Small Story 648.T

 சிறுகதை 648

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் சந்திப்பு

சுவாமி மிகவும் கவலையுடன் இருந்தார். அவரது மகன் சஞ்சய், தனது நண்பர் சுரேஷின் திருமணத்தில் கலந்துகொள்ள செங்கோட்டைக்கு சென்றிருந்தான். ஆனால் இருபத்திநான்கு மணி நேரத்திற்கும் மேலாகியும் அவனிடமிருந்து எந்த தகவலும் வரவில்லை. சுவாமியும் அவரது மனைவியும் பலமுறை அழைத்துப் பார்த்தனர்; ஆனால் சஞ்சயின் கைபேசி அணைக்கப்பட்டிருந்தது.

சுரேஷின் திருமண அழைப்பிதழில் ஏதேனும் தொடர்பு எண் இருக்குமோ என்று சுவாமி தேடிப் பார்த்தார். ஆனால் அந்த அழைப்பிதழை சஞ்சயே எடுத்துச் சென்றிருந்ததால், அதை அவர் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. நேரம் செல்லச் செல்ல அவரது பதற்றம் அதிகரித்தது.

சுவாமி கவலைப்படுவதற்கு இன்னொரு காரணமும் இருந்தது. இன்னும் இரண்டு நாட்களில், ஒரு புகழ்பெற்ற கேரம் போட்டியின் இறுதிப் போட்டியில் சஞ்சய் விளையாட வேண்டியிருந்தது. அந்தப் போட்டியின் முதல் பரிசுத் தொகை ₹1,00,000. சிறுவயதிலிருந்தே சஞ்சய் சிறந்த கேரம் வீரராக விளங்கினான். பின்னர் மருந்துக் கட்டுப்பாட்டுத் துறையில் மருந்து ஆய்வாளராக (Drug Inspector) பணியில் சேர்ந்த பிறகும், கேரம் விளையாட்டின் மீதான அவனது ஆர்வம் குறையவில்லை.

அந்த நேரத்தில் திடீரென சுவாமியின் கைபேசி ஒலித்தது. அது சஞ்சயின் அழைப்பாக இருக்கும் என்று நினைத்து உடனே எடுத்தார். ஆனால் அது அறிமுகமில்லாத ஒரு எண்.

“ஹலோ, சஞ்சய் இருக்கிறாரா?” என்று ஒரு பெண் குரல் கேட்டது.

“சஞ்சய் வெளியூருக்கு சென்றிருக்கிறான். சுரேஷின் திருமணத்திற்காக செங்கோட்டைக்கு போயிருக்கிறான். நீங்கள் யார் என்று தெரிந்துகொள்ளலாமா?” என்று சுவாமி கேட்டார்.

“என் பெயர் ஸ்வப்னா. நான் ஒரு வங்கியில் வேலை செய்கிறேன். அதே சமயம் கேரம் விளையாட்டிலும் ஆர்வமுள்ளவள். அடுத்த வாரம் பெங்களூரில் நடைபெறும் ஒரு போட்டியில் நான் பங்கேற்கிறேன். அதைப் பற்றி சஞ்சயைச் சந்திக்க விரும்பினேன்,” என்றாள்.

“சரி, அவன் தொடர்பு கொண்டவுடன் நான் தெரிவிக்கிறேன்,” என்றார் சுவாமி.

ஸ்வப்னா நன்றி கூறி அழைப்பை முடித்தாள்.

சுமார் பத்து நிமிடங்கள் கழித்து, சுவாமிக்கு மீண்டும் ஒரு அழைப்பு வந்தது. இந்த முறை அது சஞ்சயின் நண்பர் சேகர்.

“ஹலோ மாமா, தயவு செய்து கவலைப்பட வேண்டாம். சஞ்சய் பாதுகாப்பாக இருக்கிறான்,” என்றான் சேகர்.

“என்ன நடந்தது?” என்று பதற்றத்துடன் கேட்டார் சுவாமி.

“ரயிலில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, சஞ்சய் தனது பழைய பள்ளி ஆசிரியரான முகுந்தனை சந்தித்தான். இருவரும் மகிழ்ச்சியாக பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது ரயில் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் நிலையத்தை அடைந்தபோது, முகுந்தன் திடீரென மயங்கி விழுந்தார். ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரே அவரது சொந்த ஊர் என்பதால், சஞ்சய் உடனடியாக அவரை அருகிலிருந்த மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.”

“ஐயோ! அப்படியா?” என்று சுவாமி அதிர்ச்சியுடன் கூறினார்.

“அந்த அவசரத்தில் சஞ்சய் தனது கைபேசியை ரயிலில் இருந்த இருக்கையிலேயே மறந்து விட்டான். அதிர்ஷ்டவசமாக, அருகில் அமர்ந்திருந்த ஒரு பயணி அவர்கள் பேசியதை கேட்டிருந்தார். மேலும், முகுந்தனின் குடும்பத்தை அவர் அறிந்திருந்தார்; அவர்கள் ஒரே தெருவில் வசித்தனர். அவர் கைபேசியை எடுத்துக்கொண்டு, முகுந்தனின் குடும்பத்தாருக்கு தகவல் தெரிவித்து, பின்னர் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு வந்து கொடுத்தார். தனது ஆசிரியர் நலமாக இருப்பதை உறுதிசெய்த பிறகு, சஞ்சய் என் திருமணத்திற்கு வந்தான். இப்போது காலை உணவு சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறான். அவன் நலமாக இருக்கிறான்,” என்றான் சேகர்.

இதைக் கேட்ட சுவாமி பெரும் நிம்மதி அடைந்து, சேகருக்கு நன்றி தெரிவித்தார்.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து, திருமணத்தில் கலந்துகொண்டு சஞ்சய் வீடு திரும்பினான்.

அன்றைய மாலை, முகுந்தன் சஞ்சயை அழைத்து, அவரது தந்தையிடம் பேச விரும்புவதாக கூறினார்.

“வணக்கம் திரு. சுவாமி,” என்றார் முகுந்தன். “இன்று நான் உயிருடன் இருப்பதற்கு உங்கள் மகன்தான் காரணம். அவன் சரியான நேரத்தில் செய்த உதவி என் உயிரைக் காப்பாற்றியது. நானும் என் மனைவியும் அவனுக்கு மனமார்ந்த நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறோம். சஞ்சய்க்கு இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை என்றால், எங்கள் மகள் கோதையை அவனுக்கு மணமகளாக பரிசீலிக்க விரும்புகிறோம். அவளுடைய புகைப்படத்தை இப்போது அனுப்புகிறேன். ஏற்கனவே திருமணம் ஆகி இருந்தால், இந்தச் செய்தியைப் பொருட்படுத்த வேண்டாம்.”

சில நிமிடங்களில், கோதையின் புகைப்படம் சுவாமியின் கைபேசியில் வந்தது. அவளுடைய அழகும் அமைதியான தோற்றமும் அவரைக் கவர்ந்தது.

சுவாமியின் மனைவி புன்னகையுடன் கூறினாள்:

“இது ஒரு நல்ல அறிகுறி. ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரின் கோதை நாச்சியாரின் அருளாசியாக இருக்கலாம்.”

புகைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சஞ்சய் மெதுவாக,

“உண்மைதான்,” என்று கிசுகிசுத்தான்.

நீதி:

கருணையும் நன்றியுணர்வும் நம் வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத ஆசீர்வாதங்களை கொண்டு வருகின்றன.

– கே. ராகவன்

21-6-26

Small Story 647.

 Small Story 647.

Self-Dependence: A New Learning Journey

Ramappa came to visit Harish, the son of his friend Ramnath. Harish worked in the IT sector and was well-versed in mobile applications, online services, and data entry.

Ramappa had retired from the Civil Supplies Department at the age of sixty and had been retired for two years. He did not have much knowledge of the internet or mobile applications. However, he had slowly learned to use a smartphone and could manage many tasks on his own. Still, he wanted to learn a few more things, such as booking autos and taxis, submitting Form 15H to the bank, and making payments through GPay.

Since it was a holiday for Harish, Ramappa decided to visit him after calling in advance. His own son worked in a bank and was always busy with work and inspections. His grandson was studying in the final year of B.Sc. and Ramappa did not want to disturb him. His strong desire to learn motivated him to seek Harish’s help.

Harish, who was around thirty years old, was knowledgeable in information technology and had completed several IT courses. He lived in a comfortable apartment in the Gubbalala area.

When Ramappa arrived, Harish warmly welcomed him. Harish’s wife, Shalini, offered him some sweets because it was her birthday. After chatting for about ten minutes, Harish asked, “Uncle, please tell me one by one what you would like to learn.”

Ramappa began listing his doubts: auto bookings, Form 15H submission, GPay transfers from his bank account, and several other online services.

For the next hour, Harish patiently explained everything. Ramappa listened carefully, practiced the steps on his phone, and made notes for future reference. At the end, he thanked Harish sincerely.

Harish smiled and said, “Uncle, you are welcome anytime. I really appreciate your interest in learning. It is wonderful that you want to do things yourself instead of depending on others, especially when everyone is busy with their own responsibilities.”

Ramappa returned home feeling happy and confident. Seeing the satisfaction on his face, his wife Rohini smiled and said, “Your face tells me that your purpose was served today.”

Ramappa nodded and replied, “Yes, dear. Now I do not need to disturb others for every small task. I can do many things by myself.”

Rohini smiled and said, “I know your nature. You always want to learn, regardless of your age or shyness.”

Ramappa felt proud of himself. He realized that learning never stops and that self-dependence brings both confidence and happiness.

Moral: There is no age limit for learning. Self-dependence and a willingness to learn make life easier and more fulfilling.

K.Ragavan

20-6-26

Good movie Mr Garagasa.

 Entertaining movie Mr Garagasa.

I recently watched the entertaining movie Mr. Garagasa. Even after more than 18 years, the film remains highly enjoyable and entertaining.

The performances by Anant Nag, Aishwarya, Lakshmi Hegde, Sudharani, Nagabharana, Ramesh Bhat, and Komal as Munia were excellent. Komal's comedy, in particular, added great entertainment value to the film.

The music composed by Manikanth Kadri was pleasant and memorable. The editing by Easwar and the cinematography by Dinesh Baboo were admirable. Dinesh Baboo also deserves praise for his direction.

Ramesh Bhat's portrayal of the doctor was delightful and showcased his trademark style and comic timing. As the producer, Anant Nag also played his role exceptionally well and contributed significantly to the film's success.

Overall, Mr. Garagasa remains a thoroughly entertaining family comedy that can still be enjoyed today.

K.Ragavan

Small Story 647.T

 சிறுகதை 647

சுயசார்பு: ஒரு புதிய கற்றல் பயணம்

ராமநாத்தின் மகனான ஹரிஷைச் சந்திக்க ராமப்பா வந்தார். ஹரிஷ் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் பணிபுரிந்தார். மொபைல் செயலிகள், ஆன்லைன் சேவைகள் மற்றும் தரவு உள்ளீடு போன்றவற்றில் அவருக்கு நல்ல தேர்ச்சி இருந்தது.

ராமப்பா, சிவில் சப்ளைஸ் துறையில் அறுபது வயதில் ஓய்வு பெற்றவர். அவர் ஓய்வு பெற்று இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இணையம் மற்றும் மொபைல் செயலிகள் பற்றிய அறிவு அவருக்கு அதிகமாக இல்லை. ஆனால், மெதுவாக ஸ்மார்ட்போனைப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டு, பல வேலைகளைத் தானாகச் செய்யத் தொடங்கியிருந்தார். இருந்தாலும், ஆட்டோ மற்றும் டாக்ஸி முன்பதிவு செய்வது, வங்கியில் படிவம் 15H-ஐ சமர்ப்பிப்பது, ஜிபே (GPay) மூலம் பணம் அனுப்புவது போன்ற இன்னும் சில விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ள விரும்பினார்.

அன்று விடுமுறை நாள் என்பதால், முன்கூட்டியே தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு ஹரிஷைச் சந்திக்க ராமப்பா முடிவு செய்தார். அவருடைய மகன் வங்கியில் பணிபுரிந்ததால் வேலை மற்றும் ஆய்வுப் பணிகளில் எப்போதும் பிஸியாக இருந்தார். பேரன் பி.எஸ்.சி. இறுதியாண்டு படித்து வந்ததால் அவனையும் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை. கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற அவருடைய வலுவான விருப்பமே ஹரிஷின் உதவியை நாடச் செய்தது.

முப்பது வயதிற்கும் அருகில் இருந்த ஹரிஷ், தகவல் தொழில்நுட்பத்தில் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றிருந்தார். மேலும் பல தகவல் தொழில்நுட்பப் பயிற்சிகளையும் முடித்திருந்தார். அவர் குப்பளாலா பகுதியில் உள்ள வசதியான அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசித்து வந்தார்.

ராமப்பா வந்தவுடன், ஹரிஷ் அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். அன்றைய தினம் தனது பிறந்தநாள் என்பதால், ஹரிஷின் மனைவி ஷாலினி அவருக்கு இனிப்புகள் வழங்கினார். சுமார் பத்து நிமிடங்கள் உரையாடிய பிறகு, ஹரிஷ், “மாமா, நீங்கள் என்னென்ன கற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறீர்கள் என்பதை ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லுங்கள்,” என்றார்.

ராமப்பா தனது சந்தேகங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கூறத் தொடங்கினார். ஆட்டோ முன்பதிவு செய்வது, படிவம் 15H சமர்ப்பிப்பது, தனது வங்கிக் கணக்கிலிருந்து ஜிபே மூலம் பணம் அனுப்புவது மற்றும் பல ஆன்லைன் சேவைகள் பற்றிய கேள்விகளை முன்வைத்தார்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரம், ஹரிஷ் அனைத்தையும் பொறுமையாக விளக்கினார். ராமப்பா கவனமாகக் கேட்டார், தனது கைப்பேசியில் ஒவ்வொரு செயல்முறையையும் பயிற்சி செய்தார், மேலும் பின்னர் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள குறிப்புகளையும் எடுத்துக் கொண்டார். இறுதியில், ஹரிஷுக்கு மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்தார்.

ஹரிஷ் புன்னகையுடன், “மாமா, நீங்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம். கற்றுக்கொள்ளும் உங்கள் ஆர்வத்தை நான் மிகவும் பாராட்டுகிறேன். இன்றைய காலத்தில் அனைவரும் தங்களது பொறுப்புகளில் பிஸியாக இருக்கும்போது, மற்றவர்களைச் சார்ந்திருக்காமல் தங்களது வேலைகளைத் தாங்களே செய்ய முயற்சிப்பது மிகவும் சிறந்த விஷயம்,” என்றார்.

மகிழ்ச்சியும் தன்னம்பிக்கையும் நிறைந்த மனதுடன் ராமப்பா வீட்டிற்குத் திரும்பினார். அவரது முகத்தில் தெரிந்த திருப்தியைப் பார்த்த அவரது மனைவி ரோகிணி புன்னகையுடன், “இன்று நீங்கள் சென்ற நோக்கம் நிறைவேறியிருக்கிறது என்று உங்கள் முகமே சொல்கிறது,” என்றார்.

ராமப்பா தலையசைத்து, “ஆமாம். இனி ஒவ்வொரு சிறிய வேலைக்கும் மற்றவர்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டியதில்லை. பல விஷயங்களை நானே செய்து கொள்ள முடியும்,” என்றார்.

ரோகிணி புன்னகையுடன், “உங்கள் குணம் எனக்குத் தெரியும். வயது எவ்வளவு ஆனாலும், தயக்கம் இருந்தாலும், நீங்கள் எப்போதும் புதிதாக ஏதாவது கற்றுக்கொள்ள விரும்புவீர்கள்,” என்றார்.

ராமப்பா தன்னைப் பற்றி பெருமைப்பட்டார். கற்றல் என்பது ஒருபோதும் முடிவடையாத பயணம் என்பதையும், சுயசார்பு மனிதனுக்கு தன்னம்பிக்கையையும் மகிழ்ச்சியையும் தருகிறது என்பதையும் அவர் உணர்ந்தார்.

நீதி:

கற்றலுக்கு வயது வரம்பு இல்லை. சுயசார்பும் கற்றுக்கொள்ளும் மனப்பான்மையும் வாழ்க்கையை எளிதாகவும் நிறைவாகவும் மாற்றுகின்றன.

கே. ராகவன்

20-6-26

My Letter in The National UAE on 19 june 26

 https://www.thenationalnews.com/opinion/feedback/2026/06/19/tourists-can-visit-the-uae-with-peace-of-mind/Tourists can visit the UAE with peace of mind

Our readers have their say on the stories of the week

June 19, 

Boosting UAE tourism

I write in reference to Nick Webster’s article Free UAE medical travel insurance is expected to boost tourism as peace hopes rise (June 16): The initiative is likely to enhance travellers' confidence and encourage more visitors to choose the UAE as a destination. With growing optimism surrounding peace efforts and hopes for a lasting resolution to regional tensions, the tourism sector is expected to benefit from increased international arrivals. This development could provide a significant boost to the UAE's tourism industry by creating a safer and more attractive environment for travellers. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 646.

 Small Story 646

Encounter with Gratitude

After retiring from the Railway Department as a Station Master, Ramiah settled in his native town of Channapatna. One day, he traveled to Pandavapura to attend the wedding of his friend's daughter. While there, he decided to visit the current Station Master, Nagaraj.

Nagaraj warmly welcomed Ramiah and offered him a cup of tea. As they sat together, they reminisced about their old days in the railway service. After some time, Nagaraj said, "A friend of mine is driving to Bangalore. He can drop you at Channapatna on the way."

About fifteen minutes later, Nagaraj's friend arrived and greeted Ramiah respectfully. Ramiah returned the greeting. The friend, Somasekhar, invited him to join the journey.

Both of them got into the car. Meanwhile, the driver returned from the restroom. He was a well-mannered young man of about twenty-seven, with a pleasant personality. He greeted Ramiah politely.

Soon, they started their journey, and Nagaraj wished them a safe trip.

As they drove along, the driver suddenly asked, "Sir, do you recognize me?"

Ramiah looked carefully but could not remember him.

The driver smiled and said, "Sir, I am Manickam, the son of your maid Muniamma, who worked in your house when you were posted at Mysore Station. You helped pay my school fees and encouraged me to study well."

Ramiah's face brightened with recognition.

"Now I remember! You are Muniamma's son. I am very happy to see you," he said.

Manickam continued, "Today I work as a foreman in a factory in Bangalore. Somasekhar sir knows me well, and that is why I came to help him today."

Ramiah nodded with satisfaction. He remembered helping Manickam with his studies because Muniamma had been a loyal and hardworking woman.

After a brief silence, Manickam said softly, "Sir, my mother passed away recently due to cancer. Before she died, she often said that she wanted to meet you one day and thank you for helping me build my future."

Ramiah felt saddened.

"I am very sorry to hear that," he replied. "Your mother was a wonderful woman."

Manickam smiled gently and said, "Though my mother could not thank you personally, I had the good fortune of meeting you today. In a way, I am fulfilling her wish."

By then, they had reached Channapatna. As Ramiah got down from the car, he gave Manickam his phone number and invited him to visit whenever possible.

As he watched the car drive away, Ramiah felt deeply touched. The gratitude shown by Muniamma's son reminded him that even a small act of kindness can leave a lasting impact on someone's life.

Moral: Kindness may be forgotten by the giver, but it is often remembered with gratitude by the receiver for a lifetime.

K.Ragavan

19-6-26

Good Memorable Clip.

 I recently watched the Beyond Limits interview featuring the versatile Sandalwood actor Ramesh Bhat. Whether the clip was old or new, I happened to watch it recently and was deeply impressed by his simplicity, frankness, and down-to-earth personality.

His vast experience in theatre and his association with several stalwart directors over the years are truly admirable. Completing more than fifty-one years in the film industry and acting in over 600 films is a remarkable achievement that speaks volumes about his dedication and talent.

The casual and engaging interview conducted by the Beyond Limits anchor brought out many lesser-known aspects of Ramesh Bhat's personality. It offered viewers an opportunity to see the person behind the actor—humble, candid, and rich with experiences from a long and distinguished career. The conversation was both insightful and enjoyable, making it a memorable watch for admirers of Kannada cinema.Memorable clip.

K.Ragavan