Small Story 542.T

 சிறுகதை 542

வைர வளையலின் இனிய ஆச்சரியம்

கோட்டேஸ்வரராவ் அவர்களின் மனைவி பங்கஜம், கதவுமணி ஒலித்ததை கேட்டு கதவைத் திறந்தார். வெளியே இருபதுகளின் வயதில் இருக்கும் ஒரு இளைஞன் நின்றிருந்தான்.

“மேடம், புகழ்பெற்ற நகைக்கடையின் உரிமையாளர் தனஞ்ஜய் செட்டி அவர்கள் இதை உங்களிடம் கொடுக்கச் சொன்னார்கள். இதை கோட்டேஸ்வரா சார் ஒரு மாதம் முன்பு ஆர்டர் செய்திருந்தார். பொருளை பெற்றுக் கொண்டு சரிபார்த்த பிறகு இந்த எண்ணிற்கு அழைத்து எங்கள் முதலாளிக்கு தெரியப்படுத்துங்கள்,” என்றான்.

பங்கஜம் ஆச்சரியப்பட்டார். பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தார். அதில் அழகான ஒரு வைர வளையல் இருந்தது. உடனே கடைக்குத் தொலைபேசி செய்து, பொருள் கிடைத்ததை தெரிவித்தார்.

வளையலை கையில் பிடித்தபடி, தன் பூஜை அறைக்குச் சென்று, தெய்வத்தின் முன் அதை வைத்து பிரார்த்தனை செய்தார். தன் கணவர் எப்படிப் இப்படியொரு ஆச்சரியத்தை ஒரு சிறிய குறிப்பும் தராமல் ஏற்பாடு செய்தார் என்று அவர் நினைத்தார்.

அந்த நேரத்தில் அவரது மகள் ஆஷா தொலைபேசியில் அழைத்தாள்.

“அம்மா, எப்படி இருக்கிறீர்கள்? இன்று உங்கள் நட்சத்திரப் பிறந்த நாள். வாழ்த்துகள்!”

அப்போது தான் பங்கஜத்திற்கு நினைவுக்கு வந்தது — இன்று தான் அவரது நட்சத்திரப் பிறந்த நாள். ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவர்கள் கொண்டாடும் அந்த நாளை இந்த வருடம் அவர் மறந்துவிட்டார்.

மாலை நேரத்தில், ஆஷா அழைப்பை முடித்த சில நேரத்தில், கோட்டேஸ்வரராவ் அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டிற்கு வந்தார். இன்னும் இரண்டு வாரங்களில் அவர் ஓய்வு பெற இருக்கிறார்.

பங்கஜம் மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வரவேற்றார்.

“உங்கள் பரிசுக்கு நன்றி — அந்த அற்புதமான வைர வளையலுக்கு!”

கோட்டேஸ்வரராவ் ஆச்சரியமாக பார்த்தார்.

“நீ ஏற்கனவே வாங்கிவிட்டாயா? இன்று மாலையே நான் உன்னை அழைத்து கடைக்கு சென்று வாங்க நினைத்தேன்.”

அந்த நேரத்தில் அவரது கைபேசி மணி அடித்தது.

“ஹலோ கோட்டேஸ்வரா! நான் தனஞ்ஜய் பேசுகிறேன். இன்று மாலை நான் வெளியூருக்கு போகிறேன். அதனால் பாதுகாப்பாக அந்த வளையலை உங்கள் மனைவியிடம் கொடுத்து வைத்தேன். இது ஒரு ஆச்சரியமாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்!”

பங்கஜம் சிரித்தபடி தலையசைத்தார்.

ஆனால் மெதுவாக அவர் சொன்னார்:

“இந்த வயதில் இப்படிப் பெரிய தொகையை செலவு செய்வது உங்களுக்கு சுமையைக் கூடுதலாக தருமே.”

கோட்டேஸ்வரராவ் மெதுவாக சிரித்தார்.

“நீ என்னை நன்றாக அறிவாய். அலுவலகத்தில் நான் மேனேஜர் கோட்டேஸ்வரராவாக இருக்கலாம். ஆனால் வாழ்க்கையில் நான் திருப்தியுடன் வாழும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான்.”

அவர் தொடர்ந்தார்:

“எனக்கு ஒரு நண்பர் திரைப்பட தயாரிப்பாளர். நான் பேசும் விதமும் என் வாழ்க்கை அனுபவங்களும் அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும். ஒருநாள் ஒரு கதையைச் சொல்லும்படி கேட்டார். நான் என் பழைய போராட்டங்களையும், இன்று இந்த நிலைக்கு எப்படி வந்தேன் என்பதையும் அவரிடம் கூறினேன்.”

“ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு அவர் அந்த கதையை அடிப்படையாக வைத்து, புதிய நடிகர்களை வைத்து ஒரு படம் எடுத்தார். அந்த படம் இரண்டு திரையரங்குகளில் 50 நாட்கள் வெற்றிகரமாக ஓடியது. அந்தக் கதைக்காக எனக்கு நல்ல தொகையும் கிடைத்தது. மேலும் திரையில் என் பெயரும் வந்தது.”

“அவர் மிகவும் மகிழ்ந்து எனக்கு ஒரு தங்கச் சங்கிலி பரிசளிக்க விரும்பினார். ஆனால் நான் அதற்குப் பதிலாக ஒரு வைர வளையல் கொடுக்கச் சொன்னேன். விலையிலான வித்தியாசத்தை நான் தருவேன் என்று கூறினேன். ஆனால் அவர் மறுத்து, தனஞ்ஜய் நகைக்கடையில் இதை ஆர்டர் செய்தார்.”

அவர் அன்புடன் அவளை பார்த்து சொன்னார்:

“நாம் திருமணம் செய்துகொண்ட நாளில், நீ சாதாரண வளையல்கள் மட்டுமே அணிந்திருந்தாய். அந்த நாளிலிருந்து என் மனதில் ஒரு தீர்மானம் இருந்தது — என் வாழ்க்கை முடிவதற்கு முன், உனக்கு ஒரு வைர வளையல் அணிய வைப்பேன் என்று.”

“முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கடவுளின் அருளால் அந்த வாக்குறுதியை இன்று நிறைவேற்ற முடிந்தது.”

பங்கஜத்தின் கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.

அவர் அவரது கைகளை பிடித்து மெதுவாக சொன்னார்:

“உங்கள் பெயர் கோட்டேஸ்வரராவ்… ஆனால் உங்கள் இதயம் உண்மையான கோட்டேஸ்வரன் — உண்மையில் செல்வந்தர்.”

ஏனெனில்

உண்மையான செல்வந்தன் பணம் உடையவன் அல்ல,

இதயத்தில் அன்பும் நன்றியும் நிறைந்தவன் தான்.

– கே. ராகவன்

7-3-26

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 6Mar 26

A. Civilians first’ policy, please

I write in reference to Nada AlTaher’s podcast episode How much longer could the Iran conflict last? (March 3): recent unpleasant developments in the Middle East, beginning with the attacks on Iran by the US and Israel, followed by retaliatory strikes, including on the Gulf countries, have raised serious global concerns. History has shown that war rarely produces a concrete or lasting solution. Instead, it tends to deepen divisions and prolong instability. Meaningful dialogue and diplomatic engagement will offer a more constructive path forward. It would be a step towards reducing the immense suffering endured by civilians. Ordinary people – families, children and the elderly – bear the heaviest burden of geopolitical struggles. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 541.

 Small Story 541.

God’s Will – No One Knows

Sudharsan never anticipated that all his plans would be disrupted. He was supposed to travel to Sri Lanka for official work to launch a new product. However, due to recent disturbances in the Middle East and several other regions, many airlines had cancelled their routes.

Sudharsan worked as a Marketing Manager for a leading company that manufactured televisions and had a good reputation worldwide.

“Sudharsan, come for lunch. You have forgotten that today is Sunday,” called his mother Revathy.

Sudharsan came out of his room. His father Ramnath was waiting for him.

“Sudharsan, I want to ask you something. Why are you postponing your marriage? You are our only son, and we want to see our grandchildren,” said Ramnath.

“Dad, I understand your concern. Soon I will take a decision,” Sudharsan replied.

Sudharsan had never had a crush or close female friends. He kept postponing marriage because he had seen two of his friends’ marriages end in divorce, which made him hesitant.

After lunch, Sudharsan decided to go to a nearby mall and buy some chocolates. While standing at the counter, he noticed a wallet lying there. He looked around.

Soon he saw a young lady wearing a simple cotton saree, with graceful looks and ordinary bangles in her hands, searching anxiously.

“Excuse me, is this your wallet?” Sudharsan asked.

“Yes! Thank you so much,” she replied with relief. “I am Mythili. If I had lost that wallet, I would have lost the reference letter needed for my job interview.”

“Oh, I see. What is your background?” Sudharsan asked politely.

“I studied B.Sc. last year. Since then I have been struggling to get a job. My father is a retired school mathematics teacher.”

“What is his name?” asked Sudharsan with curiosity.

“My father’s name is Madhavan. He retired from Jayanagar High School.”

Sudharsan immediately recognized the name.

“I’m so glad! He was my mathematics teacher,” Sudharsan said happily. “If you don’t mind, I will drop you home. I would also like to meet him.”

Sudharsan drove Mythili to their small house, which had been built many years ago. Madhavan recognized Sudharsan immediately and warmly thanked him for returning the wallet.

When Mythili opened the wallet and checked the reference letter, she saw the recommending name—it was from Sudharsan’s company through his dealer Ram.

Sudharsan was delighted. Mythili had been recommended by his trusted dealer. He explained everything and promised to help her with the job opportunity.

As he drove back home, Sudharsan felt unusually happy. He kept thinking about Mythili—her simple green cotton saree, her modest ornaments, and her graceful smile. Simplicity was something he had always admired.

When Sudharsan told his parents about Mythili, they were pleased to see the happiness in his face.

“She seems simple and graceful,” said Revathy. “Shall we speak to your mathematics teacher Madhavan about his daughter?”

Ramnath smiled widely. Only that morning he had asked Sudharsan about marriage, and now the answer had appeared unexpectedly.

Truly, God’s will is something no one can ever predict.

K.Ragavan

6-3-26

Small Story 541.T

 சிறு கதை 541

கடவுளின் விருப்பம் – யாருக்கும் தெரியாது

சுதர்சன் தனது எல்லா திட்டங்களும் தடைபடும் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. புதிய தயாரிப்பை அறிமுகப்படுத்துவதற்காக அதிகாரப்பூர்வ பணிக்காக அவர் இலங்கைக்கு செல்ல வேண்டும் என்று திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால் சமீபத்தில் மத்திய கிழக்கு மற்றும் பிற பகுதிகளில் ஏற்பட்ட குழப்பங்களால் பல விமான நிறுவனங்கள் தங்கள் சேவைகளை ரத்து செய்திருந்தன.

சுதர்சன் உலகளவில் நல்ல பெயர் பெற்ற தொலைக்காட்சி உற்பத்தி நிறுவனத்தில் மார்க்கெட்டிங் மேனேஜராக வேலை செய்தார்.

“சுதர்சன், மதிய உணவுக்கு வா. இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதை மறந்துவிட்டாயா?” என்று அவரது தாய் ரேவதி அழைத்தார்.

சுதர்சன் தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். அவரது தந்தை ராம்நாத் அவருக்காக காத்திருந்தார்.

“சுதர்சன், உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்க வேண்டும். ஏன் நீ உன் திருமணத்தை தொடர்ந்து தள்ளிக்கொண்டு இருக்கிறாய்? நீ எங்கள் ஒரே மகன். எங்கள் பேரக்குழந்தைகளை பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கிறது,” என்று ராம்நாத் கூறினார்.

“அப்பா, உங்கள் கவலை எனக்கு புரிகிறது. விரைவில் நான் ஒரு முடிவு எடுப்பேன்,” என்று சுதர்சன் பதிலளித்தார்.

சுதர்சனுக்கு இதுவரை எந்த பெண்ணிடமும் காதல் உணர்வு அல்லது நெருக்கமான பெண் நண்பர்கள் இருந்ததில்லை. தனது நண்பர்களில் இருவரின் திருமணங்கள் விவாகரத்துடன் முடிந்ததை பார்த்ததால் அவர் திருமணத்தை தள்ளிக்கொண்டே வந்தார்.

மதிய உணவுக்குப் பிறகு, சுதர்சன் அருகிலுள்ள ஒரு மாலுக்கு சென்று சில சாக்லேட்டுகள் வாங்க முடிவு செய்தார். கவுண்டரின் அருகில் நின்றபோது, அங்கே ஒரு பணப்பை கிடப்பதை கவனித்தார். அவர் சுற்றிலும் பார்த்தார்.

அப்போது எளிமையான பருத்தி சேலை அணிந்திருந்த ஒரு இளம் பெண், கைகளில் சாதாரண வளையல்கள் அணிந்து கவலையுடன் ஏதோ தேடிக்கொண்டிருந்ததை அவர் பார்த்தார்.

“மன்னிக்கவும், இது உங்கள் பணப்பையா?” என்று சுதர்சன் கேட்டார்.

“ஆமாம்! மிகுந்த நன்றி,” என்று அவள் நிம்மதியுடன் பதிலளித்தாள். “என் பெயர் மைதிலி. இந்த பணப்பை தொலைந்திருந்தால், என் வேலை நேர்காணலுக்குத் தேவையான பரிந்துரை கடிதமும் தொலைந்துவிட்டிருக்கும்.”

“அப்படியா? உங்கள் கல்வி என்ன?” என்று சுதர்சன் மரியாதையுடன் கேட்டார்.

“நான் கடந்த வருடம் பி.எஸ்.சி. முடித்தேன். அதன் பிறகு ஒரு வேலைக்காக மிகவும் முயற்சி செய்து வருகிறேன். என் அப்பா ஓய்வு பெற்ற பள்ளி கணித ஆசிரியர்.”

“அவருடைய பெயர் என்ன?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார் சுதர்சன்.

“என் அப்பாவின் பெயர் மாதவன். அவர் ஜெயநகர் உயர்நிலைப் பள்ளியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றார்.”

அந்த பெயரை கேட்டவுடன் சுதர்சன் உடனே நினைத்தார்.

“மிக மகிழ்ச்சி! அவர் என் கணித ஆசிரியர் தான்,” என்று சுதர்சன் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். “உங்களுக்கு பிரச்சினை இல்லையெனில், நான் உங்களை வீட்டிற்கு விடுவேன். அவரையும் சந்திக்க விரும்புகிறேன்.”

சுதர்சன் மைதிலியை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்டிருந்த அவர்களின் சிறிய வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். மாதவன் சுதர்சனை உடனே அடையாளம் கண்டு, பணப்பையை திருப்பிக் கொடுத்ததற்காக மனமார்ந்த நன்றி தெரிவித்தார்.

மைதிலி பணப்பையை திறந்து பரிந்துரை கடிதத்தை பார்த்தபோது அதில் இருந்த பெயரை கவனித்தாள் — அது சுதர்சன் வேலை செய்யும் நிறுவனத்திற்கு அவரது டீலர் ராம் மூலம் வந்த பரிந்துரை கடிதமாக இருந்தது.

சுதர்சன் மிகவும் மகிழ்ந்தார். மைதிலிக்கு பரிந்துரை செய்தவர் அவரது நம்பகமான டீலர் என்பதால் அவர் எல்லாவற்றையும் விளக்கி, அந்த வேலை வாய்ப்புக்கு உதவுவதாக உறுதி அளித்தார்.

வீட்டிற்கு திரும்பிச் செல்லும்போது சுதர்சனின் மனம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தது. மைதிலியின் எளிமையான பச்சை பருத்தி சேலை, சாதாரண ஆபரணங்கள், அவளின் அழகான சிரிப்பு—இவை அனைத்தும் அவரது நினைவில் வந்துகொண்டே இருந்தன. எளிமை என்பது அவர் எப்போதும் விரும்பிய ஒன்று.

சுதர்சன் மைதிலியைப் பற்றி தனது பெற்றோரிடம் கூறியபோது, அவரது முகத்தில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியை பார்த்து அவர்கள் மகிழ்ந்தனர்.

“அவள் மிகவும் எளிமையாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறாள்,” என்று ரேவதி கூறினார். “உன் கணித ஆசிரியர் மாதவனிடம் அவருடைய மகளைப் பற்றி பேசலாமா?”

ராம்நாத் பரந்த சிரிப்புடன் பார்த்தார். அன்று காலைதான் அவர் சுதர்சனிடம் திருமணத்தைப் பற்றி கேட்டிருந்தார். ஆனால் இப்போது அதற்கான பதில் எதிர்பாராத விதமாக வந்துவிட்டது.

உண்மையாகவே, கடவுளின் விருப்பத்தை யாராலும் முன்கூட்டியே கணிக்க முடியாது.

– கே. ராகவன்

6-3-26

Glorious 93 years.

 Recently, the Kannada film industry celebrated the 93rd year of Kannada cinema, an event that was widely attended by many prominent film personalities. It was heartening to see the industry come together to honor its rich history and achievements.

Today, the Sandalwood film industry is well-equipped with talented technicians and creative professionals across all areas of filmmaking. Having followed Kannada cinema for more than two and a half decades, I have personally witnessed its steady growth and remarkable transformation.

The quality of storytelling has improved dramatically over the years, and it is encouraging to see many new and promising talents emerging in the industry.

Wishing the Sandalwood film industry many more milestones, greater achievements, and continued success in the years to come.

K.Ragavan

Small Story 540.

 Small Story 540.

Strong Conviction

Keshav visited a newly opened mall in Bengaluru and was surprised to see Amritha there.

“Hey! How are you?” he asked, smiling.

“What a pleasant surprise!” Amritha replied warmly. “I never expected to see my favorite friend here.”

Both were college mates who had completed their MBA and were waiting to start their careers. They shared a strong friendship and often exchanged ideas about marketing. Keshav came from a wealthy family, while Amritha belonged to a middle-class family rooted in strong values and traditions.

After a brief silence, Keshav spoke sincerely.

“Amritha, I want to ask you something honestly. I like you. If you feel the same, will you marry me? I am ready to wait until we are settled in our careers.”

Amritha looked thoughtful. “Keshav, I like you as a good friend. But my family is orthodox and follows traditions strictly. Your lifestyle is different from mine. I’m not sure if our worlds will match.”

Keshav responded firmly, “I respect your traditions. I’ve already spoken to my parents, and they have agreed. I am ready to follow your way of life. We can wait until our careers are settled.”

Amritha smiled gently. “I don’t know how long it will take for us to settle. But if we are destined to marry, it will happen.”

They both agreed and parted with hope in their hearts.

Soon after, Keshav received a job offer in Sydney and moved to Australia. A few months later, Amritha secured a job in New Zealand and relocated. Despite the distance, they stayed in touch through regular calls and messages.

After two years, they decided to meet for a holiday in Dubai. It was a joyful reunion. They explored the city, visited famous attractions, and cherished every moment together. Before returning, they decided that once back home, they would begin preparations for their marriage.

However, tragedy struck unexpectedly. Due to sudden international conflict, a bomb blast damaged the hotel where they were staying. Both were seriously injured.

After several days of treatment, they slowly recovered and were discharged. They returned safely to Bengaluru, where their anxious parents welcomed them with tears of relief.

Their parents, shaken by the incident, advised them to forget everything and move on separately.

But Keshav and Amritha stood firm.

“We will wait until we fully recover and then continue our journey together. We believe in our future,” they said with unwavering determination.

Their parents were speechless, deeply moved by their strong conviction and faith in each other.

True love stands firm, even in the face of adversity.

K.Ragavan

5-3-26

Small Story 540.T

 

சிறுகதை 540

உறுதியான நம்பிக்கை

கேஷவ் பெங்களூரில் புதிதாக திறக்கப்பட்ட ஒரு மாலுக்குச் சென்றார். அங்கு அம்ரிதாவைக் கண்டதும் அவர் ஆச்சரியமடைந்தார்.

“ஹாய்! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று சிரித்தபடி கேட்டார்.

“என்ன ஒரு இனிய ஆச்சரியம்!” என்று அம்ரிதா அன்புடன் பதிலளித்தாள். “என் மிகவும் விருப்பமான நண்பரை இங்கே பார்க்கும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.”

இருவரும் கல்லூரி நண்பர்கள். அவர்கள் எம்பிஏ படிப்பை முடித்து, தங்கள் தொழில் வாழ்க்கையைத் தொடங்க காத்திருந்தனர். அவர்களுக்குள் வலுவான நட்பு இருந்தது. மார்க்கெட்டிங் தொடர்பான எண்ணங்களை அடிக்கடி பகிர்ந்து கொண்டனர். கேஷவ் செல்வம் வாய்ந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். அம்ரிதா பாரம்பரிய மதிப்புகள் நிறைந்த நடுத்தரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்.

சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு கேஷவ் மனமாரப் பேசினார்.

“அம்ரிதா, நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் நேர்மையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். எனக்கு நீ பிடிக்கும். உனக்கும் அதே உணர்வு இருந்தால், என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்வாயா? நம் தொழில் வாழ்க்கை நிலைபெறும் வரை நான் காத்திருக்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.”

அம்ரிதா சிந்தனையுடன் கூறினாள்.

“கேஷவ், நான் உன்னை ஒரு நல்ல நண்பராக விரும்புகிறேன். ஆனால் என் குடும்பம் மரபுகளை கடுமையாகப் பின்பற்றுகிறது. உன் வாழ்க்கை முறை எனது வாழ்க்கை முறையிலிருந்து வேறுபட்டது. நம் இருவரின் உலகங்கள் பொருந்துமா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.”

கேஷவ் உறுதியுடன் பதிலளித்தார்.

“உன் மரபுகளை நான் மதிக்கிறேன். நான் ஏற்கனவே என் பெற்றோரிடம் பேசியுள்ளேன்; அவர்கள் சம்மதித்துள்ளனர். நான் உன் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றத் தயாராக இருக்கிறேன். நம் தொழில் வாழ்க்கை நிலைபெறும் வரை காத்திருக்கலாம்.”

அம்ரிதா மெதுவாக சிரித்தாள்.

“நாம் எப்போது நிலைபெறுவோம் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நமக்குத் திருமணம் நடக்க வேண்டிய விதி இருந்தால், அது நிச்சயம் நடக்கும்.”

இருவரும் நம்பிக்கையுடன் பிரிந்தனர்.

சில நாட்களிலேயே கேஷவுக்கு சிட்னியில் வேலை வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவர் ஆஸ்திரேலியாவுக்கு மாற்றம் ஆனார். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அம்ரிதாவுக்கும் நியூசிலாந்தில் வேலை கிடைத்து அங்கு குடியேறினாள். தூரம் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் அடிக்கடி தொலைபேசி மற்றும் செய்திகளின் மூலம் தொடர்பில் இருந்தனர்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர்கள் விடுமுறைக்காக துபாயில் சந்திக்க முடிவு செய்தனர். அது ஒரு மகிழ்ச்சியான மீள்சந்திப்பு. நகரின் பிரபலமான இடங்களைச் சுற்றிப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர். வீடு திரும்பியதும் திருமணத் தயாரிப்புகளைத் தொடங்க முடிவு செய்தனர்.

ஆனால் எதிர்பாராத துயரம் ஏற்பட்டது. திடீர் சர்வதேச மோதலால், அவர்கள் தங்கியிருந்த விடுதியில் குண்டு வெடிப்பு ஏற்பட்டது. இருவரும் கடுமையாக காயமடைந்தனர்.

சில நாட்கள் சிகிச்சைக்குப் பிறகு மெதுவாக குணமடைந்து மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். அவர்கள் பாதுகாப்பாக பெங்களூருக்கு திரும்பினர். அவர்களின் கவலையடைந்த பெற்றோர் கண்ணீருடன் அவர்களை வரவேற்றனர்.

இந்த சம்பவத்தால் அதிர்ச்சியடைந்த பெற்றோர், எல்லாவற்றையும் மறந்து தனித்தனியாக வாழும்படி அறிவுறுத்தினர்.

ஆனால் கேஷவ் மற்றும் அம்ரிதா உறுதியாக நின்றனர்.

“நாம் முழுமையாக குணமடைந்து, அதன் பிறகு நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தை ஒன்றாகத் தொடர்வோம். நம் எதிர்காலத்தில் நம்பிக்கை இருக்கிறது,” என்று அவர்கள் திடமான மன உறுதியுடன் கூறினர்.

அவர்களின் பெற்றோர் சொற்கள் இன்றி நின்றனர்; அவர்களின் உறுதியான நம்பிக்கையும் அன்பும் அவர்களை ஆழமாகத் தொட்டது.

உண்மையான அன்பு, சோதனைகள் வந்தாலும் நிலைத்து நிற்கும்.

K.Ragavan

5-3-26