Small Story 617.T

 

சிறுகதை 617

பேருந்தில் ஏற்பட்ட ஆச்சரியமான சந்திப்பு

பேருந்தின் முன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த ராம், கண்டக்டரின் குரலைக் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தான். சுமார் அறுபத்தைந்து வயதுள்ள ஒரு முதியவரிடம் டிக்கெட் பணம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார் கண்டக்டர். ராம் அருகே சென்று பார்த்தபோது, அவர் தனது மாமா கேஷவ் என்பதை அறிந்து ஆச்சரியமடைந்தான்.

“பணப்பையை வீட்டிலேயே மறந்து விட்டேன்,” என்று கேஷவ் கண்டக்டரிடம் கூறிக் கொண்டிருந்தார்.

ராம் அன்புடன் மாமாவை வரவேற்று, டிக்கெட் பணம் கட்டிவிட்டு அவரருகில் அமர்ந்தான். கல்லூரி நாட்களில் தனது படிப்பிற்கு பெரிய உதவி செய்தவர் கேஷவ் என்பதால், ராம் அவரை மிகவும் மதித்தான்.

கேஷவ் மெதுவாக,

“இன்று அவசரத்தில் பணப்பையும் கைப்பேசியும் வீட்டிலேயே மறந்து விட்டேன்,” என்றார்.

ராம் அவரை தனது கிளினிக்கிற்கு அழைத்துச் சென்று தேநீர் வரவழைத்து,

“மாமா, நல்லவேளை இன்று என் கார் சர்வீஸுக்கு சென்றிருந்தது. அதனால் தான் பேருந்தில் வந்தேன். இல்லையென்றால் உங்களை சந்திக்கவே முடியாமல் போயிருக்கும்,” என்றான்.

பரிசோதித்துப் பார்த்த ராம், அவருக்கு எந்த உடல்நலப் பிரச்சினையும் இல்லை என்பதை கண்டான். பின்னர் கேஷவ் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“இன்று காலை என் பழைய நண்பர் மூர்த்தியின் மகள் ரச்சனா ஒரு செய்தி அனுப்பியிருந்தாள். பல ஆண்டுகளுக்கு முன் வங்கியில் என்னுடன் வேலை செய்த மூர்த்திக்கு அல்சைமர் நோயின் அறிகுறிகள் ஆரம்பித்துவிட்டதாகவும், அவர் மிகவும் மறதியுடன் இருப்பதாகவும் கூறினாள். அதை கேட்டதும் மனம் மிகவும் கலங்கிவிட்டது. வீட்டில் யாரிடமும் சொல்லாமல் அவரை பார்க்க கிளம்பிவிட்டேன். ஸ்மிதா நான் அடுக்குமாடி வளாகத்திற்குள் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றிருப்பேன் என்று நினைத்திருக்கலாம். அந்த குழப்பத்தில் பணப்பையும் கைப்பேசியும் எடுத்துச் செல்ல மறந்து விட்டேன்.”

உடனே ராம் ஸ்மிதாவுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்து,

“அப்பாவைத் தேடி கவலைப்பட வேண்டாம். அவர் என்னுடன் இருக்கிறார். நோயாளிகளை பார்த்துவிட்டு இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் வீட்டிற்கு கொண்டு வருகிறேன்,” என்றான்.

தன் தந்தை ராமின் கிளினிக்கில் இருப்பதாகக் கேட்டு ஸ்மிதா ஆச்சரியமடைந்தாள்.

சரியாக ஒரு மணி நேரத்திற்கு பிறகு, ராம் மாமா கேஷவை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தான். நடந்த அனைத்தையும் ஸ்மிதாவிடம் விளக்கி,

“இன்று மாலை மாமாவை அவரது நண்பர் மூர்த்தியைப் பார்க்க அழைத்து செல்லுங்கள். அவரை சந்தித்தால் மனதிற்கு கொஞ்சம் நிம்மதி கிடைக்கும்,” என்று அறிவுறுத்தினான்.

ஸ்மிதா தயார் செய்த சுவையான தேநீரை அருந்திய பிறகு, ராம் மகிழ்ச்சியுடன் ஆட்டோவில் வீட்டிற்கு திரும்பிக் கொண்டே,

“இன்று என் கார் சர்வீஸுக்கு சென்றது நல்லதாயிற்றே!” என்று தனக்குத்தானே மெதுவாகச் சொல்லிக் கொண்டான்.

— கே. ராகவன்

21-5-26

Small Story 616.

 Small Story 616.

Knee Surgery Encounter

Kothai and her husband, Sundar, went to visit her ailing aunt after her knee surgery at her home. Sundar gently asked, “Auntie, how are you feeling now?”

Aunt Lakshmi smiled and replied, “I am fine. Slowly, the pain is reducing.”

Her husband, Madhavan, added happily, “She is much better now.”

Kothai asked, “Auntie, which doctor performed the surgery?”

“Dr. Sudharsan,” Lakshmi replied. “He is a famous surgeon for knee surgeries and has a very good reputation.”

Kothai said, “I too have a knee problem,” and handed over a box full of sweets and fruits.

Lakshmi smiled and said, “Why did you bring so much, Kothai? Here, there are only the two of us. Supraja and the children are in Melbourne. We cannot take much.”

After enjoying a delicious lunch prepared by Aunt Lakshmi, Kothai and Sundar made namaskaram by prostrating on the ground before Lakshmi and Madhavan.

Lakshmi blessed them both for a good, healthy, and peaceful life. She then whispered softly, “At the age of seventy-five, I underwent surgery on both knees. With the blessings of Sudarshana, I am much more comfortable now.”

Kothai understood that her aunt was referring to her favorite deity, whose blessings had worked through the doctor.

While returning home in the car, Kothai said, “Many people frightened Auntie and advised her not to go for surgery. But she was bold enough to face it. Now I can see how happy she is, with her pain greatly relieved.”

K.Ragavan

20-5-26

Small Story 616.T

 சிறுகதை 616

முழங்கால் அறுவை சிகிச்சை அனுபவம்

கோதையும், அவரது கணவர் சுந்தரும், முழங்கால் அறுவை சிகிச்சை செய்து உடல்நலக் குறைவில் இருந்த கோதையின் அத்தையை அவரது வீட்டில் சென்று பார்த்தார்கள்.

சுந்தர் மெதுவாகக் கேட்டார்:

“அத்தை, இப்போது எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”

அத்தை லக்ஷ்மி புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்:

“நன்றாக இருக்கிறேன். மெதுவாக வலி குறைந்து வருகிறது.”

அவரது கணவர் மாதவன் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்:

“இப்போது மிகவும் பரவாயில்லை.”

கோதை கேட்டாள்:

“அத்தை, அறுவை சிகிச்சை செய்த மருத்துவர் யார்?”

லக்ஷ்மி பதிலளித்தார்:

“டாக்டர் சுதர்சன். முழங்கால் அறுவை சிகிச்சையில் மிகவும் பிரபலமான மருத்துவர். அவருக்கு நல்ல பெயரும் உள்ளது.”

கோதை கூறினாள்:

“எனக்கும் முழங்காலில் பிரச்சினை இருக்கிறது,” என்று சொல்லி இனிப்புகளும் பழங்களும் நிறைந்த பெட்டியை கொடுத்தாள்.

லக்ஷ்மி சிரித்துக்கொண்டு கூறினார்:

“எதற்கு இவ்வளவு கொண்டு வந்தாய், கோதை? இங்கே நாங்கள் இருவரே இருக்கிறோம். சுப்ரஜாவும் குழந்தைகளும் மெல்போர்னில் இருக்கிறார்கள். எங்களால் இவ்வளவு சாப்பிட முடியாது.”

அத்தை லக்ஷ்மி அன்புடன் தயாரித்த சுவையான மதிய உணவை உண்ட பிறகு, கோதையும் சுந்தரும் தரையில் முழங்கால் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்து லக்ஷ்மிக்கும் மாதவனுக்கும் வணங்கினர்.

லக்ஷ்மி இருவரையும் ஆசீர்வதித்து, நல்ல ஆரோக்கியம், அமைதி மற்றும் நீண்ட ஆயுள் கிடைக்க வாழ்த்தினார். பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“எழுபத்தைந்து வயதில் நான் இரண்டு முழங்கால்களுக்கும் அறுவை சிகிச்சை செய்துக்கொண்டேன். சுதர்ஷணனின் அருளால் இப்போது மிகவும் சௌகரியமாக இருக்கிறேன்.”

தனது அத்தை குறிப்பிட்டது தனது இஷ்ட தெய்வமான சுதர்ஷணனைப் பற்றிதான் என்றும், அந்த அருள் மருத்துவரின் மூலம் செயல்பட்டது என்றும் கோதை புரிந்துகொண்டாள்.

வீட்டிற்கு காரில் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, கோதை கூறினாள்:

“பலர் அத்தையை பயமுறுத்தி, அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டாம் என்று கூறினார்கள். ஆனால் அவர் தைரியமாக அதை எதிர்கொண்டார். இப்போது அவருடைய வலி மிகவும் குறைந்து, எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார் என்பதை பார்க்க முடிகிறது.”

— கே. ராகவன்

20-5-26

Small Story 615.

 Small Story 615

 Intelligence Encounter

Sangeetha came to Uncle Ram’s house after a year. She had been away from Bengaluru, staying in New Zealand with her only daughter, Reshma, and had recently returned. Ram was delighted to welcome his favorite niece, a versatile journalist. Her husband, Sanjay, was a doctor.

Sangeetha brought sweet boxes and chocolates, and Ram’s wife, Suganthi, thanked her warmly. Suganthi happily shared that her grandson had secured admission with merit to a prestigious university in New Zealand after completing his 12th grade there.

Ram smiled and said, “Good to know, Sangeetha. You are the third person today bringing good news about admissions. Earlier, one friend shared news about his daughter’s graduation and her plans for higher studies in Law, and another friend told me his grandson had secured admission to RV Engineering College here in Bengaluru. All this makes me very happy.”

Suganthi whispered to Sangeetha, “You both must stay for lunch. Call Sanjay too. Since you informed Ram yesterday about your visit, it was easy for me to prepare your favorite Badam Halwa and Kesari.”

After reminiscing about old memorable days, Sanjay arrived for lunch. Everyone enjoyed the delicious meal prepared by Suganthi. Just then, her son Rohan called from Dubai, where he was studying Supply Chain Management, and conveyed his wishes to everyone.

Ram said thoughtfully, “Today has been a happy day for me. Hearing about promotions and admissions of my friends’ children gives me joy. In today’s competitive world, children are becoming very smart and intelligent.”

Sanjay nodded and said, “Former IB officer Ram is always correct.”

Sangeetha smiled and agreed warmly, “Yes, absolutely.”

K.Ragavan

19-5-26

Small Story 615.

 சிறுகதை 615

அறிவின் சந்திப்பு

ஒரு வருடத்திற்கு பிறகு சங்கீதா, மாமா ராமின் வீட்டிற்கு வந்தாள். அவள் பெங்களூருவை விட்டு, தனது ஒரே மகள் ரேஷ்மாவுடன் நியூசிலாந்தில் தங்கி இருந்து, சமீபத்தில் திரும்பி வந்திருந்தாள். பல்துறை திறமை கொண்ட பத்திரிகையாளரான தனது அன்பு மருமகளை வரவேற்க ராம் மிகவும் மகிழ்ந்தார். அவளின் கணவர் சஞ்சய் ஒரு மருத்துவர்.

சங்கீதா இனிப்பு பெட்டிகளையும் சாக்லேட்டுகளையும் கொண்டு வந்தாள். ராமின் மனைவி சுகந்தி அதற்காக அன்புடன் நன்றி தெரிவித்தாள். தனது பேரன், நியூசிலாந்தில் 12ஆம் வகுப்பை முடித்த பிறகு, அங்குள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற பல்கலைக்கழகத்தில் திறமையின் அடிப்படையில் சேர்க்கை பெற்றிருப்பதை சுகந்தி மகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்தாள்.

ராம் புன்னகையுடன்,

“மிகவும் மகிழ்ச்சி, சங்கீதா. இன்று நல்ல செய்திகளை கொண்டு வந்த மூன்றாவது நபர் நீ தான். இதற்கு முன், ஒரு நண்பர் தனது மகளின் பட்டமளிப்பு விழாவையும், சட்டப் படிப்பில் மேல்படிப்பு தொடரும் திட்டத்தையும் பற்றி கூறினார். இன்னொரு நண்பர், தனது பேரன் பெங்களூருவிலுள்ள ஆர்.வி. பொறியியல் கல்லூரியில் சேர்க்கை பெற்றதாகச் சொன்னார். இவை அனைத்தும் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி தருகின்றன,” என்றார்.

சுகந்தி மெதுவாக சங்கீதாவிடம்,

“நீங்களிருவரும் மதிய உணவிற்கு கண்டிப்பாக இருக்க வேண்டும். சஞ்சயையும் அழை. நீ நேற்று வருவதாக ராமிடம் தெரிவித்ததால், உங்களுக்குப் பிடித்த பாதாம் ஹல்வாவும் கேசரியும் செய்வதற்கு எனக்கு வசதியாக இருந்தது,” என்றாள்.

பழைய இனிய நினைவுகளை பகிர்ந்து கொண்டிருந்தபோது, சஞ்சய் மதிய உணவிற்கு வந்தார். சுகந்தி அன்புடன் தயாரித்த சுவையான உணவை அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் சாப்பிட்டனர். அப்போது, துபாயில் சப்ளை செயின் மேலாண்மை படித்து கொண்டிருந்த அவளது மகன் ரோஹன் தொலைபேசியில் அழைத்து, அனைவருக்கும் தனது வாழ்த்துகளை தெரிவித்தான்.

ராம் சிந்தனையுடன்,

“இன்று எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியான நாள். நண்பர்களின் குழந்தைகள் பதவி உயர்வு பெறுவதும், நல்ல கல்வி நிறுவனங்களில் சேர்க்கை பெறுவதும் பற்றி கேட்பது எனக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது.i இன்றைய போட்டி நிறைந்த உலகில், குழந்தைகள் மிகவும் புத்திசாலிகளாகவும் அறிவாளிகளாகவும் வளர்ந்து7 வருகின்றனர்,” என்றார்.

சஞ்சய் தலையசைத்து,

“முன்னாள் ஐ.பி. அதிகாரி ராம் எப்போதும் சரியாகத்தான் சொல்வார்,” என்றார்.

சங்கீதா புன்னகையுடன்,

“ஆம், முற்றிலும் சரி,” என்று அன்புடன் ஒப்புக்கொண்டாள்.

— கே. ராகவன்

19-5-26

Small Story 614.

 Small Story 614.

God’s Willingness

Rekha reached the house of Nandhitha to attend the Grahapravesam function. Nandhitha, a retired teacher and a versatile Kannada and English writer, had won many accolades for her wonderful literary creations. Her only son was settled in Singapore, and her husband had passed away during the COVID period.

For many years, Nandhitha had been living alone in a one-bedroom apartment near the Gubbalala area. Though Rekha had often advised her to move to a bigger and more comfortable place, especially since she received both her pension and her late husband’s benefits, Nandhitha had always refused firmly. She loved her neighbours and did not wish to leave the familiar surroundings.

When Rekha arrived at the new apartment complex, she was surprised to see that Nandhitha had purchased a spacious three-bedroom flat. A few close friends had already gathered there. Nandhitha warmly welcomed everyone and served sweets and snacks.

After a while, she addressed her friends.

“My dear friends, all of you must be wondering why I suddenly shifted here. Honestly, it was not entirely my decision. A well-known builder, who recently acquired the rights to adapt one of my stories into films in several languages, generously offered me this apartment. He also assured me that he would take care of the maintenance charges for the rest of my life. Such kindness touched my heart, and I felt it was God’s will that I accept this blessing.

“Moreover, next year my granddaughter will be coming here for her studies and wishes to stay with me. Everything has happened at the right time.”

Rekha happily applauded her friend’s decision. Deep within, she felt delighted that Nandhitha had finally fulfilled her long-pending wish of moving into a better home. More than that, she felt happy that Nandhitha would soon have the joyful company of her granddaughter.

After a delicious lunch, which included three varieties of sweets, the guests departed cheerfully, each carrying a precious gift — a beautiful idol of a deity presented by the versatile writer, Nandhitha.

K.Ragavan

18-5-26

Small Story 614.T

 சிறுகதை 614

இறைவனின் விருப்பம்

கிரகப்பிரவேச விழாவில் கலந்து கொள்ள ரேகா, நந்திதாவின் வீட்டிற்கு வந்தாள். ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியையுமான நந்திதா, திறமையான கன்னட மற்றும் ஆங்கில எழுத்தாளரும் ஆவார். தனது அற்புதமான இலக்கிய படைப்புகளுக்காக பல விருதுகளையும் பாராட்டுகளையும் பெற்றிருந்தார். அவருடைய ஒரே மகன் சிங்கப்பூரில் வசித்து வந்தான். அவரது கணவர், கொரோனா காலத்தில் உயிரிழந்திருந்தார்.

பல ஆண்டுகளாக, நந்திதா குப்பளாலா பகுதியின் அருகிலிருந்த ஒரு அறை கொண்ட குடியிருப்பில் தனியாக வாழ்ந்து வந்தார். ஓய்வூதியமும், மறைந்த கணவரின் பணிவசதிகளும் கிடைத்தபோதிலும், பெரியதும் வசதியானதுமான வீட்டிற்கு மாற வேண்டும் என்று ரேகா பலமுறை கூறியிருந்தாள். ஆனால் நந்திதா எப்போதும் உறுதியாக மறுத்துவிடுவார். அங்கிருந்த அயலவர்களிடம் அவருக்கு மிகுந்த பாசம் இருந்ததால், பழக்கமான அந்த சூழலை விட்டு செல்ல விரும்பவில்லை.

புதிய அடுக்குமாடி குடியிருப்பிற்கு வந்த ரேகா, நந்திதா விசாலமான மூன்று படுக்கையறைகள் கொண்ட ஒரு வீட்டை வாங்கியிருப்பதை দেখে ஆச்சரியமடைந்தாள். சில நெருங்கிய நண்பர்களும் ஏற்கனவே அங்கு கூடியிருந்தனர். நந்திதா அனைவரையும் அன்புடன் வரவேற்று, இனிப்புகளும் சிற்றுண்டிகளும் வழங்கினார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, அவர் தனது நண்பர்களை நோக்கி பேசத் தொடங்கினார்.

“அன்பு நண்பர்களே, நான் திடீரென இங்கே குடிபெயர்ந்தது ஏன் என்று நீங்கள் அனைவரும் ஆச்சரியப்படுகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். உண்மையில், இது முழுவதும் என் முடிவு அல்ல. புகழ்பெற்ற ஒரு கட்டிட நிறுவனர், என் கதைகளில் ஒன்றை பல மொழிகளில் திரைப்படமாக மாற்றும் உரிமையை சமீபத்தில் பெற்றார். அவர் மிகுந்த அன்புடன் இந்த வீட்டை எனக்குப் பரிசாக வழங்கினார். மேலும், என் வாழ்நாள் முழுவதும் வீட்டின் பராமரிப்பு செலவுகளையும் அவர் ஏற்றுக்கொள்வதாக உறுதியளித்தார். அந்த அளவிலான அன்பும் பெருந்தன்மையும் என்னை மிகவும் நெகிழச்செய்தது. இதை ஏற்றுக்கொள்வது இறைவனின் விருப்பம் என்று நான் உணர்ந்தேன்.

“மேலும், அடுத்த ஆண்டு என் பேத்தி தனது படிப்பிற்காக இங்கே வர இருக்கிறாள். அவள் என்னுடன் தங்க விரும்புகிறாள். எல்லாமும் சரியான நேரத்தில் நடந்திருக்கிறது.”

தன் தோழியின் முடிவை ரேகா மகிழ்ச்சியுடன் கைதட்டி பாராட்டினாள். நந்திதா நீண்ட நாட்களாக நிலுவையில் இருந்த தனது நல்ல வீட்டுக்கான ஆசையை இறுதியாக நிறைவேற்றியிருப்பது ரேகாவுக்கு உள்ளம் கனிந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. அதைவிட, விரைவில் நந்திதாவிற்கு தனது பேத்தியின் இனிய துணை கிடைக்கப்போகிறது என்ற எண்ணமே அவளுக்கு அதிக மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

மூன்று வகையான இனிப்புகள் அடங்கிய சுவையான மதிய உணவுக்குப் பிறகு, விருந்தினர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டுச் சென்றனர். பல்துறை எழுத்தாளரான நந்திதா வழங்கிய அழகிய தெய்வ சிலை என்ற அரிய நினைவுப்பரிசை ஒவ்வொருவரும் எடுத்துச் சென்றனர்.

— கே. ராகவன்

18-5-26