Small Story 778.

 Small Story 778

 Friendship, Sweet Memories, and a Kannada Film

Ram was enjoying his usual morning walk in the park when his mobile phone suddenly rang. It was his wife, Vasanthi.

“Hello, Ram! Have you finished your walk? A good friend of mine from the United States is coming to meet us this afternoon. We knew the couple well when we were living in Dubai. Nandhini called me just now from Bengaluru and said that she and her husband, Pawan, would reach Mysore this evening.”

Ram was delighted to hear the news. “That is wonderful! They are coming all the way to Mysore to see us. I am really looking forward to meeting them,” he replied happily.

After finishing his walk, Ram returned to their apartment. Their pet dog, Tommy, greeted his master affectionately, wagging his tail.

Kaadhambari, who had just arrived, greeted him cheerfully. “Hey, Dad! I have come to give you some badam cake prepared by my mother-in-law.”

Ram was pleased to see her. Kaadhambari added, “I am happy to hear from Mummy that our friends Nandhini and Pawan are coming to visit us.”

Ram accepted the sweet and said, “Please convey my thanks to your mother-in-law for preparing such a tasty cake.”

Kaadhambari had to leave soon because she had some work at their office, Bloggers Paradise, situated on a prominent road in Mysore. The organisation operated from a newly constructed three-storeyed building.

After Kaadhambari left, Ram completed his bath and other morning routines before leaving for the office. Bloggers Paradise had established an excellent reputation over the past three years. Its strength had grown to 56 people, representing different countries, with the majority coming from India. The organisation had also made remarkable progress in its publications and circulation.

In the evening, Nandhini and Pawan arrived at Ram and Vasanthi’s apartment. Both were in their mid-forties, smartly dressed and pleasant in appearance.

Vasanthi, looking graceful in her blue saree, welcomed the couple warmly along with Ram, who wore his favourite trousers and a cream-coloured shirt.

After the introductions, Pawan congratulated Ram and Vasanthi on their reunion after several decades and expressed his happiness that they had settled in Mysore, the cultural capital of Karnataka.

The conversation continued over delicious evening snacks and two of Vasanthi’s favourite sweets, Mysore Pak and halwa. Everyone enjoyed the warm hospitality and exchanged memories of their earlier days in Dubai.

Vasanthi invited the couple to stay with them for two days. Nandhini and Pawan gladly accepted the invitation, and one of the guest rooms was allotted to them.

That night, Kaadhambari arrived with her husband, Prasanna. The gathering became livelier as everyone discussed various subjects, including their experiences abroad, their professional lives, and their common interests.

Suddenly, Nandhini remembered something exciting.

“Oh! I nearly forgot to tell you. We watched a Kannada film in the United States, and it was absolutely amazing!”

Vasanthi was curious. “What was the name of the film, Nandhini?”

“It was *America America 2*, by the famous writer, director, and producer Nagathihalli Chandrashekhar. We enjoyed it immensely. The film was impressive in every aspect,” Nandhini replied enthusiastically.

Ram nodded in recognition. “Yes, Nagathihalli Chandrashekhar is a well-known personality in the Kannada film industry, popularly called Sandalwood.”

He continued, “We are planning to visit Bengaluru in four days to attend a function. Perhaps we can watch the film during our visit.”

“Good idea, Mr Ram! Do not miss the opportunity,” Pawan said with a smile.

After their lively discussion, everyone sat down for dinner. They were served roti and dal, a simple and satisfying meal after the heavy evening snacks. The family and their guests enjoyed the dinner together.

Nandhini and Pawan spent two pleasant days with Ram and Vasanthi before leaving for Bengaluru. Their visit brought back fond memories of their friendship in Dubai and gave everyone an opportunity to strengthen their bond.

After their friends departed, Ram and Vasanthi reminisced about the enjoyable visit.

“We must certainly watch the film when we go to Bengaluru,” Vasanthi said.

Ram agreed. “Absolutely! If possible, we should also try to meet the award-winning director, as he is a friend of OO1. It would be wonderful to meet him personally and learn more about his experiences in the Kannada film industry.”

The couple looked forward to their forthcoming Bengaluru visit, hoping to enjoy the film and perhaps meet its celebrated director.

K.Ragavan

29-10-26

Small Story 778.T

 சிறுகதை 778

 நட்பு, இனிய நினைவுகள் மற்றும் ஒரு கன்னடத் திரைப்படம்

ராம் வழக்கம்போல் காலையில் பூங்காவில் நடைப்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். அப்போது திடீரென்று அவரது கைப்பேசி ஒலித்தது. அழைத்தது அவரது மனைவி வசந்தி.

“ஹலோ, ராம்! உங்கள் நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டீர்களா? அமெரிக்காவில் இருக்கும் என்னுடைய நெருங்கிய தோழி இன்று மாலை நம்மைச் சந்திக்க வருகிறார். நாம் துபாயில் வசித்த காலத்தில் அந்தத் தம்பதியினருடன் நல்ல நட்பு இருந்தது. நந்தினி இப்போதுதான் பெங்களூருவிலிருந்து என்னைத் தொலைபேசியில் அழைத்தார். அவரும் அவருடைய கணவர் பவனும் இன்று மாலை மைசூருக்கு வந்து சேருவதாகக் கூறினார்” என்றார் வசந்தி.

இந்தச் செய்தியைக் கேட்ட ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“அருமையான செய்தி! நம்மைப் பார்ப்பதற்காக அவர்கள் இவ்வளவு தூரம் மைசூருக்கு வருகிறார்கள். அவர்களைச் சந்திப்பதற்கு நான் மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறேன்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு ராம் தனது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புக்குத் திரும்பினார். அவருடைய செல்ல நாய் டாமி, வாலை ஆட்டியபடி தனது எஜமானரை அன்புடன் வரவேற்றது.

அப்போது அங்கு வந்த காதம்பரி, உற்சாகமாக, “ஹேய், அப்பா! என்னுடைய மாமியார் தயாரித்த பாதாம் கேக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்” என்றாள்.

காதம்பரியைப் பார்த்த ராம் மகிழ்ச்சியடைந்தார். காதம்பரி தொடர்ந்து, “நம்முடைய நண்பர்கள் நந்தினியும் பவனும் நம்மைப் பார்க்க வருகிறார்கள் என்று அம்மா சொன்னதைக் கேட்டு எனக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது” என்றாள்.

ராம் அந்த இனிப்பைப் பெற்றுக்கொண்டு, “இவ்வளவு சுவையான கேக் தயாரித்துக் கொடுத்த உன் மாமியாருக்கு என்னுடைய நன்றியைத் தெரிவித்துவிடு” என்றார்.

காதம்பரி சிறிது நேரத்திலேயே புறப்பட வேண்டியிருந்தது. மைசூரில் முக்கியமான சாலையில் அமைந்திருந்த அவர்களுடைய அலுவலகமான பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸில் அவளுக்கு வேலை இருந்தது. அந்த நிறுவனம் புதிதாகக் கட்டப்பட்ட மூன்று மாடிக் கட்டடத்தில் இயங்கி வந்தது.

காதம்பரி சென்ற பிறகு, ராம் குளித்துவிட்டு, தனது காலை நேர வழக்கமான பணிகளை முடித்தார். பின்னர் அலுவலகத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸ் நிறுவனம் சிறந்த பெயரையும் புகழையும் பெற்றிருந்தது. பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த 56 பேர் அங்கு பணியாற்றி வந்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் இந்தியர்கள். நிறுவனத்தின் வெளியீடுகளும் அவற்றின் விநியோகமும் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தை அடைந்திருந்தன.

மாலையில் நந்தினியும் பவனும் ராம், வசந்தி தம்பதியினரின் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தனர். இருவரும் நாற்பது வயதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்தனர். நேர்த்தியாக உடையணிந்து, இனிமையான தோற்றத்துடன் காணப்பட்டனர்.

நீல நிறப் புடவையில் அழகாகக் காட்சியளித்த வசந்தியும், தனக்குப் பிடித்தமான கால்சட்டையும் கிரீம் நிறச் சட்டையும் அணிந்திருந்த ராமும் இணைந்து அந்தத் தம்பதியினரை அன்புடன் வரவேற்றனர்.

அறிமுகங்களுக்குப் பிறகு, பவன் ராமையும் வசந்தியையும் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் இணைந்ததற்காக வாழ்த்தினார். மேலும், கர்நாடகாவின் கலாசாரத் தலைநகரமாக விளங்கும் மைசூரில் அவர்கள் குடியேறியிருப்பது தனக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதாகவும் கூறினார்.

மாலை நேரச் சிற்றுண்டிகளுடன் உரையாடல் இனிமையாகத் தொடர்ந்தது. வசந்திக்குப் பிடித்தமான மைசூர் பாகும் அல்வாவும் பரிமாறப்பட்டன. அனைவரும் விருந்தோம்பலை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவித்ததோடு, துபாயில் ஒன்றாக இருந்த பழைய நாட்களின் நினைவுகளையும் பகிர்ந்துகொண்டனர்.

வசந்தி, “நீங்கள் இருவரும் இரண்டு நாட்கள் எங்களுடன் தங்கியிருக்க வேண்டும்” என்று அன்புடன் அழைத்தார்.

நந்தினியும் பவனும் அந்த அழைப்பை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டனர். அவர்களுக்காக வீட்டிலிருந்த விருந்தினர் அறைகளில் ஒன்று ஒதுக்கப்பட்டது.

அன்று இரவு காதம்பரி தனது கணவர் பிரசன்னாவுடன் வந்தாள். அனைவரும் ஒன்றுகூடியதால் அந்தச் சந்திப்பு மேலும் கலகலப்பானது. வெளிநாட்டு வாழ்க்கை அனுபவங்கள், தொழில் சார்ந்த செய்திகள், தங்களுக்குப் பொதுவான ஆர்வங்கள் எனப் பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றி அவர்கள் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

திடீரென்று நந்தினிக்கு ஒரு சுவாரசியமான விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது.

“ஓ! ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்ல மறந்துவிட்டேனே! நாங்கள் அமெரிக்காவில் ஒரு கன்னடத் திரைப்படத்தைப் பார்த்தோம். அந்தப் படம் அற்புதமாக இருந்தது!” என்றார் நந்தினி.

வசந்தி ஆர்வத்துடன், “நந்தினி, அந்தப் படத்தின் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டார்.

“அந்தப் படத்தின் பெயர் *அமெரிக்கா அமெரிக்கா 2*. புகழ்பெற்ற எழுத்தாளரும் இயக்குநரும் தயாரிப்பாளருமான நாகதிஹள்ளி சந்திரசேகர் இயக்கிய படம். நாங்கள் அந்தப் படத்தை மிகவும் ரசித்தோம். எல்லா வகையிலும் அந்தத் திரைப்படம் சிறப்பாக இருந்தது” என்று உற்சாகத்துடன் பதிலளித்தார் நந்தினி.

ராம் தலையசைத்தபடி, “ஆம், நாகதிஹள்ளி சந்திரசேகர் கன்னடத் திரைப்பட உலகில் நன்கு அறியப்பட்டவர். கன்னடத் திரையுலகம் பொதுவாக ‘சாண்டல்வுட்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது” என்றார்.

மேலும் அவர், “நாங்கள் இன்னும் நான்கு நாட்களில் ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்வதற்காக பெங்களூருவுக்குச் செல்லத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம். அப்போது இந்தப் படத்தைப் பார்க்க முயற்சி செய்யலாம்” என்றார்.

“மிகவும் நல்ல யோசனை, திரு. ராம்! இந்த வாய்ப்பைத் தவறவிடாதீர்கள்” என்று புன்னகையுடன் கூறினார் பவன்.

கலகலப்பான உரையாடலுக்குப் பிறகு அனைவரும் இரவு உணவிற்காக அமர்ந்தனர். மாலை நேரத்தில் சுவையான சிற்றுண்டிகளைச் சாப்பிட்டிருந்ததால், இரவு உணவாக ரொட்டியும் பருப்புக் குழம்பும் பரிமாறப்பட்டன. எளிமையான அந்த உணவு அனைவருக்கும் திருப்தியளித்தது. குடும்பத்தினரும் விருந்தினர்களும் ஒன்றாக அமர்ந்து உணவை மகிழ்ச்சியுடன் சாப்பிட்டனர்.

நந்தினியும் பவனும் இரண்டு இனிமையான நாட்களை ராம், வசந்தி தம்பதியினருடன் கழித்துவிட்டு பெங்களூருவுக்குப் புறப்பட்டனர். அவர்களுடைய வருகை துபாயில் ஒன்றாக இருந்த பழைய நட்பின் இனிய நினைவுகளை மீண்டும் மலரச் செய்தது. மேலும், அனைவரும் தங்களுக்கிடையிலான நட்பை மேலும் வலுப்படுத்திக்கொள்ளவும் இந்தச் சந்திப்பு ஒரு நல்ல வாய்ப்பாக அமைந்தது.

நண்பர்கள் புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு, ராமும் வசந்தியும் அந்த இனிய சந்திப்பைப் பற்றி நினைவுகூர்ந்தனர்.

“நாம் பெங்களூருவுக்குச் செல்லும்போது அந்தப் படத்தை நிச்சயமாகப் பார்க்க வேண்டும்” என்றார் வசந்தி.

ராம் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்.

“நிச்சயமாக! முடிந்தால், விருது பெற்ற அந்த இயக்குநரையும் சந்திக்க முயற்சி செய்யலாம். அவர் OO1-ன் நண்பர் அல்லவா? அவரை நேரில் சந்தித்து, கன்னடத் திரைப்படத் துறையில் அவருக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களைப் பற்றி அறிந்துகொள்வது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்” என்றார் ராம்.

வரவிருக்கும் பெங்களூருப் பயணத்தை அந்தத் தம்பதியினர் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். திரைப்படத்தை ரசிப்பதோடு, புகழ்பெற்ற அதன் இயக்குநரையும் நேரில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்ற எதிர்பார்ப்பும் அவர்களுடைய மனதில் இருந்தது.

கே. ராகவன்

2910-26

JUMI award.

 ANNOUNCEMENT: #JUMI

#Equal_to_POTW (JUst MIssed Post of the Week)

Period: October 18 to 24, 2026.

அன்பார்ந்த மத்யமர் நண்பர்களுக்கு வணக்கம்.

சென்ற வாரத்திற்கான ஜூமி வெற்றியாளர்கள் பட்டியல் கீழே. அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்

 

SLNo  Name of the Member

1 Amuthamozhi Mozhi 

2 Arangarajan Sundaresan 

3 Arul Kumar 

4 Asindu Mukundan 

5 Babu P Prasad 

6 Baskar Swaminathan 

7 Bhuvaneswari Sathiavaheeswaran 

8 C P Senthil Kumar 

9 Chandrasekaran Mohan 

10 Chellammal Ramaswamy 

11 Chitra Ramesh 

12 Doraisamy Kumar 

13 Ganesh Krishnamurthy 

14 George Chandran 

15 Gopalakrishnan Sundararaman 

16 Gps Selvam 

17 Hema Krishnamoorthy 

18 Ilango Rajamanikam 

19 Ilangovan Rathinam 

20 @Jailani kamaludeen Jailani

21 @Jambunathan Iyer

22 @Jayanthi Varadarajan

23 @Jayaraman Sethuraman

24 @Jeeva Dayanand

25 @Kalyani Krishnaswami

26 @Kumar T

27 @Kumar Tn

28 @Kv Nandakumar

29 @Lakshmi Jayaram

30 @Lakshminarasimhan Sridharan

31 @Meenakshi Iyer

32 @Michael Raj

33 @Nagarajan Vr

34 @Padma Venkataraman

35 @Padmanabhan Ramaswamy

36 @Pattabi Ram

37 @PB Sundar

38 @Pradeep Kumar

39 @Prema Rajagopal

40 @Pugazhendhi Sitharajan

41 @Radha Narasimhan

42 @Radha Parthasarathy

43 @Radhakrishnan Easwaran

44 @Ragavan Krishnamachary

45 @Raghothaman Rao

46 @Rajasree Murali

47 @Ram Venkatraman

48 @Ramanathan Subramania sarma

49 @Ramanujam Krishnamachari

50 @Ramraj Lakshmana Iyer

51 @Ramya Mahalingam

52 @Rufina Rajkumar

53 @S.Jeyaseeli Dhayalan

54 @Sambasivam Sivam

55 @Sampathkumaran Raghavan

56 @Sankarjk Iyer

57 @Saroja Narayanan

58 @Saroja Natarajan

59 @Serugudi Ramamurthy Venkatesan

60 @Shankar Ramanathan

61 @Sitaraman Rathinam

62 @Sridhar V

63 @Srija Venkatesh

64 @Srinivasa Gopalan

65 @Srividhya Sivasubramaniam

66 @Sudha Thirunarayanan

67 @Suganthi Kumar

68 @Sundari Somasundaram

69 @Suresh Babu Babu

70 @Suresh Ramanathan

71 @Tamilan Tamilan

72 @Thilagavathy Thilaga

73 @Thiyagarajan S

74 @Uma Murthy

75 @Usha Bhaskaran

76 @Vanchinathan Ramani

77 @Vasudevan Srirangarajan

78 @Vengadesh Srinivasagam

79 @Venkatachary Ranganathan

80 @Venkataraman Narayanan

81 @Venkataramani Raghunathan

82 @Venkatesh CR

83 @Venkatraman Srinivasan (BSNL)

84 @Venkatrao Vijayalakshmi

85 @Vijayalakshmi Viswanathan

86 @Vino Mohan

87 @ஆறுமுகம் சிக்ஸ்ஃபேஸ்

88 @இளஞ்செழியன் பழனி

89 @கோடாங்கி

90 @சில் வண்டு

 

சென்ற வாரத்தின் பதிவுகளில் மிகச் சிறந்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பணியில் பங்கேற்றவர்கள் பின்வருமாறு:

அனைவருக்கும் நன்றி.

குழுத் தலைவர்:

திரு. Shankar Rajarathnam 

மாடரேட்டர் குழு:

Haripriya Sambasivan 

Subha Shankar 

Karthikeyan Kalidasan 

Venkatasubramaniam Venkat 

Bhuvana Muthu 

Sujatha Krishnamoorthy 

Latha Srini 

Parvatham Muthukumaran 

Bala Sivakumar 

Manimozhi Jagadeesan 

Revathi Kumar 

மற்றும்

 

Sharmila Prakash ஆகிய நான்

 

மத்யமர் அறிவிப்புகளை உடனுக்குடன் பெற விரும்புவோர் கீழ்க்கண்ட சானல்களை Subscribe செய்ய வேண்டுகிறோம்.

 

WhatsApp channel 

 https://whatsapp.com/channel/0029Va6aRyv8fewtIR0Xrv0Q

 Telegram channel

https://t.me/Madhyamar

Madhyamar TV

https://youtube.com/@MadhyamarTV

Small Story 777.

 Small Story 777

 777 – The Taste of Tradition and Quality

Ramu arrived in Chennai after seven years to attend the wedding of his dear friend Mukund’s daughter. The wedding was being held at a newly established Kalyana Mahal on Govindappa Naicken Street, equipped with modern amenities and facilities.

Ramu and Mukund had worked in the same office in Bengaluru for many years and had developed a close friendship. After their careers took different turns, Mukund settled in Chennai, while Ramu continued to live in Bengaluru, even though Chennai was his hometown.

Mukund and his wife, Sunitha, warmly welcomed Ramu. After exchanging greetings, Mukund asked, “Why hasn’t Mrs. Ramu come with you? We were expecting to see her too!”

Ramu smiled and replied, “She has gone to Canada to stay with our daughter, Pramila, who is expecting a baby at any time. She wanted to be with her during this important period.”

After attending the wedding and enjoying a delicious lunch with a variety of dishes, the two old friends spent time reminiscing about their wonderful memories from their years together in Bengaluru. They laughed as they recalled their office experiences, mutual friends, and the happy moments they had shared.

Ramu stayed with Mukund for two days in his comfortable apartment in the posh Annanagar neighbourhood. During his stay, the friends decided to watch the classic Tamil film *Veerapandiya Kattabomman*. They thoroughly enjoyed the powerful dialogues delivered by the legendary actor Sivaji Ganesan, whose magnificent performance brought back memories of Tamil cinema’s golden era.

The following day, they visited Beach Station and saw the old Post Office building in the area. From there, they went to the famous Ramavilas Hotel, a place filled with nostalgic memories for both of them.

Whenever they visited Chennai for meetings in the past, they would make it a point to visit Ramavilas Hotel. They particularly enjoyed its famous 777-brand products, including its delicious savouries and traditional powders. They would always purchase their favourite items to take back to Bengaluru.

After spending four wonderful days in Chennai, Ramu prepared to return to Bengaluru. Mukund and Sunitha lovingly sent him off with several gifts and packets of sweets, knowing how much he enjoyed them.

As Ramu settled into his seat on the train, he looked at the familiar 777 products he had purchased and smiled to himself.

“Times have changed, and so much has changed around us. But 777 remains the same old 777, maintaining its quality and traditional taste,” he whispered with satisfaction.

The train began its journey towards Bengaluru, carrying Ramu home with a heart full of cherished memories, the warmth of an old friendship, and the timeless taste of a beloved Chennai tradition.

K.Ragavan

28-10-26.

Small Story 777.T

 சிறுகதை 777

777 – பாரம்பரியத்தின் சுவையும் தரத்தின் சிறப்பும்**

ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தனது அன்பு நண்பர் முகுந்தின் மகள் திருமணத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக ராமு சென்னைக்கு வந்தார். கோவிந்தப்ப நாயக்கன் தெருவில் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்ட, நவீன வசதிகளுடன் கூடிய கல்யாண மண்டபத்தில் திருமணம் நடைபெற்றது.

ராமுவும் முகுந்தும் பெங்களூருவில் ஒரே அலுவலகத்தில் பல ஆண்டுகள் பணியாற்றியவர்கள். அந்தக் காலகட்டத்தில் இருவருக்கும் இடையே நெருங்கிய நட்பு மலர்ந்திருந்தது. பின்னர், அவர்களுடைய வாழ்க்கைப் பயணங்கள் வெவ்வேறு திசைகளில் சென்றன. முகுந்த் சென்னையில் குடியேறினார். சென்னைதான் சொந்த ஊராக இருந்தபோதிலும், ராமு பெங்களூருவிலேயே தொடர்ந்து வசித்து வந்தார்.

முகுந்தும் அவரது மனைவி சுனிதாவும் ராமுவை அன்புடன் வரவேற்றனர். பரஸ்பரம் நலம் விசாரித்துக்கொண்ட பிறகு, முகுந்த் கேட்டார்.

“என்ன ராமு, உங்கள் மனைவி உங்களுடன் வரவில்லையா? அவரையும் சந்திக்கலாம் என்று எதிர்பார்த்திருந்தோம்!”

ராமு புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

“எங்கள் மகள் பிரமிளா கனடாவில் இருக்கிறாள். அவளுக்குப் பிரசவம் எந்த நேரத்திலும் நிகழலாம். இந்த முக்கியமான நேரத்தில் மகளுக்குத் துணையாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக என் மனைவி கனடாவுக்குச் சென்றிருக்கிறாள்.”

திருமணத்தில் கலந்துகொண்டு, பலவிதமான சுவையான உணவுகளுடன் கூடிய விருந்தை ரசித்துச் சாப்பிட்ட பிறகு, இரு பழைய நண்பர்களும் ஒன்றாக அமர்ந்து தங்களுடைய பெங்களூரு வாழ்க்கையின் இனிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். அலுவலக அனுபவங்கள், பொதுவான நண்பர்கள், தாங்கள் ஒன்றாகக் கழித்த மகிழ்ச்சியான தருணங்கள் எனப் பலவற்றையும் நினைவுகூர்ந்து மனம் விட்டுச் சிரித்தனர்.

ராமு, அண்ணாநகரில் அமைந்திருந்த முகுந்தின் வசதியான வீட்டில் இரண்டு நாட்கள் தங்கினார். அப்போது, இருவரும் புகழ்பெற்ற பழைய தமிழ்த் திரைப்படமான *வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்* படத்தைப் பார்க்க முடிவு செய்தனர். நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் அவர்கள் ஆற்றிய வீரமிக்க வசனங்களையும், அவரது அற்புதமான நடிப்பையும் பார்த்து இருவரும் பெரிதும் ரசித்தனர். அந்தத் திரைப்படம் தமிழ் சினிமாவின் பொற்கால நினைவுகளை மீண்டும் அவர்களுடைய மனதில் மலரச் செய்தது.

மறுநாள், அவர்கள் பீச் ஸ்டேஷன் பகுதிக்குச் சென்று அங்கிருந்த பழமையான தபால் அலுவலகக் கட்டடத்தையும் பார்த்தனர். அங்கிருந்து, இருவருக்கும் நன்கு பரிச்சயமான புகழ்பெற்ற ராமவிலாஸ் ஹோட்டலுக்குச் சென்றனர். அந்த இடம் அவர்களுடைய பழைய நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் ஓர் இனிய நினைவிடமாக இருந்தது.

கடந்த காலங்களில் அலுவலகக் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்வதற்காகச் சென்னை வரும்போதெல்லாம், ராமவிலாஸ் ஹோட்டலுக்குச் செல்வதை இருவரும் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். அங்கு கிடைக்கும் புகழ்பெற்ற 777 தயாரிப்புகளான சுவையான கார வகைகள் மற்றும் பாரம்பரியப் பொடிகள் அவர்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். தங்களுக்குப் பிடித்தமான பொருட்களை வாங்கிப் பெங்களூருவுக்குக் கொண்டுசெல்வதை அவர்கள் ஒருபோதும் தவறவிட்டதில்லை.

சென்னையில் நான்கு இனிய நாட்களைக் கழித்த பிறகு, ராமு பெங்களூருவுக்குத் திரும்பத் தயாரானார். அவருக்குப் பிடித்தமான இனிப்புகள் மற்றும் பல பரிசுப் பொருட்களை அன்புடன் கொடுத்து, முகுந்தும் சுனிதாவும் அவரை வழியனுப்பி வைத்தனர்.

ரயிலில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்த ராமு, தான் வாங்கியிருந்த பழக்கமான 777 தயாரிப்புகளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.

“காலம் மாறிவிட்டது. நம்மைச் சுற்றியுள்ள எத்தனையோ விஷயங்களும் மாறிவிட்டன. ஆனால், 777 மட்டும் பழைய 777 ஆகவே இருக்கிறது! அதன் தரத்தையும் பாரம்பரியமான சுவையையும் இன்றுவரை மாறாமல் காத்து வருகிறது!” என்று மனநிறைவுடன் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார்.

ரயில் பெங்களூருவை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கியது. பழைய நட்பின் அன்பு, நெஞ்சில் நிறைந்த இனிய நினைவுகள், சென்னையின் பாரம்பரியச் சுவை ஆகியவற்றைச் சுமந்துகொண்டு ராமு தனது இல்லத்தை நோக்கிப் பயணித்தார்.

கே. ராகவன்

28-10-26.

Small Story 776.

  Small Story 776

 Friendship, Ambition, and a Mother’s Blessings

Rajesh arrived at the usual meeting place to meet his dear friends. Suresh greeted him warmly and congratulated him on achieving his ambition of becoming a physiotherapist.

Suresh, Rajesh, and Akilesh had been close friends for several years. Each of them had a clear ambition for the future. Rajesh had become a physiotherapist, Suresh had fulfilled his dream of becoming an ophthalmologist, and Akilesh had become a physical education instructor at a school.

After everyone had gathered, they went to a nearby restaurant in the Banashankari area and settled down for breakfast. They congratulated one another on their achievements and felt proud that they had successfully pursued their chosen professions.

Rajesh began the conversation.

“Dear friends, we are meeting here after a few months, and I am delighted that all three of us have found jobs in Bengaluru. We can now meet frequently, share our experiences, and continue our friendship as before.

“I am especially grateful to my loving mother for motivating me to study physiotherapy. She always encouraged me to choose a profession through which I could serve people and contribute to their health and well-being.

“I have seen many people suffering from joint disorders and knee problems, particularly women. I feel a special concern for them and want to treat every patient with the same care and affection that I would show my own mother. I believe physiotherapy can help many people regain mobility, reduce discomfort, and lead more active lives.

“I developed a genuine interest in this subject, and by God's grace, I completed my studies successfully. I am happy that I will be joining a reputed speciality hospital tomorrow. I hope to gain experience, improve my skills, and provide quality treatment at reasonable charges so that more people can benefit from my services.”

Suresh listened attentively and then shared his own feelings.

“My ambition was to become an ophthalmologist because I wanted to help people suffering from poor vision and other eye-related problems. Good eyesight is essential for education, employment, and everyday life. I feel fortunate to have chosen a profession through which I can help people protect and improve their vision.”

Akilesh smiled and added, “My greatest wish is to motivate school students to maintain good health and develop healthy habits from an early age. Physical exercise, sports, discipline, and proper guidance can make a significant difference in their lives. I want to encourage every student to remain active, stay healthy, and grow into a confident individual.”

The three friends were delighted to discover that, although they had chosen different professions, their common purpose was to serve society. They promised to support one another, exchange professional knowledge, and remain connected throughout their careers.

After enjoying their breakfast and a pleasant conversation, they parted with happy hearts.

When Rajesh returned home, his mother, Ambuja, was eagerly waiting for him.

“Amma, I met my friends today. We are all very happy because we have achieved our professional ambitions and secured jobs in Bengaluru. I feel especially grateful to you for encouraging me to become a physiotherapist. With the increasing number of orthopaedic problems and people suffering from joint and knee pain, I believe this profession is very much needed today. I hope to serve my patients sincerely and make a positive difference in their lives.”

Ambuja smiled affectionately and replied, “My dear son, I am happy that you have achieved your ambition. But remember, apart from having an interest in your profession, dedication, patience, and compassion are equally important. Every patient who comes to you places their trust in your hands. Treat them with kindness, listen to their problems, and do your best to help them. Your profession will become truly meaningful when your knowledge is combined with a sincere desire to serve others.”

Rajesh felt deeply moved by his mother's words. He took out a box of badam cake, her favourite sweet, which he had brought especially for her.

“Amma, this is for you. I wanted to share my happiness with you before joining duty tomorrow.”

Ambuja accepted the sweet with a joyful smile and blessed him wholeheartedly.

“May God bless you with good health, wisdom, and success. May you become an excellent physiotherapist and bring relief and happiness to many people. Always remember that serving others with love is one of the greatest achievements in life.”

Rajesh bowed respectfully and received his mother's blessings. As he prepared to begin his professional journey the following day, he felt grateful for his education, his friends, and, above all, his mother's unconditional love and encouragement.

K.Ragavan

27-10-26

Small story 776.T.

 சிறுகதை 776

நட்பு, இலட்சியம், தாயின் ஆசி

ராஜேஷ் தனது அன்பு நண்பர்களைச் சந்திப்பதற்காக வழக்கமாகச் சந்திக்கும் இடத்திற்கு வந்தான். சுரேஷ் அவனை அன்புடன் வரவேற்று, இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராக (Physiotherapist) வேண்டும் என்ற தனது இலட்சியத்தை நிறைவேற்றியதற்காக வாழ்த்தினான்.

சுரேஷ், ராஜேஷ், அகிலேஷ் ஆகிய மூவரும் பல ஆண்டுகளாக நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்து வந்தனர். ஒவ்வொருவருக்கும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய தெளிவான இலட்சியம் இருந்தது. ராஜேஷ் இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராகவும், சுரேஷ் கண் மருத்துவராகவும் (Ophthalmologist), அகிலேஷ் ஒரு பள்ளியில் உடற்கல்வி ஆசிரியராகவும் தங்களது இலட்சியங்களை நிறைவேற்றியிருந்தனர்.

அனைவரும் ஒன்றுகூடிய பிறகு, பனசங்கரி பகுதியில் உள்ள அருகிலிருந்த உணவகத்திற்குச் சென்று காலை உணவைச் சாப்பிட அமர்ந்தனர். மூவரும் தங்களின் சாதனைகளுக்காக ஒருவரையொருவர் வாழ்த்திக்கொண்டனர். தாங்கள் விரும்பிய தொழில்களில் வெற்றிபெற்றதை எண்ணி பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

ராஜேஷ் உரையாடலைத் தொடங்கினான்.

“அன்பு நண்பர்களே, சில மாதங்களுக்குப் பிறகு நாம் இப்போது சந்திக்கிறோம். நம்மில் மூவருக்கும் பெங்களூருவிலேயே வேலை கிடைத்திருப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. இனிமேல் நாம் அடிக்கடி சந்தித்து, நமது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டு, முன்புபோலவே நமது நட்பைத் தொடர்ந்து வளர்க்கலாம்.

“நான் இயன்முறை மருத்துவம் படிக்க வேண்டும் என்று என்னை ஊக்கப்படுத்திய என் அன்புத் தாய்க்கு நான் மிகவும் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறேன். மக்களுக்குச் சேவை செய்து, அவர்களின் உடல்நலத்திற்கும் நல்வாழ்விற்கும் உதவக்கூடிய ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று அம்மா எப்போதும் எனக்கு அறிவுரை கூறி ஊக்கமளித்தார்.

“குறிப்பாகப் பெண்கள் பலர் மூட்டுக் கோளாறுகள் மற்றும் முழங்கால் வலியால் அவதிப்படுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள்மீது எனக்குத் தனிப்பட்ட அக்கறை உண்டு. என்னிடம் சிகிச்சைக்கு வரும் ஒவ்வொரு நோயாளியையும் என் சொந்தத் தாயிடம் காட்டும் அக்கறையுடனும் அன்புடனும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.

“இயன்முறை மருத்துவத்தின் மூலம் பலரின் உடல் இயக்கத்தை மேம்படுத்தவும், வலியைக் குறைக்கவும், அவர்கள் சுறுசுறுப்பான வாழ்க்கையை வாழவும் உதவ முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

“இந்தத் துறையில் எனக்கு உண்மையான ஆர்வம் ஏற்பட்டது. இறைவனின் அருளால் எனது படிப்பையும் வெற்றிகரமாக முடித்தேன். நாளை ஒரு புகழ்பெற்ற சிறப்பு மருத்துவமனையில் பணியில் சேரவிருக்கிறேன் என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி. அங்கு அனுபவத்தைப் பெற்று, எனது திறமைகளை மேலும் வளர்த்துக்கொண்டு, நியாயமான கட்டணத்தில் தரமான சிகிச்சையை வழங்க விரும்புகிறேன். அதன் மூலம் அதிகமான மக்கள் பயனடைய முடியும்.”

சுரேஷ் அவன் கூறியவற்றைக் கவனமாகக் கேட்டுவிட்டு, தனது எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டான்.

“எனது இலட்சியம் ஒரு கண் மருத்துவராக வேண்டும் என்பதுதான். பார்வைக் குறைபாடு மற்றும் கண் தொடர்பான பிற பிரச்சினைகளால் அவதிப்படுபவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்று விரும்பினேன். கல்வி கற்பதற்கும், வேலை செய்வதற்கும், அன்றாட வாழ்க்கையைச் சிறப்பாக நடத்துவதற்கும் நல்ல பார்வை மிகவும் அவசியம்.

“மக்களின் பார்வையைப் பாதுகாக்கவும், அவர்களின் கண்பார்வையை மேம்படுத்தவும் உதவக்கூடிய ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுத்ததில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.”

அகிலேஷ் புன்னகைத்தபடி தனது எண்ணத்தைத் தெரிவித்தான்.

“பள்ளி மாணவர்கள் சிறுவயதிலிருந்தே நல்ல உடல்நலத்தைப் பேணவும், ஆரோக்கியமான பழக்கவழக்கங்களை வளர்த்துக்கொள்ளவும் அவர்களை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும் என்பதே எனது மிகப்பெரிய விருப்பம்.

“உடற்பயிற்சி, விளையாட்டு, ஒழுக்கம் மற்றும் சரியான வழிகாட்டுதல் ஆகியவை மாணவர்களின் வாழ்க்கையில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். ஒவ்வொரு மாணவரும் சுறுசுறுப்பாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் இருந்து, தன்னம்பிக்கை நிறைந்த சிறந்த மனிதராக வளர வேண்டும் என்பதற்காக நான் பாடுபட விரும்புகிறேன்.”

மூவரும் வெவ்வேறு தொழில்களைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாலும், சமூகத்திற்குச் சேவை செய்வதே தங்களின் பொதுவான நோக்கம் என்பதை உணர்ந்து மகிழ்ச்சியடைந்தனர். ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இருப்பது, தங்களின் தொழில்சார் அறிவையும் அனுபவங்களையும் பகிர்ந்துகொள்வது, தங்களது பணிக்காலம் முழுவதும் நட்புடன் இணைந்திருப்பது என்று உறுதியளித்தனர்.

காலை உணவை ரசித்துச் சாப்பிட்டு, இனிமையான உரையாடலில் ஈடுபட்ட பிறகு, மூவரும் மகிழ்ச்சியான மனதுடன் விடைபெற்றனர்.

ராஜேஷ் வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, அவனது தாயார் அம்புஜா அவனுக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தார்.

“அம்மா, இன்று நான் எனது நண்பர்களைச் சந்தித்தேன். நாங்கள் மூவரும் எங்களுடைய தொழில்சார் இலட்சியங்களை நிறைவேற்றி, பெங்களூருவிலேயே வேலை பெற்றிருப்பதால் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோம்.

“நான் இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராக வேண்டும் என்று என்னை ஊக்கப்படுத்திய உங்களுக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றி, அம்மா. எலும்பு மற்றும் மூட்டு சம்பந்தமான பிரச்சினைகளும், மூட்டு மற்றும் முழங்கால் வலியால் அவதிப்படுபவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து வருவதால், இன்றைய காலகட்டத்தில் இந்தத் தொழில் மிகவும் அவசியமானது என்று நினைக்கிறேன்.

“என்னிடம் சிகிச்சைக்கு வருபவர்களுக்கு உண்மையான அக்கறையுடன் சேவை செய்து, அவர்களின் வாழ்க்கையில் நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.”

அம்புஜா அன்புடன் புன்னகைத்தபடி பதிலளித்தார்.

“என் அன்பு மகனே, நீ உன் இலட்சியத்தை அடைந்திருப்பதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. ஆனால், ஒரு தொழிலில் ஆர்வம் இருப்பது மட்டும் போதாது. அதனுடன் அர்ப்பணிப்பு உணர்வு, பொறுமை, இரக்கம் ஆகியவையும் சமமாக முக்கியமானவை.

“உன்னிடம் வரும் ஒவ்வொரு நோயாளியும் உன்னை நம்பியே வருகிறார்கள். அவர்களிடம் அன்பாக நடந்துகொள். அவர்களின் பிரச்சினைகளைப் பொறுமையாகக் கேட்டறிந்து, உன்னால் முடிந்தவரை அவர்களுக்கு உதவி செய்.

“உன்னுடைய மருத்துவ அறிவுடன், மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற உண்மையான விருப்பமும் இணையும்போதுதான், நீ செய்யும் தொழில் உண்மையான அர்த்தத்தைப் பெறும்.”

தாயின் அன்பான அறிவுரைகளைக் கேட்ட ராஜேஷ் மனம் நெகிழ்ந்தான். பின்னர், தாயாருக்குப் பிடித்தமான இனிப்பான பாதாம் கேக் பெட்டியை எடுத்தான். அவளுக்காகவே அதை வாங்கி வந்திருந்தான்.

“அம்மா, இது உங்களுக்காக. நாளை நான் பணியில் சேருவதற்கு முன்பு, என்னுடைய மகிழ்ச்சியை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.”

அம்புஜா மகிழ்ச்சியுடன் அந்த இனிப்பைப் பெற்றுக்கொண்டு, மனதாரத் தனது மகனை வாழ்த்தினார்.

“இறைவன் உனக்கு நல்ல உடல்நலத்தையும், அறிவையும், வெற்றியையும் அருளட்டும். நீ ஒரு சிறந்த இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராக வளர்ந்து, பலருடைய வலியைப் போக்கி, அவர்களின் வாழ்க்கையில் நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் ஏற்படுத்துவாயாக!

“அன்புடன் மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்வதே வாழ்க்கையில் ஒருவர் அடையக்கூடிய மிக உயர்ந்த சாதனைகளில் ஒன்று என்பதை எப்போதும் நினைவில் வைத்துக்கொள்.”

ராஜேஷ் மரியாதையுடன் தலைவணங்கி, தாயின் ஆசியைப் பெற்றுக்கொண்டான்.

மறுநாள் தனது தொழில்முறை வாழ்க்கையைத் தொடங்கத் தயாரானபோது, தனக்குக் கிடைத்த கல்வி, அன்பான நண்பர்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தன் மீது தாயார் கொண்டிருந்த நிபந்தனையற்ற அன்பு மற்றும் ஊக்கத்தை எண்ணி மனமார நன்றியுடன் இருந்தான்.

கே. ராகவன்

27-10-26