Letter.

 Letter Published in The National UAE on 28August 26. Collective responsibility

I write in reference to Nick Webster’s article Doctors in UAE call for early diabetes screening as youth cases surge (August 25): this piece is a serious wake-up call. Changing food habits, increased consumption of processed and sugary foods, sedentary lifestyles and lack of regular physical activity are among the major factors contributing to this growing menace. What was once largely considered an adult disease is now affecting younger generations, making early screening and timely intervention increasingly important. Prevention, however, cannot be left to doctors and healthcare systems alone. Regular awareness programmes and community meetings can educate people about healthy eating, exercise, early warning signs and the importance of periodic health checks. Schools and families, in particular, have an important role in nurturing healthier habits from an early age. The rising numbers should make us pause and reflect: are we giving our children a healthier future, or are our present lifestyles silently putting their health at risk? Early awareness, responsible food choices, regular exercise and timely screening can go a long way in controlling this growing public-health challenge. A healthy generation is not merely a medical responsibility – it is a collective responsibility of families, communities, schools and society at large. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 716.

 Small Story 716

Life Is Beautiful – 61

At the reception area near the entrance, a female member of the staff warmly welcomed Ram.

“Welcome to Dubai, Mr. Ram! And welcome to our television channel.”

Ram was very pleased that she addressed him by name and with such respect.

“Please have some tea, Mr. Ram. Mr. Atkinson will be here in another five minutes.”

A little later, someone brought Ram a cup of tea. Usually, Ram drank tea only in the mornings and evenings. However, in appreciation of the hospitality of his hosts, he accepted the tea. As he began to drink it, he noticed that it was delicious and carried the pleasant aroma of cardamom.

About ten minutes later, a staff member came and asked Ram to accompany him to Mr. Atkinson’s office.

Ram entered the CEO’s office. The sight that greeted him was truly impressive. The beautifully arranged sofas, the elegant surroundings, the backdrop displaying different countries, and the decorations representing the seven emirates of the United Arab Emirates—all of these gave the room a unique sense of grandeur and beauty.

“It is a great pleasure to meet you, Mr. Ram,” Atkinson said warmly. “Please have a seat.”

Ram sat on the sofa opposite him.

Looking at Atkinson, Ram was reminded of James Bond films. Atkinson had an intelligent and distinguished personality. His tall and impressive appearance, the elegance befitting a senior executive, and his exceptionally pleasant voice—all of these made him stand out.

Ram, too, felt completely relaxed and comfortable in that beautiful setting.

“Have you visited Dubai before?” Atkinson asked.

“No, Mr. Atkinson. This is my first visit to Dubai,” Ram replied.

“Is that so? Tell me a little about yourself.”

“I worked as a teacher for twenty-eight years, teaching English and History. Later, I took voluntary retirement and settled in the beautiful city of Mysore.”

“Oh, that’s wonderful,” Atkinson said. “Tell me about your family and children.”

Ram smiled.

“I’m sorry, Mr. Atkinson. I’m not married. I have created a beautiful world of my own, and I am living my life happily.”

“Wonderful, Mr. Ram! I sincerely admire your decision. When we approach life with the right attitude, it can truly become beautiful. Only a few people have the courage to make a decision like yours. Even fewer have the confidence and strength of mind to live by that decision and prove that it works. I truly admire your approach to life.”

K. Ragavan

28-6-26

Tragic Disaster.T

 சமீபத்தில் நேபாளில் ஏற்பட்ட வெள்ளப் பேரிடர், இந்த சிறிய இமயமலை நாட்டில் யாராலும் முன்கூட்டியே எதிர்பார்க்க முடியாத திடீரானதும் மிகவும் துயரகரமானதுமான சம்பவமாகும். 100-க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்துள்ளதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன; இதனால் நாடு முழுவதும் ஆழ்ந்த துயரம் நிலவுகிறது.

இந்த பேரழிவின் மூலக் காரணம் என்ன என்பதை முழுமையாகவும் தீவிரமாகவும் விசாரிக்க வேண்டும். எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற துயரச் சம்பவங்கள் நிகழாமல் தடுக்க அந்த விசாரணை உதவும். சுற்றுலா மற்றும் இயற்கை அழகைக் கண்டு ரசிப்பதற்காக இந்தியா மற்றும் பிற நாடுகளிலிருந்து நேபாளுக்குச் சென்ற பல சுற்றுலாப் பயணிகளும் இந்த எதிர்பாராத பேரிடரில் சிக்கிக் கொண்டனர்.

உயிரிழந்தவர்களின் ஆன்மாக்கள் சாந்தியடைய இறைவனைப் பிரார்த்திக்கிறேன். அவர்களின் குடும்பத்தினருக்கு எனது இதயப்பூர்வமான ஆழ்ந்த இரங்கல்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இந்த கடினமான நேரத்தில் பேரிடரால் பாதிக்கப்பட்ட அனைவருக்கும் மன வலிமையும் துணிவும் கிடைக்க இறைவனை வேண்டுகிறேன். இந்தப் பேரிடர் விரைவில் முடிவுக்கு வந்து, நேபாள மக்கள் இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்றும் பிரார்த்திக்கிறேன்.

கே. ராகவன்

Tragic Disaster.

 The recent flood disaster in Nepal was a sudden and tragic incident that no one could have anticipated in this small Himalayan country. More than 100 lives have reportedly been lost, leaving the entire nation in deep sorrow.

The root cause of this devastating disaster should be thoroughly investigated to help prevent similar tragedies in the future. Many tourists from India and other countries who had travelled to Nepal for sightseeing were also caught in this unexpected calamity.

I pray for the departed souls and offer my heartfelt condolences to the bereaved families. May those affected find strength and courage during this difficult time, and may the disaster come to an end soon.

K.Ragavan

Small Story 716.T

 சிறுகதை 716 

 வாழ்க்கை அழகானது 61

நுழைவாயிலில் உள்ள வரவேற்புப் பகுதியில், ராமை அங்கிருந்த பெண் ஊழியர் ஒருவர் அன்புடன் வரவேற்றார்.

“துபாய்க்கு வரவேற்கிறோம், திரு. ராம்! எங்கள் தொலைக்காட்சி சேனலுக்கும் உங்களை வரவேற்கிறோம்.”

அவர் தன்னை பெயர் சொல்லி, மிகுந்த மரியாதையுடன் அழைத்தது ராமுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

“தயவுசெய்து தேநீர் அருந்துங்கள், திரு. ராம். திரு. அட்கின்சன் இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களில் வந்துவிடுவார்.”

சிறிது நேரத்தில் ஒருவர் ராமுக்கு ஒரு கோப்பை தேநீர் கொண்டு வந்தார். பொதுவாக ராம் காலை மற்றும் மாலை நேரங்களில் மட்டுமே தேநீர் அருந்துவார். இருப்பினும், தனது விருந்தினரின் அன்பை மதிக்கும் விதமாக அவர் தேநீரை ஏற்றுக்கொண்டார். அருந்தத் தொடங்கியபோது, ஏலக்காய் மணம் கமழும் அந்தத் தேநீர் மிகவும் சுவையாக இருப்பதை உணர்ந்தார்.

சுமார் பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு பணியாளர் வந்து, திரு. அட்கின்சனின் அலுவலக அறைக்கு தன்னுடன் வருமாறு ராமிடம் கேட்டார்.

ராம் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியின் அறைக்குள் நுழைந்தார். அவர் கண்ட காட்சி அவரை மிகவும் கவர்ந்தது. அழகாக அமைக்கப்பட்டிருந்த சோஃபாக்கள், நேர்த்தியான சுற்றுப்புறம், பல்வேறு நாடுகளைப் பிரதிபலிக்கும் பின்னணிப் படங்கள் மற்றும் ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தின் ஏழு அமீரகங்களைக் குறிக்கும் அலங்காரங்கள்—இவை அனைத்தும் அந்த அறைக்கு ஒரு தனித்துவமான கம்பீரத்தையும் அழகையும் அளித்திருந்தன.

“உங்களைப் பார்ப்பதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி, திரு. ராம்,” என்று அட்கின்சன் அன்புடன் கூறினார். “தயவுசெய்து அமருங்கள்.”

ராம் அவருக்கு எதிரே இருந்த சோஃபாவில் அமர்ந்தார்.

அட்கின்சனைப் பார்த்தபோது, ராமுக்கு ஜேம்ஸ் பாண்ட் திரைப்படங்கள் நினைவுக்கு வந்தன. அட்கின்சன் ஒரு புத்திசாலித்தனமான ஆளுமையைக் கொண்டிருந்தார். உயரமான, கம்பீரமான தோற்றம், உயர்நிலை நிர்வாகிக்கே உரிய நளினம் மற்றும் மிகவும் இனிமையான குரல்—இவை அனைத்தும் அவரை தனித்துவமாகக் காட்டின.

அந்த அழகான சூழலில் ராமும் மிகவும் இயல்பாகவும் சௌகரியமாகவும் உணர்ந்தார்.

“இதற்கு முன்பு நீங்கள் துபாய்க்கு வந்திருக்கிறீர்களா?” என்று அட்கின்சன் கேட்டார்.

“இல்லை, திரு. அட்கின்சன். இது எனது முதல் துபாய் பயணம்,” என்று ராம் பதிலளித்தார்.

“அப்படியா? உங்களைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்லுங்கள்.”

“நான் இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் ஆசிரியர் பணியில் இருந்தேன். ஆங்கிலமும் வரலாறும் கற்பித்தேன். பின்னர் விருப்ப ஓய்வு பெற்று, அழகான மைசூர் நகரத்தில் குடியேறினேன்.”

“ஓ, அது மிகவும் அருமை,” என்று அட்கின்சன் கூறினார். “உங்கள் குடும்பம் மற்றும் குழந்தைகளைப் பற்றி சொல்லுங்கள்.”

ராம் புன்னகைத்தார்.

“மன்னிக்கவும், திரு. அட்கின்சன். நான் திருமணமாகாதவன். எனக்கென ஒரு அழகான உலகத்தை உருவாக்கிக்கொண்டு, என் வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வருகிறேன்.”

“அற்புதம், திரு. ராம்! உங்கள் முடிவை நான் மனதாரப் பாராட்டுகிறேன். வாழ்க்கையை சரியான மனப்பான்மையுடன் அணுகினால், அது உண்மையிலேயே அழகானதாக மாறிவிடும். உங்களைப் போன்ற ஒரு முடிவை எடுக்க சிலருக்கே தைரியம் இருக்கும். அந்த முடிவை தன்னம்பிக்கையுடனும் மன உறுதியுடனும் வாழ்ந்து காட்டுபவர்கள் அதைவிடக் குறைவு. வாழ்க்கையைப் பற்றிய உங்கள் அணுகுமுறையை நான் உண்மையிலேயே பாராட்டுகிறேன்.”

K.Ragavan

28-8-26

Small Story 715.

 Small Story 715

Life is Beautiful 60

Ram opened the door and saw a member of the guesthouse staff standing there with a glass of milk.

“Madam asked me to give this to you, sir. Tomorrow morning, sharp at 6:30, I will bring tea to your room. At 8:30, you can come to the dining hall for breakfast. Good night, sir.”

“Thank you. Good night.”

Ram kept the milk inside and closed the door.

He wondered how guests were treated in the corporate and media world. He was only a writer, not a media professional, and yet he could not understand why Atkinson, the Chief Executive of Kaathambari, seemed to have such an interest in him.

As he thought about the morning ride from the airport to the guesthouse, he remembered meeting people of different nationalities along the way. The desert city had developed to such an extraordinary level over several decades. The transformation fascinated him.

After drinking the milk, Ram went to sleep.

The next morning, Ram woke up at 5:30 a.m. He finished his morning routine, had his bath and sat down for his prayer.

At exactly 6:30, the calling bell rang.

He opened the door. The same staff member was standing there with a cup of tea and a newspaper.

“Good morning, sir. We have today's newspapers. Which paper would you like, sir?”

Suddenly, Ram replied, “The National.”

His article had recently appeared in that newspaper, and he was eager to read it.

After having his tea and reading the newspaper, Ram completed his prayer and got ready. He was now waiting for a call from Kaathambari.

A little later, his phone rang.

Ram answered it. A male voice spoke in a soft and respectful manner.

“Mr. Ram, good morning. This is Atkinson. I hope you had a comfortable journey and a good night's sleep. I was a little busy yesterday because I had some guests, and I wanted you to relax as well.”

Ram was surprised. The Chief Executive of a multinational media company was personally calling to wish him good morning.

“Good morning, Mr. Atkinson. I am very comfortable and eager to meet you.”

“Certainly. Ali will come at 9:30 and pick you up from the guesthouse. Have a nice day.”

“Thank you, Mr. Atkinson.”

After the call, Ram sent messages to Murthy, Raj, Prasanna and Ranjitha, informing them of his new number.

At 9:15 a.m., Ram started getting ready. He wore his favourite cream-coloured shirt with a matching Nantwich tie.

When he looked at himself in the mirror, he could hardly believe that he was 57. His disciplined habits and physique made him look much younger.

Exactly at 9:30, Ali arrived and picked Ram up in the car.

The previous day, Ram had travelled in a Toyota Camry. Today, it was a Mercedes-Benz. He had heard about these cars many times, but now he was travelling in one in a completely different country.

As they drove towards the Media City, Ali asked, “Did you sleep well, sir? Have you had your breakfast?”

“Yes, Ali. I had a good night's sleep, and the breakfast was very nice.”

After about half an hour, they reached the channel's office in the Media City, despite the traffic.

Ram looked at the magnificent building with excitement. He had seen many colleagues and workplaces during his career, but this was completely different. He was entering a new world and exploring a new subject, and that thought filled him with happiness.

As he slowly walked towards the entrance, Ram murmured to himself:

“Life is beautiful.”

To be continued...

K. Ragavan

27-8-26

Small Story 715.T

 சிறுகதை 715

வாழ்க்கை அழகானது 60

ராம் கதவைத் திறந்தபோது, விருந்தினர் மாளிகையின் ஊழியர் ஒருவர் கையில் ஒரு குவளை பால் கொண்டு அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தார்.

“மேடம் இதை உங்களிடம் கொடுக்கச் சொன்னார்கள், சார். நாளை காலை சரியாக 6:30 மணிக்கு உங்கள் அறைக்கு தேநீர் கொண்டு வருகிறேன். 8:30 மணிக்கு நீங்கள் உணவுக்கூடத்திற்கு வந்து காலை உணவை எடுத்துக்கொள்ளலாம். குட் நைட், சார்.”

“நன்றி. குட் நைட்.”

ராம் பாலை உள்ளே வைத்துவிட்டு கதவை மூடினார்.

கார்ப்பரேட் மற்றும் ஊடக உலகில் விருந்தினர்களை எவ்வாறு நடத்துவார்கள் என்று அவர் யோசித்தார். அவர் ஒரு எழுத்தாளர் மட்டுமே; ஊடகத் துறையைச் சேர்ந்த தொழில்முறை நபர் அல்ல. அப்படியிருக்க, காதம்பரி நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரியான அட்கின்சன் ஏன் தன்னிடம் இவ்வளவு ஆர்வம் காட்டுகிறார் என்பதை அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

காலை விமான நிலையத்திலிருந்து விருந்தினர் மாளிகைக்குச் சென்றபோது நடந்த பயணத்தை நினைத்தபோது, வழியில் பல்வேறு நாட்டினரைச் சந்தித்தது அவரது நினைவுக்கு வந்தது. சில தசாப்தங்களிலேயே அந்தப் பாலைவன நகரம் இவ்வளவு அசாதாரணமான வளர்ச்சியை அடைந்திருந்தது. அந்த மாற்றம் அவரை மிகவும் கவர்ந்தது.

பாலை அருந்திய பிறகு ராம் தூங்கச் சென்றார்.

மறுநாள் காலை 5:30 மணிக்கு ராம் விழித்துக்கொண்டார். தனது காலைக் கடமைகளை முடித்துவிட்டு, குளித்துவிட்டு, பிரார்த்தனைக்காக அமர்ந்தார்.

சரியாக 6:30 மணிக்கு அழைப்பு மணி ஒலித்தது.

அவர் கதவைத் திறந்தார். அதே ஊழியர் ஒரு கோப்பை தேநீருடனும், ஒரு செய்தித்தாளுடனும் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

“குட் மார்னிங், சார். இன்றைய செய்தித்தாள்கள் வந்துவிட்டன. நீங்கள் எந்தப் பத்திரிகையை விரும்புகிறீர்கள், சார்?”

உடனே ராம், “தி நேஷனல்,” என்றார்.

அந்தச் செய்தித்தாளில் சமீபத்தில் அவரது கட்டுரை வெளியாகியிருந்தது. எனவே, அதை ஆவலுடன் படிக்க அவர் விரும்பினார்.

தேநீர் அருந்தி, செய்தித்தாளைப் படித்த பிறகு, ராம் தனது பிரார்த்தனையை முடித்துவிட்டு தயாரானார். இப்போது அவர் காதம்பரியிடமிருந்து வரும் அழைப்புக்காகக் காத்திருந்தார்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அவரது தொலைபேசி ஒலித்தது.

ராம் அழைப்பை ஏற்றார். மறுமுனையில் ஒரு ஆணின் குரல் மென்மையாகவும் மரியாதையாகவும் ஒலித்தது.

“மிஸ்டர் ராம், குட் மார்னிங். நான் அட்கின்சன் பேசுகிறேன். உங்கள் பயணம் சௌகரியமாக இருந்ததா? நேற்றிரவு நன்றாகத் தூங்கினீர்களா? நேற்று எனக்கு சில விருந்தினர்கள் இருந்ததால் சற்று பிஸியாக இருந்தேன். நீங்களும் ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.”

ஒரு பன்னாட்டு ஊடக நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரி தனிப்பட்ட முறையில் தன்னைத் தொடர்புகொண்டு காலை வணக்கம் தெரிவிப்பது ராமுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

“குட் மார்னிங், மிஸ்டர் அட்கின்சன். நான் மிகவும் சௌகரியமாக இருக்கிறேன். உங்களைச் சந்திக்க ஆவலாக இருக்கிறேன்.”

“நிச்சயமாக. அலி 9:30 மணிக்கு வந்து உங்களை விருந்தினர் மாளிகையிலிருந்து அழைத்துச் செல்வார். உங்கள் நாள் இனிமையாக அமையட்டும்.”

“நன்றி, மிஸ்டர் அட்கின்சன்.”

அழைப்பு முடிந்ததும், ராம் தனது புதிய எண்ணை முர்த்தி, ராஜ், பிரசன்னா மற்றும் ரஞ்சிதாவுக்குத் தகவலாக அனுப்பினார்.

காலை 9:15 மணிக்கு ராம் தயாராகத் தொடங்கினார். தனக்குப் பிடித்த கிரீம் நிறச் சட்டையை அணிந்து, அதற்குப் பொருத்தமான டையை அணிந்துகொண்டார்.

கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தபோது, தனக்கு 57 வயது என்பதை அவராலேயே நம்ப முடியவில்லை. அவரது கட்டுப்பாடான வாழ்க்கை முறை மற்றும் உடற்கட்டு அவரை மிகவும் இளமையாகக் காட்டியது.

சரியாக 9:30 மணிக்கு அலி காரில் வந்து ராமை அழைத்துச் சென்றார்.

முந்தைய நாள் ராம் டொயோட்டா கேம்ரியில் பயணம் செய்திருந்தார். இன்று அவர் மெர்சிடிஸ் பென்ஸ் காரில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தார். இந்தக் கார்களைப் பற்றி அவர் பலமுறை கேள்விப்பட்டிருந்தார். ஆனால், இப்போது முற்றிலும் வேறொரு நாட்டில், முற்றிலும் மாறுபட்ட சூழலில், அவற்றில் ஒன்றில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தார்.

மீடியா சிட்டியை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது அலி கேட்டார்:

“நன்றாகத் தூங்கினீர்களா, சார்? காலை உணவு சாப்பிட்டுவிட்டீர்களா?”

“ஆம், அலி. நன்றாகத் தூங்கினேன். காலை உணவும் மிகவும் நன்றாக இருந்தது.”

சுமார் அரை மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, போக்குவரத்து நெரிசலையும் கடந்து அவர்கள் மீடியா சிட்டியில் உள்ள சேனல் அலுவலகத்தை அடைந்தனர்.

அந்த பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்தைப் பார்த்த ராமின் உள்ளம் உற்சாகத்தால் நிரம்பியது. தனது பணிக்காலத்தில் அவர் பல சக ஊழியர்களையும், பல்வேறு பணியிடங்களையும் பார்த்திருந்தார். ஆனால், இது முற்றிலும் வேறுபட்டதாக இருந்தது.

ஒரு புதிய உலகத்திற்குள் அவர் நுழைந்துகொண்டிருந்தார். ஒரு புதிய விஷயத்தை ஆராயப் போகிறார். அந்த எண்ணமே அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

நுழைவாயிலை நோக்கி மெதுவாக நடந்துகொண்டிருந்தபோது, ராம் தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தார்:

“வாழ்க்கை அழகானது.”

தொடரும்...

கே. ராகவன்

27-8-26