Small Story 679.T

 சிறுகதை 679

வாழ்க்கை அழகானது – 24

"இன்னும் சில நாட்கள்கூட நான் உயிருடன் இருப்பேனா என்று தெரியவில்லை," என்று வசந்தியின் அம்மா கூறினார்.

வசந்தி: "அம்மா, தயவுசெய்து அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீர்கள்."

அவர்களுடன் சில மணி நேரம் கழித்த பிறகு, ராம் பெங்களூருக்கு திரும்பிச் சென்றார்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, வசந்தியின் அம்மா காலமானார் என்ற அதிர்ச்சியான செய்தி ராமுக்குக் கிடைத்தது. உடனே அவர் மைசூருக்குச் சென்று, வசந்தியைச் சந்தித்து ஆறுதல் கூறினார்.

ராம்: "என்ன செய்வது... இழப்பு என்றால் இழப்புதான்."

வசந்தி மிகவும் பலவீனமாக இருந்ததால், அதிகம் பேச முடியவில்லை.

ராம்: "வசந்தி, மனம் மாறுவதற்காக சில நாட்கள் பெங்களூருக்கு வரலாமே?"

வசந்தி: "நன்றி, ராம். எனக்கு பதவி உயர்வு கிடைத்திருக்கிறது. அதோடு, புனே அருகிலுள்ள மகாபலேஷ்வருக்கு பணியிட மாற்றமும் வந்துள்ளது. இந்தத் திங்கட்கிழமை அங்கே பணியில் சேர வேண்டும்."

ராம்: "இவ்வளவு அவசரமாக ஏன்? இன்னும் சில நாட்கள் கழித்துச் சேர்ந்திருக்கலாமே."

வசந்தி: "வீட்டிலேயே இருந்தால் அம்மாவின் நினைவுகள் என்னை மிகவும் வாட்டும். அதனால்தான் உடனே பணியில் சேர முடிவு செய்தேன்."

ராம்: "உன் விருப்பம். உடல்நலத்தையும் மனதையும் நன்றாகப் பார்த்துக்கொள். அங்கே சென்றவுடன் எனக்கு ஒரு அழைப்பு செய். இதைத் தவிர இப்போது என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை."

வசந்தி: "கண்டிப்பாக, ராம். நான் எங்கே இருந்தாலும், என் மனம் உன்னிடம்தான் இருக்கும். நீங்களும் உங்களைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்."

ராம்: "மைசூரில் நாம் ஒன்றாகக் கழித்த அந்த அழகான நாட்களை நான் என்றும் நினைத்துக்கொண்டே இருப்பேன். அவற்றை என்னால் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது."

வசந்தி: "நானும் அப்படித்தான், ராம். வருகிறேன்."

அந்த அழகிய நகரமான மைசூரிலிருந்து, அந்த இரு அழகிய உள்ளங்களும் தங்களது வாழ்க்கைப் பயணத்தின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கிப் பிரிந்தனர்.

(தொடரும்...)

22-7-26

Thank you all.

 I sincerely thank my daughters, their families, and my grandchildren for the love, care, and support they extended to us during my wife's knee surgery earlier this month.

Despite their many personal and professional commitments, they made every effort to ensure that my wife was comfortable and well cared for throughout her surgery and recovery. Their selfless dedication, affection, and constant encouragement mean more to us than words can express. We deeply admire and appreciate their kindness and generosity.

We extend our heartfelt gratitude and warmest blessings to each one of them.

With warm regards,

K. Ragavan

Kudos to SpainTeam.

 The recent FIFA World Cup victory for Spain has brought immense joy not only to the Spanish people but also to football fans around the world. After many years, Spain has once again lifted the prestigious trophy, and their achievement is truly admirable.

Congratulations to the Spain national team on this remarkable victory. Kudos to the players, coaching staff, and everyone involved for their outstanding teamwork, dedication, and fighting spirit. Wishing the champions continued success in the years ahead!

Small Story 678.

 Small Story 678

L.ife is Beautiful.23.

The news was given by his friend,that Vasanthi’s Mother was admitted in the hospital That news was a shocking to ram.Last week Vasanthi was mentioning ,her mother was fine.Ram tried to contact her phone ,could n’t get. Then he tried that B.M.Hospital of Mysore,got her on the phone.Vasanthi’s voice was very low ,and she was more worried about her mom.

Ram,Dr,told me only few days for my mother.She is in the advanced stage of cancer.

Ram.Oh,my god. i will come immediately to Mysore.

Vasanthi.Do n’t worry ram,i will manage my self.If there is any emergency ,i will call you.

Ram.No,problem.Iwill come there in the evening.

Ram reached that hospital ,in the evening.Vasanthi was so happy to see ram.

Vasanthi.Thank you ,so much ram.You have come,from all the way.

Vasanthi’s mother saw ram,this is the first time she saw the hand some ram,which was described by her daughter.

Mother.Ram,Vasanthi told about you and your Beautiful nature. You have to give me a promise.

Ram.Tell me ,

Mother.Idon’t think ,i will survive for another ten days.Vasanthi likes you very much,and you should marry her.Promise me.

Ram.Iwill certainly marry,do n’t worry about that.You will live many years.

Mother.Thank you ram.Doctors are telling my survival is remote.

Vasanthi.Mom,why you are talking like this.

Mother.No,vasanthi my intution is telling ,i may live only few days.Iam happy you got a nice husband.

Vasanthi.I am praying our God ,you should live many more years.

Mother.No,vasanthi.Itoo want ,but. (tobe continued)

.21-7-26

Small Story 678T

 சிறுகதை 678

வாழ்க்கை அழகானது – 23

வசந்தியின் அம்மா மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்ற செய்தியை ராமுக்கு அவனது நண்பர் தெரிவித்தான். அந்தச் செய்தி ராமுக்கு பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. கடந்த வாரம்தான் வசந்தி, "என் அம்மா நன்றாக இருக்கிறார்" என்று கூறியிருந்தாள்.

ராம் உடனே வசந்தியின் கைப்பேசிக்கு அழைத்தான். ஆனால் தொடர்பு கிடைக்கவில்லை. பின்னர் மைசூரிலுள்ள பி.எம். மருத்துவமனைக்கு அழைத்தபோது, வசந்தியுடன் பேச முடிந்தது.

வசந்தியின் குரல் மிகவும் தளர்ச்சியாக இருந்தது. அவள் தன் அம்மாவைப் பற்றிய கவலையில் மூழ்கியிருந்தாள்.

வசந்தி: "ராம்... டாக்டர் என் அம்மாவுக்கு இன்னும் சில நாட்கள்தான் இருப்பதாகச் சொன்னார். அவருக்கு புற்றுநோய் மிகவும் முற்றிய நிலையில் உள்ளது."

ராம்: "ஐயோ! நான் உடனே மைசூருக்கு வருகிறேன்."

வசந்தி: "வேண்டாம் ராம். கவலைப்படாதீர்கள். நான் சமாளித்துக் கொள்கிறேன். ஏதாவது அவசரம் ஏற்பட்டால் நானே உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறேன்."

ராம்: "அது பரவாயில்லை. இன்று மாலையே நான் அங்கு வந்து விடுகிறேன்."

அன்றைய மாலை ராம் மருத்துவமனைக்கு வந்தான். அவனைப் பார்த்ததும் வசந்திக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

வசந்தி: "ரொம்ப நன்றி ராம். இவ்வளவு தூரம் இருந்து என்னைப் பார்க்க வந்திருக்கிறீர்கள்."

வசந்தியின் அம்மா ராமை முதல் முறையாகப் பார்த்தார். இதுவரை தனது மகள் சொல்லிக் கொண்டிருந்த அந்த அழகான, நல்ல மனம் கொண்ட இளைஞன் இவர்தானா என்று மனதில் எண்ணினார்.

அம்மா: "ராம், வசந்தி உங்களைப் பற்றியும் உங்கள் நல்ல குணத்தைப் பற்றியும் நிறைய சொல்லியிருக்கிறாள். நீங்கள் எனக்கு ஒரு வாக்குறுதி தர வேண்டும்."

ராம்: "சொல்லுங்கள் அம்மா."

அம்மா: "நான் இன்னும் பத்து நாட்கள்கூட உயிருடன் இருப்பேன் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. வசந்திக்கு உங்களை மிகவும் பிடிக்கும். நீங்கள் அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும். எனக்கு அந்த வாக்குறுதியைக் கொடுங்கள்."

ராம்: "நிச்சயமாக நான் வசந்தியைத் திருமணம் செய்து கொள்வேன். அதைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். நீங்கள் இன்னும் பல ஆண்டுகள் நலமாக வாழ்வீர்கள்."

அம்மா: "நன்றி ராம். ஆனால் டாக்டர்கள் நான் பிழைப்பதற்கான வாய்ப்பு மிகவும் குறைவு என்று கூறுகிறார்கள்."

வசந்தி: "அம்மா, ஏன் இப்படியெல்லாம் பேசுகிறீர்கள்?"

அம்மா: "இல்லை வசந்தி. என் உள்ளுணர்வு எனக்கு இன்னும் சில நாட்கள்தான் இருப்பதாகச் சொல்கிறது. உனக்கு நல்ல கணவர் கிடைத்திருக்கிறார் என்பதில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்."

வசந்தி: "அம்மா, நீங்கள் இன்னும் பல ஆண்டுகள் வாழ வேண்டும் என்று நான் இறைவனை மனமாரப் பிரார்த்திக்கிறேன்."

அம்மா: "நானும் அதைத்தான் விரும்புகிறேன், வசந்தி. ஆனால்..."

(தொடரும்...)

21-7-26

Small Story 677.

 Short Story 677

Life is Beautiful – Part 22

Vasanthi was overjoyed that Ram had found good company for his journey to his destination, Bengaluru.

That night, she couldn't fall asleep because the sweet memories of the precious moments she had spent with Ram kept replaying in her mind.

As they traveled by car, Ram couldn't pay attention to the conversation between Radhika and her husband. His thoughts were completely occupied by the unforgettable moments he had shared with his beautiful Vasanthi at the beautiful Brindavan Gardens.

By the time they reached Bengaluru, it was midnight. Ram sincerely thanked Radhika and her husband for giving him a lift and then went home.

The memories of that first beautiful experience with Vasanthi kept him awake that night as well.

The next day, Ram went to work as usual.

A few days passed. One day, Ram received some news through one of his friends.

The moment he heard the news, Ram was stunned with shock.

(To be continued...)

20-7-26

GoodTopic.

 Sunday Topic: Niragarippu (Rejection)

The Sunday topic given by our Madhyamar Group Administrator is "Niragarippu" (Rejection).

Everyone experiences rejection at some point in life. Our wishes, dreams, or passions may not always be accepted by others. However, many times the feeling of being rejected is only our perception and not the actual intention of others. When our feelings and aspirations are genuine, meaningful, and acceptable, they will eventually be recognized. That is my opinion.

I, too, experienced rejection in the early stages of my career. When I chose the profession of a Medical Representative, many of my family members questioned my decision. Their main concern was the extensive touring and travelling involved in the job. They felt it was not the right career for me.

But I was convinced about my choice. I loved meeting doctors, interacting with distinguished professionals, and promoting medicines that would ultimately help people suffering from illness. I believed that, in my own way, I was contributing to the service of humanity.

With time, my family understood my passion and accepted my decision. The rejection I once experienced gradually turned into appreciation and encouragement.

This unforgettable experience taught me that rejection is not always the end. Sometimes it is only the beginning of understanding, acceptance, and success. If we have confidence in our purpose and remain committed, today's rejection can become tomorrow's recognition.