Small Story 722.

 Small Story 722

Life Is Beautiful – 67

The next day, Ram reached the Channel office as usual. He settled into the chair allotted to him by Atkinson and began sipping the cardamom tea that was served to him.

A little while later, Atkinson called him.

“Good morning, Ram. I will be there by 10:15 a.m. Sulaiman is coming at 10:30.”

“Fine, Mr. Atkinson. I am already here,” Ram replied.

Atkinson arrived at the office as promised, and Kathambari soon joined him for the meeting with Sulaiman.

Exactly at 10:30 a.m., Sulaiman entered the office. Dressed in his traditional Arab attire, he looked elegant and dignified. He warmly greeted Atkinson.

Atkinson immediately called Ram into his cabin.

“Ram, please come in.”

Ram entered the cabin and, on seeing Sulaiman, greeted him respectfully. Sulaiman warmly returned his greetings.

After tea was served to Sulaiman, he began the conversation.

“The demise of Madhavan is a great loss to me,” Sulaiman said with emotion. “He sent me an email just two days ago telling me about you and the blogger Ram. I went through your blog and was very impressed by your writing and the subjects you cover.

“I have therefore come today with a proposal for a long-term relationship between my publishing company and your Channel. We can work together on publishing books and blogs, with Ram providing his guidance and creative inputs.

“Furthermore, we can create an online platform offering courses on blogging for many aspiring writers and bloggers. We could also conduct interviews with various personalities and introduce fresh ideas and programmes to make the Channel more vibrant and attractive.

“This association can continue in other locations as well, provided the war situation does not worsen. If the situation becomes unfavourable, we can always review the arrangements and take appropriate decisions. I believe this can become a safe, mutually beneficial and long-term association for both of us.

“I would like to consider this as a preliminary understanding between my company and your Channel.”

Atkinson listened carefully and then said,

“First of all, Sulaiman, let me thank you for visiting our Channel and for bringing forward this new proposal. It certainly appears to offer mutual benefits. Let me discuss the proposal with our overseas parent company and get back to you within a week.

“This is a new concept for our Channel. Through such an initiative, many talented and aspiring people may get an opportunity to associate themselves with us.”

Atkinson then turned towards Ram.

“Mr. Ram, what is your opinion?”

Ram smiled and replied,

“I think it is a very good and practical suggestion, Mr. Atkinson. It is a valuable proposal coming from an experienced publisher like Mr. Sulaiman. I sincerely hope your Directors will consider it positively. From my side, I am happy to endorse the proposal.”

Sulaiman smiled appreciatively.

“Thank you, Ram. I am confident that together we can create something meaningful and beneficial for many aspiring writers and bloggers.”

They continued their discussion for a few more minutes. Before the meeting concluded, Atkinson introduced Kathambari to Sulaiman. They exchanged warm greetings, and shortly afterwards, Sulaiman took leave of them and left the Channel office.

Ram remained thoughtful after the meeting. He had never expected that Sulaiman, without having met him personally, had taken the trouble to read his blog and form such a positive opinion about his work. It made him genuinely happy and humbled.

The day's work continued as usual, but the meeting remained fresh in Ram's mind.

While returning to the guest house in the car that evening, Ram looked out through the window and silently reminisced about the day's unexpected developments.

So many things had happened in such a short time. Madhavan's sudden demise had brought sorrow, yet, in an unexpected way, it had also opened a new door of opportunity for him. The meeting with Sulaiman, the proposal for a long-term association, and the possibility of reaching aspiring bloggers through new platforms all filled his mind with thoughts about the future.

Ram smiled to himself and whispered,

“Life is really very beautiful!”

Tobe continued

K.Ragavan

3-9-26

Recent US IRAN ESCALATION.

 

Concern Over the Renewed US–Iran Escalation

The recent escalation in the conflict between the United States and Iran, with several people losing their lives, is certainly not a healthy sign for the Middle East. After a few days of relative calm, the renewed exchange of attacks has once again created fear, anxiety and uncertainty among people across the region. (Reuters)

The people of the Middle East have already suffered greatly from prolonged conflicts, loss of innocent lives, displacement and disruption to their normal lives. The latest escalation only adds to their worries and raises the danger of the conflict spreading further.

A genuine and lasting ceasefire is urgently needed. Military action can only bring more suffering; it cannot provide a permanent solution to complex political and security issues. The United States and Iran, with the support of responsible international mediators, should return to dialogue and find a peaceful and practical way forward.

The priority should be to protect innocent civilians, prevent further loss of life and restore stability in the region. The people of the Middle East deserve to live without fear, with peace, security and normalcy.

Let diplomacy prevail over confrontation, and let peace return to the Middle East.

K.Ragavan

Small Story 722.T

 சிறுகதை 722

வாழ்க்கை அழகானது – 67

அடுத்த நாள் ராம் வழக்கம்போல் சேனல் அலுவலகத்திற்கு வந்தார். அட்கின்சன் அவருக்காக ஒதுக்கியிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து, அவருக்குப் பரிமாறப்பட்ட ஏலக்காய் தேநீரை அருந்திக் கொண்டிருந்தார்.

சிறிது நேரத்தில் அட்கின்சன் ராமை அழைத்தார்.

“குட் மார்னிங், ராம். நான் காலை 10:15 மணிக்குள் வந்து விடுகிறேன். சுலைமான் 10:30 மணிக்கு வருகிறார்.”

“சரி, மிஸ்டர் அட்கின்சன். நான் ஏற்கனவே அலுவலகத்தில் இருக்கிறேன்,” என்று ராம் பதிலளித்தார்.

அட்கின்சன் சொன்னபடியே அலுவலகத்திற்கு வந்தார். அவரைத் தொடர்ந்து காதம்பரியும் சுலைமானுடன் நடைபெறவிருந்த சந்திப்பில் கலந்து கொள்ள வந்தார்.

சரியாக காலை 10:30 மணிக்கு சுலைமான் அலுவலகத்திற்குள் வந்தார். பாரம்பரிய அரபு உடையில் கம்பீரமாகவும், மரியாதைக்குரிய தோற்றத்துடனும் காணப்பட்ட அவர், அட்கின்சனை அன்புடன் வரவேற்றார்.

அட்கின்சன் உடனே ராமைத் தனது அறைக்கு அழைத்தார்.

“ராம், உள்ளே வாருங்கள்.”

ராம் அறைக்குள் சென்று, அங்கு சுலைமானைப் பார்த்ததும் மரியாதையுடன் வணக்கம் தெரிவித்தார். சுலைமானும் அன்புடன் அவருக்கு பதிலளித்தார்.

சுலைமானுக்கு தேநீர் பரிமாறப்பட்டதும், அவர் உணர்ச்சியுடன் பேசத் தொடங்கினார்.

“மாதவனின் மறைவு எனக்கு மிகப்பெரிய இழப்பு. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் அவர் எனக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். அதில் உங்களைப் பற்றியும், பதிவர் ராமைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டிருந்தார். உங்கள் வலைப்பதிவைப் படித்தேன். உங்கள் எழுத்து முறையும், நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ளும் பல்வேறு தலைப்புகளும் என்னை மிகவும் கவர்ந்தன.

“அதனால்தான் இன்று ஒரு புதிய முன்மொழிவுடன் வந்திருக்கிறேன். எனது பதிப்பக நிறுவனத்திற்கும் உங்கள் சேனலுக்கும் இடையே நீண்டகால உறவை ஏற்படுத்திக் கொள்ளலாம். புத்தகங்கள் மற்றும் வலைப்பதிவுகளை வெளியிடுவதில் நாம் இணைந்து செயல்படலாம். இதில் ராம் தனது ஆலோசனைகளையும் படைப்பாற்றலான கருத்துகளையும் வழங்கலாம்.

“மேலும், வலைப்பதிவு எழுதுவதில் ஆர்வமுள்ள புதிய எழுத்தாளர்கள் மற்றும் பதிவர்களுக்காக ஆன்லைன் பயிற்சி வகுப்புகளை நடத்தும் ஒரு தளத்தையும் உருவாக்கலாம். பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த பிரபலங்களை நேர்காணல் செய்து, புதிய சிந்தனைகளையும் நிகழ்ச்சிகளையும் அறிமுகப்படுத்தி, சேனலை மேலும் சுறுசுறுப்பாகவும் கவர்ச்சிகரமாகவும் மாற்றலாம்.

“போர்ச் சூழ்நிலை மோசமடையாத வரையில், இந்தக் கூட்டணி மற்ற இடங்களிலும் தொடரலாம். நிலைமை சாதகமாக இல்லாதபட்சத்தில், ஏற்பாடுகளை மறுபரிசீலனை செய்து, அதற்கேற்ற முடிவுகளை எடுக்கலாம். இரு தரப்பினருக்கும் பாதுகாப்பானதும், பயனுள்ளதாகவும், நீண்டகால நன்மை தரக்கூடியதுமான உறவாக இது அமையும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

“எனது நிறுவனத்திற்கும் உங்கள் சேனலுக்கும் இடையிலான ஆரம்பகட்ட புரிந்துணர்வாக இதை எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.”

அட்கின்சன் சுலைமானின் கருத்துகளை கவனமாகக் கேட்டார்.

“முதலில், சுலைமான், எங்கள் சேனலுக்கு நேரில் வந்து இந்தப் புதிய முன்மொழிவை முன்வைத்ததற்கு நன்றி. இது இரு தரப்பினருக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று தெரிகிறது. இந்த முன்மொழிவைப் பற்றி எங்கள் வெளிநாட்டு தலைமையகத்துடன் ஆலோசித்து, ஒரு வாரத்திற்குள் உங்களுக்கு பதில் அளிக்கிறேன்.

“இது எங்கள் சேனலுக்கு ஒரு புதிய முயற்சியாக இருக்கும். இதன் மூலம் திறமையும் ஆர்வமும் கொண்ட பல புதியவர்களுக்கு எங்களுடன் இணைந்து செயல்படும் வாய்ப்பு கிடைக்கும்.”

பின்னர் அட்கின்சன் ராமை நோக்கித் திரும்பினார்.

“மிஸ்டர் ராம், இந்த முன்மொழிவு குறித்து உங்கள் கருத்து என்ன?”

ராம் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

“மிஸ்டர் அட்கின்சன், இது மிகவும் நல்லதும் நடைமுறைக்கு ஏற்றதுமான யோசனை என்று நான் நினைக்கிறேன். அனுபவம் வாய்ந்த பதிப்பாளர் மிஸ்டர் சுலைமான் முன்வைத்துள்ள இந்த முன்மொழிவு மிகவும் மதிப்புமிக்கது. உங்கள் இயக்குநர்கள் இதை சாதகமாகப் பரிசீலிப்பார்கள் என்று நான் மனதார நம்புகிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, இந்த முன்மொழிவை முழுமையாக ஆதரிக்கிறேன்.”

ராமின் பதிலைக் கேட்ட சுலைமான் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தார்.

“நன்றி, ராம். நாம் அனைவரும் இணைந்து செயல்பட்டால், பல புதிய எழுத்தாளர்களுக்கும் பதிவர்களுக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் ஒரு சிறந்த முயற்சியை உருவாக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உள்ளது.”

சில நிமிடங்கள் அவர்கள் தொடர்ந்து பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றி கலந்துரையாடினர். சந்திப்பு முடிவடையும் முன், அட்கின்சன் காதம்பரியை சுலைமானுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். இருவரும் அன்புடன் வாழ்த்துகளைப் பரிமாறிக் கொண்டனர்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு சுலைமான் அவர்களிடம் விடைபெற்று சேனல் அலுவலகத்திலிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றார்.

சந்திப்பு முடிந்த பின்னரும் ராம் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தார். தன்னை நேரில் சந்தித்திராத சுலைமான், தனது வலைப்பதிவைப் படித்து, தனது எழுத்துகளைப் பற்றி இவ்வளவு நல்ல அபிப்பிராயத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருப்பார் என்று ராம் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அந்த எண்ணம் அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியையும், அதே நேரத்தில் பணிவையும் ஏற்படுத்தியது.

அன்றைய அலுவலகப் பணிகள் வழக்கம்போல் தொடர்ந்து நடைபெற்றன. ஆனால் சுலைமானுடன் நடந்த அந்த எதிர்பாராத சந்திப்பு ராமின் மனதில் தொடர்ந்து பதிந்திருந்தது.

அன்று மாலை விருந்தினர் இல்லத்திற்குக் காரில் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, ராம் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபடி அன்றைய எதிர்பாராத நிகழ்வுகளை அமைதியாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் எத்தனை மாற்றங்கள்!

மாதவனின் திடீர் மறைவு அவருக்கு மிகுந்த சோகத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆனால், எதிர்பாராத விதமாக அதே சம்பவம் ராமின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய வாய்ப்புக்கான கதவையும் திறந்திருந்தது.

சுலைமானுடனான சந்திப்பு, நீண்டகால கூட்டணிக்கான முன்மொழிவு, புதிய ஆன்லைன் தளங்கள் மூலம் எண்ணற்ற ஆர்வமுள்ள பதிவர்களைச் சென்றடையும் வாய்ப்பு—இவை அனைத்தும் ராமின் மனதில் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பல்வேறு சிந்தனைகளை எழுப்பின.

ராம் தனக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டு மெதுவாகச் சொன்னார்:

“வாழ்க்கை உண்மையிலேயே மிகவும் அழகானது!”

தொடரும்...

கே. ராகவன்

3-9-26

Small Story 721.

 Small Story 721

Life Is Beautiful – 66

For the next two days, Ram continued to attend the Channel office and slowly began to understand how it functioned. He carefully observed how the different departments worked. The professional atmosphere, the spirit of teamwork, and the disciplined and dedicated manner in which everyone carried out their responsibilities greatly impressed him. This experience gave him a good understanding of how a television channel operated behind the scenes.

On Sunday, Kaathambari had arranged a Desert Safari for Ram. Ram eagerly set out on the adventurous trip and thoroughly enjoyed every moment of it. The vast stretches of golden sand, the thrilling drive over the sand dunes, and the spectacular evening views created unforgettable memories for him. After tasting delicious Arabic sweets and dates, Ram returned to the guest house at around 10 p.m. Although he was physically tired, his heart was filled with immense happiness.

The next morning, Monday, Ram went to the Channel office as usual. However, a surprise was waiting for him. Atkinson had arrived at the office earlier than usual and was waiting for Ram in his cabin.

“Good morning, Mr. Atkinson,” Ram said warmly.

“Good morning, Ram. I have some very sad news to share with you,” Atkinson said in a serious voice. “I received a phone call from Madhavan’s son. He informed me that his father passed away yesterday due to a sudden and severe heart attack. At first, I simply could not believe it. Today, the news was confirmed by one of his publishers.”

Ram was deeply shocked when he heard the news.

“Madhavan has passed away? It is very difficult to believe, Mr. Atkinson. He was not only a great writer but also a good human being,” Ram said with profound sadness.

Atkinson nodded quietly.

“Yes, Ram. His passing is a great loss. No one can predict how life can change in a single moment,” he said.

A little later, Kaathambari arrived at the office after attending an interview conducted by the Dubai Education Department. As soon as she entered Atkinson’s cabin, she learned about Madhavan’s passing. She was deeply shocked and saddened.

“I knew him only through his writings. I had immense respect for him. This news is truly heartbreaking,” Kaathambari said.

Before they could continue their conversation, Atkinson’s phone rang. He answered the call.

“Hello, Atkinson speaking.”

A voice came from the other end.

“Mr. Atkinson, this is Sulaiman speaking. I am one of the leading publishers in Dubai and also one of Madhavan’s publishers. The sudden passing of my dear writer friend has left me deeply shocked. He passed away yesterday in his hometown. I still cannot believe that he is no longer with us.”

Atkinson listened carefully.

Sulaiman continued:

“Two days ago, Madhavan sent me an email. In it, he mentioned your Channel and Mr. Ram. He spoke very highly of both of you. I would like to meet you at your office tomorrow. Would that be convenient for you?”

“Certainly, Mr. Sulaiman. We will be happy to have you here. I will be very pleased to meet you tomorrow,” Atkinson replied.

“Thank you, Mr. Atkinson. See you tomorrow,” Sulaiman said before ending the call.

Atkinson slowly placed the phone on his desk and looked at Ram.

“This is an unexpected turn of events, Ram,” he said softly. “In Madhavan’s last email, he mentioned you and our Channel. Now his publisher, Sulaiman, wants to meet us tomorrow. Let us hope that something good comes out of this unexpected meeting.”

Ram listened carefully. Although his heart was still heavy with sorrow over Madhavan’s passing, Atkinson’s words created a small sense of hope and curiosity within him. What had Madhavan written about him in his last email? Why did Sulaiman want to meet them? These thoughts kept running through Ram’s mind.

Meanwhile, the office became busy with its usual activities. Ram continued to look after the work of the editorial department and also discussed some new ideas with the team. Although the sad news that morning had deeply affected him, he remained fully focused on his work.

At around 5 p.m., Ram left the office and returned to the guest house. Throughout the journey, his mind was filled with mixed emotions—the shock caused by Madhavan’s sudden passing, memories of the events of the past few days, and the unexpected meeting with Sulaiman that was to take place the following day.

Somewhere in his heart, Ram had a feeling that Madhavan’s final message might open a completely new chapter in his life and writing journey.

What had Madhavan actually written in his last email?

Why was his publisher, Sulaiman, so eager to meet Atkinson and Ram?

Ram would have to wait until the next day to discover the answers.

To Be Continued...

K. Ragavan

2-9-26

Small Story 721.T

 சிறுகதை 721

வாழ்க்கை அழகானது – 66

அடுத்த இரண்டு நாட்களும் ராம் தொடர்ந்து சேனல் அலுவலகத்திற்குச் சென்று, அதன் செயல்பாடுகளை மெல்ல மெல்லப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினார். வெவ்வேறு துறைகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதை அவர் கவனமாகப் பார்த்தார். அங்கிருந்த தொழில்முறை சூழல், குழுவினரின் ஒற்றுமையான பணியாற்றும் விதம், ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய பொறுப்புகளை ஒழுக்கத்துடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் நிறைவேற்றிய விதம் ஆகியவை அவரை மிகவும் கவர்ந்தன. ஒரு தொலைக்காட்சி சேனல் திரைக்குப் பின்னால் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதைக் குறித்த நல்ல புரிதலை இந்த அனுபவம் அவருக்கு அளித்தது.

ஞாயிற்றுக்கிழமை, காதம்பரி ராமுக்காக பாலைவனச் சுற்றுலாவை ஏற்பாடு செய்திருந்தார். ராம் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அந்தச் சாகசப் பயணத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்று, அதன் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவித்தார். பரந்து விரிந்த தங்க நிற மணல் பரப்பு, மணல் குன்றுகளின் மீது வாகனத்தில் மேற்கொண்ட பரபரப்பான பயணம், மாலை நேரத்தின் கண்கொள்ளாக் காட்சிகள் ஆகியவை அவருக்கு மறக்க முடியாத நினைவுகளை ஏற்படுத்தின. சுவையான அரபு இனிப்புகளையும் பேரீச்சம்பழங்களையும் ருசித்துவிட்டு, இரவு சுமார் 10 மணியளவில் ராம் விருந்தினர் இல்லத்திற்குத் திரும்பினார். உடல் சோர்வாக இருந்தாலும், அவரது மனம் அளவில்லாத மகிழ்ச்சியில் இருந்தது.

அடுத்த நாள் திங்கட்கிழமை காலை, ராம் வழக்கம்போல் சேனல் அலுவலகத்திற்குச் சென்றார். ஆனால், அவருக்கு ஒரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. அட்கின்சன் வழக்கத்தைவிட முன்னதாகவே அலுவலகத்திற்கு வந்து, தனது அறையில் ராமுக்காகக் காத்திருந்தார்.

“காலை வணக்கம், திரு. அட்கின்சன்,” என்று ராம் அன்புடன் கூறினார்.

“காலை வணக்கம், ராம். உங்களிடம் ஒரு மிகவும் வருத்தமான செய்தியைச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது,” என்று அட்கின்சன் தீவிரமான குரலில் கூறினார். “மாதவனின் மகனிடமிருந்து எனக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அவரது தந்தை நேற்று திடீரென ஏற்பட்ட கடுமையான மாரடைப்பால் காலமானதாக அவர் தெரிவித்தார். முதலில் என்னால் அதை நம்பவே முடியவில்லை. இன்று அவருடைய பதிப்பாளர்களில் ஒருவரிடமிருந்து அந்தச் செய்தி உறுதி செய்யப்பட்டது.”

அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் ராம் மிகவும் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

“மாதவன் காலமானாரா? இதை நம்புவது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது, திரு. அட்கின்சன். அவர் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர் மட்டுமல்ல, நல்ல மனிதரும் கூட,” என்று ராம் மிகுந்த வருத்தத்துடன் கூறினார்.

அட்கின்சன் அமைதியாகத் தலையசைத்தார்.

“ஆம், ராம். அவரது மறைவு மிகப்பெரிய இழப்பு. வாழ்க்கை ஒரு கணத்தில் எவ்வாறு மாறிவிடுகிறது என்பதை யாராலும் கணிக்க முடியாது,” என்றார்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, துபாய் கல்வித் துறையில் நடைபெற்ற ஒரு நேர்முகத் தேர்வில் கலந்துகொண்டுவிட்டு காதம்பரி அலுவலகத்திற்கு வந்தார். அட்கின்சனின் அறைக்குள் நுழைந்தவுடன், மாதவனின் மறைவு பற்றிய செய்தியை அறிந்தார். அவர் மிகவும் அதிர்ச்சியடைந்து, ஆழ்ந்த வருத்தமடைந்தார்.

“அவருடைய எழுத்துக்களின் மூலமாகத்தான் நான் அவரை அறிந்தேன். அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதை இருந்தது. இந்தச் செய்தி உண்மையிலேயே மனதை மிகவும் வேதனைப்படுத்துகிறது,” என்று காதம்பரி கூறினார்.

அவர்கள் தொடர்ந்து பேசுவதற்கு முன்பே, அட்கின்சனின் தொலைபேசி ஒலித்தது. அவர் அழைப்பை ஏற்றார்.

“ஹலோ, அட்கின்சன் பேசுகிறேன்.”

மறுமுனையிலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.

“திரு. அட்கின்சன், நான் சுலைமான் பேசுகிறேன். நான் துபாயின் முன்னணி பதிப்பாளர்களில் ஒருவன். மேலும், மாதவனின் பதிப்பாளரும் கூட. எனது அன்புக்குரிய எழுத்தாளர் நண்பரின் திடீர் மறைவு செய்தி என்னை மிகவும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியுள்ளது. அவர் நேற்று தனது சொந்த ஊரில் காலமானார். அவர் இனி இல்லை என்பதை என்னால் இன்னும் நம்ப முடியவில்லை.”

அட்கின்சன் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

சுலைமான் தொடர்ந்து பேசினார்.

“இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு மாதவன் எனக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். அதில் உங்கள் சேனலைப் பற்றியும், திரு. ராமைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டிருந்தார். உங்கள் இருவரையும் பற்றி அவர் மிகவும் நல்லவிதமாகப் பேசியிருந்தார். நாளை உங்கள் அலுவலகத்தில் உங்களைச் சந்திக்க விரும்புகிறேன். அது உங்களுக்கு வசதியாக இருக்குமா?”

“நிச்சயமாக, திரு. சுலைமான். நீங்கள் வருவது எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி. நாளை உங்களைச் சந்திப்பதில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன்,” என்று அட்கின்சன் பதிலளித்தார்.

“நன்றி, திரு. அட்கின்சன். நாளை சந்திப்போம்,” என்று கூறிவிட்டு சுலைமான் அழைப்பை முடித்தார்.

அட்கின்சன் மெதுவாகத் தொலைபேசியை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு ராமைப் பார்த்தார்.

“இது எதிர்பாராத ஒரு திருப்பம், ராம்,” என்று அவர் மெதுவாகக் கூறினார். “மாதவனின் கடைசி மின்னஞ்சலில் உங்களைப் பற்றியும் நமது சேனலைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டுள்ளார். இப்போது அவரது பதிப்பாளர் சுலைமான் நம்மை நாளைச் சந்திக்க விரும்புகிறார். எதிர்பாராத இந்தச் சந்திப்பின் மூலம் ஏதாவது நல்லது நடக்கும் என்று நம்புவோம்.”

ராம் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். மாதவனின் மறைவால் அவரது மனம் இன்னும் சோகத்தில் இருந்தாலும், அட்கின்சனின் வார்த்தைகள் அவருக்குள் சிறிதளவு நம்பிக்கையையும் ஆர்வத்தையும் ஏற்படுத்தின. மாதவன் தனது கடைசி மின்னஞ்சலில் தன்னைப் பற்றி என்ன எழுதியிருப்பார்? சுலைமான் எதைப் பற்றி பேசுவதற்காகத் தங்களைச் சந்திக்க விரும்புகிறார்? என்ற எண்ணங்கள் அவரது மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அதற்குள் அலுவலகம் தனது வழக்கமான பணிகளில் பரபரப்பாக இயங்கத் தொடங்கியது. ராம் தொடர்ந்து ஆசிரியர் பிரிவின் பணிகளை கவனித்து வந்ததுடன், குழுவினருடன் சில புதிய யோசனைகளையும் விவாதித்தார். அன்றைய காலை ஏற்பட்ட சோகமான செய்தி அவரது மனதைப் பாதித்திருந்தாலும், அவர் தனது பணியில் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்தினார்.

மாலை சுமார் 5 மணியளவில் ராம் அலுவலகத்திலிருந்து புறப்பட்டு விருந்தினர் இல்லத்திற்குத் திரும்பினார். திரும்பும் வழியெங்கும் அவரது மனதில் பலவிதமான உணர்வுகள் கலந்திருந்தன—மாதவனின் திடீர் மறைவு ஏற்படுத்திய அதிர்ச்சி, கடந்த சில நாட்களில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களின் நினைவுகள், மேலும் மறுநாள் நடைபெறவிருந்த சுலைமானுடனான எதிர்பாராத சந்திப்பு.

எப்படியோ, தனது மனத்தின் ஓரத்தில், மாதவனின் இறுதி செய்தி தனது வாழ்க்கையிலும் எழுத்துப் பயணத்திலும் முற்றிலும் புதிய ஓர் அத்தியாயத்தைத் திறக்கக்கூடும் என்ற உணர்வு ராமுக்கு ஏற்பட்டது.

மாதவன் தனது கடைசி மின்னஞ்சலில் உண்மையில் என்ன எழுதியிருந்தார்?

அவருடைய பதிப்பாளர் சுலைமான், அட்கின்சனையும் ராமையும் சந்திக்க ஏன் இவ்வளவு ஆர்வமாக இருந்தார்?

அதற்கான விடையை அறிய ராம் மறுநாள் வரை காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

2-9-26

All the Best to Madhyamar group.

 72,000-க்கும் மேற்பட்ட உறுப்பினர்களைக் கொண்ட இந்த மாபெரும் நிகழ்ச்சியை நடத்துவது சாதாரணமான காரியம் அல்ல. நிர்வாகியும் அவரது குழுவினரும் அளித்துள்ள இந்த சிறந்த ஆலோசனை மிகவும் பாராட்டத்தக்கது.

உறுப்பினர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நேரில் சந்தித்து அறிமுகமாகிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இயல்பானதே.

தினமும் உறுப்பினர்கள் தங்களது அழகான மற்றும் அற்புதமான TV Messages-ஐப் பகிர்ந்து வருவது, அனைவருக்கும் இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

திறமையான Moderator குழுவினரின் சிறப்பான ஒருங்கிணைப்புடன் நடைபெறவுள்ள இந்த மாபெரும் நிகழ்ச்சி நிச்சயமாக மிகப் பெரிய வெற்றியையும் சிறப்பையும் பெறும்.

அன்புடன்,

K. Ragavan

AMile stone of Consistency and Belief.

 A Milestone of Consistency and Belief

My consistency, dedication, and unwavering belief in writing my blog for more than 18 years have now been rewarded with the highest-ever monthly viewer statistics in August. This is truly a proud and unforgettable milestone for me.

Such a wonderful achievement would not have been possible without the constant encouragement, love, support, and interest of my good friends and avid viewers. Your continued readership has been my greatest motivation and inspiration to keep writing and sharing my thoughts.

I sincerely thank each and every one of you for making this miracle happen. My heartfelt gratitude also goes to Google for providing the platform and helping my writings reach readers around the world.

This achievement strengthens my belief that consistency, dedication, and faith in what we do will always bring results.

Thank you all once again for being an important part of my 18-year blogging journey.

With warm regards,

K. Ragavan

1-9-26