Small Story 708.

 Small Story 708

Life Is Beautiful – 53

The next morning, after finishing his walk, Ram went to his usual bread shop to buy bread for himself and Tommy. While he was on his way, his phone started ringing.

“Hello?”

“Ram, it’s Kathambari. I reached safely. Today, my company applied for your visa. I hope we will get it in a few days. I wanted to inform you and ask you to be ready. Once you receive the visa by courier, you can plan to enter Dubai within a month. Have a nice day.”

With that, Kathambari ended the call.

Ram reached home and gave the bread to Tommy. After freshening up, he started eating his bread. His mind was filled with thoughts about how Kathambari had come into his life and how her company had now applied for his visa. He felt that God had truly blessed him.

Only the previous day, he had seen R. A. Ki. Rangarajan’s photograph at Ranjitha’s house. The photograph had brought back many happy memories of the past. And now, he had received the wonderful news about his entry into Dubai—a place he had never even dreamed of visiting.

Ram wondered how Dubai would change the course of his life in the coming days. He had no idea what the future held for him, but he was ready to accept whatever came his way.

That evening, during his walk, he met Anandarao, another scientist friend who had retired from CFTRI.

“How are you, Ram?” Anandarao asked.

“I am fine, Mr. Rao. How is your wife?” Ram asked softly.

“She is fine. My son is also working in Dubai. He is doing well,” Anandarao replied.

They spoke for about ten minutes before going their separate ways.

Ram had always believed that whatever you wanted in life should come with God’s blessings. He never believed in forcing things or expecting too much from life. Since childhood, he had followed one simple principle:

“Do your work sincerely and leave the rest to God.”

He believed that if something was meant to happen, it would happen at the right time and in the right way.

After his walk, Ram returned home. He watched television for some time, had his night tiffin, and then went to bed.

Suddenly, his phone started ringing. It was Prasanna.

“Sir, today I came to your house, but I didn’t find you. Probably, you had gone for your walk. I just wanted to remind you about dinner at our place tomorrow evening. I have sent you my location. You can come with Murthy sir. Raj uncle will also be coming with his family.”

Ram replied, “Certainly, Prasanna. I will come.”

“Good night, sir,” Prasanna said and ended the call.

Ram placed his phone beside him and went to sleep.

As he closed his eyes, many thoughts passed through his mind—the memories of the past, Kathambari’s unexpected arrival in his life, his visa to Dubai, and the dinner invitation for the next evening.

Life was indeed moving in mysterious ways.

To be continued...

K. Ragavan

20-8-26

Small Story 708.T

 சிறுகதை 708

வாழ்க்கை அழகானது – 53

மறுநாள் காலையில், தனது வழக்கமான நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, தனக்கும் டாமிக்கும் ரொட்டி வாங்குவதற்காக ராம் வழக்கமாகச் செல்லும் ரொட்டிக் கடைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தார். அப்போது அவரது தொலைபேசி ஒலித்தது.

“ஹலோ?”

“ராம், நான் காதம்பரி பேசுகிறேன். நான் பத்திரமாக வந்து சேர்ந்துவிட்டேன். இன்று உங்கள் விசாவுக்காக எங்கள் நிறுவனம் விண்ணப்பித்துவிட்டது. இன்னும் சில நாட்களில் விசா கிடைத்துவிடும் என்று நம்புகிறேன். உங்களுக்குத் தகவல் தெரிவிக்கவும், நீங்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதைச் சொல்லவும் தான் அழைத்தேன். விசா கூரியர் மூலம் கிடைத்தவுடன், ஒரு மாதத்திற்குள் துபாய் செல்லத் திட்டமிடலாம். இனிய நாளாக அமையட்டும்.”

அவ்வளவு சொல்லிவிட்டு காதம்பரி தொலைபேசி அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

ராம் வீட்டை அடைந்து, டாமிக்கு ரொட்டியைக் கொடுத்தார். பின்னர் புத்துணர்ச்சி பெற்றுவிட்டு, தனது ரொட்டியைச் சாப்பிடத் தொடங்கினார். அவரது மனம் முழுவதும் காதம்பரி எவ்வாறு தனது வாழ்க்கைக்குள் வந்தார், இப்போது அவரது நிறுவனமே தனக்காக விசாவுக்கு விண்ணப்பித்துவிட்டது போன்ற எண்ணங்களால் நிறைந்திருந்தது. உண்மையிலேயே கடவுள் தன்னை ஆசீர்வதித்திருப்பதாக அவர் உணர்ந்தார்.

முந்தைய நாள்தான் ரஞ்சிதாவின் வீட்டில் ரா. கி. ரங்கராஜனின் புகைப்படத்தை அவர் பார்த்திருந்தார். அந்தப் புகைப்படம் கடந்த காலத்தின் பல இனிய நினைவுகளை மீண்டும் அவரது மனதில் கொண்டு வந்திருந்தது. இப்போது, தான் கனவிலும் நினைத்துப் பார்த்திராத துபாய்க்குச் செல்லும் வாய்ப்பும் கிடைத்திருந்தது.

துபாய் தனது வாழ்க்கையின் போக்கை இனி வரும் நாட்களில் எவ்வாறு மாற்றப்போகிறது என்று ராம் யோசித்தார். எதிர்காலம் தனக்கு என்ன வைத்திருக்கிறது என்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், எது வந்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள அவர் தயாராக இருந்தார்.

அன்று மாலை நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றபோது, CFTRI-யில் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றிருந்த மற்றொரு விஞ்ஞானி நண்பரான ஆனந்தராவை ராம் சந்தித்தார்.

“எப்படி இருக்கிறீர்கள், ராம்?” என்று ஆனந்தராவ் கேட்டார்.

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன், திரு. ராவ். உங்கள் மனைவி எப்படி இருக்கிறார்?” என்று ராம் மெதுவாகக் கேட்டார்.

“அவர் நன்றாக இருக்கிறார். என் மகனும் துபாயில் வேலை செய்கிறான். நன்றாக இருக்கிறான்,” என்று ஆனந்தராவ் பதிலளித்தார்.

அவர்கள் சுமார் பத்து நிமிடங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு, பின்னர் தங்கள் வழியில் சென்றனர்.

வாழ்க்கையில் ஒருவர் விரும்புவது எதுவாக இருந்தாலும், அது கடவுளின் ஆசீர்வாதத்துடன் கிடைக்க வேண்டும் என்று ராம் எப்போதும் நம்பினார். எதையும் வற்புறுத்திப் பெறுவதிலோ, வாழ்க்கையிடம் அளவுக்கு அதிகமாக எதிர்பார்ப்பதிலோ அவருக்கு நம்பிக்கை இல்லை. சிறுவயதிலிருந்தே அவர் ஒரு எளிய கொள்கையைப் பின்பற்றி வந்தார்:

“உங்கள் கடமையை நேர்மையாகச் செய்யுங்கள்; மற்றதை இறைவனிடம் விட்டுவிடுங்கள்.”

ஏதாவது ஒன்று நடக்க வேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டிருந்தால், அது சரியான நேரத்தில், சரியான முறையில் நிச்சயம் நடக்கும் என்று அவர் நம்பினார்.

நடைப்பயிற்சியை முடித்துக்கொண்டு ராம் வீடு திரும்பினார். சிறிது நேரம் தொலைக்காட்சி பார்த்தார். இரவு சிற்றுண்டியைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, படுக்கைக்குச் சென்றார்.

திடீரென்று அவரது தொலைபேசி ஒலித்தது. அது பிரசன்னா.

“சார், இன்று உங்கள் வீட்டிற்கு வந்தேன். ஆனால், உங்களைக் காணவில்லை. ஒருவேளை நீங்கள் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றிருக்கலாம். நாளை மாலை எங்கள் வீட்டில் நடைபெறும் இரவு விருந்தைப் பற்றி உங்களுக்கு நினைவூட்டுவதற்காகத்தான் அழைத்தேன். எங்கள் வீட்டின் இருப்பிடத்தை உங்களுக்கு அனுப்பியிருக்கிறேன். நீங்கள் மூர்த்தி சாருடன் வரலாம். ராஜ் அங்கிளும் தனது குடும்பத்துடன் வருகிறார்.”

ராம், “நிச்சயமாக பிரசன்னா, நான் வருகிறேன்,” என்றார்.

“குட் நைட் சார்,” என்று கூறிவிட்டு பிரசன்னா தொலைபேசி அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

ராம் தனது தொலைபேசியை அருகில் வைத்துவிட்டு உறங்கச் சென்றார்.

கண்களை மூடியபோது, பல எண்ணங்கள் அவரது மனதில் வந்து சென்றன—கடந்த கால நினைவுகள், எதிர்பாராத விதமாக தனது வாழ்க்கைக்குள் வந்த காதம்பரி, துபாய்க்கான விசா, அடுத்த மாலை நடைபெறவிருந்த இரவு விருந்துக்கான அழைப்பு எனப் பல எண்ணங்கள் அவரைச் சூழ்ந்தன.

உண்மையிலேயே, வாழ்க்கை பல மர்மமான வழிகளில் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

20-8-26

Small Story 707.

 Small Story 707

Life Is Beautiful52

On Wednesday evening, Ram received a call from Ranjitha.

“Good evening, Mr. Ram. I will be coming to your place at 5 p.m. to pick you up. Please wait at the front gate of your apartment. After picking up Sophia, I will come to your place.”

At 4:55 p.m., Ram was ready. Tommy immediately understood that his master was going out.

Exactly at 5 p.m., Ranjitha arrived and greeted Ram. Sophia was sitting in the front seat beside Ranjitha. Ram occupied the back seat.

As they started, Sophia whispered, “Mr. Ram, my identity is known only to you, Ranjitha, and OO1.”

Ram understood the importance of maintaining Sophia’s confidentiality.

“Your identity and the confidence you have placed in me will remain strictly confidential. It is part of my profession, and I applaud your trust in me. Whatever you have shared with me will remain with me.”

Sophia smiled. “I know, sir. You are a person with vast knowledge and creative ideas.”

Even Ranjitha’s parents did not know about Sophia’s true identity.

Meanwhile, Ranjitha reached her house. It was an independent house located behind the former Premier Studio in Jayalakshmipuram, one of the posh areas of Mysore.

Ranjitha’s father, Ramnath, and her mother, Swetha, warmly greeted Ram and Sophia. Everyone entered the hall, where Swetha offered them juice.

“Ram, it is a pleasure to see you both,” Ramnath said. “I recently read one of your articles. It was very nice.”

Sophia smiled at his remarks.

Ranjitha recalled, “Sophia, the last time I visited your place, you showed me all the places, especially Rocky Mountain. How is your hubby? And how is your passion for drawing?”

“All are fine,” Sophia replied.

Sophia then gave Ramnath a sweet box, while Ram presented him with a Cross pen and wished him a very happy and healthy birthday.

Ramnath said, “In the morning, we had the birthday rituals with relatives and friends. This evening, I wanted to spend some time with both of you.”

“Thank you, Mr. Ramnath,” Ram replied warmly.

Ranjitha showed them around the house and garden before they returned to the hall. Ram admired the cleanliness of the house. Every article was arranged elegantly and with great care.

At around 7:15 p.m., everyone went to the dining hall. A delicious variety of dishes had been prepared, including poori and several other items. There were also two sweets—Kesari and Badam Cake.

“Both these sweets are my favourites,” Ram whispered.

Everyone began eating, and Sophia also enjoyed all the dishes.

Suddenly, Ram noticed a photograph and asked Ramnath, “Who is this gentleman with you?”

Ramnath replied, “When I visited Chennai a long time ago, I met my cousin. He is no more now. He was a popular writer and had won many awards. His name was R. A. Ki. Rangarajan.”

Ram was astonished.

“Oh my God! He is one of my favourite writers. He was the original author of the famous film Sumai Thangi.”

“You are right, Mr. Ramnath,” Ram replied.

“I can never forget Sumai Thangi,” Ram whispered, his voice filled with emotion.

After a delicious dinner and warm conversations, it was time for everyone to depart. Ranjitha dropped Ram at his apartment first and then took Sophia to her hotel.

Tommy was eagerly waiting for his master. As soon as Ram entered, Tommy welcomed him. Ram served him his food and then settled into his favourite chair.

For a few moments, he sat silently, lost in his memories.

Then Ram whispered, “Oh, Vasanthy... the film Sumai Thangi has brought back so many memories of you. I miss you.”

His eyes filled with tears.

To be continued...

K. Ragavan

19-8-26

Small Story 707.T

 

சிறுகதை 707

வாழ்க்கை அழகானது 52

புதன்கிழமை மாலை, ரஞ்சிதாவிடமிருந்து ராமுக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“மாலை வணக்கம், திரு. ராம். மாலை 5 மணிக்கு உங்கள் வீட்டிற்கு வந்து உங்களை அழைத்துச் செல்கிறேன். உங்கள் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் முன்வாசலில் காத்திருக்கவும். சோபியாவை அழைத்துக்கொண்ட பிறகு உங்கள் வீட்டிற்கு வருகிறேன்.”

மாலை 4:55 மணிக்கே ராம் தயாராகிவிட்டார். தன் எஜமானர் வெளியே செல்லப் போகிறார் என்பதை டாமி உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டான்.

சரியாக மாலை 5 மணிக்கு ரஞ்சிதா வந்து ராமை வரவேற்றாள். முன் இருக்கையில் ரஞ்சிதாவுக்கு அருகில் சோபியா அமர்ந்திருந்தாள். ராம் பின் இருக்கையில் அமர்ந்தார்.

கார் புறப்பட்டதும் சோபியா மெதுவாகக் கூறினாள்:

“திரு. ராம், எனது உண்மையான அடையாளம் உங்களுக்கும், ரஞ்சிதாவுக்கும், OO1-க்கும் மட்டுமே தெரியும்.”

ராம், சோபியாவின் ரகசியத்தைக் காப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்ந்தார்.

“உங்கள் அடையாளமும், நீங்கள் என்மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையும் முற்றிலும் ரகசியமாகவே இருக்கும். அது என் தொழிலின் ஒரு பகுதியாகும். என் மீது நீங்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையை நான் பெரிதும் பாராட்டுகிறேன். நீங்கள் என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்ட எதுவும் என்னை விட்டு வெளியே செல்லாது.”

சோபியா புன்னகைத்தாள்.

“எனக்குத் தெரியும், சார். நீங்கள் பரந்த அறிவும், படைப்பாற்றல் மிக்க சிந்தனைகளும் கொண்டவர்.”

ரஞ்சிதாவின் பெற்றோருக்குக்கூட சோபியாவின் உண்மையான அடையாளம் தெரியாது.

இதற்கிடையில், ரஞ்சிதா தனது வீட்டை அடைந்தாள். மைசூரின் செல்வச் செழிப்பான பகுதிகளில் ஒன்றான ஜெயலட்சுமிபுரத்தில், முன்னாள் பிரீமியர் ஸ்டுடியோவுக்குப் பின்புறம் அந்தத் தனி வீடு அமைந்திருந்தது.

ரஞ்சிதாவின் தந்தை ராம்நாத் மற்றும் தாய் ஸ்வேதா இருவரும் ராமையும் சோபியாவையும் அன்புடன் வரவேற்றனர். அனைவரும் வரவேற்பறைக்குள் சென்றனர். ஸ்வேதா அவர்களுக்கு பழச்சாறு வழங்கினார்.

“ராம், நீங்கள் இருவரும் வந்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. சமீபத்தில் உங்கள் கட்டுரை ஒன்றைப் படித்தேன். மிகவும் நன்றாக இருந்தது,” என்றார் ராம்நாத்.

சோபியா அவரது பாராட்டைக் கேட்டு புன்னகைத்தாள்.

ரஞ்சிதா நினைவுகூர்ந்தாள்:

“சோபியா, நான் கடைசியாக உங்கள் வீட்டிற்கு வந்தபோது, நீங்கள் எனக்கு எல்லா இடங்களையும், குறிப்பாக ராக்கி மவுண்டனையும் காட்டினீர்கள். உங்கள் கணவர் எப்படி இருக்கிறார்? உங்கள் ஓவியம் வரையும் ஆர்வம் எப்படி இருக்கிறது?”

“எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது,” என்று சோபியா பதிலளித்தாள்.

பின்னர் சோபியா ராம்நாத்திடம் ஒரு இனிப்புப் பெட்டியைக் கொடுத்தாள். ராம் அவருக்கு ஒரு கிராஸ் பேனாவைப் பரிசாக அளித்து,

“மிகவும் மகிழ்ச்சியான மற்றும் ஆரோக்கியமான பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள்,” என்று வாழ்த்தினார்.

ராம்நாத் கூறினார்:

“காலையில் உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களுடன் பிறந்தநாள் சடங்குகளை முடித்துவிட்டோம். இந்த மாலை உங்கள் இருவருடனும் சிறிது நேரம் செலவிட வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.”

“நன்றி, திரு. ராம்நாத்,” என்று ராம் அன்புடன் பதிலளித்தார்.

ரஞ்சிதா அவர்களுக்கு வீட்டையும் தோட்டத்தையும் சுற்றிக் காண்பித்தாள். பின்னர் அனைவரும் மீண்டும் வரவேற்பறைக்குத் திரும்பினர். வீட்டின் தூய்மையை ராம் மிகவும் ரசித்தார். ஒவ்வொரு பொருளும் நேர்த்தியாகவும் மிகுந்த கவனத்துடனும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்தது.

சுமார் இரவு 7:15 மணியளவில் அனைவரும் உணவருந்தும் அறைக்குச் சென்றனர். பூரி உள்ளிட்ட பலவிதமான சுவையான உணவுகள் தயாரிக்கப்பட்டிருந்தன. கேசரி மற்றும் பாதாம் கேக் என இரண்டு வகையான இனிப்புகளும் இருந்தன.

“இந்த இரண்டு இனிப்புகளும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை,” என்று ராம் மெதுவாகக் கூறினார்.

அனைவரும் சாப்பிடத் தொடங்கினர். சோபியாவும் அனைத்து உணவுகளையும் மகிழ்ச்சியுடன் ருசித்தாள்.

திடீரென்று, ராம் ஒரு புகைப்படத்தைக் கவனித்து ராம்நாத்திடம் கேட்டார்:

“உங்களுடன் இருக்கும் இந்தப் பெரியவர் யார்?”

ராம்நாத் பதிலளித்தார்:

“நான் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு சென்னை சென்றிருந்தபோது, என் உறவினர் ஒருவரைச் சந்தித்தேன். அவர் இப்போது இல்லை. அவர் பிரபலமான எழுத்தாளர். பல விருதுகளைப் பெற்றவர். அவரது பெயர் ஆர். கி. ரங்கராஜன்.”

ராம் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

“ஓ! கடவுளே! இவர் எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். புகழ்பெற்ற சுமை தாங்கி திரைப்படத்தின் மூலக்கதையை எழுதியவரும் இவர்தான்.”

“நீங்கள் சொல்வது சரிதான்,” என்று ராம்நாத் பதிலளித்தார்.

“சுமை தாங்கி திரைப்படத்தை என்னால் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது,” என்று ராம் உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் மெதுவாகக் கூறினார்.

சுவையான இரவு உணவும் அன்பான உரையாடல்களும் முடிந்த பிறகு, அனைவரும் விடைபெறும் நேரம் வந்தது. ரஞ்சிதா முதலில் ராமை அவரது குடியிருப்பில் இறக்கிவிட்டாள். பின்னர் சோபியாவை அவரது ஹோட்டலுக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

டாமி தனது எஜமானருக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தான். ராம் உள்ளே நுழைந்ததும், டாமி அவரை அன்புடன் வரவேற்றான். ராம் அவனுக்கு உணவு கொடுத்துவிட்டு, தனக்குப் பிடித்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார்.

சில நிமிடங்கள் அவர் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்; அவரது மனம் பழைய நினைவுகளில் மூழ்கியது.

பின்னர் ராம் மெதுவாகக் கூறினார்:

“ஓ, வசந்தி... சுமை தாங்கி திரைப்படம் உன்னைப் பற்றிய எத்தனையோ பழைய நினைவுகளை மீண்டும் கொண்டு வந்துவிட்டது. நான் உன்னை மிகவும் தவறவிடுகிறேன்.”

அவரது கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

Amazing Journey.

 Dear Friends,

I started my blog, “Creativity,” in 2008–2009, with the aim of preserving and sharing all my published letters, articles, various issues, and my Tribute column.

When I started the blog, it received around 30 views a day, or approximately 900 views a month. Today, after nearly 18 years, I am delighted and humbled to share that “Creativity” has crossed 30,000 views per day on Blogspot.

This remarkable growth has made me extremely happy and grateful. It would not have been possible without the continued interest, encouragement, and support of my readers and friends.

I am sharing below the current view statistics of my Creativity blog on Blogspot/Google, as of today.

Thank you all for being a part of this wonderful journey and for your continued support.

With warm regards,

K. Ragavan

18-08-2026

Small Story 706.

 Small Story 706.

Life Is Beautiful 51

The next day morning, Ram finished his walk with his little friend and entered his apartment. Murthy wished him, “Hey, how are you? I haven’t seen you for two days.”

“I went for two programmes and enjoyed them,” Ram replied.

“Good,” Murthy whispered and left for his office.

Ram entered his apartment, and Tomy settled into his usual place. After five minutes, Ram received a call from an unknown number. He answered it.

“Can I speak to Mr. Ram?” It was a sweet lady’s voice.

“Yes, this is Ram,” he replied.

“Sorry to disturb you. Can I talk to you for a few minutes?”

“No problem. You can,” Ram replied.

“I am Sophia. We met on Saturday at the OOI Academy function, where I listened to your inspiring address. I am now working with the FBI in Denver, USA, and I came here to attend the function.

“Eight years ago, I studied at this Academy, and OOI was my mentor and guide. My parents are settled in Boston. My dad was also a classmate of OOI. His name is David.

“I have gone through your blog. Ranjitha gave me the link. I am a regular reader, and I really like your style of writing. My husband works for FedEx as an Area Manager in Denver, and our only daughter, Monica, is in the eighth grade.

“During this visit, I never imagined that I would meet my favourite writer and former teacher. I also like your pen name, Bharani. Ranjitha told me that you would be coming for her dad’s birthday celebration, and I am very happy that I will get another opportunity to meet you and have a conversation with you.”

Ram replied, “Thank you, Sophia, for such a beautiful introduction and for your admiration of my blog and articles.”

Sophia continued, “Since I am an alumna of OOI Academy, I have always felt connected to the institution. Ranjitha met me last year in Denver for some investigation work, and recently she sent me the link to your blog by email.”

“Amazing, Sophia,” Ram whispered. “Thank you for your call and for the wonderful introduction. It is really nice to know that you are a working professional with the FBI.”

“Thank you, Mr. Ram. Have a nice day. See you at the birthday event. Bye.”

“Bye, Sophia.”

She ended the call.

Ram sat quietly for a moment, wondering how, within such a short period, three wonderful people had come into his circle of friendship. It felt like a miracle.

First, there was Ranjitha, then Kathambari, and now Sophia.

Life was indeed beautiful, and every new meeting seemed to bring another unexpected chapter into Ram’s journey.

To be continued...

K. Ragavan

18-8-26

Small Story 706T

 சிறுகதை 706

வாழ்க்கை அழகானது 51

அடுத்த நாள் காலை, ராம் தனது செல்ல நண்பனுடன் நடைப்பயிற்சியை முடித்துக்கொண்டு தனது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புக்குள் நுழைந்தார். அப்போது மூர்த்தி அவரைப் பார்த்து, “ஹே, எப்படி இருக்கிறீர்கள்? இரண்டு நாட்களாக உங்களைப் பார்க்கவே இல்லை,” என்று கேட்டார்.

“நான் இரண்டு நிகழ்ச்சிகளுக்குச் சென்றிருந்தேன். மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது,” என்று ராம் பதிலளித்தார்.

“நல்லது,” என்று மூர்த்தி மெதுவாகக் கூறிவிட்டு அலுவலகத்திற்குச் சென்றார்.

ராம் தனது வீட்டிற்குள் சென்றார். டாமி தனது வழக்கமான இடத்தில் சென்று அமர்ந்துகொண்டது. ஐந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, ராமுக்கு அடையாளம் தெரியாத எண்ணிலிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அவர் அழைப்பை ஏற்றார்.

“திரு. ராமிடம் பேசலாமா?” என்று இனிமையான பெண் குரல் கேட்டது.

“ஆம், நான்தான் ராம் பேசுகிறேன்,” என்று அவர் பதிலளித்தார்.

“உங்களுக்கு இடையூறாக இருந்தால் மன்னிக்கவும். உங்களிடம் சில நிமிடங்கள் பேசலாமா?”

“பரவாயில்லை. பேசலாம்,” என்று ராம் கூறினார்.

“நான் சோஃபியா. சனிக்கிழமை OOI அகாடமியில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியில் நாம் சந்தித்தோம். அங்கு நீங்கள் ஆற்றிய ஊக்கமளிக்கும் உரையை நான் கேட்டேன். தற்போது நான் அமெரிக்காவின் டென்வரில் FBI-யில் பணிபுரிகிறேன். அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்வதற்காகவே இங்கு வந்திருந்தேன்.

“எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் இந்த அகாடமியில் படித்தேன். OOI எனக்கு வழிகாட்டியாகவும், நல்ல ஆசானாகவும் இருந்தார். எனது பெற்றோர் பாஸ்டனில் வசிக்கிறார்கள். எனது அப்பாவும் OOI-யின் வகுப்புத் தோழராக இருந்தவர். அவருடைய பெயர் டேவிட்.

“உங்கள் வலைப்பதிவைப் படித்திருக்கிறேன். ரஞ்சிதா அதன் இணைப்பை எனக்கு அனுப்பியிருந்தார். நான் உங்கள் எழுத்துகளின் வழக்கமான வாசகி. உங்கள் எழுத்து நடை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். எனது கணவர் டென்வரில் FedEx நிறுவனத்தில் Area Manager-ஆகப் பணிபுரிகிறார். எங்களுடைய ஒரே மகள் மோனிகா எட்டாம் வகுப்பில் படிக்கிறாள்.

“இந்தப் பயணத்தின்போது, நான் மிகவும் விரும்பிப் படிக்கும் எழுத்தாளரையும், எனது முன்னாள் ஆசிரியரையும் சந்திப்பேன் என்று ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. உங்கள் ‘பரணி’ என்ற புனைப்பெயரும் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். ரஞ்சிதா, அவருடைய அப்பாவின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்திற்கு நீங்கள் வருவீர்கள் என்று என்னிடம் கூறியிருந்தார். அதனால், உங்களை மீண்டும் சந்தித்து சிறிது நேரம் உரையாடும் மற்றொரு வாய்ப்பு கிடைக்கப் போவதை நினைத்து நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்,” என்று சோஃபியா கூறினார்.

ராம், “சோஃபியா, இவ்வளவு அழகாக உங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டதற்கும், எனது வலைப்பதிவையும் கட்டுரைகளையும் விரும்பிப் படிப்பதற்கும் மிக்க நன்றி,” என்றார்.

சோஃபியா தொடர்ந்து, “நான் OOI அகாடமியின் முன்னாள் மாணவி என்பதால், அந்த நிறுவனத்துடன் எனக்கு எப்போதும் ஒரு நெருக்கமான தொடர்பு இருப்பதாகவே உணர்கிறேன். கடந்த ஆண்டு விசாரணை தொடர்பான பணிக்காக ரஞ்சிதா டென்வருக்கு வந்திருந்தபோது, அவரைச் சந்தித்தேன். சமீபத்தில் அவர் மின்னஞ்சல் மூலம் உங்கள் வலைப்பதிவின் இணைப்பை எனக்கு அனுப்பினார்,” என்றார்.

“அற்புதம், சோஃபியா,” என்று ராம் மெதுவாகக் கூறினார். “என்னை அழைத்ததற்கும், இவ்வளவு அழகாக அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டதற்கும் நன்றி. நீங்கள் FBI-யில் பணிபுரியும் ஒரு தொழில்முறை நிபுணர் என்பதை அறிந்துகொள்வதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.”

“நன்றி, திரு. ராம். உங்கள் நாள் இனிமையாக அமையட்டும். பிறந்தநாள் நிகழ்ச்சியில் சந்திப்போம். பை.”

“பை, சோஃபியா.”

அழைப்பு முடிந்தது.

ராம் சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். இவ்வளவு குறுகிய காலத்திற்குள், மூன்று அற்புதமான மனிதர்கள் தனது நட்பு வட்டத்திற்குள் வந்துவிட்டதை நினைத்து வியந்தார். அது ஒரு அதிசயம் போலவே தோன்றியது.

முதலில் ரஞ்சிதா, அடுத்து காதம்பரி, இப்போது சோஃபியா.

உண்மையிலேயே வாழ்க்கை அழகானதுதான். ஒவ்வொரு புதிய சந்திப்பும், ராமின் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் எதிர்பாராத மற்றொரு அழகான அத்தியாயத்தைத் திறந்துகொண்டே இருந்தது.

தொடரும்...

கே. ராகவன்18-8-26