Small Story 594.

 Small Story 594.

Respecting Elders’ Wisdom

Rohini came to the bus stop to take a bus to BSK 3rd Stage, as her car was at the service center. She didn’t want to take an auto since the distance to Malathy’s house was hardly two kilometers. The bus stop was conveniently located in front of her independent house.

Rohini and Malathy had become close friends at a popular gym in JP Nagar. For the past seven years, their friendship had grown stronger. Both were of the same age, maintained good health, and were committed to fitness through regular exercise.

Seeing Rohini at her doorstep, Malathy was delighted.

“Hey! If you were coming, I would have sent Rohan to pick you up, especially since your car is in service,” she said.

“No problem,” Rohini replied with a smile. “I wanted to travel by bus—after many years!”

Malathy served delicious snacks, including her famous rava laddu. Rohini tasted one and nodded appreciatively.

“Amazing taste, Malathy! Where did you learn this?”

“All thanks to my mother-in-law,” Malathy said warmly. “She taught me many recipes. She’s now visiting my brother-in-law in Australia.”

Rohini had a daughter, Reshma, who was in her final year of architecture. Malathy’s son, Rohan, was a smart and handsome young man studying in his final year of medicine. Malathy’s husband, Ram, was an investigative photojournalist who had received many accolades. Rohini’s husband, Ashwin, was a versatile editor working for a leading international online magazine.

When Rohini left, Ram said softly to Malathy,

“Rohini’s daughter Reshma is smart and charming. I was thinking… what if we consider an alliance between Rohan and Reshma?”

Malathy sighed gently.

“I had the same thought. In fact, I already spoke to Rohini about it. But she said it’s not possible—they belong to the same gothra.”

Ram nodded in understanding. He recalled how one of his close friends had married within the same gothra and how their families had faced difficulties afterward.

“Elders speak from experience,” Ram said thoughtfully. “We may choose to follow or not, but their words carry wisdom.”

Though slightly disappointed, Ram accepted the decision. Like many others, he believed in respecting elders’ guidance, understanding that their advice often comes from years of life experience.

K.Ragavan

24-4-26

Small Story 594.T

 சிறுகதை 594

மூத்தோரின் அறிவை மதிப்பது

ரோஹிணி தனது காரை சர்வீஸ் சென்டரில் விட்டிருந்ததால், பி.எஸ்.கே. 3வது ஸ்டேஜ் செல்ல பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்தாள். மாலதியின் வீட்டிற்கு தூரம் இரண்டு கிலோமீட்டர் மட்டுமே என்பதால், ஆட்டோ எடுத்துச் செல்ல விரும்பவில்லை. அவளுடைய தனி வீட்டு முன்பே பேருந்து நிறுத்தம் வசதியாக இருந்தது.

ஜே.பி. நகர் பகுதியில் உள்ள ஒரு பிரபல ஜிம்மில் ரோஹிணியும் மாலதியும் நெருங்கிய நண்பர்களாக ஆனார்கள். கடந்த ஏழு ஆண்டுகளாக அவர்களது நட்பு வலுவடைந்தது. இருவரும் ஒரே வயதினர்; நல்ல உடல்நலத்தை பேணிக் கொண்டு, தொடர்ந்து உடற்பயிற்சி செய்து வந்தனர்.

வீட்டின் வாசலில் ரோஹிணியை பார்த்ததும் மாலதி மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

“ஹே! நீ வரப்போகிறாய் என்றால், ரோஹனை உன்னை அழைத்து வரச் சொன்னிருப்பேன். குறிப்பாக உன் கார் சர்வீஸில் இருக்கும்போது,” என்றாள்.

“பரவாயில்லை,” என்று ரோஹிணி புன்னகையுடன் சொன்னாள். “பல ஆண்டுகளுக்கு பிறகு பேருந்தில் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தேன்!”

மாலதி சுவையான சிற்றுண்டிகளை, குறிப்பாக தனது புகழ்பெற்ற ரவா லட்டுவை பரிமாறினாள். ரோஹிணி அதை ருசித்து பார்த்து பாராட்டினாள்.

“அருமையான சுவை, மாலதி! இதை எங்கே கற்றுக்கொண்டாய்?”

“என் மாமியாருக்கு நன்றி,” என்று மாலதி அன்புடன் சொன்னாள். “பல சமையல் குறிப்புகளை அவர் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார். இப்போது அவர் என் மைத்துனரிடம் ஆஸ்திரேலியாவில் இருக்கிறார்.”

ரோஹிணிக்கு ரேஷ்மா என்ற மகள் இருந்தாள்; அவள் கட்டிடக்கலை இறுதி ஆண்டில் படித்து வந்தாள். மாலதியின் மகன் ரோஹன், புத்திசாலியும் அழகான இளைஞரும், மருத்துவம் இறுதி ஆண்டில் படித்து வந்தான். மாலதியின் கணவர் ராம், பல விருதுகள் பெற்ற விசாரணை புகைப்பட செய்தியாளர். ரோஹிணியின் கணவர் அஷ்வின், முன்னணி சர்வதேச ஆன்லைன் இதழில் பல்திறமை கொண்ட ஆசிரியராக பணியாற்றினார்.

ரோஹிணி வெளியேறிய பின், ராம் மெதுவாக மாலதியிடம் கூறினார்:

“ரோஹிணியின் மகள் ரேஷ்மா புத்திசாலி, அழகானவள். நம் ரோஹனுக்கும் ரேஷ்மாவுக்கும் கல்யாணம் பற்றி யோசித்தால் எப்படி இருக்கும்?”

மாலதி மெதுவாக சுவாசித்தாள்.

“நானும் அதையே நினைத்தேன். உண்மையில், இதைப் பற்றி ரோஹிணியிடம் பேசினேன். ஆனால் அது சாத்தியமில்லை என்றார்—அவர்கள் ஒரே கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.”

ராம் புரிந்துக் கொண்டு தலை அசைத்தார். ஒரே கோத்திரத்தில் திருமணம் செய்த தனது நண்பரின் குடும்பம் பின்னர் சந்தித்த சிரமங்களை அவர் நினைத்துக் கொண்டார்.

“மூத்தோர் அனுபவத்திலிருந்து பேசுகிறார்கள்,” என்று ராம் சிந்தனையுடன் கூறினார். “அவர்களின் வார்த்தைகளை நாம் பின்பற்றலாமா இல்லையா என்பது நம்மிடம் இருக்கலாம்; ஆனால் அவற்றில் ஞானம் நிறைந்துள்ளது.”

சிறிது ஏமாற்றம் இருந்தாலும், ராம் அந்த முடிவை ஏற்றுக் கொண்டார். பலர்போல், அவர் மூத்தோரின் அறிவுரைகளை மதிப்பதில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்; ஏனெனில் அவை வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்து வந்தவை.

K.Ragavan

28-4-26

Trbute 925

 

Tribute to Raghu Rai – 

Photographer and Photojournalist 925

Today, I pay tribute to a versatile photographer and photojournalist who established a powerful visual language across many domains and left an indelible mark on his profession—none other than Raghu Rai. Over the course of his remarkable career, he documented pivotal moments in history, including the Bangladesh crisis and the tragic Bhopal disaster. His compelling imagery earned him numerous accolades and global recognition, with his work featured in leading international magazines.

Raghu Rai’s contribution to photography and photojournalism is immense. His ability to capture the human condition with depth, sensitivity, and truth set him apart as a master of his craft. His departure is a profound loss to the world of photography and the global photojournalism community. His legacy, however, will continue to inspire generations of photographers to come.

K.Ragavan

28-4-26

Small Story 593.

 Small Story 593.

A Wedding to Remember

Govind called his friend Vishal.

“Hey, how are you? Yesterday Satish came to invite our family to his daughter’s wedding at a resort. I was wondering about it.”

Vishal replied, “I was wondering too when he invited me. Instead of a traditional mantap, why are people choosing resorts nowadays?”

Govind said, “Even I was thinking the same. My wife Arti said it’s for convenience—better accommodation, beautiful lighting, open spaces, and a grand ambiance. That’s the trend in today’s big weddings. With music and lighting like a Bollywood event, it feels like a celebration on a whole new level.”

Vishal nodded. “Yes, I agree. With the fast digital revolution, even weddings are changing. It’s actually a welcome trend. Anyway, we’ll catch up next Saturday at the reception.”

The following week, Govind and Vishal arrived with their families at the resort for Satish’s daughter’s wedding. The venue looked like a palace, decorated with stunning lights. A live music troupe played melodious old Kannada and Hindi songs, creating a warm and festive atmosphere.

More than 600 guests were seated comfortably in different areas. Snacks were being served, and everyone was enjoying the celebration.

After wishing the couple and having dinner, Govind and Vishal congratulated their friend Satish.

“It was an amazing and wonderful wedding,” they said.

Vishal asked, “What does the bridegroom do?”

Satish replied proudly, “He is in Sydney, running an award-winning event management firm. He has received many accolades.”

As they were leaving, Govind whispered, “What a grand event—with celebrities and everything. Truly a memorable wedding.”

Vishal smiled and nodded. “A little expensive, but definitely worth it.”

With that, both families departed, carrying with them memories of a beautiful and modern celebration.

K.Ragavan

27-4-26

Small Story 593.T

 

சிறுகதை 593

மறக்க முடியாத ஒரு திருமணம்

கோவிந்த் தனது நண்பர் விஷாலை அழைத்தார்.

“ஹே, எப்படி இருக்கிறாய்? நேற்று சதீஷ் எங்கள் குடும்பத்தை அவரது மகளின் ரிசார்ட் திருமணத்திற்கு அழைக்க வந்தார். அதைப் பற்றி நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.”

விஷால் பதிலளித்தார்:

“அவர் என்னையும் அழைத்தபோது நானும் அதையே நினைத்தேன். பாரம்பரிய மண்டபம் இல்லாமல் இப்போது ஏன் மக்கள் ரிசார்ட்களைத் தேர்வு செய்கிறார்கள்?”

கோவிந்த் சொன்னார்:

“நானும் அதையே நினைத்தேன். என் மனைவி ஆர்த்தி சொன்னாள்—அது வசதிக்காக. நல்ல தங்கும் இடம், அழகான ஒளி அலங்காரம், விசாலமான திறந்த வெளி, பிரம்மாண்டமான சூழல்—இவை எல்லாம் இன்றைய பெரிய திருமணங்களில் புதிய போக்கு. இசையும் ஒளியுமுடன் அது ஒரு பாலிவுட் நிகழ்ச்சியைப் போலவே உணர்வை தருகிறது.”

விஷால் தலையசைத்தார்:

“ஆமாம், நான் ஒத்துக்கொள்கிறேன். வேகமான டிஜிட்டல் மாற்றத்துடன் திருமணங்களும் மாறி வருகின்றன. இது உண்மையில் வரவேற்கத்தக்க மாற்றம். சரி, அடுத்த சனிக்கிழமை வரவேற்பில் சந்திப்போம்.”

அடுத்த வாரம், கோவிந்தும் விஷாலும் தங்கள் குடும்பங்களுடன் சதீஷின் மகளின் திருமணத்திற்காக ரிசார்ட்டிற்கு வந்தார்கள். அந்த இடம் ஒரு அரண்மனை போல் காட்சியளித்தது; அற்புதமான ஒளி அலங்காரங்கள் அதனை மேலும் அழகாக்கின. நேரடி இசைக் குழு பழைய கன்னட மற்றும் இந்தி பாடல்களை இனிமையாக இசைத்தது, அது ஒரு உஷ்ணமான கொண்டாட்டச் சூழலை உருவாக்கியது.

600-க்கும் மேற்பட்ட விருந்தினர்கள் பல்வேறு இடங்களில் வசதியாக அமர்ந்திருந்தனர். ஸ்நாக்ஸ்கள் வழங்கப்பட்டு, அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்.

மணமக்களை வாழ்த்தி, இரவு உணவை உட்கொண்ட பிறகு, கோவிந்தும் விஷாலும் தங்கள் நண்பர் சதீஷை வாழ்த்தினர்.

“இது ஒரு அற்புதமான, மறக்க முடியாத திருமணம்,” என்று அவர்கள் கூறினர்.

விஷால் கேட்டார்:

“மாப்பிள்ளை என்ன வேலை செய்கிறார்?”

சதீஷ் பெருமையுடன் பதிலளித்தார்:

“அவர் சிட்னியில் ஒரு விருது பெற்ற நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனத்தை நடத்துகிறார். பல பாராட்டுகளை பெற்றுள்ளார்.”

புறப்படும் போது, கோவிந்த் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“எவ்வளவு பிரம்மாண்டமான நிகழ்ச்சி! பிரபலங்களும் வந்திருந்தனர். உண்மையிலேயே நினைவில் நிற்கும் திருமணம்.”

விஷால் சிரித்துக் கொண்டு தலையசைத்தார்:

“சிறிது செலவு அதிகம் தான், ஆனால் நிச்சயமாக மதிப்புள்ளது.”

அவ்வாறு, இரு குடும்பங்களும் அழகான மற்றும் நவீன கொண்டாட்டத்தின் இனிய நினைவுகளை மனதில் கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.

K.Ragavan

27-4-26

Small Story 592.

 Small Story 592

Happy Overseas Calls

Ram, after his morning walk, entered his friends’ usual meeting spot. Laxman and Basavanna greeted him warmly.

“Hey Ram, Harish is on the line from the US,” Laxman said, handing over the phone.

“Hello, Harish! How is life in the US? And how is your daughter?” Ram asked.

“Everything is fine, Ram,” Harish replied cheerfully. “I’m enjoying my time here, reconnecting with old friends.”

After a brief chat, Ram passed the phone to others so they could greet Harish. Soon, the group settled down with tea and biscuits, enjoying their usual camaraderie.

A little later, Basavanna received a call from Lawyer Ramesh, who was in Germany. He greeted him warmly, and Ram too wished Ramesh, whispering, “Enjoy your stay.”

Satya smiled and said, “Today we received two overseas calls. It’s wonderful to know they are happy and doing well.”

Laxman nodded and asked Ram, “When are you planning to visit your daughter?”

“Not this year,” Ram replied thoughtfully. “Let the present crisis settle down. Normalcy must return in West Asia, and travelers should feel comfortable flying with their favorite airlines.”

The group had been meeting at the same junction, near a well-known restaurant, for over two and a half decades. Their regular gatherings—even on holidays—kept their bond strong. Ram always admired this closeness and often spoke about it.

“After retirement,” Ram would say, “senior citizens need companionship, mutual respect, and emotional support.” He found all of that in this group.

After chatting happily and connecting with friends across the globe, Ram took leave and headed home with a contented heart.

K.Ragavan

26-4-26

Small Story 592.T

 சிறுகதை 592

மகிழ்ச்சியான வெளிநாட்டு அழைப்புகள்

ராம் தனது காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்து, நண்பர்கள் வழக்கமாக கூடும் இடத்திற்கு வந்தார். லக்ஷ்மண் மற்றும் பசவண்ணா அவரை அன்புடன் வரவேற்றனர்.

“ஹே ராம், ஹரிஷ் அமெரிக்காவில் இருந்து பேசுகிறார்,” என்று லக்ஷ்மண் போனை கொடுத்தார்.

“ஹலோ ஹரிஷ்! அமெரிக்காவில் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது? உங்கள் மகள் எப்படி இருக்கிறார்?” என்று ராம் கேட்டார்.

“எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது ராம்,” என்று ஹரிஷ் மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தார். “இங்கே நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். பழைய நண்பர்களுடன் மீண்டும் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறேன்.”

சில நிமிடங்கள் பேசிய பிறகு, ராம் மற்றவர்களும் ஹரிஷுடன் பேசுவதற்காக போனை கொடுத்தார். விரைவில் அனைவரும் தேநீர் மற்றும் பிஸ்கட் உடன் அமர்ந்து, வழக்கமான நட்புறவை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவித்தனர்.

சிறிது நேரம் கழித்து, பசவண்ணாவுக்கு ஜெர்மனியில் இருந்த வழக்கறிஞர் ரமேஷ் அழைத்தார். அவர் அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். ராமும் “உங்கள் பயணத்தை மகிழ்ச்சியாக அனுபவியுங்கள்” என்று மெதுவாக வாழ்த்தினார்.

சத்யா சிரித்துக்கொண்டு, “இன்று நமக்கு இரண்டு வெளிநாட்டு அழைப்புகள் வந்துள்ளன. அவர்கள் அனைவரும் நலமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருப்பது அறிந்து மிகவும் சந்தோஷமாக உள்ளது,” என்றார்.

லக்ஷ்மண் ராமை நோக்கி, “நீங்கள் உங்கள் மகளை பார்க்க எப்போது செல்லப் போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

“இந்த வருடம் இல்லை,” என்று ராம் சிந்தனையுடன் பதிலளித்தார். “இப்போதைய பிரச்சினைகள் சமாளிக்கப்படட்டும். மேற்கு ஆசியாவில் நிலைமை சாதாரணமாக மாற வேண்டும். பயணிகள் தங்களுக்கு பிடித்த விமான சேவைகளில் நிம்மதியாகப் பயணம் செய்ய வேண்டும்.”

இந்தக் குழு இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அதே சந்திப்பில்—ஒரு பிரபலமான உணவகத்துக்கு அருகில்—தொடர்ந்து சந்தித்து வந்தது. விடுமுறை நாட்களிலும் கூட அவர்கள் சந்திப்பது, அவர்களின் நட்பை இன்னும் வலுப்படுத்தியது. ராம் இந்த நெருக்கத்தை எப்போதும் பாராட்டினார்.

“ஓய்வு பெற்ற பிறகு,” என்று ராம் அடிக்கடி கூறுவார், “மூத்த குடிமக்களுக்கு நட்பு, பரஸ்பர மரியாதை, மற்றும் உணர்ச்சி ஆதரவு மிகவும் அவசியம்.” இந்த எல்லாவற்றையும் அவர் இந்த நண்பர்கள் குழுவில் கண்டார்.

உலகம் முழுவதும் இருக்கும் நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக பேசிய பிறகு, ராம் திருப்தியுடன் வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

K.Ragavan

26-4-26