Small Story 548T

 

சிறுகதை 548: வதந்திகளை நம்ப வேண்டாம்

ஷாலினி (Shalini) முன்பதிவு செய்தால் தன்னுடைய எரிவாயு சிலிண்டர் கிடைக்குமா என்று கவலையுடன் இருந்தாள். நடந்து கொண்டிருந்த பிரச்சினைகள் மற்றும் தொலைக்காட்சி சேனல்களில் நடைபெறும் கடுமையான விவாதங்கள் அவளை மிகவும் பதற்றப்படுத்தின.

அந்த சமயம் அவளுடைய தோழி வசந்தி (Vasanthy) அழைத்தாள்.

“ஹே ஷாலினி, எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“நான் கொஞ்சம் கவலையாக இருக்கிறேன்,” என்று ஷாலினி சொன்னாள்.

“எங்கும் எரிவாயு பற்றாக்குறை பற்றி செய்திகள் வருகிறது. நான் முன்பதிவு செய்தால் சிலிண்டர் வரும் என உறுதியாக தெரியவில்லை.”

வசந்தி மெதுவாக சிரித்தாள்.

“அதற்காக கவலைப்பட வேண்டாம்! நான் நேற்று எரிவாயு பதிவு செய்தேன். மாலையே அது வந்து விட்டது.”

ஷாலினிக்கு சிறிது நிம்மதி ஏற்பட்டது. ஆனாலும் அவள் சொன்னாள்,

“தொலைக்காட்சியில் நடக்கும் எல்லா விவாதங்களும் விஷயம் மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது போல காட்டுகிறது.”

வசந்தி பதிலளித்தாள்,

“என் கணவர் ராம் (Ram) கவலைப்பட வேண்டாம் என்று சொன்னார். நம்முடைய தேவைக்கு போதுமான கையிருப்பு இருக்கிறது என்று அவர் கூறினார். அரசு சர்வதேச தொடர்புகளையும் ஏற்பாடுகளையும் வைத்திருக்கிறது. அதனால் விநியோகத்தில் எந்த தடையும் இருக்காது.”

அவள் மேலும் கூறினாள்,

“சிலர் தேவையில்லாமல் பதட்டத்தை பரப்புகிறார்கள் என்று ராம் நினைக்கிறார். எரிவாயு விநியோகத்திற்காக அரசு பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது. கூடவே வளைகுடா பகுதிகளில் சிக்கித் தவித்த இந்தியர்களையும் அரசு திரும்ப கொண்டு வந்துள்ளது.”

ஷாலினி மெதுவாக சொன்னாள்,

“ஆம், உன் கணவர் ராம் ஒரு பத்திரிகையாளர். அவருடைய உண்மைத்தன்மையை எல்லோரும் மதிக்கிறார்கள். நாம் மக்களால் பரப்பப்படும் வதந்திகளை நம்பக் கூடாது.”

“அப்படித்தான்,” என்று வசந்தி சொன்னாள்.

“ராம் எப்போதும் நம்பிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும் என்றும் தேவையில்லாத பயத்தை பரப்பக்கூடாது என்றும் கூறுவார்.”

ஷாலினி தலை அசைத்தாள்.

“நீ இப்போது அழைத்தது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. இப்போது உண்மை நிலைமை என்ன என்பதை நான் நன்றாக புரிந்துகொண்டேன்.”

“சரி,” என்று வசந்தி அன்புடன் சொன்னாள்.

“நல்ல நாளாக இருக்கட்டும். கவனமாக இரு—மற்றும் உன் எரிவாயுவை முன்பதிவு செய்ய மறக்காதே!”

ஷாலினி சிரித்தாள். இப்போது அவள் மனம் அமைதியாகவும் நிம்மதியாகவும் இருந்தது.

கே. ராகவன்

13-03-26

I

Small Story 547.

 Small Story 547

Lucky Encounter

While walking one morning, somebody called Ram. When he looked back, he saw that it was his neighbour, Madhusudan. Both of them used to walk together every day for about 45 minutes, and afterwards they would spend five minutes discussing the happenings of the day.

Ram looked around and asked Madhusudan, “Hey, where is Lucky? I miss him.” Lucky was Madhusudan’s sweet pet dog that he used to bring along on their walks. Ram had gone to Tirunelveli for a marriage and had returned only the previous day after fifteen days. During that time, he had missed the cute and lovable Lucky.

Madhusudan whispered, “You are meeting me after fifteen days. In between, my son came along with my grandson Anirudh, a ten-year-old cute boy who liked Lucky very much. Before leaving, he took Lucky with him to Australia. My son had come on official work, and since his son loved Lucky so much, I gave the dog to him.”

He continued, “Even though I miss Lucky, he had already spent three wonderful years with me. Seeing my grandson happy with Lucky made my wife and me happy too.”

Ram nodded and said, “Lucky is very smart and affectionate. I will miss him, but Anirudh must be very happy there. Lucky is really lucky to fly to a new destination and enjoy life there. Perhaps it was destined by God for the pet to migrate to a new land and live the rest of his life there.”

Madhusudan softly replied, “Yes, Ram. Lucky is part of our family.”

After their walk, both of them went to Madhusudan’s house, had coffee together, and then left.

As Ram entered his flat later, he whispered to himself, “It was truly a lucky day.”

K.Ragavan

12-3-26

Small Story 547.T

 

சிறுகதை 547 –

 அதிர்ஷ்டமான சந்திப்பு

ஒரு காலை நடைப்பயிற்சிக்கு சென்றுகொண்டிருந்த ராமை யாரோ அழைத்தார்கள். அவர் திரும்பிப் பார்த்தபோது, அது அவருடைய அயலவர் மதுசூதன் என்பதைக் கண்டார். அவர்கள் இருவரும் தினமும் சுமார் 45 நிமிடங்கள் ஒன்றாக நடைப்பயிற்சி செய்வார்கள். அதன் பிறகு ஐந்து நிமிடங்கள் அந்த நாளின் நிகழ்வுகளைப் பற்றி பேசுவார்கள்.

ராம் சுற்றி நோக்கி மதுசூதனிடம் கேட்டார்:

“ஏய், லக்கி எங்கே? அவனை நான் மிகவும் மிஸ் செய்கிறேன்.”

லக்கி என்பது மதுசூதனின் இனிய செல்ல நாய். அவர் அதை நடைப்பயிற்சிக்கு எப்போதும் உடன் கொண்டு வருவார். ராம் ஒரு திருமணத்திற்கு Tirunelveli சென்றிருந்தார். அவர் பதினைந்து நாட்கள் கழித்து நேற்று தான் திரும்பி வந்தார். அந்த நாட்களில் அந்த அழகான, அன்பான லக்கியை அவர் மிகவும் நினைத்திருந்தார்.

மதுசூதன் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“நீ என்னை பதினைந்து நாட்களுக்கு பிறகு தான் பார்க்கிறாய். அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் என் மகன் வந்திருந்தான். அவன் உடன் என் பேரன் அனிருத் வந்தான். அவன் பத்து வயதான அழகான சிறுவன். அவனுக்கு லக்கி மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவர்கள் திரும்பிச் செல்லும் முன், லக்கியை அவர்களுடன் கொண்டு போனார்கள். என் மகன் அலுவலகப் பணிக்காக வந்திருந்தான். என் பேரனுக்கு லக்கி மிகவும் பிடித்திருந்ததால், நான் அந்த நாயை அவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டேன்.”

அவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:

“லக்கி இல்லாமல் எனக்கு நினைவாக இருந்தாலும், அவன் என்னுடன் மூன்று அருமையான ஆண்டுகளை கழித்தான். என் பேரன் லக்கியுடன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்த்ததும், எனக்கும் என் மனைவிக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சி.”

ராம் தலையசைத்து கூறினார்:

“லக்கி மிகவும் புத்திசாலி மற்றும் அன்பான நாய். நான் அவனை மிஸ் செய்வேன். ஆனால் அனிருத் அங்கே மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பான். லக்கி உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலி. ஒரு புதிய நாட்டிற்கு பறந்து சென்று அங்கே வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறான். ஒருவேளை கடவுள் அவன் ஒரு புதிய நாட்டில் வாழ வேண்டும் என்று விதித்திருக்கலாம்.”

மதுசூதன் மெதுவாகப் பதிலளித்தார்:

“ஆம் ராம், லக்கி எங்கள் குடும்பத்தின் ஒரு பகுதிதான்.”

நடைப்பயிற்சி முடிந்த பிறகு, அவர்கள் இருவரும் மதுசூதனின் வீட்டிற்கு சென்று ஒன்றாக காபி குடித்தார்கள். பின்னர் அவர்கள் தங்களது வீடுகளுக்குச் சென்றார்கள்.

பிறகு ராம் தனது வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது மெதுவாகத் தன்னிடம் தான் கூறிக் கொண்டார்:

“இன்று உண்மையிலேயே ஒரு அதிர்ஷ்டமான நாள்.”

– கே. ராகவன்

12-3-26

Small Story 546.

 Small Story 546

A Purposeful Reunion

After six months, Arun met his group of friends at their usual restaurant for breakfast. The restaurant, located in Judicial Colony, had recently opened and had become very popular. Every day it attracted a good crowd, and everyone in the area liked the quality of the dishes.

Arun greeted his friends warmly. They were eager to hear about his trip abroad. He happily shared how much he had enjoyed his stay in Singapore. The cleanliness and discipline there had impressed him greatly. People stood patiently in queues for buses and trains, and everything was well organized. Arun had spent three months in Singapore and another three months in New Zealand with his wife, Vrindha. They had returned home with many happy memories.

However, after coming back to his home city, Arun felt a little upset about some small but important issues. He noticed that when delivery items arrived, the shopkeepers often used very thin paper covers. When the items were heavy, the covers sometimes tore and everything fell down. Arun felt that thick covers should be used for carrying heavier items. His friends immediately agreed.

His friend Shashi said, “We are improving in many areas, but we should also correct small things like this. Strong covers are necessary for carrying heavy items.”

Arun was known for raising his voice for common people. Many of his earlier suggestions had been accepted after he raised complaints with the authorities. This time too, his friends asked him to take up the matter of using thicker covers.

Another friend, Athmarao, added another concern. He said that the letters printed on tablet strip packs were often too small and difficult to read. He suggested that the letters should be printed in a bigger size so people could read them easily.

Arun agreed that both points were valid. He was also touched that his friends had missed him during his long holiday. They enjoyed a good breakfast together while discussing these issues and requesting Arun to help bring about these improvements.

Before leaving, Arun shared some happy news. His nephew had secured a seat in a cinematography course at a famous institute run by an award-winning Sandalwood director. Everyone congratulated him and felt delighted.

The friends finally departed with smiles and happiness. They were glad to meet Arun after six months and hopeful that, with his help, their small but important concerns would soon be addressed.

K.Ragavan

11-3-26

Small Story 546.T

 

சிறுகதை 546

ஒரு நோக்கமுள்ள மீள்சேர்வு

ஆறு மாதங்களுக்கு பிறகு, அருண் தனது நண்பர்கள் குழுவை அவர்கள் வழக்கமாகச் சந்திக்கும் உணவகத்தில் காலை உணவிற்காகச் சந்தித்தார். நீதித்துறை காலனியில் அமைந்திருந்த அந்த உணவகம் சமீபத்தில் திறக்கப்பட்டிருந்தது மற்றும் மிகவும் பிரபலமாகிவிட்டது. தினமும் அங்கு நல்ல கூட்டம் இருந்தது; அந்தப் பகுதியில் உள்ள அனைவரும் அங்குள்ள உணவுகளின் தரத்தை விரும்பினர்.

அருண் தனது நண்பர்களை அன்புடன் வரவேற்றார். வெளிநாட்டு பயணத்தைப் பற்றி கேட்க அவர்கள் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தனர். அவர் மகிழ்ச்சியுடன் சிங்கப்பூரில் தங்கியிருந்த அனுபவங்களைப் பகிர்ந்தார். அங்குள்ள சுத்தமும் ஒழுக்கமும் அவரை மிகவும் கவர்ந்திருந்தது. மக்கள் பேருந்துகளுக்கும் ரயில்களுக்கும் பொறுமையாக வரிசையில் நின்று காத்திருந்தார்கள்; எல்லாமும் மிகவும் ஒழுங்காக இருந்தது.

அருண் தனது மனைவி விரிந்தாவுடன் மூன்று மாதங்கள் சிங்கப்பூரிலும், மேலும் மூன்று மாதங்கள் நியூசிலாந்திலும் தங்கியிருந்தார். பல இனிய நினைவுகளுடன் அவர்கள் வீட்டிற்கு திரும்பி வந்தனர்.

ஆனால் தனது சொந்த நகரத்திற்கு திரும்பிய பிறகு, சில சிறிய ஆனால் முக்கியமான விஷயங்கள் குறித்து அருணுக்கு சிறிது வருத்தமாக இருந்தது. கடைகளில் இருந்து பொருட்கள் வாங்கும்போது அல்லது விநியோகப் பொருட்கள் வரும்போது, கடைக்காரர்கள் மிகவும் மெல்லிய காகிதக் கவர்களைப் பயன்படுத்துவதை அவர் கவனித்தார். பொருட்கள் கனமாக இருந்தால், அந்தக் கவர்கள் கிழிந்து, உள்ளிருந்த பொருட்கள் கீழே விழுந்துவிடும். கனமான பொருட்களை எடுத்துச் செல்ல தடித்த கவர்கள் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அருண் நினைத்தார். அவரது நண்பர்கள் உடனே அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்கள்.

அவரது நண்பர் ஷஷி கூறினார்:

“பல துறைகளில் நாம் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் இப்படிப்பட்ட சிறிய விஷயங்களையும் சரி செய்ய வேண்டும். கனமான பொருட்களை எடுத்துச் செல்ல வலுவான கவர்கள் அவசியம்.”

பொதுமக்களின் நலனுக்காக குரல் எழுப்புபவராக அருண் அறியப்பட்டவர். அவர் முன்பு கூறிய பல ஆலோசனைகள் அதிகாரிகளிடம் புகார் அளித்த பிறகு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தன. இந்த முறைவும், தடித்த கவர்கள் பயன்படுத்தும் விஷயத்தை அவர் எடுத்துக்கொள்ளுமாறு நண்பர்கள் கேட்டுக்கொண்டனர்.

மற்றொரு நண்பர் ஆத்மராவ் இன்னொரு கவலையைச் சொன்னார். மாத்திரை ஸ்ட்ரிப் பொட்டலங்களில் அச்சிடப்பட்ட எழுத்துக்கள் மிகவும் சிறியதாக இருப்பதால் அவற்றைப் படிக்க கடினமாக இருப்பதாக அவர் கூறினார். மக்கள் எளிதாக வாசிக்கும்படி எழுத்துக்கள் பெரிய அளவில் அச்சிடப்பட வேண்டும் என்று அவர் பரிந்துரைத்தார்.

அருண் இந்த இரு கருத்துகளும் சரியானவை என்று ஒப்புக்கொண்டார். மேலும், தனது நீண்ட விடுமுறைக்குப் பிறகு நண்பர்கள் தன்னை நினைத்திருந்தது அவரை நெகிழச்செய்தது. அவர்கள் நல்ல காலை உணவை சுவைத்து கொண்டே இந்த விஷயங்களைப் பற்றி பேசினர் மற்றும் இந்த மாற்றங்களை ஏற்படுத்த அருண் உதவ வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டனர்.

புறப்படும் முன், அருண் ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தியையும் பகிர்ந்தார். அவரது அண்ணன் மகன், விருது பெற்ற ஒரு சாண்டல்வுட் இயக்குநர் நடத்தும் புகழ்பெற்ற நிறுவத்தில் ஒளிப்பதிவு (Cinematography) பாடநெறிக்கான இடத்தை பெற்றிருந்தான். இதைக் கேட்ட அனைவரும் அவரை வாழ்த்தி மகிழ்ந்தனர்.

இறுதியாக நண்பர்கள் அனைவரும் புன்னகையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் பிரிந்தனர். ஆறு மாதங்களுக்கு பிறகு அருணைச் சந்தித்ததில் அவர்கள் மகிழ்ந்தனர். மேலும், அவரது உதவியுடன் இந்தச் சிறிய ஆனால் முக்கியமான பிரச்சினைகள் விரைவில் தீரும் என்ற நம்பிக்கையும் அவர்களுக்கு இருந்தது.

கே. ராகவன்

11-3-26

Small Story 545.

 Small Story 545

A Friend’s Gratitude

Ranganna called his friend Karthik and invited him to come to his house for a get-together at 5 PM. Karthik asked what the occasion was. Ranganna whispered, “If you come, you will be surprised to see ten of our friends there. Come and you will know the reason.”

Karthik hung up the phone. He knew Ranganna always liked to give surprises, so he decided to wait and see what it was about.

Exactly at 5 PM, Karthik arrived at Ranganna’s beautiful independent house. Inside the hall, which was nicely decorated, he saw ten of their group friends already waiting. Everyone greeted each other warmly.

After a while, Ranganna began to speak.

“Dear friends, today my old friend Dorai is no more, but his grandson has been selected for the Under-16 cricket team for the upcoming matches. Please meet Ashwin.”

Ashwin folded his hands and greeted everyone respectfully.

Ranganna continued, “That is today’s joy. And yesterday’s joy is that we all witnessed the magnificent victory of our team in this World Cup T20 series. Samson made a great impact along with the others. For this double joy, I wanted to celebrate with all of you and also support Dorai’s family and Ashwin.”

Soon the food was served. There were starters, followed by two sweets, onion pakoda, masala dosa, and ice cream—dishes that everyone in the group loved. Ranganna knew each person’s taste and preferences because he had worked in a private detective service before retiring.

Everyone enjoyed the delicious meal. Ranganna then presented a precious cricket bat to Ashwin. It showed the deep affection he still had for his late friend Dorai and his family.

As they were leaving, Ram whispered to Karthik, “Yesterday was our team’s victory day, and today is Ranganna’s grand day.”

With happy hearts, everyone thanked Ranganna and left, remembering the true value of friendship and gratitude.

K.Ragavan

10-3-26

Small Story 545.T

 

சிறுகதை 545

ஒரு நண்பனின் நன்றி

ரங்கண்ணா தனது நண்பர் கார்த்திக்கிற்கு தொலைபேசி செய்து, மாலை 5 மணிக்கு தனது வீட்டில் நடைபெறும் ஒரு சிறிய கூடுகைக்கு வருமாறு அழைத்தார்.

“என்ன சந்தர்ப்பம்?” என்று கார்த்திக் கேட்டான்.

ரங்கண்ணா மெதுவாகச் சொன்னார்:

“நீ வந்தால் தான் தெரியும். நம்முடைய பத்து நண்பர்கள் அங்கே இருப்பதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவாய். வந்தால் காரணம் தெரியும்.”

கார்த்திக் போனை வைத்தான். ரங்கண்ணா எப்போதும் இப்படிப் பட்ட ஆச்சரியங்களை விரும்புவார் என்பதால், என்ன என்று காத்திருந்து பார்க்க முடிவு செய்தான்.

சரியாக மாலை 5 மணிக்கு, கார்த்திக் ரங்கண்ணாவின் அழகான தனி வீட்டிற்கு வந்தான். அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த ஹாலில், அவர்களுடைய குழுவில் சேர்ந்த பத்து நண்பர்கள் ஏற்கனவே காத்திருந்தனர். அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் அன்புடன் வரவேற்றனர்.

சிறிது நேரம் கழித்து ரங்கண்ணா பேசத் தொடங்கினார்.

“அன்புள்ள நண்பர்களே, இன்று என் பழைய நண்பர் துரை இல்லை. ஆனால் அவரது பேரன் அஷ்வின் வரவிருக்கும் போட்டிகளுக்கான அண்டர்-16 கிரிக்கெட் அணிக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவரைச் சந்தியுங்கள்.”

அஷ்வின் கைகளை கூப்பி அனைவருக்கும் மரியாதையுடன் வணக்கம் சொன்னான்.

ரங்கண்ணா தொடர்ந்து கூறினார்:

“இதுதான் இன்றைய மகிழ்ச்சி. நேற்று நம் அணியின் டி-20 உலகக் கோப்பை தொடரில் கிடைத்த பிரமாண்டமான வெற்றியையும் நாமெல்லாம் பார்த்தோம். சாம்சன் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து மிகச் சிறந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார். இந்த இரட்டை மகிழ்ச்சிக்காகவே நான் உங்களுடன் கொண்டாடவும், துரையின் குடும்பத்தையும் அஷ்வினையும் ஆதரிக்கவும் நினைத்தேன்.”

அதற்குப் பிறகு உணவு பரிமாறப்பட்டது. முதலில் ஸ்டார்டர்கள், பின்னர் இரண்டு வகை இனிப்புகள், வெங்காயப் பக்கோடா, மசாலா தோசை, ஐஸ்கிரீம்—இவை எல்லாம் அந்தக் குழுவில் உள்ள அனைவரும் விரும்பும் உணவுகள். ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்பு ரங்கண்ணா ஒரு தனியார் டிடெக்டிவ் சேவையில் வேலை செய்திருந்ததால், ஒவ்வொருவரின் விருப்பங்களையும் நன்றாக அறிந்திருந்தார்.

அனைவரும் சுவையான உணவை ரசித்தனர். பின்னர் ரங்கண்ணா அஷ்வினுக்கு ஒரு விலைமதிப்புள்ள கிரிக்கெட் பேட்டை பரிசாக அளித்தார். அது தனது மறைந்த நண்பர் துரை மற்றும் அவரது குடும்பத்தின்மீது அவருக்கிருந்த ஆழமான அன்பைக் காட்டியது.

அவர்கள் செல்லும்போது, ராம் மெதுவாக கார்த்திக்கிடம் சொன்னான்:

“நேற்று நம் அணியின் வெற்றி நாள்; இன்று ரங்கண்ணாவின் பெரிய நாள்.”

மகிழ்ச்சியான மனதுடன் அனைவரும் ரங்கண்ணாவுக்கு நன்றி கூறி வெளியேறினர். உண்மையான நட்பின் மதிப்பையும் நன்றியுணர்வையும் நினைவில் கொண்டு அவர்கள் சென்றனர்.

கே. ராகவன்

10-3-26