Small Story 569.T

 

சிறுகதை 569

கோவிலில் அடையாள அட்டை சந்திப்பு

விஜயவாடாவைச் சேர்ந்த ஓய்வு பெற்ற உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியர் ராமப்பா, தனது மனைவியை மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் இழந்த பின், தனது மகனுடன் பெங்களூரில் வசித்து வந்தார். திருப்பதி திருமலையில் உள்ள திருமலை திருப்பதி வெங்கடேஸ்வரர் கோவில்ல் ஸ்ரீ வெங்கடேஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை அவருக்கு எப்போதும் இருந்தது. மிகுந்த முயற்சியுடன், அவரது மகன் மூத்த குடிமக்களுக்கு வழங்கப்படும் தரிசன டிக்கெட்டை முன்பதிவு செய்து வைத்தான்.

தரிசன நாள் வந்தது. ராமப்பா கவுன்டருக்குச் சென்றார். அப்போது அதிகாரி அவரிடம் அடையாள அட்டை கேட்டார். உடனே அவரது மனம் பதறியது—அவருடைய அடையாள அட்டை இருந்த மொபைல் போன், ஹோட்டலில், சுமார் 3 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் விட்டுவந்துவிட்டதை அவர் நினைத்தார்.

“மன்னிக்கவும் ஐயா, அடையாள அட்டை இல்லாமல் உங்களை அனுமதிக்க முடியாது,” என்று அதிகாரி உறுதியாகச் சொன்னார்.

கவலையுடன், உதவியற்ற நிலையில், ஹோட்டலுக்கு சென்று திரும்பும் நேரத்தில் தனது தரிசன நேரம் தவறிவிடும் என்று உணர்ந்த ராமப்பா, மனம் உடைந்து திரும்பிச் செல்லத் தொடங்கினார்.

அந்த நேரத்தில், ஒரு மனிதர் அவரை அணுகினார்.

“ஐயா, எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று அவர் அன்புடன் கேட்டார்.

ராமப்பா அவரைப் பார்த்தார். முகம் பரிச்சயமாகத் தோன்றவில்லை.

“ஐயா, நான் சஞ்சீவ் ரெட்டி—உங்கள் 10ஆம் வகுப்பு மாணவன். நீங்கள் எப்போதும் என்னை நன்றாகப் படிக்க ஊக்குவித்தீர்கள்,” என்றார்.

ராமப்பாவின் முகம் மகிழ்ச்சியில் ஒளிர்ந்தது. “ஆஹா! நீங்களா? எப்படி இருக்கிறாய், மகனே?” என்று கேட்டார்.

சஞ்சீவ் புன்னகைத்தார். “நான் இங்கே பணியில் இருக்கிறேன். கவலைப்படாதீர்கள் ஐயா, நான் உதவுகிறேன்.”

அவர் இப்போது கோவில் நிர்வாகத்தில் அதிகாரியாக பணியாற்றி வந்தார். தாமதிக்காமல், ராமப்பாவை உள்ளே அழைத்து சென்று, கருவறைக்கு அருகில் நிற்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தினார்.

அந்த சில நிமிடங்கள், ராமப்பா இறைவனின் முன் முழுமையாக பக்தியில் மூழ்கி நின்றார். அவரது கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

கைகளை கூப்பி, சஞ்சீவை நோக்கி அவர் சொன்னார்:

“இன்று நான் உண்மையிலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன். என் மாணவனின் காரணமாக இவ்வளவு அமைதியான, அருகிலிருந்து தரிசனம் கிடைத்தது. என் வகுப்பில் நீ எப்போதும் முதல் மாணவன்… இன்று மீண்டும் நிரூபித்துள்ளாய்—படிப்பில் மட்டுமல்ல, நல்ல மனிதராகவும்.”

அவரது குரல் உணர்ச்சியால் தடுக்கியது.

“இன்று உன்னை சந்திக்கவில்லை என்றால், நான் இறைவனைப் பார்க்கவே முடியாமல் போயிருப்பேன்… ஆனால் அதை நீ சாத்தியமாக்கிவிட்டாய்.”

சஞ்சீவ் தாழ்மையுடன் தலையசைத்தார்.

ராமப்பா, கண்ணீருடன், அமைதியாக தலையசைத்து நன்றியுடன் நின்றார்—மகிழ்ச்சியுடனும், திருப்தியுடனும், ஆழ்ந்த உணர்ச்சியுடனும்.

K.Ragavan

3-4-26

Small Story 568.

 Small Story 568

A Small Increase, A Big Bond

Bhimarao was shocked to see the sudden increase in commercial gas prices. He grew worried about his small hotel, which catered daily to around 200 people with both tiffin and meals. Despite rising costs, he did not want to increase the prices of his dishes. His motto had always been to serve middle-class people with quality food at reasonable rates.

His hotel, Café Rama, was located near an industrial area, where most customers were average earners. Bhimarao and his wife, Pramila, were a dedicated and honest couple. They had no interest in a modern, luxurious lifestyle; instead, they found happiness in supporting middle-income families with simple, affordable meals. For over 12 years, they had built not just a business, but a community.

One day, as Bhimarao sat deep in thought, Raghu—a loyal customer for more than seven years—walked in. Raghu regularly ate at the hotel and appreciated both the quality and pricing.

“Namaste, Bhimarao sir,” Raghu said warmly. “Due to the unexpected global situation, everything has changed. Costs are rising everywhere, and it’s not the government’s fault alone. We all understand your situation.”

Bhimarao listened quietly.

Raghu continued, “I spoke to our regular customers—those who have been eating here for more than five years. We all agreed to support you. You can increase meal prices by ₹5 and tiffin items by ₹1. It’s a small change, and it won’t burden us, but it will help you manage the gas price increase.”

He smiled and added, “Café Rama is more than just a place to eat. For over 12 years, you’ve created something special. From tomorrow, please implement this change. Don’t worry—we are all with you. Just continue serving us your quality food.”

Hearing these words, Pramila’s eyes filled with tears. “Rama’s name has brought us a family of 100 people,” she said softly. “Your support means everything to us.”

Bhimarao was stunned. The bonding and affection of his customers touched his heart deeply. What he had built was not just a hotel—it was a family united by trust, care, and shared values.

K.Ragavan

2-4-26

Small Story 568.T

 சிறுகதை 568

சிறிய உயர்வு, பெரிய உறவு

பீமராவ் வணிக எரிவாயு விலைகளில் ஏற்பட்ட திடீர் உயர்வை பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தார். தினமும் டிபன் மற்றும் உணவுகளுடன் சுமார் 200 பேருக்கு சேவை செய்த அவரது சிறிய ஹோட்டல் குறித்து அவர் கவலைப்படத் தொடங்கினார். செலவுகள் அதிகரித்தாலும், தனது உணவுகளின் விலையை உயர்த்த அவர் விரும்பவில்லை. நடுத்தர மக்களுக்கு தரமான உணவை நியாயமான விலையில் வழங்க வேண்டும் என்பதே அவரது கொள்கையாக இருந்தது.

அவரது ஹோட்டல் “கஃபே ராமா” தொழிற்சாலை பகுதியின் அருகில் அமைந்திருந்தது. அங்கு வரும் பெரும்பாலான வாடிக்கையாளர்கள் சாதாரண வருமானம் கொண்டவர்களே. பீமராவும் அவரது மனைவி பிரமிலாவும் நேர்மையும் அர்ப்பணிப்பும் கொண்ட தம்பதியர். அவர்கள் நவீன ஆடம்பர வாழ்க்கையில் ஆர்வம் கொள்ளவில்லை; அதற்கு பதிலாக, நடுத்தர மக்களுக்கு எளிய, மலிவான உணவை வழங்குவதிலேயே மகிழ்ச்சியை கண்டனர். 12 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, அவர்கள் ஒரு வணிகத்தை மட்டும் அல்லாமல், ஒரு சமூகத்தையே உருவாக்கியிருந்தனர்.

ஒரு நாள், ஆழ்ந்த சிந்தனையில் அமர்ந்திருந்த பீமராவிடம், ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக விசுவாசமான வாடிக்கையாளராக இருந்த ரகு உள்ளே வந்தார். ரகு அங்கு அடிக்கடி உணவருந்தி, அதன் தரத்தையும் விலையையும் பாராட்டுபவர்.

“நமஸ்தே, பீமராவ் சார்,” என்று ரகு அன்புடன் கூறினார். “எதிர்பாராத உலகளாவிய சூழ்நிலை காரணமாக எல்லாம் மாறிவிட்டது. செலவுகள் எங்கும் உயர்ந்துவிட்டன. இது அரசாங்கத்தின் தவறு மட்டும் அல்ல. உங்கள் நிலையை நாங்கள் அனைவரும் புரிந்துகொள்கிறோம்.”

பீமராவ் அமைதியாகக் கேட்டார்.

ரகு தொடர்ந்து, “ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இங்கு உணவருந்தும் நம்முடைய வழக்கமான வாடிக்கையாளர்களுடன் நான் பேசினேன். உங்களுக்கு ஆதரவாக நாங்கள் முடிவு செய்துள்ளோம். நீங்கள் உணவின் விலையை ₹5வும், டிபன் பொருட்களின் விலையை ₹1வும் உயர்த்தலாம். இது சிறிய மாற்றம் தான்; எங்களுக்கு சுமையாக இருக்காது. ஆனால் உங்களுக்கு எரிவாயு விலை உயர்வை சமாளிக்க உதவும்.”

அவர் சிரித்தபடி மேலும் சொன்னார், “கஃபே ராமா ஒரு உணவகம் மட்டுமல்ல. 12 ஆண்டுகளாக நீங்கள் ஒரு சிறப்பான ஒன்றை உருவாக்கியுள்ளீர்கள். நாளை முதல் இந்த மாற்றத்தை அமல்படுத்துங்கள். கவலைப்பட வேண்டாம்—நாங்கள் அனைவரும் உங்களுடன் இருக்கிறோம். உங்கள் தரமான உணவை தொடர்ந்து எங்களுக்கு வழங்குங்கள்.”

இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பிரமிலாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின. “ராமாவின் பெயர் எங்களுக்கு 100 பேர் கொண்ட ஒரு குடும்பத்தை அளித்துள்ளது,” என்று அவர் மெதுவாக கூறினார். “உங்களுடைய ஆதரவு எங்களுக்கு எல்லாமே.”

பீமராவ் மெய்சிலிர்ந்தார். தனது வாடிக்கையாளர்களின் பாசமும் ஒற்றுமையும் அவரது இதயத்தை ஆழமாக தொட்டது. அவர் உருவாக்கியது ஒரு ஹோட்டல் மட்டுமல்ல—நம்பிக்கை, அக்கறை, மற்றும் பகிரப்பட்ட மதிப்புகளால் இணைந்த ஒரு குடும்பம்.

K.Ragavan

2-4-26

Small Story 567.

 Small Story 567: 

Magic Tattoo

Anita never expected a call from her friend Shruthi in the U.S.

“Hey, how are you? Day after tomorrow I’m coming to Bengaluru for a relative’s marriage,” Shruthi said excitedly. “I also want an appointment with your professional tattoo artist after five days. Last time you showed me your tattoo design—I loved it! I want the same style, along with my favorite deity. Don’t forget to book it. Bye, see you soon!”

Anita was amazed. Ever since she got her recent tattoo, nearly six of her friends had gone to the same artist through her recommendation. Shruthi, who lived in Denver, had first met Anita through her sister Asha during a visit.

Her husband Ram smiled and whispered, “Nice, your idea has become so popular.”

Anita laughed. “True, he really does professional work.”

Later that afternoon, their daughter Kavya  returned from college. When she heard that Shruthi was coming, she felt both happy and surprised.

“I think I want a tattoo like yours, Mom,” she said.

As she sipped her tea, Kavya  added thoughtfully, “Tattooing is becoming a worldwide trend. It’s a beautiful passion, but also a bit expensive and permanent.”

Anita smiled warmly. “You’re right—and you’re growing wiser every day.”

Kavya blushed shyly at her mother’s words.

K.Ragavan

1-4-26

Small Story 567.

 

சிறுகதை 567:

மந்திர டாட்டூ

அனிதா தனது தோழி ஸ்ருதி அமெரிக்காவில் இருந்து அழைப்பார் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

“ஹேய், எப்படி இருக்கிறாய்? நாளை மறுநாள் நான் பெங்களூருக்கு ஒரு உறவினர் திருமணத்துக்காக வருகிறேன்,” என்று ஸ்ருதி உற்சாகமாக சொன்னாள். “அதற்கு ஐந்து நாட்களுக்கு பிறகு, உன் தொழில்முறை டாட்டூ கலைஞரிடம் எனக்கு ஒரு அபாயின்மெண்ட் வேண்டும். கடந்த முறை நீ காட்டிய டாட்டூ டிசைன் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது! அதே ஸ்டைலில், என் பிடித்த தெய்வத்தையும் சேர்த்து வேண்டும். மறக்காமல் முன்பதிவு செய்து வை. சரி, சீக்கிரம் சந்திப்போம்!”

அனிதா ஆச்சரியமடைந்தாள். சமீபத்தில் அவள் டாட்டூ போட்டதிலிருந்து, அவளது பரிந்துரையின் மூலம் ஆறு நண்பர்கள் அதே கலைஞரிடம் சென்றிருந்தனர். டென்பரில் வசிக்கும் ஸ்ருதி, முன்பு தனது சகோதரி ஆஷாவின் மூலம் அனிதாவை சந்தித்திருந்தாள்.

அவளது கணவர் ராம் சிரித்தபடி மெதுவாகச் சொன்னார், “நல்லது, உன் யோசனை இப்போது மிகவும் பிரபலமாகி விட்டது.”

அனிதா சிரித்தாள். “ஆமாம், அவர் உண்மையில் தொழில்முறை வேலை செய்கிறார்.”

அன்று மதியம், அவர்களது மகள் காவ்யா கல்லூரியிலிருந்து வீடு திரும்பினாள். ஸ்ருதி வருகிறாள் என்று கேட்டதும், அவளுக்கு மகிழ்ச்சியும் ஆச்சரியமும் ஏற்பட்டது.

“அம்மா, உன்னைப் போல ஒரு டாட்டூ நான் போடிக்கொள்ள நினைக்கிறேன்,” என்று அவள் சொன்னாள்.

தேநீர் குடித்துக்கொண்டே, காவ்யா சிந்தனையுடன் கூறினாள், “டாட்டூ போடுவது உலகளவில் ஒரு போக்காக மாறி வருகிறது. இது ஒரு அழகான ஆர்வம் தான், ஆனால் கொஞ்சம் செலவானதும், நிரந்தரமானதும்.”

அனிதா அன்புடன் சிரித்தாள். “நீ சொல்வது சரி—நாளுக்கு நாள் நீ அதிகம் புத்திசாலியாக வளர்கிறாய்.”

அம்மாவின் வார்த்தைகளை கேட்ட காவ்யா வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.

கே. ராகவன்

1-4-26

Small Story 566.

 Small Story 566.

Music Encounter

The trio—Sonia, Smitha, and Sneha—had been close friends for more than a decade. They made it a point to meet and celebrate all important occasions together.

One morning, Smitha returned from the gym and uploaded a two-minute video on social media. Just then, Sonia called her with excitement.

“Hey, good news! This evening at our favorite restaurant, a singer will perform old Kannada and Hindi songs for one and a half hours. There’s no entry fee—we only have to pay for the food. We can sit, eat, and enjoy. It’s a new concept! My friends have already been there and were thrilled. The program happens three days a week at this restaurant and on other days in different places. Sneha is coming—you should come too!”

“Sure,” said Smitha. “Luckily, I’ll be free this evening. I’ll be there by 7:45 PM.”

That evening, the trio gathered at the restaurant and were surprised to see around 75 people already seated. At exactly 8 PM, the performance began with an old song of Dr. Rajkumar. As they relished a variety of snacks, the friends enjoyed one and a half hours of nostalgic Kannada and Hindi melodies.

After the program, the trio stepped out and began their short ten-minute walk back to their apartment, where all three lived.

Sonia whispered, “Do you know? The singer is neither from Karnataka nor Mumbai—he’s from Madurai.”

The others were shocked. “Really?”

They had always thought people from the South were conservative about learning other languages. But they deeply admired the singer, Tirunavukarasu, for his amazing voice and flawless pronunciation.

It was truly a magical evening for the trio.

K.Ragavan

31-3-26

Small Story 566.T

 

சிறுகதை 566 – இசையின் அதிர்ச்சி சந்திப்பு

சோனியா, ஸ்மிதா, ஸ்நேகா—இந்த மூன்று பெண்களும் பத்து ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இணைந்திருந்தனர். அவர்களது நட்பு சாதாரணம் அல்ல… எதுவோ விளங்காத ஒரு பிணைப்பு போல. ஒவ்வொரு முக்கிய நாளையும் அவர்கள் தவறாமல் சேர்ந்து கொண்டாடுவார்கள்… அது ஒரு பழக்கம் அல்ல… ஒரு வித மர்மமான கட்டாயம் போல.

ஒரு காலையில், ஜிம்மில் இருந்து திரும்பிய ஸ்மிதா, இரண்டு நிமிட வீடியோவை சமூக வலைதளத்தில் பதிவேற்றினாள். அதே நேரத்தில், சோனியாவின் அழைப்பு—சாதாரணமாக இல்லை… அவளது குரலில் ஒரு விசித்திரமான உற்சாகம்.

“ஹேய்… இன்று மாலை நம்ம பிடித்த ஹோட்டலில் ஒரு பாடகர் வர்றாராம்… பழைய கன்னட, ஹிந்தி பாடல்கள்… ஒரு மணி நேரம் பாதி… நம்ம சும்மா உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு கேட்கலாம்… எந்த நுழைவு கட்டணமும் இல்லை…” அவள் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஏதோ அழைப்பாக இல்லாமல்… இழுக்கும் சக்தி போல இருந்தது.

“நீயும் வரணும்… ஸ்நேகாவும் வர்றா…”

“சரி…” என்றாள் ஸ்மிதா… ஆனால் ஏதோ விளக்கமில்லாத தயக்கம் உள்ளுக்குள் எழுந்தது.

அந்த மாலை…

அவர்கள் ஹோட்டலுக்கு வந்தபோது… ஏற்கனவே 75 பேர் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர். ஆனால் அந்த அமைதி… சாதாரணமல்ல. ஒரு வித காத்திருப்பு… ஒரு நெருடல்.

சரியாக 8 மணி…

பாடல் தொடங்கியது.

முதல் பாடல்… டாக்டர் ராஜ்குமார் பாடல்…

அந்த குரல்… மனித குரலா… இல்லை வேறெதுவா… என்று கூட புரியவில்லை. ஒவ்வொரு சுரத்திலும் ஒரு நிழல்… ஒரு பழைய நினைவின் நெருப்பு… அவர்கள் சாப்பிட்ட உணவின் ருசியும் மறந்து போனது. நேரம் மெதுவாக நகர்ந்தது… அல்லது நின்றுவிட்டதா…?

ஒரு மணி நேரம் பாதி… முடிந்தது.

வெளியே வந்த மூவரும்… அமைதியாக நடந்தார்கள். பத்து நிமிட பாதை… ஆனால் அது முடிவில்லாததாக உணர்ந்தது.

அப்போது சோனியா மெதுவாக சொன்னாள்…

“உங்களுக்கு தெரியுமா… அந்த பாடகர்… கர்நாடகாவோ… மும்பையோ இல்ல… மதுரையிலிருந்து…”

அவர்கள் இருவரும் நடுங்கினர்.

“என்ன…?”

அவர்களுக்கு எப்போதும் தோன்றியது—மற்ற மொழிகளை இவ்வளவு சரியாக பேச முடியாது என்று…

ஆனால் அந்த குரல்…

அந்த உச்சரிப்பு…

அது சாதாரண மனிதருடையதா?

திருநாவுக்கரசு…

அந்த பெயர் கூட அவர்களின் மனதில் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது…

அந்த இரவு… ஒரு இசை நிகழ்ச்சி அல்ல…

ஒரு மறக்க முடியாத…

அதிர்ச்சியான…

மர்மமான அனுபவம்…

K.Ragavan

31-3-26