சிறுகதை 711
வாழ்க்கை அழகானது – 56
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ராம் ஒரு மாலை நேரத்தில் பஞ்சவாடி சர்க்கிள் அருகே சிறிது நேரம் நடந்து வரலாம் என்று நினைத்தார். மாற்றத்திற்காக அப்படிச் செல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியது. அதே சமயம், புதிதாகத் திறக்கப்பட்டு பலவிதமான தேநீர் வகைகளைத் தயாரிக்கும் ஒரு உணவகத்தில் தேநீர் அருந்தவும் அவர் எண்ணினார்.
டாமி தனது எஜமானைப் பார்த்து வாலை ஆட்டிவிட்டு, அமைதியாகத் தனது இடத்தில் அமர்ந்தது. ராம் கதவை மூடிவிட்டு வெளியே பார்த்தார். வானத்தில் கருமேகங்கள் திரண்டு கொண்டிருந்தன. மழை வருவதற்கான அறிகுறியா என்று அவர் யோசித்தார். வானிலையை நன்றாகக் கவனித்த பிறகு, வெளியே செல்வது பாதுகாப்பானது என்று முடிவு செய்தார்.
ராம் நடக்கத் தொடங்கி, சுமார் பதினைந்து நிமிடங்களில் அந்தத் தேநீர் உணவகத்தை அடைந்தார். ஏற்கெனவே சிலர் அங்கு அமர்ந்து தேநீர் அருந்தியபடியும், பேசிக்கொண்டிருந்தபடியும் இருந்தனர்.
ராம் தனக்குப் பிடித்த இஞ்சி-ஏலக்காய் தேநீரை ஆர்டர் செய்தார். அவர் தேநீருக்காகக் காத்திருந்தபோது, சுமார் பத்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு சிறுவன் அவரது மேசைக்கு அருகில் வந்தான்.
“சார், நீங்கள் பேராசிரியரும் எழுத்தாளருமான திரு. ராம் தானே?”
ராம் ஆச்சரியமடைந்தார்.
“ஆம். நீ யார், அன்பே?”
“சார், என் பெயர் ஸ்ரீராம். நான் செயின்ட் ஜோசஃப் கான்வென்ட்டில் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கிறேன். நானும் என் அம்மாவும் தேநீர் அருந்துவதற்காக இங்கு வந்தோம். உங்களைப் பார்த்த என் அம்மா, நீங்கள் திரு. ராம்தானா என்று உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு வரச் சொன்னார்.”
அந்த நேரத்தில், முப்பது வயதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த ஒரு பெண் ராமை அணுகி வணக்கம் தெரிவித்தார்.
“வணக்கம் சார். நான் நந்தினி. கடந்த வாரம் நடைபெற்ற O01 அகாடமி கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டேன். அங்கு உங்களைப் பார்த்தேன். உங்கள் உரையையும் கேட்டேன். உங்களை இங்கு சந்தித்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.”
“நன்றி, நந்தினி. உங்களை மீண்டும் சந்திப்பதில் எனக்கும் மகிழ்ச்சி.”
“நான் முன்னாள் திரைப்படத் தயாரிப்பாளரும் இயக்குநருமான எம். பி. சங்கர் அவர்களின் வீட்டுக்கு அருகிலேயே வசிக்கிறேன். என் கணவர் இன்ஃபோசிஸில் ஐ.டி. இயக்குநராகப் பணியாற்றுகிறார்.”
ராம் புன்னகைத்தார்.
“என்னை அடையாளம் கண்டு இங்கு வந்து சந்தித்ததற்கு நன்றி.”
“இது எனக்கு மகிழ்ச்சிதான், சார்,” என்று நந்தினி பதிலளித்தார். “அடுத்த மாதம் 4-ஆம் தேதி எங்கள் வீட்டில் நடைபெறவிருக்கும் ஸ்ரீராமின் பிறந்தநாள் விழாவுக்கு உங்களை அழைக்க விரும்புகிறேன். ஸ்ரீராமுக்கு ஏற்கெனவே எழுத்து மற்றும் வலைப்பதிவில் ஆர்வம் உள்ளது. உங்கள் ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுவதில் அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைவான்.”
ராம் சிறுவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.
“ஸ்ரீராம், உனக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். உனக்கு எழுத்தில் இருக்கும் ஆர்வத்தைப் பார்த்தால், எதிர்காலத்தில் நீ ஒரு சிறந்த பதிவராவாய், உள்ளடக்கப் படைப்பாளராகவும் வளர்வாய் என்று நம்புகிறேன். தொடர்ந்து படி, தொடர்ந்து கற்றுக்கொள்; எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, தொடர்ந்து எழுது.”
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த ராம், பின்னர் கூறினார்:
“நந்தினி, என்னை அழைத்ததற்கு மிக்க நன்றி. ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஸ்ரீராமின் பிறந்தநாளன்று நான் நாட்டில் இருக்க மாட்டேன். அன்றைய தினம் நான் துபாயில் இருப்பேன். விரைவில் புறப்படுகிறேன்; நான் எப்போது திரும்புவேன் என்பதும் இப்போது உறுதியாகத் தெரியவில்லை. எனவே, ஸ்ரீராமுக்கு என்னுடைய முன்கூட்டிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக்கொள்ளுங்கள். அவனுடைய சிறப்பான நாளில் என்னுடைய ஆசீர்வாதங்களையும் அவனிடம் தெரிவியுங்கள்.”
நந்தினி அவருக்கு அன்புடன் நன்றி தெரிவித்தார்.
“சார், நீங்கள் இன்னும் சில நாட்களில் துபாய் செல்ல இருப்பதாகப் புரிந்துகொண்டேன். எனக்கு அங்கு குடியேறியுள்ள ஒரு உறவினர் இருக்கிறார். அவருடைய கணவர் நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டு நிறுவனத்தை நடத்தி வருகிறார். அவர்களுடைய ஒரே மகன் நரசிம்மன், வொல்லாங்காங் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்து வருகிறான். உங்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தால் அவர்களைச் சந்திக்கலாம். அவனுக்கும் வாசிப்பில் மிகுந்த ஆர்வம் உள்ளது.”
பின்னர் நந்தினி தனது முகவரி, தொலைபேசி எண் மற்றும் இருப்பிட விவரங்களை ராமிடம் கொடுத்தார்.
மேலும் பத்து நிமிடங்கள் அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். பின்னர் ஒருவருக்கொருவர் விடைபெற்று அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.
ராம் வீட்டை நோக்கி நடந்து செல்லும்போது, எதிர்பாராத அந்தச் சந்திப்பைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தார்.
“என்ன ஓர் அழகான மாலை!” என்று அவர் நினைத்தார். “சாதாரணமாகச் சிறிது நேரம் நடந்து சென்று, ஒரு கோப்பை தேநீர் அருந்த வேண்டும் என்றுதான் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தேன். ஆனால், அது என் வாழ்க்கையை முற்றிலும் புதிய திசையில் கொண்டு சென்றுவிட்டது. சில சமயங்களில், மிகச் சிறிய நிகழ்வுகள்தான் மிக அழகான நினைவுகளை உருவாக்குகின்றன.”
வீட்டை அடைந்த பிறகு, ராம் மாலைச் செய்திகளைப் பார்த்தார். பின்னர் டாமிக்கு இரவு உணவு கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் தொலைக்காட்சியை இயக்கினார். மத்திய கிழக்கில் தொடர்ந்து நிலவி வந்த நெருக்கடியே செய்திகளில் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருந்தது.
அந்த நேரத்தில் உடனடியாக எந்தத் தாக்குதலும் பெரிய அளவிலான பதற்றத்தை ஏற்படுத்தும் சம்பவமும் நடைபெறவில்லை என்றாலும், நிலைமை மேலும் நிச்சயமற்றதாக மாறுவதற்கு முன்பு துபாய்க்குச் சென்று திரும்பிவிட வேண்டும் என்று ராம் நினைத்தார். சனிக்கிழமை பிற்பகல் பயணம் செய்ய முடிவு செய்து, பெங்களூருவிலிருந்து புறப்படும் எமிரேட்ஸ் விமானத்தில் ஒரு இருக்கையை முன்பதிவு செய்தார்.
அதே நாளில் ராஜுக்கும் பெங்களூருவில் ஒரு கூட்டம் இருந்தது. ராமை கெம்பேகவுடா சர்வதேச விமான நிலையத்தில் இறக்கிவிடுவதாக அவர் கூறினார்.
“ராஜ், அதற்குத் தேவையில்லை. நான் விமான நிலையத்திற்குத் தனியாகச் சென்று கொள்கிறேன்,” என்றார் ராம்.
ஆனால் ராஜ் உறுதியாக இருந்தார்.
“இல்லை, ராம். நான் வருகிறேன். உன்னை விமான நிலையத்தில் இறக்கிவிடுகிறேன்.”
ராம் எவ்வளவு வற்புறுத்தியும் ராஜை சம்மதிக்க வைக்க முடியவில்லை.
அன்று இரவு, டாமி அருகில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தபோது, ராம் தனக்குள் மெதுவாகச் சொல்லிக்கொண்டார்:
“நான் எவ்வளவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன்! ராஜ், மூர்த்தி போன்ற அற்புதமான நண்பர்களை இறைவன் எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்.”
அதே நேரத்தில், மற்றொரு எண்ணமும் அவரது மனதில் தோன்றியது.
இறைவன் தனது வாழ்க்கையில் அழகான வசந்தியையும் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார். ஆனால், அவள் தனது வாழ்க்கையில் கொண்டிருந்த முக்கியத்துவத்தைத் தான் ஏன் உணரத் தவறிவிட்டேன் என்று ராம் எண்ணினார்.
வாழ்க்கை என்பது எதிர்பாராத சந்திப்புகள், நட்புகள், நினைவுகள் மற்றும் தவறவிட்ட வாய்ப்புகளால் நிறைந்தது என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.
ஒவ்வொரு புதிய திருப்பத்திற்கும் ஏதோ ஒரு அர்த்தம் இருக்கலாம்.
தொடரும்...
கே. ராகவன்
23-8-26
