Tribute 924

 Tribute to Younger Students for Their Efforts 924

Decades ago, thousands of students competed to achieve high ranks. Today, millions of students are not only securing good marks in their academic examinations but are also striving hard in entrance exams to gain seats in IITs, engineering colleges, and other prestigious institutions.

The competition has become extremely tough, yet many students continue to achieve high scores and meet eligibility criteria through dedication and perseverance. Those who do not secure top ranks should not feel disheartened. The number of students has increased significantly, and the competition now comes from across all states.

I sincerely applaud all students who are showing interest, putting in effort, and preparing themselves to secure opportunities. Today’s education system reflects a healthy and competitive environment that encourages growth and resilience.

K. Ragavan

20-4-2026

Small Story 587.

 Small Story 587

Title: Destiny’s Promise

Shekar was warmly greeted by Shubha at her home. They were meeting after five long years. After leaving Singapore, Shubha had settled in Bengaluru following her marriage to Ashok. Earlier, Shekar and Shubha had worked together in the same company. Though they stayed in touch through WhatsApp and social media, this was their first meeting in years.

Shekar had moved from Singapore to Australia and was now in Bengaluru to attend a wedding. He took the opportunity to visit Shubha.

After serving tea and snacks, Shubha sat down with a smile.

“How are you? And your parents in Trichy?” Shekar asked.

“They’re doing well,” Shubha replied. “What about you? Your family life?”

Shekar gave a faint smile. “I’m still a bachelor. What about you? Is your husband in the city?”

Shubha’s expression changed. She lowered her voice. “I’m sorry… Ashok passed away last year. He had gone to visit a friend in the hospital. On the way back, 

met with an accident… and  died.”

Shekar was stunned. “I’m so sorry, Shubha.”

She nodded quietly. “What to do? It’s fate. I continue my job from home and manage somehow.”

There was a pause. Then Shekar spoke, hesitantly but sincerely.

“Shubha, I want to tell you something honestly. I had a crush on you when we worked together… but I never had the courage to say it. If you are willing to think about your future… I would like to be with you.”

Shubha was taken aback. She whispered, “I never expected this from you… you never showed it.”

“I know,” Shekar replied softly. “Take your time. I’ll wait for your decision.”

With that, he left, carrying a quiet hope.

Later that evening, Shubha sat alone and scrolled through old messages from Ashok. One message stopped her heart.

“Shubha, I don’t think I will survive. Promise me… if I don’t come back, you must marry again and move forward in life.”

Tears filled her eyes. She remembered her reply: “Don’t talk like that. I’ll come see you tomorrow.”

But the next day, when she reached the hospital, Ashok was gone.

Now, his words echoed louder than ever. She understood his love, his concern for her future… and perhaps, his silent blessing.

The next day, Shubha sent a message to Shekar.

“I have thought about it… I agree with your proposal.”

Somewhere, it felt as though destiny had already written their reunion — guided by love, loss, and a promise that transcended time.

K.Ragavan

21-4-26

Author Profile.

 https://author.amazon.com/profile

Small Story 587.T

 சிறுகதை 587..

விதியின் வாக்குறுதி

Sekar சுபாவின் வீட்டில் அன்புடன் வரவேற்கப்பட்டார். ஐந்து நீண்ட ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர்கள் சந்தித்துக் கொண்டிருந்தனர். சிங்கப்பூரை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, சுபா தனது திருமணத்திற்குப் பின்னர் பெங்களூரில் குடியேறி இருந்தாள். முன்பு, செகரும் சுபாவும் ஒரே நிறுவனத்தில் சேர்ந்து வேலை பார்த்தவர்கள். வாட்ஸ்அப் மற்றும் சமூக ஊடகங்கள் மூலம் தொடர்பில் இருந்தாலும், இவ்வளவு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நேரில் சந்திப்பது இதுவே முதல் முறை.

Sekar சிங்கப்பூரிலிருந்து ஆஸ்திரேலியாவுக்கு மாற்றி இருந்தார். இப்போது ஒரு திருமண விழாவில் கலந்து கொள்ள பெங்களூருக்கு வந்திருந்தார். அதே சமயம் சுபாவைச் சந்திக்கவும் நேரம் எடுத்துக் கொண்டார்.

தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டி வழங்கிய பிறகு, சுபா புன்னகையுடன் வந்து உட்கார்ந்தாள்.

“நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்? திருச்சியில் உள்ள உங்கள் பெற்றோர் எப்படி இருக்கிறார்கள்?” என்று sekar கேட்டார்.

“அவர்கள் நலமாக இருக்கிறார்கள்,” என்று சுபா பதிலளித்தாள். “நீங்கள் எப்படி? உங்கள் குடும்ப வாழ்க்கை?”

Sekar மெதுவாக சிரித்தார். “நான் இன்னும் திருமணம் ஆகாதவன் தான்.உங்கள் கணவர் நகரத்தில் இருக்கிறாரா?”

சுபாவின் முகபாவனை மாறியது. மெதுவாகக் குரலைக் குறைத்து,

“மன்னிக்கவும்… அசோக் கடந்த வருடம் இறந்துவிட்டார். ஒரு நண்பரை மருத்துவமனையில் பார்க்கச் சென்றிருந்தார். திரும்பும் வழியில்… விபத்தில் சிக்கி… உயிரிழந்தார்,” என்றாள்.

Sekarஅதிர்ச்சியடைந்தார். “மிகுந்த வருத்தம், சுபா.”

அவள் அமைதியாகத் தலை அசைத்தாள். “என்ன செய்ய? விதி. வீட்டிலிருந்தபடியே வேலை செய்து somehow வாழ்க்கையை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறேன்.”

சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது. பின்னர் sekarதயக்கத்துடன் பேச ஆரம்பித்தார்.

“சுபா, நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் உண்மையாகச் சொல்ல வேண்டும். நாம் சேர்ந்து வேலை பார்த்தபோது… எனக்கு உன்னிடம் ஒரு ஈர்ப்பு இருந்தது. ஆனால் அதைச் சொல்லத் தைரியம் இல்லை. நீ உன் எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்கத் தயாராக இருந்தால்… நான் உன்னுடன் வாழ்க்கை வாழ விரும்புகிறேன்.”

சுபா அதிர்ச்சியடைந்தாள். மெதுவாக,

“நான் இதை உன்னிடமிருந்து ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை… நீ எப்போதும் காட்டவே இல்லை,” என்றாள்.

“எனக்கு தெரியும்,” என்று sekar மென்மையாகப் பதிலளித்தார். “நீ யோசிக்க நேரம் எடுத்துக் கொள். உன் முடிவுக்காக நான் காத்திருக்கிறேன்.”

அதன்பிறகு, அமைதியான நம்பிக்கையுடன் அவர் கிளம்பினார்.

அன்றைய மாலை, சுபா தனியாக அமர்ந்து அசோக் அனுப்பிய பழைய செய்திகளைப் பார்த்தாள். ஒரு செய்தி அவளின் மனதை உறைய வைத்தது.

“சுபா, நான் உயிர் பிழைக்க மாட்டேன் என்று தோன்றுகிறது. நான் திரும்பி வராவிட்டால்… நீ மறுமணம் செய்து, வாழ்க்கையில் முன்னேறுவேன் என்று எனக்கு வாக்குறுதி கொடு.”

அவளின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அவள் பதிலளித்திருந்ததை நினைத்தாள்:

“இப்படி பேசாதீர்கள். நாளை நான் வந்து உங்களைப் பார்க்கிறேன்.”

ஆனால் மறுநாள், அவள் மருத்துவமனைக்கு சென்றபோது, அசோக் இல்லை.

இப்போது, அவரது வார்த்தைகள் இன்னும் வலிமையாக மனதில் ஒலித்தது. அவரது அன்பும், அவளின் எதிர்காலத்திற்கான கவலையும்… அவனின் அமைதியான ஆசீர்வாதமுமாக அவள் உணர்ந்தாள்.

அடுத்த நாள், சுபா sekaruku  ஒரு செய்தி அனுப்பினாள்.

“நான் யோசித்து முடிவு செய்துவிட்டேன்… உங்கள் முன்மொழிவை ஏற்கிறேன்.”

எங்கோ, விதி அவர்களை மீண்டும் இணைத்துவிட்டது போலத் தோன்றியது — அன்பு, இழப்பு, மற்றும் காலத்தைத் தாண்டி நிற்கும் ஒரு வாக்குறுதியால் வழிநடத்தப்பட்டு.

கே. ராகவன்

21-4-26

Small Story 586.

 Small Story 586.

 Invitation and Realization

Ramu came to Padmanaba’s house to invite him to his grandson’s birthday. Seeing Ramu, Padmanaba was delighted.

“Hey buddy! It’s been a long time since I last saw you.”

“Yes,” said Ramu. “I came to invite you to my grandson’s birthday. He’s here for the holidays—he has come from Germany.”

“Oh, that’s wonderful,” nodded Padmanaba. “What is he doing now?”

“He has gone to the 10th grade.”

Just then, Padmanaba’s granddaughter, Swetha, came in with her progress card.

“Grandpa, I scored first in my class this time!”

Padmanaba smiled proudly and congratulated her, appreciating her enthusiasm in sharing the news. Ramu also congratulated her for securing first place in the 9th standard.

After offering tea to Ramu, Padmanaba quietly said, “Ramu, students have their report cards for 17 or 18 years, and they feel happy with their marks. But after retirement, we have our own yearly tests—our medical reports. We keep worrying about our health. We don’t know how many more years we have; it’s all in God’s hands.”

Ramu nodded in agreement. “True, buddy. Our test reports feel like nightmares every year. We eat sweets, and our sugar levels go up. It becomes a constant concern.”

That day, while coming to invite his friend for his grandson’s birthday, Ramu also carried back an important realization about life after retirement.

K.Ragavan

20-4-26

Small Story 586T

 சிறுகதை 586 

அழைப்பு மற்றும் உணர்வு

ராமு, பத்மநாபாவின் வீட்டிற்கு தனது பேரனின் பிறந்தநாள் விழாவிற்கு அழைக்க வந்தார். ராமுவை பார்த்ததும் பத்மநாபா மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“ஏய் நண்பா! நீண்ட நாட்களாக உன்னை பார்க்கவே இல்லை,” என்றார்.

“ஆம்,” என்றார் ராமு. “என் பேரனின் பிறந்தநாள் விழாவிற்கு உன்னை அழைக்க வந்தேன். அவன் விடுமுறைக்காக ஜெர்மனியில் இருந்து வந்திருக்கிறான்.”

“அப்படியா, மிகவும் நல்ல விஷயம்,” என்று தலை அசைத்தார் பத்மநாபா. “இப்போது அவன் என்ன படிக்கிறான்?”

“அவன் 10ஆம் வகுப்பு படிக்கிறான்,” என்றார் ராமு.

அந்த நேரத்தில் பத்மநாபாவின் பேரப்பெண் ஸ்வேதா தனது முன்னேற்ற அட்டையுடன் உள்ளே வந்தாள்.

“தாத்தா, இந்த முறை நான் என் வகுப்பில் முதல் இடம் பிடித்தேன்!”

பத்மநாபா பெருமையுடன் சிரித்து, அவளை வாழ்த்தினார். அவள் மகிழ்ச்சியுடன் செய்தியை பகிர்ந்ததற்கும் பாராட்டினார். ராமுவும் 9ஆம் வகுப்பில் முதல் இடம் பெற்றதற்காக அவளை வாழ்த்தினார்.

ராமுவுக்கு தேநீர் கொடுத்த பிறகு, பத்மநாபா அமைதியாகச் சொன்னார்:

“ராமு, மாணவர்களுக்கு 17 அல்லது 18 ஆண்டுகள் வரை மதிப்பெண் அட்டைகள் இருக்கும், அவர்கள் தங்கள் மதிப்பெண்களில் மகிழ்ச்சியடைவார்கள். ஆனால் ஓய்வு பெற்ற பிறகு, நமக்கே ஆண்டுதோறும் ஒரு சோதனை இருக்கிறது—அதுதான் மருத்துவ பரிசோதனை அறிக்கைகள். நம் உடல்நிலை குறித்து நாம் எப்போதும் கவலைப்படுகிறோம். இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழப்போகிறோம் என்பது நமக்குத் தெரியாது; அது எல்லாம் கடவுளின் கையில் தான் உள்ளது.”

ராமு சம்மதமாக தலை அசைத்தார்.

“உண்மைதான் நண்பா. நம்முடைய பரிசோதனை அறிக்கைகள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு கனவுக்கொள்ளை போலவே இருக்கிறது. சிறிது இனிப்பு சாப்பிட்டாலே சர்க்கரை அளவு அதிகமாகிறது. அது ஒரு தொடர்ந்த கவலையாக மாறுகிறது.”

அந்த நாள், தனது பேரனின் பிறந்தநாளுக்கு நண்பனை அழைக்க வந்த ராமு, ஓய்விற்குப் பிறகான வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான உணர்வையும் எடுத்துக்கொண்டு திரும்பினார்.

K.Ragavan

20-4-26

Correction.

 Correction Regarding Letter Contributions

Dear friends,

Yesterday, due to an oversight, I mentioned that I had contributed 2,500 letters to The National (UAE). I would like to clarify and correct this.

Among the four newspapers—Khaleej Times, Gulf News, The Gulf Today, and The National—all of which have been active since 2008, I have been contributing letters since I began my blogs that same year.

Out of my total 2,500 letters over the past 18 years, The National has published 978, making it my top contributor. The remaining letters were published across the other three newspapers.

I would also like to note that during the COVID period, The National reduced its Letters column frequency, which affected the overall count. While reviewing my blogs, a small typographical error led to the earlier misstatement.

I request you all to kindly ignore the previous error. The National remains my number one publication, and my contributions continue to this day.

With warm regards,

K. Ragavan