Tribute 927.

 Tribute to Vijay – The Versatile Personality927

Today, I would like to pay tribute to the actor-turned-politician Vijay, who has received an overwhelming mandate from the people and has taken on the great responsibility of serving as the Chief Minister of Tamil Nadu. Vijay deserves heartfelt congratulations for this remarkable and historic achievement.

Despite strong challenges from the long-established Dravidian parties, his fans and countless people placed their faith and confidence in him, believing that he would provide honest and efficient governance free from corruption. In his inaugural speech on the oath-taking day, he promised to uphold transparency and deliver a clean administration.

Equally important is his assurance that the needs, faiths, and sentiments of all people will be respected. I do not belong to any political party, but I always appreciate and support leaders who genuinely care for the welfare of the people and protect their interests and beliefs.

Tamil Nadu has already earned many laurels, yet there is still great scope for further development, especially in creating employment opportunities for unemployed graduates and strengthening the state’s progress.

I sincerely wish Vijay success in fulfilling all his commitments without any interference from allies or external pressures, and I hope his leadership brings prosperity, integrity, and progress to the people of Tamil Nadu.

K.Ragavan

11-5-26

Small Story 607.

 Small Story 607

A Happy Indian Encounter

Merlyn never anticipated such an affectionate reception from her husband Vinay’s parents. Vinay worked in the same company as her in Chicago, and over time they fell in love. Initially, Vinay was hesitant because they belonged to different faiths, and he deeply respected his parents’ wishes. However, after observing Merlyn’s kind nature and behavior for more than a year, he changed his mindset and sought his parents’ permission to go ahead with the marriage.

Vinay and Merlyn had a registered marriage in Chicago and later came to Chennai, where Vinay’s father Shyam and mother Sushma lived. Shyam worked as an engineer in a leading company, while Sushma was a psychiatrist. Vinay was their only son, and they always supported his decisions without unnecessary interference.

Before the marriage, Vinay had spoken to Sushma about Merlyn and her affection for him. He carefully understood Merlyn’s character before sending her photograph to his parents. Even though Merlyn was an American girl, Sushma was impressed by her picture and the sincerity in Vinay’s words. She believed that love built on understanding, trust, and good values would always succeed. Vinay’s honest and caring nature strengthened her confidence.

Shyam lived in an independent house in Anna Nagar, surrounded by malls and shopping complexes. Since it was Merlyn’s first visit to India, she was deeply impressed by the warmth and friendliness of the people around her.

Merlyn had lost her parents at a young age, and her elder brother had raised her with love and care. He too liked Vinay very much.

One morning, Merlyn asked Sushma softly, “Mum, can I cook today?”

Sushma was surprised and Merlyn replied, “I can cook your food for you. Vinay has already taught me a few dishes.”

Merlyn smiled warmly. “Ever since we got married, I have been cooking Indian food at home, and I also eat your traditional food every day.”

Shyam and Sushma were pleasantly surprised and applauded her willingness to adapt to their food habits and culture.

Vinay smiled and said, “Mum, I have always enjoyed your cooking and wanted the same food habits to continue in our life. Merlyn wanted to learn our cooking methods, and I taught her. She has happily adapted to our lifestyle.”

Sushma whispered to Shyam, “I am confident they will have a wonderful married life. They share the same food habits, mutual respect, and strong faith in each other. Such relationships rarely go wrong.”

Shyam nodded and replied, “I completely agree with you. After all, you are an expert psychiatrist and understand people very well.”

After spending three joyful weeks in Chennai, Vinay and Merlyn returned to the United States with hearts full of happiness. Merlyn felt as though she had found her parents once again. Before leaving, she warmly invited Shyam and Sushma to come and stay with them permanently in the US.

K.Ragavan

11-5-26

Small Story 607.T

 சிறுகதை 607

ஒரு மகிழ்ச்சியான இந்திய சந்திப்பு

மெர்லின், தனது கணவர் வினயின் பெற்றோரிடமிருந்து இவ்வளவு அன்பான வரவேற்பைப் பெறுவேன் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. வினய் சிகாகோவில் அவளுடன் ஒரே நிறுவனத்தில் வேலை செய்தார். காலப்போக்கில் அவர்கள் இருவரும் காதலித்தனர். ஆரம்பத்தில், அவர்கள் வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால், மேலும் தனது பெற்றோரின் விருப்பத்தை மிகவும் மதித்ததால், வினய் சிறிது தயக்கத்துடன் இருந்தார். ஆனால் ஒரு ஆண்டுக்கு மேலாக மெர்லினின் நல்ல மனமும் நடப்பும் கவனித்த பிறகு, அவரது எண்ணம் மாறியது. பின்னர் திருமணத்திற்காக பெற்றோரின் அனுமதியை கேட்டார்.

வினய் மற்றும் மெர்லின் சிகாகோவில் பதிவு திருமணம் செய்து கொண்டு பின்னர் சென்னை வந்தனர். அங்கு வினயின் தந்தை ஷ்யாம் மற்றும் தாய் சுஷ்மா வசித்து வந்தனர். ஷ்யாம் ஒரு முன்னணி நிறுவனத்தில் பொறியாளராக பணியாற்றினார்; சுஷ்மா ஒரு மனநல மருத்துவர். வினய் அவர்களின் ஒரே மகன். அவரது முடிவுகளில் தேவையற்ற தலையீடு இல்லாமல் எப்போதும் ஆதரவு அளிப்பவர்கள் அவர்கள்.

திருமணத்திற்கு முன்பே, வினய் மெர்லினைப் பற்றியும், அவளின் அன்பைப் பற்றியும் சுஷ்மாவிடம் கூறியிருந்தார். மெர்லினின் குணநலன்களை நன்கு புரிந்துகொண்ட பிறகே, அவளின் புகைப்படத்தை பெற்றோருக்கு அனுப்பினார். மெர்லின் ஒரு அமெரிக்கப் பெண் என்றாலும், அவளின் புகைப்படத்திலும் வினயின் உண்மையான வார்த்தைகளிலும் சுஷ்மா மிகவும் கவரப்பட்டார். புரிதல், நம்பிக்கை, நல்ல பண்புகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் உருவாகும் காதல் எப்போதும் வெற்றி பெறும் என்று அவர் நம்பினார். வினயின் நேர்மையும் அக்கறையும் அவரது நம்பிக்கையை மேலும் உறுதிப்படுத்தியது.

ஷ்யாம் அண்ணா நகரில் உள்ள தனி வீட்டில் வசித்து வந்தார். அந்த பகுதி முழுவதும் வணிக வளாகங்களும் ஷாப்பிங் மால்களும் சூழ்ந்திருந்தன. இந்தியாவிற்கு மெர்லின் முதன்முறையாக வந்திருந்ததால், அங்குள்ள மக்களின் அன்பும் நட்பும் அவளை மிகவும் கவர்ந்தது.

மெர்லின் சிறுவயதிலேயே தனது பெற்றோரை இழந்திருந்தாள். அவளின் அண்ணன் தான் அவளை அன்புடனும் அக்கறையுடனும் வளர்த்தார். அவருக்கும் வினயை மிகவும் பிடித்திருந்தது.

ஒரு நாள் காலை, மெர்லின் மெதுவாக சுஷ்மாவிடம் கேட்டாள்:

“அம்மா, இன்று நான் சமையல் செய்யலாமா?”

சுஷ்மா ஆச்சரியப்பட்டார். அதற்கு மெர்லின்,

“உங்களுக்கான உணவை நான் சமைக்க முடியும். வினய் ஏற்கனவே சில உணவுகளை எனக்கு கற்றுக் கொடுத்துள்ளார்,” என்றாள்.

மெர்லின் இனிமையாக சிரித்துக் கொண்டு,

“திருமணமானதிலிருந்து, வீட்டில் இந்திய உணவையே சமைத்து வருகிறேன். உங்கள் பாரம்பரிய உணவுகளையும் தினமும் சாப்பிடுகிறேன்,” என்றாள்.

அவளின் உணவுப் பழக்கங்களுக்கும் கலாச்சாரத்திற்கும் தன்னை மாற்றிக் கொள்ளும் மனப்பான்மையை பார்த்து, ஷ்யாம் மற்றும் சுஷ்மா மிகவும் மகிழ்ந்தனர்.

வினய் சிரித்தபடி,

“அம்மா, உங்கள் சமையலை நான் எப்போதும் மிகவும் விரும்புவேன். அதே உணவுப் பழக்கங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் தொடர வேண்டும் என்று நினைத்தேன். அதனால் மெர்லின் நமது சமையல் முறைகளை கற்றுக்கொள்ள விரும்பினார். நான் அவளுக்கு கற்றுக் கொடுத்தேன். அவளும் மகிழ்ச்சியுடன் நமது வாழ்க்கை முறைக்கு தன்னை ஏற்படுத்திக் கொண்டாள்,” என்றார்.

சுஷ்மா மெதுவாக ஷ்யாமிடம்,

“இவர்கள் இருவருக்கும் மிகவும் அழகான திருமண வாழ்க்கை இருக்கும் என்று எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளது. ஒரே மாதிரியான உணவுப் பழக்கங்கள், பரஸ்பர மரியாதை, ஒருவர்மீது ஒருவர் கொண்ட உறுதியான நம்பிக்கை—இவை இருக்கும் உறவுகள் அரிதாகவே தோல்வியடையும்,” என்றார்.

ஷ்யாம் தலையசைத்து,

“நானும் முழுமையாக ஒப்புக்கொள்கிறேன். அதற்கும் மேலாக, நீ ஒரு சிறந்த மனநல மருத்துவர்; மனிதர்களை நன்றாக புரிந்துகொள்வாய்,” என்று பதிலளித்தார்.

மூன்று மகிழ்ச்சியான வாரங்களை சென்னையில் கழித்த பிறகு, வினய் மற்றும் மெர்லின் மகிழ்ச்சியுடன் அமெரிக்காவிற்கு திரும்பினர். மெர்லினுக்கு, மீண்டும் தனது பெற்றோரை கண்டுபிடித்துவிட்டேன் என்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. புறப்படும் முன், ஷ்யாம் மற்றும் சுஷ்மாவை அமெரிக்கா வந்து தங்களுடன் நிரந்தரமாக தங்குமாறு அன்புடன் அழைத்தாள்.

— கே. ராகவன்

11-5-26

Small Story 606.

 Small Story 606:

The Gift of Blessings

After receiving his promotion as Chief Executive, Ram was posted to Singapore for training. Ram had been working for a Singapore-based pharmaceutical company for more than a decade in various positions. Because of his dedication and excellent performance, he was elevated to the position of Chief Executive and was asked to visit the company headquarters in Singapore for training and to meet the Directors.

As instructed by the company, Ram left Chennai and reached Singapore, where he was warmly received by the Public Relations Officer. The next day, Ram arrived at the office and was greeted by the Board of Directors. All the Directors applauded Ram’s work and appreciated the tremendous growth of the Indian market under his leadership. The company now had 100 representatives, five Regional Managers, and 20 District Managers, with a huge turnover from its limited range of vitamin products.

The Managing Director began his speech:

“We are proud to have Ram with us. His new position will be based in Bengaluru, where our new factory will begin operations shortly.”

Ram was delighted to hear that the company’s new factory in India would soon be functioning, bringing greater recognition and growth to the organization.

After spending a week in Singapore and visiting many places, Ram returned to Chennai. His wife, Vasanthy, was very happy because many of her friends were settled in Bengaluru, and she looked forward to spending time with them.

Vasanthy had a long-cherished wish. She hoped that Asha, the daughter of her close friend Nandhini, would one day marry her son Vikas. Ram also knew about this wish and silently prayed for it.

The following week, Ram and Vasanthy moved to their newly furnished apartment in Jayanagar, Bengaluru. One evening, Nandhini arrived with her daughter Asha and took them out for dinner. Vikas, an engineer working in Chennai, had recently received an offer from a German firm and was likely to be posted in Bengaluru for five years.

Ram and Vasanthy were happy to meet Nandhini and Asha. After spending time together, they returned home with hopes of arranging the marriage of Vikas and Asha. Nandhini too shared the same feelings and prayed for Vikas’s posting to Bengaluru. Her husband, Charan, was also eagerly waiting for Vikas’s arrival.

A few months later, Vikas joined the new firm in Bengaluru and married Asha. Both families were overjoyed and settled happily.

Sometimes, people’s ambitions and heartfelt wishes are fulfilled easily because they are truly blessed. Vasanthy and Nandhini were perfect examples of this beautiful blessing.

K.Ragavan

10-5-26

Small Story 606.T

 சிறுகதை 606:

ஆசீர்வாதத்தின் பரிசு

தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக (Chief Executive) பதவி உயர்வு பெற்ற பிறகு, ராம் சிங்கப்பூருக்கு பயிற்சிக்காக அனுப்பப்பட்டார். ராம், சிங்கப்பூரைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பல்வேறு பொறுப்புகளில் பணியாற்றி வந்தார். அவரது அர்ப்பணிப்பு மற்றும் சிறந்த செயல்திறன் காரணமாக, அவர் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக உயர்த்தப்பட்டு, நிறுவன இயக்குநர்களைச் சந்திக்கவும் பயிற்சி பெறவும் சிங்கப்பூருக்கு செல்லுமாறு கூறப்பட்டது.

நிறுவனத்தின் அறிவுறுத்தலின்படி, ராம் சென்னை நகரிலிருந்து புறப்பட்டு சிங்கப்பூரை அடைந்தார். அங்கு மக்கள் தொடர்பு அதிகாரி அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். மறுநாள், ராம் அலுவலகத்துக்கு சென்றபோது, இயக்குநர் குழுவினரால் மரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்டார். இந்திய சந்தையில் அவரது தலைமையின் கீழ் ஏற்பட்டிருந்த மிகப்பெரிய வளர்ச்சியை எல்லா இயக்குநர்களும் பாராட்டினர். நிறுவனத்தில் தற்போது 100 பிரதிநிதிகள், 5 பிராந்திய மேலாளர்கள் மற்றும் 20 மாவட்ட மேலாளர்கள் இருந்தனர். குறைந்த அளவிலான வைட்டமின் தயாரிப்புகள் இருந்தபோதிலும், நிறுவனம் மிகப்பெரிய வருமானத்தைப் பெற்றிருந்தது.

மேலாண்மை இயக்குநர் தனது உரையைத் தொடங்கினார்:

“ராம் எங்களுடன் இருப்பதில் எங்களுக்கு பெருமை. அவரது புதிய பொறுப்பு பெங்களூருவில் இருக்கும். அங்கு எங்கள் புதிய தொழிற்சாலை விரைவில் செயல்படத் தொடங்கும்.”

இந்தியாவில் நிறுவனத்தின் புதிய தொழிற்சாலை விரைவில் இயங்கவிருப்பது ராமுக்கு பேரானந்தத்தை அளித்தது. அது நிறுவனத்திற்கு மேலும் வளர்ச்சியும் மதிப்பும் தரும் என்று அவர் நம்பினார்.

ஒரு வாரம் சிங்கப்பூரில் தங்கி பல இடங்களைச் சுற்றிப்பார்த்த பிறகு, ராம் மீண்டும் சென்னை திரும்பினார். அவரது மனைவி வசந்தி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். ஏனெனில், அவரது பல தோழிகள் பெங்களூருவில் வசித்து வந்தனர்; அவர்களுடன் நேரம் செலவிடும் ஆசை அவருக்கிருந்தது.

வசந்திக்கு நீண்டநாள் ஆசை ஒன்று இருந்தது. தனது நெருங்கிய தோழியான நந்தினியின் மகள் ஆஷா, ஒருநாள் தனது மகன் விகாஸைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். இந்த ஆசையை ராமும் அறிந்திருந்தார்; மனதளவில் அதற்காக அவர் பிரார்த்தித்தும் வந்தார்.

அடுத்த வாரமே, ராம் மற்றும் வசந்தி, பெங்களூருவின் ஜெயநகரில் உள்ள புதிய அலங்கரிக்கப்பட்ட அடுக்குமாடி வீட்டிற்கு குடிபெயர்ந்தனர். ஒரு மாலை, நந்தினி தனது மகள் ஆஷாவுடன் வந்து, அனைவரையும் இரவு உணவிற்கு அழைத்துச் சென்றார். சென்னை நகரில் பொறியாளராக வேலை பார்த்து வந்த விகாஸ், சமீபத்தில் ஒரு ஜெர்மன் நிறுவனத்திலிருந்து வேலை வாய்ப்பு பெற்றிருந்தார். அவர் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு பெங்களூருவில் பணியமர்த்தப்பட வாய்ப்பிருந்தது.

ராம் மற்றும் வசந்தி, நந்தினி மற்றும் ஆஷாவை சந்தித்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அனைவரும் சேர்ந்து நேரம் கழித்த பிறகு, விகாஸ் மற்றும் ஆஷாவின் திருமணத்தை நடத்த வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையுடன் வீடு திரும்பினர். நந்தினிக்கும் அதே எண்ணம்தான் இருந்தது. விகாஸுக்கு பெங்களூருவில் வேலை அமைய வேண்டும் என்று அவர் பிரார்த்தித்தார். அவரது கணவர் சரணும், விகாஸின் வருகைக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தார்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, விகாஸ் பெங்களூருவில் உள்ள புதிய நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். பின்னர் அவர் ஆஷாவைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். இரு குடும்பங்களும் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ச்சியாக வாழத் தொடங்கினர்.

சில நேரங்களில், மனிதர்களின் கனவுகளும் மனமார்ந்த ஆசைகளும் மிகவும் எளிதாக நிறைவேறுகின்றன. அதற்கு காரணம் அவர்கள் உண்மையிலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதுதான். வசந்தியும் நந்தினியும் அந்த அழகான ஆசீர்வாதத்தின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள்.

கே. ராகவன்

10-5-26

Small Story 605.

 Small Story 605

 The Number Game

Savitri came to her cabin, where three people were waiting for her. One of them asked anxiously, “Madam, will the ongoing crisis between Iran and the US come to an end? My son is working in the Middle East. He wants to return, but he worries whether he will get a good package in our country.”

Savitri was the Editor-in-Chief of a leading news journal in Chennai. She adjusted her spectacles and replied calmly, “I cannot say anything with certainty now. Today, some news reports have already suggested that the US-Iran conflict has intensified, but I am still waiting for reports from our correspondents. The situation between these two countries is highly unpredictable.”

The man, Manikam, smiled faintly. “I know you from your journalism college days. I took the liberty of asking you not only as a journalist but also as an astrologer, because of your authenticity. You are my friend’s daughter, and though he passed away a few years ago, you still respect me like your own father.”

Savitri smiled warmly. “True, Uncle. I understand your concern for your son. But I feel the situation may not change very quickly.”

“Thank you, Madam,” Manikam said. “My friends also wanted to know whether the recent ongoing political issue in our state will be resolved smoothly.”

“It will be resolved,” Savitri replied confidently. “We believe in democracy. Whatever the differences of opinion among parties, ultimately the verdict of the majority must be accepted. The party with the highest numbers should form the administration.”

The other two friends nodded. “Thank you, Madam, for your assurance. We too believe that the party with the majority of votes should govern the nation.”

Savitri continued thoughtfully, “I agree there are shortcomings in the system. Still, I hope they will be managed wisely. Sometimes, even when no one comes forward responsibly, I feel sorry for our policies. In the end, everything becomes a number game.”

The three men exchanged glances and agreed. “Yes, the number game is always played in our system.”

Satisfied with the eminent journalist’s balanced views on policy, democracy, and power, the three visitors thanked her and left the cabin quietly.

KRagavan

9-5-26

Small Story 605.T

 சிறுகதை 605

எண்களின் விளையாட்டு

சாவித்ரி தனது அலுவலக அறைக்குள் வந்தாள். அங்கு மூவர்  காத்திருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் பதட்டமாகக் கேட்டார்:

“மேடம், தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கும் ஈரான்–அமெரிக்கா மோதல் முடிவுக்கு வருமா? என் மகன் மத்திய கிழக்கில் வேலை செய்கிறான். அவன் இந்தியாவிற்கு திரும்ப விரும்புகிறான். ஆனால் இங்கே அவனுக்கு நல்ல சம்பளத்துடன் வேலை கிடைக்குமா என்று கவலைப்படுகிறான்.”

சாவித்ரி சென்னை நகரின் முன்னணி செய்தி இதழின் முதன்மை ஆசிரியர். கண்ணாடியைச் சரிசெய்து அமைதியாகப் பதிலளித்தாள்:

“இப்போது உறுதியாக எதையும் சொல்ல முடியாது. இன்று வந்த சில செய்திகளில் அமெரிக்கா–ஈரான் மோதல் மேலும் தீவிரமடைந்ததாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. ஆனால் எங்கள் நிருபர்களிடமிருந்து வரும் முழு தகவல்களை நான் இன்னும் காத்திருக்கிறேன். இந்த இரு நாடுகளுக்கிடையிலான நிலைமை மிகவும் கணிக்க முடியாததாக உள்ளது.”

மாணிக்கம் மெதுவாகச் சிரித்தார்.

“உங்களை  கல்லூரி நாட்களிலிருந்தே எனக்குத் தெரியும். உங்கள் நேர்மையும் நம்பகத்தன்மையும் காரணமாக, பத்திரிகையாளராக மட்டுமல்லாமல் ஜோதிடராகவும் உங்களிடம் கேட்கத் துணிந்தேன். நீங்கள் என் நண்பரின் மகள். அவர் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் இறந்துவிட்டாலும், இன்னும் என்னை உங்கள் தந்தையைப் போல மதிக்கிறீர்கள்.”

சாவித்ரி அன்புடன் சிரித்தாள்.

“அது உண்மைதான், அங்கிள். உங்கள் மகனைப் பற்றிய கவலை எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் இந்த நிலைமை விரைவில் மாறும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.”

“நன்றி, மேடம்,” என்றார் மாணிக்கம். “என் நண்பர்களும் நமது மாநிலத்தில் தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கும் அரசியல் பிரச்சினை சுமுகமாகத் தீருமா என்று জানতে விரும்புகிறார்கள்.”

“அது தீர்ந்துவிடும்,” என்று நம்பிக்கையுடன் கூறினாள் சாவித்ரி.

“நாம் ஜனநாயகத்தை நம்புகிறோம். கட்சிகளுக்கிடையில் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், இறுதியில் பெரும்பான்மையின் தீர்ப்பை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியது அவசியம். அதிக எண்ணிக்கையைக் கொண்ட கட்சியே ஆட்சியை அமைக்க வேண்டும்.”

மற்ற இருவரும் தலையசைத்தனர்.

“நன்றி, மேடம். நாமும் பெரும்பான்மை வாக்குகளைப் பெற்ற கட்சியே நாட்டை ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்று நம்புகிறோம்.”

சாவித்ரி சிந்தனையுடன் தொடர்ந்தாள்:

“இந்த அமைப்பில் குறைகள் இருப்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். இருந்தாலும் அவை புத்திசாலித்தனமாக கையாளப்படும் என்று நம்புகிறேன். சில சமயங்களில், யாரும் பொறுப்புடன் முன்வராதபோது, நமது கொள்கைகளை நினைத்து வருந்துகிறேன். இறுதியில், எல்லாமே ஒரு எண்களின் விளையாட்டாக மாறிவிடுகிறது.”

அந்த மூவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டு சம்மதித்தனர்.

“ஆம், இந்த எண்களின் விளையாட்டு எப்போதும் நமது அமைப்பில் நடந்து கொண்டே இருக்கிறது.”

கொள்கை, ஜனநாயகம் மற்றும் அதிகாரம் குறித்து அந்தப் புகழ்பெற்ற பத்திரிகையாளர் கூறிய சமநிலையான கருத்துகளில் திருப்தியடைந்த மூவரும், சாவித்ரியிடம் நன்றி கூறி அமைதியாக அறையை விட்டு வெளியேறினர்.

— கே. ராகவன்

9-5-26