Small Story 704.

 Small Story 704 

Life is Beautiful 49

The next morning, after giving Tommy his usual food, Ram reached Dasaprakash Paradise. He informed the receptionist at the counter that he was waiting for someone. About two minutes later, Kathambari arrived with a smile.

“You are very punctual,” she greeted him.

Ram looked at Kathambari. She was wearing a beautiful green saree and carried herself with elegance, grace, and impeccable manners.

“I am waiting for Ranjitha, but before she arrives, I want to talk to you,” Kathambari said. “A few days ago, I went through your blog, your various articles, and some of your letters. My Chief was greatly impressed by your background in teaching and writing, as well as by your clear vision and ideas.”

“Thank you,” Ram whispered.

Kathambari continued, “Atkinson wants to invite you to our office in Dubai. He wants to speak with you personally. For that purpose, you can email me your passport details so that we can apply for your visa. His intention is to arrange a two-month visa for you and have you stay with us at our office, especially since you have taken retirement.”

Ram was delighted, but he became thoughtful.

“Kathambari, I am not a media man. My background is in teaching, along with some creative ideas. Perhaps that is what Atkinson needs. But you know the situation here. I also have to leave my little friend Tommy, and that is why I am hesitating.”

“I understand you, Ram,” Kathambari replied. “I came here for one week, and I am returning to Dubai tonight. Atkinson has only good intentions, and you need not worry about your safety in Dubai. You will be safe there.”

Ram remained silent for a moment.

“Well, I have to think about it. So far, my visits outside India have been only to Sri Lanka and Singapore. Dubai is the talk of the city, and I too would like to see it. But Tommy’s safety is my main concern.”

“I am sure you will have plenty of friends here to help. Kathambari replied with a smile.

“Since I joined Atkinson three years ago, when I was twenty, I have come to understand his nature, his thinking, and the way he understands people. He was a former RAW officer who later migrated to the United States and has now come to Dubai. I know him well.”

Ram nodded thoughtfully.

“Okay. I too believe that when intentions are good, God always helps. I will send you my details.”

“Thank you so much, Ram,” Kathambari whispered.

By then, Ranjitha arrived.

“Good afternoon to both of you,” she said cheerfully.

“Good afternoon, Ranjitha,” Ram replied.

All three of them then entered the dining hall. It was spacious and elegant—a place that had witnessed thousands of get-togethers, business meetings, and official gatherings over the years. The waiter arranged three comfortable chairs around the table, and all three sat down.

For a few moments, there was silence.

Ram and Ranjitha looked at Kathambari, waiting for her to begin.

Kathambari smiled and looked at both of them.

“There is something important I want to share with you,” she said.

Ram listened carefully.

To be continued.

K. Ragavan

16-8-26

Small Story 704T

 சிறுகதை 704 

வாழ்க்கை அழகானது 49

மறுநாள் காலை, டாமிக்கு வழக்கம்போல் உணவு கொடுத்துவிட்டு, ராம் தசப்பிரகாஷ் பாரடைஸ் ஹோட்டலுக்குச் சென்றார். வரவேற்பு மேசையில் இருந்தவரிடம், தான் ஒருவருக்காகக் காத்திருப்பதாகத் தெரிவித்தார். சுமார் இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, காதம்பரி புன்னகையுடன் அங்கு வந்தார்.

“நீங்கள் மிகவும் நேரம் தவறாமல் வந்திருக்கிறீர்கள்,” என்று அவரை வரவேற்றார்.

ராம் காதம்பரியைப் பார்த்தார். அவர் அழகான பச்சை நிறப் புடவை அணிந்திருந்தார். அவரது தோற்றத்திலும் நடத்தையிலும் நேர்த்தியும், கண்ணியமும், சிறந்த பண்பாடும் வெளிப்பட்டன.

“நான் ரஞ்சிதாவுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். ஆனால், அவர் வருவதற்கு முன்பு உங்களிடம் ஒரு விஷயம் பேச விரும்புகிறேன்,” என்றார் காதம்பரி. “சில நாட்களுக்கு முன்பு உங்கள் வலைப்பதிவையும், பல்வேறு கட்டுரைகளையும், நீங்கள் எழுதிய சில கடிதங்களையும் படித்தேன். ஆசிரியராகவும் எழுத்தாளராகவும் உங்களுக்குள்ள அனுபவமும், உங்களுடைய தெளிவான பார்வையும் சிந்தனைகளும் என் தலைவரை மிகவும் கவர்ந்துள்ளன.”

“நன்றி,” என்று ராம் மெதுவாகக் கூறினார்.

காதம்பரி தொடர்ந்து கூறினார்:

“அட்கின்சன் உங்களை துபாயில் உள்ள எங்கள் அலுவலகத்திற்கு வருமாறு அழைக்க விரும்புகிறார். அவர் உங்களிடம் நேரடியாகப் பேச விரும்புகிறார். அதற்காக, உங்கள் பாஸ்போர்ட் விவரங்களை எனக்கு மின்னஞ்சல் மூலம் அனுப்பலாம். அதன் அடிப்படையில் உங்கள் விசாவிற்கு நாங்கள் விண்ணப்பிக்கலாம். உங்களுக்கு இரண்டு மாத விசா ஏற்பாடு செய்து, எங்கள் அலுவலகத்திலேயே நீங்கள் தங்குவதற்கும் அவர் ஏற்பாடு செய்ய விரும்புகிறார். குறிப்பாக, நீங்கள் ஓய்வு பெற்றுவிட்டதால், இது உங்களுக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பாக இருக்கும் என்று அவர் கருதுகிறார்.”

ராம் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். ஆனால், சிறிது நேரத்தில் அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார்.

“காதம்பரி, நான் ஒரு ஊடகத் துறையைச் சேர்ந்தவன் அல்ல. எனது பின்னணி ஆசிரியர் பணியிலும், சில படைப்பாற்றல் சிந்தனைகளிலும் இருக்கிறது. ஒருவேளை அதுதான் அட்கின்சனுக்குத் தேவைப்படுகிறதோ என்னவோ. ஆனால், இங்குள்ள சூழ்நிலை உங்களுக்குத் தெரியும். என் சிறிய நண்பன் டாமியையும் விட்டுச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அதனால்தான் நான் தயங்குகிறேன்.”

“உங்களை நான் புரிந்துகொள்கிறேன், ராம்,” என்று காதம்பரி பதிலளித்தார். “நான் இங்கு ஒரு வாரமாக இருந்தேன். இன்று இரவு துபாய்க்குத் திரும்புகிறேன். அட்கின்சனுக்கு நல்ல நோக்கங்கள் மட்டுமே உள்ளன. துபாயில் உங்கள் பாதுகாப்பைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்படத் தேவையில்லை. அங்கு நீங்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பீர்கள்.”

ராம் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார்.

“சரி. இதைப் பற்றி நான் யோசிக்க வேண்டும். இதுவரை இந்தியாவிற்கு வெளியே நான் சென்றிருப்பது இலங்கைக்கும் சிங்கப்பூருக்கும் மட்டுமே. துபாய் இப்போது எல்லோருடைய பேச்சிலும் இருக்கிறது. நானும் ஒருமுறை சென்று பார்க்க விரும்புகிறேன். ஆனால், டாமியின் பாதுகாப்புதான் எனது முக்கியக் கவலை.”

“உங்களுக்கு உதவ இங்கு ஏராளமான நண்பர்கள் இருப்பார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்,” என்று காதம்பரி புன்னகையுடன் கூறினார்.

“நான் அட்கின்சனுடன் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, எனக்கு இருபது வயதாக இருந்தபோது சேர்ந்தேன். அன்றிலிருந்து அவருடைய இயல்பு, சிந்தனை, மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம் ஆகியவற்றை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். அவர் முன்பு RAW அதிகாரியாகப் பணியாற்றியவர். பின்னர் அமெரிக்காவுக்குக் குடிபெயர்ந்தார். இப்போது துபாயில் இருக்கிறார். அவரை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்.”

ராம் சிந்தனையுடன் தலையசைத்தார்.

“சரி. நோக்கங்கள் நல்லதாக இருக்கும்போது, கடவுள் எப்போதும் உதவுவார் என்று நானும் நம்புகிறேன். எனது விவரங்களை உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன்.”

“மிக்க நன்றி, ராம்,” என்று காதம்பரி மெதுவாகக் கூறினார்.

அதற்குள் ரஞ்சிதா அங்கு வந்தார்.

“உங்கள் இருவருக்கும் இனிய பிற்பகல் வணக்கம்,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

“இனிய பிற்பகல் வணக்கம், ரஞ்சிதா,” என்று ராம் பதிலளித்தார்.

பின்னர் மூவரும் உணவு அரங்கிற்குள் சென்றனர். அது மிகவும் விசாலமாகவும் அழகாகவும் இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக ஆயிரக்கணக்கான சந்திப்புகள், வணிகக் கூட்டங்கள் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்ற இடமாக அது விளங்கியது.

பணியாளர் மூன்று வசதியான நாற்காலிகளை மேசையைச் சுற்றி ஒழுங்குபடுத்தினார். மூவரும் அமர்ந்துகொண்டனர்.

சில கணங்கள் அமைதி நிலவியது.

ராமும் ரஞ்சிதாவும் காதம்பரியைப் பார்த்தனர். அவர் பேசத் தொடங்குவதற்காக இருவரும் காத்திருந்தனர்.

காதம்பரி புன்னகையுடன் இருவரையும் பார்த்தார்.

“உங்களிருவரிடமும் நான் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது,” என்றார்.

ராம் கவனமாகக் கேட்டார்.

தொடரும்.

கே. ராகவன்

16-8-26

From my Friend Ramadubramaniam.

 Good day. 

Today being Independence day, using each of the letters of word Independence, i have tried to put words related to Our Great Nation. 

Pls read and let me know your inputs.

 *Happy Independence Day - No.* *80* 

     

( _see in LANDSCAPE mode)_ 

                  Progressive *I* ndustrialized Nation

                    with good *N* atural Resources,

trying its best to have *D* iplomatic relations with other countries,

                          Largely *E* thical and

                                        *P* eaceful,

                                        *E* xpansive w.r.t science & technology,

                                        *N* eutral,

       maintains unity in *D* iversity,

  consistently growing *E* conomy,

               a responsible *N* uclear Power,

                        showing *C* andid response to major world events,  

      Lately focusing on *E* ducation of the masses.

Thanks & Regards,

Small Story 703

 Short Story 703

Life Is Beautiful – 48

The following morning, Ram attended the Independence Day celebrations held at his residential complex and had lunch there. After resting for a while, he left for the OO1 Academy campus at around 5:30 p.m. to attend the celebration marking the completion of ten years since the Academy was established.

Located on KRS Road, the campus had a huge main building and several excellent facilities. The Secretary warmly welcomed Ram. Ranjitha served him tea. Around 150 people, including international students, local dignitaries, and other guests, had gathered in the spacious hall. Swami Ramanandaji also greeted Ram warmly.

A few minutes later, the remarkable man who headed the OO1 Academy arrived. At 63, Paramanand was extremely handsome, well-mannered, dignified, and gracious in his conduct. The Independence Day celebrations had been held on a grand scale at the Academy that morning.

The gathering began promptly at 5:30 p.m. Ranjitha introduced Ram to him, and he too welcomed Ram warmly.

“It is a pleasure to meet you. Since you are now in Mysore, I will be meeting you regularly from now on,” he said.

Kathambari also arrived and was very happy to see Ram. She explained that her chief and the head of OO1 were close friends and that both of them had worked together in RAW.

Meanwhile, Ranjitha introduced her friend Sophia to Ram and Kathambari. Sophia was an FBI officer from Denver.

Later, Ranjitha handed Ram a brochure describing the Academy and its various activities. After the prayer, the formal programme began with the blessings of Swamiji.

All the speakers praised the Academy for its remarkable success in solving numerous cases relating to robberies and other crimes committed in Mysore and various other places. The five international students, as well as the other students pursuing the investigation course, spoke appreciatively about their experiences. They also said that they were extremely fond of the Academy.

OO1 delivered a highly impressive and inspiring speech. He spoke about his outstanding professional experiences in RAW. He also explained what had motivated him to establish an academy of his own and pursue his personal dream and mission.

At around 8 p.m., everyone proceeded for dinner. A wide variety of delicious dishes and sweets were served.

After dinner, OO1 announced:

“Our guest and versatile writer, Ram, will speak for a few minutes about today’s programme.”

Ram spoke for about fifteen minutes. He wished everyone a happy, joyful, and healthy Independence Day. He spoke about the history of the OO1 Academy and its background, and described its remarkable journey and achievements. His speech captivated the entire audience, and everyone was impressed by his intelligence and excellent oratory skills.

After the programme ended, the Chairman introduced his wife, Nandini, to Ram. She was a former IAS officer. Their only daughter lived in New Zealand and therefore could not attend the celebrations.

Before leaving, Ram expressed his heartfelt thanks to OO1, Ranjitha, and the other members of the team for inviting him to the unforgettable event.

Once again, Ranjitha dropped Ram and Kathambari at their respective places. As they got out of the car, Kathambari invited Ram and Ranjitha for lunch the following afternoon.

Ram accepted the invitation with a smile. He had a feeling that, in a journey already filled with many interesting events, that lunch would mark the beginning of yet another fascinating chapter.

As the night passed peacefully, Ram reflected on the wonderful day—the Independence Day celebrations, the Academy’s ten-year journey, the important people he had met, and the new connections that were unexpectedly taking shape in his life.

Little did Ram know that the following afternoon would reveal yet another fascinating side of Kathambari’s world.

To be continued...

K. Ragavan

15-8-26

Small Story 703.T

சிறுகதை 703

வாழ்க்கை அழகானது – 48

மறுநாள் காலை, ராம் தனது குடியிருப்பில் நடைபெற்ற சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொண்டு மதிய உணவை அருந்தினார். சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்த பிறகு, அகாடமி தொடங்கி பத்து ஆண்டுகள் நிறைவடைந்ததைக் குறிக்கும் கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொள்வதற்காக, மாலை சுமார் 5:30 மணிக்கு OO1 அகாடமி வளாகத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

KRS சாலையில் அமைந்திருந்த அந்த வளாகத்தில் மிகப்பெரிய பிரதானக் கட்டிடமும், பல்வேறு சிறப்பான வசதிகளும் இருந்தன. செயலாளர் ராமை அன்புடன் வரவேற்றார். ரஞ்சிதா அவருக்கு தேநீர் வழங்கினார். சர்வதேச மாணவர்கள், உள்ளூர் முக்கியப் பிரமுகர்கள் மற்றும் பிற விருந்தினர்கள் உட்பட சுமார் 150 பேர் விசாலமான அரங்கில் கூடியிருந்தனர். சுவாமி ராமானந்தாஜியும் ராமை அன்புடன் வரவேற்றார்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, OO1 அகாடமியின் தலைவரான அந்த அற்புதமான மனிதர் அங்கு வந்தார். 63 வயதான பரமானந்த் மிகவும் அழகான தோற்றத்துடனும், நற்பண்புடனும், கண்ணியமான நடத்தையுடனும் விளங்கினார். அன்று காலை அகாடமியில் சுதந்திர தினம் வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடப்பட்டிருந்தது.

மாலை 5:30 மணிக்கு கூட்டம் சரியாகத் தொடங்கியது. ரஞ்சிதா ராமை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அவரும் ராமை அன்புடன் வரவேற்றார்.

“உங்களைப் பார்ப்பதில் மகிழ்ச்சி. நீங்கள் மைசூரில் இருப்பதால், இனிமேல் உங்களைத் தொடர்ந்து சந்திப்பேன்,” என்றார் அவர்.

காதாம்பரியும் அங்கு வந்து ராமைப் பார்த்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். தனது தலைவரும் OO1 தலைவரும் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்றும், இருவரும் RAW-வில் இணைந்து பணியாற்றியவர்கள் என்றும் அவர் விளக்கினார்.

இதற்கிடையில், ரஞ்சிதா தனது தோழியான சோபியாவை ராம் மற்றும் காதாம்பரிக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். சோபியா டென்வரைச் சேர்ந்த FBI அதிகாரி.

பின்னர், ரஞ்சிதா அகாடமியையும் அதன் பல்வேறு செயல்பாடுகளையும் விவரிக்கும் ஒரு சிற்றேட்டை ராமிடம் வழங்கினார். பிரார்த்தனைக்குப் பிறகு, சுவாமிஜியின் ஆசீர்வாதத்துடன் முறையான நிகழ்ச்சி தொடங்கியது.

மைசூர் மற்றும் பல்வேறு இடங்களில் நடைபெற்ற கொள்ளை மற்றும் பிற குற்றங்கள் தொடர்பான ஏராளமான வழக்குகளைத் தீர்ப்பதில் அகாடமி பெற்றிருந்த குறிப்பிடத்தக்க வெற்றிகளைப் பற்றி அனைத்து பேச்சாளர்களும் பாராட்டிப் பேசினர். சர்வதேச மாணவர்கள் ஐந்து பேரும், விசாரணைப் படிப்பை மேற்கொண்டு வந்த மற்ற மாணவர்களும் தங்களது அனுபவங்களைப் பற்றி பாராட்டிப் பேசினர். அகாடமியைத் தாங்கள் மிகவும் விரும்புவதாகவும் தெரிவித்தனர்.

OO1 மிகச் சிறப்பானதும், ஊக்கமளிப்பதுமான உரையை நிகழ்த்தினார். RAW-வில் தாம் பெற்றிருந்த சிறப்பான தொழில்முறை அனுபவங்களைப் பற்றி பேசினார். மேலும், தனக்கென ஒரு அகாடமியை உருவாக்கி, தனது சொந்தக் கனவையும் நோக்கத்தையும் முன்னெடுக்கத் தன்னைத் தூண்டிய காரணங்களையும் விளக்கினார்.

இரவு சுமார் 8 மணியளவில் அனைவரும் இரவு உணவுக்குச் சென்றனர். அங்கு பலவகையான சுவையான உணவுகளும் இனிப்புகளும் பரிமாறப்பட்டன.

இரவு உணவுக்குப் பிறகு, OO1 அறிவித்தார்:

“நமது விருந்தினரும் பன்முகத் திறமை கொண்ட எழுத்தாளருமான ராம், இன்றைய நிகழ்ச்சியைப் பற்றி சில நிமிடங்கள் பேசுவார்.”

ராம் சுமார் பதினைந்து நிமிடங்கள் பேசினார். அனைவருக்கும் இனிய, மகிழ்ச்சியான மற்றும் ஆரோக்கியமான சுதந்திர தின வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தார். OO1 அகாடமியின் வரலாறு மற்றும் அதன் பின்னணியை எடுத்துரைத்ததுடன், அதன் குறிப்பிடத்தக்க பயணத்தையும் சாதனைகளையும் விளக்கினார். அவரது உரை முழு பார்வையாளர்களையும் கவர்ந்ததுடன், அவரது அறிவாற்றலும் சிறப்பான பேச்சாற்றலும் அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தின.

நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகு, தலைவர் தனது மனைவி நந்தினியை ராமுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அவர் முன்னாள் IAS அதிகாரி. அவர்களது ஒரே மகள் நியூசிலாந்தில் வசித்து வந்ததால், இந்தக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை.

புறப்படுவதற்கு முன், தன்னை இந்த மறக்க முடியாத நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்த OO1, ரஞ்சிதா மற்றும் குழுவின் மற்ற உறுப்பினர்களுக்கு ராம் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்தார்.

மீண்டும் ஒருமுறை, ரஞ்சிதா ராமையும் காதாம்பரியையும் அவரவர் இடங்களில் இறக்கிவிட்டுச் சென்றார். காரிலிருந்து இறங்கும்போது, மறுநாள் மதிய உணவுக்கு ராமையும் ரஞ்சிதாவையும் காத்தாம்பரி அழைத்தார்.

ராம் புன்னகையுடன் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். ஏற்கனவே பல சுவாரஸ்யமான நிகழ்வுகளைக் கொண்ட தனது பயணத்தில், அந்த மதிய உணவு மேலும் ஒரு சுவாரஸ்யமான அத்தியாயத்தைத் தொடங்கும் என்ற உணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டது.

இரவு அமைதியாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தபோது, ராம் அந்த அற்புதமான நாளைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்த்தார்—சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டம், அகாடமியின் பத்தாண்டு காலப் பயணம், தான் சந்தித்திருந்த முக்கியமான மனிதர்கள் மற்றும் எதிர்பாராத விதமாக உருவாகிக் கொண்டிருந்த புதிய தொடர்புகள் என அனைத்தும் அவரது நினைவில் ஓடின.

மறுநாள் மதியம் காத்தாம்பரியின் உலகத்தின் மற்றொரு சுவாரஸ்யமான பக்கத்தை வெளிப்படுத்தப் போகிறது என்பதை ராம் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 14 August 26,

A treat for tourists

I write in reference to Ramola Talwar Badam’s article Abu Dhabi’s free visa package set to attract more Indian tourists to UAE (August 12): the UAE capital’s gesture is not only warm and welcoming but also a wonderful opportunity to attract more visitors from around the world. With sporting, cultural and entertainment-related events expected to expand in the coming days, Abu Dhabi is positioning itself as an increasingly attractive destination for tourists and global visitors. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 702.

 Small Story 702

Life is Beautiful 47

As Ram was locking the door, Tommy stood nearby, wagging his tail happily and looking at his master. Ram smiled at him and left for the ashram.

When Ram reached the ashram, he saw Swami Ramanandaji talking to someone in his room. Ram had met Swamiji on several occasions and greatly admired his vast knowledge and profound wisdom. In particular, Ram was impressed by the fact that Swamiji had worked in the field of engineering while also possessing a deep understanding of philosophy and spirituality.

Just then, Swamiji came out of his room to attend to something. On seeing Ram, he smiled warmly and invited him inside.

Ram followed him into the room. There, he noticed a young woman sitting comfortably, waiting to speak with Swamiji.

“Ram, let me introduce you to her. Her name is Kaathambari,” Swamiji said. “She is a writer and also works as a journalist for a multinational television company headquartered in Dubai. She has come to India to cover Karnataka. In particular, she was very interested in visiting our ashram.”

Ram smiled.

“Kaathambari, it’s a pleasure to meet you. I never expected that I would meet you here, in the beautiful city of Mysore, of all places. I’m Ram.”

Kaathambari looked at him intently for a moment. Then, with pleasant surprise, she suddenly smiled.

“Oh my God! Are you Bharani? You are Bharani, my favourite writer, aren’t you?”

Ram smiled gently.

“Yes, I am.”

“It is such a pleasant surprise to meet you here, Sir. My chief, Atkinson, likes your style of writing, especially your recent article on the ongoing Middle East crisis in the newspaper. Through him, I got your name and telephone number. I was planning to call you and invite you to lunch the day after tomorrow, but now I have met you here itself. I am staying at Dasaprakash Paradise, and lunch will be there. Please come at 12 noon on the 16th. We have a lot to discuss.”

“Okay. See you then,” Ram said.

Just then, Ranjitha entered Swamiji’s room. On seeing Ram there, she looked surprised.

“Ram! I wanted to come to your place after seeing Swamiji, but you are here!”

Ram was equally surprised to see her.

Ranjitha wished Swamiji respectfully. “Namaskara, Swamiji. My chief wanted you to attend our function tomorrow evening. We are completing one decade, and we would be honoured by your presence.” She handed him an invitation.

Swamiji smiled and accepted it. “Sure, I will come.”

Ranjitha then turned to Ram. “Ram, I have your invitation in my car. I will drop you at your place and give it to you. You must also come to the function tomorrow.”

After they left the ashram, Ranjitha drove Ram to his house and handed him the invitation.

“Ram, please come tomorrow. It will mean a lot to us. And please tell your chief that I am happy to attend the function,” Ram said.

Ranjitha smiled. “Certainly. I’ll let him know.”

After a brief conversation, Ranjitha left.

Ram stood at the doorway for a moment, looking at the invitation in his hand. It had been an unexpectedly eventful day. Meeting Kaathambari, receiving an invitation to lunch, and now being invited to a special anniversary celebration—all of it seemed to be unfolding in a strangely meaningful way.

Little did Ram know that these seemingly ordinary meetings would soon lead to an unexpected turn in his life.

Tobecontinued

K.Ragavan

14-8-26