Letter.

 Letter Published in The Natioanal UAE on 18 Sep 26

Why need Brics

I write in reference to Vanessa Ghanem’s article Brics summit ends with push for global peace and greater co-operation (September 13): the recent summit in New Delhi and India’s emphasis on strengthening the bloc’s influence in global affairs are both significant and truly needed at this hour. Indian Prime Minister Narendra Modi stressed the importance of greater co-operation and a stronger voice for the Global South in shaping global affairs. At a time when conflicts, tensions and humanitarian crises are affecting different parts of the world, the need for dialogue, diplomacy and international co-operation has never been greater. The continuing crisis in the Middle East is a particularly serious concern, and the Brics leaders’ call for maximum restraint and peaceful efforts is an important message. India’s insistence on strengthening Brics as a platform for co-operation, rather than confrontation, deserves attention. A stronger and more representative voice for developing countries can contribute to greater understanding, solidarity and balanced international co-operation. The world needs more dialogue and less division. At this critical juncture, collective efforts towards global peace, stability and human solidarity are more than desirable. They are essential. – K Ragavan, Bengaluru

Small Story 737.

 Small Story 737

Life Is Beautiful – 82

The next morning, while Ram was on his way to the office, he received a call from Prasanna.

Prasanna: “Hello, Sir. I am comfortable here. The training is going on well, and I am enjoying it. When are you leaving for Mysore, Sir? Please convey my regards to Kaadhambari.”

Ram: “I am fine, Prasanna. I am leaving for Mysore on Monday. Enjoy your stay and take care of yourself.”

Prasanna: “Thank you, Sir. You too take care. Bye.”

Prasanna ended the call.

Ram appreciated Prasanna’s thoughtfulness and was especially happy that he had conveyed his regards to Kaadhambari.

As the car moved towards the office, Ram’s thoughts went back to his conversation with Vasanthy the previous night. Her past life, the memories of those 26 years, and the familiar voice he had finally heard again kept occupying his mind.

He wondered how Vasanthy would look now and, more importantly, how she would feel when she saw him in person on Saturday.

Suddenly, his thoughts were interrupted by Ali.

Ali: “Sir, Madam told me that you are leaving on Monday. I will really miss you, Sir. Though your stay here has been short, your behaviour and your soft nature have impressed me very much.”

Ram: “Thank you, Ali. I believe everyone should respect one another and move with friendliness and understanding.”

By then, Ali had reached the office.

When Ram entered the reception area, Kaadhambari was already there.

Kaadhambari: “Good morning, Ram. Grand Ma told me that she would be inviting you for lunch tomorrow. She said she would call you in the morning.”

Ram: “That’s nice.”

As soon as Ram reached his chair, a member of the staff served him his usual tea. After having his tea, he moved to the Editorial Room and completed his work.

Later, he returned to his chair and sat down. Just then, his phone began to ring.

It was Grand Ma.

Grand Ma: “Good morning, Mr. Ram. I hope you are fine and enjoying the atmosphere here.”

Ram: “Yes, Madam. I am enjoying my stay very much.”

Grand Ma: “I called to remind you that tomorrow you are coming to our place for lunch. Please be ready at 11 a.m. Kaadhambari will pick you up from your place. I would also like you to inform your close friends and contacts to join us through a video call at 11:30 a.m. Dubai time.”

Ram: “Certainly, Madam. See you tomorrow. Have a nice day.”

Grand Ma ended the call.

Ram was puzzled. Why had Grand Ma asked him to invite his close friends for a video conference?

Every day seemed to bring a new development. Only the previous night, he had had a long and emotional conversation with his beloved Vasanthy. And now, Grand Ma had asked him to arrange a video call with his friends during tomorrow’s lunch.

What could be the reason?

His curiosity grew.

By then, Atkinson had come out of a meeting and wished Ram.

Atkinson: “Good morning, Ram.”

Ram: “Good morning, Atkinson.”

After exchanging greetings, Atkinson became busy with his work, and Ram too continued with his office responsibilities.

In the evening, while they were returning home, Ali played a recording from the film Sumaithangi.

This time, the song was “Mayakkama, Kalakkama.”

The familiar melody filled the car.

Ram listened silently. The song brought back memories of Vasanthy and the past, while Grand Ma’s mysterious invitation for the next day remained in his mind.

His curiosity and suspense about tomorrow’s lunch meeting grew even stronger.

To be continued...

K. Ragavan

18-9-26

Small Story737.T

 சிறுகதை 737

வாழ்க்கை அழகானது – 82

மறுநாள் காலை ராம் அலுவலகத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தபோது, பிரசன்னாவிடமிருந்து அவருக்கு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

பிரசன்னா: “வணக்கம் சார். நான் இங்கே மிகவும் வசதியாக இருக்கிறேன். பயிற்சியும் நன்றாகச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. நீங்கள் மைசூருக்குப் புறப்படுவது எப்போது சார்? காதம்பரிக்கு என்னுடைய வணக்கங்களைத் தெரிவியுங்கள்.”

ராம்: “நான் நன்றாக இருக்கிறேன், பிரசன்னா. திங்கட்கிழமை மைசூருக்குப் புறப்படுகிறேன். நீ உனது பயிற்சியை நன்றாக அனுபவி. உன்னை நீயே கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்.”

பிரசன்னா: “நன்றி சார். நீங்களும் உங்களை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். வருகிறேன்.”

என்று கூறிவிட்டு பிரசன்னா தொலைபேசி அழைப்பை முடித்தார்.

பிரசன்னாவின் அக்கறையையும் அன்பான அணுகுமுறையையும் ராம் மனதிற்குள் பாராட்டினார். குறிப்பாக, காதம்பரிக்கு தனது வணக்கங்களைத் தெரிவிக்கச் சொன்னது அவருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

கார் அலுவலகத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தபோது, முந்தைய இரவு வசந்தியுடன் நடந்த உரையாடல் ராமின் நினைவுக்கு வந்தது. அவளுடைய கடந்தகால வாழ்க்கை, அந்த 26 ஆண்டுகளின் நினைவுகள், நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் கேட்ட அந்தப் பழக்கமான குரல்—இவை அனைத்தும் அவருடைய மனதை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தன.

இப்போது வசந்தி எப்படி இருப்பாள் என்று அவர் எண்ணினார். அதைவிட முக்கியமாக, சனிக்கிழமை நேரில் அவரைப் பார்க்கும்போது அவள் எப்படி உணர்வாள் என்பதையும் நினைத்துப் பார்த்தார்.

அப்போது அலியின் குரல் ராமின் சிந்தனைகளுக்கு இடையூறாக வந்தது.

அலி: “சார், நீங்கள் திங்கட்கிழமை புறப்படுகிறீர்கள் என்று மேடம் என்னிடம் சொன்னார்கள். நீங்கள் செல்வதை நான் உண்மையிலேயே மிகவும் வருத்தத்துடன் நினைப்பேன் சார். உங்கள் தங்கும் காலம் குறுகியதாக இருந்தாலும், உங்கள் நடத்தை மற்றும் மென்மையான குணம் என்னை மிகவும் கவர்ந்துவிட்டது.”

ராம்: “நன்றி, அலி. ஒவ்வொருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மதித்து, நட்புடனும் புரிந்துணர்வுடனும் பழக வேண்டும் என்பதுதான் என் நம்பிக்கை.”

அதற்குள் அலி அலுவலகத்தை அடைந்துவிட்டார்.

ராம் வரவேற்புப் பகுதிக்குள் நுழைந்தபோது, காதம்பரி ஏற்கனவே அங்கு இருந்தாள்.

காதம்பரி: “காலை வணக்கம், ராம். கிராண்ட் மா, நாளை உங்களை மதிய உணவுக்கு அழைக்கப் போவதாக என்னிடம் சொன்னார்கள். காலையில் உங்களைத் தொலைபேசியில் அழைப்பதாகவும் கூறினார்கள்.”

ராம்: “அது நல்ல விஷயம்.”

ராம் தனது இருக்கைக்குச் சென்றவுடன், அலுவலக ஊழியர் ஒருவர் அவருடைய வழக்கமான தேநீரைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். தேநீரைப் பருகிய பிறகு, அவர் எடிட்டோரியல் அறைக்குச் சென்று தனது பணிகளை முடித்தார்.

பின்னர் தனது இருக்கைக்குத் திரும்பி அமர்ந்தார். அப்போது அவருடைய தொலைபேசி ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

அது கிராண்ட் மாவிடமிருந்து வந்த அழைப்பு.

கிராண்ட் மா: “காலை வணக்கம், மிஸ்டர் ராம். நீங்கள் நலமாக இருக்கிறீர்கள் என்று நம்புகிறேன். இங்குள்ள சூழலை ரசித்து வருகிறீர்களா?”

ராம்: “ஆம், மேடம். நான் இங்கு தங்கியிருப்பதை மிகவும் மகிழ்ச்சியாக அனுபவித்து வருகிறேன்.”

கிராண்ட் மா: “நாளை நீங்கள் எங்கள் வீட்டிற்கு மதிய உணவுக்கு வருவதை நினைவூட்டுவதற்காகத்தான் அழைத்தேன். காலை 11 மணிக்குத் தயாராக இருங்கள். காதம்பரி உங்கள் தங்குமிடத்திலிருந்து உங்களை அழைத்துக் கொண்டு வருவாள். மேலும், உங்கள் நெருங்கிய நண்பர்கள் மற்றும் தொடர்பில் உள்ளவர்களையும் நாளை காலை 11.30 மணிக்கு துபாய் நேரப்படி வீடியோ அழைப்பில் கலந்துகொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.”

ராம்: “நிச்சயமாக, மேடம். நாளை சந்திப்போம். உங்களுக்கு இனிய நாள் அமையட்டும்.”

என்று கூறிவிட்டு கிராண்ட் மா தொலைபேசி அழைப்பை முடித்தார்.

ராமுக்கு குழப்பமாக இருந்தது. மதிய உணவின்போது தனது நெருங்கிய நண்பர்களை வீடியோ மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளுமாறு கிராண்ட் மா ஏன் கேட்டுக்கொண்டார்?

ஒவ்வொரு நாளும் ஏதோ ஒரு புதிய திருப்பத்தைத் தருவது போல இருந்தது. முந்தைய இரவில்தான் தனது அன்புக்குரிய வசந்தியுடன் நீண்டதும் உணர்ச்சிகரமானதுமான உரையாடல் நடைபெற்றது. இப்போது, நாளைய மதிய உணவின்போது தனது நண்பர்களுடன் வீடியோ அழைப்பை ஏற்பாடு செய்யுமாறு கிராண்ட் மா கூறியிருந்தார்.

இதற்குக் காரணம் என்னவாக இருக்கும்?

ராமின் ஆர்வம் மேலும் அதிகரித்தது.

அதற்குள் அட்கின்சன் ஒரு கூட்டத்தை முடித்துவிட்டு வெளியே வந்து ராமை வாழ்த்தினார்.

அட்கின்சன்: “காலை வணக்கம், ராம்.”

ராம்: “காலை வணக்கம், அட்கின்சன்.”

இருவரும் வாழ்த்துகளைப் பரிமாறிக் கொண்ட பிறகு, அட்கின்சன் தனது பணிகளில் மும்முரமானார். ராமும் தனது அலுவலகப் பொறுப்புகளைத் தொடர்ந்து கவனித்தார்.

மாலை அவர்கள் வீட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, அலி சுமைத்தாங்கி திரைப்படத்தின் ஒரு பாடல் பதிவை ஒலிக்கச் செய்தார்.

இந்த முறை அந்தப் பாடல் “மயக்கமா, கலக்கமா”.

அந்தப் பழக்கமான இனிமையான இசை கார் முழுவதும் நிறைந்தது.

ராம் அமைதியாக அந்தப் பாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பாடல் வசந்தியையும் கடந்த கால நினைவுகளையும் மீண்டும் அவரது மனதில் கொண்டு வந்தது. அதே நேரத்தில், மறுநாள் கிராண்ட் மா ஏற்பாடு செய்திருந்த மர்மமான அழைப்பும் அவரது எண்ணங்களில் இருந்து அகலவில்லை.

நாளைய மதிய உணவு சந்திப்பைப் பற்றிய அவரது ஆர்வமும் எதிர்பார்ப்பும் மேலும் மேலும் அதிகரித்தது.

தொடரும்...

K. Ragavan

18-9-26

Amazing experience.

 An Amazing Interview and a Touching Life Experience

The amazing interview and personal experiences shared by my good friend Lakshmi Narasimhan in the Anusha Jayanthi Mahaperiyava programme on Thennavan Media, with anchor Sivakumar, were truly inspiring.

His childhood memories, especially his natural interest and attachment to driving, were narrated beautifully. His experiences with Mahaperiyava during his childhood, receiving His prasadam and blessings, and the touching story of how Mahaperiyava gave him the name Lakshmi Narasimhan were deeply moving.

The story of how his name was changed and how his life subsequently took a different direction was equally touching. I particularly enjoyed his nostalgic remembrance of his former BOAC days. His recollection of his grandmother's special dish being distributed as prasadam was another beautiful and emotional memory.

His experiences of Anusha Jayanthi, along with the many interesting incidents from his day-to-day life, made the programme engaging and memorable. His deep devotion, faith, and attachment to Mahaperiyava were truly admirable.

I feel blessed to have watched this wonderful programme and to have experienced these beautiful memories through my dear friend's narration. My sincere thanks to my friend Lakshmi Narasimhan for sharing such a personal and inspiring journey.

Anchor Sivakumar's warm and meaningful interaction added further value to the programme.

My heartfelt blessings to my dear friend Lakshmi Narasimhan for many more calm, peaceful, healthy, and happy years ahead, together with his wife and daughter.

With warm regards,

K. Ragavan

Kudos to Anantnag.

 Kudos to Anant Nag.

The recent announcement of the prestigious Dadasaheb Phalke Award for 2024 being conferred on the deserving and versatile actor Anant Nag is truly wonderful news.

Anant Nag has made an outstanding contribution to Indian cinema through his remarkable performances in Kannada and other Indian-language films over more than five decades. His natural acting, versatility, and ability to portray a wide range of characters have earned him admiration from generations of film lovers.

This prestigious recognition is a fitting honour for a veteran artiste who has enriched Indian cinema with his talent and dedication. Heartiest congratulations to Anant Nag on this well-deserved achievement. May he continue to inspire the world of cinema for many more years.

K.Ragavan

Small Story 736.

 Small Story 736

Life Is Beautiful – 81

The reply from his beautiful Vasanthy was connected to the film Sumaithangi.

Vasanthy continued:

“Ram, since our relationship is so closely connected with this beautiful film, my late friend Vasanthi brought the cassette to me and asked me to watch it. I watched the film, but my happiness soon turned into deep sorrow because of the shocking news of her accident.

“I could see her taking her last breath in our house here. I can never forget what she told me in those final moments. With great difficulty, she slowly said, ‘Vasanthy, I wish that you will reunite with Ram one day. And I have one more request. Kaadhambari should be settled in life. Even if you reunite with your Ram before that, please take Kaadhambari with you and take care of her.’

“I promised her that I would keep my word. Until this day, I have kept that promise.”

Ram was deeply moved.

“Really, your friend was a great person. She made you happy that day by giving you the opportunity to watch our favourite film. I am also deeply saddened by her passing.

“Grandmother knows everything that happened until now. She specifically asked me not to tell Kaadhambari because she has some plans and wants to reveal everything on an appropriate occasion.

“I still remember that day. My eyes were filled with tears after watching the film with you, Ram. I prayed that the ending of the film should never happen to us.”

Ram replied gently:

“Yes, my beautiful Vasanthy, I remember telling you that. It is only a film, and the events shown in a film are part of a story. I have always been confident that nothing like that would happen to us. Even if circumstances separate us, I believe that we will certainly reunite one day.”

Vasanthy replied:

“True, dear Ram. That day, Vasanthi saved my life by giving me the cassette and asking me to watch the film. At the same time, I somehow felt that something important was going to change in my life.

“Kaadhambari was entrusted to me, and I had to accept that responsibility because of my good friend Vasanthi. I was confident that you were my real Ram, that you would wait for me—and you have proved it.”

Ram said:

“The most astonishing part is that your daughter—or rather, the girl whom you have cared for as your daughter, Kaadhambari—was the one who brought me here. It shows how mysterious and wonderful life can be. God has guided both of us through all these years. We have both experienced how beautiful life can be.”

Vasanthy continued:

“The day Vasanthi made me stay in that house was, in a way, an indication of my eventual reunion with you and of Kaadhambari’s future.

“I happily promised her that I would fulfil my commitment. I know that one day, if we meet and I tell Kaadhambari everything, she will understand why I kept this promise.”

Ram replied:

“Absolutely, Vasanthy. I truly appreciate the promise you made to your friend. From the beginning, both of us have believed in the beauty of life. Our relationship was built on love, trust, understanding and affection, without being driven by material desires or a physical relationship. To me, that has always felt like a precious gift from God.”

Vasanthy was very happy to share her past with Ram.

“I am so happy that I could finally explain everything about my past to you. And I am even happier to hear your voice again. Even after all these years, it is the same familiar and loving voice of my dear Ram.

“Tomorrow, Grandmother will invite you for lunch on Saturday. That day, you will see many surprises.”

“Bye for now, my loving Ram. Take care.”

With those words, Vasanthy ended the call.

Ram sat quietly for a while, wondering what surprises were waiting for him on Saturday. A gentle smile came to his face as he happily reminisced about the beautiful and emotional conversation he had just shared with his beloved Vasanthy.

The past, the present and the future seemed to be coming together in an unexpected way.

To Be Continued

K. Ragavan

17-9-26

Small Story 736.T

 சிறுகதை 736

வாழ்க்கை அழகானது – 81

அவருடைய அழகான வசந்தியின் பதில், ‘சுமைதாங்கி’ திரைப்படத்துடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது.

வசந்தி தொடர்ந்து கூறினாள்:

“ராம், நம்முடைய உறவு இந்த அழகான திரைப்படத்துடன் மிகவும் நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது. அதனால், என்னுடைய மறைந்த தோழி வசந்தி அந்தத் திரைப்படத்தின் கேசட்டை என்னிடம் கொடுத்து, அதை நான் பார்க்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டாள். நான் அந்தப் படத்தைப் பார்த்தேன். ஆனால், அவளுடைய விபத்து பற்றிய அதிர்ச்சியான செய்தி கிடைத்தவுடன், என் மகிழ்ச்சி ஆழ்ந்த சோகமாக மாறிவிட்டது.

“இங்கே, நம்முடைய வீட்டிலேயே அவள் தனது கடைசி மூச்சை விட்டதை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. அந்த இறுதி நேரத்தில் அவள் என்னிடம் கூறிய வார்த்தைகளை என்னால் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது. மிகுந்த சிரமத்துடன் அவள் மெதுவாகக் கூறினாள்:

‘வசந்தி, ஒருநாள் நீ ராமுடன் மீண்டும் இணைய வேண்டும் என்பதே என் ஆசை. இன்னும் ஒரு வேண்டுகோள். காதம்பரி வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும். அதற்கு முன்பாகவே நீ உன் ராமுடன் மீண்டும் இணைந்தாலும் பரவாயில்லை. ஆனால், காதம்பரியையும் உன்னுடன் அழைத்துச் சென்று, அவளைப் பார்த்துக்கொள்.’

“அவளிடம் நான் அந்த வாக்குறுதியை அளித்தேன். இன்றுவரை அந்த வாக்குறுதியை நான் காப்பாற்றி வருகிறேன்.”

ராம் மிகவும் நெகிழ்ந்து போனார்.

“உண்மையிலேயே, உன் தோழி ஒரு மகத்தான மனிதர். அந்த நாளில் நமக்குப் பிடித்த திரைப்படத்தைப் பார்க்கும் வாய்ப்பை அந்த கேசட்டை உன்னிடம் கொடுத்து அவள் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தாள். அவள் மறைந்த செய்தி எனக்கும் மிகுந்த வருத்தத்தை அளிக்கிறது.

“இதுவரை நடந்த அனைத்தையும் பாட்டிக்குத் தெரியும். குறிப்பாக, காதம்பரியிடம் இதைப் பற்றி எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் என்று அவர் என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டார். அவருக்கு சில திட்டங்கள் உள்ளன. எல்லாவற்றையும் சரியான நேரத்தில் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார்.

“அந்த நாளை நான் இன்னும் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன். உன்னுடன் அந்தப் படத்தைப் பார்த்த பிறகு, என் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது, ராம். அந்தத் திரைப்படத்தின் முடிவு நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் ஒருபோதும் நடக்கக்கூடாது என்று நான் பிரார்த்தனை செய்தேன்.”

ராம் மெதுவாகப் பதிலளித்தார்:

“ஆம், என் அழகான வசந்தி. நீ அப்போது என்னிடம் கூறியதை எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அது ஒரு திரைப்படம் மட்டுமே. ஒரு திரைப்படத்தில் காட்டப்படும் சம்பவங்கள் ஒரு கதையின் பகுதிகள். நம்மைப் பொறுத்தவரை அப்படி எதுவும் நடக்காது என்ற நம்பிக்கை எனக்கு எப்போதும் இருந்தது. சூழ்நிலைகள் நம்மைப் பிரித்தாலும், ஒருநாள் நாம் நிச்சயமாக மீண்டும் இணைவோம் என்று நான் நம்பினேன்.”

வசந்தி பதிலளித்தாள்:

“உண்மைதான், அன்பான ராம். அந்த நாளில் வசந்தி அந்த கேசட்டை என்னிடம் கொடுத்து, அந்தப் படத்தைப் பார்க்கச் சொன்னதன் மூலம் ஒரு வகையில் என் உயிரையே காப்பாற்றினாள். அதே நேரத்தில், என் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு முக்கியமான மாற்றம் நிகழப்போகிறது என்ற உணர்வும் எனக்குள் ஏற்பட்டது.

“காதம்பரி என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டாள். என்னுடைய நல்ல தோழி வசந்தியின் காரணமாக, அந்தப் பொறுப்பை நான் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. நீயே என்னுடைய உண்மையான ராம், நீ எனக்காகக் காத்திருப்பாய் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருந்தது. அதை நீ நிரூபித்துவிட்டாய்.”

ராம் கூறினார்:

“இதில் மிகவும் ஆச்சரியமான விஷயம் என்ன தெரியுமா? உன் மகள்—அல்லது உன் மகளாக நீ அன்புடன் வளர்த்த அந்தப் பெண், காதம்பரி—தான் என்னை இங்கே அழைத்து வந்திருக்கிறாள். வாழ்க்கை எவ்வளவு மர்மமானதும் அற்புதமானதுமாக இருக்கிறது என்பதற்கு இதுவே ஒரு சாட்சி. இத்தனை ஆண்டுகளாக இறைவன் நம் இருவரையும் வழிநடத்தி வந்திருக்கிறார். வாழ்க்கை எவ்வளவு அழகானது என்பதை நாம் இருவரும் அனுபவித்திருக்கிறோம்.”

வசந்தி தொடர்ந்து கூறினாள்:

“வசந்தி என்னை அந்த வீட்டில் தங்க வைத்த அந்த நாளே, ஒருவகையில், எதிர்காலத்தில் நான் உன்னுடன் மீண்டும் இணையப்போகிறேன் என்பதற்கும், காதம்பரியின் எதிர்காலத்திற்கும் ஒரு முன்னறிவிப்பாக அமைந்தது.

“அவளிடம் நான் கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவேன் என்று மகிழ்ச்சியுடன் உறுதியளித்தேன். ஒருநாள் நாம் சந்தித்து, காதம்பரியிடம் நடந்த அனைத்தையும் நான் கூறும்போது, நான் ஏன் இந்த வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றினேன் என்பதை அவள் புரிந்துகொள்வாள் என்று எனக்குத் தெரியும்.”

ராம் பதிலளித்தார்:

“நிச்சயமாக, வசந்தி. உன் தோழிக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியை நீ காப்பாற்றியதை நான் உண்மையாகப் பாராட்டுகிறேன். ஆரம்பத்திலிருந்தே நம் இருவரும் வாழ்க்கையின் அழகில் நம்பிக்கை வைத்திருந்தோம். நம்முடைய உறவு அன்பு, நம்பிக்கை, புரிதல் மற்றும் பாசத்தின் அடிப்படையில் உருவானது. பொருள் ஆசைகளாலோ அல்லது உடல்ரீதியான உறவாலோ அது ஒருபோதும் இயக்கப்படவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை, அது இறைவன் நமக்குக் கொடுத்த ஒரு விலைமதிப்பற்ற பரிசாகவே எப்போதும் தோன்றியது.”

வசந்தி தனது கடந்த காலத்தை ராமிடம் பகிர்ந்துகொண்டதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

“என் கடந்த காலத்தைப் பற்றி அனைத்தையும் இறுதியாக உன்னிடம் விளக்க முடிந்ததில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். அதைவிட, இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் உன் குரலைக் கேட்பதில் நான் இன்னும் அதிக மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டபோதிலும், என் அன்பான ராமின் அதே பழக்கமான, அன்பான குரலாகவே அது இருக்கிறது.

“நாளை, சனிக்கிழமை மதிய உணவுக்கு பாட்டி உன்னை அழைப்பார். அன்று உனக்காகப் பல ஆச்சரியங்கள் காத்திருக்கின்றன.”

“இப்போதைக்கு விடைபெறுகிறேன், என் அன்பான ராம். உன்னை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்.”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு வசந்தி தொலைபேசி அழைப்பை முடித்தாள்.

ராம் சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். சனிக்கிழமை தனக்காக என்னென்ன ஆச்சரியங்கள் காத்திருக்கின்றன என்று அவர் ஆவலுடன் சிந்தித்தார். தன்னுடைய அன்பான வசந்தியுடன் இப்போதுதான் பகிர்ந்துகொண்ட அந்த அழகானதும் உணர்ச்சிகரமானதுமான உரையாடலை மகிழ்ச்சியுடன் நினைவுகூர்ந்தபோது, அவரது முகத்தில் மென்மையான புன்னகை மலர்ந்தது.

கடந்த காலமும், நிகழ்காலமும், எதிர்காலமும் எதிர்பாராத ஒரு வழியில் ஒன்றாக இணைந்து கொண்டிருப்பது போல் தோன்றியது.

தொடரும்...

K. Ragavan

17-9-26