Small Story 530.T

Small Story 530: An Amazing Visit to the Trio Castle House Ramyawas anxious and excited to receive her guests of Her mother-in-law had come from the US three daughter of brother , who were all holding good positions there. Exactly at 11 a.m., the trio—Lakshmi, Swapna, and Nandhini—arrived carrying a box full of sweets. They greeted Aunt Pankajam warmly and smiled at Ramya. Ramya welcomed them into her home with great joy. The three women, in their mid-fifties and elder to Ramya, spoke in their pure South Indian mother tongue, which filled the house with warmth and familiarity. After enjoying a delicious lunch along with the sweets they had brought, the guests were very happy. They told Aunt Pankajam that they had missed her for more than twelve years. They had also missed Ramya’s husband, Ramesh, and regretted not being able to attend the housewarming of their newly built home, which was designed with a unique concept. Now that they had finally seen it, they were thrilled. Ramya took them around the entire house, explaining how it had been built in an eco-friendly style. The guests were especially attracted to the structure, which was built with bricks and resembled a British castle. They admired the way Ramya maintained the house and were delighted by the amazing behavior of her dog. Lakshmi whispered to Ramya, “This time, we have planned not to miss anything. We are truly amazed by your beautiful eco-friendly castle-like home.” After spending a few pleasant hours together and enjoying tea with snacks, the trio left happily, grateful for meeting their aunt and her dear daughter-in-law. They could not meet the children, as they had gone to the office. While traveling back to their hotel, Swapna nodded and said, “What an amazing castle house—blending old tradition with beautiful antiques!” K.Ragavan 23-2-26

Small Story 529.

Small Story 529 One Comment Won’t Decide Our Worth Vasanthy and Revathy were neighbours in a well-equipped apartment in the posh area of Anna Nagar, Chennai. They had been good friends for two decades. In fact, they had moved into the apartment on the same day and shared a strong bond of understanding and affection. One day, Revathy came to Vasanthy’s apartment with an upset look on her face. Vasanthy noticed immediately. “Hey, what happened? You’re not in your usual mood,” she asked gently. Revathy sighed. “Yesterday, one of my relatives met me at a mall. She has come from the US for the holidays. She told me that her son got a good job at Google and then asked what Vinod is doing. I told her he is working as a manager in a private company. Then she said sarcastically, ‘If he had studied IT, my son could have pulled him into Google. He is only an ordinary graduate.’ That comment really upset me.” Vinod was earning ₹2,50,000 per month in India, which was a very good salary, and he was happy with his job. Still, the remark about being ‘just an ordinary graduate’ hurt Revathy deeply. Vasanthy smiled calmly and said, “Is that why you’re upset? In this world, people make blunt comments without thinking. They don’t realize that situations change. I never bother about what others say — whether they call me good or bad. No one can decide a person’s growth or character just by commenting. Just because someone says something, we are not going to change. I am always Vasanthy, and you are Revathy. That’s all. We must learn to take such comments lightly. One person’s opinion cannot define us.” Revathy felt her mind clear. “You’re right, Vasanthy. We should take it easy and ignore such remarks.” After sharing some snacks and laughter, Revathy returned to her apartment with a smiling face. K.Ragavan 22-2-26

Small Story 529 .T

சிறுகதை 529 ஒரு கருத்து நம்மை நிர்ணயிக்காது சென்னையின் Anna Nagar என்ற பிரபலமான பகுதியில் உள்ள வசதிகள் நிறைந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசந்தி மற்றும் ரேவதி அண்டை வீட்டாராக வசித்து வந்தனர். இருபது ஆண்டுகளாக அவர்கள் நல்ல நண்பர்களாக இருந்தனர். உண்மையில், அதே நாளில் அவர்கள் இருவரும் அந்த குடியிருப்புக்கு குடிபெயர்ந்து வந்தவர்கள். பரஸ்பர புரிதலும் பாசமும் கொண்ட வலுவான உறவு அவர்களுக்கு இருந்தது. ஒரு நாள், ரேவதி கவலையுடன் வசந்தியின் வீட்டிற்கு வந்தாள். அவள் முகத்தை பார்த்தவுடன் வசந்தி ஏதோ தவறு இருப்பதை உணர்ந்தாள். “ஏன் ரேவதி, என்னாச்சு? இன்று உன் வழக்கமான மனநிலையில இல்லையே?” என்று மெதுவாக கேட்டாள். ரேவதி ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டாள். “நேற்று என் உறவினருள் ஒருத்தி மாலில் சந்தித்தாள். அவள் விடுமுறைக்காக அமெரிக்காவில் இருந்து வந்திருக்கிறாள். அவள் மகன் கூகுளில் நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறான் என்று பெருமையாகச் சொன்னாள். பிறகு வினோத் என்ன வேலை செய்கிறான் என்று கேட்டாள். நான் அவன் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் மேலாளராக வேலை செய்கிறான் என்றேன். உடனே அவள் கிண்டலாக, ‘அவன் ஐ.டி. படித்திருந்தா என் மகன் அவனை கூகுளில் சேர்த்திருப்பான். அவன் சாதாரண பட்டதாரி தானே!’ என்றாள். அந்த வார்த்தை எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது,” என்றாள். வினோத் மாதம் ரூ.2,50,000 சம்பளம் பெற்று இந்தியாவில் நல்ல நிலையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தான். அவன் தனது வேலையில் திருப்தியுடன் இருந்தான். இருந்தாலும் ‘சாதாரண பட்டதாரி’ என்ற அந்த குறிப்பு ரேவதியை மிகவும் காயப்படுத்தியது. வசந்தி அமைதியாக சிரித்துக் கொண்டு, “அதுக்குத்தான் இவ்வளவு கவலையா? இந்த உலகத்தில் பலர் யோசிக்காமல் பேசுவார்கள். சூழ்நிலைகள் எப்போதும் மாறக்கூடும் என்பதை அவர்கள் உணரமாட்டார்கள். யாராவது என்னைப் பற்றி நல்லதாகவோ கெட்டதாகவோ சொன்னாலும் நான் கவலைப்பட மாட்டேன். ஒருவரின் வளர்ச்சியையோ குணத்தையோ ஒரு கருத்து மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது. யாராவது ஏதாவது சொன்னதால் நாம் மாறப்போவதில்லை. நான் எப்போதும் வசந்திதான்; நீ எப்போதும் ரேவதிதான். அதுதான் உண்மை. இப்படிப்பட்ட கருத்துகளை லேசாக எடுத்துக் கொள்ள கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஒரே ஒருவரின் கருத்து நம்மை வரையறுக்க முடியாது,” என்றாள். வசந்தியின் வார்த்தைகள் ரேவதியின் மனதை தெளிவாக்கின. “நீ சொல்வது சரி வசந்தி. நாம் இவற்றை லேசாக எடுத்துக் கொண்டு புறக்கணிக்க வேண்டும்,” என்றாள். சிறிது நேரம் சிற்றுண்டி பகிர்ந்து சிரித்துக் கொண்ட பிறகு, ரேவதி முகத்தில் புன்னகையுடன் தன் வீட்டிற்கு திரும்பினாள். K.Ragavan 22-2-26

Smsll Story 528.

Small Story 528. Unexpected Blessings After his morning walk, Ram met his friend Nagaraj on the way. Nagaraj, who had retired as a civil engineer from a leading construction company, had settled near Ram’s apartment. “Hey Ram, I missed you for ten days. Where were you?” Nagaraj asked. “I went to Shimoga to attend a relative’s wedding. From there, I went to Hubli and came back yesterday. How are you?” Ram replied. “I’m fine. Today my grandson is writing his 12th Public Examination. He has a sentiment that whenever you wish him, he scores good marks in exams as well as in other activities. Since I met you, please come with me to my house, bless him, and I will drop you back home,” said Nagaraj. Ram was happy to hear that Nagaraj’s grandson, Varun, was appearing for his public exam. He liked the boy very much and was glad to bless him. Both of them reached Nagaraj’s house just as Varun was about to leave for the examination. Ram blessed him warmly and wished him success with high marks. After Varun left, Nagaraj’s wife offered Ram his favorite masala dosa with ginger tea. Ram gladly accepted it and enjoyed the delicious homemade breakfast. As he prepared to leave, Ram whispered to Nagaraj, “Before I met you today, I was planning to have masala dosa at our Udupi restaurant. But God blessed me with a homemade one instead.” Nagaraj smiled and nodded. “You are always God’s blessed child.” Ram smiled contentedly as Nagaraj dropped him back at his house, grateful for the unexpected blessing that made his day special. K.Ragavan 21-2-26

Small Story 528.T

சிறுகதை 528 எதிர்பாராத ஆசீர்வாதங்கள் காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு வந்த ராம், வழியில் தனது நண்பர் நாகராஜை சந்தித்தார். முன்னணி கட்டுமான நிறுவனத்தில் சிவில் பொறியாளராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற நாகராஜ், ராமின் குடியிருப்பிற்கு அருகில் குடியேறியிருந்தார். “ஹே ராம், பத்து நாட்களாக உன்னைப் பார்க்கவில்லை. எங்கே போயிருந்தாய்?” என்று நாகராஜ் கேட்டார். “ஒரு உறவினரின் திருமணத்திற்கு Shivamogga (ஷிமோகா) சென்றிருந்தேன். அங்கிருந்து Hubballi (ஹூப்ளி) போய், நேற்று தான் திரும்பி வந்தேன். Neenga எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று ராம் பதிலளித்தார். “நான் நன்றாக இருக்கிறேன். இன்று என் பேரன் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பொதுத் தேர்வு எழுதுகிறான். நீ ஆசீர்வதித்தால் அவன் தேர்விலும் மற்ற செயல்களிலும் நல்ல மதிப்பெண் பெறுவான் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு இருக்கிறது. இப்போது உன்னைச் சந்தித்துவிட்டேன்; தயவு செய்து என் வீட்டிற்கு வந்து அவனை ஆசீர்வதிக்கவும். பிறகு உன்னை வீட்டில் இறக்கிவிடுகிறேன்,” என்றார் நாகராஜ். நாகராஜின் பேரன் வருண் பொதுத் தேர்வு எழுதுகிறான் என்பதை கேட்டு ராம் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவனை ராம் மிகவும் நேசித்தார்; அவனை ஆசீர்வதிக்க சந்தோஷமாக சம்மதித்தார். இருவரும் நாகராஜின் வீட்டிற்கு சென்றபோது, வருண் தேர்வுக்கு செல்லத் தயாராக இருந்தான். ராம் அன்புடன் அவனை ஆசீர்வதித்து, உயர்ந்த மதிப்பெண்களுடன் வெற்றி பெற வாழ்த்தினார். வருண் வெளியேறிய பிறகு, நாகராஜின் மனைவி ராமின் விருப்பமான மசாலா தோசையும் இஞ்சி டீயையும் வழங்கினார். ராம் மகிழ்ச்சியுடன் அதை ஏற்று, வீட்டில் செய்யப்பட்ட சுவையான காலை உணவை ரசித்து உண்டார். புறப்படத் தயாரானபோது, ராம் மெதுவாக நாகராஜிடம், “இன்று உன்னைச் சந்திக்கும் முன், நம்முடைய உடுப்பி உணவகத்தில் மசாலா தோசை சாப்பிடலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அதற்கு பதிலாக, கடவுள் வீட்டிலேயே தயாரிக்கப்பட்ட தோசையை அருளாக அளித்தார்,” என்றார். நாகராஜ் புன்னகையுடன் தலைஅசைத்தார். “நீ எப்போதும் கடவுளின் அருள்பெற்ற குழந்தைதான்,” என்றார். நாகராஜ் ராமை அவரது வீட்டில் இறக்கிவிட்டபோது, அந்த எதிர்பாராத ஆசீர்வாதம் தன் நாளை சிறப்பாக மாற்றியதற்காக ராம் மனம் நிறைந்த நன்றியுடன் புன்னகைத்தார். K.Ragavan 21-2-26

Letter.

Letter Published in The National UAE on 20 Feb26 powerful cultural symbol I write in reference to Ramola Talwar Badam’s article Hindu temple in Abu Dhabi welcomes four million visitors in two years (February 16): the remarkable number of visitors reflects the spirit of harmony and mutual respect that defines the UAE, which has consistently demonstrated its commitment to tolerance, co-existence and cultural diversity across various spheres. The establishment of the temple in and of itself stands as a powerful cultural and religious symbol. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 527.

Small Story 527: The Dindigul Encounter Ram came to Dindigul after many long years to attend his friend’s son’s wedding. Sadly, his old friend was no more. Decades ago, both of them had worked in the pharmaceutical industry and had covered the Dindigul region together. After enjoying a delicious wedding lunch with three varieties of sweets, Ram told his wife, Roshani, “You talk with your friends. I’ll be back soon.” Roshani looked surprised but did not question him. Ram slowly walked towards Abhirami Sannadhi Street, lost in memories. Suddenly, a young man approached him. “Excuse me, sir. Can you tell me where the famous Laxmi Vilas Hotel near the temple is?” Ram was startled. He too had been searching for the same hotel. “Where are you from?” Ram asked. “I live in the US. I came for my cousin’s marriage and wanted to see this hotel. My grandfather retired as Marketing Director from Parke-Davis. He passed away last year. When he worked here, he used to have his meals at this hotel. He spoke about it many times. I was curious to see it.” Ram felt a sudden wave of emotion. “What is your name? And your grandfather’s name?” “My name is Easwar. My grandfather was Viswanathan.” Ram was overwhelmed. Viswanathan was his close friend and colleague. They had watched many Vithalacharya movies together in Dindigul during their younger days. Looking at Easwar, Ram could see the resemblance — the same sharp features, the same warmth in his smile. “I too worked in the pharma field,” Ram said gently. “Your grandfather and I were very close.” They both searched for Laxmi Vilas Hotel but could not find it. Perhaps it had shifted, or perhaps time had erased it. Though they could not locate the hotel, Ram had discovered something far more precious — a living connection to his dear departed friend. There was another surprise. Easwar belonged to the bride’s side, while Ram had come from the groom’s side. Destiny had brought them together in an unexpected way. They returned to the wedding hall, and Ram introduced Easwar to Roshani. The meeting felt special, almost magical. The next day, Ram and Roshani left Dindigul and returned to Bengaluru. Before parting, Easwar warmly invited them to visit him in the US. Though Laxmi Vilas Hotel could not be found, it had rekindled an old friendship and created a new bond. Ram smiled to himself. Some places may disappear with time — but memories and relationships never do. K.Ragavan 20-2-26