Small Story 606.

 Small Story 606:

The Gift of Blessings

After receiving his promotion as Chief Executive, Ram was posted to Singapore for training. Ram had been working for a Singapore-based pharmaceutical company for more than a decade in various positions. Because of his dedication and excellent performance, he was elevated to the position of Chief Executive and was asked to visit the company headquarters in Singapore for training and to meet the Directors.

As instructed by the company, Ram left Chennai and reached Singapore, where he was warmly received by the Public Relations Officer. The next day, Ram arrived at the office and was greeted by the Board of Directors. All the Directors applauded Ram’s work and appreciated the tremendous growth of the Indian market under his leadership. The company now had 100 representatives, five Regional Managers, and 20 District Managers, with a huge turnover from its limited range of vitamin products.

The Managing Director began his speech:

“We are proud to have Ram with us. His new position will be based in Bengaluru, where our new factory will begin operations shortly.”

Ram was delighted to hear that the company’s new factory in India would soon be functioning, bringing greater recognition and growth to the organization.

After spending a week in Singapore and visiting many places, Ram returned to Chennai. His wife, Vasanthy, was very happy because many of her friends were settled in Bengaluru, and she looked forward to spending time with them.

Vasanthy had a long-cherished wish. She hoped that Asha, the daughter of her close friend Nandhini, would one day marry her son Vikas. Ram also knew about this wish and silently prayed for it.

The following week, Ram and Vasanthy moved to their newly furnished apartment in Jayanagar, Bengaluru. One evening, Nandhini arrived with her daughter Asha and took them out for dinner. Vikas, an engineer working in Chennai, had recently received an offer from a German firm and was likely to be posted in Bengaluru for five years.

Ram and Vasanthy were happy to meet Nandhini and Asha. After spending time together, they returned home with hopes of arranging the marriage of Vikas and Asha. Nandhini too shared the same feelings and prayed for Vikas’s posting to Bengaluru. Her husband, Charan, was also eagerly waiting for Vikas’s arrival.

A few months later, Vikas joined the new firm in Bengaluru and married Asha. Both families were overjoyed and settled happily.

Sometimes, people’s ambitions and heartfelt wishes are fulfilled easily because they are truly blessed. Vasanthy and Nandhini were perfect examples of this beautiful blessing.

K.Ragavan

10-5-26

Small Story 606.T

 சிறுகதை 606:

ஆசீர்வாதத்தின் பரிசு

தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக (Chief Executive) பதவி உயர்வு பெற்ற பிறகு, ராம் சிங்கப்பூருக்கு பயிற்சிக்காக அனுப்பப்பட்டார். ராம், சிங்கப்பூரைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பல்வேறு பொறுப்புகளில் பணியாற்றி வந்தார். அவரது அர்ப்பணிப்பு மற்றும் சிறந்த செயல்திறன் காரணமாக, அவர் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக உயர்த்தப்பட்டு, நிறுவன இயக்குநர்களைச் சந்திக்கவும் பயிற்சி பெறவும் சிங்கப்பூருக்கு செல்லுமாறு கூறப்பட்டது.

நிறுவனத்தின் அறிவுறுத்தலின்படி, ராம் சென்னை நகரிலிருந்து புறப்பட்டு சிங்கப்பூரை அடைந்தார். அங்கு மக்கள் தொடர்பு அதிகாரி அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். மறுநாள், ராம் அலுவலகத்துக்கு சென்றபோது, இயக்குநர் குழுவினரால் மரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்டார். இந்திய சந்தையில் அவரது தலைமையின் கீழ் ஏற்பட்டிருந்த மிகப்பெரிய வளர்ச்சியை எல்லா இயக்குநர்களும் பாராட்டினர். நிறுவனத்தில் தற்போது 100 பிரதிநிதிகள், 5 பிராந்திய மேலாளர்கள் மற்றும் 20 மாவட்ட மேலாளர்கள் இருந்தனர். குறைந்த அளவிலான வைட்டமின் தயாரிப்புகள் இருந்தபோதிலும், நிறுவனம் மிகப்பெரிய வருமானத்தைப் பெற்றிருந்தது.

மேலாண்மை இயக்குநர் தனது உரையைத் தொடங்கினார்:

“ராம் எங்களுடன் இருப்பதில் எங்களுக்கு பெருமை. அவரது புதிய பொறுப்பு பெங்களூருவில் இருக்கும். அங்கு எங்கள் புதிய தொழிற்சாலை விரைவில் செயல்படத் தொடங்கும்.”

இந்தியாவில் நிறுவனத்தின் புதிய தொழிற்சாலை விரைவில் இயங்கவிருப்பது ராமுக்கு பேரானந்தத்தை அளித்தது. அது நிறுவனத்திற்கு மேலும் வளர்ச்சியும் மதிப்பும் தரும் என்று அவர் நம்பினார்.

ஒரு வாரம் சிங்கப்பூரில் தங்கி பல இடங்களைச் சுற்றிப்பார்த்த பிறகு, ராம் மீண்டும் சென்னை திரும்பினார். அவரது மனைவி வசந்தி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். ஏனெனில், அவரது பல தோழிகள் பெங்களூருவில் வசித்து வந்தனர்; அவர்களுடன் நேரம் செலவிடும் ஆசை அவருக்கிருந்தது.

வசந்திக்கு நீண்டநாள் ஆசை ஒன்று இருந்தது. தனது நெருங்கிய தோழியான நந்தினியின் மகள் ஆஷா, ஒருநாள் தனது மகன் விகாஸைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். இந்த ஆசையை ராமும் அறிந்திருந்தார்; மனதளவில் அதற்காக அவர் பிரார்த்தித்தும் வந்தார்.

அடுத்த வாரமே, ராம் மற்றும் வசந்தி, பெங்களூருவின் ஜெயநகரில் உள்ள புதிய அலங்கரிக்கப்பட்ட அடுக்குமாடி வீட்டிற்கு குடிபெயர்ந்தனர். ஒரு மாலை, நந்தினி தனது மகள் ஆஷாவுடன் வந்து, அனைவரையும் இரவு உணவிற்கு அழைத்துச் சென்றார். சென்னை நகரில் பொறியாளராக வேலை பார்த்து வந்த விகாஸ், சமீபத்தில் ஒரு ஜெர்மன் நிறுவனத்திலிருந்து வேலை வாய்ப்பு பெற்றிருந்தார். அவர் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு பெங்களூருவில் பணியமர்த்தப்பட வாய்ப்பிருந்தது.

ராம் மற்றும் வசந்தி, நந்தினி மற்றும் ஆஷாவை சந்தித்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அனைவரும் சேர்ந்து நேரம் கழித்த பிறகு, விகாஸ் மற்றும் ஆஷாவின் திருமணத்தை நடத்த வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையுடன் வீடு திரும்பினர். நந்தினிக்கும் அதே எண்ணம்தான் இருந்தது. விகாஸுக்கு பெங்களூருவில் வேலை அமைய வேண்டும் என்று அவர் பிரார்த்தித்தார். அவரது கணவர் சரணும், விகாஸின் வருகைக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தார்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, விகாஸ் பெங்களூருவில் உள்ள புதிய நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். பின்னர் அவர் ஆஷாவைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். இரு குடும்பங்களும் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ச்சியாக வாழத் தொடங்கினர்.

சில நேரங்களில், மனிதர்களின் கனவுகளும் மனமார்ந்த ஆசைகளும் மிகவும் எளிதாக நிறைவேறுகின்றன. அதற்கு காரணம் அவர்கள் உண்மையிலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதுதான். வசந்தியும் நந்தினியும் அந்த அழகான ஆசீர்வாதத்தின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள்.

கே. ராகவன்

10-5-26

Small Story 605.

 Small Story 605

 The Number Game

Savitri came to her cabin, where three people were waiting for her. One of them asked anxiously, “Madam, will the ongoing crisis between Iran and the US come to an end? My son is working in the Middle East. He wants to return, but he worries whether he will get a good package in our country.”

Savitri was the Editor-in-Chief of a leading news journal in Chennai. She adjusted her spectacles and replied calmly, “I cannot say anything with certainty now. Today, some news reports have already suggested that the US-Iran conflict has intensified, but I am still waiting for reports from our correspondents. The situation between these two countries is highly unpredictable.”

The man, Manikam, smiled faintly. “I know you from your journalism college days. I took the liberty of asking you not only as a journalist but also as an astrologer, because of your authenticity. You are my friend’s daughter, and though he passed away a few years ago, you still respect me like your own father.”

Savitri smiled warmly. “True, Uncle. I understand your concern for your son. But I feel the situation may not change very quickly.”

“Thank you, Madam,” Manikam said. “My friends also wanted to know whether the recent ongoing political issue in our state will be resolved smoothly.”

“It will be resolved,” Savitri replied confidently. “We believe in democracy. Whatever the differences of opinion among parties, ultimately the verdict of the majority must be accepted. The party with the highest numbers should form the administration.”

The other two friends nodded. “Thank you, Madam, for your assurance. We too believe that the party with the majority of votes should govern the nation.”

Savitri continued thoughtfully, “I agree there are shortcomings in the system. Still, I hope they will be managed wisely. Sometimes, even when no one comes forward responsibly, I feel sorry for our policies. In the end, everything becomes a number game.”

The three men exchanged glances and agreed. “Yes, the number game is always played in our system.”

Satisfied with the eminent journalist’s balanced views on policy, democracy, and power, the three visitors thanked her and left the cabin quietly.

KRagavan

9-5-26

Small Story 605.T

 சிறுகதை 605

எண்களின் விளையாட்டு

சாவித்ரி தனது அலுவலக அறைக்குள் வந்தாள். அங்கு மூவர்  காத்திருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் பதட்டமாகக் கேட்டார்:

“மேடம், தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கும் ஈரான்–அமெரிக்கா மோதல் முடிவுக்கு வருமா? என் மகன் மத்திய கிழக்கில் வேலை செய்கிறான். அவன் இந்தியாவிற்கு திரும்ப விரும்புகிறான். ஆனால் இங்கே அவனுக்கு நல்ல சம்பளத்துடன் வேலை கிடைக்குமா என்று கவலைப்படுகிறான்.”

சாவித்ரி சென்னை நகரின் முன்னணி செய்தி இதழின் முதன்மை ஆசிரியர். கண்ணாடியைச் சரிசெய்து அமைதியாகப் பதிலளித்தாள்:

“இப்போது உறுதியாக எதையும் சொல்ல முடியாது. இன்று வந்த சில செய்திகளில் அமெரிக்கா–ஈரான் மோதல் மேலும் தீவிரமடைந்ததாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. ஆனால் எங்கள் நிருபர்களிடமிருந்து வரும் முழு தகவல்களை நான் இன்னும் காத்திருக்கிறேன். இந்த இரு நாடுகளுக்கிடையிலான நிலைமை மிகவும் கணிக்க முடியாததாக உள்ளது.”

மாணிக்கம் மெதுவாகச் சிரித்தார்.

“உங்களை  கல்லூரி நாட்களிலிருந்தே எனக்குத் தெரியும். உங்கள் நேர்மையும் நம்பகத்தன்மையும் காரணமாக, பத்திரிகையாளராக மட்டுமல்லாமல் ஜோதிடராகவும் உங்களிடம் கேட்கத் துணிந்தேன். நீங்கள் என் நண்பரின் மகள். அவர் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் இறந்துவிட்டாலும், இன்னும் என்னை உங்கள் தந்தையைப் போல மதிக்கிறீர்கள்.”

சாவித்ரி அன்புடன் சிரித்தாள்.

“அது உண்மைதான், அங்கிள். உங்கள் மகனைப் பற்றிய கவலை எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் இந்த நிலைமை விரைவில் மாறும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.”

“நன்றி, மேடம்,” என்றார் மாணிக்கம். “என் நண்பர்களும் நமது மாநிலத்தில் தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கும் அரசியல் பிரச்சினை சுமுகமாகத் தீருமா என்று জানতে விரும்புகிறார்கள்.”

“அது தீர்ந்துவிடும்,” என்று நம்பிக்கையுடன் கூறினாள் சாவித்ரி.

“நாம் ஜனநாயகத்தை நம்புகிறோம். கட்சிகளுக்கிடையில் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், இறுதியில் பெரும்பான்மையின் தீர்ப்பை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியது அவசியம். அதிக எண்ணிக்கையைக் கொண்ட கட்சியே ஆட்சியை அமைக்க வேண்டும்.”

மற்ற இருவரும் தலையசைத்தனர்.

“நன்றி, மேடம். நாமும் பெரும்பான்மை வாக்குகளைப் பெற்ற கட்சியே நாட்டை ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்று நம்புகிறோம்.”

சாவித்ரி சிந்தனையுடன் தொடர்ந்தாள்:

“இந்த அமைப்பில் குறைகள் இருப்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். இருந்தாலும் அவை புத்திசாலித்தனமாக கையாளப்படும் என்று நம்புகிறேன். சில சமயங்களில், யாரும் பொறுப்புடன் முன்வராதபோது, நமது கொள்கைகளை நினைத்து வருந்துகிறேன். இறுதியில், எல்லாமே ஒரு எண்களின் விளையாட்டாக மாறிவிடுகிறது.”

அந்த மூவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டு சம்மதித்தனர்.

“ஆம், இந்த எண்களின் விளையாட்டு எப்போதும் நமது அமைப்பில் நடந்து கொண்டே இருக்கிறது.”

கொள்கை, ஜனநாயகம் மற்றும் அதிகாரம் குறித்து அந்தப் புகழ்பெற்ற பத்திரிகையாளர் கூறிய சமநிலையான கருத்துகளில் திருப்தியடைந்த மூவரும், சாவித்ரியிடம் நன்றி கூறி அமைதியாக அறையை விட்டு வெளியேறினர்.

— கே. ராகவன்

9-5-26

Letter

 The Zayed National Museum's recognition doesn't come as a surprise

The National

Our readers have their say on the stories of the week

May 08, 2026

I write in reference to Faisal Al Zaabi’s article Zayed National Museum named among world’s most beautiful by Prix Versailles (May 6): the UAE has earned many accolades over the years, and this latest recognition is yet another prestigious addition. The honour bestowed in Paris by Prix Versailles – awards given in the field of architecture – highlights Abu Dhabi as a global cultural hub and reflects the nation’s commitment to architectural excellence and heritage preservation. In addition to its cultural achievements, the UAE has also demonstrated strong diplomatic leadership in recent crises, protecting its citizens and maintaining stability through measured and effective responses. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 604.

 Small Story 604: 

Poongulam Encounter

Rajesh reached Poongulam Village to scout locations for his new film. The village was 100 kilometers away from the bustling city of Bengaluru. It had been recommended by Rajesh’s classmate Shekar, who had settled there many years ago.

Rajesh was a celebrated film director who had earned many accolades for his movies. His films were appreciated by audiences and honored by several organizations. Among the twenty-five films he had directed, winning two National Awards was considered his greatest achievement. His talented team of technicians had always stood by him and delivered excellent work.

Rajesh’s thoughts were interrupted when Shankar arrived to receive him.

“Hey buddy, how are you?” asked Shankar warmly.

Rajesh smiled. “I am fine. This is a beautiful village with excellent locations.”

Shankar whispered, “Let us go to my house and take some rest. At 4 PM, our Panchayat Board Chairman himself will meet us. We can discuss the filming locations and permissions.”

That evening, Chairman Raju arrived and introduced himself.

“I am your fan, sir,” he said happily. “We are honored that you have selected our Poongulam for your new film.”

Rajesh smiled and replied softly, “I have always wanted to highlight villages in my films. Many talented people live in villages. Today, every village has internet and educational facilities. The children studying here are intelligent and will play an important role in developing our country in the future.”

He continued, “Poongulam is a beautiful village, well maintained by you and the villagers. Shankar, my old friend, knows my taste well, so he suggested this place. I am happy to shoot my new film entirely in this village over a four-month schedule. I am confident Poongulam will become widely known after the film releases.”

Raju felt proud and said, “I am sure you will make our village famous, Director sir.”

After spending three days exploring the locations, Rajesh returned to Bengaluru with confidence that his new film would receive a warm welcome from the people.

K.Ragavan

8-5-26

Small Story 604.T

 சிறுகதை 604:

பூங்குளம் சந்திப்பு

தனது புதிய திரைப்படத்திற்கான படப்பிடிப்பு இடங்களைத் தேடி, ராஜேஷ் பூங்குளம் கிராமத்திற்குச் சென்றார். அந்த கிராமம், பரபரப்பான பெங்களூரு நகரத்திலிருந்து 100 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்தது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அங்கே குடியேறியிருந்த அவரது வகுப்பு தோழன் சேகர், அந்த கிராமத்தை அவருக்கு பரிந்துரைத்திருந்தான்.

ராஜேஷ், பல விருதுகளை வென்ற புகழ்பெற்ற திரைப்பட இயக்குநர். அவரது திரைப்படங்கள் மக்களிடையே பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றதோடு, பல அமைப்புகளாலும் பாராட்டப்பட்டிருந்தன. அவர் இயக்கிய இருபத்தைந்து திரைப்படங்களில், இரண்டு தேசிய விருதுகளை வென்றது அவரது மிகப் பெரிய சாதனையாகக் கருதப்பட்டது. திறமையான தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் கொண்ட அவரது குழு எப்போதும் அவருக்கு துணையாக இருந்து சிறந்த பணியை வழங்கி வந்தது.

அப்போது சங்கர் வந்து சேர்ந்ததால், ராஜேஷின் சிந்தனை கலைந்தது.

“ஏய் நண்பா, எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று சங்கர் அன்புடன் கேட்டான்.

ராஜேஷ் புன்னகையுடன்,

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். இது மிகவும் அழகான கிராமம். படப்பிடிப்பிற்கு அருமையான இடங்கள் இருக்கின்றன,” என்றார்.

சங்கர் மெதுவாக,

“வாங்க, முதலில் என் வீட்டிற்கு சென்று ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளலாம். மாலை 4 மணிக்கு நம்ம ஊராட்சி மன்றத் தலைவர் நேரில் வந்து உங்களைச் சந்திப்பார். அப்போது படப்பிடிப்பு இடங்கள் மற்றும் அனுமதிகள் பற்றி பேசலாம்,” என்றான்.

அன்றைய மாலை, தலைவர் ராஜு வந்து தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார்.

“சார், நான் உங்கள் ரசிகன்,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

“எங்கள் பூங்குளம் கிராமத்தை உங்கள் புதிய திரைப்படத்திற்காகத் தேர்ந்தெடுத்தது எங்களுக்கு பெருமையாக உள்ளது.”

ராஜேஷ் மெதுவாக புன்னகைத்து,

“என் திரைப்படங்களில் கிராமங்களின் அழகையும் வாழ்க்கையையும் காட்ட வேண்டும் என்பது என் நீண்டநாள் ஆசை. கிராமங்களில் பல திறமையான மக்கள் வாழ்கிறார்கள். இப்போது ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் இணைய வசதியும் கல்வி வாய்ப்புகளும் உள்ளன. இங்கே படிக்கும் குழந்தைகள் மிகவும் புத்திசாலிகள்; எதிர்காலத்தில் நாட்டின் முன்னேற்றத்தில் அவர்கள் முக்கிய பங்கு வகிப்பார்கள்,” என்றார்.

அவர் தொடர்ந்து,

“பூங்குளம் மிகவும் அழகான கிராமம். நீங்கள் மற்றும் கிராம மக்கள் இதை நன்றாக பராமரித்து வருகிறீர்கள். என் பழைய நண்பர் சங்கர் என் ரசனையை நன்றாக அறிவார். அதனால்தான் இந்த இடத்தை பரிந்துரைத்தார். நான்கு மாதங்கள் முழுவதும் இங்கேயே என் புதிய திரைப்படத்தை படமாக்க உள்ளேன். படம் வெளியான பிறகு பூங்குளம் எல்லோராலும் அறியப்படும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உள்ளது,” என்றார்.

இதைக் கேட்டு பெருமிதம் அடைந்த ராஜு,

“இயக்குநர் சார், நீங்கள் எங்கள் கிராமத்தை நிச்சயமாகப் புகழ்பெறச் செய்வீர்கள்,” என்றார்.

மூன்று நாட்கள் படப்பிடிப்பு இடங்களை ஆராய்ந்த பிறகு, தனது புதிய திரைப்படம் மக்களிடையே நல்ல வரவேற்பைப் பெறும் என்ற நம்பிக்கையுடன் ராஜேஷ் மீண்டும் பெங்களூருக்குத் திரும்பினார்.

கே. ராகவன்

8-5-26