Small Story 703.T

சிறுகதை 703

வாழ்க்கை அழகானது – 48

மறுநாள் காலை, ராம் தனது குடியிருப்பில் நடைபெற்ற சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொண்டு மதிய உணவை அருந்தினார். சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்த பிறகு, அகாடமி தொடங்கி பத்து ஆண்டுகள் நிறைவடைந்ததைக் குறிக்கும் கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொள்வதற்காக, மாலை சுமார் 5:30 மணிக்கு OO1 அகாடமி வளாகத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

KRS சாலையில் அமைந்திருந்த அந்த வளாகத்தில் மிகப்பெரிய பிரதானக் கட்டிடமும், பல்வேறு சிறப்பான வசதிகளும் இருந்தன. செயலாளர் ராமை அன்புடன் வரவேற்றார். ரஞ்சிதா அவருக்கு தேநீர் வழங்கினார். சர்வதேச மாணவர்கள், உள்ளூர் முக்கியப் பிரமுகர்கள் மற்றும் பிற விருந்தினர்கள் உட்பட சுமார் 150 பேர் விசாலமான அரங்கில் கூடியிருந்தனர். சுவாமி ராமானந்தாஜியும் ராமை அன்புடன் வரவேற்றார்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, OO1 அகாடமியின் தலைவரான அந்த அற்புதமான மனிதர் அங்கு வந்தார். 63 வயதான பரமானந்த் மிகவும் அழகான தோற்றத்துடனும், நற்பண்புடனும், கண்ணியமான நடத்தையுடனும் விளங்கினார். அன்று காலை அகாடமியில் சுதந்திர தினம் வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடப்பட்டிருந்தது.

மாலை 5:30 மணிக்கு கூட்டம் சரியாகத் தொடங்கியது. ரஞ்சிதா ராமை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அவரும் ராமை அன்புடன் வரவேற்றார்.

“உங்களைப் பார்ப்பதில் மகிழ்ச்சி. நீங்கள் மைசூரில் இருப்பதால், இனிமேல் உங்களைத் தொடர்ந்து சந்திப்பேன்,” என்றார் அவர்.

காதாம்பரியும் அங்கு வந்து ராமைப் பார்த்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். தனது தலைவரும் OO1 தலைவரும் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்றும், இருவரும் RAW-வில் இணைந்து பணியாற்றியவர்கள் என்றும் அவர் விளக்கினார்.

இதற்கிடையில், ரஞ்சிதா தனது தோழியான சோபியாவை ராம் மற்றும் காதாம்பரிக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். சோபியா டென்வரைச் சேர்ந்த FBI அதிகாரி.

பின்னர், ரஞ்சிதா அகாடமியையும் அதன் பல்வேறு செயல்பாடுகளையும் விவரிக்கும் ஒரு சிற்றேட்டை ராமிடம் வழங்கினார். பிரார்த்தனைக்குப் பிறகு, சுவாமிஜியின் ஆசீர்வாதத்துடன் முறையான நிகழ்ச்சி தொடங்கியது.

மைசூர் மற்றும் பல்வேறு இடங்களில் நடைபெற்ற கொள்ளை மற்றும் பிற குற்றங்கள் தொடர்பான ஏராளமான வழக்குகளைத் தீர்ப்பதில் அகாடமி பெற்றிருந்த குறிப்பிடத்தக்க வெற்றிகளைப் பற்றி அனைத்து பேச்சாளர்களும் பாராட்டிப் பேசினர். சர்வதேச மாணவர்கள் ஐந்து பேரும், விசாரணைப் படிப்பை மேற்கொண்டு வந்த மற்ற மாணவர்களும் தங்களது அனுபவங்களைப் பற்றி பாராட்டிப் பேசினர். அகாடமியைத் தாங்கள் மிகவும் விரும்புவதாகவும் தெரிவித்தனர்.

OO1 மிகச் சிறப்பானதும், ஊக்கமளிப்பதுமான உரையை நிகழ்த்தினார். RAW-வில் தாம் பெற்றிருந்த சிறப்பான தொழில்முறை அனுபவங்களைப் பற்றி பேசினார். மேலும், தனக்கென ஒரு அகாடமியை உருவாக்கி, தனது சொந்தக் கனவையும் நோக்கத்தையும் முன்னெடுக்கத் தன்னைத் தூண்டிய காரணங்களையும் விளக்கினார்.

இரவு சுமார் 8 மணியளவில் அனைவரும் இரவு உணவுக்குச் சென்றனர். அங்கு பலவகையான சுவையான உணவுகளும் இனிப்புகளும் பரிமாறப்பட்டன.

இரவு உணவுக்குப் பிறகு, OO1 அறிவித்தார்:

“நமது விருந்தினரும் பன்முகத் திறமை கொண்ட எழுத்தாளருமான ராம், இன்றைய நிகழ்ச்சியைப் பற்றி சில நிமிடங்கள் பேசுவார்.”

ராம் சுமார் பதினைந்து நிமிடங்கள் பேசினார். அனைவருக்கும் இனிய, மகிழ்ச்சியான மற்றும் ஆரோக்கியமான சுதந்திர தின வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தார். OO1 அகாடமியின் வரலாறு மற்றும் அதன் பின்னணியை எடுத்துரைத்ததுடன், அதன் குறிப்பிடத்தக்க பயணத்தையும் சாதனைகளையும் விளக்கினார். அவரது உரை முழு பார்வையாளர்களையும் கவர்ந்ததுடன், அவரது அறிவாற்றலும் சிறப்பான பேச்சாற்றலும் அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தின.

நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகு, தலைவர் தனது மனைவி நந்தினியை ராமுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அவர் முன்னாள் IAS அதிகாரி. அவர்களது ஒரே மகள் நியூசிலாந்தில் வசித்து வந்ததால், இந்தக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை.

புறப்படுவதற்கு முன், தன்னை இந்த மறக்க முடியாத நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்த OO1, ரஞ்சிதா மற்றும் குழுவின் மற்ற உறுப்பினர்களுக்கு ராம் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்தார்.

மீண்டும் ஒருமுறை, ரஞ்சிதா ராமையும் காதாம்பரியையும் அவரவர் இடங்களில் இறக்கிவிட்டுச் சென்றார். காரிலிருந்து இறங்கும்போது, மறுநாள் மதிய உணவுக்கு ராமையும் ரஞ்சிதாவையும் காத்தாம்பரி அழைத்தார்.

ராம் புன்னகையுடன் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். ஏற்கனவே பல சுவாரஸ்யமான நிகழ்வுகளைக் கொண்ட தனது பயணத்தில், அந்த மதிய உணவு மேலும் ஒரு சுவாரஸ்யமான அத்தியாயத்தைத் தொடங்கும் என்ற உணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டது.

இரவு அமைதியாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தபோது, ராம் அந்த அற்புதமான நாளைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்த்தார்—சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டம், அகாடமியின் பத்தாண்டு காலப் பயணம், தான் சந்தித்திருந்த முக்கியமான மனிதர்கள் மற்றும் எதிர்பாராத விதமாக உருவாகிக் கொண்டிருந்த புதிய தொடர்புகள் என அனைத்தும் அவரது நினைவில் ஓடின.

மறுநாள் மதியம் காத்தாம்பரியின் உலகத்தின் மற்றொரு சுவாரஸ்யமான பக்கத்தை வெளிப்படுத்தப் போகிறது என்பதை ராம் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 14 August 26,

A treat for tourists

I write in reference to Ramola Talwar Badam’s article Abu Dhabi’s free visa package set to attract more Indian tourists to UAE (August 12): the UAE capital’s gesture is not only warm and welcoming but also a wonderful opportunity to attract more visitors from around the world. With sporting, cultural and entertainment-related events expected to expand in the coming days, Abu Dhabi is positioning itself as an increasingly attractive destination for tourists and global visitors. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 702.

 Small Story 702

Life is Beautiful 47

As Ram was locking the door, Tommy stood nearby, wagging his tail happily and looking at his master. Ram smiled at him and left for the ashram.

When Ram reached the ashram, he saw Swami Ramanandaji talking to someone in his room. Ram had met Swamiji on several occasions and greatly admired his vast knowledge and profound wisdom. In particular, Ram was impressed by the fact that Swamiji had worked in the field of engineering while also possessing a deep understanding of philosophy and spirituality.

Just then, Swamiji came out of his room to attend to something. On seeing Ram, he smiled warmly and invited him inside.

Ram followed him into the room. There, he noticed a young woman sitting comfortably, waiting to speak with Swamiji.

“Ram, let me introduce you to her. Her name is Kaathambari,” Swamiji said. “She is a writer and also works as a journalist for a multinational television company headquartered in Dubai. She has come to India to cover Karnataka. In particular, she was very interested in visiting our ashram.”

Ram smiled.

“Kaathambari, it’s a pleasure to meet you. I never expected that I would meet you here, in the beautiful city of Mysore, of all places. I’m Ram.”

Kaathambari looked at him intently for a moment. Then, with pleasant surprise, she suddenly smiled.

“Oh my God! Are you Bharani? You are Bharani, my favourite writer, aren’t you?”

Ram smiled gently.

“Yes, I am.”

“It is such a pleasant surprise to meet you here, Sir. My chief, Atkinson, likes your style of writing, especially your recent article on the ongoing Middle East crisis in the newspaper. Through him, I got your name and telephone number. I was planning to call you and invite you to lunch the day after tomorrow, but now I have met you here itself. I am staying at Dasaprakash Paradise, and lunch will be there. Please come at 12 noon on the 16th. We have a lot to discuss.”

“Okay. See you then,” Ram said.

Just then, Ranjitha entered Swamiji’s room. On seeing Ram there, she looked surprised.

“Ram! I wanted to come to your place after seeing Swamiji, but you are here!”

Ram was equally surprised to see her.

Ranjitha wished Swamiji respectfully. “Namaskara, Swamiji. My chief wanted you to attend our function tomorrow evening. We are completing one decade, and we would be honoured by your presence.” She handed him an invitation.

Swamiji smiled and accepted it. “Sure, I will come.”

Ranjitha then turned to Ram. “Ram, I have your invitation in my car. I will drop you at your place and give it to you. You must also come to the function tomorrow.”

After they left the ashram, Ranjitha drove Ram to his house and handed him the invitation.

“Ram, please come tomorrow. It will mean a lot to us. And please tell your chief that I am happy to attend the function,” Ram said.

Ranjitha smiled. “Certainly. I’ll let him know.”

After a brief conversation, Ranjitha left.

Ram stood at the doorway for a moment, looking at the invitation in his hand. It had been an unexpectedly eventful day. Meeting Kaathambari, receiving an invitation to lunch, and now being invited to a special anniversary celebration—all of it seemed to be unfolding in a strangely meaningful way.

Little did Ram know that these seemingly ordinary meetings would soon lead to an unexpected turn in his life.

Tobecontinued

K.Ragavan

14-8-26

Small Story 702.T

 சிறுகதை 702 – வாழ்க்கை அழகானது 47

ராம் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டிருந்தபோது, டாமி அருகில் நின்றுகொண்டு, தனது எஜமானைப் பார்த்தபடி மகிழ்ச்சியுடன் வாலை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தான். ராம் அவனைப் பார்த்து புன்னகைத்துவிட்டு, ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

ராம் ஆசிரமத்தை அடைந்தபோது, சுவாமி ராமானந்தாஜி தனது அறையில் ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். ராம், சுவாமிஜியை ஏற்கனவே பலமுறை சந்தித்திருந்தார். அவருடைய பரந்த அறிவையும் ஆழ்ந்த ஞானத்தையும் ராம் பெரிதும் மதித்தார். குறிப்பாக, பொறியியல் துறையில் பணியாற்றியிருந்ததோடு, தத்துவம் மற்றும் ஆன்மிகத்திலும் சுவாமிஜி ஆழ்ந்த புரிதல் கொண்டிருந்தது ராமை மிகவும் கவர்ந்திருந்தது.

அப்போது, சுவாமிஜி ஏதோ ஒரு விஷயத்தைக் கவனிப்பதற்காக தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். ராமைப் பார்த்ததும் அன்புடன் புன்னகைத்து, அவரை உள்ளே வருமாறு அழைத்தார்.

ராம் அவரைப் பின்தொடர்ந்து அறைக்குள் சென்றார். அங்கே, ஒரு இளம் பெண் சுவாமிஜியுடன் பேசுவதற்காக வசதியாக அமர்ந்து காத்துக்கொண்டிருப்பதை அவர் கவனித்தார்.

“ராம், இவரை உனக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன். இவருடைய பெயர் காதம்பரி,” என்று சுவாமிஜி கூறினார். “இவர் ஒரு எழுத்தாளர். அதோடு, துபாயைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட ஒரு பன்னாட்டு தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தில் பத்திரிகையாளராகவும் பணியாற்றுகிறார். கர்நாடகாவைப் பற்றி செய்தி சேகரிப்பதற்காக இந்தியா வந்திருக்கிறார். குறிப்பாக, நமது ஆசிரமத்திற்கு வருவதில் இவருக்கு மிகவும் ஆர்வம் இருந்தது.”

ராம் புன்னகைத்தார்.

“காதம்பரி, உங்களைச் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி. அதுவும் அழகான மைசூர் நகரத்தில் உங்களைச் சந்திப்பேன் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. நான் ராம்.”

காதம்பரி அவரை ஒரு கணம் உற்றுப் பார்த்தார். பின்னர், மகிழ்ச்சியான ஆச்சரியத்துடன் திடீரென்று புன்னகைத்தார்.

“ஓ மை காட்! நீங்கள் பரணியா? நீங்கள்தானே பரணி—எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்?”

ராம் மெதுவாகப் புன்னகைத்தார்.

“ஆம். நான்தான்.”

“இங்கே உங்களைச் சந்தித்தது மிகவும் மகிழ்ச்சியான ஆச்சரியம், சார். எனது தலைமை அதிகாரி அட்கின்சனுக்கு உங்கள் எழுத்து நடை மிகவும் பிடிக்கும். குறிப்பாக, சமீபத்தில் நீங்கள் நாளிதழில் எழுதியுவரும் மத்திய கிழக்கு நெருக்கடி குறித்த கட்டுரை அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவர் மூலமாகத்தான் உங்கள் பெயரும் தொலைபேசி எண்ணும் எனக்குக் கிடைத்தது. உங்களைத் தொடர்புகொண்டு நாளை மறுநாள் மதிய உணவுக்கு அழைக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால், இங்கேயே உங்களைச் சந்தித்துவிட்டேன். நான் தசபிரகாஷ் பாரடைஸில் தங்கியிருக்கிறேன். மதிய உணவு அங்கேதான். 16ஆம் தேதி மதியம் 12 மணிக்கு நீங்கள் அவசியம் வர வேண்டும். நாம் நிறைய விஷயங்களைப் பற்றி பேச வேண்டியுள்ளது.”

“சரி. அப்போது சந்திப்போம்,” என்றார் ராம்.

அந்த நேரத்தில், ரஞ்சிதா சுவாமிஜியின் அறைக்குள் வந்தார். அங்கே ராமைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியப்பட்டார்.

“ராம்! சுவாமிஜியைப் பார்த்துவிட்டு உங்கள் வீட்டிற்கு வரலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால், நீங்கள் இங்கேயே இருக்கிறீர்களே!”

ராமும் அவரைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்.

ரஞ்சிதா சுவாமிஜியை மரியாதையுடன் வணங்கினார்.

“நமஸ்காரம், சுவாமிஜி. எங்கள் தலைமை அதிகாரி, நாளை மாலை நடைபெறும் எங்கள் விழாவில் நீங்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். நாங்கள் பத்து ஆண்டுகளை நிறைவு செய்கிறோம். எனவே, தங்களின் வருகை எங்களுக்கு மிகப் பெரிய கௌரவமாக இருக்கும்.”

என்று கூறியபடி, அழைப்பிதழை சுவாமிஜியிடம் கொடுத்தார்.

சுவாமிஜி புன்னகையுடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டார்.

“நிச்சயமாக வருகிறேன்.”

பின்னர் ரஞ்சிதா ராமை நோக்கித் திரும்பினார்.

“ராம், உங்களுக்கான அழைப்பிதழ் என்னுடைய காரில் இருக்கிறது. உங்களை உங்கள் வீட்டில் இறக்கிவிட்டு, அதை உங்களிடம் கொடுக்கிறேன். நீங்களும் நாளைய விழாவிற்கு அவசியம் வர வேண்டும்.”

ஆசிரமத்திலிருந்து புறப்பட்ட பிறகு, ரஞ்சிதா காரை ஓட்டிக்கொண்டு ராமை அவரது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். பின்னர், அவருக்கான அழைப்பிதழை வழங்கினார்.

“ராம், தயவுசெய்து நாளை அவசியம் வாருங்கள். நீங்கள் வருவது எங்களுக்கு மிகவும் முக்கியம். மேலும், உங்கள் தலைமை அதிகாரியிடம் விழாவில் கலந்து கொள்ள நான் மகிழ்ச்சியுடன் வருகிறேன் என்று சொல்லுங்கள்,” என்றார் ராம்.

ரஞ்சிதா புன்னகைத்தார்.

“நிச்சயமாக. அவரிடம் தெரிவிக்கிறேன்.”

சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு ரஞ்சிதா அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றார்.

ராம் வாசலில் சிறிது நேரம் நின்றபடி, தனது கையில் இருந்த அழைப்பிதழைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அது எதிர்பாராத வகையில் நிகழ்வுகள் நிறைந்த ஒரு நாளாக அமைந்திருந்தது. காதம்பரியைச் சந்தித்தது, மதிய உணவுக்கான அழைப்பைப் பெற்றது, அதன்பின் ஒரு சிறப்பு ஆண்டு விழாவில் கலந்து கொள்ள அழைக்கப்பட்டது—இவை அனைத்தும் ஏதோ ஒரு ஆழமான அர்த்தத்துடன் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதைப் போல ராமுக்குத் தோன்றியது.

ஆனால், சாதாரணமாகத் தோன்றிய இந்தச் சந்திப்புகள் அனைத்தும் விரைவில் தனது வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத ஒரு திருப்பத்தை ஏற்படுத்தப் போகின்றன என்பதை ராம் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

14-8-26

Small Story 701.

 Small Story 701.

Life Is Beautiful – 46

That evening, Ram took out the card Ranjitha had given him. He was amazed to learn that she was an Investigation Officer at the famous Academy OOI, a globally recognized institution founded a decade ago in Mysuru by its architect, Paramanand, a former RAW Chief.

Ram had read about the institute earlier and was pleased to learn that Ranjitha worked there. He was even happier to know that she and her chief appreciated his article. The unexpected connection made him curious about the Academy and its activities.

A week later, on a Sunday morning, Ram thought of visiting the Sri Ramakrishna Ashram. The ashram was well known for its spiritual atmosphere and for the philosophical teachings conducted there. It was also very close to his home. Ram had always loved the divine ambience of the place and cherished every opportunity to interact with the esteemed Swamijis.

The locality where Ram lived was a well-developed and peaceful residential area. Over the years, he had personally witnessed the remarkable growth of the neighbourhood. Ever since he had been transferred to Mysuru for work, he had settled down comfortably there. He had even purchased a good two-bedroom apartment and was enjoying a peaceful and contented life.

Whenever Ram thought of Vasanthi, memories of the many places they had visited together came flooding back. He remembered their conversations, laughter, and the beautiful moments they had shared. Though life had moved forward, those memories still occupied a special place in his heart.

In general, the people of Mysuru were soft-spoken, courteous, and deeply devoted to God. Ram had always admired the calm and peaceful nature of the city. His neighbours, too, were warm and friendly towards him, and he had gradually become a familiar and respected member of the community.

As Ram walked towards the ashram that Sunday morning, he felt a deep sense of peace. Yet, somewhere in his mind, the name Ranjitha and the mysterious Academy OOI kept returning.

He wondered whether his meeting with Ranjitha was merely a coincidence—or whether it was the beginning of something that would change the course of his life.

To be continued...

K. Ragavan

13-8-26

Small Story 701.T

 சிறுகதை 701

வாழ்க்கை அழகானது – 46

அன்று மாலை, ரஞ்சிதா ராமிடம் கொடுத்திருந்த அட்டையை அவர் மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தார். உலகப் புகழ்பெற்ற Academy OOI நிறுவனத்தில் ரஞ்சிதா ஒரு புலனாய்வு அதிகாரியாகப் பணியாற்றுகிறார் என்பதை அறிந்ததும் ராம் ஆச்சரியமடைந்தார். முன்னாள் RAW தலைவரான பரமானந்த் அவர்களால் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மைசூரில் நிறுவப்பட்டதே அந்தப் புகழ்பெற்ற நிறுவனம்.

ராம் ஏற்கனவே Academy OOI பற்றி படித்திருந்ததால், ரஞ்சிதா அங்கு பணியாற்றுகிறார் என்பதை அறிந்ததில் அவருக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. அதுமட்டுமல்லாமல், ரஞ்சிதாவும் அவரது மேலதிகாரியும் ராம் எழுதிய கட்டுரையைப் பாராட்டியிருந்தனர் என்பதையும் அறிந்தபோது, அவரது மகிழ்ச்சி மேலும் அதிகரித்தது.

எதிர்பாராத விதமாக ஏற்பட்ட இந்தத் தொடர்பு, Academy OOI மற்றும் அதன் செயல்பாடுகளைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை ராமுக்குள் ஏற்படுத்தியது.

ஒரு வாரம் கழித்து, ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண ஆசிரமத்திற்குச் செல்லலாம் என்று ராம் நினைத்தார். ஆன்மிகச் சூழலுக்கும், அங்கு நடைபெறும் தத்துவப் போதனைகளுக்கும் அந்த ஆசிரமம் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. மேலும், அது அவரது வீட்டிற்கு மிக அருகிலேயே இருந்தது.

அந்த ஆசிரமத்தின் தெய்வீகமான சூழலை ராம் எப்போதும் விரும்பி வந்தார். அங்கு தங்கியிருந்த மதிப்பிற்குரிய சுவாமிஜிகளுடன் உரையாடக் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு வாய்ப்பையும் அவர் பெரிதும் மதித்தார்.

ராம் வசித்து வந்த பகுதி நன்கு வளர்ச்சியடைந்த, அமைதியான குடியிருப்புப் பகுதியாக இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அந்தப் பகுதி அடைந்துவரும் வளர்ச்சியை அவர் நேரில் பார்த்திருந்தார். பணியின் காரணமாக மைசூருக்கு மாற்றப்பட்ட நாளிலிருந்து, அவர் அங்கேயே வசதியாகக் குடியேறிவிட்டார். பின்னர், நல்ல வசதிகளுடன் கூடிய இரண்டு படுக்கையறை கொண்ட ஓர் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பையும் வாங்கியிருந்தார்.

அமைதியும் மனநிறைவும் நிறைந்த வாழ்க்கையை அவர் அங்கே வாழ்ந்து வந்தார்.

எப்போதெல்லாம் ராம் வசந்தியை நினைத்தாரோ, அப்போதெல்லாம் அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாகச் சென்றிருந்த இடங்களின் நினைவுகள் அவரது மனதில் வெள்ளம்போல் பெருக்கெடுத்தன. அவர்கள் பகிர்ந்துகொண்ட உரையாடல்கள், சிரிப்புகள், இனிய தருணங்கள் என அனைத்தும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நினைவுக்கு வந்தன. வாழ்க்கை முன்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தாலும், அந்த நினைவுகள் அவரது இதயத்தில் இன்னும் அழியாத ஓர் இடத்தைப் பிடித்திருந்தன.

பொதுவாக, மைசூர் மக்கள் மென்மையாகப் பேசுபவர்களாகவும், பிறரை மரியாதையுடன் நடத்துபவர்களாகவும், இறைபக்தி மிகுந்தவர்களாகவும் இருந்தனர். நகரத்தின் அமைதியான, சாந்தமான இயல்பை ராம் மிகவும் விரும்பினார். அவரது அண்டை வீட்டாரும் அவரிடம் அன்புடனும் நட்புடனும் பழகினர்.

காலப்போக்கில், அந்தச் சமூகத்தில் அனைவருக்கும் நன்கு அறிமுகமானவராகவும், மதிப்பிற்குரியவராகவும் ராம் மாறிவிட்டார்.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, ஆசிரமத்தை நோக்கி ராம் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, அவரது மனதில் ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது. ஆனால், அந்த அமைதியின் நடுவிலும் ஒரு பெயர் மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் அவரது நினைவில் தோன்றியது — ரஞ்சிதா.

அதனுடன், மர்மம் நிறைந்த Academy OOI நிறுவனமும் அவரது எண்ணங்களில் இடம்பிடித்தது.

ரஞ்சிதாவைச் சந்தித்தது வெறும் தற்செயலான நிகழ்வுதானா?

அல்லது, அது ராமின் வாழ்க்கையின் போக்கையே மாற்றப்போகும் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கமா?

தொடரும்...

கே. ராகவன்

13-8-26

Needed immefiately T

பொருள்: ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனுக்கும் தனித்துவமான அடையாளத்தை வழங்குவதற்கான வேண்டுகோள்

இந்த மகத்தான நாட்டின் மூத்த குடிமகனாகிய நான், என் மனதில் எழும் ஒரு முக்கியமான கேள்வியையும், அன்பான வேண்டுகோளையும் முன்வைக்க விரும்புகிறேன்: ஒரு இந்தியக் குடிமகன் என்பதைக் தெளிவாகவும், நாடு முழுவதும் அங்கீகரிக்கப்படும் வகையிலும் நிரூபிக்கும் ஒரு தனித்துவமான ஆவணம் ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனுக்கும் ஏன் இருக்கக் கூடாது?

தற்போது பல்வேறு தேவைகளுக்காக பல அடையாள அட்டைகளும், பயண ஆவணங்களும் நம்மிடம் உள்ளன. இருப்பினும், சட்டப்படி இந்தியக் குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒவ்வொருவருக்கும், அவர்களின் இந்தியக் குடியுரிமையையும் தேசிய அடையாளத்தையும் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டும் எளிய, நாடு முழுவதும் அங்கீகரிக்கப்படும் ஒரு அதிகாரப்பூர்வ ஆவணம் அல்லது அட்டை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

இந்தியா இன்று உலகின் மிக வேகமாக வளர்ந்து வரும் முக்கிய பொருளாதார நாடுகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. பல தசாப்தங்களாக நமது நாடு குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியையும், மாற்றத்தையும் கண்டுள்ளது. அறிவியல், தொழில்நுட்பம், வணிகம், கல்வி, மருத்துவம், கலை, கலாசாரம் எனப் பல்வேறு துறைகளில் இந்தியர்கள் உலகளவில் மதிப்புடனும் மரியாதையுடனும் அங்கீகரிக்கப்படுகின்றனர்.

ஆனால், இந்த அனைத்து சாதனைகளுக்கும் அடிப்படையாக இருப்பது ஒரு எளிய உண்மை — நாம் இந்தியக் குடிமக்கள். இந்தியக் குடிமகன் என்ற தெளிவான அடையாளம், நம்மிடையே நாட்டுப்பற்றையும், சொந்த நாட்டுடன் கொண்டுள்ள பிணைப்பையும், கண்ணிய உணர்வையும், அங்கீகாரத்தையும், தேசியப் பெருமையையும் மேலும் வலுப்படுத்தும்.

எனவே, சட்டப்படி இந்தியக் குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட அனைவருக்கும், தற்போதுள்ள அடையாள ஆவணங்களுக்கு மாற்றாக அல்லாமல், அவற்றுக்கு துணையாகவும், இந்தியக் குடியுரிமைக்கான தெளிவான மற்றும் வசதியான சான்றாகவும் அமையும் வகையில், அதிகாரப்பூர்வமான “இந்தியக் குடிமகன் அடையாள ஆவணம்/அட்டை” (Indian Citizen Identity Document/Card) ஒன்றை அறிமுகப்படுத்துவது குறித்து இந்திய அரசு பரிசீலிக்குமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

ஒரு மூத்த குடிமகனாகிய நான், எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கும் அனைத்து மாற்றங்களையும் நேரில் காணும் வாய்ப்பு எனக்கு இருக்காமல் போகலாம். ஆனால், இளைய தலைமுறையும் எதிர்காலத் தலைவர்களும் வலிமையான, வளமான இந்தியாவை மட்டுமல்லாமல், இந்தியக் குடிமக்கள் என்ற தெளிவான, கண்ணியமான அடையாளத்தையும் தங்கள் பாரம்பரியமாகப் பெற வேண்டும் என்பதே என் உளமார்ந்த விருப்பமாகும்.

அடையாளம் அங்கீகாரத்தை அளிக்கிறது.

அங்கீகாரம் மரியாதையைப் பெற்றுத் தருகிறது.

ஒவ்வொரு குடிமகனும் “இந்தியன்” என்ற பெருமையுடன் அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கு தகுதியானவர்.

நாட்டின் பரந்த நலனை கருத்தில் கொண்டு, இந்த எண்ணத்தை இந்திய அரசின் கவனத்திற்கும், சக குடிமக்களின் சிந்தனைக்கும் மிகுந்த நம்பிக்கையுடனும், பணிவுடனும் முன்வைக்கிறேன். இக்கருத்து தீவிரமாகப் பரிசீலிக்கப்படும் என நம்புகிறேன்.

ஜெய் ஹிந்த்!

அன்பும் நல்வாழ்த்துகளும்,

கே. ராகவன்

மூத்த குடிமகன்

பெருமைமிகு இந்தியன்