Good old Movie.

 Recently, I watched the good old Kannada movie Bayalu Daari for the first time. The film, beautifully directed by the late director duo Dorai–Bhagavan, remains deeply touching and evergreen.

Anant Nag, Ashok, the late Kalpana, K. S. Ashwath, Balakrishna, Padma Kumta, and the rest of the cast delivered remarkable performances.

The crisp and meaningful dialogues by Chi. Udaya Shankar were impressive. The excellent cinematography by Chitti Babu, lilting music by Rajan–Nagendra, and neat editing by P. Bhaktavatsalam added immense value to the film.

Above all, the sensitive and heart-touching direction of Dorai–Bhagavan made the movie a timeless classic loved across generations. Despite being made nearly five decades ago, the movie still touches the hearts of audiences today.

— K. Ragavan

Small Story 622.T

 சிறுகதை 622

அப்பாவின் புகழ்

அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த மண்டபத்தில் சுமார் நூறு நெருங்கிய உறவினர்கள், வணிகத் தொடர்புகள் மற்றும் நண்பர்கள் ஒன்று கூடியிருந்தனர். சஞ்சய் மற்றும் சுமா அனைவரையும் அன்புடன் வரவேற்றனர்.

பின்னர் சுமா மேடைக்கு வந்து அனைவரையும் நோக்கி பேசத் தொடங்கினாள்.

“இன்று அன்னையர் தினம். அதே சமயம், எங்கள் அம்மா ஸ்ரீமதியின் 75வது பிறந்தநாளும் கூட. எங்கள் அம்மாவுக்கு தன்னைக்குறித்து பிரம்மாண்டமான விழாக்கள் பிடிக்காது. அதனால் அவருக்குத் தெரியாமல் இந்த ஆச்சரிய விழாவை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்தோம். அவர் நட்பு மனப்பான்மை, கருணை, உதவும் குணம் ஆகியவற்றால் அனைவராலும் மதிக்கப்படும் அருமையான பெண். இன்று அவரை கௌரவித்து, அவரது வாழ்க்கையை கொண்டாட விரும்புகிறோம்.”

ஸ்ரீமதி உணர்ச்சியில் மூழ்கிப் போனார். தன்னுடைய பிள்ளைகள் இவ்வளவு பெரிய விழாவை தனக்காக ஏற்பாடு செய்வார்கள் என்று அவர் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

அந்த நேரத்தில், ஒரு இளம் பெண் பூங்கொத்துடன் முன்னே வந்தாள்.

“பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், மேடம்,” என்று மரியாதையுடன் கூறினாள். “நான் சந்தீப்பின் மகள் ஷோபா. என் அப்பா தங்களுக்கான வாழ்த்துகளை நேரில் தெரிவிக்கச் சொல்லி என்னை அனுப்பினார்.”

ஸ்ரீமதியின் கண்கள் மகிழ்ச்சியில் பிரகாசித்தன. சந்தீப், அவரது மறைந்த கணவரின் பல வருட நெருங்கிய நண்பர். இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தபின்பும், அந்த நட்பும் மரியாதையும் அடுத்த தலைமுறையிலும் தொடர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஷோபாவை பார்த்த சஞ்சய் ஆச்சரியமடைந்தான். பயணத்தின் போது சந்தித்த அந்த இளம் பெண், தனது குடும்பத்துடன் தந்தையின் நட்பு வட்டத்தின் மூலம் தொடர்புடையவர் என்று அவன் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

அந்த தருணத்தில் தான், தனது அப்பாவின் அபாரமான புகழையும், அன்பு, நம்பிக்கை மற்றும் நல்லெண்ணத்தின் மூலம் அவர் உருவாக்கிய ஆழமான உறவுகளையும் சஞ்சய் உண்மையாக புரிந்துகொண்டான்.

K.Ragavan

26-5-26

Small Story 621.

 Small Story 621

 Dad’s Amazing Popularity

Sanjay was waiting in the lounge at Boston Airport for his flight to Chennai. The airport was crowded and busy. A young lady hurried in with her luggage, noticed the vacant seat beside him, and sat down.

Soon, the boarding announcement was made. Both of them moved toward the Business Class counter. Sanjay, who worked as a Project Head in a leading IT firm, was travelling to Chennai after receiving an unexpected call from his sister, Suma, the previous day.

“Sanjay, you must come,” she had said. “Sunday is Mom’s birthday, and we are planning something special.”

Sanjay loved and respected his mother deeply. She had sacrificed so much for his education and career, and he did not want to miss the occasion. He also valued his sister’s wishes and immediately booked his ticket.

His thoughts were interrupted when the young lady beside him said politely,

“Excuse me, this is your seat, right? My seat is next to yours. Would you mind if I sit here? I love window seats.”

Sanjay smiled and agreed.

“I am Shobha,” she introduced herself. “I’m travelling to Chennai.”

“I’m Sanjay,” he replied. “I’m also going to Chennai.”

After settling down, Shobha spoke softly.

“My visit is very sudden. My father requested me to attend the birthday celebration of a noble man’s wife. That family helped my dad in many ways years ago. Though the gentleman is no more, my father still continues the friendship and gratitude by attending their family functions. This time, my father has gone to Singapore to stay with my brother, so he asked me to represent him. Since I was planning to visit Chennai next week anyway, I agreed to come early.”

During the long journey, including the aircraft change at Frankfurt, Sanjay and Shobha had pleasant conversations and became good friends.

After reaching Chennai, they exchanged phone numbers before departing.

Sunday arrived.

(Tobe continued)

K.Ragavan

25-5-26

Tribute 928.

 Tribute to Doddanna 928

Today I am going to pay tribute to a versatile actor from the Sandalwood film industry who, for decades, has portrayed every shade of character — from negative roles to emotional and heart-touching performances — alongside almost every leading hero. He is none other than Doddanna.

Known for his unique dialogue delivery, powerful screen presence, and natural acting, Doddanna has earned immense love and acceptance from audiences across generations. His tall personality, expressive performances, and impeccable comic timing have made him one of the most respected character artists in Kannada cinema.

Whether in comedy, villainy, supporting roles, or emotional scenes, he has always left a lasting impression on viewers. Through countless memorable films, Doddanna has created a distinct mark of his own in the history of Sandalwood. His dedication, versatility, and contribution to Kannada cinema remain truly admirable andu unforgettable.

Artists like Doddanna are rare gems whose performances continue to entertain, inspire, and stay alive in the hearts of cinema lovers forever.

Few films I remember ,NanagooHendathiBeku,Shivanaga,PoliceLockup,MudfinaMava,Kanasugara,Jamindaru and many could not remember.

K.Ragavan

25-5-26

Small Story 621.

 சிறுகதை 621

அப்பாவின் அற்புதமான புகழ்

சஞ்சய், சென்னைக்குச் செல்லும் தனது விமானத்திற்காக பாஸ்டன் விமான நிலையத்தின் ஓய்வு அறையில் காத்திருந்தான். விமான நிலையம் கூட்டம் நிறைந்தும் பரபரப்பாகவும் இருந்தது. ஒரு இளம் பெண் தனது பயணப்பைகளுடன் அவசரமாக வந்து, அவன் அருகில் காலியாக இருந்த இருக்கையை கவனித்து அமர்ந்தாள்.

சிறிது நேரத்தில், விமானத்தில் ஏறுவதற்கான அறிவிப்பு வெளியானது. இருவரும் பிஸினஸ் கிளாஸ் கவுண்டருக்குச் சென்றனர். ஒரு முன்னணி ஐ.டி நிறுவனத்தில் திட்டத் தலைவராக வேலை பார்த்து வந்த சஞ்சய், முந்தைய நாள் தனது சகோதரி சுமாவிடமிருந்து வந்த எதிர்பாராத தொலைபேசி அழைப்பின் காரணமாக சென்னைக்குப் பயணம் செய்துக் கொண்டிருந்தான்.

“சஞ்சய், நீ கட்டாயம் வர வேண்டும்,” என்று அவள் கூறியிருந்தாள்.

“ஞாயிற்றுக்கிழமை அம்மாவின் பிறந்தநாள். அதற்காக நாங்கள் ஒரு சிறப்பு நிகழ்ச்சியைத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம்.”

சஞ்சய் தனது அம்மாவை மிகவும் நேசித்தும் மதித்தும் வந்தான். அவன் கல்விக்கும் தொழில் வளர்ச்சிக்கும் அவள் பல தியாகங்களை செய்திருந்தாள். அந்த நிகழ்ச்சியை தவறவிட அவனுக்கு மனமில்லை. தன் சகோதரியின் விருப்பத்தையும் அவன் மதித்ததால் உடனே விமான டிக்கெட்டை பதிவு செய்தான்.

அவன் சிந்தனையை அருகில் இருந்த இளம் பெண்ணின் குரல் கலைத்தது.

“மன்னிக்கவும், இது உங்கள் இருக்கை தானே? என் இருக்கை உங்கள் பக்கத்தில் உள்ளது. நான் இங்கே அமரலாமா? எனக்கு ஜன்னல் பக்க இருக்கைகள் மிகவும் பிடிக்கும்.”

சஞ்சய் புன்னகையுடன் சம்மதித்தான்.

“என் பெயர் ஷோபா,” என்று அவள் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள்.

“நான் சென்னைக்குப் போகிறேன்.”

“நான் சஞ்சய்,” என்று அவன் பதிலளித்தான்.

“நானும் சென்னைக்குத்தான் செல்கிறேன்.”

இருவரும் வசதியாக அமர்ந்தபின், ஷோபா மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினாள்.

“என்னுடைய இந்தப் பயணம் திடீரென்று முடிவானது. என் அப்பா, ஒரு உயர்ந்த மனிதரின் மனைவியின் பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்து கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்தக் குடும்பம் என் அப்பாவுக்கு பல உதவிகள் செய்திருந்தது. அந்த நல்லவர் இப்போது உயிருடன் இல்லை. ஆனாலும், என் அப்பா அவர்களிடம் கொண்ட நன்றியுணர்வையும் நட்பையும் குடும்ப நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்வதன் மூலம் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்தி வருகிறார். இந்த முறை, என் அப்பா என் அண்ணனுடன் சிங்கப்பூரில் தங்கியிருக்கிறார். அதனால், அவருக்குப் பதிலாக நான் செல்லும்படி கேட்டார். அடுத்த வாரமே நான் சென்னை வர திட்டமிட்டிருந்ததால், கொஞ்சம் முன்னதாகவே வர சம்மதித்தேன்.”

நீண்ட பயணத்தின் போது, குறிப்பாக ஃபிராங்க்ஃபர்டில் விமானம் மாறிய சமயத்திலும், சஞ்சயும் ஷோபாவும் இனிமையாக உரையாடி நல்ல நண்பர்களாக மாறினர்.

சென்னையை அடைந்த பிறகு, இருவரும் தங்களது தொலைபேசி எண்களை பரிமாறிக் கொண்டு பிரிந்தனர்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்தது.

(தொடரும்)

K.Ragavan

25-5-26

Small Story 620.

 Small Story 620.

Facing the Consequences is an Art.

Hearing the news, Keshav rushed to Kollegal immediately. Seeing Kalpana in pain broke his heart. The doctor informed him that her recovery would take at least three months and advised shifting her to a hospital in Mysore for better treatment.

The next day, while traveling to Mysore by car, another vehicle crashed into them, causing heavy damage to the car. Fortunately, both of them escaped safely.

For the next three months, Keshav stayed beside Kalpana, taking leave from duty without pay. He cared for her patiently until she slowly recovered and returned to normal life.

One evening, Kalpana looked at him emotionally and said, “Thank you for your patience and for taking such good care of me.”

Keshav smiled gently and whispered, “In life, one should learn to face difficult situations. Instead of spending our honeymoon at a beautiful place, I spent those days with you in the hospital — and still, I was happy because I was with you.”

Tears of gratitude filled Kalpana’s eyes.

“I am very lucky to have you,” she said softly. “I pray that even in my next birth, you will come back as my husband.”

Keshav happily hugged her, and both realized that true love is not only about sharing joyful moments, but also about standing together during life’s hardest times.

K.Ragavan

24-5-26

Small Story 620.T

 சிறுகதை 620

விளைவுகளை எதிர்கொள்வதும் ஒரு கலை

அந்த செய்தியை கேட்டவுடன், கேஷவ் உடனே கொல்லேகாலுக்கு விரைந்தான். வலியால் தவித்துக் கொண்டிருந்த கல்பனாவைப் பார்த்ததும் அவன் மனம் உடைந்தது. மருத்துவர், அவள் முழுமையாக குணமடைய குறைந்தது மூன்று மாதங்கள் ஆகும் என்றும், மேலான சிகிச்சைக்காக அவளை மைசூரிலுள்ள மருத்துவமனைக்கு மாற்ற வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தினார்.

அடுத்த நாள், அவர்கள் காரில் மைசூருக்குப் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, எதிரே வந்த மற்றொரு வாகனம் மோதி விபத்து ஏற்பட்டது. கார் பெரிதும் சேதமடைந்தாலும், அதிர்ஷ்டவசமாக இருவரும் உயிர் தப்பினர்.

அடுத்த மூன்று மாதங்கள், கேஷவ் தனது வேலையில் சம்பளமில்லா விடுப்பு எடுத்து, கல்பனாவின் அருகிலேயே இருந்தான். அவள் மெதுவாக குணமடைந்து இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்பும் வரை, மிகுந்த பொறுமையுடனும் அன்புடனும் அவளை கவனித்துக் கொண்டான்.

ஒரு மாலை, உணர்ச்சிவசப்பட்ட கல்பனா அவனை நோக்கி,

“உங்கள் பொறுமைக்கும், என்னை இவ்வளவு அன்பாக கவனித்துக் கொண்டதற்கும் நன்றி,” என்றாள்.

கேஷவ் மெதுவாக புன்னகைத்து,

“வாழ்க்கையில் கடினமான சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்ள கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அழகான இடத்தில் தேனிலவு கொண்டாட வேண்டிய நாட்களை, நான் உன்னுடன் மருத்துவமனையில் கழித்தேன். ஆனாலும், நீ என்னுடன் இருந்ததால் நான் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தேன்,” என்றான்.

நன்றியால் கல்பனாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

“உங்களைப் போன்ற கணவர் கிடைத்தது என் அதிர்ஷ்டம்,” என்று மெதுவாக சொன்னாள்.

“அடுத்த பிறவியிலும் நீங்களே என் கணவராக வர வேண்டும் என்று நான் இறைவனை வேண்டிக்கொள்கிறேன்.”

மகிழ்ச்சியுடன் கேஷவ் அவளை அணைத்துக்கொண்டான். அந்த நொடியில், உண்மையான காதல் என்பது மகிழ்ச்சியான தருணங்களை மட்டும் பகிர்வது அல்ல; வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான நேரங்களிலும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நிற்பதுதான் என்பதை இருவரும் உணர்ந்தனர்.

— கே. ராகவன்

24-5-26