Small Story 583.

 Small Story 583

 All for Good

Gundappa had been planning for several days to visit his niece in Hosur. She had recently undergone cataract surgery after returning from the UK, where she had retired from her teaching profession. Now settled in Hosur, she was recovering well, and Gundappa was eager to see her.

However, the scorching heat over the past few days had made travel difficult. At 76, though still energetic and active, Gundappa decided to postpone the trip. Along with that, he also had to delay his wife Pramila’s wish to visit Melkote to seek blessings from their deity.

Gundappa, a retired General Manager from KMF, lived with Pramila in their independent house in Malleswaram, Bengaluru. Their son was settled in Malaysia, so the couple spent most of their time together, planning small trips and visits.

Just as they were reconsidering their plans, Gundappa received a phone call from his friend, Lawyer Harish.

“Hello! Tomorrow is my grandson’s wedding reception in Hosur,” Harish said cheerfully. “He got married in Sydney. The bride is from Hosur, so we are hosting the reception there. I’ve forwarded the location. You and Mrs. Pramila must come and bless the couple.”

Gundappa was delighted. What a pleasant surprise! He and Pramila had already been thinking of visiting Hosur the next day to see his niece, and now they had another reason to go.

He shared the news with Pramila, who smiled with relief and happiness. “We postponed our plans because of the heat,” she said, “but now it seems everything has fallen into place.”

Then she added gently, “Perhaps my wish to visit Melkote will also come true next week.”

Gundappa nodded, looking at her warmly. Both of them smiled at each other, feeling content.

Sometimes, they realized, delays happen for a reason—and in the end, everything turns out for the good.

K.Ragavan

17-4-26

Small Story 583.

 

சிறுகதை 583

எல்லாம் நன்மைக்கே

குண்டப்பா பல நாட்களாக தனது சகோதரியின் மகளை ஹோசூரில் சந்திக்க திட்டமிட்டு வந்தார். அவள் சமீபத்தில் கண்புரை அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்டிருந்தாள். அதற்கு முன்பு, ஆசிரியர் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றபின் இங்கிலாந்திலிருந்து திரும்பி வந்திருந்தாள். இப்போது ஹோசூரில் வசித்து, நலமாக குணமடைந்து கொண்டிருந்தாள். குண்டப்பா அவளை சந்திக்க ஆவலாக இருந்தார்.

ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக இருந்த கடும் வெப்பம் பயணத்தை கடினமாக மாற்றியது. 76 வயதாக இருந்தாலும், இன்னும் சுறுசுறுப்பாகவும் செயல்திறனுடனும் இருந்த குண்டப்பா, இந்தப் பயணத்தை ஒத்திவைக்க முடிவு செய்தார். அதோடு, தனது மனைவி பிரமிளாவின் மேல்கோட்டைக்கு சென்று தெய்வ தரிசனம் செய்யும் ஆசையையும் தள்ளிப்போட வேண்டியிருந்தது.

குண்டப்பா, கே.எம்.எப். நிறுவனத்தில் பொதுமேலாளராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். அவர் மற்றும் பிரமிளா, பெங்களூரின் மல்லேஸ்வரத்தில் உள்ள தங்கள் தனி வீட்டில் வசித்து வந்தனர். அவர்களின் மகன் மலேசியாவில் குடியேறியிருந்ததால், இந்தத் தம்பதியர் பெரும்பாலும் இருவரும் சேர்ந்து சிறிய பயணங்களையும் சந்திப்புகளையும் திட்டமிட்டு நேரத்தை கழித்தனர்.

அவர்கள் திட்டங்களை மறுபரிசீலனை செய்து கொண்டிருந்தபோது, குண்டப்பாவுக்கு அவரது நண்பர் வழக்கறிஞர் ஹரிஷ் தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

“ஹலோ! நாளை என் பேரனின் திருமண வரவேற்பு ஹோசூரில் இருக்கிறது,” என்று ஹரிஷ் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். “அவர் சிட்னியில் திருமணம் செய்துகொண்டார். மணமகள் ஹோசூரைச் சேர்ந்தவர். அதனால் அங்கே வரவேற்பு ஏற்பாடு செய்துள்ளோம். இடத்தின் விவரத்தை நான் அனுப்பியுள்ளேன். நீங்கள் மற்றும் திருமதி பிரமிளா கண்டிப்பாக வந்து ஆசீர்வதிக்க வேண்டும்.”

குண்டப்பா மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். இது என்ன ஒரு இனிய அதிர்ச்சி! அவர் மற்றும் பிரமிளா ஏற்கனவே மறுநாள் ஹோசூருக்கு சென்று தனது சகோதரியின் மகளை பார்க்க நினைத்திருந்தனர். இப்போது அதற்கொரு சிறந்த காரணமும் கிடைத்தது.

அவர் இந்தச் செய்தியை பிரமிளாவிடம் பகிர்ந்தார். அவள் நிம்மதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் சிரித்தாள். “நாம் வெப்பத்தால் திட்டத்தை ஒத்திவைத்தோம்,” என்றாள், “ஆனால் இப்போது எல்லாம் சரியாக அமைந்துவிட்டது போல இருக்கிறது.”

பிறகு மெதுவாகச் சேர்த்தாள், “என் மேல்கோட்டை பயண ஆசையும் அடுத்த வாரம் நிறைவேறும் என்று தோன்றுகிறது.”

குண்டப்பா அவளை அன்புடன் பார்த்து தலை அசைத்தார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர். மனநிறைவுடன் இருந்தனர்.

சில நேரங்களில் தாமதங்கள் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகவே நடக்கின்றன—முடிவில் எல்லாம் நன்மைக்கே முடிகிறது.

K.Ragavan 

17-4-26

Small Story 582.

 சிறுகதை 582:

எடிட்டரின் அதிர்ச்சி சந்திப்பு

முன்னணி காப்பீட்டு நிறுவனத்தில் Claims Manager ஆகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற பிறகு, ராம் பெங்களூரில் குடியேறினார். சிங்கப்பூரில் இருந்து திரும்பியபின், அவர் நீண்ட காலமாக மறந்து போன தனது வலைப்பதிவு மற்றும் சிறுகதை எழுதும் ஆர்வத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார். கடந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில், பல டிஜிட்டல் தளங்களில் அவர் மிகவும் பிரபலமானவராக மாறினார்.

ராம் தனது மனைவி வசந்தியுடன், அனைத்து தேவையான வசதிகளுக்கும் அருகில் உள்ள தனி குடியிருப்பில் வசித்து வந்தார். அவர்களின் மகள் ரோஷனி அமெரிக்காவில் குடியேறியிருந்தார். 73 வயதான ராம் ஒழுங்கான வாழ்க்கை முறையை கடைப்பிடித்து வந்தார்; அதில் அவருக்கு மிகவும் பிடித்த பழக்கங்களில் ஒன்று காலை நடை.

ஒரு நாள் காலை, அவர் வழக்கம்போல் பூங்காவில் நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்டு கொண்டிருந்தபோது, யாரோ அவரது பெயரை அழைத்தனர். திரும்பிப் பார்த்த ராம், தனது பழைய நெருங்கிய நண்பரும் விருது பெற்ற எடிட்டருமான ரமேஷ் ursஸை கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“மிஸ்டர் ராம்! நான் நேற்றுதான் பெங்களூருக்கு வந்தேன்,” என்று ரமேஷ் ursஅன்புடன் சிரித்துக் கூறினார். “நாம் நேரில் சந்தித்து மூன்றரை ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது, இருந்தாலும் நாம்தான் தொடர்பில் இருந்தோம்.”

ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவர்கள் கடைசியாக அவரது வீட்டில் சந்தித்திருந்தனர். இப்போது திடீரென அவரை நடைப்பயிற்சி இடத்தில் சந்தித்தது அவருக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

ரமேஷ் தொடர்ந்து, “நான் உங்களை இங்கே எப்படி கண்டுபிடித்தேன் என்று நீங்கள் யோசிப்பீர்கள். நான் கடைசியாக வந்தபோது, இந்தப் பகுதியில் நீங்கள் காலை நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்வதைப் பற்றி கூறியிருந்தீர்கள். அதை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு இன்று உங்களை ஆச்சரியப்படுத்த நினைத்தேன்,” என்றார்.

தன் நண்பரின் அக்கறையும் கூர்ந்த நினைவாற்றலும் ராமை நெகிழச் செய்தது. அவர் அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்திற்கு அழைத்து சென்று காலை உணவை உடன் பகிர்ந்துகொண்டார். அவர்கள் பழைய நினைவுகளை பகிர்ந்து, கதைகள் கூறி, மனமகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தனர்.

ரமேஷ் urs ராமின் சமீபத்திய புத்தக வெளியீட்டை வாழ்த்தி, இந்த வயதிலும் அவரது உற்சாகத்தையும் படைப்பாற்றலையும் பாராட்டினார். “உங்கள் ஆர்வம் உண்மையிலேயே அனைவருக்கும் ஒரு தூண்டுகோல்,” என்று கூறினார்.

ஒரு மணிநேரம் இனிமையாகக் கழிந்தபின், ரமேஷ் ursக்கு செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்தது.

பிரியாவிடை பெறும் முன், ராம் அன்புடன் கூறினார்: “உங்கள் இந்த அதிர்ச்சி வருகை என் நினைவில் என்றும் நிலைத்திருக்கும். உங்கள் சிந்தனை மற்றும் அக்கறை, ஒரு எடிட்டராக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சிறந்த மனிதராகவும் உங்கள் குணநலன்களை வெளிப்படுத்துகிறது. உங்கள் குடும்பத்தினருக்கு என் வணக்கங்களை தெரிவித்திடுங்கள்.”

ரமேஷ் urs சிரித்தபடி, ராமுக்கும் அவரது குடும்பத்திற்கும் நல்வாழ்த்துகள் கூறி விடைபெற்றார்.

வீட்டிற்கு திரும்பிச் செல்லும் போது, ராமின் மனம் லேசாகவும் நன்றியுணர்ச்சியாலும் நிரம்பியிருந்தது. காலத்தைக் கடந்து நிலைத்திருக்கும் நட்பின் அருமையை அவர் ஆழமாக உணர்ந்தார்.

கே. ராகவன்

16-4-26

Small Story 581.

 Small Story 581.

The Blessings That Travel With Us

Sudha and her son Suhas settled into their seats on the Mangalore-bound Vande Bharat Express. Suhas was on his way to Mangalore to write an important entrance exam at a well-known center. To Suhas’s surprise, his father Rajesh had joined them at the last moment. The parents also planned to visit Udupi after the exam for the darshan of Lord Krishna.

Soon after the train started, a lady arrived with her son and took the seats opposite Sudha. As their eyes met, the lady smiled warmly, and Sudha returned the smile. She introduced herself as Ranjana, and her son as Anirudh. They too were traveling to Mangalore for Anirudh’s entrance exam the next day.

Suhas happily greeted Anirudh, and the two boys quickly struck up a conversation. Ranjana shared that they would be staying with her aunt in Mangalore for a couple of days and then visit Udupi for darshan. Sudha was delighted and said they had a similar plan, though they intended to stay in a hotel.

After a brief pause, Ranjana said kindly, “Since we are traveling for the same purpose and from the same city, and I feel a good connection with you and Suhas, why don’t you stay with us? My aunt lives alone in a large house.”

Sudha looked at Rajesh, who nodded in agreement. She smiled and accepted the invitation.

As the journey continued, Sudha and Ranjana became good friends. They discovered a shared passion for collecting traditional clothes and spent hours chatting. Ranjana mentioned that her husband, who worked in a bank’s audit department, was away on official duty and couldn’t join them. The families exchanged homemade sweets and snacks, making the journey joyful and memorable.

At Mangalore station, a car sent by Ranjana’s aunt was waiting. Ranjana had already spoken to her aunt and received permission to bring Sudha’s family along. When they reached the large, elegant house, Aunt Ambuja welcomed them warmly.

After a delicious lunch, they all sat together talking. Ambuja observed thoughtfully, “This meeting during your train journey feels special—like it was meant to happen.”

Then she gently asked Sudha, “When you left Bengaluru, your elders must have blessed Suhas, didn’t they?”

Sudha nodded, surprised. “Yes, both my parents and my mother-in-law blessed him.”

Ambuja smiled softly and said, “It is the power of those blessings. Years ago, my grandson traveled to Trichy for an exam. He too met a kind family on the way and stayed with them in Srirangam. Such connections are not mere coincidences—they are guided by the blessings of our elders.”

Everyone sat in thoughtful silence, realizing the unseen strength and grace that travels with sincere blessings.

K.Ragavan

15-4-26

Small Story 581.T

 

சிறுகதை 581

நம்முடன் பயணம் செய்யும் ஆசீர்வாதங்கள்

சுதா மற்றும் அவரது மகன் சுஹாஸ், மங்களூரு நோக்கி செல்லும் வண்டே பாரத் எக்ஸ்பிரஸில் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். சுஹாஸ் ஒரு முக்கியமான நுழைவுத் தேர்வை எழுத மங்களூரு சென்று கொண்டிருந்தான். சுஹாஸுக்கு ஆச்சரியமாக, அவன் தந்தை ராஜேஷ் கடைசி நேரத்தில் அவர்களுடன் சேர்ந்திருந்தார். தேர்வு முடிந்த பின் உடுப்பியில் உள்ள ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் தரிசனத்திற்கும் செல்ல திட்டமிட்டிருந்தனர்.

ரயில் புறப்பட்ட சில நேரத்தில், ஒரு பெண்மணி தனது மகனுடன் வந்து சுதாவுக்கு எதிரே அமர்ந்தார். கண்கள் சந்தித்தவுடன், அந்த பெண்மணி அன்புடன் சிரித்தார்; சுதாவும் அதற்கு பதில் சிரித்தார். தன்னை ரஞ்சனா என்றும், தனது மகனை அனிருத் என்றும் அறிமுகப்படுத்தினார். அவர்களும் அனிருத் அடுத்த நாள் எழுத வேண்டிய நுழைவுத் தேர்வுக்காக மங்களூரு பயணம் செய்து கொண்டிருந்தனர்.

சுஹாஸ் மகிழ்ச்சியுடன் அனிருத்தை வரவேற்றான்; இருவரும் விரைவில் பழகிக் கொண்டனர். ரஞ்சனா, மங்களூரில் தன் அத்தை வீட்டில் சில நாட்கள் தங்கிவிட்டு, பின்னர் உடுப்பிக்கு தரிசனத்திற்கு செல்லப்போவதாக கூறினார். இதைக் கேட்ட சுதா மகிழ்ச்சியடைந்து, தங்களுக்கும் இதே போன்ற திட்டம்தான், ஆனால் அவர்கள் ஹோட்டலில் தங்க திட்டமிட்டிருந்தனர் என்று சொன்னார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, ரஞ்சனா அன்புடன் கூறினார்: “நாம் ஒரே நகரத்திலிருந்து, ஒரே காரணத்திற்காக பயணம் செய்கிறோம். உங்களையும் சுஹாஸையும் பார்த்தவுடன் ஒரு நல்ல இணைப்பு உணர்கிறேன். எனவே, எங்களுடன் தங்கலாமே? என் அத்தை பெரிய வீட்டில் தனியாக இருக்கிறார்.”

சுதா ராஜேஷை நோக்கிப் பார்த்தார்; அவர் சம்மதமாக தலைஅசைத்தார். சுதா சிரித்தபடி அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்.

பயணம் தொடர்ந்தபோது, சுதாவும் ரஞ்சனாவும் நெருங்கிய நண்பர்களாக மாறினர். பாரம்பரிய உடைகள் சேகரிப்பதில் இருவருக்கும் உள்ள ஆர்வம் அவர்களை இன்னும் இணைத்தது; அவர்கள் நீண்ட நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ரஞ்சனா, வங்கியின் ஆடிட் பிரிவில் பணிபுரியும் தனது கணவர் அதிகாரப்பூர்வ பணிக்காக வெளியூரில் இருப்பதால் வர முடியவில்லை என்றும் கூறினார். இரு குடும்பங்களும் வீட்டில் தயாரித்த இனிப்புகள், சிற்றுண்டிகளை பகிர்ந்து கொண்டு பயணத்தை மகிழ்ச்சியானதாக மாற்றினர்.

மங்களூரு நிலையத்தில், ரஞ்சனாவின் அத்தை அனுப்பிய கார் காத்திருந்தது. ரஞ்சனா ஏற்கனவே தனது அத்தையிடம் பேசி, சுதாவின் குடும்பத்தையும் அழைத்து வர அனுமதி பெற்றிருந்தார். அவர்கள் பெரிய, அழகான வீட்டை அடைந்தபோது, அத்தை அம்புஜா அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

சுவையான மதிய உணவுக்குப் பிறகு, அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அம்புஜா சிந்தனையுடன் கூறினார்: “இந்த ரயில் பயணத்தில் நடந்த இந்த சந்திப்பு விசேஷமாக உள்ளது—இது நடக்க வேண்டியது போலத் தோன்றுகிறது.”

பின்னர் அவர் மெதுவாக சுதாவிடம் கேட்டார்: “நீங்கள் பெங்களூரில் இருந்து கிளம்பும்போது, உங்கள் பெரியவர்கள் சுஹாஸுக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்தார்களா?”

சுதா ஆச்சரியத்துடன் தலையசைத்தார். “ஆம், என் பெற்றோரும், என் மாமியாரும் அவனை ஆசீர்வதித்தார்கள்.”

அம்புஜா மெதுவாக சிரித்து கூறினார்: “அந்த ஆசீர்வாதங்களின் சக்திதான் இது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன், என் பேரன் தேர்வுக்காக திருச்சிக்கு சென்றான். அவனும் பயணத்தில் ஒரு நல்ல குடும்பத்தை சந்தித்து, ஸ்ரீரங்கத்தில் அவர்களுடன் தங்கினான். இத்தகைய சந்திப்புகள் சாதாரண சம்பவங்கள் அல்ல—மூத்தோரின் ஆசீர்வாதங்கள் வழிநடத்தும் அருளானவை.”

அனைவரும் அமைதியாக அமர்ந்து, உண்மையான ஆசீர்வாதங்கள் நம்முடன் பயணம் செய்து நம்மை காக்கின்றன என்ற உணர்வில் ஆழ்ந்தனர்.

K.Ragavan

15-4-26

Small Story.580.

 Small Story 580..

Book Encounter

Poornima walked into her classroom. She was an English teacher for Grade IX and was well known for her excellent teaching. Her students consistently scored the highest marks in English.

In her mid-forties, Poornima had developed a deep passion for teaching. She completed her MA in English Literature and dedicated her life entirely to education. She lived peacefully with her aged mother in a modest apartment in Bhanashankari, close to her school. She had lost her father during the COVID period, and now her mother received his pension. Together, they led a simple and content life.

Many times, her mother had asked her about marriage, but Poornima always refused. Being an only daughter, she had decided to stay with and care for her mother.

One day, her friend Smitha called.

“Hey, how are you, Poornima?”

“I’m fine. How are you?” Poornima replied.

“I’m good. Yesterday, my husband’s old boss came to our home. After tea, Mr. Gupta told me, ‘Your husband is a wonderful human being. Thank you for the treat.’ As he was leaving, he gave me a book. After he left, my husband told me that at the age of 75, his boss had fulfilled his ambition of publishing his own book. I was really surprised!”

“This morning, I started reading it. The stories are not only amazing but also simple to understand. That’s why I’m calling you. As a good friend and a teacher, I want you to read it too. I’ll send the book through our friend Kanaka—she’s visiting you this afternoon and stays in your apartment.”

“Sure, I’ll read it and return it,” said Poornima.

The next afternoon, after finishing the book, Poornima called Smitha.

“The stories are truly wonderful—simple, meaningful, and inspiring. I even told my students to get the book on Kindle. It’s written in simple English and carries strong moral messages. Please thank the author, Mr. Gupta, your husband’s former boss at MICO.”

Smiling, Poornima placed the book gently on her table, feeling inspired by the thought that age is never a barrier to achieving one’s dreams.

K.Ragavan

14-4-26

Small Story 580.T

 

சிறுகதை 580

புத்தகச் சந்திப்பு

பூர்ணிமா தனது வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தார். அவர் 9ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ஆங்கில ஆசிரியராக இருந்தார் மற்றும் தனது சிறந்த கற்பித்தலுக்காக பரவலாக அறியப்பட்டவர். அவரது மாணவர்கள் எப்போதும் ஆங்கிலத்தில் மிக உயர்ந்த மதிப்பெண்களை பெற்றனர்.

நாற்பதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த பூர்ணிமாவுக்கு கற்பித்தலின் மீது ஆழமான ஆர்வம் உருவாகி இருந்தது. அவர் ஆங்கில இலக்கியத்தில் எம்.ஏ. பட்டம் பெற்றார் மற்றும் தனது வாழ்க்கையை முழுமையாக கல்விக்காக அர்ப்பணித்தார். அவர் தனது முதிய தாயுடன் பனசங்கரி பகுதியில் உள்ள ஒரு சாதாரண குடியிருப்பில் அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தார். COVID காலத்தில் தனது தந்தையை இழந்தார்; தற்போது அவரது தாய் அவருடைய ஓய்வூதியத்தை பெற்றுக் கொண்டிருந்தார். இருவரும் எளிமையான மற்றும் திருப்தியான வாழ்க்கையை நடத்தினர்.

பல முறை அவரது தாய் திருமணத்தைப் பற்றி கேட்டிருந்தாலும், பூர்ணிமா எப்போதும் மறுத்துவிட்டார். ஒரே மகளாக இருந்ததால், தாயுடன் இருந்து அவரை கவனிப்பதற்கே அவர் முடிவு செய்திருந்தார்.

ஒரு நாள், அவரது தோழி ஸ்மிதா அழைத்தார்.

“ஹே, எப்படி இருக்கிறாய் பூர்ணிமா?”

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நீ எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று பூர்ணிமா பதிலளித்தார்.

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நேற்று என் கணவரின் பழைய மேலாளர் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தார். தேநீர் குடித்த பிறகு, குப்தா அவர்கள், ‘உங்கள் கணவர் ஒரு சிறந்த மனிதர். இந்த விருந்துக்கு நன்றி’ என்று கூறினார். அவர் செல்லும்போது, எனக்கு ஒரு புத்தகத்தை கொடுத்தார். அவர் சென்ற பிறகு, என் கணவர் கூறினார்—75 வயதில் தனது கனவான புத்தகத்தை வெளியிடும் ஆசையை அவர் நிறைவேற்றியுள்ளார் என்று. அது எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது!”

“இன்று காலை நான் அந்த புத்தகத்தை படிக்கத் தொடங்கினேன். கதைகள் அற்புதமாகவும், எளிதாக புரிந்துகொள்ளக்கூடியவையாகவும் உள்ளன. அதனால் தான் உன்னை அழைக்கிறேன். ஒரு நல்ல தோழியாகவும் ஆசிரியையாகவும், நீயும் அதை படிக்க வேண்டும். இன்று மதியம் நம்முடைய தோழி கனகா உன்னிடம் வருகிறார்—அவர் உன் குடியிருப்பிலேயே தங்குகிறார்—அவர்மூலம் நான் புத்தகத்தை அனுப்புகிறேன்.”

“சரி, நான் அதை படித்து திருப்பித் தருகிறேன்,” என்றார் பூர்ணிமா.

அடுத்த நாள் மதியம், புத்தகத்தை முடித்த பிறகு, பூர்ணிமா ஸ்மிதாவை அழைத்தார்.

“கதைகள் உண்மையிலேயே அருமையாக உள்ளன—எளிமையானவை, அர்த்தமுள்ளவை, ஊக்கமளிப்பவை. நான் என் மாணவர்களுக்கும் அந்த புத்தகத்தை Kindle-ல் வாங்கச் சொல்லியிருக்கிறேன். இது எளிய ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது மற்றும் வலுவான நற்பண்பு செய்திகளை கொண்டுள்ளது. தயவுசெய்து எழுத்தாளர் குப்தா அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கவும்—உங்கள் கணவரின் முன்னாள் மேலாளர் MICO நிறுவனத்தில்.”

புன்னகையுடன், பூர்ணிமா அந்த புத்தகத்தை மெதுவாக மேசையின் மீது வைத்தார். வயது எதையும் சாதிக்க தடையல்ல என்பதைக் குறிக்கும் அந்த எண்ணம் அவருக்கு புதிய ஊக்கத்தை அளித்தது.

கே. ராகவன்

14-4-26