Small Story 792.

 Small Story 792

The Bond of Friendship, Destiny, and Karma

Partha and Sarathy had been close friends since their childhood and college days. They had studied together, shared countless memories, and won several medals in college competitions. However, after graduation, their paths took different directions as both pursued promising careers abroad.

Partha completed his specialisation in SAP and moved to Singapore to build his career in the IT industry. Sarathy, after successfully clearing the prestigious IAS examination, joined the Indian Foreign Service and was eventually posted to Dubai as an officer at the Indian Consulate.

By the time they reached their mid-forties, nearly sixteen years had passed since their school and college days. Although they had once been inseparable friends, they had gradually lost contact. Even in the age of modern communication, neither had made an effort to reconnect. Both had their own reasons, which neither wished to discuss or disclose.

One evening, after a busy day at the Consulate, Sarathy was returning to his residence when his mobile phone suddenly rang.

It was an unfamiliar number.

"Hello, Sir! My name is Rohini. I am Partha's daughter. I arrived in Dubai yesterday, and I would very much like to meet you. My father always spoke about his friendship with you."

Sarathy was taken aback.

"Partha's daughter? I didn't even know he had a daughter! Of course, I would love to meet you. Where are you staying? I will come and see you."

Rohini informed him that she was staying at the Holiday Inn. She also mentioned that she was joining a leading television channel in Dubai the following day as a Programme Manager.

Sarathy immediately drove to the hotel and met her in her room.

Rohini was a smart, confident, and intelligent young woman with a pleasant personality and excellent manners. She welcomed him warmly and offered him a cup of tea.

During their conversation, she explained that she had completed courses in Event Management and Television Anchoring. Her talent and qualifications had helped her secure an excellent position with one of Dubai's popular television channels.

Sarathy was impressed by her achievements at such a young age.

"Rohini, tell me about your parents. How are they? Is your father also in Dubai?"

For a moment, Rohini became silent. Her cheerful expression slowly changed, and her eyes filled with tears.

"Uncle, my father and mother met with a tragic accident while travelling in Malaysia seven years ago. I was still studying at that time. Unfortunately, I lost both of them in that accident."

Sarathy was deeply moved.

Rohini continued, "Recently, while going through my father's personal diaries and old photographs, I came across several pictures of you and him together. There were photographs from your college days, celebrations, and visits to different places. I also found the medals you had won together during college competitions.

"My father had written about how you went to Dubai and he moved to Singapore after your studies. He had mentioned that your friendship was very special to him. When I received this opportunity in Dubai, I remembered his diary. I felt that meeting you would be like reconnecting with a part of my father's life. That is why I called you, Uncle."

Sarathy listened silently, overwhelmed by memories of his dear friend.

After a few moments, he said in a trembling voice, "Rohini, I too have experienced a similar tragedy. My wife and my only son, who would be around twenty years old now, lost their lives in a devastating fire accident when they visited an exhibition in Chennai during a family trip for a marriage. It happened several years ago. Since then, my life has never been the same."

Rohini was shocked to hear this.

"Uncle, it is heartbreaking that both our families have experienced such similar tragedies. Perhaps there were reasons why you and my father lost contact. And now, by some strange coincidence, I have come to Dubai, discovered your photographs in my father's diary, and contacted you. It almost feels as though destiny has brought us together."

Sarathy looked at her affectionately.

"Rohini, I strongly believe in Karma. Your father and I shared a beautiful friendship during our younger days. Unfortunately, after he moved to Singapore, we lost contact, and I never knew what had happened in his life. Sometimes, I wondered why he had not written to me or contacted me.

"But today, I feel that our friendship has found a new meaning. Your arrival in Dubai and your decision to contact me have brought a wonderful change to my life. Perhaps this is the good Karma of our friendship returning to us through you."

Rohini moved closer to him and held his hands.

"Uncle, I have come to Dubai to build my career, but I feel that I have found something much more valuable here. I have lost my parents, but I do not want to feel alone anymore. From today onwards, I would like you to guide me in my career and personal life. You are not just my father's friend. You are someone who can guide me in his place."

Sarathy's eyes filled with tears.

"Yes, Rohini. I will always be there for you. I will guide you, support you, and care for you just as I would have cared for my own daughter. You can consider me your father from today onwards."

Rohini smiled through her tears. She hugged him affectionately and then bent down to seek his blessings with a traditional *Namaskaram*.

Sarathy gently placed his hand on her head and blessed her.

For the first time in many years, his heart experienced an indescribable happiness. He felt that life had given him another opportunity to experience fatherhood.

A friendship that had remained silent for sixteen years had unexpectedly blossomed into a beautiful father-daughter relationship.

**Sometimes, destiny reconnects people not merely to revive old memories, but to fill the emptiness in their lives. True friendship never dies; it may return in a different form, at the right time, through the hands of Karma.**

K.Ragavan

Small Story 792.T

 சிறுகதை 792

நட்பு, விதி, கர்மவினை ஆகியவற்றின் பிணைப்பு

பார்த்தாவும் சாரதியும் சிறுவயது முதலே நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்து வந்தனர். பள்ளி மற்றும் கல்லூரிப் பருவங்களில் இருவரும் ஒன்றாகப் படித்து, எண்ணற்ற இனிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொண்டதுடன், கல்லூரிப் போட்டிகளில் இணைந்து பல பதக்கங்களையும் வென்றிருந்தனர். ஆனால், பட்டப்படிப்பை முடித்த பிறகு, இருவரும் தங்களுடைய எதிர்கால வாழ்க்கையையும் தொழில் வளர்ச்சியையும் கருத்தில் கொண்டு வெவ்வேறு நாடுகளுக்குச் செல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது.

பார்த்தா SAP துறையில் சிறப்புப் பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் தனது வாழ்க்கையை மேம்படுத்திக் கொள்வதற்காக சிங்கப்பூர் சென்றார். சாரதியோ, மதிப்புமிக்க IAS தேர்வில் வெற்றி பெற்று, பின்னர் இந்திய வெளியுறவுப் பணியில் (Indian Foreign Service) இணைந்து, இறுதியில் துபாயில் உள்ள இந்தியத் துணைத் தூதரகத்தில் அதிகாரியாகப் பணியமர்த்தப்பட்டார்.

இருவரும் நாற்பத்தைந்து வயதை நெருங்கியபோது, பள்ளி மற்றும் கல்லூரிப் பருவ நட்பிற்கு ஏறக்குறைய பதினாறு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. ஒரு காலத்தில் இணைபிரியாத நண்பர்களாக இருந்த இருவரும், காலப்போக்கில் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பு இல்லாமல் போய்விட்டனர். நவீன தகவல் தொடர்பு வசதிகள் நிறைந்த இன்றைய காலத்தில்கூட, மீண்டும் தொடர்பு கொள்ள இருவருமே முயற்சி செய்யவில்லை. அதற்கான தனிப்பட்ட காரணங்கள் இருவரிடமும் இருந்தன. ஆனால், அவற்றைப் பற்றி விவாதிக்கவோ வெளிப்படுத்தவோ இருவரும் விரும்பவில்லை.

ஒருநாள் மாலை, தூதரகத்தில் பரபரப்பான பணிகளை முடித்துவிட்டு சாரதி தனது வீட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அவருடைய கைப்பேசி திடீரென்று ஒலித்தது.

அழைத்தது அவருக்குத் தெரியாத ஓர் எண்.

“வணக்கம் சார்! என் பெயர் ரோகிணி. நான் பார்த்தாவின் மகள். நேற்று துபாய் வந்தேன். உங்களை நேரில் சந்திக்க மிகவும் விரும்புகிறேன். என்னுடைய அப்பா, உங்களுடனான நட்பைப் பற்றி அடிக்கடி என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார்.”

இதைக் கேட்ட சாரதி ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தார்.

“பார்த்தாவின் மகளா? அவருக்கு ஒரு மகள் இருப்பதுகூட எனக்குத் தெரியாதே! நிச்சயமாக உங்களைச் சந்திக்கிறேன். நீங்கள் எங்கே தங்கியிருக்கிறீர்கள்? நானே நேரில் வந்து பார்க்கிறேன்.”

ரோகிணி தான் ஹாலிடே இன் (Holiday Inn) ஹோட்டலில் தங்கியிருப்பதாகக் கூறினாள். மேலும், மறுநாள் துபாயில் உள்ள ஒரு முன்னணி தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தில் நிகழ்ச்சி மேலாளராகப் (Programme Manager) பணியில் சேர இருப்பதாகவும் தெரிவித்தாள்.

உடனே சாரதி தனது காரில் ஹோட்டலுக்குச் சென்று, அவள் தங்கியிருந்த அறையில் சந்தித்தார்.

ரோகிணி புத்திசாலித்தனமும், தன்னம்பிக்கையும், சிறந்த அறிவாற்றலும் கொண்ட இளம் பெண்ணாக இருந்தாள். அவளுடைய இனிமையான அணுகுமுறையும், சிறந்த பழக்கவழக்கங்களும் சாரதியைக் கவர்ந்தன. அவரை அன்புடன் வரவேற்று ஒரு கோப்பை தேநீர் வழங்கினாள்.

அவர்களுடைய உரையாடலின்போது, நிகழ்ச்சி மேலாண்மை (Event Management) மற்றும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளைத் தொகுத்து வழங்குதல் (Television Anchoring) ஆகிய துறைகளில் பயிற்சிப் படிப்புகளை முடித்திருப்பதாக ரோகிணி தெரிவித்தாள். அவளுடைய திறமையும் தகுதிகளும் துபாயின் பிரபலமான தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களில் ஒன்றில் நல்லதொரு பணியைப் பெற்றுத் தந்திருந்தன.

இளம் வயதிலேயே அவள் பெற்றிருந்த இந்தச் சாதனைகளைப் பார்த்து சாரதி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“ரோகிணி, உன்னுடைய பெற்றோரைப் பற்றிச் சொல்லம்மா. அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள்? உன் அப்பாவும் துபாயில்தான் இருக்கிறாரா?”

ஒரு கணம் ரோகிணி அமைதியாக இருந்தாள். அவளுடைய மகிழ்ச்சியான முகம் மெல்ல மாறியது. கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

“மாமா, ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மலேசியாவிற்குப் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, என்னுடைய அப்பாவும் அம்மாவும் ஒரு பயங்கரமான விபத்தில் சிக்கிக்கொண்டார்கள். அப்போது நான் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த விபத்தில் என்னுடைய பெற்றோர் இருவரையும் இழந்துவிட்டேன்.”

இதைக் கேட்ட சாரதியின் மனம் மிகவும் வேதனைப்பட்டது.

ரோகிணி தொடர்ந்து கூறினாள்:

“சமீபத்தில் என்னுடைய அப்பாவின் பழைய டைரிகளையும் புகைப்படங்களையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, உங்களுடன் அவர் எடுத்துக்கொண்ட பல புகைப்படங்கள் கிடைத்தன. கல்லூரிப் பருவத்தில் எடுத்த புகைப்படங்கள், கொண்டாட்டங்கள் மற்றும் பல்வேறு இடங்களுக்குச் சென்றபோது எடுத்த படங்கள் என நிறைய இருந்தன. கல்லூரிப் போட்டிகளில் நீங்கள் இருவரும் இணைந்து வென்ற பதக்கங்களையும் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்தார்.

“நீங்கள் துபாய்க்குச் சென்றதையும், படிப்பை முடித்த பிறகு அப்பா சிங்கப்பூர் சென்றதையும் பற்றி அவர் டைரியில் எழுதியிருந்தார். உங்களுடைய நட்பு அவருக்கு மிகவும் சிறப்பானது என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார். எனக்கு துபாயில் வேலை கிடைத்தபோது, அப்பாவின் டைரியில் படித்த விஷயங்கள் நினைவுக்கு வந்தன. உங்களைச் சந்திப்பது என் அப்பாவின் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான பகுதியை மீண்டும் சந்திப்பது போல இருக்கும் என்று தோன்றியது. அதனால்தான் உங்களைத் தொடர்பு கொண்டேன், மாமா.”

ரோகிணி கூறிய அனைத்தையும் சாரதி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். தனது அன்பு நண்பனின் பழைய நினைவுகள் அவருடைய மனதில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றின.

சில நிமிடங்கள் கழித்து, தழுதழுத்த குரலில் சாரதி பேசத் தொடங்கினார்.

“ரோகிணி, உன்னுடைய குடும்பத்தில் நடந்ததைப் போன்ற ஒரு துயரமான சம்பவம் என்னுடைய வாழ்க்கையிலும் நடந்திருக்கிறது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு திருமணத்திற்காகக் குடும்பத்துடன் சென்னை வந்திருந்தோம். அப்போது ஒரு கண்காட்சிக்குச் சென்றபோது ஏற்பட்ட பயங்கரமான தீ விபத்தில் என்னுடைய மனைவியும், இப்போது இருபது வயதை நெருங்கியிருக்க வேண்டிய என்னுடைய ஒரே மகனும் உயிரிழந்துவிட்டார்கள். அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு என்னுடைய வாழ்க்கையே மாறிவிட்டது.”

இதைக் கேட்ட ரோகிணி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

“மாமா, நம்முடைய இரண்டு குடும்பங்களுமே இவ்வளவு பெரிய துயரங்களைச் சந்தித்திருக்கின்றன என்பது மிகவும் வேதனையாக இருக்கிறது. ஏதோ சில காரணங்களால் நீங்களும் என் அப்பாவும் தொடர்பை இழந்திருக்கலாம். ஆனால், இப்போது ஒரு விசித்திரமான நிகழ்வாக, நான் துபாய் வந்திருக்கிறேன். அப்பாவின் டைரியில் உங்களுடைய புகைப்படங்களைக் கண்டுபிடித்து, உங்களைத் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறேன். இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது, விதியே நம்மை மீண்டும் ஒன்றிணைத்திருப்பது போலத் தோன்றுகிறது.”

சாரதி அவளைப் பாசத்துடன் பார்த்தார்.

“ரோகிணி, நான் கர்மவினையில் மிகவும் நம்பிக்கை கொண்டவன். உன்னுடைய அப்பாவும் நானும் இளமைப் பருவத்தில் அழகான நட்பைப் பகிர்ந்து கொண்டோம். ஆனால், அவர் சிங்கப்பூர் சென்ற பிறகு எங்களுடைய தொடர்பு முற்றிலும் அறுந்துவிட்டது. அவருடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடந்தது என்பதுகூட எனக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டது. சில நேரங்களில், ஏன் அவர் எனக்குக் கடிதம் எழுதவில்லை, ஏன் தொடர்பு கொள்ளவில்லை என்று கூட நினைத்திருக்கிறேன்.

“ஆனால், இன்று நம்முடைய நட்பு ஒரு புதிய அர்த்தத்தைப் பெற்றிருப்பதாக உணர்கிறேன். நீ துபாய் வந்ததும், என்னைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று விரும்பியதும், என் வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. ஒருவேளை, நாங்கள் இளமையில் பகிர்ந்து கொண்ட உண்மையான நட்பின் நற்பலன் இன்று உன் மூலமாக எங்களுக்குத் திரும்பக் கிடைத்திருக்கிறதோ என்று தோன்றுகிறது.”

ரோகிணி சாரதியின் அருகில் வந்து அவருடைய கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள்.

“மாமா, என்னுடைய தொழில் வாழ்க்கையை வளர்த்துக்கொள்வதற்காகத்தான் நான் துபாய் வந்தேன். ஆனால், இங்கே அதைவிட மிகவும் மதிப்புமிக்க ஒன்றைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறேன் என்று இப்போது உணர்கிறேன். என்னுடைய பெற்றோரை இழந்துவிட்டேன். ஆனால், இனிமேலும் தனிமையாக உணர விரும்பவில்லை. இன்று முதல் என்னுடைய தொழில் வாழ்க்கையிலும், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் நீங்கள் எனக்கு வழிகாட்ட வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். நீங்கள் என்னுடைய அப்பாவின் நண்பர் மட்டுமல்ல; அவருடைய இடத்தில் இருந்து எனக்கு வழிகாட்டக்கூடிய ஒருவர்.”

சாரதியின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது.

“நிச்சயமாக, ரோகிணி! இனிமேல் நான் எப்போதும் உனக்குத் துணையாக இருப்பேன். உன்னுடைய தொழில் வாழ்க்கையிலும், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் உனக்கு வழிகாட்டுவேன். என்னுடைய சொந்த மகளுக்கு எப்படிப் பாசமும் அக்கறையும் காட்டியிருப்பேனோ, அதேபோல் உன்னையும் பார்த்துக்கொள்வேன். இன்று முதல் என்னை உன்னுடைய அப்பாவாகவே நினைத்துக்கொள், அம்மா!”

ரோகிணி கண்ணீருடன் புன்னகைத்தாள். சாரதியை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டாள். பின்னர் குனிந்து பாரம்பரிய முறைப்படி நமஸ்காரம் செய்து அவருடைய ஆசிகளைப் பெற்றாள்.

சாரதி அன்புடன் அவளுடைய தலையில் கைவைத்து மனதார ஆசீர்வதித்தார்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முதல் முறையாக அவருடைய உள்ளத்தில் விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. மீண்டும் தந்தையாக இருந்து ஒரு மகளின் மீது பாசம் காட்டுவதற்கு வாழ்க்கை தனக்கு இன்னொரு வாய்ப்பை வழங்கியிருப்பதாக அவர் உணர்ந்தார்.

பதினாறு ஆண்டுகளாக மௌனமாக இருந்த ஓர் அழகான நட்பு, எதிர்பாராத விதமாகத் தந்தை - மகள் என்ற பாசப் பிணைப்பாக மலர்ந்தது.

சில நேரங்களில், பழைய நினைவுகளை மீண்டும் புதுப்பிப்பதற்காக மட்டுமல்லாமல், மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட வெற்றிடங்களை நிரப்புவதற்காகவும் விதி அவர்களை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கிறது. உண்மையான நட்பு ஒருபோதும் அழிவதில்லை. அது காலம் கனியும்போது, கர்மவினையின் துணையுடன், வேறொரு அழகான உறவாக மீண்டும் மலரக்கூடும்.

கே. ராகவன்

12-11-26

Jumi Award.

 #Announcement_JUMI (Just Missed POTW)

#Period:   1 November TO 7 November 2026

அன்பார்ந்த மத்யமர் நண்பர்களுக்கு மாலை வணக்கம்.

சென்ற வாரத்திற்க்கான ஜூமி வெற்றியாளர்கள் பட்டியல் பின்வருமாறு . 

அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள். 💐💐💐

1 A Krishnan 

2 Amaravathi S 

3 Amuthamozhi Mozhi 

4 Annamalai Sugumaran 

5 Arul Murugan 

6 Arunajatesan Venkatraman 

7 Asindu Mukundan 

8 Banumathi Ramamoorthi 

9 C P Senthil Kumar 

10 Chandra Raghavan 

11 Chandrasekaran Mohan 

12 Chitra Venkat 

13 Dhivakar Venkataraman 

14 Dorairaj Rajasundaram 

15 Flower 

16 Geetha Rajagopal 

17 Gopinath Nammalwar 

18 Jailani Kamaludeen Jailani 

19 Janakiramasami Iyer 

20 Jayalakshmi Kumar 

21 Jayanthi Varadarajan 

22 Jeeva Dayanand 

23 Kaavya Govindaraj 

24 Kalpana Jayaraman 

25 Kalyani Krishnaswami 

26 Karpagamkrishna Karpagam

27 Kavitha Satheesh

28 Kishore Kumar Raja

29 Krishnakumari Swaminathan

30 Krishnamachary Kannan

31 Krishnamoorthy R

32 Kv Nandakumar

33 Lakshmi C

34 Lalitha Bala

35 Lalitha Balasubramaniam

36 Latha Anand

37 Leela Ramasamy

38 M Ravi

39 Manikandan Sivakumar

40 Mb Kumar

41 Meena Kumari

42 Meenakshi Iyer

43 Meenakshi Paatti Subbu Thatha

44 Muthukumar Kmd

45 Nagarajan Vr

46 Narayanan Srinivasan

47 Neeraja Neeraja

48 Padma Krishnamurthy

49 Padma Kumar

50 Padmavathi Muthu Kumar

51 Pattabi Ram

52 PB Sundar

53 Pradeep Kumar

54 Pugazhendhi Sitharajan

55 R.L. Pathy

56 Radha Raghu

57 Radhakrishnan Easwaran

58 Ragavan Krishnamachary

59 Raja Hassan

60 Raja Ramanathan

61 Rajasree Murali

62 Raji Krishnamoorthy

63 Ram Venkatraman

64 Ramanathan Subramania Sarma

65 S Kumar

66 Sambasivam Sivam

67 Sambasivan Nagarajan

68 Sampathkumaran Raghavan

69 Sankaranarayanan Balasubramanian Chithirai Singer

70 Sarangapani Sundhar

71 Sarathy Venugopalan

72 Saroja Narayanan

73 Sathyabama Narayanan

74 Shankar Murari Gurumoorthy

75 Shankar Ramanathan

76 Sitaraman Rathinam

77 Sri Priya

78 Sridhar V

79 Srinivasan Manoharan

80 SriVidhya Sivasubramaniam

81 Subramanian Sankaran

82 Sudha Vichu

83 Suganda Iyer

84 Suganthi Kumar

85 Sundari Somasundaram

86 Suresh Babu Babu

87 T S Manivannan

88 Thilagavathy Thilaga

89 Thiyagarajan S

90 Thyagarajan Sama

91 Uma Murthy

92 V K Shankar

93 V. Narenthrakumar

94 Vasudevan Srirangarajan

95 Venkata Lakshmi kandhan

96 Venkataraman Narayanan

97 Venkataramani Raghunathan

98 Venkatraman Srinivasan (BSNL)

99 Venkatrao Vijayalakshmi

100 Venugopal Iyer

101 Vijayalakshmi Viswanathan

102 Visalakshi Balakrishnan

103 Viswanathan Umamaheswaran

104 ஆதித் சக்திவேல்

105 சில் வண்டு

அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்!

சென்ற வாரத்தின் பதிவுகளில் மிகச் சிறந்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பணியில் பங்கேற்றவர்கள் பின்வருமாறு:

அனைவருக்கும் நன்றி.

குழுத் தலைவர்:

திரு. Shankar Rajarathnam 

மாடரேட்டர் குழு:

Haripriya Sambasivan 

Subha Shankar 

Revathi Kumar 

Karthikeyan Kalidasan 

Venkatasubramaniam Venkat 

Bhuvana Muthu 

Latha Srini 

Parvatham Muthukumaran 

Sharmila Prakash 

Bala Sivakumar 

Manimozhi Jagadeesan 

மற்றும் 

நான் 

Sujatha Krishnamoorthy

Small Story 791.

 Small Story 791

The Bond of Friendship and Shared Interests

Shreya was waiting outside her son's school to pick him up. Her son, Suhas, was studying in the ninth grade and was an excellent basketball player. He had already won several trophies in school tournaments as well as competitions organised by various sports clubs. His parents were proud of his achievements and encouraged him to pursue his passion.

While she was waiting, Shreya suddenly received a call from her friend Nithya.

"Hey, Shreya! I am sorry I couldn't attend your Deepavali party. I have been a regular attendee at your celebrations, but unfortunately, my father suddenly became unwell that day. Although he insisted that I should go and enjoy the party, I didn't feel comfortable leaving him alone. So I decided to stay with him."

Shreya replied affectionately, "I completely understand, Nithya. I know how deeply attached you are to your father. He has always understood your interests and encouraged your creativity. It was he who recognised your talent and inspired you to become a blogger. Today, you have established yourself as a wonderful blogger and storyteller."

Nithya responded happily, "That's absolutely true! My father understands my nature, my attitude and the subjects that interest me. He encouraged me at every stage and helped me discover my passion for blogging."

"Very true, Nithya," said Shreya. "Not many parents take the time to understand their children's individual interests and talents. Just as your father encouraged you, my husband recognised Suhas's interest in basketball and supported him wholeheartedly. He understood his attitude towards the game and encouraged him to develop his skills. Today, Suhas has become a promising young basketball player."

"That's wonderful, Shreya! I am sure Suhas will become an outstanding player in the future. With the right encouragement and dedication, he can achieve great heights."

After a brief pause, Nithya continued, "Actually, there is another reason I called you. Despite my inability to attend your Deepavali celebration, you thoughtfully sent me a courier containing all the special sweets. Your gesture made me extremely happy. I wanted to thank you personally for remembering me and sharing the joy of the festival."

Shreya was delighted. "That's nothing, Nithya! Friendship is all about sharing happiness, whether we are physically present or not. But tell me, is there any special news?"

Nithya lowered her voice excitedly and said, "Yes! I have some wonderful news. Tomorrow, I am going to attend an interview at Bloggers Paradise in Mysore. I am scheduled to meet its CEO, the legendary blogger Ram, for an interesting discussion."

"Fantastic, Nithya! What a wonderful opportunity! Ram is an internationally recognised blogger and storyteller. Meeting him personally will certainly be an unforgettable experience. I wish you all the very best."

Nithya then whispered something that surprised Shreya.

"You know something? I never knew that Ram was a close friend of my father, Chandran. My father never mentioned their friendship to me. Only recently, my mother told me about their association. I was really surprised to learn about this connection."

Shreya exclaimed, "What a coincidence! The blogging world is indeed a small one. You are going to meet a person who is not only a legendary blogger but also an old friend of your father. This meeting will be even more special for you."

As their conversation came to an end, Shreya noticed her son Suhas coming out of the school with his basketball kit.

She waved to him, feeling happy about the unexpected news from her dear friend Nithya.

It was a pleasant day filled with friendship, parental encouragement, gratitude and exciting opportunities.

K.Ragavan

Small Story 791.T

 சிறுகதை 791

 நட்பின் பிணைப்பும் பகிர்ந்து கொண்ட ஆர்வங்களும்

ஷ்ரேயா தனது மகனைப் பள்ளியிலிருந்து அழைத்துச் செல்வதற்காகப் பள்ளிக்கு வெளியே காத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மகன் சுஹாஸ் ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்து வந்தான். அவன் ஒரு சிறந்த கூடைப்பந்து விளையாட்டு வீரன். பள்ளிகளுக்கிடையே நடைபெற்ற போட்டிகளிலும், பல்வேறு விளையாட்டுக் கழகங்கள் நடத்திய போட்டிகளிலும் பங்கேற்று ஏற்கெனவே பல கோப்பைகளை வென்றிருந்தான். அவனுடைய சாதனைகளைக் கண்டு பெற்றோர்கள் பெருமைப்பட்டதுடன், அவனது ஆர்வத்திற்கும் முழு ஆதரவு அளித்து வந்தனர்.

அவள் காத்துக்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று அவளுடைய தோழி நித்யாவிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

"ஹேய் ஷ்ரேயா! உன்னுடைய தீபாவளி விருந்தில் என்னால் கலந்துகொள்ள முடியாமல் போனதற்கு மிகவும் வருந்துகிறேன். உன்னுடைய ஒவ்வொரு கொண்டாட்டத்திலும் தவறாமல் கலந்துகொள்பவள் நான். ஆனால், அன்று திடீரென்று என்னுடைய அப்பாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போய்விட்டது. நான் விருந்துக்குச் சென்று மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று அவரே வற்புறுத்தியபோதிலும், அவரைத் தனியாக விட்டுச் செல்ல எனக்கு மனமில்லை. அதனால் அவருடன் இருக்க முடிவு செய்துவிட்டேன்."

ஷ்ரேயா அன்புடன் பதிலளித்தாள்.

"நித்யா, உன்னுடைய நிலைமையை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. உன்னுடைய அப்பா மீது நீ எவ்வளவு பாசமும் அக்கறையும் வைத்திருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். உன்னுடைய ஆர்வங்களையும் படைப்பாற்றலையும் அவர் எப்போதும் புரிந்துகொண்டு ஊக்கப்படுத்தி வந்திருக்கிறார். உன்னிடம் இருந்த திறமையை முதலில் அடையாளம் கண்டு, வலைப்பதிவாளராக உருவாக உனக்கு ஊக்கமளித்தவரும் அவர்தான். இன்று நீ ஒரு சிறந்த வலைப்பதிவாளராகவும் கதை சொல்லியாகவும் உன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறாய்."

நித்யா மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தாள்.

"நீ சொல்வது முற்றிலும் உண்மை! என்னுடைய குணம், மனப்பான்மை, எனக்குப் பிடித்த விஷயங்கள் என அனைத்தையும் அப்பா நன்றாகப் புரிந்துகொண்டவர். ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் எனக்கு ஊக்கமளித்து, வலைப்பதிவு எழுதுவதில் எனக்குள்ள ஆர்வத்தையும் திறமையையும் கண்டறிய உதவினார்."

"மிகவும் சரி நித்யா!" என்றாள் ஷ்ரேயா.

"எல்லாப் பெற்றோர்களும் தங்களுடைய குழந்தைகளின் தனிப்பட்ட ஆர்வங்களையும் திறமைகளையும் புரிந்துகொள்வதற்கு நேரம் ஒதுக்குவதில்லை. உன்னுடைய அப்பா உன்னை ஊக்கப்படுத்தியதைப் போலவே, என்னுடைய கணவரும் சுஹாஸுக்கு கூடைப்பந்து விளையாட்டில் இருந்த ஆர்வத்தை ஆரம்பத்திலேயே புரிந்துகொண்டு முழுமையாக ஆதரித்தார். அந்த விளையாட்டின் மீது அவனுக்கு இருந்த ஈடுபாட்டையும் ஆர்வத்தையும் புரிந்துகொண்டு, அவனுடைய திறமைகளை வளர்த்துக்கொள்ளத் தொடர்ந்து ஊக்கமளித்தார். இன்று சுஹாஸ் ஒரு சிறந்த இளம் கூடைப்பந்து வீரனாக உருவாகி வருகிறான்."

"அது மிகவும் மகிழ்ச்சியான விஷயம் ஷ்ரேயா! எதிர்காலத்தில் சுஹாஸ் ஒரு சிறந்த விளையாட்டு வீரனாக உருவெடுப்பான் என்று நான் நம்புகிறேன். சரியான ஊக்கமும் விடாமுயற்சியும் இருந்தால் அவன் மிகப்பெரிய சாதனைகளைப் படைக்க முடியும்."

சிறிது நேர இடைவெளிக்குப் பிறகு நித்யா தொடர்ந்து பேசினாள்.

"உண்மையில், உன்னை அழைத்ததற்கு இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது. என்னால் உன்னுடைய தீபாவளிக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும், நீ எனக்காக அன்புடன் கூரியர் மூலம் விதவிதமான சிறப்பு இனிப்புகளை அனுப்பி வைத்திருந்தாய். உன்னுடைய அந்த அன்பான செயல் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது. என்னை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு பண்டிகையின் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொண்ட உனக்கு நேரில் நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்றுதான் இப்போது அழைத்தேன்."

ஷ்ரேயா மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தாள்.

"இதற்கெல்லாம் எதற்கு நன்றி நித்யா! மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்வதுதான் உண்மையான நட்பின் அடையாளம். நேரில் இருக்கிறோமா, இல்லையா என்பது முக்கியமல்ல. ஆனால், சொல், ஏதாவது விசேஷமான செய்தி இருக்கிறதா?"

நித்யா உற்சாகத்துடன், சற்றுத் தாழ்ந்த குரலில் பேசினாள்.

"ஆமாம்! ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தி இருக்கிறது. நாளை மைசூரில் உள்ள பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸில் நடைபெறவிருக்கும் ஒரு நேர்காணலில் கலந்துகொள்ளப் போகிறேன். அதன் தலைமைச் செயல் அதிகாரியும் புகழ்பெற்ற வலைப்பதிவாளருமான ராம் அவர்களைச் சந்தித்து ஓர் சுவாரஸ்யமான கலந்துரையாடலில் ஈடுபட இருக்கிறேன்."

"அற்புதம் நித்யா! எவ்வளவு சிறந்த வாய்ப்பு! ராம் அவர்கள் சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்ற வலைப்பதிவாளரும் சிறந்த கதை சொல்லியும் ஆவார். அவரை நேரில் சந்திப்பது நிச்சயமாக உனக்கு மறக்க முடியாத அனுபவமாக இருக்கும். உனக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்!"

அப்போது நித்யா, ஷ்ரேயாவை வியப்பில் ஆழ்த்தும் ஒரு விஷயத்தை ரகசியமாகக் கூறினாள்.

"உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா? ராம் அவர்கள் என்னுடைய அப்பா சந்திரனுக்கு மிகவும் நெருங்கிய நண்பர் என்பது எனக்குத் தெரியவே தெரியாது. அவர்களுடைய நட்பைப் பற்றி அப்பா என்னிடம் ஒருபோதும் கூறியதில்லை. சமீபத்தில்தான் என்னுடைய அம்மா அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த நட்பைப் பற்றிச் சொன்னார். இதைக் கேட்டு நான் உண்மையிலேயே ஆச்சரியப்பட்டுப் போனேன்."

ஷ்ரேயா ஆச்சரியத்துடன் கூறினாள்.

"என்ன ஆச்சரியம்! இது எவ்வளவு பெரிய தற்செயலான ஒற்றுமை! வலைப்பதிவுலகம் உண்மையிலேயே மிகவும் சிறிய உலகம்தான். நீ சந்திக்கப் போகும் ராம் அவர்கள் ஒரு புகழ்பெற்ற வலைப்பதிவாளர் மட்டுமல்ல; உன்னுடைய அப்பாவின் பழைய நண்பரும் கூட. இதனால் இந்தச் சந்திப்பு உனக்கு இன்னும் கூடுதல் சிறப்பையும் மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கும்."

அவர்களுடைய உரையாடல் முடிவுக்கு வந்தபோது, பள்ளியிலிருந்து தனது கூடைப்பந்து விளையாட்டுக்கான உபகரணப் பையுடன் சுஹாஸ் வெளியே வருவதை ஷ்ரேயா கவனித்தாள்.

அவள் மகிழ்ச்சியுடன் சுஹாஸைப் பார்த்துக் கையசைத்தாள். தனது அன்புத் தோழி நித்யாவிடமிருந்து கிடைத்த எதிர்பாராத மகிழ்ச்சியான செய்தியை நினைத்துப் புன்னகைத்தாள்.

நட்பு, பெற்றோரின் ஊக்கம், நன்றியுணர்வு மற்றும் புதிய வாய்ப்புகள் எனப் பல இனிய உணர்வுகள் நிறைந்த மகிழ்ச்சியான நாளாக அது அமைந்தது.

கே. ராகவன்

11-11-26

Small Story 790.

 

Small Story 790

The Comfort of True Friendship

Lokesh was delighted to see his old friend Laxman at a restaurant after his morning walk. He had stopped there to enjoy his usual cup of tea. Laxman was equally happy to see Lokesh, and the two friends greeted each other warmly.

Both had worked together in the Forest Department and had settled in Bengaluru after their retirement. It had been nearly three months since they had last met.

After exchanging pleasantries, Laxman said, "Lokesh, I was away from India with my family. We visited Sydney and a few other places, and returned only last week."

Lokesh replied, "I too went abroad recently. I visited Dubai and returned last week. I am sorry I couldn't inform you about my trip. It was quite unexpected."

"Really? What took you to Dubai?" asked Laxman curiously.

Lokesh explained, "An old classmate of mine, who is now settled in Dubai, invited me to spend some time with him. Unfortunately, he had lost his only son in a tragic accident. He was completely heartbroken and finding it extremely difficult to cope with the loss. Knowing that I was one of his closest friends, he wanted me to be with him during this painful period.

"I immediately agreed and stayed with him for some time. We visited several important places in Dubai, and I tried my best to keep him occupied and help him overcome his grief. On the day I left, he told me that my presence and companionship had considerably eased his emotional burden. I felt happy that I could offer him some comfort during such a difficult time."

Laxman listened attentively and said softly, "That is so true, Lokesh. The presence of close friends can make a tremendous difference when someone is going through sorrow."

He continued, "Something similar happened to me during my visit to Sydney. One of my close friends there lost his father, who had been his guide, philosopher, and constant companion for nearly three decades. He was deeply affected by his father's passing and wanted someone close to share his feelings. He specifically requested that I spend some time with him, and I readily agreed.

"I stayed with him, listened to his feelings, and accompanied him to various places. On my last day, before I left for India, he was visibly happier. He thanked me wholeheartedly for spending time with him when he needed companionship the most."

Lokesh was surprised by the coincidence. "What an extraordinary coincidence! We had not met for three months, and both of us happened to travel abroad for almost the same reason—to console close friends who were struggling with the loss of their loved ones."

Laxman smiled and replied, "Yes, Lokesh. We may not always be able to solve another person's problems or remove their sorrow. But our presence, kind words, patient listening, and genuine affection can give them the strength to face difficult situations."

Before they parted, both friends exchanged a meaningful smile and agreed:

**"Consoling someone in times of grief is one of the greatest gifts we can offer. True friendship is not merely about sharing happy moments; it is also about standing beside one another during the darkest hours of life."**

K.Ragavan

Small Story 790.T

 

சிறுகதை 790**

**உண்மையான நட்பின் ஆறுதல்**

காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, வழக்கம்போல் ஒரு கோப்பை தேநீர் அருந்துவதற்காக உணவகத்திற்குச் சென்ற லோகேஷ், அங்கு தனது பழைய நண்பர் லக்ஷ்மணைப் பார்த்ததும் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். லக்ஷ்மணும் லோகேஷைப் பார்த்ததில் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்து, இருவரும் அன்புடன் ஒருவரையொருவர் நலம் விசாரித்துக் கொண்டனர்.

இருவரும் வனத்துறையில் ஒன்றாகப் பணியாற்றி, ஓய்வு பெற்ற பிறகு பெங்களூருவில் குடியேறியவர்கள். கடந்த மூன்று மாதங்களாக அவர்கள் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை.

சிறிது நேரம் உரையாடிய பிறகு லக்ஷ்மண் கூறினார்.

"லோகேஷ், நான் குடும்பத்தினருடன் இந்தியாவை விட்டு வெளியே சென்றிருந்தேன். சிட்னி மற்றும் வேறு சில இடங்களுக்குச் சுற்றுப்பயணம் செய்துவிட்டு, கடந்த வாரம்தான் திரும்பி வந்தேன்."

அதற்கு லோகேஷ், "நானும் சமீபத்தில் வெளிநாடு சென்றிருந்தேன். துபாய்க்குச் சென்றுவிட்டு கடந்த வாரம்தான் திரும்பினேன். என்னுடைய பயணம் எதிர்பாராத விதமாக அமைந்ததால், உனக்குத் தகவல் தெரிவிக்க முடியவில்லை. அதற்காக வருந்துகிறேன்" என்றார்.

"அப்படியா? துபாய்க்கு என்ன காரணமாகச் சென்றாய்?" என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார் லக்ஷ்மண்.

லோகேஷ் விளக்கத் தொடங்கினார்.

"என்னுடைய பள்ளிப் பருவ நண்பர் ஒருவர் தற்போது துபாயில் வசித்து வருகிறார். அவர் என்னைச் சிறிது காலம் தன்னுடன் தங்கியிருக்கும்படி அன்புடன் அழைத்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஒரு விபத்தில் தனது ஒரே மகனை இழந்துவிட்டார். அந்தத் துயரத்திலிருந்து அவரால் மீள முடியாமல் மிகவும் மனவேதனையில் இருந்தார். அவருடைய நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவனான நான் அவருடன் இருந்தால் ஆறுதலாக இருக்கும் என்று நினைத்தார்.

நானும் உடனடியாக அவருடைய அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, சில நாட்கள் அவருடன் தங்கினேன். துபாயில் உள்ள பல முக்கியமான இடங்களுக்கு இருவரும் சென்றோம். அவருடைய மனக்கவலையைக் குறைத்து, வேறு விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தச் செய்வதற்கு என்னால் முடிந்தவரை முயற்சி செய்தேன்.

நான் இந்தியாவுக்குத் திரும்பும் நாளன்று, என்னுடைய வருகையும் உடனிருப்பும் தனது மனச்சுமையைப் பெருமளவு குறைத்ததாக அவர் கூறினார். வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான நேரத்தில் அவருக்கு என்னால் சிறிதளவாவது ஆறுதல் அளிக்க முடிந்ததை நினைத்து மகிழ்ச்சியடைந்தேன்."

இதைக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த லக்ஷ்மண் மெதுவாகக் கூறினார்.

"நீ சொல்வது முற்றிலும் உண்மை, லோகேஷ். ஒருவர் துயரத்தில் இருக்கும்போது நெருங்கிய நண்பர்களின் அருகாமையும் அன்பும் அவருக்கு மிகப்பெரிய ஆறுதலை அளிக்கும்."

தொடர்ந்து அவர் கூறினார்.

"எனக்கும் சிட்னி பயணத்தின்போது இதேபோன்ற அனுபவம் ஏற்பட்டது. அங்கு வசிக்கும் என்னுடைய நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் தனது தந்தையை இழந்துவிட்டார். கடந்த முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவருடைய தந்தை வழிகாட்டியாகவும், வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் துணையாகவும் இருந்தவர். தந்தையின் மறைவு அவரை மிகவும் பாதித்துவிட்டது. தனது மனக்கவலைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள நெருக்கமான ஒருவர் தேவைப்பட்டார். அதனால், தன்னுடன் சிறிது காலம் இருக்கும்படி குறிப்பாக என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டார். நானும் உடனடியாக அதற்கு ஒப்புக்கொண்டேன்.

நான் அவருடன் தங்கினேன். அவருடைய மனக்குமுறல்களைப் பொறுமையாகக் கேட்டேன். பல்வேறு இடங்களுக்கும் அவருடன் சென்றேன். நான் இந்தியாவுக்குப் புறப்படும் கடைசி நாளன்று, அவர் முன்பைவிட மனமகிழ்ச்சியுடன் காணப்பட்டார். தனக்கு மிகவும் தேவைப்பட்ட நேரத்தில் என்னுடன் இருந்து ஆறுதல் அளித்ததற்காக மனதார நன்றி தெரிவித்தார்."

இதைக் கேட்ட லோகேஷ் ஆச்சரியத்துடன் கூறினார்.

"என்ன ஓர் அற்புதமான தற்செயல் நிகழ்வு! கடந்த மூன்று மாதங்களாக நாம் சந்தித்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், நம் இருவருமே கிட்டத்தட்ட ஒரே காரணத்திற்காக வெளிநாடு சென்றிருக்கிறோம். அன்புக்குரியவர்களை இழந்து தவித்த நெருங்கிய நண்பர்களுக்கு ஆறுதல் அளிப்பதற்காகவே நமது பயணங்கள் அமைந்திருக்கின்றன!"

லக்ஷ்மண் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

"ஆம், லோகேஷ். மற்றவர்களின் பிரச்சினைகளை நம்மால் எப்போதும் தீர்க்க முடியாது. அவர்களுடைய துயரத்தையும் முற்றிலும் நீக்கிவிட முடியாது. ஆனால், நம்முடைய அன்பான அருகாமை, ஆறுதலான வார்த்தைகள், பொறுமையாகச் செவிமடுத்துக் கேட்பது, உண்மையான பாசம் ஆகியவை அவர்கள் வாழ்க்கையின் கடினமான சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்ளத் தேவையான மனவலிமையை அளிக்கும்."

பிரிவதற்கு முன்பு, இருவரும் அர்த்தமுள்ள புன்னகையுடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு, ஒரு கருத்தை மனதார ஏற்றுக்கொண்டனர்.

**"துயரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிப்பது நாம் அவர்களுக்கு வழங்கக்கூடிய மிகச்சிறந்த பரிசுகளில் ஒன்றாகும். உண்மையான நட்பு என்பது மகிழ்ச்சியான தருணங்களை மட்டும் பகிர்ந்துகொள்வதல்ல; வாழ்க்கையின் இருண்ட நேரங்களிலும் ஒருவருக்கொருவர் உறுதுணையாக நிற்பதே உண்மையான நட்பின் அடையாளமாகும்."**

**கே. ராகவன்

10-11-26