GoodMovie.

 I watched the Kannadafilm Aasphota recently for the first time. Although it was made nearly four decades ago, it remains highly impressive. The performances by Sridhar, Thriveni, Dattatreya, and the rest of the cast were excellent.

The melodious music composed by C. Aswath and the effective background score by S. P. Venkatesh enhanced the film's impact. The cinematography by S. Ramachandra and the crisp editing by Suresh Urs were remarkable.

Above all, the entire team was brilliantly guided by the versatile and award-winning director T. S. Nagabharana. Aasphota rightly earned many accolades and continues to stand as a memorable work in Kannada cinema.

K.Ragavan

Small Story 627.T

 

சிறுகதை 627

பாடகரின் எதிர்பாராத சந்திப்பு

தனது அத்தை மகன் சுப்புவுக்கான திருமணப் பேச்சு தொடர்பாக அத்தையைச் சந்தித்துவிட்டு ராம் வீட்டிற்கு திரும்பினார். மணமகளாகப் பார்க்கப்பட்ட பெண், ராமின் நண்பரான ஒரு மருத்துவரின் மகள். சுப்புவும் ஒரு மருத்துவரே. இருவரும் துபாயில் பணியாற்றி வந்தனர். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர்களது ஜாதகப் பொருத்தம் அமையவில்லை. ராமின் நண்பர் மிகவும் நல்ல குணமுடையவர் மற்றும் மதிப்பிற்குரியவர் என்பதால், இந்தத் தொடர்பு நடக்காதது ராமின் அத்தைக்கு மிகுந்த ஏமாற்றத்தை அளித்தது.

ராம் வீட்டிற்கு வந்தவுடன், அவரது மனைவி மல்லிகா,

“இப்போதுதான் உங்கள் மொபைலுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. உங்கள் மத்திய கிழக்கு காலத்து நண்பர் மணி பேசினார். நான் எடுத்துப் பேசுவதற்குள் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டது,” என்றார்.

உடனே ராமிற்கு மணி நினைவுக்கு வந்தார். மத்திய கிழக்கில் பணியாற்றிய காலத்தில், ராம் ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்தார். மணி ஒரு முன்னணி காப்பீட்டு நிறுவனத்தில் புகழ்பெற்ற காப்பீட்டு நிபுணராகப் பணியாற்றி வந்தார். அவர்கள் காலை நடைப்பயிற்சியிலும், தமிழ் சங்க நிகழ்ச்சிகளிலும் அடிக்கடி சந்தித்து பழகியவர்கள்.

மணி தனது தொழில்முறை வெற்றியால் மட்டுமல்லாமல், இனிமையான குரலால் சிறந்த பாடகராகவும் அறியப்பட்டவர். யூடியூப் மற்றும் ஸ்மியூல் தளங்களில் அவருக்கு ஆயிரக்கணக்கான ரசிகர்கள் இருந்தனர்.

ராம் உடனே மணிக்கு மீண்டும் அழைத்தார்.

“ராம்! என்ன ஒரு இனிய ஆச்சரியம்!” என்று மணி மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

“நாம் பேசியே கிட்டத்தட்ட பத்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டதே!”

சில நிமிடங்கள் நலம் விசாரித்த பிறகு, மணி கூறினார்:

“நான் இப்போது பெங்களூரில் இருக்கிறேன். என் மகளுக்காக ஒரு திருமணத் தொடர்பு பார்க்க வந்திருந்தேன். ஆனால் நான் தாமதமாக வந்ததால் அது கைகூடவில்லை.”

“அதைப் பற்றி கவலைப்படாதீர்கள்,” என்றார் ராம்.

“உங்கள் மகளைப் பற்றி சொல்லுங்கள்.”

“அவள் துபாயில் ஒரு மருத்துவமனையின் நிர்வாக அதிகாரியாக பணியாற்றுகிறாள்,” என்றார் மணி.

“அருமை! உடனே என் வீட்டிற்கு வாருங்கள். என் இருப்பிடத்தை அனுப்புகிறேன்,” என்று ராம் கூறினார்.

அழைப்பு முடிந்ததும், ராம் தனது அத்தைக்கு தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு, அருகில் வசிக்கும் ஜோதிடரையும் அழைத்துக்கொண்டு வருமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

அரை மணி நேரத்திற்குள் அத்தையும் ஜோதிடரும் வந்துவிட்டனர். அதே நேரத்தில் மணியும் ராமின் வீட்டை அடைந்தார்.

ராம் மணியை தனது அத்தைக்கு அறிமுகப்படுத்தி,

“இவர் என் பழைய நண்பர். பல்துறை திறமை கொண்ட சிறந்த பாடகர். யூடியூப் மற்றும் ஸ்மியூலில் இவருக்கு ஏராளமான ரசிகர்கள் உள்ளனர்,” என்றார்.

ஜோதிடர் சுப்பு மற்றும் மணியின் மகள் ராதிகாவின் ஜாதகங்களை கவனமாக ஆராய்ந்தார். சிறிது நேரம் கழித்து புன்னகையுடன்,

“இது மிகச் சிறந்த பொருத்தம். இருவரின் ஜாதகங்களும் நன்றாகப் பொருந்துகின்றன. இவர்களின் திருமண வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாக அமையும்,” என்றார்.

மிகுந்த உற்சாகமடைந்த ராம், உடனே ராதிகாவின் புகைப்படத்தை சுப்புவிற்கு அனுப்பினார்.

சில நொடிகளிலேயே சுப்புவிடமிருந்து பதில் வந்தது:

“எனக்கு ராதிகா மிகவும் பிடித்திருக்கிறார்.”

அதே சமயம், மணிக்கும் ராதிகாவிடமிருந்து செய்தி வந்தது:

“எனக்கு சுப்பு மிகவும் பிடித்திருக்கிறார்.”

அங்கிருந்த அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர்.

மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, சென்னை நகரில் மிகுந்த விமரிசையாக திருமணம் நடைபெற்றது. அந்த விழாவின் சிறப்பம்சங்களில் ஒன்றாக மணி மற்றும் அவரது இசைக்குழுவின் அற்புதமான இசை நிகழ்ச்சி அமைந்தது. அவரது இனிமையான குரலில் பாடிய பாடல்கள் விருந்தினர்களை மெய்மறக்கச் செய்தன.

ராமின் அத்தை பேரானந்தத்தில் இருந்தார். தனது மகனுக்கு அழகான, நல்ல குணமுடைய மணமகள் கிடைத்ததோடு, மருமகளின் தந்தை புகழ்பெற்ற திறமையான பாடகராகவும் இருந்தார்.

ராமும் மல்லிகாவும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். ஒரு எதிர்பாராத தொலைபேசி அழைப்பு, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பழைய நண்பரை மீண்டும் சந்திக்க வழிவகுத்ததோடு, ஒரு சிறந்த திருமணத் தொடர்பையும் உருவாக்கியது.

சில நேரங்களில், வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய வரங்கள் எதிர்பாராத சந்திப்புகளின் மூலமே நமக்குக் கிடைக்கின்றன.

— கே. ராகவன்

31-5-26

Small Story 626.

 Small Story 626.

ShanmugaPriya

A Sweet Match Made by Destiny

After retiring as a Headmaster, Swamy settled in his native town, Tirunelveli, along with his wife Parvathy. Their only daughter, Priya, was working in Bangalore as a Project Manager in an IT company.

At twenty-seven, Priya was beautiful, fair, intelligent, and well-mannered. She was admired by everyone in her office. Yet, Swamy and Parvathy were worried about her marriage. Most of their relatives’ daughters had married by the age of twenty-four. Priya’s horoscope was also said to be excellent, but somehow the right time had not come. Earlier, Priya had rejected two well-educated boys in good positions simply because they were not tall enough.

One evening, Priya went to a nearby restaurant for tiffin and sat quietly in a corner. Soon, an elderly couple along with their son sat opposite her. The lady smiled warmly.

“Hello! You stay nearby, don’t you? Your face looks familiar,” she said.

“Yes, aunty,” Priya replied politely. “I stay in the nearby Prestige Apartments.”

The lady brightened. “We too stay there! My husband, Subramanya, retired recently from the IB department, and we have settled here. Our son, Shanmugam, came from the US last week. We all came here for dinner.”

Shanmugam looked at Priya and smiled pleasantly. “So, you like Bangalore?”

Priya instantly noticed his sweet voice and charming personality. “Yes,” she replied softly. “Though I’m from Tirunelveli, I’ve been working here for the past two years.”

“Nice,” he said. “I’m working as a Project Manager at Google in the US. I came here on vacation.”

His mother continued happily, “We want to fix Shanmugam’s marriage this year. If you know any good girls among your friends, please tell us. After all, we are neighbors now.”

Priya smiled gently. “Sure, aunty.”

The lady then casually asked, “Where is your husband working?”

Priya blushed shyly. “I’m not married yet, aunty.”

At that moment, Shanmugam got up to wash his hands. Priya noticed how tall and handsome he was. Something in her heart quietly admired him.

Before leaving, the lady asked for Priya’s father’s phone number. Priya gave it to her, along with her own number, and then took leave politely.

A week later, Swamy and Parvathy suddenly arrived in Bangalore without informing Priya.

Surprised, Priya asked, “What’s the matter, Amma?”

Parvathy smiled mysteriously. “Today we are going to see a groom for you.”

“Where?” Priya asked curiously.

“In your own apartment,” her mother replied.

Immediately, Priya remembered the kind lady from the restaurant.

That evening, both families met formally at Shanmugam’s house. Priya and Shanmugam spoke for some time and happily agreed to the alliance.

Two months later, their marriage was celebrated grandly in Tirunelveli with blessings from relatives and friends. The following week, the newly married couple left for the US. Priya would soon be joining Google and working in the same office as her husband.

As they watched their daughter leave happily, Parvathy smiled at Swamy and said softly, “Did you notice? Our son-in-law’s name and our daughter’s name together sound like your favorite raga — ShanmugaPriya.”

Swamy smiled with moist eyes. “Yes… God is truly great,” he whispered.

K.Ragavan

30-5-26

Small Story 626.T

 Small Story 626 

சண்முகப்ரியா

விதி சேர்த்த இனிய இணைவு

தலைமை ஆசிரியராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற பிறகு, சுவாமி தனது மனைவி பார்வதியுடன் சொந்த ஊரான திருநெல்வேலியில் குடியேறினார். அவர்களின் ஒரே மகள் பிரியா, பெங்களூரில் உள்ள ஒரு ஐடி நிறுவனத்தில் திட்ட மேலாளராக (Project Manager) வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

இருபத்தேழு வயதான பிரியா அழகானவள், வெண்மையான நிறம் கொண்டவள், புத்திசாலி, நன்னடத்தையுடையவள். அவள் அலுவலகத்தில் அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டாள். இருந்தாலும், சுவாமிக்கும் பார்வதிக்கும் மகளின் திருமணம் குறித்து கவலை இருந்தது. அவர்களது உறவினர்களின் மகள்கள் பெரும்பாலும் இருபத்துநான்கு வயதிற்குள் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தனர். பிரியாவின் ஜாதகமும் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது என்று கூறப்பட்டாலும், ஏதோ காரணத்தால் சரியான நேரம் இன்னும் வரவில்லை. முன்பு, நல்ல கல்வியும் உயர்ந்த பதவியும் கொண்ட இரண்டு வரன்களை, அவர்கள் உயரமாக இல்லாததால் பிரியா மறுத்துவிட்டாள்.

ஒரு மாலை, பிரியா அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்திற்கு டிபன் சாப்பிடச் சென்று அமைதியாக ஒரு மூலையில் அமர்ந்தாள். சிறிது நேரத்தில், வயதான தம்பதியர் ஒருவரும் அவர்களின் மகனும் வந்து அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்தனர். அந்த அம்மையார் அன்பாக சிரித்தார்.

“ஹலோ! நீங்க பக்கத்தில்தானே இருக்கிறீர்கள்? உங்கள் முகம் எங்கோ பார்த்த மாதிரி இருக்கு,” என்று கேட்டார்.

“ஆமாம் ஆன்ட்டி,” என்று மரியாதையுடன் பதிலளித்தாள் பிரியா. “நான் அருகிலுள்ள பிரெஸ்டீஜ் அபார்ட்மெண்ட்ஸ்ல தங்கியிருக்கேன்.”

அந்த அம்மையார் மகிழ்ச்சியுடன், “அப்படியா! நாங்களும் அங்கத்தான் இருக்கோம்! என் கணவர் சுப்பிரமணியம் ஐபி துறையில் இருந்து சமீபத்தில் ஓய்வு பெற்றார். இப்போது இங்கே குடியேறியிருக்கோம். எங்கள் மகன் சண்முகம் கடந்த வாரம் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருக்கான். எல்லாரும் சேர்ந்து டின்னருக்குதான் வந்தோம்,” என்றார்.

சண்முகம் பிரியாவைப் பார்த்து இனிமையாக சிரித்தான்.

“அப்படியா, உங்களுக்கு பெங்களூர் பிடிக்குமா?” என்று கேட்டான்.

அவனுடைய இனிய குரலும் கவர்ச்சியான தோற்றமும் பிரியாவை உடனே ஈர்த்தது.

“பிடிக்கும்,” என்று மெதுவாக பதிலளித்தாள். “நான் திருநெல்வேலியிலிருந்து வந்தவள் தான். ஆனா கடந்த இரண்டு வருடங்களாக இங்கே வேலை செய்கிறேன்.”

“நல்லது,” என்றான் அவன். “நான் அமெரிக்காவில் கூகுளில் Project Manager ஆக வேலை செய்கிறேன். விடுமுறைக்காக இங்கே வந்திருக்கேன்.”

அவனுடைய அம்மா மகிழ்ச்சியுடன் தொடர்ந்தார்:

“இந்த வருடத்துக்குள்ளே சண்முகத்துக்கு கல்யாணம் பண்ணணும் என்று நினைக்கிறோம். உங்க நண்பர்களில் நல்ல பெண் யாராவது இருந்தா சொல்லுங்க. இப்போ நாம அக்கம்பக்கத்தினர் தானே!”

பிரியா மெதுவாக சிரித்தாள்.

“கண்டிப்பா ஆன்ட்டி,” என்றாள்.

அந்த அம்மையார் சாதாரணமாக கேட்டார்:

“உங்க கணவர் எங்கே வேலை செய்கிறார்?”

பிரியா வெட்கத்துடன் சிரித்து,

“எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகல ஆன்ட்டி,” என்றாள்.

அந்த நேரத்தில், சண்முகம் கை கழுவ எழுந்தான். அவன் உயரமாகவும் அழகாகவும் இருப்பதைப் பார்த்த பிரியாவின் மனம் அமைதியாக அவனை ரசித்தது.

புறப்படும் முன், அந்த அம்மையார் பிரியாவின் அப்பாவின் தொலைபேசி எண்ணை கேட்டார். பிரியா தனது எண்ணையும் சேர்த்து கொடுத்துவிட்டு மரியாதையுடன் விடை பெற்றாள்.

ஒரு வாரம் கழித்து, சுவாமியும் பார்வதியும் முன் அறிவிப்பில்லாமல் திடீரென பெங்களூருக்கு வந்தார்கள்.

அதிர்ச்சியடைந்த பிரியா,

“என்னம்மா விஷயம்?” என்று கேட்டாள்.

பார்வதி மர்மமான சிரிப்புடன்,

“இன்று உனக்காக ஒரு மாப்பிள்ளை பார்க்கப் போறோம்,” என்றாள்.

“எங்கே?” என்று ஆர்வமாக கேட்டாள் பிரியா.

“உன் அபார்ட்மெண்ட்லதான்,” என்று அம்மா பதிலளித்தார்.

உடனே, உணவகத்தில் சந்தித்த அன்பான அந்த அம்மையார் பிரியாவுக்கு நினைவுக்கு வந்தார்.

அன்று மாலை, இரு குடும்பங்களும் சண்முகத்தின் வீட்டில் முறையாக சந்தித்தனர். பிரியாவும் சண்முகமும் சில நேரம் தனியாக பேசினர். பின்னர் இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் இந்த திருமணத்திற்கு சம்மதித்தனர்.

இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, திருநெல்வேலியில் உறவினர்களும் நண்பர்களும் ஆசீர்வதிக்க, அவர்கள் திருமணம் விமரிசையாக நடைபெற்றது. அடுத்த வாரமே புதுமண தம்பதியர் அமெரிக்காவிற்குப் புறப்பட்டனர். விரைவில் பிரியாவும் கூகுளில் சேர்ந்து தனது கணவருடன் அதே அலுவலகத்தில் வேலை செய்ய இருந்தாள்.

மகள் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்படுவதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்வதி, சுவாமியிடம் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“கவனிச்சீங்களா? நம்ம மாப்பிள்ளை பேரும் நம்ம மகள் பேரும் சேர்ந்து உங்களுக்கு பிடித்த ராகமான ‘சண்முகப்ரியா’ மாதிரி இருக்கு.”

சுவாமியின் கண்கள் நனிந்தன.

“ஆமாம்… கடவுள் உண்மையிலேயே பெரியவர்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்.

— கே. ராகவன்

30-5-26

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 29 May 26,

War's impact on students

Continued attacks and rising tensions from the US-Iran war are causing immense inconvenience to civilians, expatriates and especially students. Many educational institutions have shifted to online classes, while several students have returned to their home countries due to safety concerns and instability. People around the world hope that both the US and Iran will understand the suffering and anxiety faced by ordinary citizens and students. There is growing expectation that both sides should engage in sincere negotiations, avoid further escalation, and work toward a peaceful and permanent resolution in the interest of global peace, regional stability and the world economy. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story.625.

 Small Story 625 

No Expectations

Mukund signed the last letter prepared for dispatch by Clerk Rangaswamy. After signing it, he silently prayed that the contract mentioned in the letter would come to his company.

Mukund was a Regional Manager working for a leading electronic distribution company dealing with many top brands. The company supplied products to distributors across India, Sri Lanka, and Africa.

After finishing his work, Mukund walked to his car to drive home to Adyar. Though it was only a five-kilometre drive, the traffic was usually heavy. But that evening, the roads were surprisingly clear.

As he reached home, he smiled softly and whispered, “Home is home.”

His wife Nandhini greeted him warmly.

“Shall I bring you tea and biscuits?” she asked.

“Thank you. I had tea just half an hour ago. Has Supraja returned from office?” Mukund asked.

Nandhini replied, “Today is her friend’s birthday party. She said she’ll be a little late.”

Mukund nodded and went to wash his face.

Just then, Nandhini’s mobile phone rang. It was her friend Shyamala.

“Hey, how are you? Are you at home? Arjun has gone to his friend’s party and will return late. He said if I am nearby, he’ll pick me up. I told him I would wait at your place.”

“Come over,” said Nandhini happily.

Within ten minutes, Shyamala arrived from the next street where she lived in her independent house.

The two friends spent time reminiscing about old memories while enjoying snacks prepared by Nandhini.

Soon, Nandhini received a call.

“Mum, I’m on the way to aunty’s house,” said Arjun.

Ten minutes later, Arjun arrived along with Supraja.

Supraja laughed and said, “Mum, I never knew Arjun was Shyamala aunty’s son! We met at the party through a mutual friend.”

Shyamala looked at Supraja with admiration.

“What a charming girl your daughter is! Whoever marries her will be very lucky.”

Nandhini smiled proudly.

“Yes. My husband’s friend’s son, Suhas, is going to marry her. He is a plastic surgeon in Singapore.”

“Oh, that’s wonderful,” whispered Shyamala.

After a while, Shyamala and Arjun left.

While driving back home, Arjun said softly,

“Mom, I know you’re disappointed… but I am not.”

Shyamala looked at him quietly.

Arjun smiled gently.

“Because I do not expect anything.”

Shyamala nodded in silence.

“Yes… that is true.”

K.Ragavan

29-5-26

Small Story 625.T

 

சிறுகதை 625

எதிர்பார்ப்புகள் இல்லை

கிளார்க் ரங்கசாமி தயார் செய்திருந்த கடைசி கடிதத்திலும் முகுந்த் கையெழுத்திட்டார். கையெழுத்திட்டவுடன், அந்தக் கடிதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த ஒப்பந்தம் தன் நிறுவனத்திற்கே கிடைக்க வேண்டும் என்று மனதிற்குள் அமைதியாக பிரார்த்தித்தார்.

முகுந்த், பல முன்னணி மின்னணு நிறுவனங்களின் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் ஒரு பெரிய விநியோக நிறுவனத்தில் பிராந்திய மேலாளராகப் பணியாற்றி வந்தார். அந்த நிறுவனம் இந்தியா, இலங்கை மற்றும் ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் உள்ள விநியோகஸ்தர்களுக்கு பொருட்களை வழங்கி வந்தது.

வேலை முடிந்ததும், அடையாரில் உள்ள வீட்டிற்குச் செல்ல தனது காரை நோக்கி நடந்தார் முகுந்த். வீடு வெறும் ஐந்து கிலோமீட்டர் தூரம்தான் இருந்தாலும், வழக்கமாக போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகமாக இருக்கும். ஆனால் அந்த மாலை, சாலைகள் ஆச்சரியமாக வெறிச்சோடியிருந்தன.

வீட்டிற்கு வந்ததும், மெதுவாக சிரித்தபடி,

“வீடு என்றால் வீடுதான்,” என்று முணுமுணுத்தார்.

அவரது மனைவி நந்தினி அன்புடன் வரவேற்றாள்.

“டீயும் பிஸ்கட்டும் கொண்டு வரட்டுமா?” என்று கேட்டாள்.

“வேண்டாம், நன்றி. அரை மணி நேரத்துக்கு முன்தான் டீ குடித்தேன். சுப்ரஜா ஆபீஸிலிருந்து வந்துவிட்டாளா?” என்று கேட்டார் முகுந்த்.

நந்தினி பதிலளித்தாள்:

“இன்று அவளுடைய தோழியின் பிறந்தநாள் விழா. கொஞ்சம் தாமதமாக வருவேன் என்று சொன்னாள்.”

முகுந்த் தலையசைத்துவிட்டு முகம் கழுவச் சென்றார்.

அந்த நேரத்தில் நந்தினியின் கைப்பேசி ஒலித்தது. அழைத்தது அவளது தோழி ஷ்யாமளா.

“ஹலோ, எப்படி இருக்கிறாய்? வீட்டில்தானே இருக்கிறாய்? அர்ஜுன் நண்பனின் பார்ட்டிக்குப் போயிருக்கிறான். தாமதமாக வருவான். நான் அருகில் இருந்தால் என்னை அழைத்துச் செல்கிறேன் என்று சொன்னான். அதனால் உன் வீட்டில் காத்திருக்கிறேன் என்று சொன்னேன்.”

“உடனே வா,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னாள் நந்தினி.

பத்து நிமிடங்களுக்குள், அடுத்த தெருவில் உள்ள தனி வீட்டிலிருந்து ஷ்யாமளா வந்துவிட்டாள்.

இரு தோழிகளும் நந்தினி தயாரித்திருந்த சிற்றுண்டிகளை சாப்பிட்டபடி பழைய நினைவுகளைப் பகிர்ந்து மகிழ்ந்தனர்.

சிறிது நேரத்தில் Shyamalaku ஒரு அழைப்பு வந்தது.

“அம்மா, நான் ஆன்ட்டி வீட்டுக்கு வந்துகொண்டிருக்கிறேன்,” என்றான் அர்ஜுன்.

பத்து நிமிடங்களில், அர்ஜுன் சுப்ரஜாவுடன் வந்தான்.

சுப்ரஜா சிரித்தபடி சொன்னாள்:

“அம்மா, அர்ஜுன் ஷ்யாமளா ஆன்ட்டியின் மகன் என்று எனக்கே தெரியாது! பார்ட்டியில் ஒரு பொதுநண்பர் மூலம் தான் நாங்கள் சந்தித்தோம்.”

ஷ்யாமளா சுப்ரஜாவை ரசித்துப் பார்த்தாள்.

“உங்கள் மகள் எவ்வளவு அழகாகவும் கவர்ச்சியாகவும் இருக்கிறாள்! யார் அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்களோ, அவர்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலிகள்.”

நந்தினி பெருமையுடன் சிரித்தாள்.

“ஆம். என் கணவரின் நண்பரின் மகன் சுஹாஸ் அவளைத் திருமணம் செய்யப் போகிறார். அவர் சிங்கப்பூரில் பிளாஸ்டிக் சர்ஜனாக இருக்கிறார்.”

“அப்படியா… மிகவும் சந்தோஷம்,” என்று மெதுவாக சொன்னாள் ஷ்யாமளா.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ஷ்யாமளாவும் அர்ஜுனும் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

வீட்டிற்கு காரில் திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது, அர்ஜுன் மெதுவாகச் சொன்னான்:

“அம்மா, நீங்கள் ஏமாற்றமடைந்திருக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்… ஆனால் நான் இல்லை.”

ஷ்யாமளா அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.

அர்ஜுன் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.

“ஏனென்றால்… நான் எதையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை.”

ஷ்யாமளா அமைதியாக தலையசைத்தாள்.

“ஆம்… அது உண்மைதான்.”

— கே. ராகவன்

29-5-26