Jumi Award.

 #Announcement_JUMI (Just Missed POTW)

#Period:   1 November TO 7 November 2026

அன்பார்ந்த மத்யமர் நண்பர்களுக்கு மாலை வணக்கம்.

சென்ற வாரத்திற்க்கான ஜூமி வெற்றியாளர்கள் பட்டியல் பின்வருமாறு . 

அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள். 💐💐💐

1 A Krishnan 

2 Amaravathi S 

3 Amuthamozhi Mozhi 

4 Annamalai Sugumaran 

5 Arul Murugan 

6 Arunajatesan Venkatraman 

7 Asindu Mukundan 

8 Banumathi Ramamoorthi 

9 C P Senthil Kumar 

10 Chandra Raghavan 

11 Chandrasekaran Mohan 

12 Chitra Venkat 

13 Dhivakar Venkataraman 

14 Dorairaj Rajasundaram 

15 Flower 

16 Geetha Rajagopal 

17 Gopinath Nammalwar 

18 Jailani Kamaludeen Jailani 

19 Janakiramasami Iyer 

20 Jayalakshmi Kumar 

21 Jayanthi Varadarajan 

22 Jeeva Dayanand 

23 Kaavya Govindaraj 

24 Kalpana Jayaraman 

25 Kalyani Krishnaswami 

26 Karpagamkrishna Karpagam

27 Kavitha Satheesh

28 Kishore Kumar Raja

29 Krishnakumari Swaminathan

30 Krishnamachary Kannan

31 Krishnamoorthy R

32 Kv Nandakumar

33 Lakshmi C

34 Lalitha Bala

35 Lalitha Balasubramaniam

36 Latha Anand

37 Leela Ramasamy

38 M Ravi

39 Manikandan Sivakumar

40 Mb Kumar

41 Meena Kumari

42 Meenakshi Iyer

43 Meenakshi Paatti Subbu Thatha

44 Muthukumar Kmd

45 Nagarajan Vr

46 Narayanan Srinivasan

47 Neeraja Neeraja

48 Padma Krishnamurthy

49 Padma Kumar

50 Padmavathi Muthu Kumar

51 Pattabi Ram

52 PB Sundar

53 Pradeep Kumar

54 Pugazhendhi Sitharajan

55 R.L. Pathy

56 Radha Raghu

57 Radhakrishnan Easwaran

58 Ragavan Krishnamachary

59 Raja Hassan

60 Raja Ramanathan

61 Rajasree Murali

62 Raji Krishnamoorthy

63 Ram Venkatraman

64 Ramanathan Subramania Sarma

65 S Kumar

66 Sambasivam Sivam

67 Sambasivan Nagarajan

68 Sampathkumaran Raghavan

69 Sankaranarayanan Balasubramanian Chithirai Singer

70 Sarangapani Sundhar

71 Sarathy Venugopalan

72 Saroja Narayanan

73 Sathyabama Narayanan

74 Shankar Murari Gurumoorthy

75 Shankar Ramanathan

76 Sitaraman Rathinam

77 Sri Priya

78 Sridhar V

79 Srinivasan Manoharan

80 SriVidhya Sivasubramaniam

81 Subramanian Sankaran

82 Sudha Vichu

83 Suganda Iyer

84 Suganthi Kumar

85 Sundari Somasundaram

86 Suresh Babu Babu

87 T S Manivannan

88 Thilagavathy Thilaga

89 Thiyagarajan S

90 Thyagarajan Sama

91 Uma Murthy

92 V K Shankar

93 V. Narenthrakumar

94 Vasudevan Srirangarajan

95 Venkata Lakshmi kandhan

96 Venkataraman Narayanan

97 Venkataramani Raghunathan

98 Venkatraman Srinivasan (BSNL)

99 Venkatrao Vijayalakshmi

100 Venugopal Iyer

101 Vijayalakshmi Viswanathan

102 Visalakshi Balakrishnan

103 Viswanathan Umamaheswaran

104 ஆதித் சக்திவேல்

105 சில் வண்டு

அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்!

சென்ற வாரத்தின் பதிவுகளில் மிகச் சிறந்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பணியில் பங்கேற்றவர்கள் பின்வருமாறு:

அனைவருக்கும் நன்றி.

குழுத் தலைவர்:

திரு. Shankar Rajarathnam 

மாடரேட்டர் குழு:

Haripriya Sambasivan 

Subha Shankar 

Revathi Kumar 

Karthikeyan Kalidasan 

Venkatasubramaniam Venkat 

Bhuvana Muthu 

Latha Srini 

Parvatham Muthukumaran 

Sharmila Prakash 

Bala Sivakumar 

Manimozhi Jagadeesan 

மற்றும் 

நான் 

Sujatha Krishnamoorthy

Small Story 791.

 Small Story 791

The Bond of Friendship and Shared Interests

Shreya was waiting outside her son's school to pick him up. Her son, Suhas, was studying in the ninth grade and was an excellent basketball player. He had already won several trophies in school tournaments as well as competitions organised by various sports clubs. His parents were proud of his achievements and encouraged him to pursue his passion.

While she was waiting, Shreya suddenly received a call from her friend Nithya.

"Hey, Shreya! I am sorry I couldn't attend your Deepavali party. I have been a regular attendee at your celebrations, but unfortunately, my father suddenly became unwell that day. Although he insisted that I should go and enjoy the party, I didn't feel comfortable leaving him alone. So I decided to stay with him."

Shreya replied affectionately, "I completely understand, Nithya. I know how deeply attached you are to your father. He has always understood your interests and encouraged your creativity. It was he who recognised your talent and inspired you to become a blogger. Today, you have established yourself as a wonderful blogger and storyteller."

Nithya responded happily, "That's absolutely true! My father understands my nature, my attitude and the subjects that interest me. He encouraged me at every stage and helped me discover my passion for blogging."

"Very true, Nithya," said Shreya. "Not many parents take the time to understand their children's individual interests and talents. Just as your father encouraged you, my husband recognised Suhas's interest in basketball and supported him wholeheartedly. He understood his attitude towards the game and encouraged him to develop his skills. Today, Suhas has become a promising young basketball player."

"That's wonderful, Shreya! I am sure Suhas will become an outstanding player in the future. With the right encouragement and dedication, he can achieve great heights."

After a brief pause, Nithya continued, "Actually, there is another reason I called you. Despite my inability to attend your Deepavali celebration, you thoughtfully sent me a courier containing all the special sweets. Your gesture made me extremely happy. I wanted to thank you personally for remembering me and sharing the joy of the festival."

Shreya was delighted. "That's nothing, Nithya! Friendship is all about sharing happiness, whether we are physically present or not. But tell me, is there any special news?"

Nithya lowered her voice excitedly and said, "Yes! I have some wonderful news. Tomorrow, I am going to attend an interview at Bloggers Paradise in Mysore. I am scheduled to meet its CEO, the legendary blogger Ram, for an interesting discussion."

"Fantastic, Nithya! What a wonderful opportunity! Ram is an internationally recognised blogger and storyteller. Meeting him personally will certainly be an unforgettable experience. I wish you all the very best."

Nithya then whispered something that surprised Shreya.

"You know something? I never knew that Ram was a close friend of my father, Chandran. My father never mentioned their friendship to me. Only recently, my mother told me about their association. I was really surprised to learn about this connection."

Shreya exclaimed, "What a coincidence! The blogging world is indeed a small one. You are going to meet a person who is not only a legendary blogger but also an old friend of your father. This meeting will be even more special for you."

As their conversation came to an end, Shreya noticed her son Suhas coming out of the school with his basketball kit.

She waved to him, feeling happy about the unexpected news from her dear friend Nithya.

It was a pleasant day filled with friendship, parental encouragement, gratitude and exciting opportunities.

K.Ragavan

Small Story 791.T

 சிறுகதை 791

 நட்பின் பிணைப்பும் பகிர்ந்து கொண்ட ஆர்வங்களும்

ஷ்ரேயா தனது மகனைப் பள்ளியிலிருந்து அழைத்துச் செல்வதற்காகப் பள்ளிக்கு வெளியே காத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மகன் சுஹாஸ் ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்து வந்தான். அவன் ஒரு சிறந்த கூடைப்பந்து விளையாட்டு வீரன். பள்ளிகளுக்கிடையே நடைபெற்ற போட்டிகளிலும், பல்வேறு விளையாட்டுக் கழகங்கள் நடத்திய போட்டிகளிலும் பங்கேற்று ஏற்கெனவே பல கோப்பைகளை வென்றிருந்தான். அவனுடைய சாதனைகளைக் கண்டு பெற்றோர்கள் பெருமைப்பட்டதுடன், அவனது ஆர்வத்திற்கும் முழு ஆதரவு அளித்து வந்தனர்.

அவள் காத்துக்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று அவளுடைய தோழி நித்யாவிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

"ஹேய் ஷ்ரேயா! உன்னுடைய தீபாவளி விருந்தில் என்னால் கலந்துகொள்ள முடியாமல் போனதற்கு மிகவும் வருந்துகிறேன். உன்னுடைய ஒவ்வொரு கொண்டாட்டத்திலும் தவறாமல் கலந்துகொள்பவள் நான். ஆனால், அன்று திடீரென்று என்னுடைய அப்பாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போய்விட்டது. நான் விருந்துக்குச் சென்று மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று அவரே வற்புறுத்தியபோதிலும், அவரைத் தனியாக விட்டுச் செல்ல எனக்கு மனமில்லை. அதனால் அவருடன் இருக்க முடிவு செய்துவிட்டேன்."

ஷ்ரேயா அன்புடன் பதிலளித்தாள்.

"நித்யா, உன்னுடைய நிலைமையை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. உன்னுடைய அப்பா மீது நீ எவ்வளவு பாசமும் அக்கறையும் வைத்திருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். உன்னுடைய ஆர்வங்களையும் படைப்பாற்றலையும் அவர் எப்போதும் புரிந்துகொண்டு ஊக்கப்படுத்தி வந்திருக்கிறார். உன்னிடம் இருந்த திறமையை முதலில் அடையாளம் கண்டு, வலைப்பதிவாளராக உருவாக உனக்கு ஊக்கமளித்தவரும் அவர்தான். இன்று நீ ஒரு சிறந்த வலைப்பதிவாளராகவும் கதை சொல்லியாகவும் உன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறாய்."

நித்யா மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தாள்.

"நீ சொல்வது முற்றிலும் உண்மை! என்னுடைய குணம், மனப்பான்மை, எனக்குப் பிடித்த விஷயங்கள் என அனைத்தையும் அப்பா நன்றாகப் புரிந்துகொண்டவர். ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் எனக்கு ஊக்கமளித்து, வலைப்பதிவு எழுதுவதில் எனக்குள்ள ஆர்வத்தையும் திறமையையும் கண்டறிய உதவினார்."

"மிகவும் சரி நித்யா!" என்றாள் ஷ்ரேயா.

"எல்லாப் பெற்றோர்களும் தங்களுடைய குழந்தைகளின் தனிப்பட்ட ஆர்வங்களையும் திறமைகளையும் புரிந்துகொள்வதற்கு நேரம் ஒதுக்குவதில்லை. உன்னுடைய அப்பா உன்னை ஊக்கப்படுத்தியதைப் போலவே, என்னுடைய கணவரும் சுஹாஸுக்கு கூடைப்பந்து விளையாட்டில் இருந்த ஆர்வத்தை ஆரம்பத்திலேயே புரிந்துகொண்டு முழுமையாக ஆதரித்தார். அந்த விளையாட்டின் மீது அவனுக்கு இருந்த ஈடுபாட்டையும் ஆர்வத்தையும் புரிந்துகொண்டு, அவனுடைய திறமைகளை வளர்த்துக்கொள்ளத் தொடர்ந்து ஊக்கமளித்தார். இன்று சுஹாஸ் ஒரு சிறந்த இளம் கூடைப்பந்து வீரனாக உருவாகி வருகிறான்."

"அது மிகவும் மகிழ்ச்சியான விஷயம் ஷ்ரேயா! எதிர்காலத்தில் சுஹாஸ் ஒரு சிறந்த விளையாட்டு வீரனாக உருவெடுப்பான் என்று நான் நம்புகிறேன். சரியான ஊக்கமும் விடாமுயற்சியும் இருந்தால் அவன் மிகப்பெரிய சாதனைகளைப் படைக்க முடியும்."

சிறிது நேர இடைவெளிக்குப் பிறகு நித்யா தொடர்ந்து பேசினாள்.

"உண்மையில், உன்னை அழைத்ததற்கு இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது. என்னால் உன்னுடைய தீபாவளிக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும், நீ எனக்காக அன்புடன் கூரியர் மூலம் விதவிதமான சிறப்பு இனிப்புகளை அனுப்பி வைத்திருந்தாய். உன்னுடைய அந்த அன்பான செயல் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது. என்னை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு பண்டிகையின் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொண்ட உனக்கு நேரில் நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்றுதான் இப்போது அழைத்தேன்."

ஷ்ரேயா மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தாள்.

"இதற்கெல்லாம் எதற்கு நன்றி நித்யா! மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்வதுதான் உண்மையான நட்பின் அடையாளம். நேரில் இருக்கிறோமா, இல்லையா என்பது முக்கியமல்ல. ஆனால், சொல், ஏதாவது விசேஷமான செய்தி இருக்கிறதா?"

நித்யா உற்சாகத்துடன், சற்றுத் தாழ்ந்த குரலில் பேசினாள்.

"ஆமாம்! ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தி இருக்கிறது. நாளை மைசூரில் உள்ள பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸில் நடைபெறவிருக்கும் ஒரு நேர்காணலில் கலந்துகொள்ளப் போகிறேன். அதன் தலைமைச் செயல் அதிகாரியும் புகழ்பெற்ற வலைப்பதிவாளருமான ராம் அவர்களைச் சந்தித்து ஓர் சுவாரஸ்யமான கலந்துரையாடலில் ஈடுபட இருக்கிறேன்."

"அற்புதம் நித்யா! எவ்வளவு சிறந்த வாய்ப்பு! ராம் அவர்கள் சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்ற வலைப்பதிவாளரும் சிறந்த கதை சொல்லியும் ஆவார். அவரை நேரில் சந்திப்பது நிச்சயமாக உனக்கு மறக்க முடியாத அனுபவமாக இருக்கும். உனக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்!"

அப்போது நித்யா, ஷ்ரேயாவை வியப்பில் ஆழ்த்தும் ஒரு விஷயத்தை ரகசியமாகக் கூறினாள்.

"உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா? ராம் அவர்கள் என்னுடைய அப்பா சந்திரனுக்கு மிகவும் நெருங்கிய நண்பர் என்பது எனக்குத் தெரியவே தெரியாது. அவர்களுடைய நட்பைப் பற்றி அப்பா என்னிடம் ஒருபோதும் கூறியதில்லை. சமீபத்தில்தான் என்னுடைய அம்மா அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த நட்பைப் பற்றிச் சொன்னார். இதைக் கேட்டு நான் உண்மையிலேயே ஆச்சரியப்பட்டுப் போனேன்."

ஷ்ரேயா ஆச்சரியத்துடன் கூறினாள்.

"என்ன ஆச்சரியம்! இது எவ்வளவு பெரிய தற்செயலான ஒற்றுமை! வலைப்பதிவுலகம் உண்மையிலேயே மிகவும் சிறிய உலகம்தான். நீ சந்திக்கப் போகும் ராம் அவர்கள் ஒரு புகழ்பெற்ற வலைப்பதிவாளர் மட்டுமல்ல; உன்னுடைய அப்பாவின் பழைய நண்பரும் கூட. இதனால் இந்தச் சந்திப்பு உனக்கு இன்னும் கூடுதல் சிறப்பையும் மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கும்."

அவர்களுடைய உரையாடல் முடிவுக்கு வந்தபோது, பள்ளியிலிருந்து தனது கூடைப்பந்து விளையாட்டுக்கான உபகரணப் பையுடன் சுஹாஸ் வெளியே வருவதை ஷ்ரேயா கவனித்தாள்.

அவள் மகிழ்ச்சியுடன் சுஹாஸைப் பார்த்துக் கையசைத்தாள். தனது அன்புத் தோழி நித்யாவிடமிருந்து கிடைத்த எதிர்பாராத மகிழ்ச்சியான செய்தியை நினைத்துப் புன்னகைத்தாள்.

நட்பு, பெற்றோரின் ஊக்கம், நன்றியுணர்வு மற்றும் புதிய வாய்ப்புகள் எனப் பல இனிய உணர்வுகள் நிறைந்த மகிழ்ச்சியான நாளாக அது அமைந்தது.

கே. ராகவன்

11-11-26

Small Story 790.

 

Small Story 790

The Comfort of True Friendship

Lokesh was delighted to see his old friend Laxman at a restaurant after his morning walk. He had stopped there to enjoy his usual cup of tea. Laxman was equally happy to see Lokesh, and the two friends greeted each other warmly.

Both had worked together in the Forest Department and had settled in Bengaluru after their retirement. It had been nearly three months since they had last met.

After exchanging pleasantries, Laxman said, "Lokesh, I was away from India with my family. We visited Sydney and a few other places, and returned only last week."

Lokesh replied, "I too went abroad recently. I visited Dubai and returned last week. I am sorry I couldn't inform you about my trip. It was quite unexpected."

"Really? What took you to Dubai?" asked Laxman curiously.

Lokesh explained, "An old classmate of mine, who is now settled in Dubai, invited me to spend some time with him. Unfortunately, he had lost his only son in a tragic accident. He was completely heartbroken and finding it extremely difficult to cope with the loss. Knowing that I was one of his closest friends, he wanted me to be with him during this painful period.

"I immediately agreed and stayed with him for some time. We visited several important places in Dubai, and I tried my best to keep him occupied and help him overcome his grief. On the day I left, he told me that my presence and companionship had considerably eased his emotional burden. I felt happy that I could offer him some comfort during such a difficult time."

Laxman listened attentively and said softly, "That is so true, Lokesh. The presence of close friends can make a tremendous difference when someone is going through sorrow."

He continued, "Something similar happened to me during my visit to Sydney. One of my close friends there lost his father, who had been his guide, philosopher, and constant companion for nearly three decades. He was deeply affected by his father's passing and wanted someone close to share his feelings. He specifically requested that I spend some time with him, and I readily agreed.

"I stayed with him, listened to his feelings, and accompanied him to various places. On my last day, before I left for India, he was visibly happier. He thanked me wholeheartedly for spending time with him when he needed companionship the most."

Lokesh was surprised by the coincidence. "What an extraordinary coincidence! We had not met for three months, and both of us happened to travel abroad for almost the same reason—to console close friends who were struggling with the loss of their loved ones."

Laxman smiled and replied, "Yes, Lokesh. We may not always be able to solve another person's problems or remove their sorrow. But our presence, kind words, patient listening, and genuine affection can give them the strength to face difficult situations."

Before they parted, both friends exchanged a meaningful smile and agreed:

**"Consoling someone in times of grief is one of the greatest gifts we can offer. True friendship is not merely about sharing happy moments; it is also about standing beside one another during the darkest hours of life."**

K.Ragavan

Small Story 790.T

 

சிறுகதை 790**

**உண்மையான நட்பின் ஆறுதல்**

காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, வழக்கம்போல் ஒரு கோப்பை தேநீர் அருந்துவதற்காக உணவகத்திற்குச் சென்ற லோகேஷ், அங்கு தனது பழைய நண்பர் லக்ஷ்மணைப் பார்த்ததும் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். லக்ஷ்மணும் லோகேஷைப் பார்த்ததில் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்து, இருவரும் அன்புடன் ஒருவரையொருவர் நலம் விசாரித்துக் கொண்டனர்.

இருவரும் வனத்துறையில் ஒன்றாகப் பணியாற்றி, ஓய்வு பெற்ற பிறகு பெங்களூருவில் குடியேறியவர்கள். கடந்த மூன்று மாதங்களாக அவர்கள் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை.

சிறிது நேரம் உரையாடிய பிறகு லக்ஷ்மண் கூறினார்.

"லோகேஷ், நான் குடும்பத்தினருடன் இந்தியாவை விட்டு வெளியே சென்றிருந்தேன். சிட்னி மற்றும் வேறு சில இடங்களுக்குச் சுற்றுப்பயணம் செய்துவிட்டு, கடந்த வாரம்தான் திரும்பி வந்தேன்."

அதற்கு லோகேஷ், "நானும் சமீபத்தில் வெளிநாடு சென்றிருந்தேன். துபாய்க்குச் சென்றுவிட்டு கடந்த வாரம்தான் திரும்பினேன். என்னுடைய பயணம் எதிர்பாராத விதமாக அமைந்ததால், உனக்குத் தகவல் தெரிவிக்க முடியவில்லை. அதற்காக வருந்துகிறேன்" என்றார்.

"அப்படியா? துபாய்க்கு என்ன காரணமாகச் சென்றாய்?" என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார் லக்ஷ்மண்.

லோகேஷ் விளக்கத் தொடங்கினார்.

"என்னுடைய பள்ளிப் பருவ நண்பர் ஒருவர் தற்போது துபாயில் வசித்து வருகிறார். அவர் என்னைச் சிறிது காலம் தன்னுடன் தங்கியிருக்கும்படி அன்புடன் அழைத்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஒரு விபத்தில் தனது ஒரே மகனை இழந்துவிட்டார். அந்தத் துயரத்திலிருந்து அவரால் மீள முடியாமல் மிகவும் மனவேதனையில் இருந்தார். அவருடைய நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவனான நான் அவருடன் இருந்தால் ஆறுதலாக இருக்கும் என்று நினைத்தார்.

நானும் உடனடியாக அவருடைய அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, சில நாட்கள் அவருடன் தங்கினேன். துபாயில் உள்ள பல முக்கியமான இடங்களுக்கு இருவரும் சென்றோம். அவருடைய மனக்கவலையைக் குறைத்து, வேறு விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தச் செய்வதற்கு என்னால் முடிந்தவரை முயற்சி செய்தேன்.

நான் இந்தியாவுக்குத் திரும்பும் நாளன்று, என்னுடைய வருகையும் உடனிருப்பும் தனது மனச்சுமையைப் பெருமளவு குறைத்ததாக அவர் கூறினார். வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான நேரத்தில் அவருக்கு என்னால் சிறிதளவாவது ஆறுதல் அளிக்க முடிந்ததை நினைத்து மகிழ்ச்சியடைந்தேன்."

இதைக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த லக்ஷ்மண் மெதுவாகக் கூறினார்.

"நீ சொல்வது முற்றிலும் உண்மை, லோகேஷ். ஒருவர் துயரத்தில் இருக்கும்போது நெருங்கிய நண்பர்களின் அருகாமையும் அன்பும் அவருக்கு மிகப்பெரிய ஆறுதலை அளிக்கும்."

தொடர்ந்து அவர் கூறினார்.

"எனக்கும் சிட்னி பயணத்தின்போது இதேபோன்ற அனுபவம் ஏற்பட்டது. அங்கு வசிக்கும் என்னுடைய நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் தனது தந்தையை இழந்துவிட்டார். கடந்த முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவருடைய தந்தை வழிகாட்டியாகவும், வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் துணையாகவும் இருந்தவர். தந்தையின் மறைவு அவரை மிகவும் பாதித்துவிட்டது. தனது மனக்கவலைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள நெருக்கமான ஒருவர் தேவைப்பட்டார். அதனால், தன்னுடன் சிறிது காலம் இருக்கும்படி குறிப்பாக என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டார். நானும் உடனடியாக அதற்கு ஒப்புக்கொண்டேன்.

நான் அவருடன் தங்கினேன். அவருடைய மனக்குமுறல்களைப் பொறுமையாகக் கேட்டேன். பல்வேறு இடங்களுக்கும் அவருடன் சென்றேன். நான் இந்தியாவுக்குப் புறப்படும் கடைசி நாளன்று, அவர் முன்பைவிட மனமகிழ்ச்சியுடன் காணப்பட்டார். தனக்கு மிகவும் தேவைப்பட்ட நேரத்தில் என்னுடன் இருந்து ஆறுதல் அளித்ததற்காக மனதார நன்றி தெரிவித்தார்."

இதைக் கேட்ட லோகேஷ் ஆச்சரியத்துடன் கூறினார்.

"என்ன ஓர் அற்புதமான தற்செயல் நிகழ்வு! கடந்த மூன்று மாதங்களாக நாம் சந்தித்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், நம் இருவருமே கிட்டத்தட்ட ஒரே காரணத்திற்காக வெளிநாடு சென்றிருக்கிறோம். அன்புக்குரியவர்களை இழந்து தவித்த நெருங்கிய நண்பர்களுக்கு ஆறுதல் அளிப்பதற்காகவே நமது பயணங்கள் அமைந்திருக்கின்றன!"

லக்ஷ்மண் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

"ஆம், லோகேஷ். மற்றவர்களின் பிரச்சினைகளை நம்மால் எப்போதும் தீர்க்க முடியாது. அவர்களுடைய துயரத்தையும் முற்றிலும் நீக்கிவிட முடியாது. ஆனால், நம்முடைய அன்பான அருகாமை, ஆறுதலான வார்த்தைகள், பொறுமையாகச் செவிமடுத்துக் கேட்பது, உண்மையான பாசம் ஆகியவை அவர்கள் வாழ்க்கையின் கடினமான சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்ளத் தேவையான மனவலிமையை அளிக்கும்."

பிரிவதற்கு முன்பு, இருவரும் அர்த்தமுள்ள புன்னகையுடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு, ஒரு கருத்தை மனதார ஏற்றுக்கொண்டனர்.

**"துயரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிப்பது நாம் அவர்களுக்கு வழங்கக்கூடிய மிகச்சிறந்த பரிசுகளில் ஒன்றாகும். உண்மையான நட்பு என்பது மகிழ்ச்சியான தருணங்களை மட்டும் பகிர்ந்துகொள்வதல்ல; வாழ்க்கையின் இருண்ட நேரங்களிலும் ஒருவருக்கொருவர் உறுதுணையாக நிற்பதே உண்மையான நட்பின் அடையாளமாகும்."**

**கே. ராகவன்

10-11-26

Small Story 789.

 Small Story 789

 The Legacy of an Honest Judge

Retired Judge Hariharan's house was filled with people as he celebrated his 80th birthday in the presence of friends, relatives, well-wishers, and several distinguished personalities. His house, which stood on a spacious campus, was large enough to host such grand celebrations.

Nearly 300 guests had gathered to honour the legendary judge, whose judicial decisions had inspired countless people. Throughout his distinguished career, he had always stood firmly for truth, justice, and integrity. His impartial judgements and commitment to upholding the law had earned him immense respect in society.

After the felicitation ceremony, all the guests enjoyed a delicious feast, which included a wide variety of traditional dishes and sweets. Hariharan had clearly mentioned that he did not want any gifts or presents and that the guests' presence alone would be the greatest gift. He politely but firmly declined the affectionate gestures of a few people who wished to present him with gifts.

Hariharan's three sons had also followed their father's footsteps by maintaining honesty and integrity in their respective professions. One was serving in the Customs Department, another in the Drug Control Department, and the third was a banking officer who was always willing to help deserving people obtain loans.

His three grandsons were settled abroad, but they continued to respect Indian traditions, culture, and family values. The guests wholeheartedly appreciated Hariharan's simple nature, noble principles, and cordial relationship with everyone. His humility and willingness to interact warmly with people from all walks of life were particularly admired.

The Chief of OO1 Academy delivered a special felicitation address, appreciating Hariharan's landmark judgements and his remarkable foresight. He also presented a meaningful memento in recognition of his commitment to delivering fair, impartial, and well-reasoned verdicts.

Everyone applauded the retired judge for his outstanding contribution to society and his exemplary family values.

Ranjitha, an Assistant at OO1 Academy, was deeply impressed by the entire celebration. After witnessing the respect and admiration Hariharan had earned through his professional integrity and dedication to justice, she began thinking about her own son's future.

She turned to herself and thought, "Why shouldn't my son study law and become a good judge like Hariharan? It is not merely a profession; it is an opportunity to uphold truth, protect justice, and serve society."

The celebration had given her a new aspiration for her son's future.

**True greatness is not measured by wealth, position, or power, but by the values we uphold, the justice we deliver, and the respect we earn through our actions.**

K.Ragavan

Small Story 789.T

 சிறுகதை 789

 நேர்மையான நீதிபதியின் நற்பெயரும் வழிகாட்டும் மரபும்

ஓய்வுபெற்ற நீதிபதி ஹரிஹரனின் 80-வது பிறந்தநாள் விழா அவரது இல்லத்தில் வெகு சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டது. நண்பர்கள், உறவினர்கள், நலம் விரும்பிகள் மற்றும் பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த பிரபலங்கள் என ஏராளமானோர் விழாவில் கலந்து கொண்டனர். விசாலமான வளாகத்தில் அமைந்திருந்த அவரது பெரிய இல்லம், இத்தகைய பிரம்மாண்டமான விழாவை நடத்துவதற்கு ஏற்றதாக இருந்தது.

சுமார் 300 விருந்தினர்கள், தன்னுடைய நீதித்துறைத் தீர்ப்புகளால் எண்ணற்ற மக்களுக்கு முன்மாதிரியாக விளங்கிய அந்தச் சிறந்த நீதிபதியைக் கௌரவிப்பதற்காகக் கூடியிருந்தனர். தனது சிறப்புமிக்க நீதித்துறைப் பணிக்காலம் முழுவதும் அவர் உண்மை, நீதி, நேர்மை ஆகியவற்றின் பக்கம் உறுதியாக நின்றவர். பாரபட்சமற்ற தீர்ப்புகளாலும், சட்டத்தை நிலைநாட்டுவதில் காட்டிய அர்ப்பணிப்பாலும் சமூகத்தில் மிகுந்த மதிப்பையும் மரியாதையையும் பெற்றிருந்தார்.

பாராட்டு விழா நிறைவடைந்ததும், விருந்தினர்கள் அனைவரும் பலவிதமான பாரம்பரிய உணவு வகைகள் மற்றும் இனிப்புகள் அடங்கிய சுவையான விருந்தை மகிழ்ச்சியுடன் உண்டு மகிழ்ந்தனர்.

தனது பிறந்தநாளுக்கு யாரும் பரிசுகளோ அன்பளிப்புகளோ கொண்டு வர வேண்டாம் என்றும், விருந்தினர்கள் அனைவரும் வந்து கலந்து கொள்வதே தனக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய பரிசு என்றும் ஹரிஹரன் தெளிவாகக் கூறியிருந்தார். அன்பின் அடையாளமாகச் சிலர் பரிசுகளை வழங்க முன்வந்தபோதும், அவற்றை அவர் அன்புடன், அதே நேரத்தில் உறுதியாக மறுத்துவிட்டார்.

ஹரிஹரனின் மூன்று மகன்களும் தந்தையின் வழியைப் பின்பற்றி, தத்தமது பணிகளில் நேர்மையையும் ஒழுக்கத்தையும் கடைப்பிடித்து வந்தனர். ஒருவர் சுங்கத்துறையிலும், மற்றொருவர் மருந்துக் கட்டுப்பாட்டுத் துறையிலும் பணியாற்றி வந்தனர். மூன்றாவது மகன் வங்கி அதிகாரியாகப் பணிபுரிந்து வந்தார். தகுதியும் தேவையும் உள்ளவர்களுக்குக் கடன் கிடைக்க உதவுவதில் அவர் எப்போதும் ஆர்வம் காட்டினார்.

அவரது மூன்று பேரன்களும் வெளிநாடுகளில் குடியேறியிருந்தாலும், இந்தியப் பாரம்பரியம், கலாசாரம் மற்றும் குடும்பப் பண்பாடுகளைத் தொடர்ந்து மதித்து வந்தனர்.

விருந்தினர்கள் அனைவரும் ஹரிஹரனின் எளிமையான குணம், உயர்ந்த கொள்கைகள் மற்றும் அனைவருடனும் அவர் கொண்டிருந்த அன்பான உறவை மனதாரப் பாராட்டினர். சமூகத்தின் பல்வேறு நிலைகளில் உள்ள மக்களுடனும் இனிமையாகப் பழகும் அவரது பணிவும், எளிமையும் அனைவரையும் கவர்ந்தன.

OO1 அகாடமியின் தலைவர் சிறப்புரையாற்றி, ஹரிஹரன் வழங்கிய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்புகளையும், அவரது அபாரமான தொலைநோக்குப் பார்வையையும் பாராட்டினார். நியாயமான, பாரபட்சமற்ற மற்றும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் கூடிய தீர்ப்புகளை வழங்குவதில் அவர் கொண்டிருந்த அர்ப்பணிப்பைப் பாராட்டி, நினைவுப் பரிசு ஒன்றையும் வழங்கினார்.

சமூகத்திற்கு அவர் ஆற்றிய மகத்தான பங்களிப்பையும், அவரது குடும்பத்தில் நிலவி வந்த உயர்ந்த பண்புகளையும் அனைவரும் கைதட்டி பாராட்டினர்.

OO1 அகாடமியில் உதவியாளராகப் பணிபுரியும் ரஞ்சிதா, இந்த விழா முழுவதையும் கண்டு மிகவும் வியப்படைந்தார். தனது தொழில்முறை நேர்மையாலும், நீதியை நிலைநாட்டுவதில் காட்டிய அர்ப்பணிப்பாலும் ஹரிஹரன் சமூகத்தில் இத்தகைய மதிப்பையும் மரியாதையையும் பெற்றிருப்பதை நேரில் கண்ட அவர், தனது மகனின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.

தனக்குள் அவர் இவ்வாறு நினைத்துக் கொண்டார்:

"ஏன் என் மகனும் சட்டம் படித்து, ஹரிஹரனைப் போன்ற ஒரு சிறந்த நீதிபதியாக வரக்கூடாது? இது வெறும் ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல; உண்மையை நிலைநாட்டவும், நீதியைப் பாதுகாக்கவும், சமூகத்திற்குச் சேவை செய்யவும் கிடைக்கும் ஒரு சிறந்த வாய்ப்பல்லவா?"

அந்தப் பிறந்தநாள் விழா, தனது மகனின் எதிர்காலம் குறித்து ரஞ்சிதாவின் மனதில் ஒரு புதிய லட்சியத்தையும் நம்பிக்கையையும் விதைத்தது.

உண்மையான பெருமை என்பது செல்வத்திலோ, பதவியிலோ, அதிகாரத்திலோ அளவிடப்படுவதில்லை. நாம் கடைப்பிடிக்கும் உயர்ந்த பண்புகளிலும், வழங்கும் நீதியிலும், நமது செயல்களால் நாம் சம்பாதிக்கும் மரியாதையிலுமே அது அடங்கியுள்ளது.

கே. ராகவன்

9-11-26