Small Story 618.T

 சிறுகதை 618

பதிவரின் சந்திப்பு

வசந்திக்கு தனது தோழி அனுபமாவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹலோ, எப்படி இருக்கிறாய்? என் மகள் சுபாவுக்கு ஒரு முன்னணி செய்தித்தாளில் பொழுதுபோக்கு பிரிவின் ஆசிரியர் பொறுப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது. அவள் உன் கணவர் ராமை சந்தித்து ஆசீர்வாதமும் ஆலோசனையும் பெற விரும்புகிறாள்,” என்றார் அனுபமா.

“அது மிகவும் மகிழ்ச்சியான செய்தி,” என்று வசந்தி சந்தோஷமாகச் சொன்னாள். “அவள் எப்போது பணியில் சேர்கிறாள்?”

“அடுத்த வாரம் சேரப் போகிறாள். நாளை மாலை ராமை சந்திக்கச் சொல்கிறேன்,” என்றார் அனுபமா.

ராம் தனது பிரபலமான வலைப்பதிவின் மூலம் பல ஆண்டுகளாக நல்ல பெயரைப் பெற்றிருந்தார். தொழில்முறையில் அவர் ஒரு இயந்திரப் பொறியாளராக இருந்தாலும், எழுத்து அவருடைய உண்மையான ஆர்வமாக இருந்தது. ஐம்பத்தைந்து வயதிலும் அவர் சுறுசுறுப்பாகவும் புத்துணர்ச்சியுடனும் இருந்தார். அவரது மனைவி வசந்தி, ஐம்பது வயதிலும் அதேபோல் அழகும் ஆதரவான மனப்பான்மையும் கொண்டவராக இருந்தாள். அவர்களுடைய ஒரே மகன், இருபத்தைந்து வயதுடையவர், ஒரு முன்னணி பன்னாட்டு நிதி நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தார்.

இந்த உரையாடலை ராம் கேட்டு மகிழ்ந்தார். சுபா பத்திரிகைத் துறையில் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்குவது அவருக்கு பெருமையாக இருந்தது. மேலும், அவள் தன்னிடம் வழிகாட்டுதல் கேட்க விரும்பியது அவரை மகிழ்ச்சியடையச் செய்தது.

அடுத்த நாள் மாலை, ராம் அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரமே வீட்டிற்கு வந்து, சுபாவின் வருகைக்காக காத்திருந்தார்.

ஆங்கில இலக்கியத்தில் முதுகலைப் பட்டமும், இதழியல் மற்றும் தொடர்பியல் படிப்பும் முடித்திருந்த இருபத்துமூன்று வயதுடைய தன்னம்பிக்கையுள்ள இனிய இளம்பெண் சுபா, மாலை ஆறு மணிக்கு வந்தாள். வசந்தி அவளை அன்புடன் வரவேற்று, தேநீரும் சிற்றுண்டியும் வழங்கினாள். சுபாவும் வீட்டில் தயாரித்த இனிப்புகளை கொண்டு வந்திருந்தாள்.

சில சாதாரண உரையாடல்களின் பின்னர், சுபா கூறினாள்:

“மாமா, எனக்கு உங்கள் ஆலோசனை தேவை. என் புதிய பொறுப்பில் பல மொழித் திரைப்படங்களைப் பற்றிய விமர்சனங்களும் கருத்துகளும் எழுத வேண்டியுள்ளது.”

ராம் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்:

“அது மிகவும் நல்ல வாய்ப்பு, சுபா. உனக்கு ஏற்கனவே நல்ல கல்விப் பின்னணியும் இதழியலின் அடிப்படை அறிவும் இருக்கின்றன. எப்போதும் ஒரு விஷயத்தை நினைவில் வைத்துக் கொள் — உன் விமர்சனங்களும் கருத்துகளும் நடுநிலையாகவும் நேர்மையாகவும் இருக்க வேண்டும். சார்புநிலை, பாரபட்சம் அல்லது வெளிப்புற அழுத்தம் எதுவும் உன் எழுத்தை பாதிக்க அனுமதிக்கக் கூடாது.”

அவர் தொடர்ந்து கூறினார்:

“ஒரு விமர்சகர் தனது கருத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கு முன் விஷயத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உண்மையான திறமையை எங்கு கண்டாலும் பாராட்ட வேண்டும். வாசகர்கள் எப்போதும் நேர்மையையும் சமநிலையான பார்வையையும் மதிப்பார்கள். நீ உன் பணியில் நேர்மையை காக்கிறாய் என்றால், உனக்கும் உன் செய்தித்தாளுக்கும் நல்ல பெயர் கிடைக்கும்.”

ராமின் வார்த்தைகளை சுபா கவனமாகக் கேட்டு மிகவும் ஊக்கமடைந்தாள்.

“நன்றி, மாமா. உங்கள் ஆலோசனை எனக்கு மிகவும் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கிறது,” என்று அவள் நன்றியுடன் கூறினாள்.

ராம் அவளை ஆசீர்வதித்து, பத்திரிகை உலகில் சிறந்த எதிர்காலம் அமைய வாழ்த்தினார்.

பல்துறை திறமையும் மதிப்பும் பெற்ற பதிவரிடமிருந்து வழிகாட்டுதல் பெற்ற மகிழ்ச்சியுடனும் ஊக்கத்துடனும் சுபா அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்.

— கே. ராகவன்

22-5-26

GoodMovie.

 Another good movie, Ganesha I Love You, which I watched today. Anant Nag, Sithara, Girija Lokesh, and the late Loknath gave memorable performances. This Ganesha was different from the other Ganesha characters usually seen in films.

Phani Ramachandra’s another good twist-filled story was very nice. Manjunath’s framework, Rajesh Ramanath’s music, and the able direction of Phani Ramachandra were admirable.

K.Ragavan

Small Story 617.

 Small Story 617.

Surprise Bus Encounter

Hearing the conductor’s voice, Ram, who was sitting in the front row of the bus, turned back. The conductor was asking an old man of about sixty-five years for his ticket money. Ram walked towards him and was surprised to see that it was his uncle, Keshav.

Keshav was telling the conductor, “I forgot to bring my wallet.”

Ram greeted his uncle warmly, paid for the ticket, and sat beside him. Keshav had helped Ram greatly during his college days by supporting his studies, and Ram always respected him deeply.

Keshav said softly, “Today, in a hurry, I forgot both my wallet and my mobile phone at home.”

Ram took him to his clinic, ordered tea for him, and said, “Uncle, luckily my car is in service today, so I came by bus. Otherwise, I would never have seen you.”

After examining him, Ram found that everything was normal. Then Keshav whispered, “This morning I received a message from my old friend Murthy’s daughter, Rachana. She said Murthy, who worked with me in the bank years ago, has started showing symptoms of Alzheimer’s disease and has become very forgetful. Hearing that upset me so much that, without telling anyone, I left home to visit him. Smitha thought I had only gone for a walk inside the apartment complex. In my confusion, I forgot to take my wallet and mobile phone.”

Ram immediately called Smitha and said, “Don’t worry about searching for Dad. He is with me. I will bring him home in an hour after seeing my patients.”

Smitha was surprised to hear that her father was at Ram’s clinic.

Exactly one hour later, Ram brought Uncle Keshav home. He explained everything to Smitha and advised her, “Please take Uncle this evening to visit his friend Murthy. Meeting him may make him feel better.”

After enjoying the delicious tea prepared by Smitha, Ram happily took an auto back home, whispering to himself, “It was good that my car went for servicing today.”

K.Ragavan

21-5-26

Small Story 617.T

 

சிறுகதை 617

பேருந்தில் ஏற்பட்ட ஆச்சரியமான சந்திப்பு

பேருந்தின் முன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த ராம், கண்டக்டரின் குரலைக் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தான். சுமார் அறுபத்தைந்து வயதுள்ள ஒரு முதியவரிடம் டிக்கெட் பணம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார் கண்டக்டர். ராம் அருகே சென்று பார்த்தபோது, அவர் தனது மாமா கேஷவ் என்பதை அறிந்து ஆச்சரியமடைந்தான்.

“பணப்பையை வீட்டிலேயே மறந்து விட்டேன்,” என்று கேஷவ் கண்டக்டரிடம் கூறிக் கொண்டிருந்தார்.

ராம் அன்புடன் மாமாவை வரவேற்று, டிக்கெட் பணம் கட்டிவிட்டு அவரருகில் அமர்ந்தான். கல்லூரி நாட்களில் தனது படிப்பிற்கு பெரிய உதவி செய்தவர் கேஷவ் என்பதால், ராம் அவரை மிகவும் மதித்தான்.

கேஷவ் மெதுவாக,

“இன்று அவசரத்தில் பணப்பையும் கைப்பேசியும் வீட்டிலேயே மறந்து விட்டேன்,” என்றார்.

ராம் அவரை தனது கிளினிக்கிற்கு அழைத்துச் சென்று தேநீர் வரவழைத்து,

“மாமா, நல்லவேளை இன்று என் கார் சர்வீஸுக்கு சென்றிருந்தது. அதனால் தான் பேருந்தில் வந்தேன். இல்லையென்றால் உங்களை சந்திக்கவே முடியாமல் போயிருக்கும்,” என்றான்.

பரிசோதித்துப் பார்த்த ராம், அவருக்கு எந்த உடல்நலப் பிரச்சினையும் இல்லை என்பதை கண்டான். பின்னர் கேஷவ் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“இன்று காலை என் பழைய நண்பர் மூர்த்தியின் மகள் ரச்சனா ஒரு செய்தி அனுப்பியிருந்தாள். பல ஆண்டுகளுக்கு முன் வங்கியில் என்னுடன் வேலை செய்த மூர்த்திக்கு அல்சைமர் நோயின் அறிகுறிகள் ஆரம்பித்துவிட்டதாகவும், அவர் மிகவும் மறதியுடன் இருப்பதாகவும் கூறினாள். அதை கேட்டதும் மனம் மிகவும் கலங்கிவிட்டது. வீட்டில் யாரிடமும் சொல்லாமல் அவரை பார்க்க கிளம்பிவிட்டேன். ஸ்மிதா நான் அடுக்குமாடி வளாகத்திற்குள் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றிருப்பேன் என்று நினைத்திருக்கலாம். அந்த குழப்பத்தில் பணப்பையும் கைப்பேசியும் எடுத்துச் செல்ல மறந்து விட்டேன்.”

உடனே ராம் ஸ்மிதாவுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்து,

“அப்பாவைத் தேடி கவலைப்பட வேண்டாம். அவர் என்னுடன் இருக்கிறார். நோயாளிகளை பார்த்துவிட்டு இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் வீட்டிற்கு கொண்டு வருகிறேன்,” என்றான்.

தன் தந்தை ராமின் கிளினிக்கில் இருப்பதாகக் கேட்டு ஸ்மிதா ஆச்சரியமடைந்தாள்.

சரியாக ஒரு மணி நேரத்திற்கு பிறகு, ராம் மாமா கேஷவை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தான். நடந்த அனைத்தையும் ஸ்மிதாவிடம் விளக்கி,

“இன்று மாலை மாமாவை அவரது நண்பர் மூர்த்தியைப் பார்க்க அழைத்து செல்லுங்கள். அவரை சந்தித்தால் மனதிற்கு கொஞ்சம் நிம்மதி கிடைக்கும்,” என்று அறிவுறுத்தினான்.

ஸ்மிதா தயார் செய்த சுவையான தேநீரை அருந்திய பிறகு, ராம் மகிழ்ச்சியுடன் ஆட்டோவில் வீட்டிற்கு திரும்பிக் கொண்டே,

“இன்று என் கார் சர்வீஸுக்கு சென்றது நல்லதாயிற்றே!” என்று தனக்குத்தானே மெதுவாகச் சொல்லிக் கொண்டான்.

— கே. ராகவன்

21-5-26

Small Story 616.

 Small Story 616.

Knee Surgery Encounter

Kothai and her husband, Sundar, went to visit her ailing aunt after her knee surgery at her home. Sundar gently asked, “Auntie, how are you feeling now?”

Aunt Lakshmi smiled and replied, “I am fine. Slowly, the pain is reducing.”

Her husband, Madhavan, added happily, “She is much better now.”

Kothai asked, “Auntie, which doctor performed the surgery?”

“Dr. Sudharsan,” Lakshmi replied. “He is a famous surgeon for knee surgeries and has a very good reputation.”

Kothai said, “I too have a knee problem,” and handed over a box full of sweets and fruits.

Lakshmi smiled and said, “Why did you bring so much, Kothai? Here, there are only the two of us. Supraja and the children are in Melbourne. We cannot take much.”

After enjoying a delicious lunch prepared by Aunt Lakshmi, Kothai and Sundar made namaskaram by prostrating on the ground before Lakshmi and Madhavan.

Lakshmi blessed them both for a good, healthy, and peaceful life. She then whispered softly, “At the age of seventy-five, I underwent surgery on both knees. With the blessings of Sudarshana, I am much more comfortable now.”

Kothai understood that her aunt was referring to her favorite deity, whose blessings had worked through the doctor.

While returning home in the car, Kothai said, “Many people frightened Auntie and advised her not to go for surgery. But she was bold enough to face it. Now I can see how happy she is, with her pain greatly relieved.”

K.Ragavan

20-5-26

Small Story 616.T

 சிறுகதை 616

முழங்கால் அறுவை சிகிச்சை அனுபவம்

கோதையும், அவரது கணவர் சுந்தரும், முழங்கால் அறுவை சிகிச்சை செய்து உடல்நலக் குறைவில் இருந்த கோதையின் அத்தையை அவரது வீட்டில் சென்று பார்த்தார்கள்.

சுந்தர் மெதுவாகக் கேட்டார்:

“அத்தை, இப்போது எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”

அத்தை லக்ஷ்மி புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்:

“நன்றாக இருக்கிறேன். மெதுவாக வலி குறைந்து வருகிறது.”

அவரது கணவர் மாதவன் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்:

“இப்போது மிகவும் பரவாயில்லை.”

கோதை கேட்டாள்:

“அத்தை, அறுவை சிகிச்சை செய்த மருத்துவர் யார்?”

லக்ஷ்மி பதிலளித்தார்:

“டாக்டர் சுதர்சன். முழங்கால் அறுவை சிகிச்சையில் மிகவும் பிரபலமான மருத்துவர். அவருக்கு நல்ல பெயரும் உள்ளது.”

கோதை கூறினாள்:

“எனக்கும் முழங்காலில் பிரச்சினை இருக்கிறது,” என்று சொல்லி இனிப்புகளும் பழங்களும் நிறைந்த பெட்டியை கொடுத்தாள்.

லக்ஷ்மி சிரித்துக்கொண்டு கூறினார்:

“எதற்கு இவ்வளவு கொண்டு வந்தாய், கோதை? இங்கே நாங்கள் இருவரே இருக்கிறோம். சுப்ரஜாவும் குழந்தைகளும் மெல்போர்னில் இருக்கிறார்கள். எங்களால் இவ்வளவு சாப்பிட முடியாது.”

அத்தை லக்ஷ்மி அன்புடன் தயாரித்த சுவையான மதிய உணவை உண்ட பிறகு, கோதையும் சுந்தரும் தரையில் முழங்கால் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்து லக்ஷ்மிக்கும் மாதவனுக்கும் வணங்கினர்.

லக்ஷ்மி இருவரையும் ஆசீர்வதித்து, நல்ல ஆரோக்கியம், அமைதி மற்றும் நீண்ட ஆயுள் கிடைக்க வாழ்த்தினார். பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“எழுபத்தைந்து வயதில் நான் இரண்டு முழங்கால்களுக்கும் அறுவை சிகிச்சை செய்துக்கொண்டேன். சுதர்ஷணனின் அருளால் இப்போது மிகவும் சௌகரியமாக இருக்கிறேன்.”

தனது அத்தை குறிப்பிட்டது தனது இஷ்ட தெய்வமான சுதர்ஷணனைப் பற்றிதான் என்றும், அந்த அருள் மருத்துவரின் மூலம் செயல்பட்டது என்றும் கோதை புரிந்துகொண்டாள்.

வீட்டிற்கு காரில் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, கோதை கூறினாள்:

“பலர் அத்தையை பயமுறுத்தி, அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டாம் என்று கூறினார்கள். ஆனால் அவர் தைரியமாக அதை எதிர்கொண்டார். இப்போது அவருடைய வலி மிகவும் குறைந்து, எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார் என்பதை பார்க்க முடிகிறது.”

— கே. ராகவன்

20-5-26

Small Story 615.

 Small Story 615

 Intelligence Encounter

Sangeetha came to Uncle Ram’s house after a year. She had been away from Bengaluru, staying in New Zealand with her only daughter, Reshma, and had recently returned. Ram was delighted to welcome his favorite niece, a versatile journalist. Her husband, Sanjay, was a doctor.

Sangeetha brought sweet boxes and chocolates, and Ram’s wife, Suganthi, thanked her warmly. Suganthi happily shared that her grandson had secured admission with merit to a prestigious university in New Zealand after completing his 12th grade there.

Ram smiled and said, “Good to know, Sangeetha. You are the third person today bringing good news about admissions. Earlier, one friend shared news about his daughter’s graduation and her plans for higher studies in Law, and another friend told me his grandson had secured admission to RV Engineering College here in Bengaluru. All this makes me very happy.”

Suganthi whispered to Sangeetha, “You both must stay for lunch. Call Sanjay too. Since you informed Ram yesterday about your visit, it was easy for me to prepare your favorite Badam Halwa and Kesari.”

After reminiscing about old memorable days, Sanjay arrived for lunch. Everyone enjoyed the delicious meal prepared by Suganthi. Just then, her son Rohan called from Dubai, where he was studying Supply Chain Management, and conveyed his wishes to everyone.

Ram said thoughtfully, “Today has been a happy day for me. Hearing about promotions and admissions of my friends’ children gives me joy. In today’s competitive world, children are becoming very smart and intelligent.”

Sanjay nodded and said, “Former IB officer Ram is always correct.”

Sangeetha smiled and agreed warmly, “Yes, absolutely.”

K.Ragavan

19-5-26