Small Story 637.

 Small Story 637.

 A Memorable Drive on Kanakapura Road

Ramesh had come to Bengaluru from Chennai two years ago to work as a Manager in the Bengaluru branch of his corporate office. Although the popular Forum Mall was located near his apartment, he had never found the time to visit it.

One day, his wife Shalini and daughter Charu expressed their desire to see the mall and also enjoy a long drive along Kanakapura Road. They left their apartment at 3:00 PM and reached the mall shortly afterward. The family was amazed by the impressive arrangements, attractive stores, and vibrant atmosphere. They spent a pleasant couple of hours shopping and exploring the mall.

At around 5:30 PM, they came out and began their drive along the rapidly developing Kanakapura Road. Charu was fascinated by the sight of modern buildings, apartments, and eateries lining both sides of the road.

Excitedly, she said, “Dad, this area now has all kinds of restaurants, just like our areas of JP Nagar and Jayanagar.”

Shalini smiled and whispered, “That’s true. My friend Suganthi, who lives here, used to tell me that five years ago people would travel to JP Nagar and Jayanagar for shopping and dining. Today, Kanakapura Road itself is filled with restaurants, apartments, and commercial establishments. The arrival of the Metro has further increased its popularity, attracting people from various parts of the city.”

Ramesh nodded in agreement. “Yes, Bengaluru has changed a lot. The Garden City has expanded rapidly with apartments, malls, and modern infrastructure.”

Charu added thoughtfully, “Yes, Dad, but traffic is also increasing. Despite having different modes of transportation, managing traffic seems difficult.”

“My friend who lives nearby says this area will develop even further,” she continued. “He believes more facilities can be expected under the new administration.”

“I have heard the same from my colleagues,” said Ramesh. “However, I hope the authorities give top priority to traffic management and maintain good, pothole-free roads.”

“Exactly,” said Shalini. “These are basic amenities. Let us hope the new administration focuses on action rather than promises.”

After spending nearly five enjoyable hours outside, visiting the mall and witnessing the remarkable developments along Kanakapura Road, the family returned to their apartment. Despite the traffic hurdles they encountered, they thoroughly enjoyed their outing and cherished the experience of seeing the transformation of their neighborhood.

K.Ragavan

10-6-26

Small Story 637.T

 

Small Story 637.

கனகபுரா சாலையில் ஒரு மறக்க முடியாத பயணம்

ரமேஷ் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சென்னை நகரிலிருந்து பெங்களூருவிற்கு தனது நிறுவனத்தின் பெங்களூரு கிளையில் மேலாளராகப் பணிபுரிய வந்திருந்தார். அவரது அடுக்குமாடி குடியிருப்பிற்கு அருகிலேயே பிரபலமான ஃபோரம் மால் இருந்தபோதிலும், அதைச் சென்று பார்க்க அவருக்கு இதுவரை நேரம் கிடைக்கவில்லை.

ஒருநாள், அவரது மனைவி ஷாலினியும் மகள் சாருவும் அந்த மாலைப் பார்க்கவும், கனகபுரா சாலையில் நீண்ட தூரம் காரில் பயணம் செய்யவும் விருப்பம் தெரிவித்தனர். அவர்கள் மதியம் 3.00 மணிக்கு தங்கள் குடியிருப்பிலிருந்து புறப்பட்டு சிறிது நேரத்தில் மாலை அடைந்தனர். அங்கிருந்த சிறப்பான ஏற்பாடுகள், கவர்ச்சிகரமான கடைகள் மற்றும் துடிப்பான சூழல் ஆகியவற்றைக் கண்டு குடும்பத்தினர் மிகவும் ஆச்சரியமடைந்தனர். அவர்கள் இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக அங்கு சுற்றிப்பார்த்து, பொருட்கள் வாங்கி மகிழ்ச்சியாக நேரத்தை கழித்தனர்.

மாலை சுமார் 5.30 மணியளவில் அவர்கள் மாலிலிருந்து வெளியே வந்து வேகமாக வளர்ந்து வரும் கனகபுரா சாலையில் பயணத்தைத் தொடங்கினர். சாலையின் இருபுறங்களிலும் அமைந்திருந்த நவீன கட்டிடங்கள், அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள் மற்றும் உணவகங்களைக் கண்டு சாரு மிகவும் கவரப்பட்டாள்.

உற்சாகமாக அவள்,

“அப்பா, இப்போது இந்தப் பகுதியில் நமது ஜே.பி. நகர் மற்றும் ஜெயநகர் பகுதிகளைப் போலவே எல்லா வகையான உணவகங்களும் இருக்கின்றன,” என்றாள்.

ஷாலினி புன்னகையுடன் மெதுவாக,

“அது உண்மைதான். இங்கே வசிக்கும் என் தோழி சுகந்தி, ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மக்கள் ஷாப்பிங் செய்வதற்கும் உணவருந்துவதற்கும் ஜே.பி. நகர் மற்றும் ஜெயநகருக்குச் செல்வார்கள் என்று கூறுவாள். ஆனால் இன்று கனகபுரா சாலையிலேயே ஏராளமான உணவகங்கள், அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள் மற்றும் வணிக நிறுவனங்கள் உருவாகியுள்ளன. மேலும் மெட்ரோ ரயில் சேவை வந்த பிறகு, நகரின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் மக்கள் இங்கு வரத் தொடங்கியதால் இந்தப் பகுதியின் முக்கியத்துவம் மேலும் அதிகரித்துள்ளது,” என்று கூறினாள்.

ரமேஷ் அதனை ஒப்புக்கொண்டு,

“ஆம், பெங்களூரு மிகவும் மாறிவிட்டது. தோட்ட நகரம் என்று அழைக்கப்பட்ட இந்த நகரம் இன்று அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள், மால்கள் மற்றும் நவீன உள்கட்டமைப்புகளுடன் வேகமாக விரிவடைந்துள்ளது,” என்றார்.

சாரு சிந்தனையுடன்,

“ஆம் அப்பா, ஆனால் போக்குவரத்து நெரிசலும் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. பல்வேறு போக்குவரத்து வசதிகள் இருந்தாலும், போக்குவரத்தைச் சமாளிப்பது இன்னும் சிரமமாகவே உள்ளது,” என்றாள்.

பின்னர் அவள் தொடர்ந்தாள்,

“இங்கு வசிக்கும் என் நண்பர் ஒருவர், இந்தப் பகுதி இன்னும் அதிகமாக வளர்ச்சியடையும் என்று கூறுகிறார். புதிய நிர்வாகத்தின் கீழ் மேலும் பல வசதிகள் கிடைக்கும் என்று அவர் நம்புகிறார்.”

“அதே கருத்தை என் அலுவலக நண்பர்களிடமிருந்தும் கேட்டிருக்கிறேன்,” என்று ரமேஷ் கூறினார். “ஆனால் அதிகாரிகள் போக்குவரத்து மேலாண்மைக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளித்து, குழிகள் இல்லாத நல்ல சாலைகளை பராமரிப்பார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்.”

“அப்படித்தான்,” என்று ஷாலினி கூறினாள். “இவை அடிப்படை வசதிகள். புதிய நிர்வாகம் வெறும் வாக்குறுதிகளை வழங்குவதற்குப் பதிலாக செயல்பாடுகளில் கவனம் செலுத்தும் என்று நம்புவோம்.”

மாலுக்குச் சென்று, கனகபுரா சாலையின் குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியைக் கண்டு, சுமார் ஐந்து மணி நேரம் மகிழ்ச்சியாகக் கழித்த பிறகு, குடும்பத்தினர் தங்கள் குடியிருப்பிற்குத் திரும்பினர். வழியில் போக்குவரத்து நெரிசலைச் சந்தித்தபோதிலும், அவர்கள் அந்தச் சுற்றுலாவை முழுமையாக ரசித்தனர். தங்கள் சுற்றுப்புறம் எவ்வாறு மாற்றமடைந்துள்ளது என்பதை நேரில் கண்ட அனுபவம் அவர்களுக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியையும் இனிய நினைவுகளையும் அளித்தது.

– கே. ராகவன்

10-6-26

Small Story 636.

 Small Srory 636

 

Art Paid for the Knee Surgery

Janardhan returned home after his morning walk and purchasing vegetables from the nearby market. He and his wife, Anusuya, lived in a small house they had built years ago. After retiring from HMT, Janardhan had invested his retirement benefits in a bank. The monthly interest from those deposits helped the couple manage their household expenses comfortably. Since they owned their house, they did not have to worry about paying rent.

Apart from this income, Janardhan was a talented artist by passion. He regularly drew cartoons for magazines and earned a decent amount every month. Their only son was settled in Singapore with his wife. He visited India once every two years along with their daughter, Sowmya, a bright and intelligent young woman pursuing her final year MBA. Sowmya had a passion for writing stories and had won many accolades from various organizations for her literary contributions.

Because of their advanced age—Janardhan being 75 and Anusuya 72—they had never taken health insurance. The premiums were very high, and many age-related illnesses were either excluded or only partially covered.

For the past three years, Anusuya had been suffering from severe pain in both knees. The pain had become unbearable, and doctors advised knee replacement surgery for both legs. The total cost, including hospitalization and medical expenses, would be around ten lakh rupees.

Janardhan had carefully saved money over the years and managed to accumulate seven lakh rupees. However, he was still short of three lakh rupees. He did not want to break his bank deposits because the monthly interest was essential for running their household. This worry weighed heavily on his mind as he returned home that day.

Anusuya brought him a cup of tea and some biscuits. As he sat quietly, lost in thought, his phone rang. It was his close friend Krishna.

"Janardhan, I have wonderful news for you!" Krishna said excitedly. "An international journal is looking for a cartoon artist. I recommended your name, and they have awarded you a one-year contract. You will receive ₹3,50000.

For a moment, Janardhan could not believe what he had heard. Tears of joy filled his eyes. He folded his hands and silently thanked his favorite deity for answering his prayers.

Turning to Anusuya, he said, "God has been kind to us. I do not want to disturb our son. He is managing his family and supporting Sowmya's education in Singapore. With this new assignment, I can earn the remaining amount needed for your surgery."

After a brief calculation, he smiled and added, "In fact, after meeting the expenses, we may still save around ₹50,000. We can use that to visit Mantralaya and seek the blessings of our Gururaya."

Anusuya's eyes brightened with happiness. She nodded and said, "That is a good decision. Your art has come to my rescue. It is your passion that will help cure my knee pain."

Janardhan smiled. At that moment, he realized that true passion never goes waste. His love for art had not only given him joy throughout his life but had also become a blessing when his family needed it the most.

Moral: A sincere passion, pursued with dedication, often becomes a source of support during life's most difficult moments.

K.Ragavan

9-6-26

Small Story 636.T

 Small Story 636.

கலை முழங்கால் அறுவை சிகிச்சைக்கான செலவை ஏற்றது

ஜனார்தன் தனது காலை நடைப்பயிற்சியையும் அருகிலுள்ள சந்தையில் காய்கறிகள் வாங்கியதையும் முடித்துவிட்டு வீட்டிற்கு திரும்பினார். அவர் மற்றும் அவரது மனைவி அனுசுயா, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டிய சிறிய வீட்டில் வசித்து வந்தனர். HMT நிறுவனத்தில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற ஜனார்தன், தனது ஓய்வூதியத் தொகையை வங்கியில் முதலீடு செய்திருந்தார். அந்த முதலீட்டிலிருந்து கிடைக்கும் மாதாந்திர வட்டி வருமானம், அவர்களின் குடும்பச் செலவுகளை சௌகரியமாக நடத்த உதவியது. சொந்த வீடு இருந்ததால் வாடகை பற்றிய கவலையும் அவர்களுக்கு இல்லை.

இந்த வருமானத்திற்கு அப்பால், ஜனார்தன் ஓவியக்கலையில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர். அவர் பல இதழ்களுக்கு கார்ட்டூன்கள் வரைந்து, அதன்மூலம் ஒவ்வொரு மாதமும் நல்ல வருமானம் ஈட்டினார். அவர்களுடைய ஒரே மகன் தனது மனைவியுடன் சிங்கப்பூரில் வசித்து வந்தான். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை, தனது மகள் சௌம்யாவுடன் இந்தியா வருவான். புத்திசாலித்தனமும் திறமையும் மிக்க சௌம்யா, MBA இறுதியாண்டு படித்து வந்தாள். கதைகள் எழுதுவதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட அவள், தனது இலக்கியப் பங்களிப்புகளுக்காக பல அமைப்புகளிடமிருந்து விருதுகளையும் பாராட்டுகளையும் பெற்றிருந்தாள்.

ஜனார்தனுக்கு 75 வயதும், அனுசுயாவுக்கு 72 வயதும் ஆகிவிட்டதால், அவர்கள் ஒருபோதும் மருத்துவக் காப்பீடு எடுக்கவில்லை. அந்த வயதில் காப்பீட்டுத் தவணைகள் மிகவும் அதிகமாக இருந்ததுடன், வயது தொடர்பான பல நோய்களுக்கு முழுமையான காப்பீட்டுப் பாதுகாப்பும் கிடைக்கவில்லை.

கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக அனுசுயா இரு முழங்கால்களிலும் கடுமையான வலியால் அவதிப்பட்டு வந்தார். வலி தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகரித்ததால், மருத்துவர்கள் இரு முழங்கால்களுக்கும் மாற்று அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தனர். மருத்துவமனைச் செலவுகள் மற்றும் பிற மருத்துவச் செலவுகள் உட்பட மொத்தச் செலவு சுமார் பத்து லட்சம் ரூபாய் ஆகும்.

பல ஆண்டுகளாக மிகுந்த சிக்கனத்துடன் சேமித்து வந்த ஜனார்தன், ஏழு லட்சம் ரூபாய் வரை சேமித்திருந்தார். ஆனால் இன்னும் மூன்று லட்சம் ரூபாய் குறைவாக இருந்தது. அந்தத் தொகையை வங்கிக் கணக்கிலிருந்து எடுக்க அவர் விரும்பவில்லை, ஏனெனில் மாதாந்திர வட்டி வருமானமே அவர்களின் குடும்பச் செலவுகளுக்கு ஆதாரமாக இருந்தது. இந்தக் கவலை அவரை மிகவும் வாட்டிக் கொண்டிருந்தது.

அன்று வீட்டிற்கு வந்ததும், அனுசுயா அவருக்கு ஒரு கோப்பை தேநீரும் சில பிஸ்கட்டுகளும் கொண்டு வந்தார். அவர் அமைதியாக அமர்ந்து யோசனையில் மூழ்கியிருந்தபோது, அவரது கைப்பேசி ஒலித்தது. அழைத்தது அவரது நெருங்கிய நண்பர் கிருஷ்ணா.

“ஜனார்தன், உனக்கு ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தி!” என்று உற்சாகமாகக் கூறினார் கிருஷ்ணா. “ஒரு சர்வதேச இதழ் கார்ட்டூன் ஓவியரைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது. நான் உன் பெயரை பரிந்துரைத்தேன். அவர்கள் உனக்கு ஒரு வருட ஒப்பந்தம் வழங்கியுள்ளனர். அதற்காக ₹3,50,000 வழங்கப்பட உள்ளது.”

ஒரு கணம் ஜனார்தனால் தான் கேட்டதை நம்ப முடியவில்லை. மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் அவரது கண்களில் வழிந்தது. அவர் கைகளை கூப்பி, தனது இஷ்ட தெய்வத்திற்கு மனதார நன்றி கூறினார்.

பின்னர் அனுசுயாவை நோக்கி, “இறைவன் நமக்கு கருணை காட்டியிருக்கிறார். நம் மகனை நான் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை. அவன் தனது குடும்பத்தை கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறான்; மேலும் சௌம்யாவின் கல்விச் செலவுகளையும் ஏற்றிருக்கிறான். இந்த புதிய ஒப்பந்தத்தின் மூலம், உன் அறுவை சிகிச்சைக்குத் தேவையான மீதித் தொகையை நான் சம்பாதித்துவிட முடியும்,” என்றார்.

சிறிது கணக்குப் போட்டுப் பார்த்த அவர் புன்னகையுடன் தொடர்ந்தார்:

“உண்மையில், அனைத்து செலவுகளையும் சந்தித்த பிறகும் சுமார் ₹50,000 நமக்குக் கையிருப்பாக இருக்கும். அந்தப் பணத்தை வைத்து நாம் மந்திராலயத்திற்கு சென்று குருராயரின் அருளைப் பெறலாம்.”

அனுசுயாவின் முகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. “அது நல்ல முடிவு,” என்று அவர் கூறினார். “உங்கள் கலைதான் இன்று எனக்கு உதவியாக வந்துள்ளது. உங்கள் ஆர்வம்தான் என் முழங்கால் வலிக்கு நிவாரணம் அளிக்கப் போகிறது.”

ஜனார்தன் புன்னகைத்தார். அந்த நிமிடத்தில் அவர் ஒரு உண்மையை உணர்ந்தார். உண்மையான ஆர்வம் ஒருபோதும் வீணாகாது. தனது கலை மீதான அன்பு, வாழ்நாள் முழுவதும் அவருக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்ததோடு, குடும்பத்திற்குத் தேவையான மிகக் கடினமான நேரத்தில் ஒரு வரப்பிரசாதமாகவும் மாறியது.

நீதி:

உண்மையான அர்ப்பணிப்புடன் வளர்க்கப்படும் ஒரு ஆர்வம், வாழ்க்கையின் மிகவும் கடினமான தருணங்களில் நமக்கு ஆதரவாகவும் ஆறுதலாகவும் அமையும்.

– கே. ராகவன்

K.Ragavan

9-6-26

Small Story 635.

 Small Story 635.

Patience Rewarded

Lakshman came to the mall where Rekha was waiting for him. Both worked in private companies in good positions and cared deeply for each other. Lakshman, 26, was handsome, well-built, and an IIT Madrasgraduate. Rekha, 24, was charming, intelligent, and a graduate of RV College, Bangalore.

Their parents knew about their relationship and approved of it. However, they requested the couple to wait for marriage until their respective elder brothers got married. Coming from respectful and well-cultured families, Lakshman and Rekha agreed to obey their parents. Although they were free to meet and spend time together, they patiently waited for the right time.

That day, after some casual conversation, they decided to watch a movie at the mall. They chose the classic Kannada film Gowri Ganesha and thoroughly enjoyed it. After the movie, they had a delicious tiffin at their favorite Adigas restaurant before returning to their apartment complex, where they lived in different blocks.

When Lakshman's mother asked which movie they had watched, he replied, "Gowri Ganesha." Smiling, she blessed him and said, "I hope you both unite soon."

Similarly, Rekha's father asked her about the movie. When she gave the same answer, he smiled and said, "Your marriage day will come soon."

The following week, both families shared happy news: their elder sons had become engaged. Preparations began immediately, and two months later, Lakshman, Rekha, and their elder brothers were all married in the same wedding hall on the same day.

That evening, both sets of parents revealed the complete story. Lakshman and Rekha's elder brothers had fallen in love with doctors during their postgraduate studies. They had promised to marry only after completing their education. The parents had patiently coordinated everyone's futures so that all the weddings could be celebrated together.

With tears of joy, the parents said, "Lakshman and Rekha, you both showed patience, respect, and trust in your families. Today, all our children are happily married, and we are immensely proud and happy."

Lakshman and Rekha smiled at each other, realizing that their patience had been rewarded with a lifetime of happiness.

Moral: Patience, trust, and respect for family values often bring lasting happiness.

K.Ragavan

8-6-26

Small Story 635.T

 

சிறுகதை 635

பொறுமைக்கு கிடைத்த பரிசு

லட்சுமணன், ரேகா தன்னை காத்திருந்த வணிக வளாகத்திற்கு (மால்) வந்தான். இருவரும் தனியார் நிறுவனங்களில் நல்ல பதவிகளில் பணியாற்றி வந்தனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஆழமாக நேசித்தனர். 26 வயதான லட்சுமணன் அழகான தோற்றமும், நல்ல உடல் அமைப்பும் கொண்டவன். அவன் Indian Institute of Technology Madras-ல் பட்டம் பெற்றிருந்தான். 24 வயதான ரேகா அழகும் அறிவும் நிறைந்தவள். அவள் R.V. College of Engineering-ல் பட்டம் பெற்றிருந்தாள்.

அவர்களின் காதல் குறித்து இரு குடும்பங்களுக்கும் தெரியும்; மேலும் அவர்கள் அதற்கு முழு சம்மதமும் தெரிவித்திருந்தனர். ஆனால், தங்களுடைய மூத்த சகோதரர்கள் திருமணம் ஆகும் வரை காத்திருக்குமாறு பெற்றோர் கேட்டுக்கொண்டனர். நல்ல பண்பாடும் குடும்ப மரபுகளும் கொண்ட குடும்பங்களில் வளர்ந்த லட்சுமணனும் ரேகாவும் பெற்றோரின் விருப்பத்தை மதித்து அதற்கு இணங்கினர். அவர்கள் சந்தித்தும், நேரம் செலவிட்டும் இருந்தாலும், திருமணத்திற்கான சரியான நேரத்தை பொறுமையாகக் காத்திருந்தனர்.

அன்று சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்ட பிறகு, மாலில் ஒரு திரைப்படம் பார்க்க முடிவு செய்தனர். அவர்கள் பழமையான கன்னடத் திரைப்படமான Gowri Ganesha-வைத் தேர்ந்தெடுத்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ரசித்தனர். திரைப்படம் முடிந்ததும், தங்களுக்குப் பிடித்த Adigas உணவகத்தில் சுவையான சிற்றுண்டி சாப்பிட்டுவிட்டு, ஒரே அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் இருந்தாலும் வெவ்வேறு கட்டடங்களில் வசித்த தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பினர்.

வீட்டிற்கு வந்த லட்சுமணனிடம் அவன் தாய், “எந்தப் படம் பார்த்தாய்?” என்று கேட்டார்.

“கௌரி கணேஷா,” என்று அவன் பதிலளித்தான்.

அதை கேட்ட தாய் புன்னகையுடன் அவனை ஆசீர்வதித்து, “நீங்களிருவரும் விரைவில் ஒன்றாக இணைவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்,” என்றார்.

அதேபோல், ரேகாவிடம் அவளது தந்தை எந்தப் படம் பார்த்தாய் என்று கேட்டார்.

“கௌரி கணேஷா,” என்று அவளும் பதிலளித்தாள்.

அதை கேட்ட அவர் புன்னகைத்து, “உன் திருமண நாள் விரைவில் வரும்,” என்றார்.

அடுத்த வாரமே இரு குடும்பங்களிலும் மகிழ்ச்சியான செய்தி வந்தது. லட்சுமணனின் மற்றும் ரேகாவின் மூத்த சகோதரர்களுக்கு நிச்சயதார்த்தம் நடைபெற்றது. உடனடியாக திருமண ஏற்பாடுகள் தொடங்கின. இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, லட்சுமணன், ரேகா மற்றும் அவர்களது மூத்த சகோதரர்கள் அனைவரும் ஒரே திருமண மண்டபத்தில், ஒரே நாளில் திருமணம் செய்து கொண்டனர்.

அன்றைய மாலை, இரு குடும்பங்களின் பெற்றோர்களும் முழு உண்மையையும் வெளிப்படுத்தினர். லட்சுமணனின் மற்றும் ரேகாவின் மூத்த சகோதரர்கள், தங்கள் முதுநிலைப் படிப்பின்போது மருத்துவர் பெண்களை காதலித்திருந்தனர். ஆனால், படிப்பை முடித்த பிறகே திருமணம் செய்து கொள்வதாக அவர்கள் உறுதியளித்திருந்தனர். அதனால், அனைத்து குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தையும் கருத்தில் கொண்டு, எல்லா திருமணங்களும் ஒன்றாக நடைபெறுமாறு பெற்றோர்கள் பொறுமையுடன் திட்டமிட்டிருந்தனர்.

கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீருடன் பெற்றோர் கூறினர்:

“லட்சுமணன், ரேகா, நீங்கள் இருவரும் பொறுமை, மரியாதை மற்றும் குடும்பத்தின் மீது நம்பிக்கை ஆகியவற்றைக் காட்டினீர்கள். இன்று எங்கள் பிள்ளைகள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக திருமணம் செய்து கொண்டுள்ளனர். உங்களை நினைத்து நாங்கள் மிகவும் பெருமைப்படுகிறோம்.”

லட்சுமணனும் ரேகாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து புன்னகைத்தனர். தங்களின் பொறுமைக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் நிலைக்கும் மகிழ்ச்சி பரிசாகக் கிடைத்ததை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

நீதி:

பொறுமை, நம்பிக்கை மற்றும் குடும்ப மதிப்புகளுக்கு அளிக்கப்படும் மரியாதை, நீடித்த மகிழ்ச்சியையும் நல்வாழ்வையும் தரும்.

– கே. ராகவன்

8-6-26

Tribute 930.

 Tribute to the Late Versatile Actress Padma Kumta930

Today, I am penning a tribute to another versatile film personality from the Sandalwood film industry who left an indelible mark on Kannada cinema. She is none other than the late Padma Kumta, a talented actress whose remarkable performances won the admiration of audiences and critics alike.

Known for her versatility, Padma Kumta portrayed a wide range of roles alongside many leading actors of her era. Her dedication to the art of acting and her natural screen presence earned her immense respect and popularity among film lovers. It is no exaggeration to say that she was applauded by millions of fans for her outstanding contributions to Kannada cinema.

Her memorable performances in acclaimed films such as Chomana Dudi, Bayalu Daari, and several other notable movies showcased her exceptional talent and established her as a distinguished actress. The impact she created through her performances continues to be remembered even decades later.

Though Padma Kumta is no longer with us, her legacy lives on through her unforgettable films, which continue to inspire and entertain generations of Sandalwood audiences. Her contribution to Kannada cinema will always remain cherished, and her name will forever occupy a special place in the hearts of movie enthusiasts.

K.Ragavan