Small Story 584

 

சிறுகதை 584

மறக்கமுடியாத மதுரை

ஸ்வர்ணா தனது வீட்டுத் தோட்டத்துக்குள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, திடீரென மும்பையில் இருக்கும் தனது சகோதரி ஷுபாவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹேய், எப்படி இருக்கிறாய்? அடுத்த வாரம் நான் என் பேரக்குழந்தைகளுடன் உன் வீட்டுக்கு விடுமுறைக்கு வருகிறேன்,” என்று ஷுபா கூறினாள்.

இதை கேட்டு ஸ்வர்ணா மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். இப்போது தனது கணவர் ஹரிஷுடன் மும்பையில் குடியேறி இருந்த ஷுபாவுக்கு, நியூசிலாந்தில் வசிக்கும் ஒரே மகள் இருந்தாள். அவளுடைய பேரக்குழந்தைகள் நந்தினி மற்றும் நரேன் இந்தியாவிற்கு விடுமுறைக்கு வந்து, கோவில்களையும் புகழ்பெற்ற சித்திரைத் திருவிழாவையும் காண மதுரைக்கு வர விரும்பினர்.

ஹரிஷ் அவர்களுடன் வர முடியவில்லை, ஏனெனில் அவருடைய குடியிருப்பில் ஆண்டு விழா நடைபெற்று கொண்டிருந்தது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஷுபா குழந்தைகளுடன் மதுரைக்கு வந்தாள். பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்ட சோக்கிக்குளத்தில் உள்ள ஸ்வர்ணாவின் தனி வீட்டைக் கண்டு அவர்கள் மிகவும் உற்சாகமடைந்தனர். அமெரிக்கன் கல்லூரியில் ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியராக இருந்த ஸ்வர்ணாவின் கணவர் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு சந்தித்ததால், இரு சகோதரிகளும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அவர்கள் மதுரையில் கழித்த சிறுவயது விடுமுறை நாட்களை நினைத்து பல மணி நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்—வெயிலான கோடைகாலங்கள், அடிக்கடி ஏற்பட்ட மின்தடை, அவற்றை எப்படி சமாளித்தார்கள் என்பதெல்லாம்.

“மதுரை மிகவும் மாறிவிட்டது,” என்று ஷுபா கூறினாள்.

“ஆமாம், ஆனால் அதன் பாரம்பரியத்தையும் பண்பாட்டையும் இன்னும் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது,” என்று ஸ்வர்ணா பதிலளித்தாள்.

அவர்கள் ஒரு வாரம் முழுவதும் கோவில்கள் சென்றும், புகழ்பெற்ற சித்திரைத் திருவிழாவில் கலந்து கொண்டும், சுவையான உணவு மற்றும் இனிப்புகளை ரசித்தும் மகிழ்ந்தனர்.

புறப்படும் நேரம் வந்தபோது, குழந்தைகள் ஷுபாவிடம் மெதுவாக சொன்னார்கள்,

“அத்தை, ஒவ்வொரு விடுமுறையிலும் இங்கே வரவேண்டும். இங்குள்ள அழகான கோவில்கள், பாரம்பரியம், மற்றும் மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் மரியாதை எல்லாம் எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.”

ஷுபா சிரித்துக் கொண்டு மெதுவாக சொன்னாள்,

“பழைய மதுரையை நான் பார்த்திருக்கிறேன்; இன்று அதன் வேகமான வளர்ச்சியையும் பார்க்கிறேன்—அதேபோல் நம் பாரதமும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.”

மகிழ்ச்சியான நினைவுகளுடன், மீண்டும் வருவோம் என்ற வாக்குறுதியுடன் ஷுபாவும் குழந்தைகளும் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

K.Ragavan

18-4-26

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 17 April26

Spain's thinking on migrants

I write in reference to the article Spain to legalise about 500,000 undocumented migrants (April 15): this is a significant and forward-looking move. The Spanish government’s initiative reflects a pragmatic approach to addressing labour shortages while promoting inclusive economic growth. Prime Minister Pedro Sanchez rightly emphasised that the country needs manpower, and sustainable development can only be achieved with a strong and legally recognised workforce. By granting legal status to undocumented workers, Spain not only acknowledges their contributions but also ensures better regulation, worker protection and tax participation. – K Ragavan, Bengaluru,

Small Story 583.

 Small Story 583

 All for Good

Gundappa had been planning for several days to visit his niece in Hosur. She had recently undergone cataract surgery after returning from the UK, where she had retired from her teaching profession. Now settled in Hosur, she was recovering well, and Gundappa was eager to see her.

However, the scorching heat over the past few days had made travel difficult. At 76, though still energetic and active, Gundappa decided to postpone the trip. Along with that, he also had to delay his wife Pramila’s wish to visit Melkote to seek blessings from their deity.

Gundappa, a retired General Manager from KMF, lived with Pramila in their independent house in Malleswaram, Bengaluru. Their son was settled in Malaysia, so the couple spent most of their time together, planning small trips and visits.

Just as they were reconsidering their plans, Gundappa received a phone call from his friend, Lawyer Harish.

“Hello! Tomorrow is my grandson’s wedding reception in Hosur,” Harish said cheerfully. “He got married in Sydney. The bride is from Hosur, so we are hosting the reception there. I’ve forwarded the location. You and Mrs. Pramila must come and bless the couple.”

Gundappa was delighted. What a pleasant surprise! He and Pramila had already been thinking of visiting Hosur the next day to see his niece, and now they had another reason to go.

He shared the news with Pramila, who smiled with relief and happiness. “We postponed our plans because of the heat,” she said, “but now it seems everything has fallen into place.”

Then she added gently, “Perhaps my wish to visit Melkote will also come true next week.”

Gundappa nodded, looking at her warmly. Both of them smiled at each other, feeling content.

Sometimes, they realized, delays happen for a reason—and in the end, everything turns out for the good.

K.Ragavan

17-4-26

Small Story 583.

 

சிறுகதை 583

எல்லாம் நன்மைக்கே

குண்டப்பா பல நாட்களாக தனது சகோதரியின் மகளை ஹோசூரில் சந்திக்க திட்டமிட்டு வந்தார். அவள் சமீபத்தில் கண்புரை அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்டிருந்தாள். அதற்கு முன்பு, ஆசிரியர் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றபின் இங்கிலாந்திலிருந்து திரும்பி வந்திருந்தாள். இப்போது ஹோசூரில் வசித்து, நலமாக குணமடைந்து கொண்டிருந்தாள். குண்டப்பா அவளை சந்திக்க ஆவலாக இருந்தார்.

ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக இருந்த கடும் வெப்பம் பயணத்தை கடினமாக மாற்றியது. 76 வயதாக இருந்தாலும், இன்னும் சுறுசுறுப்பாகவும் செயல்திறனுடனும் இருந்த குண்டப்பா, இந்தப் பயணத்தை ஒத்திவைக்க முடிவு செய்தார். அதோடு, தனது மனைவி பிரமிளாவின் மேல்கோட்டைக்கு சென்று தெய்வ தரிசனம் செய்யும் ஆசையையும் தள்ளிப்போட வேண்டியிருந்தது.

குண்டப்பா, கே.எம்.எப். நிறுவனத்தில் பொதுமேலாளராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். அவர் மற்றும் பிரமிளா, பெங்களூரின் மல்லேஸ்வரத்தில் உள்ள தங்கள் தனி வீட்டில் வசித்து வந்தனர். அவர்களின் மகன் மலேசியாவில் குடியேறியிருந்ததால், இந்தத் தம்பதியர் பெரும்பாலும் இருவரும் சேர்ந்து சிறிய பயணங்களையும் சந்திப்புகளையும் திட்டமிட்டு நேரத்தை கழித்தனர்.

அவர்கள் திட்டங்களை மறுபரிசீலனை செய்து கொண்டிருந்தபோது, குண்டப்பாவுக்கு அவரது நண்பர் வழக்கறிஞர் ஹரிஷ் தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

“ஹலோ! நாளை என் பேரனின் திருமண வரவேற்பு ஹோசூரில் இருக்கிறது,” என்று ஹரிஷ் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். “அவர் சிட்னியில் திருமணம் செய்துகொண்டார். மணமகள் ஹோசூரைச் சேர்ந்தவர். அதனால் அங்கே வரவேற்பு ஏற்பாடு செய்துள்ளோம். இடத்தின் விவரத்தை நான் அனுப்பியுள்ளேன். நீங்கள் மற்றும் திருமதி பிரமிளா கண்டிப்பாக வந்து ஆசீர்வதிக்க வேண்டும்.”

குண்டப்பா மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். இது என்ன ஒரு இனிய அதிர்ச்சி! அவர் மற்றும் பிரமிளா ஏற்கனவே மறுநாள் ஹோசூருக்கு சென்று தனது சகோதரியின் மகளை பார்க்க நினைத்திருந்தனர். இப்போது அதற்கொரு சிறந்த காரணமும் கிடைத்தது.

அவர் இந்தச் செய்தியை பிரமிளாவிடம் பகிர்ந்தார். அவள் நிம்மதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் சிரித்தாள். “நாம் வெப்பத்தால் திட்டத்தை ஒத்திவைத்தோம்,” என்றாள், “ஆனால் இப்போது எல்லாம் சரியாக அமைந்துவிட்டது போல இருக்கிறது.”

பிறகு மெதுவாகச் சேர்த்தாள், “என் மேல்கோட்டை பயண ஆசையும் அடுத்த வாரம் நிறைவேறும் என்று தோன்றுகிறது.”

குண்டப்பா அவளை அன்புடன் பார்த்து தலை அசைத்தார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர். மனநிறைவுடன் இருந்தனர்.

சில நேரங்களில் தாமதங்கள் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகவே நடக்கின்றன—முடிவில் எல்லாம் நன்மைக்கே முடிகிறது.

K.Ragavan 

17-4-26

Small Story 582.

 சிறுகதை 582:

எடிட்டரின் அதிர்ச்சி சந்திப்பு

முன்னணி காப்பீட்டு நிறுவனத்தில் Claims Manager ஆகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற பிறகு, ராம் பெங்களூரில் குடியேறினார். சிங்கப்பூரில் இருந்து திரும்பியபின், அவர் நீண்ட காலமாக மறந்து போன தனது வலைப்பதிவு மற்றும் சிறுகதை எழுதும் ஆர்வத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார். கடந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில், பல டிஜிட்டல் தளங்களில் அவர் மிகவும் பிரபலமானவராக மாறினார்.

ராம் தனது மனைவி வசந்தியுடன், அனைத்து தேவையான வசதிகளுக்கும் அருகில் உள்ள தனி குடியிருப்பில் வசித்து வந்தார். அவர்களின் மகள் ரோஷனி அமெரிக்காவில் குடியேறியிருந்தார். 73 வயதான ராம் ஒழுங்கான வாழ்க்கை முறையை கடைப்பிடித்து வந்தார்; அதில் அவருக்கு மிகவும் பிடித்த பழக்கங்களில் ஒன்று காலை நடை.

ஒரு நாள் காலை, அவர் வழக்கம்போல் பூங்காவில் நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்டு கொண்டிருந்தபோது, யாரோ அவரது பெயரை அழைத்தனர். திரும்பிப் பார்த்த ராம், தனது பழைய நெருங்கிய நண்பரும் விருது பெற்ற எடிட்டருமான ரமேஷ் ursஸை கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“மிஸ்டர் ராம்! நான் நேற்றுதான் பெங்களூருக்கு வந்தேன்,” என்று ரமேஷ் ursஅன்புடன் சிரித்துக் கூறினார். “நாம் நேரில் சந்தித்து மூன்றரை ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது, இருந்தாலும் நாம்தான் தொடர்பில் இருந்தோம்.”

ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவர்கள் கடைசியாக அவரது வீட்டில் சந்தித்திருந்தனர். இப்போது திடீரென அவரை நடைப்பயிற்சி இடத்தில் சந்தித்தது அவருக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

ரமேஷ் தொடர்ந்து, “நான் உங்களை இங்கே எப்படி கண்டுபிடித்தேன் என்று நீங்கள் யோசிப்பீர்கள். நான் கடைசியாக வந்தபோது, இந்தப் பகுதியில் நீங்கள் காலை நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்வதைப் பற்றி கூறியிருந்தீர்கள். அதை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு இன்று உங்களை ஆச்சரியப்படுத்த நினைத்தேன்,” என்றார்.

தன் நண்பரின் அக்கறையும் கூர்ந்த நினைவாற்றலும் ராமை நெகிழச் செய்தது. அவர் அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்திற்கு அழைத்து சென்று காலை உணவை உடன் பகிர்ந்துகொண்டார். அவர்கள் பழைய நினைவுகளை பகிர்ந்து, கதைகள் கூறி, மனமகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தனர்.

ரமேஷ் urs ராமின் சமீபத்திய புத்தக வெளியீட்டை வாழ்த்தி, இந்த வயதிலும் அவரது உற்சாகத்தையும் படைப்பாற்றலையும் பாராட்டினார். “உங்கள் ஆர்வம் உண்மையிலேயே அனைவருக்கும் ஒரு தூண்டுகோல்,” என்று கூறினார்.

ஒரு மணிநேரம் இனிமையாகக் கழிந்தபின், ரமேஷ் ursக்கு செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்தது.

பிரியாவிடை பெறும் முன், ராம் அன்புடன் கூறினார்: “உங்கள் இந்த அதிர்ச்சி வருகை என் நினைவில் என்றும் நிலைத்திருக்கும். உங்கள் சிந்தனை மற்றும் அக்கறை, ஒரு எடிட்டராக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சிறந்த மனிதராகவும் உங்கள் குணநலன்களை வெளிப்படுத்துகிறது. உங்கள் குடும்பத்தினருக்கு என் வணக்கங்களை தெரிவித்திடுங்கள்.”

ரமேஷ் urs சிரித்தபடி, ராமுக்கும் அவரது குடும்பத்திற்கும் நல்வாழ்த்துகள் கூறி விடைபெற்றார்.

வீட்டிற்கு திரும்பிச் செல்லும் போது, ராமின் மனம் லேசாகவும் நன்றியுணர்ச்சியாலும் நிரம்பியிருந்தது. காலத்தைக் கடந்து நிலைத்திருக்கும் நட்பின் அருமையை அவர் ஆழமாக உணர்ந்தார்.

கே. ராகவன்

16-4-26

Small Story 581.

 Small Story 581.

The Blessings That Travel With Us

Sudha and her son Suhas settled into their seats on the Mangalore-bound Vande Bharat Express. Suhas was on his way to Mangalore to write an important entrance exam at a well-known center. To Suhas’s surprise, his father Rajesh had joined them at the last moment. The parents also planned to visit Udupi after the exam for the darshan of Lord Krishna.

Soon after the train started, a lady arrived with her son and took the seats opposite Sudha. As their eyes met, the lady smiled warmly, and Sudha returned the smile. She introduced herself as Ranjana, and her son as Anirudh. They too were traveling to Mangalore for Anirudh’s entrance exam the next day.

Suhas happily greeted Anirudh, and the two boys quickly struck up a conversation. Ranjana shared that they would be staying with her aunt in Mangalore for a couple of days and then visit Udupi for darshan. Sudha was delighted and said they had a similar plan, though they intended to stay in a hotel.

After a brief pause, Ranjana said kindly, “Since we are traveling for the same purpose and from the same city, and I feel a good connection with you and Suhas, why don’t you stay with us? My aunt lives alone in a large house.”

Sudha looked at Rajesh, who nodded in agreement. She smiled and accepted the invitation.

As the journey continued, Sudha and Ranjana became good friends. They discovered a shared passion for collecting traditional clothes and spent hours chatting. Ranjana mentioned that her husband, who worked in a bank’s audit department, was away on official duty and couldn’t join them. The families exchanged homemade sweets and snacks, making the journey joyful and memorable.

At Mangalore station, a car sent by Ranjana’s aunt was waiting. Ranjana had already spoken to her aunt and received permission to bring Sudha’s family along. When they reached the large, elegant house, Aunt Ambuja welcomed them warmly.

After a delicious lunch, they all sat together talking. Ambuja observed thoughtfully, “This meeting during your train journey feels special—like it was meant to happen.”

Then she gently asked Sudha, “When you left Bengaluru, your elders must have blessed Suhas, didn’t they?”

Sudha nodded, surprised. “Yes, both my parents and my mother-in-law blessed him.”

Ambuja smiled softly and said, “It is the power of those blessings. Years ago, my grandson traveled to Trichy for an exam. He too met a kind family on the way and stayed with them in Srirangam. Such connections are not mere coincidences—they are guided by the blessings of our elders.”

Everyone sat in thoughtful silence, realizing the unseen strength and grace that travels with sincere blessings.

K.Ragavan

15-4-26

Small Story 581.T

 

சிறுகதை 581

நம்முடன் பயணம் செய்யும் ஆசீர்வாதங்கள்

சுதா மற்றும் அவரது மகன் சுஹாஸ், மங்களூரு நோக்கி செல்லும் வண்டே பாரத் எக்ஸ்பிரஸில் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். சுஹாஸ் ஒரு முக்கியமான நுழைவுத் தேர்வை எழுத மங்களூரு சென்று கொண்டிருந்தான். சுஹாஸுக்கு ஆச்சரியமாக, அவன் தந்தை ராஜேஷ் கடைசி நேரத்தில் அவர்களுடன் சேர்ந்திருந்தார். தேர்வு முடிந்த பின் உடுப்பியில் உள்ள ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் தரிசனத்திற்கும் செல்ல திட்டமிட்டிருந்தனர்.

ரயில் புறப்பட்ட சில நேரத்தில், ஒரு பெண்மணி தனது மகனுடன் வந்து சுதாவுக்கு எதிரே அமர்ந்தார். கண்கள் சந்தித்தவுடன், அந்த பெண்மணி அன்புடன் சிரித்தார்; சுதாவும் அதற்கு பதில் சிரித்தார். தன்னை ரஞ்சனா என்றும், தனது மகனை அனிருத் என்றும் அறிமுகப்படுத்தினார். அவர்களும் அனிருத் அடுத்த நாள் எழுத வேண்டிய நுழைவுத் தேர்வுக்காக மங்களூரு பயணம் செய்து கொண்டிருந்தனர்.

சுஹாஸ் மகிழ்ச்சியுடன் அனிருத்தை வரவேற்றான்; இருவரும் விரைவில் பழகிக் கொண்டனர். ரஞ்சனா, மங்களூரில் தன் அத்தை வீட்டில் சில நாட்கள் தங்கிவிட்டு, பின்னர் உடுப்பிக்கு தரிசனத்திற்கு செல்லப்போவதாக கூறினார். இதைக் கேட்ட சுதா மகிழ்ச்சியடைந்து, தங்களுக்கும் இதே போன்ற திட்டம்தான், ஆனால் அவர்கள் ஹோட்டலில் தங்க திட்டமிட்டிருந்தனர் என்று சொன்னார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, ரஞ்சனா அன்புடன் கூறினார்: “நாம் ஒரே நகரத்திலிருந்து, ஒரே காரணத்திற்காக பயணம் செய்கிறோம். உங்களையும் சுஹாஸையும் பார்த்தவுடன் ஒரு நல்ல இணைப்பு உணர்கிறேன். எனவே, எங்களுடன் தங்கலாமே? என் அத்தை பெரிய வீட்டில் தனியாக இருக்கிறார்.”

சுதா ராஜேஷை நோக்கிப் பார்த்தார்; அவர் சம்மதமாக தலைஅசைத்தார். சுதா சிரித்தபடி அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்.

பயணம் தொடர்ந்தபோது, சுதாவும் ரஞ்சனாவும் நெருங்கிய நண்பர்களாக மாறினர். பாரம்பரிய உடைகள் சேகரிப்பதில் இருவருக்கும் உள்ள ஆர்வம் அவர்களை இன்னும் இணைத்தது; அவர்கள் நீண்ட நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ரஞ்சனா, வங்கியின் ஆடிட் பிரிவில் பணிபுரியும் தனது கணவர் அதிகாரப்பூர்வ பணிக்காக வெளியூரில் இருப்பதால் வர முடியவில்லை என்றும் கூறினார். இரு குடும்பங்களும் வீட்டில் தயாரித்த இனிப்புகள், சிற்றுண்டிகளை பகிர்ந்து கொண்டு பயணத்தை மகிழ்ச்சியானதாக மாற்றினர்.

மங்களூரு நிலையத்தில், ரஞ்சனாவின் அத்தை அனுப்பிய கார் காத்திருந்தது. ரஞ்சனா ஏற்கனவே தனது அத்தையிடம் பேசி, சுதாவின் குடும்பத்தையும் அழைத்து வர அனுமதி பெற்றிருந்தார். அவர்கள் பெரிய, அழகான வீட்டை அடைந்தபோது, அத்தை அம்புஜா அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

சுவையான மதிய உணவுக்குப் பிறகு, அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அம்புஜா சிந்தனையுடன் கூறினார்: “இந்த ரயில் பயணத்தில் நடந்த இந்த சந்திப்பு விசேஷமாக உள்ளது—இது நடக்க வேண்டியது போலத் தோன்றுகிறது.”

பின்னர் அவர் மெதுவாக சுதாவிடம் கேட்டார்: “நீங்கள் பெங்களூரில் இருந்து கிளம்பும்போது, உங்கள் பெரியவர்கள் சுஹாஸுக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்தார்களா?”

சுதா ஆச்சரியத்துடன் தலையசைத்தார். “ஆம், என் பெற்றோரும், என் மாமியாரும் அவனை ஆசீர்வதித்தார்கள்.”

அம்புஜா மெதுவாக சிரித்து கூறினார்: “அந்த ஆசீர்வாதங்களின் சக்திதான் இது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன், என் பேரன் தேர்வுக்காக திருச்சிக்கு சென்றான். அவனும் பயணத்தில் ஒரு நல்ல குடும்பத்தை சந்தித்து, ஸ்ரீரங்கத்தில் அவர்களுடன் தங்கினான். இத்தகைய சந்திப்புகள் சாதாரண சம்பவங்கள் அல்ல—மூத்தோரின் ஆசீர்வாதங்கள் வழிநடத்தும் அருளானவை.”

அனைவரும் அமைதியாக அமர்ந்து, உண்மையான ஆசீர்வாதங்கள் நம்முடன் பயணம் செய்து நம்மை காக்கின்றன என்ற உணர்வில் ஆழ்ந்தனர்.

K.Ragavan

15-4-26