Small Story 525.T

சிறுகதை 525 ஒரு பிறந்தநாள் சம்பவம் வசந்தி தனது தந்தை கிருஷ்ணனை தொலைபேசியில் அழைத்தாள். அவர் அமெரிக்காவின் புளோரிடா மாநிலத்திற்கு தனது மகனைச் சந்திக்கப் பயணம் செய்திருந்தார். அவளது குரலில் உற்சாகமும் பெருமையும் பொங்கியது. “அப்பா, எனக்கு ஒரு நல்ல செய்தி இருக்கிறது!” என்று அவள் தொடங்கினாள். தன் பணியிடத்தில் கிடைத்த பதவி உயர்வைப் பற்றி அவள் கூறினாள் — அவள் வேலை செய்த பதிப்பக நிறுவனத்தில் கிளை பொறுப்பாளராக உயர்த்தப்பட்டிருந்தாள். தொழில்வாழ்க்கை வெற்றியுடன் சேர்ந்து, அவளுக்கு மிகவும் நெருக்கமான இன்னொரு விஷயத்தையும் பகிர்ந்தாள். சமூகப் பிரச்சினைகளில் ஆழ்ந்த ஆர்வம் கொண்டதும், எழுதுவதில் மிகுந்த விருப்பம் கொண்டதும் ஆன அவள், தன்னுடைய சமீபத்திய நாவலை இப்போதுதான் முடித்திருந்தாள். “அது சரியாக 525 பக்கங்கள்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னாள். “மேலும் தெரியுமா? அதை வெளியிட நிறுவனம் ஆர்வம் காட்டுகிறது.” கிருஷ்ணன் அந்த அழைப்பை ஸ்பீக்கரில் வைத்தார்; அவன் மனைவி பங்கஜமும் கேட்கும்படி. இருவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். “ஐந்நூற்று இருபத்தைந்து பக்கங்களா?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டாள் பங்கஜம். “அந்த எண்ணிக்கையை எப்படி தீர்மானித்தாய்?” வசந்தி மெதுவாக சிரித்தாள். “எனக்கே தெரியவில்லை, அம்மா. எழுதித் முடித்து இறுதி பிரதியை பார்த்தபோது 525 பக்கங்கள் வந்தது. என் பிறந்த தேதி 12-ஆம் தேதி… ஏதோ இந்த எண் எனக்கு சிறப்பாக தோன்றுகிறது.” பங்கஜம் புன்னகைத்தாள். “நாம் ஜோதிடம் அல்லது கணிப்புகளில் நம்பிக்கை வைப்பதில்லை. ஆனால் இப்படிப்பட்ட சம்பவச் சேர்க்கைகள் எப்போதும் இனிமையாகவே இருக்கும்.” கிருஷ்ணன் பெருமையுடன் மெதுவாகச் சொன்னார், “இது மிகப் பெரிய சாதனை, வசந்தி. புத்தக வெளியீட்டு விழாவிற்கு நாங்கள் நிச்சயமாக நேரத்தில் வந்து விடுவோம். உன் பக்கத்தில் நின்றிருக்க விரும்புகிறோம்.” அன்று அவர்கள் மனங்களில் எல்லா விதத்திலும் மகிழ்ச்சி நிரம்பியது. கிருஷ்ணன், பங்கஜம், வசந்தி — இவர்களுக்கு அது 525 என்ற எண்ணைப் பற்றியது மட்டும் அல்ல. அது கடின உழைப்பைப் பற்றியது, கனவுகள் நனவாகியது பற்றியது, குடும்பத்துடன் வெற்றியைப் பகிர்ந்த மகிழ்ச்சியைப் பற்றியது. அவர்களின் மகிழ்ச்சி உண்மையிலேயே அளவற்றதாக இருந்தது. கே. ராகவன் 18-2-26

Small Story524.

Small Story 524 Destined to Meet Again Nirmala never expected to meet Arun at the Bangalore City railway station. A year ago, he had come to her house in Chennai as a prospective groom—and had rejected her. Now, as she arrived in Bangalore to attend a wedding, she noticed a handsome man smiling at her. It was Arun. For a moment, both were surprised. Then Nirmala smiled politely. “What a pleasant surprise to see you here!” Arun said warmly. “I came to receive a guest, but he cancelled at the last minute. Where are you headed?” “To Jayanagar,” Nirmala replied. “I’ll take a cab.” “I live in Jayanagar too,” Arun said quickly. “Please come with me. I’ll drop you.” Nirmala hesitated. After all, he had once refused to marry her. But not wanting to seem rude, she agreed and followed him to his car. As they drove, Arun asked, “Are you here for work?” “Yes. I recently joined an IT company. I’ll be reporting to their branch office here from tomorrow.” “Congratulations! Do you have family in Jayanagar?” “No, the company has provided accommodation.” When they reached her place, Arun smiled. “This is your house? I stay just a few houses away.” Nirmala thanked him and was about to leave when he said, “If you don’t mind, please come to my house this evening for tea.” He handed her his card and asked her to call before coming. That evening, Nirmala visited his house. Arun welcomed her and introduced his sister, Niraja. After tea and snacks, Arun spoke softly. “Today is the same day I visited your home last year,” he said. “I rejected the proposal for a reason. My parents were in the U.S. visiting my elder brother. That very day, my brother met with an accident. My parents felt it was a bad sign and asked me not to proceed.” Nirmala listened quietly. Niraja gently added, “At that time, perhaps it was God’s will. But now, if you are not married, would you consider my brother again? He has always felt bad about that day.” Arun continued, “My parents later realized we had rejected a very sweet girl. Just yesterday, my father called and said if you are still unmarried, I should try to contact you. I didn’t know how to reach you—and today, by God’s grace, I met you.” Nirmala was overwhelmed. She had postponed her marriage earlier, unsure of her future. Now, everything seemed to fall into place. Three months later, with the blessings of both families, Arun and Nirmala were married in a grand auditorium in Bangalore. Truly, they were destined to meet again. Sometimes, what seems like rejection is only a delay in God’s perfect plan. K.Ragavan 17-2-26

Small Story 524.T

சிறுகதை 524 மீண்டும் சந்திக்க விதிக்கப்பட்டவர்கள் நிர்மலா, பெங்களூரு நகர ரயில் நிலையத்தில் அருணை மீண்டும் சந்திப்பேன் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு, அவர் சென்னையில் உள்ள அவளது வீட்டிற்கு வரன் பார்க்க வந்திருந்தார் — ஆனால் அவளை நிராகரித்திருந்தார். இப்போது, ஒரு திருமண நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்க பெங்களூரு வந்திருந்த நிர்மலா, தன்னை நோக்கி சிரித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு அழகான இளைஞனை கவனித்தாள். அவர் அருண்தான். ஒரு நிமிடம் இருவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர். பின்னர் நிர்மலா மரியாதையுடன் சிரித்தாள். “இங்கே உங்களைப் பார்க்கும் சந்தோஷம் எவ்வளவு தெரியுமா!” என்று அருண் உஷ்ணமாகச் சொன்னார். “ஒரு விருந்தினரை வரவேற்க வந்தேன். ஆனால் அவர் கடைசி நிமிடத்தில் வர முடியாது என்று சொன்னார். நீங்கள் எங்கே போகிறீர்கள்?” “ஜெயநகருக்கு,” என்றாள் நிர்மலா. “நான் ஒரு காப் எடுத்துக் கொள்கிறேன்.” “நானும் ஜெயநகரில்தான் வசிக்கிறேன்,” என்று அருண் உடனே சொன்னார். “தயவு செய்து என்னுடன் வாருங்கள். நான் உங்களை விட்டுச் செல்கிறேன்.” நிர்மலா சிறிது தயங்கினாள். ஏனெனில், ஒருகாலத்தில் அவர் தான் அவளை திருமணம் செய்ய மறுத்திருந்தார். இருந்தாலும் மரியாதைக்காக சம்மதித்து, அவரது காரை நோக்கி சென்றாள். பயணத்தின் போது அருண் கேட்டார்: “நீங்கள் இங்கே வேலைக்காக வந்திருக்கிறீர்களா?” “ஆம். சமீபத்தில் ஒரு ஐ.டி நிறுவனத்தில் சேர்ந்தேன். நாளை முதல் இங்குள்ள கிளை அலுவலகத்தில் பணியில் சேர இருக்கிறேன்.” “வாழ்த்துகள்! ஜெயநகரில் உங்களுக்கு உறவினர்கள் இருக்கிறார்களா?” “இல்லை. நிறுவனம் தங்கும் வசதியை ஏற்பாடு செய்துள்ளது.” அவர்கள் அவள் தங்கும் இடத்துக்கு வந்தபோது, அருண் சிரித்தபடி, “இதுதானா உங்கள் வீடு? நான் சில வீடுகள் தள்ளியே இருக்கிறேன்,” என்றார். நிர்மலா நன்றி கூறி செல்ல முயன்றபோது, “உங்களுக்கு விருப்பமிருந்தால், இன்று மாலை என் வீட்டிற்கு தேநீர் குடிக்க வாருங்கள்,” என்று அழைத்தார். தனது விசிட்டிங் கார்டை கொடுத்து, வருவதற்கு முன் அழைக்கச் சொன்னார். அன்றைய மாலை நிர்மலா அவரது வீட்டிற்கு சென்றாள். அருண் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்று, தனது சகோதரி நிராஜாவை அறிமுகப்படுத்தினார். தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டி முடிந்தபின், அருண் மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தார். “இன்று, நான் உங்கள் வீட்டிற்கு வந்த அதே நாள்,” என்றார். “அன்று நான் அந்த தொடர்பை நிராகரித்ததற்குக் காரணம் இருந்தது. என் பெற்றோர் அமெரிக்காவில், என் அண்ணனைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தார்கள். அதே நாளில், என் அண்ணன் விபத்தில் சிக்கினார். அது நல்ல அறிகுறி அல்ல என்று எண்ணி, அந்த உறவை முன்னேற்ற வேண்டாம் என்று அவர்கள் கூறினர்.” நிர்மலா அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். நிராஜா மெதுவாகச் சொன்னாள்: “அப்போது அது கடவுளின் எண்ணம் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இப்போது நீங்கள் திருமணம் ஆகாமல் இருந்தால், என் அண்ணனை மறுபடியும் யோசிப்பீர்களா? அந்த நாள் பற்றி அவர் எப்போதும் வருத்தப்பட்டார்.” அருண் தொடர்ந்தார்: “பிறகு, நாம் ஒரு நல்ல பெண்ணை நிராகரித்தோம் என்று என் பெற்றோர் உணர்ந்தார்கள். நேற்றுதான் என் அப்பா அழைத்து, நீங்கள் இன்னும் திருமணம் ஆகாமல் இருந்தால் உங்களைத் தொடர்பு கொள்ளச் சொன்னார். எப்படி தொடர்பு கொள்வது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இன்று, கடவுளின் அருளால், உங்களை சந்தித்தேன்.” நிர்மலா மனம் நெகிழ்ந்தாள். தனது எதிர்காலம் குறித்து தெளிவில்லாமல் இருந்ததால், முன்பு திருமணத்தை தள்ளிப் போட்டிருந்தாள். இப்போது எல்லாம் சரியான நேரத்தில் அமைந்தது போல தோன்றியது. மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, இரு குடும்பங்களின் ஆசீர்வாதத்துடன், பெங்களூரில் உள்ள ஒரு பெரிய மண்டபத்தில் அருண் மற்றும் நிர்மலா திருமணம் செய்து கொண்டனர். உண்மையிலேயே அவர்கள் மீண்டும் சந்திக்க விதிக்கப்பட்டவர்கள். சில நேரங்களில், நிராகரிப்பு என்பது தோல்வி அல்ல — அது கடவுளின் சரியான நேரத்திற்கான ஒரு தாமதம் மட்டுமே. K.Ragavan 17-2-26

Tribute 915.

Tribute to Seshadri 915 Today, I would like to remember and appreciate a truly remarkable person known for his humble and devoted service to the community. I have known Mr. Seshadri for more than four and a half decades, and his life has been a shining example of selfless dedication. His noble and yeoman service of providing free lunch every single day to more than two hundred people is not only admirable but truly God-blessed. He is settled in Tiruchirappalli (Trichy), in the sacred town of Srirangam. Through his establishment, Athithi Sathkaram, he has created a space where compassion and hospitality flourish. and many also take parcels. The most astonishing aspect is that there is no rate card and no compulsion to pay for the meals. Every day, delicious dishes are served along with two varieties of sweetson auspicious occasions, reflecting generosity and care. When asked about the sponsor behind this great deed, the humble response from his associates is that it is the blessings of Ranganatha flowing through devotees and friends — all without Mr. Seshadri ever asking. I sincerely pray for Mr. Seshadri’s continued service to humanity, good health, and long life. May those who visit Srirangam receive the divine blessings of Lord Ranganatha along with the warmth and nourishment of Seshadri’s gracious hospitality. K.Ragavan 16-2-26

Small Story 523.

Small Story 523. Miracle Dining – Blessed by Ranganatha Kothai and Ambujam boarded a train to Tiruchirappalli (Trichy) to attend a wedding and visit the temple. After a six-hour journey, they reached the city and checked into their accommodation. Taking some rest, they later proceeded to the wedding hall, blessed the bride—whom they knew very well—and enjoyed a delicious lunch while spending quality time with friends. By evening, they returned to their room. After 5 p.m., they visited the famous Sri Ranganathaswamy Temple. As frequent visitors, they were familiar with the priests and were fortunate to have a peaceful and fulfilling darshan. Back at the hotel, their neighbor mentioned, “Madam, if you would like home-style food, you must visit Athithi Satkaram Kaingaryam place near the temple. You will be amazed.” The next morning, curious and eager, they visited the place. To their surprise, nearly 100 people were seated and enjoying a wholesome meal served with two varieties of sweets and several delicious dishes. Volunteers warmly served everyone with smiles. There was no fixed tariff; people could contribute whatever they wished, and there was absolutely no compulsion. Kothai and Ambujam were astonished. This noble kaingaryam (selfless service) had been carried out for many year The person behind the show never asked anyone for money and never encouraged publicity. Many visitors even carried food parcels home. When the two friends inquired about the sponsor behind this generous service, the volunteers simply replied, “God alone.” was only an instrument blessed by Lord Ranganatha to serve humanity. Deeply moved, Kothai and Ambujam were touched to tears. Inspired by his humility and devotion, they voluntarily contributed ₹5000 to support the noble cause of feeding everyone without discrimination. They returned home with hearts full of gratitude, realizing that true devotion lies not only in temple visits but also in selfless service t o humanity.But regretof asking the person-sname but only remembering AthithiSatkaram K.Ragavan 16-2-26

Kudos to Dictor Indhu.

The recent N3 Clinical Excellence Award bestowed upon the eminent surgeon, Dr. Indhu, in the UK is truly remarkable and admirable. It is a rare and well-deserved honor for such a dedicated professional. This prestigious recognition is yet another feather in the cap of the Pallivarmangalam Group. Kudos to Dr. Indhu on this outstanding achievement! K.Ragavan

Small Story 522.

Small Story 522. A Good Encounter with an RTO Stalwart Basavaraj had recently been transferred from Mysore to Bengaluru, and he had just one year of service left before retirement. One Sunday morning, he decided to walk from his house to his favorite old restaurant for breakfast. As he relished a crispy masala dosa, he suddenly heard someone call his name. To his surprise, it was his old friend Ram. Basavaraj knew Ram well—a sincere journalist who always took a keen interest in the problems of the common man. Ram worked selflessly and never expected anything in return for his service to society. “Hey Ram! How are you? How is your wife? And your daughter Aparna?” Basavaraj asked warmly. “All are fine,” Ram replied with a smile. “Yesterday, our friend Manjunath told me that you have been transferred to the Bengaluru RTO office. I’m glad to hear that.” After a brief exchange of pleasantries, Ram grew serious. “In fact, I was thinking of writing about an issue that affects senior citizens. Whenever they walk on platforms or roads in areas like JP Nagar, they are disturbed by the harsh and confusing horn sounds of vehicles. It is difficult to recognize whether the sound comes from a scooter or a four-wheeler. The noise creates fear and confusion, especially for elderly people.” He continued, “Since you are an excellent officer in the Regional Transport Office with a good track record, could you suggest to your higher officials that vehicle horns should have distinct sounds according to the size and type of vehicle? That way, people—especially senior citizens—can easily identify them and feel safer.” Basavaraj nodded thoughtfully. “Thank you for your valuable suggestion, Ram. Before I retire, I will certainly do my best to propose this idea to the authorities. If implemented, it could make our roads safer and more comfortable for everyone.” After ten minutes, Ram took leave, feeling confident that his good friend Basavaraj would take the matter seriously. Both friends parted with hope—one with a sense of responsibility, and the other with faith that positive change was possible when dedicated officers and concerned citizens worked together. K.Ragavan 15-2-26