Great loss.

 The demise of the 94-year-old versatile actress Sowcar Janaki is a great loss to the film industry. With a career spanning more than 400 films in various languages, she proved her mettle as a remarkably talented and versatile actress. She was a highly respected, knowledgeable, and dignified personality, admired and loved by one and all.

Many of her memorable films and performances remain etched in our memories, especially her unique dialogue delivery and inimitable style of acting.

I had the privilege of meeting her and spending time with her on four occasions. During those interactions, she shared many interesting experiences and valuable insights from her long and illustrious journey in the film industry. Those conversations will always remain cherished memories for me.

I pray that the Almighty gives her family members the strength and courage to withstand this irreparable loss. May her soul rest in peace. Her remarkable contribution to Indian cinema will always be remembered and cherished.

K.Ragavan

Small Story 710.

 சிறுகதை 710

வாழ்க்கை அழகானது – 55

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு வெள்ளிக்கிழமையன்று, எமிரேட்ஸ் ஏர்லைன்ஸ் நிறுவனத்திடமிருந்து ராமுக்கு ஒரு கூரியர் வந்தது. அதில், காதம்பரியின் அலுவலகம் கூறியபடி, அவரது விசாவும் விமானப் பயணச்சீட்டும் இருந்தன. அதைப் பார்த்து ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். தனக்காக இவ்வளவு உதவிகளைச் செய்த காதம்பரிக்கு உடனடியாக ஒரு செய்தி அனுப்பி நன்றி தெரிவித்தார்.

அப்போது வெளியில் சென்றிருந்த மூர்த்தி வீட்டிற்குத் திரும்பி, ராமை அன்புடன் வரவேற்றார்.

“இன்று எனக்கு விடுமுறை. என் மனைவியும் மகளும் உங்களை மதிய உணவுக்கு அழைத்திருக்கிறார்கள். இன்று வரமகாலட்சுமி தினம் என்பதால், சிறப்பு விருந்து ஏற்பாடு செய்திருக்கிறோம். நீங்கள் எங்களுடன் மதிய உணவு சாப்பிட வேண்டும்,” என்று மூர்த்தி கூறினார்.

ராம் மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்தார்.

“நிச்சயமாக. பன்னிரண்டு மணிக்குள் உங்கள் வீட்டிற்கு வந்துவிடுகிறேன்,” என்று பதிலளித்தார்.

வீட்டிலிருந்து புறப்படுவதற்கு முன், டாமிக்கு மதிய உணவு கொடுத்துவிட்டு, குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மூர்த்தியின் வீட்டிற்குச் சென்றார்.

அவரை ஆர்த்தியும் நிர்மலாவும் அன்புடன் வரவேற்றனர்.

முதலில் அவருக்கு ஒரு கண்ணாடி பழச்சாறு கொடுத்துவிட்டு, அனைவரும் அமர்ந்தனர். ராம் இதுவரை நடந்த அனைத்து விஷயங்களையும் அவர்களிடம் விவரித்தார். காதம்பரியை எவ்வாறு சந்தித்தார், அவர் தன்னை துபாய்க்கு அழைத்தது எப்படி, அவரது அறிவுரைப்படி தற்போது விசாவும் விமானப் பயணச்சீட்டும் கிடைத்திருப்பது பற்றியும் விளக்கினார்.

மூர்த்தி மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன் ராம் கூறிய அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

“ராம், நீங்கள் உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலி! உங்களை அனைவரும் விரும்புகிறார்கள். ஊடகத் துறையில் இருப்பவர்கள்கூட உங்களை விரும்புகிறார்கள் போலிருக்கிறது. இப்போது மத்திய கிழக்கின் மிகப் பெரிய நகரங்களில் ஒன்றான துபாய்க்குச் செல்லப் போகிறீர்கள். இது உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்டுள்ள ஒரு அற்புதமான திருப்பம்,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

ராம் புன்னகைத்தார். ஆனால் அடுத்த கணம் அவரது முகத்தில் சற்றுக் கவலை தெரிந்தது. மூர்த்தியை நோக்கிச் சற்றுச் சாய்ந்து, மெதுவாகக் கூறினார்:

“இந்த வாய்ப்பு கிடைத்திருப்பது என் மனதில் ஒரு பக்கம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. ஆனால், இன்னொரு பக்கம் என் சிறிய நண்பன் டாமியைப் பற்றிக் கவலையாக இருக்கிறது. நான் இல்லாதபோது அவன் எப்படி இருப்பான் என்று தெரியவில்லை.”

உடனே நிர்மலா அன்புடன் பதிலளித்தாள்.

“மாமா, டாமி உங்களுடைய நாய் மட்டுமல்ல. அவன் எங்கள் குடும்பத்தின் அன்பான நாயும்கூட. நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். நீங்கள் துபாயில் இருக்கும் வரை நான் டாமியைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”

மூர்த்தியும் ஆர்த்தியும் உடனடியாக அவளுக்கு ஆதரவாகப் பேசினர்.

“நிச்சயமாக, ராம். டாமியை எங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவனாகவே பார்த்துக்கொள்வோம். நீங்கள் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் துபாய் செல்லலாம்,” என்று மூர்த்தி உறுதியளித்தார்.

ராமுக்கு நிம்மதி ஏற்பட்டது. அவரது முகம் மீண்டும் மலர்ந்தது.

“எல்லோருக்கும் நன்றி. நீங்கள் சொன்னது எனக்கு மிகவும் ஆறுதலாக இருக்கிறது,” என்று உணர்ச்சிப்பூர்வமாகக் கூறினார்.

சிறிது நேரத்தில் அனைவரும் வரமகாலட்சுமி தின மதிய விருந்துக்காக அமர்ந்தனர். ஆர்த்தியும் நிர்மலாவும் அன்புடன் தயாரித்திருந்த அந்த விருந்து மிகவும் சிறப்பாக இருந்தது. பலவிதமான சுவையான உணவுகள் பரிமாறப்பட்டன. அதன் பிறகு இரண்டு வகையான இனிப்புகளும், நிச்சயமாக, பாரம்பரியமான ஹோளிகையும் பரிமாறப்பட்டது. அது ராமுக்கு மறக்க முடியாத விருந்தாக அமைந்தது.

மதிய உணவின்போது, மூர்த்தி ராஜுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்து, ராம் துபாய் செல்லவிருக்கும் மகிழ்ச்சியான செய்தியைத் தெரிவித்தார்.

ராஜும் அவரது மனைவியும் அந்தச் செய்தியைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அவர்கள் ராமுக்கு வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்ததுடன், அவரது பயணம் வெற்றிகரமாகவும் பாதுகாப்பாகவும் அமைய வேண்டும் என்றும் வாழ்த்தினர்.

மதிய உணவுக்குப் பிறகு, ராம் மூர்த்தி, ஆர்த்தி மற்றும் நிர்மலாவுக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு தனது வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

தனக்குப் பிடித்த நாற்காலியில் அமர்ந்து சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார். கடந்த சில நாட்களில் தனது வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த அசாதாரணமான சம்பவங்களைப் பற்றி அவரது மனம் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தது.

சில நாட்களுக்கு முன்பு வரை, துபாய் என்பது அவருக்கு எட்டாத தொலைவில் இருந்த ஒரு கனவாகவே தோன்றியது. ஆனால் இப்போது அவரது கைகளில் விசாவும் விமானப் பயணச்சீட்டும் இருந்தன. எதிர்பாராத விதமாக காதம்பரியுடன் ஏற்பட்ட நட்பு, அவரது வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய கதவைத் திறந்திருந்தது. அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களும் அவரை ஊக்கப்படுத்தி, ஆதரித்து வந்தனர்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, டாமியைப் பற்றிய அவரது கவலையும் தீர்ந்துவிட்டது.

ராம் தனக்குள் புன்னகைத்துக்கொண்டார்.

“எல்லாமே சரியான திசையில் சென்றுகொண்டிருக்கிறது போலிருக்கிறது,” என்று நினைத்தார்.

அப்படியே தனது புதிய பயணத்தைப் பற்றி சிந்தித்தபடி அமர்ந்திருந்த ராமின் மனதில் ஆழ்ந்த நன்றியுணர்வு ஏற்பட்டது. ஒரு காலத்தில் நிச்சயமற்றதாகத் தோன்றிய அவரது வாழ்க்கை, இப்போது ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நல்ல ஆச்சரியங்களைத் தந்து கொண்டிருந்தது.

பல நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்தக் கணத்தில் அவர் தனது மனதில் முழுமையான அமைதியை உணர்ந்தார்.

வாழ்க்கை உண்மையிலேயே அழகானது.

தொடரும்

கே. ராகவன்

Letter.

 The National

Our readers have their say on the stories of the week

August 21, 2026

UAE-India ties

I write in reference to Ramola Talwar Badam’s article Indian ambassador calls on young people to continue to work for progress of UAE (August 14): the strong and longstanding India-UAE relationship, built over decades through trade, culture, education and the contribution of Indian professionals and workers across diverse sectors, is clearly visible today. The people-to-people connection between the two countries has played an important role in strengthening this partnership. The ambassador’s message to the younger generation is therefore particularly significant. If this spirit of co-operation and mutual respect continues, it can further strengthen the relationship between India and the UAE and contribute to the progress, prosperity and development of both nations. The youth have an important role to play in carrying this partnership forward and building an even stronger future for India and the UAE. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 709.

 Small Story 709

Life is Beautiful 54

It was Friday evening, and Ram was getting ready to go to Prasanna’s house for dinner. Just then, Murthy and his family came to his doorstep, and Ram readily joined them. Tommy, his faithful dog, happily wagged his tail, knowing that his master was going out.

Murthy and his wife, Aarti, sat in the front seats, while Ram and Nirmala sat in the back. As Murthy started the car, he told Ram, “Prasanna stays near Panchavadi Circle.”

Ram replied, “That is not far from here. His office is near the old Premium Studio. 

After about ten minutes, they reached Prasanna’s house. It was a lovely independent house with a beautiful garden, two bedrooms, a spacious hall, and a well-equipped kitchen.

Prasanna warmly greeted everyone and welcomed them inside. He introduced his mother, Kothai who was in her fifties. She had lost her husband eight years earlier in a tragic accident. Kothai was an elegant and dignified lady who followed traditional family values.

Meanwhile, Raj arrived with Deepa and Pinky. Kotha welcomed everyone warmly and said, “I am meeting Ram Anna for the first time, although he has been Prasanna’s mentor, guide, and philosopher.”

She then shared some wonderful news.

“Today, I want to tell you all something that has made our family very happy. Ram Anna had written to the owner of the car whose driver caused my husband’s fatal accident and requested compensation for our family. This morning, just before our Satyanarayana Puja began, the owner, Mr. Baliga, an industrialist from Mangalore, sent a cheque for ten lakh rupees in Prasanna’s name. We deposited it, and the cheque has now been cleared.”

Ram was thrilled to hear the news. He thanked God that his small effort, made eight years earlier, had finally brought some financial support to Prasanna’s family.

Everyone was deeply impressed by Ram’s presence of mind and his compassion.

Kothai said emotionally, “I believe this has happened because of my husband’s good nature. Somehow, his goodness has brought this help to our family at the right time.”

Prasanna then said to Ram “Sir   I want to return the ₹2,50,000 you gave me for my studies. I am in a position to repay you now, and I would like to do it tomorrow.”

Ram immediately stopped him.

“Prasanna, you need not repay me. Instead, if you come across any deserving student who needs help to build a better future, use the money to support that person. Helping someone rise in life is the best way to repay a good deed.”

Everyone applauded Ram’s generosity, humility, and continuing commitment to helping others.

After this heartfelt conversation, they entered the dining hall and took their seats. Kothai first served everyone the Satyanarayana Puja prasadam, including delicious Kesari. She then served a wonderful dinner prepared with great affection. There were several tasty dishes, followed by two delicious sweets—Mysore Pak and coconut cake.

Everyone thoroughly enjoyed the meal and appreciated Kothai's excellent cooking.

Before leaving, Ram, Murthy, and Raj blessed Prasanna and wished him a bright future filled with prosperity, happiness, success, and a good name.

When Ram returned home, he kept thinking happily about the evening’s memorable happenings at Prasanna’s house. He served Tommy his dinner and then settled into his favourite chair.

As Tommy lay peacefully nearby, Ram smiled to himself. He felt grateful that, after so many years, a simple act of kindness had brought hope and happiness to a family.

To be continued.

K. Ragavan

21-8-26

Small Story 709.T

 சிறுகதை 709

வாழ்க்கை அழகானது – 54

வெள்ளிக்கிழமை மாலை. ராம், பிரசன்னாவின் வீட்டிற்கு இரவு உணவிற்குச் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது முர்த்தியும் அவரது குடும்பத்தினரும் ராமின் வீட்டிற்கு வந்தனர். ராமும் அவர்களுடன் உடனே புறப்பட்டார். தனது எஜமானர் வெளியே செல்கிறார் என்பதை அறிந்த டாமி, மகிழ்ச்சியுடன் வாலை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

முர்த்தியும் அவரது மனைவி ஆர்த்தியும் முன் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். ராமும் நிர்மலாவும் பின் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். முர்த்தி காரை ஓட்டத் தொடங்கியபோது, “பிரசன்னா பஞ்சவாடி சர்க்கிள் அருகில் வசிக்கிறார்,” என்று ராமிடம் கூறினார்.

ராம், “அது இங்கிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை. அவருடைய அலுவலகம் பழைய பிரீமியம் ஸ்டூடியோவுக்கு அருகில் இருக்கிறது,” என்றார்.

சுமார் பத்து நிமிடங்களில் அவர்கள் பிரசன்னாவின் வீட்டை அடைந்தனர். அது அழகான தோட்டத்துடன் கூடிய ஒரு அருமையான தனி வீடாக இருந்தது. அந்த வீட்டில் இரண்டு படுக்கையறைகள், விசாலமான கூடம் மற்றும் நன்கு வசதிகள் செய்யப்பட்ட சமையலறை இருந்தன.

பிரசன்னா அனைவரையும் அன்புடன் வரவேற்று வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றார். பின்னர், ஐம்பதுகளில் இருந்த தனது தாயார் கோதையை அனைவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தினார். எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு துயரமான விபத்தில் கோதை தனது கணவரை இழந்திருந்தார். அவர் நேர்த்தியும் கம்பீரமும் கொண்டவராகவும், பாரம்பரிய குடும்பப் பண்புகளைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார்.

இதற்கிடையில், ராஜ் தீபா மற்றும் பிங்கியுடன் அங்கு வந்தார். கோதை அனைவரையும் அன்புடன் வரவேற்றுவிட்டு, “ராம் அண்ணாவை நான் முதன்முறையாக சந்திக்கிறேன். ஆனால், அவர் பிரசன்னாவின் வழிகாட்டியாகவும், ஆலோசகராகவும், தத்துவ ஞானியாகவும் இருந்திருக்கிறார்,” என்றார்.

பின்னர் அவர் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியான ஒரு செய்தியைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

“இன்று எங்கள் குடும்பத்தை மிகவும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்த ஒரு விஷயத்தை உங்களிடம் சொல்ல விரும்புகிறேன். எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, என் கணவரின் உயிரைப் பறித்த விபத்திற்குக் காரணமான காரின் உரிமையாளருக்கு ராம் அண்ணா கடிதம் எழுதி, எங்கள் குடும்பத்திற்கு இழப்பீடு வழங்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார். இன்று காலை, எங்களுடைய சத்தியநாராயண பூஜை தொடங்குவதற்கு சற்று முன்பு, மங்களூரைச் சேர்ந்த தொழிலதிபரான திரு. பாலிகா, பிரசன்னாவின் பெயரில் பத்து லட்சம் ரூபாய்க்கான காசோலையை அனுப்பியுள்ளார். அந்தக் காசோலையை நாங்கள் வங்கியில் செலுத்தினோம். இப்போது அது பணமாகிவிட்டது,” என்றார்.

இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தான் செய்த ஒரு சிறிய முயற்சி, இப்போது பிரசன்னாவின் குடும்பத்திற்கு நிதியுதவியைப் பெற்றுத் தந்ததற்காக அவர் இறைவனுக்கு நன்றி கூறினார்.

ராமின் சமயோசிதமான சிந்தனையையும், அவரது கருணை உள்ளத்தையும் அனைவரும் மிகவும் பாராட்டினர்.

கோதை உணர்ச்சிவசப்பட்ட குரலில், “என் கணவரின் நல்ல குணத்தால்தான் இது நடந்திருக்கிறது என்று நான் நம்புகிறேன். அவருடைய நல்லெண்ணம் எப்படியோ எங்கள் குடும்பத்திற்கு சரியான நேரத்தில் இந்த உதவியைப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறது,” என்றார்.

அப்போது பிரசன்னா, “ராம் அண்ணா, நான் படிப்பதற்காக நீங்கள் கொடுத்த ₹2,50,000-ஐ திருப்பிக் கொடுக்க விரும்புகிறேன். இப்போது அதைத் திருப்பிச் செலுத்தும் நிலையில் நான் இருக்கிறேன். நாளையே அந்தப் பணத்தை உங்களிடம் கொடுக்க விரும்புகிறேன்,” என்றார்.

ராம் உடனே அவரைத் தடுத்தார்.

“பிரசன்னா, நீ எனக்கு அந்தப் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டியதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, வாழ்க்கையில் முன்னேறுவதற்காக உதவி தேவைப்படும் தகுதியான ஒரு மாணவனை நீ சந்தித்தால், அந்தப் பணத்தை அவருக்கு உதவியாகப் பயன்படுத்து. ஒருவரை வாழ்க்கையில் உயரச் செய்வதே, நாம் பெற்ற நன்மைக்குச் செய்யக்கூடிய சிறந்த கைமாறு,” என்றார்.

ராமின் பெருந்தன்மை, பணிவு மற்றும் பிறருக்கு தொடர்ந்து உதவ வேண்டும் என்ற அவரது உறுதியை அனைவரும் கைதட்டி பாராட்டினர்.

இந்த நெகிழ்ச்சியான உரையாடலுக்குப் பிறகு, அனைவரும் உணவு அறைக்குச் சென்று அமர்ந்தனர். முதலில் கோதை அனைவருக்கும் சத்தியநாராயண பூஜையின் பிரசாதத்தைப் பரிமாறினார். அதில் சுவையான கேசரியும் இருந்தது. பின்னர் மிகுந்த அன்புடன் தயாரித்திருந்த அருமையான இரவு உணவைப் பரிமாறினார். பலவிதமான சுவையான உணவுகளுக்குப் பிறகு, மைசூர் பாக் மற்றும் தேங்காய் கேக் என இரண்டு விதமான இனிப்புகளும் பரிமாறப்பட்டன.

அனைவரும் உணவை மிகவும் விரும்பி உண்டதுடன், கோதையின் சிறப்பான சமையலையும் வெகுவாகப் பாராட்டினர்.

புறப்படுவதற்கு முன், ராம், முர்த்தி மற்றும் ராஜ் ஆகியோர் பிரசன்னாவை ஆசீர்வதித்து, அவனுடைய எதிர்காலம் வளம், மகிழ்ச்சி, வெற்றி மற்றும் நல்ல பெயர் நிறைந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று வாழ்த்தினர்.

ராம் வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, பிரசன்னாவின் வீட்டில் அன்று மாலை நடந்த மறக்க முடியாத நிகழ்வுகளைப் பற்றி மகிழ்ச்சியுடன் நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். டாமிக்கு இரவு உணவைப் பரிமாறிவிட்டு, தனக்குப் பிடித்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார்.

டாமி அருகில் அமைதியாகப் படுத்திருந்தான். ராம் தன்னைத்தானே பார்த்து புன்னகைத்துக் கொண்டார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தான் செய்த ஒரு சிறிய நற்செயல் ஒரு குடும்பத்திற்கு நம்பிக்கையையும் மகிழ்ச்சியையும் கொண்டு வந்திருப்பதை நினைத்து அவர் மனமார நன்றியுணர்வு கொண்டார்.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

Small Story 708.

 Small Story 708

Life Is Beautiful – 53

The next morning, after finishing his walk, Ram went to his usual bread shop to buy bread for himself and Tommy. While he was on his way, his phone started ringing.

“Hello?”

“Ram, it’s Kathambari. I reached safely. Today, my company applied for your visa. I hope we will get it in a few days. I wanted to inform you and ask you to be ready. Once you receive the visa by courier, you can plan to enter Dubai within a month. Have a nice day.”

With that, Kathambari ended the call.

Ram reached home and gave the bread to Tommy. After freshening up, he started eating his bread. His mind was filled with thoughts about how Kathambari had come into his life and how her company had now applied for his visa. He felt that God had truly blessed him.

Only the previous day, he had seen R. A. Ki. Rangarajan’s photograph at Ranjitha’s house. The photograph had brought back many happy memories of the past. And now, he had received the wonderful news about his entry into Dubai—a place he had never even dreamed of visiting.

Ram wondered how Dubai would change the course of his life in the coming days. He had no idea what the future held for him, but he was ready to accept whatever came his way.

That evening, during his walk, he met Anandarao, another scientist friend who had retired from CFTRI.

“How are you, Ram?” Anandarao asked.

“I am fine, Mr. Rao. How is your wife?” Ram asked softly.

“She is fine. My son is also working in Dubai. He is doing well,” Anandarao replied.

They spoke for about ten minutes before going their separate ways.

Ram had always believed that whatever you wanted in life should come with God’s blessings. He never believed in forcing things or expecting too much from life. Since childhood, he had followed one simple principle:

“Do your work sincerely and leave the rest to God.”

He believed that if something was meant to happen, it would happen at the right time and in the right way.

After his walk, Ram returned home. He watched television for some time, had his night tiffin, and then went to bed.

Suddenly, his phone started ringing. It was Prasanna.

“Sir, today I came to your house, but I didn’t find you. Probably, you had gone for your walk. I just wanted to remind you about dinner at our place tomorrow evening. I have sent you my location. You can come with Murthy sir. Raj uncle will also be coming with his family.”

Ram replied, “Certainly, Prasanna. I will come.”

“Good night, sir,” Prasanna said and ended the call.

Ram placed his phone beside him and went to sleep.

As he closed his eyes, many thoughts passed through his mind—the memories of the past, Kathambari’s unexpected arrival in his life, his visa to Dubai, and the dinner invitation for the next evening.

Life was indeed moving in mysterious ways.

To be continued...

K. Ragavan

20-8-26

Small Story 708.T

 சிறுகதை 708

வாழ்க்கை அழகானது – 53

மறுநாள் காலையில், தனது வழக்கமான நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, தனக்கும் டாமிக்கும் ரொட்டி வாங்குவதற்காக ராம் வழக்கமாகச் செல்லும் ரொட்டிக் கடைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தார். அப்போது அவரது தொலைபேசி ஒலித்தது.

“ஹலோ?”

“ராம், நான் காதம்பரி பேசுகிறேன். நான் பத்திரமாக வந்து சேர்ந்துவிட்டேன். இன்று உங்கள் விசாவுக்காக எங்கள் நிறுவனம் விண்ணப்பித்துவிட்டது. இன்னும் சில நாட்களில் விசா கிடைத்துவிடும் என்று நம்புகிறேன். உங்களுக்குத் தகவல் தெரிவிக்கவும், நீங்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதைச் சொல்லவும் தான் அழைத்தேன். விசா கூரியர் மூலம் கிடைத்தவுடன், ஒரு மாதத்திற்குள் துபாய் செல்லத் திட்டமிடலாம். இனிய நாளாக அமையட்டும்.”

அவ்வளவு சொல்லிவிட்டு காதம்பரி தொலைபேசி அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

ராம் வீட்டை அடைந்து, டாமிக்கு ரொட்டியைக் கொடுத்தார். பின்னர் புத்துணர்ச்சி பெற்றுவிட்டு, தனது ரொட்டியைச் சாப்பிடத் தொடங்கினார். அவரது மனம் முழுவதும் காதம்பரி எவ்வாறு தனது வாழ்க்கைக்குள் வந்தார், இப்போது அவரது நிறுவனமே தனக்காக விசாவுக்கு விண்ணப்பித்துவிட்டது போன்ற எண்ணங்களால் நிறைந்திருந்தது. உண்மையிலேயே கடவுள் தன்னை ஆசீர்வதித்திருப்பதாக அவர் உணர்ந்தார்.

முந்தைய நாள்தான் ரஞ்சிதாவின் வீட்டில் ரா. கி. ரங்கராஜனின் புகைப்படத்தை அவர் பார்த்திருந்தார். அந்தப் புகைப்படம் கடந்த காலத்தின் பல இனிய நினைவுகளை மீண்டும் அவரது மனதில் கொண்டு வந்திருந்தது. இப்போது, தான் கனவிலும் நினைத்துப் பார்த்திராத துபாய்க்குச் செல்லும் வாய்ப்பும் கிடைத்திருந்தது.

துபாய் தனது வாழ்க்கையின் போக்கை இனி வரும் நாட்களில் எவ்வாறு மாற்றப்போகிறது என்று ராம் யோசித்தார். எதிர்காலம் தனக்கு என்ன வைத்திருக்கிறது என்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், எது வந்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள அவர் தயாராக இருந்தார்.

அன்று மாலை நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றபோது, CFTRI-யில் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றிருந்த மற்றொரு விஞ்ஞானி நண்பரான ஆனந்தராவை ராம் சந்தித்தார்.

“எப்படி இருக்கிறீர்கள், ராம்?” என்று ஆனந்தராவ் கேட்டார்.

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன், திரு. ராவ். உங்கள் மனைவி எப்படி இருக்கிறார்?” என்று ராம் மெதுவாகக் கேட்டார்.

“அவர் நன்றாக இருக்கிறார். என் மகனும் துபாயில் வேலை செய்கிறான். நன்றாக இருக்கிறான்,” என்று ஆனந்தராவ் பதிலளித்தார்.

அவர்கள் சுமார் பத்து நிமிடங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு, பின்னர் தங்கள் வழியில் சென்றனர்.

வாழ்க்கையில் ஒருவர் விரும்புவது எதுவாக இருந்தாலும், அது கடவுளின் ஆசீர்வாதத்துடன் கிடைக்க வேண்டும் என்று ராம் எப்போதும் நம்பினார். எதையும் வற்புறுத்திப் பெறுவதிலோ, வாழ்க்கையிடம் அளவுக்கு அதிகமாக எதிர்பார்ப்பதிலோ அவருக்கு நம்பிக்கை இல்லை. சிறுவயதிலிருந்தே அவர் ஒரு எளிய கொள்கையைப் பின்பற்றி வந்தார்:

“உங்கள் கடமையை நேர்மையாகச் செய்யுங்கள்; மற்றதை இறைவனிடம் விட்டுவிடுங்கள்.”

ஏதாவது ஒன்று நடக்க வேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டிருந்தால், அது சரியான நேரத்தில், சரியான முறையில் நிச்சயம் நடக்கும் என்று அவர் நம்பினார்.

நடைப்பயிற்சியை முடித்துக்கொண்டு ராம் வீடு திரும்பினார். சிறிது நேரம் தொலைக்காட்சி பார்த்தார். இரவு சிற்றுண்டியைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, படுக்கைக்குச் சென்றார்.

திடீரென்று அவரது தொலைபேசி ஒலித்தது. அது பிரசன்னா.

“சார், இன்று உங்கள் வீட்டிற்கு வந்தேன். ஆனால், உங்களைக் காணவில்லை. ஒருவேளை நீங்கள் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றிருக்கலாம். நாளை மாலை எங்கள் வீட்டில் நடைபெறும் இரவு விருந்தைப் பற்றி உங்களுக்கு நினைவூட்டுவதற்காகத்தான் அழைத்தேன். எங்கள் வீட்டின் இருப்பிடத்தை உங்களுக்கு அனுப்பியிருக்கிறேன். நீங்கள் மூர்த்தி சாருடன் வரலாம். ராஜ் அங்கிளும் தனது குடும்பத்துடன் வருகிறார்.”

ராம், “நிச்சயமாக பிரசன்னா, நான் வருகிறேன்,” என்றார்.

“குட் நைட் சார்,” என்று கூறிவிட்டு பிரசன்னா தொலைபேசி அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

ராம் தனது தொலைபேசியை அருகில் வைத்துவிட்டு உறங்கச் சென்றார்.

கண்களை மூடியபோது, பல எண்ணங்கள் அவரது மனதில் வந்து சென்றன—கடந்த கால நினைவுகள், எதிர்பாராத விதமாக தனது வாழ்க்கைக்குள் வந்த காதம்பரி, துபாய்க்கான விசா, அடுத்த மாலை நடைபெறவிருந்த இரவு விருந்துக்கான அழைப்பு எனப் பல எண்ணங்கள் அவரைச் சூழ்ந்தன.

உண்மையிலேயே, வாழ்க்கை பல மர்மமான வழிகளில் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

20-8-26