Small Story 667.T

 Small Story 667.

வாழ்க்கை அழகானது – 12

மெர்க்காரா (கூர்க்) என்பது ஆண்டு முழுவதும் குளிர்ச்சியான காலநிலையும், அடிக்கடி மழை பெய்யும் இயற்கை அழகும் நிறைந்த இடம். அன்றும் திடீரென மழை பெய்யத் தொடங்கியது. ராமும் வசந்தியும் மழைத்துளிகளையும், அதன் இனிய ஒலியையும் ரசித்து மகிழ்ந்தனர். மனித வாழ்க்கையில் இயற்கை முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது என்பது உண்மையே.

வசந்தி: "ராம், நான் இந்த ஹோட்டலில்தான் தங்கியிருக்கிறேன். மழை தொடர்ந்து பெய்தால், உங்கள் நண்பர்கள் திரும்பி வரும் வரை என் அறைக்கு வந்து காத்திருக்கலாம்."

ராம்: "நன்றி, வசந்தி. நான் இங்கேயே காத்திருக்கிறேன். பிரச்சினையில்லை."

வசந்தி: "உங்கள் விருப்பம்."

என்று கூறிவிட்டு தனது அறைக்குச் சென்றாள்.

மழை தொடர்ந்து பெய்துக்கொண்டே இருந்தது. ஆனால் ராமின் நண்பர்கள் இன்னும் திரும்பி வரவில்லை.

அழகிய மெர்க்காராவில் அழகிய வசந்தியை சந்தித்த அந்த முதல் அறிமுகத்தை ராம் மனதில் நினைத்துப் பார்த்தான். அவளுடைய புன்னகை, இனிமையான பேச்சு, அதைவிட அவளுடைய நாகரிகமான நடை—இவை அனைத்தும் அவனை மிகவும் கவர்ந்திருந்தன. சிறு வயதிலிருந்தே "வசந்தி" என்ற பெயரை அவன் மிகவும் விரும்பியவன். அதுவும் அவளிடம் அவனுக்கு ஏற்பட்ட ஈர்ப்புக்கு இன்னொரு காரணமாக இருந்தது.

நேரம் வேகமாகக் கடந்தது. இருந்தாலும் அவனுடைய நண்பர்கள் வரவில்லை.

அப்போது வசந்தி மீண்டும் வந்து,

வசந்தி: "ராம், இன்னும் உங்கள் நண்பர்கள் வரவில்லையா? ஏன் என் அறைக்கு வந்து காத்திருக்கக் கூடாது?"

ராம்: "நன்றி, வசந்தி. நான் இங்கேயே இருப்பேன். அவர்கள் வந்துவிடுவார்கள்."

வசந்தி: "சரி, ராம். இனிய இரவு வணக்கம். நாளை சந்திப்போம்."

என்று கூறிவிட்டு தனது அறைக்குச் சென்றாள்.

அறைக்குள் வந்த வசந்தி, அழகான அந்த ராமை எப்படி சந்தித்தாள் என்பதை நினைத்து மகிழ்ந்தாள். அவளுடைய மனமும் இனிய மகிழ்ச்சியாலும் புதிய உணர்வுகளாலும் நிரம்பியது. ராமின் மீது அவளுக்கு இருந்த மதிப்பும் ஈர்ப்பும் மேலும் அதிகரித்தது. குறிப்பாக, அவள் அழைத்தும் அவளுடைய அறைக்கு வர மறுத்த ராமின் நேர்மையும் பண்பும் அவளை மிகவும் கவர்ந்தன.

(தொடரும்...)

— கே. ராகவன்

10-7-26

Small Story 666.

 Small Story 666

Life is beautiful. 11.

The next morning, Ram and Murthy began their journey to Mercara. Mercara is a beautiful place, surrounded by coffee, tea, and cardamom plantations. These estates belong to the Coorgi people. The Coorgi people are from the Coorg (Kodagu) region. Most of them are well-educated and estate owners. Their hospitality is very famous.

While driving, Murthy asked Ram, “When did you last come to Mercara?”

Ram replied, “If I remember correctly, it was twenty-nine years ago. I went on a trip with my college friends. Ah, that was an unforgettable journey…”

Murthy said, “Yes, I understand.”

Ram added, “Murthy, this highway has many curves. I don’t want to disturb you, so please focus on driving.”

Murthy said, “Yes, you’re right. This highway has many curves.”

Ram closed his eyes. His mind drifted back to the day he visited Mercara twenty-nine years ago.

It was around six in the evening. A light drizzle was falling. Ram got down from a taxi with his friends. He was then a 28-year-old handsome young man with a strong and attractive build. Everyone noticed him. They went to a restaurant and were having tea.

Suddenly, a voice came from behind him. Ram turned back and was surprised. A beautiful woman was smiling at him.

“Excuse me, is this purse yours?” she asked.

Ram checked his pocket. It wasn’t there.

She said, “You were sitting in the front seat, so I thought this bag might be yours because it was left behind. Sorry.”

Ram said, “I don’t know, maybe someone left it behind. I am Ram, working as a history professor in Bangalore. I came to visit this beautiful place,” he introduced himself.

She said, “I am Vasanti. I work in a bank in Mysore. I also came here to see this beautiful place with my friend. She went to meet relatives. I was waiting when I found this purse.”

Ram said, “My friends have also gone to meet someone. I am waiting too.” Ram looked at Vasanti.

She looked like an angel. Wearing a blue saree and jasmine flowers in her long beautiful hair made her beauty even more enchanting. When she smiled, her teeth sparkled beautifully and captivatingly.

Suddenly, it started raining.

K. Ragavan

9-7-26

. (To be continued...)

Small Story 666.T

 

Small Story 666

  வாழ்க்கை அழகானது .11.  

அடுத்த நாள் காலை ராம் மற்றும் முர்த்தி மெர்காராவுக்குப் பயணத்தைத் தொடங்கினர். மெர்காரா ஒரு அழகான இடம். காபி, தேயிலை மற்றும் ஏலக்காய் தோட்டங்களால் சூழப்பட்டிருக்கும். அவை கோர்கி மக்களுக்கு சொந்தமானவை. கோர்கி மக்கள் மெர்காரா (கூர்க்) பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் நன்றாகக் கல்வியறிவு பெற்றவர்கள் மற்றும் எஸ்டேட் உரிமையாளர்கள். அவர்களின் விருந்தோம்பல் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது.

வண்டி ஓட்டிக்கொண்டிருந்தபோது முர்த்தி ராமிடம் கேட்டார், “நீங்கள் கடைசியாக எப்போது மெர்காராவுக்கு வந்தீர்கள்?”

ராம், “இது சரியாக இருந்தால், இருபத்தொன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு . என் கல்லூரி நண்பர்களுடன் ஒரு பயணம் சென்றேன். ஆஹா, அது ஒரு மறக்க முடியாத பயணம்...” என்றார்.

முர்த்தி, “ஆமாம் புரிகிறது.”

ராம், “முர்த்தி, இந்த நெடுஞ்சாலையில் அதிக வளைவுகள் உள்ளன. உங்களை தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை, நீங்கள் ஓட்டுவதில் கவனம் செலுத்துங்கள்.”

முர்த்தி, “ஆம், நீங்கள் சரிதான். இந்த நெடுஞ்சாலையில் நிறைய வளைவுகள் உள்ளன.”

ராம் கண்களை மூடிக்கொண்டார். அவரது மனம் இருபத்து நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன் மெர்காராவுக்கு சென்ற நாள் நோக்கி பின்சென்றது.

அது மாலை ஆறு மணி. மெல்லிய தூறல் மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. ராம் தனது நண்பர்களுடன் டாக்ஸியிலிருந்து இறங்கினார். அப்போது 28 வயதான, நல்ல உடலமைப்பும் கவர்ச்சியும் கொண்ட அழகான இளைஞனாக இருந்தார். அனைவரும் அவரை கவனித்தனர். அவர்கள் ஒரு உணவகத்துக்குச் சென்று தேநீர் குடித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

திடீரென, அவரது பின்னால் இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது. ராம் திரும்பிப் பார்த்தபோது ஆச்சரியமடைந்தார். ஒரு அழகான பெண் சிரித்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

“மன்னிக்கவும், இந்த பர்ஸ் உங்களுடையதா?” என்று கேட்டாள்.

ராம் தனது பாக்கெட்டைச் சோதித்தார். இல்லை.

அவள், “நீங்கள் முன்புறத்தில் அமர்ந்திருந்தீர்கள், பை பின்னால் இருந்ததால் உங்களுடையது என்று நினைத்தேன். மன்னிக்கவும்,” என்றாள்.

ராம், “எனக்குத் தெரியாது, யாரோ விட்டுச் சென்றிருக்கலாம். நான் ராம், பெங்களூரில் வரலாறு பேராசிரியராக வேலை செய்கிறேன். இந்த அழகான இடத்தை பார்க்க வந்தேன்,” என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்தினார்.

அவள், “நான் வசந்தி. மைசூரில் ஒரு வங்கியில் வேலை செய்கிறேன். நானும் என் தோழியுடன் இந்த அழகான இடத்தைப் பார்க்க வந்தேன். அவள் உறவினரைச் சந்திக்கச் சென்றுவிட்டாள். நான் காத்திருக்கும்போது இந்த பர்ஸைப் பார்த்தேன்,” என்றாள்.

ராம், “என் நண்பர்களும் யாரையோ சந்திக்கச் சென்றிருக்கிறார்கள். நானும் காத்திருக்கிறேன்,” என்றார். ராம் வசந்தியை பார்த்தார்.

அவள் ஒரு தேவதை போல இருந்தாள். நீல நிற சேலை அணிந்து, நீளமான அழகான முடியில் மல்லிகை பூ சூடியிருந்தது அவளின் அழகை மேலும் அதிகரித்தது. அவள் சிரித்தபோது அவளின் பற்கள் பிரகாசமாகவும் மயக்கும் வகையிலும் இருந்தன.

திடீரென மழை தொடங்கியது.

K. ராகவன். (தொடரும்...)

Small Story 665.

 Small Story 665

Life is Beautiful – 10

Ram had started this help seven years ago. Now Prasanna is studying in the final year of his B.Sc. Even until today, Ram has not told his friends about this. Whenever he helps someone, he never speaks about that help to others on his own. Only if the person who received the help reveals it, do others come to know.

Even until today, Ram has never met Prasanna’s mother in person. He had complete faith in that boy. Prasanna, through his own efforts and talent, protected the trust Ram had placed in him.

Ram believed that after Prasanna completed his studies, he could help him get a good job with the support of his friend Murthy.

At that moment, the calling bell suddenly rang. Ram’s stream of memories was interrupted, and he returned to the real world. When he opened the door, Murthy was standing outside.

Murthy: “Hello Ram, how are you?”

Ram: “I am fine. Please come inside.”

Murthy: “Ram, I am going to Madikeri tomorrow. Will you come with me?”

The moment Ram heard the word “Madikeri,” his face lit up with happiness.

Ram: “Really?”

Murthy: “Yes. I need your company. We will leave at seven in the morning and return by evening.”

Ram: “Okay, I will come with you.”

Murthy: “Alright, see you tomorrow morning.”

Saying this, Murthy left.

After he left, Ram went and stood in front of his mother’s photograph.

“Mother… after twenty- nine years, I am going to Madikeri again…”

As he said this, tears filled his eyes.

What was the reason behind it?

We will find out next week…

(To be continued...)

K.Ragavan

8-7-26

Small Story 665.T

 சிறுகதை 665

வாழ்க்கை அழகானது – 10

ராம் இந்த உதவியைத் தொடங்கி ஏழு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இப்போது பிரசன்னா தனது பி.எஸ்.சி. படிப்பின் இறுதி ஆண்டில் படித்து வருகிறான். இன்றுவரை கூட ராம் இதைப் பற்றி தனது நண்பர்களிடம் எதுவும் கூறியதில்லை. அவர் யாருக்காவது உதவி செய்தாலும், அந்த உதவியைப் பற்றி தானாகவே மற்றவர்களிடம் சொல்ல மாட்டார். உதவி பெற்ற நபர் அதை வெளியில் சொன்னால்தான் மற்றவர்களுக்கு அது தெரிய வரும்.

இன்றுவரை கூட ராம், பிரசன்னாவின் தாயாரை நேரில் சந்தித்ததே இல்லை. அந்தப் பையன் மீது அவருக்கு முழு நம்பிக்கை இருந்தது. ராம் பிரசன்னா மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையை, தனது சொந்த முயற்சியாலும் திறமையாலும் பிரசன்னா காப்பாற்றினான்.

பிரசன்னா தனது படிப்பை முடித்த பிறகு, தனது நண்பர் மூர்த்தியின் உதவியுடன் அவனுக்கு ஒரு நல்ல வேலை கிடைக்கச் செய்யலாம் என்று ராம் நம்பினார்.

அந்த நேரத்தில் திடீரென அழைப்பு மணி ஒலித்தது. ராமின் நினைவலைகள் தடைப்பட்டு, அவர் மீண்டும் நிஜ உலகிற்கு திரும்பினார். கதவைத் திறந்தபோது, வெளியே மூர்த்தி நின்றுகொண்டிருந்தார்.

மூர்த்தி: “ஹலோ ராம், எப்படி இருக்கிறாய்?”

ராம்: “நான் நன்றாக இருக்கிறேன். உள்ளே வாருங்கள்.”

மூர்த்தி: “ராம், நான் நாளை மடிகேரிக்கு செல்கிறேன். நீயும் என்னுடன் வருகிறாயா?”

“மடிகேரி” என்ற வார்த்தையை கேட்டவுடன் ராமின் முகம் மகிழ்ச்சியால் பிரகாசித்தது.

ராம்: “உண்மையாகவா?”

மூர்த்தி: “ஆம். எனக்கு உன் துணை தேவை. காலை ஏழு மணிக்கு கிளம்புவோம். மாலைக்குள் திரும்பிவிடலாம்.”

ராம்: “சரி, நான் உன்னுடன் வருகிறேன்.”

மூர்த்தி: “சரி, நாளை காலை சந்திப்போம்.”

என்று கூறிவிட்டு மூர்த்தி அங்கிருந்து சென்றார்.

அவர் சென்ற பிறகு, ராம் தனது தாயாரின் புகைப்படத்தின் முன் சென்று நின்றார்.

“அம்மா… இருபத்தொன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நான் மீண்டும் மடிகேரிக்குச் செல்கிறேன்…”

என்று கூறியபோது, அவரது கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

அதற்கான காரணம் என்ன?

அதை அடுத்த வாரம் தெரிந்து கொள்வோம்…

(தொடரும்...)

கே. ராகவன்

8-7-26

Kudos to Vijayakumar.

 Vijayakumar’s recent launch of his books on fascination station along with the presence of distinguished guests and eminent personalities on the inauguration day, was truly laudable.

I have known Mr. Vijayakumar for over six years and have observed him as a person of great knowledge, a passion for travel, and a strong curiosity to explore, learn, and share his experiences. His dedication and enthusiasm are truly inspiring.

This valuable venture will be highly beneficial for people who share similar interests, especially those who enjoy travelling, exploring new places, and the excitement of reading.

I wish Mr. Vijayakumar great success in this endeavour and hope to see many more occasions where he launches new and innovative works in the future.

With warm regards,

K. Ragavan

www.ragavan-creativity .blogspot.com

Small Story 664.

 Small Story 664

Life Is Beautiful – 9

A few days earlier, the little boy had shared that his father had died in an accident. Unable to bear the shock, his mother had lost her memory and was receiving treatment at a government hospital.

His school fees had to be paid by the next day. Hoping to seek help, he was on his way to meet one of his late father's friends. Lost in his worries, he tried to cross the highway without noticing the oncoming traffic.

Ram: "Fortunately, nothing happened to you. Come, let's sit down and talk for a while."

With those words, Ram took the boy to a nearby restaurant and ordered two cups of tea.

Ram: "What is your name? Which grade are you studying in?"

Boy: "My name is Prasanna. I am studying in the ninth grade."

Ram: "First, have your tea. From now on, always be very careful when crossing the road. Don't let your father's death and your mother's condition discourage you. You must study hard, succeed in life, and take good care of your mother. Will you promise me that?"

Prasanna: "Certainly, sir."

Ram: "I will take care of your school fees and, later, your college education expenses as well."

Hearing those words, Prasanna's eyes filled with tears.

Prasanna: "Sir, this is the first time you've ever met me, yet you're willing to trust me and help me. You truly are a wonderful person."

Ram: "Please don't call me a great man. The moment I saw your face and the burden of worry you were carrying at such a young age, I understood your situation. I'm a teacher. Over the years, I've learned to understand a person's state of mind and character to some extent.

For now, here's ₹500 to pay your school fees tomorrow. Whenever you need financial help in the future, don't hesitate to contact me. Here is my visiting card."

Ram smiled warmly.

Ram: "All right, we'll meet again. Take care."

(To be continued...)

— K. Ragavan

7-7-26