Small Story 732.

 Small Story 732

Life Is Beautiful – 77

In the evening, after refreshing himself, Ram decided to go for a short walk in the open space near the guest house. The pleasant breeze and fresh air made him feel relaxed and refreshed. After walking for about half an hour, he returned to the guest house and spent some time watching television.

Suddenly, his phone rang. It was Kaadhambari.

“Hello, Ram. I hope today’s discussions went well. You can now return to your place. I am very happy to continue with you as your assistant in this new venture.

“I called you because I told my grandmother and mother about you. I also showed them the photograph we took at the Emirates Restaurant. They were greatly impressed by the way you helped Prasanna get this opportunity to go to Germany.

“I also gave them your phone number because they would like to speak with you and invite you to our house for lunch before you leave for India.”

“Okay. Thank you, Kaadhambari,” Ram replied.

Kaadhambari ended the call.

Ram sat quietly for a while, reflecting on the warmth with which Kaadhambari’s family had received him and appreciated his helpful nature. He felt humbled that they regarded him as someone who genuinely cared for others. Their affection and respect touched him deeply.

After dinner, at around 8:30 p.m., his phone rang again.

He answered, “Hello, Ram speaking.”

A pleasant voice replied, “Good evening, Mr. Ram. I am Kaadhambari’s grandmother.”

She continued, “Kaadhambari has told me everything about her acquaintance with you and also about your background as a professor and writer. You have done a great deal for others, and I particularly admire your helping nature.

“I was especially impressed by what you did for Prasanna and the way you supported him in getting this opportunity. I hope we will meet you soon at our house. We would be very happy to have you for lunch before you leave for India.”

“Thank you very much, Madam. I am truly happy and touched to hear that,” Ram replied with humility.

The grandmother wished him well and ended the call.

Ram was extremely happy. He felt that her words were not merely words of appreciation, but almost like the affectionate blessings of an elder. The warmth, kindness, and affection in her voice touched his heart deeply.

For Ram, it was yet another beautiful reminder that genuine kindness and a helping nature never go unnoticed. Sometimes, the affection and respect we receive from others become the most precious rewards in life.

To be continued…

K. Ragavan

13-9-26

Small Story 732.T

 சிறுகதை 732

வாழ்க்கை அழகானது – 77

மாலை நேரத்தில் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்ட பிறகு, ராம் விருந்தினர் இல்லத்திற்கு அருகிலிருந்த திறந்தவெளிப் பகுதியில் சிறிது நேரம் நடைப்பயிற்சி செல்ல முடிவு செய்தார். இதமான காற்றும் தூய்மையான சுற்றுப்புறமும் அவருக்கு புத்துணர்ச்சியையும் மனநிம்மதியையும் அளித்தன. சுமார் அரை மணி நேரம் நடந்துவிட்டு விருந்தினர் இல்லத்திற்குத் திரும்பிய அவர், சிறிது நேரம் தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது திடீரென அவரது கைப்பேசி ஒலித்தது. அழைத்தது காதம்பரி.

“ஹலோ, ராம். இன்றைய ஆலோசனைகள் நன்றாக நடைபெற்றிருக்கும் என்று நம்புகிறேன். நீங்கள் இப்போது உங்கள் தங்குமிடத்திற்குத் திரும்பலாம். இந்தப் புதிய முயற்சியில் உங்கள் உதவியாளராகத் தொடர்ந்து பணியாற்றுவதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி.

“நான் ஏன் உங்களை அழைத்தேன் என்றால், உங்களைப் பற்றி என் பாட்டியிடமும் அம்மாவிடமும் கூறினேன். எமிரேட்ஸ் உணவகத்தில் நாம் எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படத்தையும் அவர்களிடம் காட்டினேன். பிரசன்னாவுக்கு ஜெர்மனி செல்லும் இந்த வாய்ப்பு கிடைக்க நீங்கள் செய்த உதவியைப் பற்றி அவர்கள் மிகவும் பாராட்டினார்கள்.

“மேலும், உங்கள் கைப்பேசி எண்ணையும் அவர்களிடம் கொடுத்துள்ளேன். நீங்கள் இந்தியா செல்வதற்கு முன் எங்கள் வீட்டிற்கு மதிய உணவிற்கு வருமாறு உங்களை அழைக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். உங்களுடன் நேரில் பேசவும் ஆசைப்படுகிறார்கள்.”

“சரி. நன்றி, காதம்பரி,” என்று ராம் பதிலளித்தார்.

காதம்பரி அழைப்பை முடித்துக் கொண்டார்.

சிறிது நேரம் ராம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். காதம்பரியின் குடும்பத்தினர் தன்னை அன்புடன் வரவேற்றதையும், பிறருக்கு உதவும் தனது இயல்பை மதித்ததையும் நினைத்துப் பார்த்தார். தன்னை உண்மையிலேயே பிறர்மீது அக்கறை கொண்ட ஒருவராக அவர்கள் கருதுவது அவரை நெகிழச் செய்தது. அவர்களின் அன்பும் மரியாதையும் அவரது உள்ளத்தை ஆழமாகத் தொட்டன.

இரவு உணவுக்குப் பிறகு, சுமார் 8.30 மணியளவில் மீண்டும் அவரது கைப்பேசி ஒலித்தது.

அவர் எடுத்ததும், “ஹலோ, ராம் பேசுகிறேன்,” என்றார்.

மறுமுனையில் இனிமையான குரல் ஒன்று கேட்டது.

“மாலை வணக்கம், திரு. ராம். நான் காதம்பரியின் பாட்டி பேசுகிறேன்.”

அவர் தொடர்ந்து கூறினார்:

“காதம்பரி உங்களைப் பற்றியும், உங்களுடனான அறிமுகம் பற்றியும், பேராசிரியராகவும் எழுத்தாளராகவும் உங்களுடைய பின்னணி பற்றியும் அனைத்தையும் என்னிடம் கூறியிருக்கிறார். நீங்கள் பலருக்கும் நிறைய உதவிகளைச் செய்திருக்கிறீர்கள். குறிப்பாக, பிறருக்கு உதவும் உங்கள் நல்ல மனப்பான்மையை நான் மிகவும் பாராட்டுகிறேன்.

“பிரசன்னாவுக்கு நீங்கள் செய்த உதவியும், இந்த அரிய வாய்ப்பைப் பெற அவருக்கு நீங்கள் அளித்த ஆதரவும் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. விரைவில் உங்களை எங்கள் வீட்டில் சந்திப்போம் என்று நம்புகிறேன். நீங்கள் இந்தியா செல்வதற்கு முன் எங்கள் வீட்டிற்கு மதிய உணவிற்கு வருவது எங்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.”

“மிக்க நன்றி, மேடம். உங்கள் வார்த்தைகளைக் கேட்டு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். உண்மையிலேயே நெகிழ்ந்து போயிருக்கிறேன்,” என்று ராம் பணிவுடன் பதிலளித்தார்.

பாட்டி அவரை வாழ்த்திவிட்டு அழைப்பை முடித்தார்.

ராம் அளவில்லா மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவர் கூறிய வார்த்தைகள் வெறும் பாராட்டாக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு பெரியவரின் அன்பான ஆசீர்வாதத்தைப் போலவே அவருக்குத் தோன்றின. அவரது குரலில் வெளிப்பட்ட அன்பும், கனிவும், பாசமும் ராமின் உள்ளத்தை ஆழமாகத் தொட்டன.

ராமுக்கு அது வாழ்க்கை அளித்த மற்றொரு அழகான நினைவூட்டலாக அமைந்தது—உண்மையான அன்பும், பிறருக்கு உதவும் நல்ல மனமும் ஒருபோதும் கவனிக்கப்படாமல் போகாது. சில நேரங்களில், நாம் பிறரிடமிருந்து பெறும் அன்பும் மரியாதையும் வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் மிகப் பெருமதிப்பான பரிசுகளாக மாறிவிடுகின்றன.

தொடரும்…

K. Ragavan

13-9-26

Small Story 731.

 Small Story 731

Life Is Beautiful – 76

The next morning, Ram reached the Channel office as usual. The receptionist greeted him and said:

“Good morning, Sir. Mr. Sulaiman is expected to arrive at 10 a.m. You are requested to meet Mr. Atkinson in his cabin at 10 a.m. He will be there by then.”

After having his tea, Ram spent some time reading his favourite newspapers, Gulf News, The National, and a few other newspapers. At 10 a.m., he entered Atkinson’s cabin.

Kaadhambari was already waiting there. A few minutes later, Atkinson and Sulaiman entered the cabin and warmly greeted Ram and Kaadhambari.

After Atkinson and Sulaiman had their tea, Sulaiman began speaking.

“Good morning. I read your email, Mr. Atkinson. Your concern about the present crisis is quite natural. At the same time, I don't think we can come to any immediate conclusion about the situation.

“Having started this blogging and publication initiative, I would like to continue my association with your Channel. The location can be decided based on your suggestion, whether it is in India or elsewhere.

“Today, storytelling and blogging have gained tremendous popularity everywhere. People in India are particularly interested in writing, blogging, and sharing their experiences. If we publish quality books with interesting and meaningful stories, I am confident that we can sell them not only in the UAE but also in other countries.

“Ram should take the lead in this initiative. At the same time, he should have the freedom to take his own decisions regarding the project.”

Atkinson listened carefully to Sulaiman's suggestions.

“That is a very good proposal,” Atkinson said. “I have an idea. I propose that Ram take the position of CEO for this project, while Kaadhambari can assist him in blogging, conducting interviews with various personalities, and developing relationships with advertising sponsors.

“With proper planning and teamwork, I believe this project can take good shape within a year. That is my calculation.”

Sulaiman was pleased with the proposal.

“That sounds good. I will send you the agreement covering our investment and the sharing of the net profits. I have to travel to Abu Dhabi tomorrow, so I will send the agreement once I return. We will discuss everything in detail soon. See you.”

Sulaiman left the cabin.

Atkinson looked happy and turned to Ram.

“My aim has been fulfilled, Ram. I always wanted you to become actively involved in our company, whether you work from here in Dubai or from India. I am happy that this is now taking shape.”

Ram smiled. Kaadhambari also looked pleased.

Afterwards, Ram and Kaadhambari left the cabin and returned to their respective work.

That evening, while returning to the guest house, Ram kept thinking about the events of the day. So many unexpected developments had taken place in such a short time.

He smiled to himself and murmured,

“Every day is becoming more and more beautiful.”

Life was indeed taking a beautiful turn.

To be continued

K.Ragavan

12-9-26

Small Story 731.T

 சிறுகதை 731

வாழ்க்கை அழகானது – 76

மறுநாள் காலை வழக்கம்போல் ராம் சேனல் அலுவலகத்திற்கு வந்தார். வரவேற்பாளர் அவரை வரவேற்று கூறினார்:

“காலை வணக்கம் சார். திரு. சுலைமான் காலை 10 மணிக்கு வருவார் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. காலை 10 மணிக்கு நீங்கள் திரு. அட்கின்சனை அவரது அறையில் சந்திக்குமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளீர்கள். அதற்குள் அவரும் அங்கு வந்துவிடுவார்.”

தேநீர் அருந்திய பிறகு, ராம் தனது விருப்பமான Gulf News, The National மற்றும் சில தினசரிகளைப் படிப்பதில் சிறிது நேரம் செலவிட்டார். காலை 10 மணிக்கு அட்கின்சனின் அறைக்குள் சென்றார்.

அங்கு ஏற்கனவே காதம்பரி காத்திருந்தார். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அட்கின்சனும் சுலைமானும் அறைக்குள் வந்து ராமையும் காதம்பரியையும் அன்புடன் வரவேற்றனர்.

அட்கின்சனும் சுலைமானும் தேநீர் அருந்திய பிறகு, சுலைமான் பேசத் தொடங்கினார்.

“காலை வணக்கம். திரு. அட்கின்சன், தங்களுடைய மின்னஞ்சலைப் படித்தேன். தற்போதைய நெருக்கடியான சூழ்நிலை குறித்து தங்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள கவலை இயல்பானதே. அதே நேரத்தில், இந்த நிலைமை குறித்து உடனடியாக எந்த ஒரு முடிவுக்கும் நாம் வர வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நான் நினைக்கிறேன்.

“இந்த பிளாக்கிங் மற்றும் பதிப்பக முயற்சியைத் தொடங்கியுள்ள நிலையில், உங்கள் சேனலுடனான எனது தொடர்பை தொடர்ந்து கொண்டுசெல்ல விரும்புகிறேன். இந்தத் திட்டம் இந்தியாவிலா அல்லது வேறு எந்த நாட்டிலா செயல்பட வேண்டும் என்பதை தங்களுடைய ஆலோசனையின் அடிப்படையில் முடிவு செய்யலாம்.

“இன்றைய காலகட்டத்தில் கதை சொல்லுதல் மற்றும் பிளாக்கிங் ஆகியவை உலகம் முழுவதும் மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளன. குறிப்பாக இந்தியாவில் எழுதுதல், பிளாக்கிங் மற்றும் தங்களுடைய அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் மக்கள் அதிக ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். தரமான புத்தகங்களை சுவாரஸ்யமான மற்றும் அர்த்தமுள்ள கதைகளுடன் வெளியிட்டால், அவற்றை ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் மட்டுமல்லாமல், மற்ற நாடுகளிலும் விற்பனை செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உள்ளது.

“இந்த முயற்சிக்கு ராம் தலைமை ஏற்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், இந்தத் திட்டம் தொடர்பான முடிவுகளைத் தன்னிச்சையாக எடுக்கும் சுதந்திரமும் அவருக்கு இருக்க வேண்டும்.”

சுலைமானின் ஆலோசனைகளை அட்கின்சன் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

“இது மிகவும் நல்ல திட்டம்,” என்று அட்கின்சன் கூறினார். “எனக்கு ஒரு யோசனை இருக்கிறது. இந்தத் திட்டத்தின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக (CEO) ராம் பொறுப்பேற்கலாம். அதே நேரத்தில், பிளாக்கிங் பணிகள், பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த முக்கியமான நபர்களை நேர்காணல் செய்வது மற்றும் விளம்பரதாரர்களுடன் நல்ல தொடர்புகளை உருவாக்குவது போன்ற பணிகளில் காதம்பரி அவருக்கு உதவலாம்.

“சரியான திட்டமிடலும், குழுவாக இணைந்து செயல்படுவதும் இருந்தால், இந்தத் திட்டத்தை ஒரு வருடத்திற்குள் நல்ல நிலைக்கு கொண்டு வர முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன். இதுதான் எனது கணிப்பு.”

அட்கின்சனின் முன்மொழிவைக் கேட்ட சுலைமான் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“அது நல்ல யோசனை. எங்களுடைய முதலீடு மற்றும் நிகர லாபத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வது தொடர்பான ஒப்பந்தத்தை நான் உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன். நாளை நான் அபுதாபிக்குச் செல்ல வேண்டியுள்ளது. எனவே, அங்கிருந்து திரும்பியதும் ஒப்பந்தத்தை அனுப்புகிறேன். விரைவில் அனைத்தையும் விரிவாகப் பேசி முடிவு செய்வோம். சந்திப்போம்.”

என்று கூறிவிட்டு சுலைமான் அறையை விட்டு வெளியேறினார்.

அட்கின்சன் மகிழ்ச்சியுடன் ராமைப் பார்த்தார்.

“ராம், எனது நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டது. நீங்கள் எங்கள் நிறுவனத்தில் தீவிரமாகப் பங்கேற்க வேண்டும் என்பதுதான் எனது நீண்டநாள் விருப்பம். நீங்கள் இங்கிருந்து துபாயில் பணியாற்றினாலும் சரி, இந்தியாவில் இருந்து பணியாற்றினாலும் சரி, அதில் எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. இப்போது அது நடைமுறைக்கு வருவது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.”

ராம் புன்னகைத்தார். காதம்பரியும் மகிழ்ச்சியுடன் காணப்பட்டார்.

அதன்பிறகு, ராமும் காதம்பரியும் அட்கின்சனின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்து தங்களுடைய பணிகளைத் தொடரச் சென்றனர்.

அன்று மாலை விருந்தினர் இல்லத்திற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, அன்றைய நிகழ்வுகளைப் பற்றி ராம் தொடர்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார். மிகக் குறுகிய நேரத்திற்குள் எத்தனை எதிர்பாராத மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துவிட்டன!

தனக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டே ராம் மெதுவாகக் கூறினார்:

“ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்க்கை மேலும் மேலும் அழகாகிக் கொண்டிருக்கிறது.”

உண்மையிலேயே, வாழ்க்கை ஒரு அழகான திருப்பத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தது.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

12-9-26

Small Story 729.T

சிறுகதை 729

வாழ்க்கை அழகானது – 74

காதம்பரி தனது பாட்டியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவர்களது உரையாடல் முடிந்ததும், அவள் ராமை நோக்கித் திரும்பி கூறினாள்:

“மம்மி இன்று மாலை முஸ்கட்டிலிருந்து திருமண நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டு திரும்பி வருவார் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால், அவருடைய தோழி இன்னும் இரண்டு நாட்கள் தங்குமாறு கேட்டுக்கொண்டதால், அவரால் அதை மறுக்க முடியவில்லை. அம்மா இன்று திரும்பி வருவார் என்று நினைத்திருந்ததால், எனக்கு கொஞ்சம் வருத்தமாக இருந்தது. ஆனால், மற்றொரு செய்தியைக் கேட்ட பிறகு, எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.”

ராமும் பிரசன்னாவும் ஆர்வத்துடனும் ஆவலுடனும் அவளைப் பார்த்தனர்.

காதம்பரி தொடர்ந்து கூறினாள்:

“என் பாட்டிக்கு இப்போது 70 வயது. ஆனால், அவர் இன்னும் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறார். விளம்பரத் துறையில் ஆலோசகராகப் பணியாற்றுகிறார். குறிப்பாக, பல்வேறு நிறுவனங்களுக்கான விளம்பரப் பிரசுரங்கள் மற்றும் விளம்பரக் கருத்துகளை உருவாக்குவதிலும் வடிவமைப்பதிலும் ஆலோசனை வழங்குகிறார். இந்தத் துறையில் அவருக்கு மிகுந்த அனுபவமும் திறமையும் உள்ளது.

“சமீபத்தில், ராஸ் அல் கைமாவைச் சேர்ந்த ஒரு மருந்து தயாரிப்பு நிறுவனம் அவரை அணுகி, தங்களது விளம்பரப் பிரசுரங்களை வடிவமைக்கும் பணியை அவரிடம் ஒப்படைத்துள்ளது. அவர் மும்பையில் B.Sc. Chemistry மற்றும் Arts படித்துள்ளார். பல தசாப்தங்களாக சுயமாகவே பணியாற்றி வருகிறார். தனது கடின உழைப்பு, அர்ப்பணிப்பு மற்றும் படைப்பாற்றலின் மூலம், இந்தத் துறையில் தனக்கென்று ஒரு சிறந்த பெயரை உருவாக்கியுள்ளார்.

“அவர் எனக்கு பாட்டி மட்டுமல்ல; எனது நல்ல தோழி, வழிகாட்டி மற்றும் ஆசானும் கூட. அவர் என் அம்மாவின் தாய். எங்கள் குடும்பத்திற்கு எப்போதும் ஒரு தூணாக இருந்து வருகிறார்.

“நான் ஐந்து வயதாக இருந்தபோது, என் அப்பா மாரடைப்பால் காலமானார். அதன்பிறகு, என் பாட்டி எங்கள் அனைவருக்கும் மிகப்பெரிய ஆதரவாகவும், தைரியமாகவும், உத்வேகமாகவும் இருந்து வருகிறார். எங்கள் குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு, கடினமான காலங்களில் எங்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தார்.

“அவர் உண்மையிலேயே ஒரு அற்புதமான பாட்டி. 70 வயதிலும் தன்னைச் சுறுசுறுப்பாகவும், சுதந்திரமாகவும், சமூகத்திற்குப் பயனுள்ளவராகவும் வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். அனுஷா மேடம் துபாயில் நன்கு அறியப்பட்ட மற்றும் மதிக்கப்படும் ஒரு சிறந்த பெண்மணி. குறிப்பாக ஊடகம் மற்றும் விளம்பரத் துறையில் அவருக்கு மிகுந்த மதிப்பு உள்ளது. அந்தத் துறைகளில் இருப்பவர்களில் பெரும்பாலானோர் அவரை நன்கு அறிந்திருக்கிறார்கள்; அவரை மிகுந்த மரியாதையுடன் பார்க்கிறார்கள்.”

காதம்பரி புன்னகையுடன் கூறினாள்:

“நீங்கள் இருவரும் இப்போது சிறிது ஓய்வெடுக்கலாம். மாலையில் அருகில் உள்ள மாலுக்குச் சென்று, சுற்றிப் பார்த்து, சிறிது நேரம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம். உங்களுக்கு இன்று நீண்டதும் சுவாரஸ்யமானதுமான ஒரு நாள்.”

பின்னர் பிரசன்னாவை அன்புடன் பார்த்து கூறினாள்:

“பிரசன்னா, உலகப் புகழ்பெற்ற ஆட்டோமொபைல் உற்பத்தி மற்றும் மருந்துத் தொழில் நாடான அந்த நாட்டிற்குச் செல்லும் உனக்கு எனது இனிய வாழ்த்துகள். தொடர்பில் இருந்து கொண்டிரு. உன் வாழ்க்கையின் இந்தப் புதிய பயணம் சிறப்பாக அமைய என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். நல்ல அதிர்ஷ்டம்!”

பின்னர் ராமைப் பார்த்து:

“நாளை அலுவலகத்தில் சந்திப்போம்.”

என்று கூறிவிட்டு காதம்பரி அங்கிருந்து சென்றாள்.

ராமும் பிரசன்னாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தனர். காதம்பரியின் குடும்பத்தைப் பற்றியும், குறிப்பாக அவரது பாட்டியான அனுஷா மேடத்தின் வியக்கத்தக்க வாழ்க்கையைப் பற்றியும் வெளிவந்த சுவாரஸ்யமான தகவல்களைப் பற்றி இருவரும் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

காதம்பரியின் குடும்பத்தில் தாங்கள் நினைத்ததைவிட இன்னும் பல சுவாரஸ்யமான விஷயங்கள் இருப்பது அவர்களுக்கு அப்போது புரிந்தது.

தொடரும்…

கே. ராகவன்

10-9-26

Great loss.

90 வயதான, பன்முகத் திறமை கொண்டதும், மிகவும் மதிப்பிற்குரிய பட்டிமன்றப் பேச்சாளரும் நடுவருமான சாலமன் பாப்பையா அவர்களின் மறைவு, தமிழ் இலக்கிய மற்றும் பட்டிமன்ற உலகிற்கு ஈடு செய்ய முடியாத பேரிழப்பாகும்.

தனக்கே உரிய பேச்சு நடை, நகைச்சுவை உணர்வு, நயமான கருத்துகள் மற்றும் சிறந்த சொற்பொழிவுத் திறன் மூலம் தனக்கென ஒரு தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்கிக் கொண்டு, தமிழ் மக்களின் மனதில் நீங்காத இடத்தைப் பெற்றவர் சாலமன் பாப்பையா அவர்கள். தமிழ் மொழிக்கும் பண்பாட்டிற்கும் அவர் ஆற்றிய சிறப்பான பங்களிப்பைப் பாராட்டி பல்வேறு உயரிய விருதுகளும் அவருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன.

குறிப்பாக, இயல்பானதும் எளிமையானதுமான நகைச்சுவை கலந்த பேச்சால் அனைவரையும் கவர்ந்தவர். அவர் பங்கேற்ற ஒவ்வொரு பட்டிமன்றத்திற்கும் தனி சுவையையும், கலகலப்பையும், உயிரோட்டத்தையும் 

தமிழ் இலக்கிய அரங்குகள், பட்டிமன்றங்கள் மற்றும் பொது மேடைப் பேச்சு உலகிற்கு அவர் செய்த பங்களிப்பு என்றும் நினைவுகூரப்படும்.

அவரது குடும்பத்தினர், நண்பர்கள், ரசிகர்கள் மற்றும் அவரது பேச்சுகளையும் நிகழ்ச்சிகளையும் ரசித்த எண்ணற்ற மக்களுக்கு எனது ஆழ்ந்த இரங்கலைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

அன்னாரது ஆன்மா சாந்தியடைய இறைவனைப் பிரார்த்திக்கிறேன்.

கே. ராகவன்

Great loss.

 The demise of the 90-year-old Solomon Pappiah, a versatile and highly respected Pattimandram speaker and anchor, is a great loss to the literary and Pattimandram world.

Through his distinctive style, wit, humour, and excellent oratory skills, he created a unique image and identity for himself and earned a special place in the hearts of Tamil audiences. He was also honoured with several prestigious awards in recognition of his contribution to Tamil language and culture.

Known especially for his natural and effortless delivery of comedy, Solomon Pappiah brought liveliness and warmth to every Pattimandram he participated in. He also appeared in a few films, including American and Thiagaraya College, if I remember correctly.

His contribution to Tamil literary forums, Pattimandram, and public discourse will always be remembered.

My heartfelt condolences to his family, friends, admirers, and the countless people who enjoyed his speeches and programmes.

May his soul rest in peace. 

K.Ragavan