர்ச்சியடைந்த பிரியா,

“என்னம்மா விஷயம்?” என்று கேட்டாள்.

பார்வதி மர்மமான சிரிப்புடன்,

“இன்று உனக்காக ஒரு மாப்பிள்ளை பார்க்கப் போறோம்,” என்றாள்.

“எங்கே?” என்று ஆர்வமாக கேட்டாள் பிரியா.

“உன் அபார்ட்மெண்ட்லதான்,” என்று அம்மா பதிலளித்தார்.

உடனே, உணவகத்தில் சந்தித்த அன்பான அந்த அம்மையார் பிரியாவுக்கு நினைவுக்கு வந்தார்.

அன்று மாலை, இரு குடும்பங்களும் சண்முகத்தின் வீட்டில் முறையாக சந்தித்தனர். பிரியாவும் சண்முகமும் சில நேரம் தனியாக பேசினர். பின்னர் இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் இந்த திருமணத்திற்கு சம்மதித்தனர்.

இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, திருநெல்வேலியில் உறவினர்களும் நண்பர்களும் ஆசீர்வதிக்க, அவர்கள் திருமணம் விமரிசையாக நடைபெற்றது. அடுத்த வாரமே புதுமண தம்பதியர் அமெரிக்காவிற்குப் புறப்பட்டனர். விரைவில் பிரியாவும் கூகுளில் சேர்ந்து தனது கணவருடன் அதே அலுவலகத்தில் வேலை செய்ய இருந்தாள்.

மகள் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்படுவதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்வதி, சுவாமியிடம் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“கவனிச்சீங்களா? நம்ம மாப்பிள்ளை பேரும் நம்ம மகள் பேரும் சேர்ந்து உங்களுக்கு பிடித்த ராகமான ‘சண்முகப்ரியா’ மாதிரி இருக்கு.”

சுவாமியின் கண்கள் நனிந்தன.

“ஆமாம்… கடவுள் உண்மையிலேயே பெரியவர்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்.

— கே. ராகவன்

30-5-26

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 29 May 26,

War's impact on students

Continued attacks and rising tensions from the US-Iran war are causing immense inconvenience to civilians, expatriates and especially students. Many educational institutions have shifted to online classes, while several students have returned to their home countries due to safety concerns and instability. People around the world hope that both the US and Iran will understand the suffering and anxiety faced by ordinary citizens and students. There is growing expectation that both sides should engage in sincere negotiations, avoid further escalation, and work toward a peaceful and permanent resolution in the interest of global peace, regional stability and the world economy. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story.625.

 Small Story 625 

No Expectations

Mukund signed the last letter prepared for dispatch by Clerk Rangaswamy. After signing it, he silently prayed that the contract mentioned in the letter would come to his company.

Mukund was a Regional Manager working for a leading electronic distribution company dealing with many top brands. The company supplied products to distributors across India, Sri Lanka, and Africa.

After finishing his work, Mukund walked to his car to drive home to Adyar. Though it was only a five-kilometre drive, the traffic was usually heavy. But that evening, the roads were surprisingly clear.

As he reached home, he smiled softly and whispered, “Home is home.”

His wife Nandhini greeted him warmly.

“Shall I bring you tea and biscuits?” she asked.

“Thank you. I had tea just half an hour ago. Has Supraja returned from office?” Mukund asked.

Nandhini replied, “Today is her friend’s birthday party. She said she’ll be a little late.”

Mukund nodded and went to wash his face.

Just then, Nandhini’s mobile phone rang. It was her friend Shyamala.

“Hey, how are you? Are you at home? Arjun has gone to his friend’s party and will return late. He said if I am nearby, he’ll pick me up. I told him I would wait at your place.”

“Come over,” said Nandhini happily.

Within ten minutes, Shyamala arrived from the next street where she lived in her independent house.

The two friends spent time reminiscing about old memories while enjoying snacks prepared by Nandhini.

Soon, Nandhini received a call.

“Mum, I’m on the way to aunty’s house,” said Arjun.

Ten minutes later, Arjun arrived along with Supraja.

Supraja laughed and said, “Mum, I never knew Arjun was Shyamala aunty’s son! We met at the party through a mutual friend.”

Shyamala looked at Supraja with admiration.

“What a charming girl your daughter is! Whoever marries her will be very lucky.”

Nandhini smiled proudly.

“Yes. My husband’s friend’s son, Suhas, is going to marry her. He is a plastic surgeon in Singapore.”

“Oh, that’s wonderful,” whispered Shyamala.

After a while, Shyamala and Arjun left.

While driving back home, Arjun said softly,

“Mom, I know you’re disappointed… but I am not.”

Shyamala looked at him quietly.

Arjun smiled gently.

“Because I do not expect anything.”

Shyamala nodded in silence.

“Yes… that is true.”

K.Ragavan

29-5-26

Small Story 625.T

 

சிறுகதை 625

எதிர்பார்ப்புகள் இல்லை

கிளார்க் ரங்கசாமி தயார் செய்திருந்த கடைசி கடிதத்திலும் முகுந்த் கையெழுத்திட்டார். கையெழுத்திட்டவுடன், அந்தக் கடிதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த ஒப்பந்தம் தன் நிறுவனத்திற்கே கிடைக்க வேண்டும் என்று மனதிற்குள் அமைதியாக பிரார்த்தித்தார்.

முகுந்த், பல முன்னணி மின்னணு நிறுவனங்களின் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் ஒரு பெரிய விநியோக நிறுவனத்தில் பிராந்திய மேலாளராகப் பணியாற்றி வந்தார். அந்த நிறுவனம் இந்தியா, இலங்கை மற்றும் ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் உள்ள விநியோகஸ்தர்களுக்கு பொருட்களை வழங்கி வந்தது.

வேலை முடிந்ததும், அடையாரில் உள்ள வீட்டிற்குச் செல்ல தனது காரை நோக்கி நடந்தார் முகுந்த். வீடு வெறும் ஐந்து கிலோமீட்டர் தூரம்தான் இருந்தாலும், வழக்கமாக போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகமாக இருக்கும். ஆனால் அந்த மாலை, சாலைகள் ஆச்சரியமாக வெறிச்சோடியிருந்தன.

வீட்டிற்கு வந்ததும், மெதுவாக சிரித்தபடி,

“வீடு என்றால் வீடுதான்,” என்று முணுமுணுத்தார்.

அவரது மனைவி நந்தினி அன்புடன் வரவேற்றாள்.

“டீயும் பிஸ்கட்டும் கொண்டு வரட்டுமா?” என்று கேட்டாள்.

“வேண்டாம், நன்றி. அரை மணி நேரத்துக்கு முன்தான் டீ குடித்தேன். சுப்ரஜா ஆபீஸிலிருந்து வந்துவிட்டாளா?” என்று கேட்டார் முகுந்த்.

நந்தினி பதிலளித்தாள்:

“இன்று அவளுடைய தோழியின் பிறந்தநாள் விழா. கொஞ்சம் தாமதமாக வருவேன் என்று சொன்னாள்.”

முகுந்த் தலையசைத்துவிட்டு முகம் கழுவச் சென்றார்.

அந்த நேரத்தில் நந்தினியின் கைப்பேசி ஒலித்தது. அழைத்தது அவளது தோழி ஷ்யாமளா.

“ஹலோ, எப்படி இருக்கிறாய்? வீட்டில்தானே இருக்கிறாய்? அர்ஜுன் நண்பனின் பார்ட்டிக்குப் போயிருக்கிறான். தாமதமாக வருவான். நான் அருகில் இருந்தால் என்னை அழைத்துச் செல்கிறேன் என்று சொன்னான். அதனால் உன் வீட்டில் காத்திருக்கிறேன் என்று சொன்னேன்.”

“உடனே வா,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னாள் நந்தினி.

பத்து நிமிடங்களுக்குள், அடுத்த தெருவில் உள்ள தனி வீட்டிலிருந்து ஷ்யாமளா வந்துவிட்டாள்.

இரு தோழிகளும் நந்தினி தயாரித்திருந்த சிற்றுண்டிகளை சாப்பிட்டபடி பழைய நினைவுகளைப் பகிர்ந்து மகிழ்ந்தனர்.

சிறிது நேரத்தில் Shyamalaku ஒரு அழைப்பு வந்தது.

“அம்மா, நான் ஆன்ட்டி வீட்டுக்கு வந்துகொண்டிருக்கிறேன்,” என்றான் அர்ஜுன்.

பத்து நிமிடங்களில், அர்ஜுன் சுப்ரஜாவுடன் வந்தான்.

சுப்ரஜா சிரித்தபடி சொன்னாள்:

“அம்மா, அர்ஜுன் ஷ்யாமளா ஆன்ட்டியின் மகன் என்று எனக்கே தெரியாது! பார்ட்டியில் ஒரு பொதுநண்பர் மூலம் தான் நாங்கள் சந்தித்தோம்.”

ஷ்யாமளா சுப்ரஜாவை ரசித்துப் பார்த்தாள்.

“உங்கள் மகள் எவ்வளவு அழகாகவும் கவர்ச்சியாகவும் இருக்கிறாள்! யார் அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்களோ, அவர்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலிகள்.”

நந்தினி பெருமையுடன் சிரித்தாள்.

“ஆம். என் கணவரின் நண்பரின் மகன் சுஹாஸ் அவளைத் திருமணம் செய்யப் போகிறார். அவர் சிங்கப்பூரில் பிளாஸ்டிக் சர்ஜனாக இருக்கிறார்.”

“அப்படியா… மிகவும் சந்தோஷம்,” என்று மெதுவாக சொன்னாள் ஷ்யாமளா.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ஷ்யாமளாவும் அர்ஜுனும் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

வீட்டிற்கு காரில் திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது, அர்ஜுன் மெதுவாகச் சொன்னான்:

“அம்மா, நீங்கள் ஏமாற்றமடைந்திருக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்… ஆனால் நான் இல்லை.”

ஷ்யாமளா அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.

அர்ஜுன் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.

“ஏனென்றால்… நான் எதையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை.”

ஷ்யாமளா அமைதியாக தலையசைத்தாள்.

“ஆம்… அது உண்மைதான்.”

— கே. ராகவன்

29-5-26

Small Story 624.

 Small Story 624.

Memorable Encounter

Vishal and his father, Vishnu, entered their reserved compartment on the train bound for Mangalore. Vishal was traveling to attend his entrance examination at a center in Mangalore the next day.

Suddenly, someone from the first row called out, “Hey Vishnu!” Vishnu turned around and was delighted to see his cousin Nirupa.

“Hi Vishnu! How are you?” she asked warmly.

“I’m fine. How are you? And how is Venkat?” Vishnu replied.

“He’s doing well. I’m going to Mangalore to attend a wedding. What about you?”

“Vishal is going to write his entrance exam tomorrow,” Vishnu said proudly.

“Oh, that’s wonderful,” Nirupa said with a smile. “You both can stay at my friend’s house. No need to spend money on hotel accommodation.”

“Thank you, Aunty,” Vishal replied politely. “My exam center is in Mangalore itself.”

After reaching Mangalore, the three of them hired a cab and went to Nirupa’s friend’s house. The moment Vishnu saw the lady who opened the door, he was stunned. She was Rohini — his old college classmate.

Rohini was equally surprised and happy.

“Hey Vishnu! How are you?” she exclaimed.

Nirupa laughed happily on seeing their excitement. “So both of you studied together in college!”

During his college days, Vishnu had secretly admired Rohini, but he had never expressed his feelings to her. After graduation, Rohini had gone abroad for higher studies and later returned to settle in her hometown, Mangalore, with her husband Vinod.

Rohini and Vinod were living a peaceful and happy life. Though they had no children, they lovingly ran a Montessori school for kids. Vinod worked as a chemical engineer in a leading company in Mangalore.

The next morning, Vishal and Vishnu left early for the examination center. After the exam, father and son boarded the train back to Bangalore.

As the train moved forward, Vishnu sat quietly, lost in memories of his college days. He felt grateful that fate had given him an opportunity to meet Rohini again after twenty long years. Vinod too had turned out to be a kind and gentle person.

Vishnu realized that some emotions change beautifully with time. What was once an unspoken youthful crush had now transformed into a pure and divine friendship.

Looking out through the train window, he whispered softly to himself,

“God is kind enough to let me meet my old friend again after two decades.”

K.Ragavan

28-5-26

Small Story 624.T

 சிறுகதை 624

மறக்க முடியாத சந்திப்பு

மங்களூருக்குப் புறப்பட்டிருந்த ரயிலின் முன்பதிவு செய்யப்பட்ட பெட்டிக்குள் விஷாலும் அவரது தந்தை விஷ்ணுவும் நுழைந்தனர். அடுத்த நாள் மங்களூரில் நடைபெறவிருந்த நுழைவுத் தேர்வை எழுதுவதற்காக விஷால் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தான்.

அப்போது முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த ஒருவர் திடீரென,

“ஏய் விஷ்ணு!” என்று அழைத்தார்.

விஷ்ணு திரும்பிப் பார்த்ததும் மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர்ந்தது. அது அவரது உறவுச் சகோதரி நிரூபா.

“ஹாய் விஷ்ணு! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று அவள் அன்புடன் கேட்டாள்.

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நீ எப்படி இருக்கிறாய்? வெங்கட் எப்படி இருக்கிறார்?” என்று விஷ்ணு பதிலளித்தார்.

“அவர் நலமாக இருக்கிறார். நான் ஒரு திருமண விழாவில் கலந்துகொள்ள மங்களூருக்கு போகிறேன். நீங்கள்?” என்று நிரூபா கேட்டாள்.

“விஷால் நாளை நுழைவுத் தேர்வு எழுதப் போகிறான்,” என்று பெருமையுடன் கூறினார் விஷ்ணு.

“அப்படியா! மிகவும் சந்தோஷம்,” என்று சிரித்தபடி சொன்னாள் நிரூபா.

“நீங்கள் இருவரும் என் தோழியின் வீட்டில்தான் தங்குங்கள். ஹோட்டலுக்காக தேவையில்லாமல் பணம் செலவழிக்க வேண்டாம்.”

“நன்றி ஆன்ட்டி,” என்று மரியாதையுடன் கூறினான் விஷால்.

“என் தேர்வு மையமும் மங்களூரில்தான் இருக்கிறது.”

மங்களூரை அடைந்தபின், மூவரும் ஒரு கார் வாடகைக்கு எடுத்து நிரூபாவின் தோழியின் வீட்டுக்குச் சென்றனர். கதவைத் திறந்த பெண்மணியைப் பார்த்தவுடன் விஷ்ணு அதிர்ச்சியடைந்தார். அவள் அவரது பழைய கல்லூரி தோழி ரோகிணி.

ரோகிணியும் அவரைக் கண்டு அதே அளவு மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

“அட விஷ்ணு! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று உற்சாகமாகக் கேட்டாள்.

இருவரின் ஆச்சரியத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் பார்த்த நிரூபா சிரித்தபடி,

“அப்படியா! நீங்கள் இருவரும் கல்லூரியில் சேர்ந்து படித்தவர்களா?” என்றாள்.

கல்லூரி நாட்களில் விஷ்ணு ரோகிணியை மனதார விரும்பியிருந்தார். ஆனால் தனது காதலை ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தவில்லை. படிப்பை முடித்தபின் ரோகிணி மேல்படிப்பிற்காக வெளிநாடு சென்றாள். பின்னர் தன் கணவர் வினோத்துடன் சொந்த ஊரான மங்களூரில் குடியேறினாள்.

ரோகிணியும் வினோதும் அமைதியான மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களுக்கு குழந்தைகள் இல்லாவிட்டாலும், சிறு குழந்தைகளுக்காக அன்புடன் ஒரு மாண்டிசொரி பள்ளியை நடத்தி வந்தனர். வினோத் மங்களூரிலுள்ள ஒரு முன்னணி நிறுவனத்தில் ரசாயனப் பொறியாளராக பணியாற்றி வந்தார்.

அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே விஷாலும் விஷ்ணுவும் தேர்வு மையத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர். தேர்வு முடிந்தபின், தந்தையும் மகனும் பெங்களூருக்குத் திரும்பும் ரயிலில் ஏறினர்.

ரயில் மெதுவாக முன்னே நகர்ந்துகொண்டிருக்க, விஷ்ணு அமைதியாக அமர்ந்து தனது கல்லூரி நாட்களின் நினைவுகளில் மூழ்கினார். இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ரோகிணியை மீண்டும் சந்திக்கும் வாய்ப்பை விதி தந்ததற்காக அவர் மனமார நன்றியுணர்வு கொண்டார். வினோதும் மிகவும் நல்ல மனம் கொண்ட மனிதராக இருந்தார்.

ஒருகாலத்தில் சொல்லப்படாத இளமைக் காதலாக இருந்த உணர்வு, காலப்போக்கில் தூய்மையான தெய்வீக நட்பாக மாறிவிட்டதை விஷ்ணு உணர்ந்தார்.

ரயில் ஜன்னல் வழியாக வெளியைக் கவனித்தபடி, மெதுவாக அவர் தன்னிடமே கூறிக்கொண்டார்:

“இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என் பழைய தோழியை மீண்டும் சந்திக்கச் செய்த கடவுள் உண்மையிலேயே கருணையாளர்.”

— கே. ராகவன்

28-5-26

Small Story 623.

 Small Story 623 

Sweet News

Ram and Apparao entered their usual meeting place to meet their friends. Apparao and Ram lived ini the same apartment complex. Both had retired from the Income Tax Department with good reputations. Apparao lived with his wife Brundha and daughter Aruna in the flat next to Ram’s apartment.

Ram and his wife Suganthi were alone in their large apartment. Their son Rakesh worked for a leading advertising agency in Mumbai. At twenty-eight, he was smart, friendly, and well settled, though he was still unmarried. He visited his parents whenever he found time.

As soon as Ram and Apparao arrived, their friend Vasu welcomed them warmly and offered sweets.

“My son got engaged yesterday,” Vasu announced proudly. “The girl is his classmate from Mumbai.”

Everyone happily tasted the delicious Mysore Pak and Badam Cake.

Apparao smiled and said, “That is wonderful news, Vasu. I hope Ram will also distribute sweets soon.”

Ram laughed softly. “I too wish for that day. But whenever I bring up the topic of marriage, Rakesh refuses and shows no interest.”

One of the friends comforted him. “Don’t worry. When the right time comes, he will agree.”

After spending nearly forty-five minutes discussing various topics ranging from sports to films, the friends dispersed happily.

When Ram returned home, Suganthi greeted him with excitement.

“Good news! Apparao’s daughter Aruna has got a good job in Bengaluru. She will join tomorrow. Brundha sent this Badusha sweet for us.”

Ram smiled happily. “Wonderful! In the morning, we celebrated Vasu’s son’s engagement, and now Aruna’s job. Sou many good things are happening.”

Suganthi sighed gently. “Yes, good newsu everywhere. I wonder when good news will come to our home.”

Just then, Rakesh called from Mumbai.

“Mum,” he said, “my senior manager advised me not to postpone marriage and suggested that marrying at the right age is important. He sent me a photograph of his relative and asked me to share it with you and Dad. I respect him a lot for his advice. Also, I have been transferred as manager to our new Bengaluru branch.”

Ram’s face lit up with joy. His son would now be closer to them in Bengaluru. Curious, he opened the forwarded photograph. To his surprise, it was none other than Aruna.

Before Ram could recover from his excitement, Apparao entered the house holding his mobile phone.

“I came to show you the photograph sent by my relative through Rakesh’s senior manager,” he said eagerly.

Both friends looked at each other in amazement. Ram smiled warmly and said, “Apparao, your words have come true. Without even knowing it, we are going to become sammandhis!”

The two families shared sweets once again, this time celebrating a beautiful relationship destined by fate.

K.Ragavan

27-5-26