Small Story 745.

 

Small Story 745

Life Is Beautiful – 90

A Memorable Farewell

The next morning, exactly at 6:45 a.m., Vasanthi and Kaadhambari arrived at the guest house. Ram had already packed his bags and was ready to leave. He warmly welcomed them and wished them good morning.

Vasanthi: “Good morning, Ram. I hope you had a good sleep last night.”

Ram: “Yes, Vasanthi. What about you?”

Vasanthi: “I slept well too.”

As they travelled towards the airport, Ram received a call from Anusha Madam.

Anusha Madam: “Ram, have a happy and safe journey. Take care of yourself.”

Atkinson also called and wished him a safe journey. Ali too conveyed his best wishes.

Soon, they reached the Emirates Terminal. Ram checked in his baggage and then came back to where Vasanthi and Kaadhambari were waiting outside.

Ram: “I have checked in my luggage. Everything is fine.”

Vasanthi looked at him affectionately.

Vasanthi: “Take care, Ram. I am happy to know that your journalist friend Raj will be receiving you at the Bangalore airport. The memorable moments of these past few days will remain in my heart until I come to Mysore after fifteen days with Grandma.”

She continued, “Grandma wanted to see me before I leave for the United States on October 12. I hope that, by then, our tickets will be confirmed and the endorsement in my passport will also be completed. Once I receive my passport, I will forward it to you. You can then send it to Suganthi for my visa submission.”

After a few moments, Vasanthi hugged Ram affectionately. Kaadhambari too hugged him.

Kaadhambari: “Bye, Dad. Take care.”

Just then, a staff member approached Ram.

Staff Member: “Sir, I am sorry. I forgot to give this to you earlier. Your seat has been upgraded to Business Class.”

Ram, Vasanthi, and Kaadhambari were pleasantly surprised.

Kaadhambari smiled and said, “Dad, I told my friend about your journey, and she arranged this because of our good rapport with the airline.”

Ram smiled warmly and thanked her.

After a few more emotional moments together, Ram left for the departure gate.

While sitting in his seat, he began thinking about how unexpectedly his trip to the UAE had been decided—and how beautifully and happily it had ended.

He had come to the United Arab Emirates with no idea that the journey would change his life in such a meaningful way. Most importantly, he had reunited with his beloved Vasanthi after so many years.

As the aircraft prepared for take-off, Ram looked out of the window and smiled.

His heart was filled with gratitude, happiness, and beautiful memories.

To be continued…

K. Ragavan

26-9-26

Small Story 745.T

 சிறுகதை 745

வாழ்க்கை அழகானது – 90

ஒரு மறக்க முடியாத பிரியாவிடை

மறுநாள் காலை சரியாக 6:45 மணிக்கு, வசந்தியும் காதம்பரியும் விருந்தினர் இல்லத்திற்கு வந்தனர். ராம் ஏற்கனவே தனது உடைமைகள் அனைத்தையும் பேக் செய்து, புறப்படத் தயாராக இருந்தார். அவர்களை அன்புடன் வரவேற்று, காலை வணக்கம் தெரிவித்தார்.

வசந்தி: “காலை வணக்கம், ராம். நேற்றிரவு நன்றாகத் தூங்கினீர்களா?”

ராம்: “ஆம், வசந்தி. நீங்கள் எப்படி?”

வசந்தி: “நானும் நன்றாகத் தூங்கினேன்.”

அவர்கள் விமான நிலையத்தை நோக்கிப் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ராமுக்கு அனுஷா மேடமிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

அனுஷா மேடம்: “ராம், உங்கள் பயணம் மகிழ்ச்சியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் அமையட்டும். உங்களை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.”

அட்கின்சனும் ராமைத் தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு, பாதுகாப்பான பயணத்திற்கு வாழ்த்துத் தெரிவித்தார். அலியும் தனது நல்வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தார்.

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் எமிரேட்ஸ் டெர்மினலை அடைந்தனர். ராம் தனது உடைமைகளை செக்-இன் செய்துவிட்டு, வெளியே காத்திருந்த வசந்தி மற்றும் காதம்பரியிடம் திரும்பி வந்தார்.

ராம்: “என்னுடைய லக்கேஜை செக்-இன் செய்து விட்டேன். எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது.”

வசந்தி அவரை அன்புடன் பார்த்தார்.

வசந்தி: “ராம், உங்களை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். பெங்களூரு விமான நிலையத்தில் உங்களுடைய பத்திரிகையாளர் நண்பர் ராஜ் உங்களை வரவேற்க வருகிறார் என்பதை அறிந்து எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. கடந்த சில நாட்களில் நாம் பகிர்ந்து கொண்ட இந்த மறக்க முடியாத தருணங்கள், பதினைந்து நாட்களுக்குப் பிறகு நான் பாட்டியுடன் மைசூருக்கு வரும் வரை என் மனதில் நீங்காமல் இருக்கும்.”

அவர் தொடர்ந்து கூறினார்:

“அமெரிக்கா செல்லும் முன், அக்டோபர் 12ஆம் தேதிக்கு முன்னதாக பாட்டி என்னைப் பார்க்க விரும்பினார். அதற்குள் நமது டிக்கெட்டுகள் உறுதி செய்யப்பட்டிருக்கும் என்றும், எனது பாஸ்போர்ட்டில் தேவையான எண்டார்ஸ்மென்ட்டும் முடிந்திருக்கும் என்றும் நம்புகிறேன். பாஸ்போர்ட் எனக்குக் கிடைத்ததும் அதை உங்களுக்கு அனுப்பி வைக்கிறேன். பின்னர், விசா சமர்ப்பிப்பதற்காக அதை சுகந்தியிடம் நீங்கள் அனுப்பி வைக்கலாம்.”

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, வசந்தி ராமை அன்புடன் கட்டித் தழுவினார். காதம்பரியும் ராமைக் கட்டித் தழுவினாள்.

காதம்பரி: “பை, டாட். உங்களை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.”

அப்போது ஒரு விமான நிலைய ஊழியர் ராமிடம் வந்தார்.

ஊழியர்: “சார், மன்னிக்கவும். இதை முன்பே உங்களிடம் கொடுக்க மறந்துவிட்டேன். உங்கள் விமான இருக்கை பிசினஸ் கிளாஸுக்கு அப்கிரேட் செய்யப்பட்டுள்ளது.”

ராம், வசந்தி மற்றும் காதம்பரி மூவரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஆச்சரியப்பட்டனர்.

காதம்பரி புன்னகையுடன் கூறினாள்:

காதம்பரி: “டாட், உங்கள் பயணத்தைப் பற்றி நான் என் தோழியிடம் கூறியிருந்தேன். நமக்கும் அந்த விமான நிறுவனத்திற்கும் உள்ள நல்ல தொடர்பின் காரணமாக, அவர் இதை ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்.”

ராம் அன்புடன் புன்னகைத்து, காதம்பரிக்கு நன்றி தெரிவித்தார்.

இன்னும் சில உணர்ச்சிகரமான தருணங்களை ஒருவருடன் ஒருவர் பகிர்ந்து கொண்ட பிறகு, ராம் புறப்படும் வாயிலை நோக்கிச் சென்றார்.

தனது இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாக தனது ஐக்கிய அரபு அமீரகப் பயணம் எவ்வாறு முடிவு செய்யப்பட்டது என்பதையும், அது எவ்வளவு அழகாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் முடிந்தது என்பதையும் ராம் நினைத்துப் பார்த்தார்.

இந்தப் பயணம் தனது வாழ்க்கையை இவ்வளவு அர்த்தமுள்ள விதத்தில் மாற்றும் என்று எந்த எண்ணமும் இல்லாமல் அவர் ஐக்கிய அரபு அமீரகத்திற்கு வந்திருந்தார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தனது அன்புக்குரிய வசந்தியுடன் மீண்டும் இணைந்திருந்தார்.

விமானம் புறப்படத் தயாரானபோது, ராம் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.

அவரது இதயம் நன்றியுணர்வு, மகிழ்ச்சி மற்றும் அழகான நினைவுகளால் நிறைந்திருந்தது.

தொடரும்…

K. Ragavan

26-9-26

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 25 Sep 26

The UN’s core strength

Damien McElroy’s op-ed titled The UN’s future depends on its diplomats, not just its bureaucracy (September 22) was a thought-provoking piece. As he rightly pointed out, the future of the UN significantly depends on the effectiveness and commitment of its diplomats. In the present global scenario, conflicts and geopolitical tensions are becoming increasingly challenging, making diplomacy more vital than ever. Diplomats have a crucial responsibility to engage in dialogue, build understanding and find peaceful solutions to disputes. Timely and appropriate decisions are essential to address emerging global challenges and prevent conflicts from escalating. The UN must continue to strengthen diplomacy, co-operation and mutual understanding among nations to promote peace, stability and harmony around the world. – K Ragavan, Bengaluru,

Small Story 744.

 Small Story 744

Life Is Beautiful – 89

An Evening Call

That evening, Ram received a call from Kaadhambari.

“Mr. Ram, sorry, Dad. Mummy and I were supposed to come there at 6 p.m., but we may be a little late. Mummy asked me to change the timing of your flight tomorrow. If you take the evening flight, you may reach Mysore quite late. I have just spoken to our travel agency and am waiting for their confirmation. I will keep you informed.”

She ended the call.

Ram was extremely happy. The affection and concern Vasanthi had shown in the past, when she had taken every possible precaution at KRS Dam to make sure he reached Bangalore safely, was once again reflected in her concern for him now.

She did not want to take any risk with his journey. With the evening flight, he would reach Bangalore late and would then have to travel to Mysore by taxi. She wanted her Ram to reach Mysore safely and comfortably.

“Oh, my lovely Vasanthi,” Ram whispered to himself with a smile.

About twenty minutes later, Kaadhambari called again.

“Hello, Dad. Tomorrow morning’s flight has been changed. We will be coming there shortly.”

Exactly half an hour later, Vasanthi and Kaadhambari reached the guest house.

Ram thanked them warmly for changing his flight schedule.

Kaadhambari smiled and said, “Dad, this idea was given by your wife—my Mummy.”

Vasanthi smiled affectionately.

“The flight is at 9 a.m. tomorrow morning. You will reach Bangalore around 2 p.m., and you can safely continue your journey to Mysore. There is no need for you to travel late in the evening,” she said.

Vasanthi had also brought two large packets of sweets for Ram to share with all his friends in Mysore.

They sat together on the sofa and spent some pleasant time talking. Vasanthi looked beautiful in a lovely green saree, while Ram was wearing his favourite blue shirt.

After spending nearly an hour together, they got ready to leave.

Kaadhambari told Ram, “Dad, Mummy and I will come tomorrow at 6:45 a.m. and take you to the airport. I have also informed Chief Atkinson and the other staff members, particularly Ali, about the change in your flight timing. Everything is taken care of. See you tomorrow, Dad. Relax now and get your things packed and ready. And please have dinner here in guest house tonight.”

Vasanthi also affectionately told him, “Take care, Ram. See you in the morning.”

They then left.

After having dinner, Ram returned to his room and watched television for a while. Suddenly, he saw a programme announcing the presentation of the Dadasaheb Phalke Award to his favourite Sandalwood actor, Anant Nag.

Ram was delighted.

“A truly deserving doyen,” he whispered appreciatively.

Just then, his phone rang.

It was Raj calling from Mysore.

“Hello, Ram. As per your email, you are leaving tomorrow, right?”

Ram replied, “Yes, Raj. There is a slight change in the flight timing. I am now taking the 9 a.m. morning flight and should reach Bangalore around 2 p.m.”

Raj sounded pleasantly surprised.

“Amazing news for me, Ram! I am in Bangalore today on some official work and will be leaving only tomorrow afternoon. I will come to the airport and pick you up.”

Ram was delighted.

“That’s wonderful, Raj. See you tomorrow. Bye!”

After ending the call, Ram sat quietly for a while, thinking about everything that had happened during the day—the love and concern of Vasanthi, Kaadhambari’s affection, the arrangements for his journey, the surprise meeting with Raj, and all the wonderful changes taking place in his life.

Slowly, he murmured to himself with a contented smile,

“Life is really, really beautiful to me.”

To be continued…

K. Ragavan

25-9-26

Small Story 744.T

 சிறுகதை 744

வாழ்க்கை அழகானது – 89

ஓர் மாலை நேர தொலைபேசி அழைப்பு

அன்று மாலை ராமுக்கு காதம்பரியிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ராம் அப்பா, மன்னிக்கவும். அம்மாவும் நானும் மாலை 6 மணிக்கு அங்கு வருவதாக இருந்தோம். ஆனால், எங்களுக்கு சிறிது தாமதமாகலாம். நாளைய உங்கள் விமானப் பயண நேரத்தை மாற்றும்படி அம்மா கூறினார். நீங்கள் மாலை விமானத்தில் சென்றால், மைசூரை மிகவும் தாமதமாகத்தான் சென்றடைவீர்கள். இப்போதுதான் நமது பயண நிறுவனத்துடன் பேசினேன். அவர்களுடைய உறுதிப்படுத்தலுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். தகவல் கிடைத்ததும் உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறேன்.”

என்று கூறிவிட்டு காதம்பரி தொலைபேசியை வைத்துவிட்டாள்.

ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். கடந்த காலத்தில், கே.ஆர்.எஸ். அணையில் இருந்து அவர் பாதுகாப்பாக பெங்களூரைச் சென்றடைவதை உறுதி செய்வதற்காக வசந்தி எவ்வளவு அக்கறையுடனும் முன்னெச்சரிக்கையுடனும் நடந்துகொண்டாரோ, அதே அன்பும் அக்கறையும் இப்போதும் அவரது பயணத்தைக் குறித்து வெளிப்பட்டது.

ராமின் பயணத்தில் எந்தவித ஆபத்தும் இருக்கக் கூடாது என்பதில் வசந்தி மிகவும் கவனமாக இருந்தாள். மாலை விமானத்தில் சென்றால், அவர் பெங்களூரை இரவு நேரத்தில்தான் சென்றடைவார். அதன்பிறகு அங்கிருந்து டாக்ஸியில் மைசூருக்குப் பயணம் செய்ய வேண்டியிருக்கும். தனது ராம் பாதுகாப்பாகவும் சௌகரியமாகவும் மைசூரைச் சென்றடைய வேண்டும் என்பதையே வசந்தி விரும்பினாள்.

“ஆஹா... என் அன்பான வசந்தி!” என்று ராம் புன்னகையுடன் தனக்குள் மெதுவாகக் கூறிக்கொண்டார்.

சுமார் இருபது நிமிடங்களுக்குப் பிறகு காதம்பரி மீண்டும் தொலைபேசியில் அழைத்தாள்.

“ஹலோ அப்பா. நாளைய காலை விமானம் மாற்றப்பட்டுவிட்டது. நாங்கள் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் அங்கு வந்துவிடுகிறோம்.”

சரியாக அரை மணி நேரத்திற்குப் பிறகு வசந்தியும் காதம்பரியும் விருந்தினர் இல்லத்திற்கு வந்தனர்.

ராமின் விமானப் பயண நேரத்தை மாற்றியதற்காக அவர் இருவருக்கும் அன்புடன் நன்றி தெரிவித்தார்.

காதம்பரி புன்னகையுடன் கூறினாள்:

“அப்பா, இந்த யோசனை அம்மாவுடையது — உங்கள் மனைவியின் யோசனைதான்.”

வசந்தி அன்புடன் புன்னகைத்தாள்.

“நாளை காலை 9 மணிக்கு விமானம். நீங்கள் மதியம் சுமார் 2 மணிக்கு பெங்களூரைச் சென்றடைவீர்கள். அதன்பிறகு பாதுகாப்பாக மைசூருக்குப் பயணத்தைத் தொடரலாம். மாலை நேரத்தில் நீங்கள் தாமதமாகப் பயணம் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை,” என்று வசந்தி கூறினாள்.

ராமுக்காக மைசூரில் உள்ள அவரது நண்பர்கள் அனைவருடனும் பகிர்ந்து கொள்வதற்காக வசந்தி இரண்டு பெரிய பொட்டலங்களில் இனிப்புகளையும் கொண்டு வந்திருந்தாள்.

அவர்கள் மூவரும் சோபாவில் அமர்ந்து சிறிது நேரம் அன்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். வசந்தி அழகான பச்சை நிறப் புடவையில் மிகவும் அழகாகத் தோன்றினாள். ராம் தனது விருப்பமான நீல நிறச் சட்டையை அணிந்திருந்தார்.

சுமார் ஒரு மணி நேரம் ஒன்றாகக் கழித்த பிறகு, அவர்கள் புறப்படத் தயாரானார்கள்.

காதம்பரி ராமிடம் கூறினாள்:

“அப்பா, நானும் அம்மாவும் நாளை காலை 6.45 மணிக்கு இங்கு வந்து உங்களை விமான நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறோம். உங்கள் விமான நேரம் மாற்றப்பட்டிருப்பதை தலைமை அதிகாரி அட்கின்சனுக்கும் மற்ற ஊழியர்களுக்கும், குறிப்பாக அலிக்கும் தெரிவித்துவிட்டேன். எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்யப்பட்டுவிட்டன. நாளை பார்க்கலாம் அப்பா. இப்போது நீங்கள் நிம்மதியாக இருங்கள். உங்கள் பொருட்களை எல்லாம் எடுத்துச் செல்லத் தயாராக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். மேலும், இன்றிரவு இங்கேயே விருந்தினர் இல்லத்தில் இரவு உணவைச் சாப்பிடுங்கள்.”

வசந்தியும் அன்புடன்,

“ராம், உங்களைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். காலையில் பார்க்கலாம்,” என்று கூறினாள்.

அதன்பிறகு இருவரும் அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

இரவு உணவை முடித்துக்கொண்ட ராம் தனது அறைக்குத் திரும்பி சிறிது நேரம் தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

அப்போது திடீரென, அவருக்குப் பிடித்த சாண்டல்வுட் நடிகர் அனந்த் நாக் அவர்களுக்கு தாதாசாகேப் பால்கே விருது வழங்கப்படுவது குறித்த நிகழ்ச்சி ஒன்று தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது.

ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“உண்மையிலேயே தகுதியான ஒரு மாபெரும் கலைஞர்,” என்று அவர் பாராட்டுடன் மெதுவாகக் கூறினார்.

அந்த நேரத்தில் அவரது தொலைபேசி ஒலித்தது.

மைசூரிலிருந்து ராஜ் அழைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ஹலோ ராம். உங்கள் மின்னஞ்சலின்படி, நீங்கள் நாளை புறப்படுகிறீர்கள், இல்லையா?” என்று ராஜ் கேட்டார்.

ராம் பதிலளித்தார்:

“ஆம் ராஜ். விமானப் பயண நேரத்தில் சிறிய மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. இப்போது காலை 9 மணிக்கான விமானத்தில் செல்கிறேன். மதியம் சுமார் 2 மணிக்கு பெங்களூரைச் சென்றடைய வேண்டும்.”

ராஜ் மகிழ்ச்சியுடன் ஆச்சரியப்பட்டார்.

“ராம், இது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியான செய்தி! நான் இன்று சில அலுவலகப் பணிகளுக்காக பெங்களூரில் இருக்கிறேன். நாளை மதியம் வரை இங்கேதான் இருப்பேன். நான் விமான நிலையத்திற்கு வந்து உங்களை அழைத்துச் செல்கிறேன்.”

ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“அது அருமையான செய்தி ராஜ். நாளை சந்திப்போம். பை!”

என்று கூறிவிட்டு ராம் தொலைபேசியை வைத்தார்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த அவர், அன்று நடைபெற்ற அனைத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தார் — வசந்தியின் அன்பும் அக்கறையும், காதம்பரியின் பாசமும், தனது பயணத்திற்காக செய்யப்பட்டிருந்த அனைத்து ஏற்பாடுகளும், எதிர்பாராத விதமாக ராஜைச் சந்திக்கக் கிடைத்த வாய்ப்பும், தனது வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அற்புதமான மாற்றங்களும் அவரது நினைவில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்து சென்றன.

மனநிறைவுடன் புன்னகைத்தபடி, ராம் மெதுவாகத் தனக்குள் கூறிக்கொண்டார்:

“என்னைப் பொறுத்தவரை வாழ்க்கை உண்மையிலேயே... உண்மையிலேயே அழகானது.”

தொடரும்…

கே. ராகவன்

25-9-26

Small Story 743.

 Small Story 743

Life Is Beautiful – 88

After all the guests had left, Anusha Madam sat with Ram and Vasanthi for a while and spoke affectionately.

“Honestly, all our friends were surprised to know that Ram is 57 and Vasanthi is 53. Both of you still look graceful, dignified, and respectable.”

Ram looked at Vasanthi. Vasanthi looked back at him, and they both smiled.

Ram replied, “Madam, I believe it is God’s grace that we are blessed to look and feel this way. More importantly, our intention in life is to bring people together and help those who genuinely deserve support.”

Anusha Madam smiled and said, “Very few people have such a nature. I have known Vasanthi for 23 years, and I have seen her kindness and concern for others throughout this period. You both should live a long and happy life and continue doing good for others.

“Even before her marriage, Vasanthi took responsibility for Kaadhambari and made many sacrifices for her. That itself shows what kind of person she is. And through Kaadhambari, I have also come to know about you, Ram, and how you quietly helped a deserving student. Today, that student is comfortably settled in life.

“It is remarkable that, in your own ways, both of you have helped a deserving girl and a deserving boy find a better and more secure future. Perhaps, in some mysterious way, this was God’s desire—to bring the two of you together after so many years.”

She paused for a moment and then asked, “Ram, what time is your flight tomorrow?”

Ram replied, “Madam, my flight is at 5 p.m. I have spent one wonderful month in this city, and the memories I have created here will remain with me forever.”

Anusha Madam smiled and said, “I can understand what you are feeling. I can see how deeply this city has touched your heart.”

After spending some more time with them, Ram left for his guest house.

That evening, Vasanthi planned to meet Ram at his guest house, and Kaadhambari would also be with them.

As Ram travelled with Kaadhambari, his thoughts went back over the events of the previous two days. Everything that had happened—the reunion with Vasanthi after 26 years, their marriage, the blessings of their friends, and the affection shown by everyone—seemed almost like a beautiful fantasy.

He quietly wondered how life could change so dramatically in just a few days.

But one thing was certain: the memories of these precious moments would remain in his heart forever.

To be continued…

K. Ragavan

24-9-26.

Small Story 743.T

 சிறுகதை 743

வாழ்க்கை அழகானது – 88

விருந்தினர்கள் அனைவரும் சென்ற பிறகு, அனுஷா மேடம் சிறிது நேரம் ராம் மற்றும் வசந்தியுடன் அமர்ந்து, அவர்களிடம் அன்பாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

“உண்மையாகச் சொன்னால், ராமுக்கு 57 வயதும், வசந்திக்கு 53 வயதும் என்பதை அறிந்தபோது நமது நண்பர்கள் அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். இத்தனை வயதிலும் நீங்கள் இருவரும் இன்னும் அழகாகவும், கண்ணியமாகவும், மரியாதைக்குரியவர்களாகவும் தோற்றமளிக்கிறீர்கள்.”

ராம் வசந்தியைப் பார்த்தார். வசந்தியும் அவரைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு சிரித்தனர்.

ராம் பதிலளித்தார்:

“மேடம், நாங்கள் இவ்வாறு அழகாகவும், மனநிறைவுடனும் இருக்கிறோம் என்றால் அது இறைவனின் அருள்தான் என்று நான் நம்புகிறேன். அதைவிட முக்கியமாக, வாழ்க்கையில் நம்முடைய நோக்கம் மனிதர்களை ஒன்றிணைப்பதும், உண்மையிலேயே உதவி தேவைப்படுபவர்களுக்கு ஆதரவளிப்பதும்தான்.”

அனுஷா மேடம் புன்னகைத்தபடி கூறினார்:

“இத்தகைய நல்ல குணம் கொண்டவர்கள் மிகவும் சிலரே இருப்பார்கள். வசந்தியை நான் கடந்த 23 ஆண்டுகளாக அறிந்திருக்கிறேன். இந்தக் காலம் முழுவதும் மற்றவர்களிடம் அவள் காட்டிவரும் அன்பையும், அக்கறையையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். நீங்கள் இருவரும் நீண்ட காலம் மகிழ்ச்சியாக வாழ வேண்டும். தொடர்ந்து மற்றவர்களுக்கு நல்லது செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

“வசந்தி திருமணத்திற்கு முன்பே, காதம்பரியின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, அவளுக்காக பல தியாகங்களைச் செய்திருக்கிறாள். அதுவே அவள் எப்படிப்பட்ட மனிதர் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. மேலும், காதம்பரியின் மூலம் உங்களைப் பற்றியும், ராம், நீங்கள் அமைதியாக ஒரு தகுதியான மாணவனுக்கு எவ்வாறு உதவி செய்தீர்கள் என்பதையும் நான் அறிந்துகொண்டேன். இன்று அந்த மாணவன் வாழ்க்கையில் வசதியாகவும் நல்ல நிலையில் இருக்கிறான்.

“உங்கள் இருவரும், உங்கள் வாழ்க்கையில் வெவ்வேறு வழிகளில், தகுதியான ஒரு பெண்ணுக்கும், தகுதியான ஒரு ஆணுக்கும் நல்ல மற்றும் பாதுகாப்பான எதிர்காலத்தை உருவாக்க உதவியிருக்கிறீர்கள் என்பது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஒருவேளை, ஏதோ ஒரு மர்மமான வகையில், இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நீங்கள் இருவரும் மீண்டும் ஒன்று சேர வேண்டும் என்பதுதான் இறைவனின் விருப்பமாக இருந்திருக்கலாம்.”

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த அனுஷா மேடம் பின்னர் கேட்டார்:

“ராம், நாளை உங்கள் விமானம் எத்தனை மணிக்கு?”

ராம் பதிலளித்தார்:

“மேடம், எனது விமானம் மாலை 5 மணிக்கு. இந்த நகரத்தில் நான் ஒரு அற்புதமான ஒரு மாதத்தை கழித்திருக்கிறேன். இங்கு எனக்குக் கிடைத்த நினைவுகள் அனைத்தும் என் மனதில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.”

அனுஷா மேடம் புன்னகைத்தபடி கூறினார்:

“உங்கள் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இந்த நகரம் உங்கள் இதயத்தை எவ்வளவு ஆழமாகத் தொட்டிருக்கிறது என்பதையும் என்னால் உணர முடிகிறது.”

மேலும் சிறிது நேரம் அவர்களுடன் இருந்த பிறகு, ராம் தனது விருந்தினர் இல்லத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

அன்று மாலை, வசந்தி ராமை அவரது விருந்தினர் இல்லத்தில் சந்திக்கத் திட்டமிட்டாள். காதம்பரியும் அவர்களுடன் செல்லவிருந்தாள்.

காதம்பரியுடன் ராம் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, கடந்த இரண்டு நாட்களில் நடந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும் அவரது நினைவுக்கு வந்தன. 26 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வசந்தியுடன் மீண்டும் இணைந்தது, அவர்களது திருமணம், நண்பர்களின் ஆசீர்வாதங்கள், அனைவரும் காட்டிய அன்பும் பாசமும்—இவை அனைத்தும் ஒரு அழகான கனவைப் போலவே அவருக்குத் தோன்றின.

ஒரு சில நாட்களிலேயே வாழ்க்கை இவ்வளவு பெரிய மாற்றத்தை எப்படி ஏற்படுத்த முடியும் என்று அவர் மனதிற்குள் அமைதியாக எண்ணினார்.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்—இந்த விலைமதிப்பற்ற தருணங்களின் நினைவுகள் அவரது இதயத்தில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.

தொடரும்…

கே. ராகவன்

24-9-26