Small Story 773.

 Small Story 773

A Daughter’s Achievement – A Father’s Pride

Ram returned home from his morning walk. On his way back, he happened to meet his friend Narender, who greeted him warmly.

“Hey, Ram! I have some good news to share with you. My daughter, Malini, has secured admission to a university in the United States for her higher studies. We are planning to celebrate this happy occasion with a small gathering at our home this evening. I would like you and Vasanthi to join us for tea. I hope you both can make it!”

“Of course, Narender! Congratulations to you and your family. We will certainly attend. See you this evening!” Ram replied cheerfully.

Ram and Narender had worked together in the same IT company for several years. After retirement, they continued to live in the same apartment complex in Jayanagar, Bengaluru, and their friendship remained strong.

When Ram entered his home, his loving wife, Vasanthi, welcomed him with a warm smile. She offered him his favourite Mysore Pak, which she had prepared especially for him.

Ram looked at her in surprise.

“What is the occasion, dear? Why are you treating me to my favourite sweet so early in the morning?”

“Come and sit down, Ram. Take your phone and read today's message. You will understand why I am so happy!” Vasanthi replied with excitement.

Ram had a simple principle: whenever he went for his morning walk, he left his mobile phone at home. He believed that his daily walk should be free from interruptions and unwanted phone calls, allowing him to enjoy the fresh air and begin the day peacefully.

He picked up his phone and opened the message from his only daughter, Induja, who was living and working in the United States. She was employed by a leading company and had been consistently demonstrating her professional abilities for nearly a decade.

As Ram began reading the appreciation letter sent by her company, his face lit up with pride. The letter recognised Induja's dedication, innovative thinking, commitment to clients, and valuable contribution to the organisation over the years.

It was a thrilling moment for him.

Just then, his phone rang. It was Induja calling from the United States.

“Dad, have you read the recognition letter from my company?” she asked excitedly. “I wanted to share this wonderful news with you and Mummy personally. Receiving this recognition after years of hard work means so much to me!”

“Yes, Induja! I have just finished reading it. Your achievement makes us incredibly proud. Your dedication, your ability to understand your clients, and your willingness to apply fresh ideas to your work have brought you this honour. To receive such recognition from a long-established and reputed company in a foreign country speaks volumes about your talent and efficiency.

“This certificate is worth far more than money or any material reward. It is a testament to your hard work, integrity, and professional excellence. You have earned it through your own efforts, and we are delighted to see you succeed.”

Induja listened affectionately and replied, “Dad, whatever I have achieved today is largely because of you and Mummy. The way you think, the way you interact with people, your positive attitude, and your willingness to treat everyone with respect have influenced me deeply. I have learnt so much by watching you both. I am proud to say that your guidance and wisdom have helped shape my professional and personal life.”

Ram was deeply moved by her words.

“Thank you, dear. Your success is your own achievement, and you deserve every bit of this recognition. Continue to work sincerely, remain humble, and never stop learning. Recognition is valuable, but the respect and trust we earn from others are even more precious.”

Induja then added, “Dad, I wish you and Mummy would come to the United States and spend some time with me. It would make me very happy to have you both here.”

“Certainly, Induja! Your mother and I will plan a visit. We would love to spend some quality time with you and see how you are doing in your professional life,” Ram assured her.

After the call ended, Ram turned towards Vasanthi, who was still smiling with happiness.

“Vasanthi, this is indeed a memorable day for our family! This morning, I met Narender, who told me that his daughter, Malini, had secured admission to a university in Denver for higher studies. I was delighted to hear his good news. Now, our Induja has received recognition for her outstanding work in the United States. What a wonderful coincidence! Both our families have reasons to celebrate today.”

Vasanthi smiled and said, “Ram, children grow up learning from what they see at home. Your calm nature, your encouragement, and your habit of looking at every situation positively have certainly influenced Induja. At the same time, she has worked hard and made the best use of the opportunities available to her. We should feel grateful that she is growing into a responsible and capable person.”

Ram nodded appreciatively.

“Absolutely, Vasanthi. Your affection, patience, dedication, and the way you maintain cordial relationships with everyone have also taught her valuable lessons. Children may not always express what they learn from their parents, but those lessons remain with them throughout their lives.”

That evening, Ram and Vasanthi attended the gathering at Narender's home. The atmosphere was cheerful, and friends and neighbours had assembled to congratulate Malini on securing admission to the university in Denver.

Ram congratulated Narender and his family on Malini's achievement. During their conversation, he also shared Induja's wonderful news and showed them the appreciation letter from her company.

Narender was delighted.

“Ram, what a wonderful day for both our families! Malini is preparing to begin her higher studies in the United States, while Induja has earned recognition for her professional excellence there. We should be proud of our daughters!”

Everyone congratulated Ram and Vasanthi on Induja's achievement and wished Malini success in her academic journey. The evening was filled with warm conversations, laughter, tea, and delicious snacks.

As they returned home, Ram and Vasanthi felt deeply contented. They realised that a parent's greatest happiness lies not merely in a child's academic or professional achievements, but also in seeing that child grow into a confident, compassionate, and responsible individual.

K.Ragavan

24-10-26

Small Story 773.T

சிறுகதை 773

மகளின் சாதனை – தந்தையின் பெருமிதம்

ராம் தனது காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தார். வழியில் அவருடைய நண்பர் நரேந்தரைச் சந்தித்தார். நரேந்தர் அவரை அன்புடன் வரவேற்றார்.

“ஹே ராம்! உன்னிடம் ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தியைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும். என்னுடைய மகள் மாலினிக்கு அமெரிக்காவில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் உயர்கல்வி பயில்வதற்கான அனுமதி கிடைத்திருக்கிறது. இந்த மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாடும் வகையில் இன்று மாலை எங்கள் வீட்டில் ஒரு சிறிய விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருக்கிறோம். நீயும் உன் மனைவி வசந்தியும் மாலை தேநீர் விருந்துக்கு வர வேண்டும். நீங்கள் இருவரும் நிச்சயமாக வருவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்!” என்றார் நரேந்தர்.

“நிச்சயமாக வருகிறோம், நரேந்தர்! உனக்கும் உன் குடும்பத்தினருக்கும் என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். மாலையில் சந்திப்போம்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தார் ராம்.

ராமும் நரேந்தரும் பல ஆண்டுகளாக ஒரே தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் ஒன்றாகப் பணியாற்றியவர்கள். ஓய்வுபெற்ற பிறகும், பெங்களூருவில் உள்ள ஜெயநகர் பகுதியில் ஒரே அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் வசித்து வந்தனர். அவர்களுடைய நட்பும் தொடர்ந்து உறுதியாக இருந்தது.

ராம் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும், அவருடைய அன்பு மனைவி வசந்தி புன்னகையுடன் வரவேற்றாள். ராமுக்குப் பிடித்தமான மைசூர் பாக்கை அவருக்காகவே பிரத்யேகமாகத் தயாரித்து வைத்திருந்தாள்.

அதைப் பார்த்த ராம் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்.

“என்ன விசேஷம், அன்பே? இவ்வளவு காலையிலேயே எனக்குப் பிடித்தமான இனிப்பைக் கொடுத்து உபசரிக்கிறாயே!”

“வாருங்கள், ராம். உட்காருங்கள். உங்கள் கைப்பேசியை எடுத்துக்கொண்டு இன்றைய செய்தியைப் படியுங்கள். அப்போதுதான் நான் ஏன் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்பது உங்களுக்குப் புரியும்!” என்று உற்சாகத்துடன் கூறினாள் வசந்தி.

ராமுக்கு ஒரு எளிய பழக்கம் இருந்தது. தினமும் காலை நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்லும்போது கைப்பேசியை வீட்டிலேயே வைத்துவிட்டுச் செல்வார். நடைப்பயிற்சியின்போது தேவையற்ற தொலைபேசி அழைப்புகளும் இடையூறுகளும் இல்லாமல், தூய்மையான காற்றைச் சுவாசித்து மன அமைதியுடன் நாளைத் தொடங்க வேண்டும் என்பது அவருடைய எண்ணம்.

ராம் தனது கைப்பேசியை எடுத்துத் திறந்தார். அமெரிக்காவில் வசித்துப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த தனது ஒரே மகள் இந்துஜா அனுப்பியிருந்த செய்தியைப் படித்தார். இந்துஜா அங்குள்ள ஒரு முன்னணி நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்து வந்தாள். கடந்த பத்து ஆண்டுகளாகத் தனது தொழில்முறைத் திறமையைத் தொடர்ந்து நிரூபித்து வந்தாள்.

அவளுடைய நிறுவனம் அனுப்பியிருந்த பாராட்டுக் கடிதத்தை ராம் படிக்கத் தொடங்கினார். இந்துஜாவின் முகத்தில் மட்டுமல்ல, அதைப் படித்த ராமின் முகத்திலும் பெருமிதம் மலர்ந்தது. அவளுடைய அர்ப்பணிப்பு உணர்வு, புதுமையாகச் சிந்திக்கும் திறன், வாடிக்கையாளர்களிடம் காட்டிய அக்கறை, நிறுவனத்தின் வளர்ச்சிக்காகப் பல ஆண்டுகளாக ஆற்றிய மதிப்புமிக்க பங்களிப்பு ஆகியவற்றை அந்தக் கடிதம் பாராட்டியிருந்தது.

அது ராமுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியையும் பெருமையையும் அளித்த தருணமாக அமைந்தது.

அப்போது அவருடைய கைப்பேசி ஒலித்தது. அமெரிக்காவிலிருந்து இந்துஜா அழைத்தாள்.

“அப்பா, என்னுடைய நிறுவனம் அனுப்பிய பாராட்டுக் கடிதத்தைப் படித்துவிட்டீர்களா?” என்று உற்சாகத்துடன் கேட்டாள். “இந்த மகிழ்ச்சியான செய்தியை உங்களிடமும் அம்மாவிடமும் நேரடியாகப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன். பல ஆண்டுகளாக உழைத்ததற்குப் பிறகு இத்தகைய அங்கீகாரம் கிடைத்திருப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது!”

“ஆம், இந்துஜா! இப்போதுதான் முழுவதுமாகப் படித்து முடித்தேன். உன்னுடைய சாதனை எங்களுக்கு அளவற்ற பெருமையைத் தருகிறது. உன்னுடைய உழைப்பு, வாடிக்கையாளர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன், புதிய சிந்தனைகளைப் பணியில் செயல்படுத்தும் ஆர்வம் ஆகியவைதான் உனக்கு இந்தப் பெருமையைத் தேடித்தந்திருக்கின்றன.

“வெளிநாட்டில் நீண்டகாலமாக நற்பெயருடன் செயல்பட்டு வரும் ஒரு புகழ்பெற்ற நிறுவனத்திடமிருந்து இத்தகைய அங்கீகாரம் கிடைத்திருப்பது உன்னுடைய திறமையையும் செயல்திறனையும் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.

“இந்தப் பாராட்டுச் சான்றிதழின் மதிப்பு பணத்திற்கும் பொருள் சார்ந்த வெகுமதிகளுக்கும் அப்பாற்பட்டது. உன்னுடைய கடின உழைப்பு, நேர்மை, தொழில்முறைத் திறமை ஆகியவற்றுக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரம் இது. உன்னுடைய சொந்த முயற்சியால் இந்தப் பெருமையைப் பெற்றிருக்கிறாய். நீ வெற்றிபெறுவதைக் கண்டு நாங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறோம்!” என்று பெருமிதத்துடன் கூறினார் ராம்.

இந்துஜா அன்புடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். பின்னர் அவள், “அப்பா, இன்று நான் அடைந்திருக்கும் வெற்றிக்கு நீங்களும் அம்மாவும் முக்கியமான காரணம். நீங்கள் சிந்திக்கும் விதம், மற்றவர்களிடம் பழகும் முறை, நேர்மறையான அணுகுமுறை, அனைவரையும் மதித்து நடத்தும் பண்பு ஆகியவை என் மனதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன.

“உங்கள் இருவரையும் பார்த்து நான் நிறையக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். என்னுடைய தொழில் வாழ்க்கையையும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் சிறப்பாக அமைத்துக்கொள்ள உங்கள் வழிகாட்டுதலும் அனுபவ அறிவும் பெரிதும் உதவியிருக்கின்றன என்று பெருமையுடன் சொல்லிக்கொள்கிறேன்!” என்றாள்.

மகளின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட ராம் உணர்ச்சிவசப்பட்டார்.

“நன்றி, மகளே! உன்னுடைய வெற்றி உன்னுடைய சொந்தச் சாதனை. இந்த அங்கீகாரத்திற்கு நீ முழுமையாகத் தகுதியானவள். தொடர்ந்து நேர்மையாக உழை. பணிவுடன் இரு. புதியவற்றைக் கற்றுக்கொள்வதை ஒருபோதும் நிறுத்தாதே. நமக்குக் கிடைக்கும் பாராட்டுகள் முக்கியமானவைதான். ஆனால், மற்றவர்களிடமிருந்து நாம் சம்பாதிக்கும் மதிப்பும் நம்பிக்கையும் அதைவிட விலைமதிப்பற்றவை!” என்று அன்புடன் அறிவுரை கூறினார்.

அப்போது இந்துஜா, “அப்பா, நீங்களும் அம்மாவும் அமெரிக்காவுக்கு வந்து என்னுடன் சிறிது காலம் தங்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். நீங்கள் இருவரும் என்னுடன் இங்கே இருந்தால் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்!” என்றாள்.

“நிச்சயமாக, இந்துஜா! உன் அம்மாவும் நானும் அமெரிக்கா வருவதற்குத் திட்டமிடுகிறோம். உன்னுடன் தரமான நேரத்தைச் செலவிடவும், உன்னுடைய தொழில் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது என்பதை நேரில் தெரிந்துகொள்ளவும் நாங்கள் மிகவும் விரும்புகிறோம்!” என்று உறுதியளித்தார் ராம்.

தொலைபேசி உரையாடல் முடிந்ததும், மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்த வசந்தியை நோக்கித் திரும்பினார் ராம்.

“வசந்தி, இன்று நம் குடும்பத்திற்கு மறக்க முடியாத ஒரு நாள்! இன்று காலை நரேந்தரைச் சந்தித்தபோது, அவனுடைய மகள் மாலினிக்கு அமெரிக்காவின் டென்வரில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் உயர்கல்வி பயில அனுமதி கிடைத்திருப்பதாகக் கூறினான். அதைக் கேட்டு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்.

“இப்போது நம்முடைய இந்துஜாவும் அமெரிக்காவில் தனது சிறப்பான பணிக்காக அங்கீகாரம் பெற்றிருக்கிறாள். என்ன ஓர் அற்புதமான தற்செயல் நிகழ்வு! இன்று நம் இரு குடும்பங்களுக்கும் கொண்டாடுவதற்கு மகிழ்ச்சியான காரணங்கள் கிடைத்திருக்கின்றன!” என்றார் ராம்.

வசந்தி புன்னகையுடன் கூறினாள்:

“ராம், குழந்தைகள் வீட்டில் தாங்கள் பார்ப்பவற்றிலிருந்துதான் நிறையக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். உங்களுடைய அமைதியான இயல்பு, ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தைகள், ஒவ்வொரு சூழ்நிலையையும் நேர்மறையாக அணுகும் பழக்கம் ஆகியவை நிச்சயமாக இந்துஜாவைப் பாதித்திருக்கின்றன. அதே நேரத்தில், அவளும் கடினமாக உழைத்து, தனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்புகளைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறாள். பொறுப்புள்ளவராகவும் திறமையானவராகவும் அவள் வளர்ந்து வருவதைக் கண்டு நாம் நன்றியுணர்வுடன் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும்.”

ராம் மகிழ்ச்சியுடன் தலையசைத்தார்.

“நீ சொல்வது முற்றிலும் உண்மை, வசந்தி! உன்னுடைய அன்பு, பொறுமை, அர்ப்பணிப்பு உணர்வு, அனைவருடனும் இணக்கமாகப் பழகும் பண்பு ஆகியவையும் அவளுக்கு நிறைய நல்ல பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கின்றன. குழந்தைகள் தங்கள் பெற்றோரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டவற்றை எப்போதும் வெளிப்படையாகச் சொல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அந்தப் பாடங்கள் அவர்களுடைய வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்களுடன் பயணித்துக்கொண்டே இருக்கும்!” என்றார்.

அன்று மாலை ராமும் வசந்தியும் நரேந்தரின் வீட்டில் நடைபெற்ற தேநீர் விருந்தில் கலந்துகொண்டனர். அங்கு மகிழ்ச்சியான சூழல் நிலவியது. மாலினிக்கு டென்வர் பல்கலைக்கழகத்தில் உயர்கல்வி பயில அனுமதி கிடைத்ததற்காக வாழ்த்துத் தெரிவிக்க நண்பர்களும் அக்கம்பக்கத்தினரும் கூடியிருந்தனர்.

ராம் நரேந்தருக்கும் அவரது குடும்பத்தினருக்கும் மாலினியின் சாதனைக்காக மனமார்ந்த வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தார். உரையாடலின்போது, தனது மகள் இந்துஜாவுக்குக் கிடைத்த பாராட்டைப் பற்றியும் மகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்துகொண்டு, நிறுவனத்தின் பாராட்டுக் கடிதத்தையும் அவர்களிடம் காட்டினார்.

அதைக் கண்ட நரேந்தர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“ராம், நம் இரு குடும்பங்களுக்கும் இன்று எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான நாள்! மாலினி அமெரிக்காவில் உயர்கல்வியைத் தொடங்கத் தயாராக இருக்கிறாள். அதே நேரத்தில், இந்துஜா அங்கே தனது தொழில்முறைச் சிறப்பிற்காக அங்கீகாரம் பெற்றிருக்கிறாள். நம்முடைய மகள்களை நினைத்து நாம் பெருமைப்பட வேண்டும்!” என்றார் நரேந்தர்.

அங்கிருந்த அனைவரும் இந்துஜாவின் சாதனைக்காக ராமுக்கும் வசந்திக்கும் வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தனர். மாலினி தனது கல்விப் பயணத்தில் சிறந்து விளங்கவும் வாழ்த்தினர். அன்பான உரையாடல்கள், சிரிப்புகள், தேநீர் மற்றும் சுவையான சிற்றுண்டிகள் என அந்த மாலை இனிமையாகக் கழிந்தது.

வீட்டிற்குத் திரும்பிய ராமும் வசந்தியும் மனநிறைவுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் இருந்தனர்.

ஒரு குழந்தை கல்வியிலும் தொழில் வாழ்க்கையிலும் சாதனைகள் படைப்பது மட்டுமே பெற்றோரின் மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி அல்ல; அந்தக் குழந்தை தன்னம்பிக்கை மிக்கவராகவும், அன்பும் கருணையும் கொண்டவராகவும், பொறுப்புணர்வுடன் வாழ்பவராகவும் வளர்வதைக் காண்பதில்தான் பெற்றோரின் உண்மையான மகிழ்ச்சி அடங்கியிருக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

**கே. ராகவன்*

24.10-26

Letter.

 Letter Punlished in The National UAE on23 Oct 26

Tackling obesity

I read Shireena Al Nowais’s article Weight-loss drugs Mounjaro and Foundayo to be packaged in UAE (October 20) with keen interest. Obesity has become a major global health concern, affecting people around the world. Proactive measures to promote healthier lifestyles, improve access to appropriate treatment and raise awareness about the long-term consequences of obesity are essential. Of course, while these medicines may provide valuable support for eligible patients, their use should always be guided by qualified healthcare professionals, with due attention to safety and individual health needs. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 772.

 Small Story 772

An Unexpected Reality

Chander visited his close friend Sundar’s house one morning. Sundar’s mother welcomed him warmly and asked him to take a seat.

“Please sit down, Chander. Sundar has gone to the shop to buy a few things. He will be back shortly,” she said.

Chander and Sundar had been good friends since their school days. Their friendship had continued through college and into their professional lives. By a happy coincidence, both had become architects and were working in the same architectural consultancy office.

While Chander was waiting, he heard a pleasant voice.

“Excuse me, please have some coffee.”

He turned around and saw a beautiful young woman with a graceful appearance and charming manners offering him a cup of coffee.

“Thank you,” Chander replied with a smile.

“I am Radhika, Sundar’s cousin. I live in Banashankari. I came to visit my aunt today,” she introduced herself.

“That’s nice. I am Chander, and Sundar and I work in the same office,” he replied.

Radhika smiled and continued, “I am a dental surgeon working at a polyclinic. I had some work nearby, so I thought I would visit my aunt on the way.”

“That’s wonderful,” Chander said. “I live in J.P. Nagar, which is within walking distance of this place.”

They exchanged a few pleasantries. Chander was impressed by Radhika’s pleasant voice, friendly nature, and graceful personality.

Just then, Sundar returned.

“Hey, buddy! How are you?” he exclaimed happily.

“I’m fine! We were just getting acquainted,” Chander replied.

Sundar introduced them formally. “Chander, this is my cousin Radhika.”

“Yes, we have already met,” Chander said with a smile.

After spending a few more minutes with them, Radhika took leave. Chander and Sundar then began discussing their forthcoming holiday to Ladakh and Srinagar in Kashmir. Both were excited about exploring the beautiful mountains, scenic valleys, and famous tourist attractions. Since their office was nearby, they soon left together to resume their work.

That evening, while sitting at his desk, Chander suddenly remembered Radhika. Her beautiful appearance, pleasant voice, and gracious manners had made a lasting impression on him.

*What a wonderful person she is!* he thought. *Sundar would be very fortunate if he married someone like her.*

He smiled at his own thoughts and returned to his work.

Just then, his mobile phone rang. It was Sundar.

“Hey, Chander! I have some good news for you,” Sundar said excitedly.

“What is it? Tell me!” Chander asked eagerly.

“My cousin Radhika’s engagement has been arranged for tomorrow evening at her house. She has invited us. I’ll come and pick you up in my car tomorrow evening. We can attend the function together,” Sundar said.

Chander was delighted to hear the news.

“That’s wonderful! I’ll be happy to join you. Who is the lucky bridegroom?” he asked curiously.

“The groom is also a doctor. Both of them are planning to move to Australia after their marriage to pursue their professional careers,” Sundar explained.

For a moment, Chander was silent. The news came as a surprise to him. Only a few hours earlier, he had imagined that Sundar might one day marry Radhika. Now he had learned that her engagement to another person had already been arranged.

He smiled to himself, feeling slightly embarrassed by his own imagination.

*How quickly our minds create stories based on a brief meeting!* he thought. *I met Radhika only today, yet I had already begun imagining a different future for her and Sundar. But life has its own plans, and we cannot assume that our thoughts will become reality.*

Chander realised that a pleasant first impression was not enough to predict the course of anyone’s life. Everyone had their own dreams, relationships, and destiny.

“Congratulations to Radhika and her future husband! I’ll certainly join you tomorrow,” he said cheerfully.

After ending the call, Chander returned to his work with a smile.

K.Ragavan

23-10-26

Small Story 772.T

 சிறுகதை 772

எதிர்பாராத உண்மை

ஒரு நாள் காலையில் சந்தர் தனது நெருங்கிய நண்பன் சுந்தரின் வீட்டிற்குச் சென்றார். சுந்தரின்  தாயார் அவரை அன்புடன் வரவேற்று அமரும்படி கூறினார்.

“உட்காருங்கள், சந்தர். சுந்தர் கடையில் சில பொருட்கள் வாங்குவதற்காகச் சென்றிருக்கிறான். சிறிது நேரத்தில் வந்துவிடுவான்” என்றார்.

சந்தரும் சுந்தரும் பள்ளிப் பருவத்திலிருந்தே நெருங்கிய நண்பர்கள். கல்லூரிப் படிப்பை முடித்த பிறகும் அவர்களுடைய நட்பு தொடர்ந்து, தொழில் வாழ்க்கையிலும் நீடித்தது. இருவரும் கட்டிடக் கலைஞர்களாகப் படித்து, ஒரே கட்டிடக்கலை ஆலோசனை நிறுவனத்தில் பணியாற்றி வந்தனர்.

சந்தர் காத்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஓர் இனிமையான குரல் கேட்டது.

“மன்னிக்கவும், இதோ காபி எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”

அவர் திரும்பிப் பார்த்தார். அழகான தோற்றமும், கண்ணியமான நடைமுறையும் கொண்ட ஓர் இளம்பெண் அவருக்குக் காபி வழங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

“நன்றி” என்று புன்னகையுடன் கூறினார் சந்தர்.

“என் பெயர் ராதிகா. நான் சுந்தரின் உறவுப் பெண். பனசங்கரியில் வசிக்கிறேன். இன்று என் அத்தையைப் பார்ப்பதற்காக வந்தேன்” என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டாள்.

“மகிழ்ச்சி. என் பெயர் சந்தர். நானும் சுந்தரும் ஒரே அலுவலகத்தில் வேலை செய்கிறோம்” என்று பதிலளித்தார்.

ராதிகா புன்னகைத்தபடி தொடர்ந்து பேசினாள்.

“நான் ஒரு பல்நோக்கு மருத்துவமனையில் பல் மருத்துவராகப் பணியாற்றுகிறேன். அருகில் ஒரு வேலை இருந்தது. அதனால், வரும் வழியில் என் அத்தையையும் பார்த்துவிட்டுச் செல்லலாம் என்று வந்தேன்.”

“மிகவும் மகிழ்ச்சி. நான் ஜே.பி. நகரில் வசிக்கிறேன். இங்கிருந்து நடந்தே செல்லக்கூடிய தூரம்தான்” என்றார் சந்தர்.

இருவரும் சிறிது நேரம் இனிமையாகப் பேசிக்கொண்டனர். ராதிகாவின் இனிய குரல், நட்பான அணுகுமுறை, அழகான தோற்றம், கண்ணியமான பண்புகள் ஆகியவை சந்தரின் மனதில் நல்லதொரு அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்தின.

அப்போது சுந்தர் வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தான்.

“அடடா, நண்பா! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கேட்டான்.

“நன்றாக இருக்கிறேன். நாங்கள் இருவரும் இப்போதுதான் அறிமுகமாகிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்” என்றார் சந்தர்.

சுந்தர் இருவரையும் முறையாக அறிமுகப்படுத்தினான்.

“சந்தர், இவள் என் உறவுப் பெண் ராதிகா.”

“ஆம், நாங்கள் ஏற்கெனவே அறிமுகமாகிவிட்டோம்” என்று புன்னகையுடன் கூறினார் சந்தர்.

சிறிது நேரம் அவர்களுடன் இருந்துவிட்டுப் பிறகு ராதிகா விடைபெற்றுச் சென்றாள்.

அதன்பின் சந்தரும் சுந்தரும் தங்களுடைய வரவிருக்கும் விடுமுறைப் பயணத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினர். லடாக் மற்றும் காஷ்மீரில் உள்ள ஸ்ரீநகருக்குச் செல்ல இருவரும் திட்டமிட்டிருந்தனர். அங்குள்ள பிரம்மாண்டமான மலைகள், அழகிய பள்ளத்தாக்குகள், புகழ்பெற்ற சுற்றுலாத் தலங்கள் ஆகியவற்றைக் காணப்போகிறோம் என்ற ஆவலில் இருவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

அவர்களுடைய அலுவலகம் அருகிலேயே இருந்ததால், சிறிது நேரத்தில் இருவரும் அங்குச் சென்று தங்களுடைய பணியைத் தொடர்ந்தனர்.

அன்று மாலை, தனது மேசையில் அமர்ந்து வேலை செய்துகொண்டிருந்த சந்தருக்கு திடீரென்று ராதிகாவின் நினைவு வந்தது. அவளுடைய அழகான தோற்றமும், இனிய குரலும், கண்ணியமான பழக்கவழக்கங்களும் அவருடைய மனதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன.

என்ன அருமையான பெண்! என்று நினைத்துக்கொண்டார்.

சுந்தர் இவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டால் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலியாக இருப்பான்.

தனது எண்ணத்தை நினைத்து அவருக்குள் ஒரு புன்னகை தோன்றியது. பின்னர் மீண்டும் வேலையில் கவனம் செலுத்தினார்.

அப்போது அவருடைய கைப்பேசி ஒலித்தது. அழைத்தது சுந்தர்.

“நண்பா சந்தர்! உனக்கு ஒரு நல்ல செய்தி சொல்லப்போகிறேன்” என்று உற்சாகத்துடன் கூறினான் சுந்தர்.

“என்ன விஷயம்? சீக்கிரம் சொல்!” என்று ஆவலுடன் கேட்டார் சந்தர்.

“என் உறவுப் பெண் ராதிகாவுக்கு நாளை மாலை அவள் வீட்டில் நிச்சயதார்த்தம் நடைபெற ஏற்பாடாகியிருக்கிறது. அவள் நம்மையும் அழைத்திருக்கிறாள். நாளை மாலை என் காரில் வந்து உன்னை அழைத்துச் செல்கிறேன். இருவரும் ஒன்றாக விழாவிற்குச் செல்லலாம்” என்றான் சுந்தர்.

அந்தச் செய்தியைக் கேட்ட சந்தர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“அருமையான செய்தி! நானும் மகிழ்ச்சியுடன் வருகிறேன். மணமகன் யார்? அதிர்ஷ்டசாலி யார் என்று தெரிந்துகொள்ளலாமா?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார்.

“மணமகனும் ஒரு மருத்துவர்தான். திருமணத்திற்குப் பிறகு இருவரும் தங்களுடைய தொழில் வாழ்க்கையை மேம்படுத்திக்கொள்வதற்காக ஆஸ்திரேலியாவுக்குச் செல்லத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள்” என்று விளக்கினான் சுந்தர்.

ஒரு கணம் சந்தர் அமைதியாக இருந்தார். அந்தச் செய்தி அவருக்கு வியப்பை ஏற்படுத்தியது.

சில மணி நேரங்களுக்கு முன்புதான், சுந்தர் ஒருநாள் ராதிகாவைத் திருமணம் செய்துகொள்ளக்கூடும் என்று அவர் கற்பனை செய்திருந்தார். ஆனால், இப்போது ராதிகாவுக்கு வேறொருவருடன் நிச்சயதார்த்தம் நடைபெறப்போகிறது என்பதை அறிந்துகொண்டார்.

தன்னுடைய கற்பனையை நினைத்து அவருக்குச் சற்றே வெட்கமாக இருந்தது. தன்னைத்தானே நினைத்துப் புன்னகைத்துக்கொண்டார்.

ஒரு சிறிய சந்திப்பை வைத்துக்கொண்டு நம் மனம் எவ்வளவு விரைவாகக் கதைகளை உருவாக்கிவிடுகிறது! என்று சிந்தித்தார்.

இன்றுதான் ராதிகாவைச் சந்தித்தேன். ஆனால், அதற்குள் அவளையும் சுந்தரையும் இணைத்து ஒரு எதிர்காலத்தையே கற்பனை செய்துவிட்டேன். வாழ்க்கை தனக்கென ஒரு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்துச் செல்கிறது. நம் எண்ணங்கள் அனைத்தும் நிஜமாகிவிடும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

ஒருவரைப் பற்றிய முதல் நல்ல அபிப்பிராயம் மட்டுமே அவருடைய வாழ்க்கையின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானித்துவிடாது என்பதைச் சந்தர் உணர்ந்தார். ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் கனவுகள், உறவுகள், விருப்பங்கள், வாழ்க்கைப் பாதைகள் எனத் தனித்தனியாக இருக்கின்றன.

“ராதிகாவுக்கும் அவளுடைய வருங்காலக் கணவருக்கும் என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக்கொள். நாளை நிச்சயமாக நான் உன்னுடன் வருகிறேன்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார் சந்தர்.

அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு, புன்னகையுடன் மீண்டும் தனது வேலையைத் தொடர்ந்தார்.

கே. ராகவன்

23-12-26

Small Story 771.

 Small Story 771

An Unexpected Reunion and a Journey to Better Health

Dr. Aruna was a leading doctor in the Rajajinagar area of Bengaluru, particularly well known for treating patients with diabetes. She had earned a good reputation for her professional expertise and friendly approach towards her patients. After living in the United States for twenty years, she had returned to her native city, Bengaluru, and settled down there.

One morning, after completing her clinic hours, Dr. Aruna was about to leave for her yoga class in the neighbouring building when a woman in her mid-fifties arrived to consult her.

“I'm sorry, Doctor. I was held up in traffic,” the woman apologised.

“No problem. Please come inside and take your seat,” Dr. Aruna replied warmly.

After examining the woman and reviewing her medical reports, Dr. Aruna began asking a few questions.

“How long have you had diabetes? When did your blood sugar levels start increasing?”

“Doctor, I was diagnosed with diabetes ten years ago. Initially, my sugar levels were under control, but over the past two years, they have increased considerably,” the woman explained.

Dr. Aruna reassured her. “Please don't worry unnecessarily. You must take your prescribed medication regularly, follow a balanced and nutritious diet, and engage in appropriate physical activity. Walking regularly, as advised by your doctor, can be beneficial. Equally important is managing stress and maintaining a positive outlook. Spend time with like-minded friends who understand and respect you, and make time for activities that bring you happiness.”

She then asked, “By the way, what do you do?”

“I work as an English teacher in a school, teaching students in Grade 9. I am very passionate about my profession and want all my students to secure good ranks. I take a special interest in their studies and spend considerable time preparing lessons and helping them improve their performance,” the woman replied.

“That's wonderful!” Dr. Aruna said appreciatively. “A dedicated teacher can make a significant difference in students' lives. However, you must remember that excessive workload, insufficient rest, and prolonged stress can make diabetes more difficult to manage. You should give equal importance to your own health. Looking after yourself will help you continue serving your students with enthusiasm.”

As she looked more closely at the woman, Dr. Aruna felt that she had seen her somewhere before.

“Excuse me, where did you study?” she asked curiously.

“I studied at MES College,” the woman replied.

Dr. Aruna was suddenly astonished.

“MES College? Oh, my goodness! Are you Kanaka? I'm Aruna, your old college classmate! Don't you recognise me?”

Kanaka stared at her in disbelief.

“Aruna! Is it really you? I can't believe it! We are meeting again after twenty-five years!”

The two old friends stood up, embraced each other warmly, and laughed with delight. Their unexpected reunion brought back many cherished memories of their college days.

Kanaka had come to the clinic worried about her health, but she never imagined that she would meet one of her closest college friends there.

After exchanging a few memories, Dr. Aruna said affectionately, “Kanaka, I'm really happy that you came to see me. Now that we have met again, I want you to take proper care of your health. With regular medical supervision, appropriate medication, a balanced diet, physical activity, and effective stress management, we can work towards improving your blood sugar control. I want to see you healthy and happy.”

Kanaka felt greatly encouraged by her friend's reassuring words.

Dr. Aruna then asked, “What does your husband do? Is he also a doctor?”

“No, Aruna. My husband, Kanna, works as a Quality Control Manager in a pharmaceutical company. We have one daughter who is studying architecture,” Kanaka replied.

Kanaka was equally curious to learn about her old friend's family.

“Aruna, is your husband also a doctor?” she asked.

Dr. Aruna smiled and replied, “No, Kanaka. My husband is a software engineer working for IBM. We have one son who is studying engineering.”

The two friends continued sharing details about their families, professional lives, and experiences over the years. They were delighted to discover how much they had to talk about despite being out of touch for twenty-five years.

After spending another twenty minutes together, Kanaka prepared to leave.

“Aruna, meeting you today has made me very happy. I came here feeling anxious about my health, but now I feel much more confident. I will certainly follow your advice,” she said gratefully.

Dr. Aruna smiled and replied, “That's the spirit, Kanaka! We must remain in touch. Take care of your health, and we will review your progress regularly.”

Kanaka left the clinic feeling relieved, happy, and optimistic.

That evening, when she narrated the unexpected reunion to her husband, Kanna was delighted.

“Kanaka, that's wonderful news! Meeting your old college friend after twenty-five years is a real blessing. More importantly, she is a doctor who can guide you in managing your diabetes. Perhaps she has come into your life at exactly the right time,” he said, hugging her affectionately.

Kanaka smiled and whispered, “Yes, Kanna. I feel the same way. I was worried about my health, but meeting Aruna has given me fresh hope. I am determined to follow her advice and make the necessary changes in my lifestyle.”

From that day onwards, Kanaka became more conscious of her daily routine. She took her prescribed medication regularly, paid attention to her diet, incorporated walking into her schedule, and made time for relaxation. She also began spending more time with positive, understanding friends who encouraged her to maintain a healthy balance between her professional responsibilities and personal life.

Whenever her schoolwork became demanding, she reminded herself that her health was just as important as her students' academic achievements. She gradually learned to organise her work better and avoid unnecessary stress.

Dr. Aruna continued to monitor Kanaka's progress through regular consultations and medical tests. She encouraged her friend to remain consistent with her treatment and lifestyle changes.

Exactly three months later, Kanaka returned to the clinic for a follow-up consultation. After reviewing her medical reports, Dr. Aruna was pleased to see that Kanaka's blood sugar levels had improved significantly.

“Kanaka, your progress is encouraging! You have made a sincere effort to follow the treatment plan and improve your daily habits. Continue doing so, and remember that managing diabetes requires consistent care,” Dr. Aruna advised.

Kanaka was overjoyed. She thanked Aruna not only for her medical guidance but also for helping her understand the importance of a balanced lifestyle, emotional well-being, and positive relationships.

“Aruna, I will always remember this unexpected reunion. I came to you as a worried patient, but I am leaving with renewed confidence and a wonderful friend by my side once again,” Kanaka said emotionally.

Dr. Aruna held her friend's hand and replied, “That's what friendship is all about, Kanaka. We may lose touch for years, but genuine friendship never loses its value. Let us stay in touch and continue encouraging each other.”

Kanaka left the clinic with a grateful heart. What had begun as an ordinary medical appointment had turned into a beautiful reunion that brought friendship, encouragement, and renewed hope into her life.

K.Ragavan

22-10-26

Small Story771.T

 2 of 14,439

(no subject)

Inbox

Ragavan Krishnamachary. <write2ragavan@gmail.com>	12:26 PM (4 hours ago)
to me

சிறுகதை 771

 எதிர்பாராத சந்திப்பும், மேம்பட்ட ஆரோக்கியத்தை நோக்கிய பயணமும்

பெங்களூரு ராஜாஜிநகர் பகுதியில் புகழ்பெற்ற மருத்துவராக விளங்கியவர் டாக்டர் அருணா. குறிப்பாக, சர்க்கரை நோயால் பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளுக்குச் சிறப்பான சிகிச்சை அளிப்பதில் அவர் நல்ல பெயர் பெற்றிருந்தார். மருத்துவத் துறையில் அவருடைய நிபுணத்துவமும், நோயாளிகளிடம் அன்பாகவும் நட்புணர்வுடனும் பழகும் அணுகுமுறையும் அவருக்குப் பெருமதிப்பைப் பெற்றுத் தந்திருந்தன. அமெரிக்காவில் இருபது ஆண்டுகள் வசித்த பிறகு, தனது சொந்த ஊரான பெங்களூருவுக்குத் திரும்பி அங்கேயே குடியேறியிருந்தார்.

ஒரு நாள் காலையில், தனது மருத்துவமனைப் பணிகளை முடித்துவிட்டு, அருகிலிருந்த கட்டடத்தில் நடைபெறும் யோகா வகுப்பிற்குச் செல்லத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தார் டாக்டர் அருணா. அப்போது, ஐம்பத்தைந்து வயதைத் தாண்டிய ஒரு பெண்மணி அவரைச் சந்திப்பதற்காக வந்தார்.

“மன்னிக்கவும் டாக்டர். போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கிக்கொண்டதால் தாமதமாகிவிட்டது,” என்று அந்தப் பெண்மணி வருத்தத்துடன் கூறினார்.

“பரவாயில்லை. உள்ளே வாருங்கள். உட்காருங்கள்,” என்று அன்புடன் பதிலளித்தார் டாக்டர் அருணா.

அந்தப் பெண்மணியைப் பரிசோதித்து, அவர் கொண்டு வந்திருந்த மருத்துவ அறிக்கைகளையும் பார்த்த பிறகு, டாக்டர் அருணா சில கேள்விகளைக் கேட்டார்.

“உங்களுக்கு எத்தனை ஆண்டுகளாகச் சர்க்கரை நோய் இருக்கிறது? உங்கள் இரத்தத்தில் சர்க்கரையின் அளவு எப்போது அதிகரிக்கத் தொடங்கியது?”

“டாக்டர், எனக்குப் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் சர்க்கரை நோய் இருப்பது தெரியவந்தது. ஆரம்பத்தில் சர்க்கரையின் அளவு கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. ஆனால், கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக அது கணிசமாக அதிகரித்துவிட்டது,” என்று அந்தப் பெண்மணி விளக்கினார்.

அவருக்கு ஆறுதல் கூறிய டாக்டர் அருணா, “தேவையில்லாமல் கவலைப்படாதீர்கள். மருத்துவர் பரிந்துரைத்த மருந்துகளைத் தவறாமல் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். சத்தான, சமச்சீரான உணவை உட்கொள்ள வேண்டும். உங்கள் உடல்நிலைக்கு ஏற்ற உடற்பயிற்சிகளையும் மேற்கொள்ள வேண்டும். மருத்துவரின் ஆலோசனைப்படி தினமும் நடைப்பயிற்சி செய்வதும் நன்மை தரும். அதேபோல், மன அழுத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதும் நேர்மறையான மனநிலையைப் பேணுவதும் மிகவும் முக்கியம். உங்களைப் புரிந்துகொண்டு மதிக்கும் நல்ல நண்பர்களுடன் நேரம் செலவிடுங்கள். உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கும் செயல்களுக்கும் நேரம் ஒதுக்குங்கள்,” என்று அறிவுரை வழங்கினார்.

பின்னர், “சரி, நீங்கள் என்ன வேலை செய்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

“நான் ஒரு பள்ளியில் ஆங்கில ஆசிரியையாகப் பணிபுரிகிறேன். ஒன்பதாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்குப் பாடம் நடத்துகிறேன். எனது தொழிலில் எனக்கு மிகுந்த ஈடுபாடு உண்டு. என்னுடைய மாணவர்கள் அனைவரும் நல்ல மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அவர்களுடைய படிப்பில் தனிப்பட்ட அக்கறை எடுத்துக்கொள்வேன். பாடங்களைத் தயாரிப்பதற்கும், அவர்களுடைய கல்வித் திறனை மேம்படுத்துவதற்கும் நிறைய நேரம் செலவிடுகிறேன்,” என்று அந்தப் பெண்மணி பதிலளித்தார்.

“மிகவும் மகிழ்ச்சி! அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் செயல்படும் ஓர் ஆசிரியரால் மாணவர்களின் வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும். ஆனால், அளவுக்கு அதிகமான வேலைப்பளு, போதிய ஓய்வின்மை, நீண்டகால மன அழுத்தம் ஆகியவை சர்க்கரை நோயைக் கட்டுப்படுத்துவதைக் கடினமாக்கலாம். உங்கள் உடல்நலத்திற்கும் அதே அளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். நீங்கள் உங்களை நன்றாகக் கவனித்துக்கொண்டால்தான், உங்கள் மாணவர்களுக்குத் தொடர்ந்து உற்சாகத்துடன் சேவை செய்ய முடியும்,” என்று பாராட்டியபடியே அறிவுறுத்தினார் டாக்டர் அருணா.

அந்தப் பெண்மணியை உற்றுப் பார்த்த டாக்டர் அருணாவுக்கு, அவரை ஏற்கெனவே எங்கோ பார்த்திருப்பதைப் போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.

“மன்னிக்கவும், நீங்கள் எங்கு படித்தீர்கள்?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார்.

“நான் எம்.இ.எஸ். கல்லூரியில் படித்தேன்,” என்று அந்தப் பெண்மணி பதிலளித்தார்.

அதைக் கேட்டதும் டாக்டர் அருணா திடீரென்று ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்.

“எம்.இ.எஸ். கல்லூரியா? அடடா! நீங்கள் கனகாவா? நான் அருணா, உங்கள் கல்லூரித் தோழி! என்னை உங்களுக்கு அடையாளம் தெரியவில்லையா?” என்று வியப்புடன் கேட்டார்.

கனகா நம்ப முடியாத ஆச்சரியத்துடன் அவரைப் பார்த்தார்.

“அருணா! உண்மையிலேயே நீதானா? என்னால் நம்பவே முடியவில்லை! இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நாம் மீண்டும் சந்திக்கிறோம்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

இருவரும் எழுந்து நின்று, ஒருவரையொருவர் அன்புடன் கட்டித்தழுவிக்கொண்டனர். அவர்களுடைய மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. அந்த எதிர்பாராத சந்திப்பு, கல்லூரி நாட்களின் இனிய நினைவுகளை மீண்டும் அவர்களுடைய மனதில் மலரச் செய்தது.

தனது உடல்நிலை குறித்த கவலையுடன் மருத்துவமனைக்கு வந்த கனகா, அங்கே தனது நெருங்கிய கல்லூரித் தோழிகளில் ஒருவரைச் சந்திப்பார் என்று கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை.

சில பழைய நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்ட பிறகு, டாக்டர் அருணா அன்புடன் கூறினார்:

“கனகா, நீ என்னைப் பார்க்க வந்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. இப்போது நாம் மீண்டும் சந்தித்துவிட்டோம். உன் உடல்நலத்தில் நீ சரியான அக்கறை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். முறையான மருத்துவக் கண்காணிப்பு, மருத்துவர் பரிந்துரைக்கும் மருந்துகள், சமச்சீரான உணவு, உடல் இயக்கம், மன அழுத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல் ஆகியவற்றின் மூலம் உன் இரத்தச் சர்க்கரையின் அளவைக் கட்டுப்படுத்த நாம் முயற்சி செய்யலாம். நீ ஆரோக்கியமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருப்பதைப் பார்க்கவே நான் விரும்புகிறேன்.”

அருணாவின் நம்பிக்கையூட்டும் வார்த்தைகள் கனகாவுக்கு மிகுந்த மன உறுதியை அளித்தன.

பின்னர், “உன் கணவர் என்ன செய்கிறார்? அவரும் மருத்துவரா?” என்று டாக்டர் அருணா கேட்டார்.

“இல்லை, அருணா. என் கணவர் கண்ணா ஒரு மருந்து தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் தரக் கட்டுப்பாட்டு மேலாளராகப் பணிபுரிகிறார். எங்களுக்கு ஒரே ஒரு மகள் இருக்கிறாள். அவள் கட்டடக்கலைப் படிப்பு படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்,” என்று கனகா பதிலளித்தார்.

கனகாவுக்கும் தனது தோழியின் குடும்பத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் ஏற்பட்டது.

“அருணா, உன் கணவரும் மருத்துவரா?” என்று கேட்டார்.

டாக்டர் அருணா புன்னகைத்தபடி, “இல்லை, கனகா. என் கணவர் ஐபிஎம் நிறுவனத்தில் மென்பொருள் பொறியாளராகப் பணிபுரிகிறார். எங்களுக்கு ஒரே ஒரு மகன் இருக்கிறான். அவன் பொறியியல் படித்துக்கொண்டிருக்கிறான்,” என்று கூறினார்.

இருவரும் தங்களுடைய குடும்பங்கள், தொழில்முறை வாழ்க்கை, கடந்த ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட அனுபவங்கள் எனப் பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாகத் தொடர்பில் இல்லாதபோதிலும், பேசுவதற்கு இவ்வளவு விஷயங்கள் இருப்பதைக் கண்டு இருவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

மேலும் இருபது நிமிடங்கள் உரையாடிய பிறகு, கனகா கிளம்புவதற்குத் தயாரானார்.

“அருணா, இன்று உன்னைச் சந்தித்தது எனக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சியைத் தந்திருக்கிறது. உடல்நலத்தைப் பற்றிய கவலையுடன் இங்கு வந்தேன். ஆனால், இப்போது மிகவும் நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறேன். நீ கூறிய ஆலோசனைகளை நிச்சயமாகப் பின்பற்றுவேன்,” என்று நன்றியுடன் கூறினார் கனகா.

டாக்டர் அருணா புன்னகைத்தபடி, “அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும், கனகா! நாம் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருக்க வேண்டும். உன் உடல்நலத்தில் கவனம் செலுத்து. அவ்வப்போது உன் உடல்நிலை முன்னேற்றத்தைப் பரிசோதித்துக்கொள்வோம்,” என்று கூறினார்.

மனக்கவலை குறைந்து, மகிழ்ச்சியும் நம்பிக்கையும் நிறைந்த மனதுடன் கனகா மருத்துவமனையிலிருந்து புறப்பட்டார்.

அன்று மாலை, எதிர்பாராத விதமாகத் தனது கல்லூரித் தோழியைச் சந்தித்த அனுபவத்தை அவர் கணவர் கண்ணாவிடம் விவரித்தார். அதைக் கேட்ட கண்ணாவும் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“கனகா, இது உண்மையிலேயே அருமையான செய்தி! இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உன் பழைய கல்லூரித் தோழியைச் சந்திப்பது ஒரு பெரிய வரம். அதைவிட முக்கியமாக, உன் சர்க்கரை நோயைக் கட்டுப்படுத்த வழிகாட்டக்கூடிய ஒரு மருத்துவராகவும் அவள் இருக்கிறாள். சரியான நேரத்தில் அவள் உன் வாழ்க்கையில் மீண்டும் வந்திருக்கிறாள் என்று நினைக்கிறேன்,” என்று அன்புடன் கூறியபடி கனகாவைக் கட்டித்தழுவினார்.

கனகா புன்னகைத்தபடி, “ஆம், கண்ணா. எனக்கும் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. என் உடல்நிலையை நினைத்துக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால், அருணாவைச் சந்தித்தது எனக்குப் புதிய நம்பிக்கையை அளித்திருக்கிறது. அவள் கூறிய ஆலோசனைகளைப் பின்பற்றி, என் வாழ்க்கை முறையில் தேவையான மாற்றங்களைச் செய்ய நான் உறுதியாக இருக்கிறேன்,” என்று கூறினார்.

அன்றிலிருந்து கனகா தனது அன்றாட வாழ்க்கை முறையில் அதிக அக்கறை செலுத்தத் தொடங்கினார். மருத்துவர் பரிந்துரைத்த மருந்துகளைத் தவறாமல் எடுத்துக்கொண்டார். உணவு முறையில் கவனம் செலுத்தினார். தனது தினசரி அட்டவணையில் நடைப்பயிற்சிக்கும் நேரம் ஒதுக்கினார். மனதிற்கு அமைதியையும் ஓய்வையும் அளிக்கும் செயல்களிலும் ஈடுபடத் தொடங்கினார்.

மேலும், நேர்மறையான எண்ணங்களைக் கொண்ட, தன்னைப் புரிந்துகொண்டு ஊக்கமளிக்கும் நண்பர்களுடன் அதிக நேரம் செலவிட ஆரம்பித்தார். தொழில்முறைப் பொறுப்புகளுக்கும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் இடையே ஆரோக்கியமான சமநிலையைப் பேணுவதன் அவசியத்தையும் உணர்ந்தார்.

பள்ளியில் வேலைப்பளு அதிகரிக்கும் போதெல்லாம், தனது மாணவர்களின் கல்வி முன்னேற்றம் எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவுக்கு தனது உடல்நலமும் முக்கியமானது என்பதை அவர் நினைவுபடுத்திக்கொண்டார். படிப்படியாகத் தனது வேலைகளைத் திட்டமிட்டுச் செய்வதற்கும், தேவையற்ற மன அழுத்தத்தைத் தவிர்ப்பதற்கும் கற்றுக்கொண்டார்.

டாக்டர் அருணாவும் அவ்வப்போது கனகாவைப் பரிசோதித்து, அவரது உடல்நிலை முன்னேற்றத்தைக் கண்காணித்து வந்தார். தொடர்ந்து மருந்துகளை எடுத்துக்கொள்வதிலும், வாழ்க்கை முறையில் செய்த மாற்றங்களைப் பின்பற்றுவதிலும் உறுதியாக இருக்குமாறு தனது தோழியை ஊக்கப்படுத்தினார்.

சரியாக மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, கனகா மீண்டும் மருத்துவப் பரிசோதனைக்காக மருத்துவமனைக்கு வந்தார். அவரது மருத்துவ அறிக்கைகளை ஆய்வு செய்த டாக்டர் அருணா, இரத்தத்தில் சர்க்கரையின் அளவு கணிசமாகக் குறைந்து கட்டுப்பாட்டை நோக்கி முன்னேறியிருப்பதைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“கனகா, உன்னுடைய முன்னேற்றம் மிகவும் நம்பிக்கையளிக்கிறது! சிகிச்சைத் திட்டத்தையும் அன்றாட வாழ்க்கை முறையில் செய்த மாற்றங்களையும் நீ உண்மையாகப் பின்பற்றி வந்திருக்கிறாய். இதேபோல் தொடர்ந்து செயல்படு. சர்க்கரை நோயைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கு முறையான கவனமும் தொடர்ச்சியான முயற்சியும் அவசியம் என்பதை மறந்துவிடாதே,” என்று அறிவுறுத்தினார் டாக்டர் அருணா.

கனகாவுக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. மருத்துவ ஆலோசனைகளை வழங்கியதற்காக மட்டுமல்லாமல், சமநிலையான வாழ்க்கை முறை, மனநலம், நல்ல உறவுகள் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை உணரச் செய்ததற்காகவும் அவர் அருணாவுக்கு நன்றி தெரிவித்தார்.

“அருணா, இந்த எதிர்பாராத சந்திப்பை என் வாழ்நாளில் என்றும் மறக்க மாட்டேன். கவலையடைந்த ஒரு நோயாளியாக உன்னைப் பார்க்க வந்தேன். ஆனால், இன்று புதுப்பிக்கப்பட்ட தன்னம்பிக்கையுடனும், மீண்டும் என் வாழ்க்கையில் கிடைத்த அற்புதமான தோழியின் ஆதரவுடனும் திரும்பிச் செல்கிறேன்,” என்று உணர்ச்சிபூர்வமாகக் கூறினார் கனகா.

டாக்டர் அருணா தனது தோழியின் கைகளை அன்புடன் பற்றிக்கொண்டு, “அதுதான் உண்மையான நட்பின் சிறப்பு, கனகா! பல ஆண்டுகள் நாம் தொடர்பில் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், உண்மையான நட்பின் மதிப்பு ஒருபோதும் குறைவதில்லை. இனிமேல் நாம் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருப்போம். ஒருவருக்கொருவர் ஊக்கமளித்து, நம் வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியாக அமைத்துக்கொள்வோம்,” என்று அன்புடன் கூறினார்.

நன்றியுணர்வு நிறைந்த இதயத்துடன் கனகா மருத்துவமனையை விட்டு வெளியேறினார். ஒரு சாதாரண மருத்துவ ஆலோசனையாகத் தொடங்கிய அந்த நாள், அவரது வாழ்க்கையில் மீண்டும் நட்பையும், ஊக்கத்தையும், புதுப்பிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையையும் மலரச் செய்த அழகான அனுபவமாக மாறியது.

கே. ராகவன்

22-10-26