Small Story 527.T

சிறுகதை 527: திண்டுக்கல் சந்திப்பு ராம் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தனது நண்பரின் மகன் திருமணத்தில் கலந்து கொள்ள திண்டுக்கலுக்கு வந்தார். வருத்தமாக, அவரது பழைய நண்பர் இப்போது உயிரில் இல்லை. பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பு, இருவரும் மருந்து தொழில்துறையில் பணியாற்றி, திண்டுக்கல் பகுதியை ஒன்றாகச் சுற்றியிருந்தனர். மூன்று வகை இனிப்புகளுடன் கூடிய சுவையான திருமண விருந்தை அனுபவித்த பிறகு, ராம் தனது மனைவி ரோஷனியிடம், “நீ நண்பர்களுடன் பேசிக்கொள். நான் சிறிது நேரத்தில் திரும்பி வருகிறேன்,” என்றார். ரோஷனி ஆச்சரியமாக பார்த்தாள்; ஆனால் எதையும் கேட்கவில்லை. ராம் மெதுவாக அபிராமி சன்னதி தெருவை நோக்கி நடந்தார். நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்தார். அப்போது திடீரென ஒரு இளைஞன் அவரை அணுகினான். “மன்னிக்கவும், ஐயா. கோவிலுக்கு அருகில் இருக்கும் புகழ்பெற்ற லட்சுமி விலாஸ் ஹோட்டல் எங்கே இருக்கிறது என்று சொல்ல முடியுமா?” ராம் அதிர்ச்சியடைந்தார். அவரும் அதே ஹோட்டலைத்தான் தேடிக் கொண்டிருந்தார். “நீங்கள் எங்கு இருந்து வந்தீர்கள்?” என்று ராம் கேட்டார். “நான் அமெரிக்காவில் வசிக்கிறேன். என் உறவினர் திருமணத்திற்காக வந்தேன். இந்த ஹோட்டலைப் பார்க்கவே ஆசைப்பட்டது. என் தாத்தா பார்க்-டேவிஸ் நிறுவனத்தில் மார்க்கெட்டிங் இயக்குநராக ஓய்வு பெற்றவர். அவர் கடந்த ஆண்டு காலமானார். இங்கே வேலை செய்த காலத்தில், இந்த ஹோட்டலில் தான் அடிக்கடி உணவருந்துவார். இதைப் பற்றி பலமுறை கூறியிருக்கிறார். அதனால் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது,” என்றான். ராமின் மனதில் உணர்ச்சி அலை எழுந்தது. “உன் பெயர் என்ன? உன் தாத்தாவின் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டார். “என் பெயர் ஈஸ்வர். என் தாத்தாவின் பெயர் விஸ்வநாதன்.” ராம் பரவசமடைந்தார். விஸ்வநாதன் அவரது நெருங்கிய நண்பரும் பணியாளருமானவர். இளமைக் காலத்தில் திண்டுக்கலில் அவர்கள் சேர்ந்து பல விதலாச்சார்யா திரைப்படங்களை பார்த்திருந்தனர். ஈஸ்வரை பார்த்தபோது, அதே கூர்மையான முகவடிவம், அதே பாசமுள்ள சிரிப்பு — தாத்தாவின் உருவம் அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது. “நானும் மருந்து துறையில் வேலை செய்தவன்,” என்று ராம் மெதுவாகச் சொன்னார். “உன் தாத்தாவும் நானும் மிகவும் நெருங்கியவர்கள்.” இருவரும் லட்சுமி விலாஸ் ஹோட்டலைத் தேடினார்கள். ஆனால் அது கிடைக்கவில்லை. அது வேறு இடத்துக்கு மாற்றப்பட்டிருக்கலாம்; அல்லது காலம் அதை அழித்திருக்கலாம். ஆனால் ஹோட்டலை கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டாலும், ராம் இன்னும் விலைமதிப்பற்ற ஒன்றைக் கண்டுபிடித்திருந்தார் — தனது மறைந்த நண்பருடன் மீண்டும் உயிர்ப்பெற்ற உறவு. இன்னொரு ஆச்சரியம் இருந்தது. ஈஸ்வர் மணமகள் தரப்பைச் சேர்ந்தவர்; ராம் மணமகன் தரப்பிலிருந்து வந்திருந்தார். விதி அவர்களை எதிர்பாராத விதமாக ஒன்று சேர்த்திருந்தது. திருமண மண்டபத்திற்குத் திரும்பிய அவர்கள், ரோஷனியிடம் ஈஸ்வரை அறிமுகப்படுத்தினார் ராம். அந்த சந்திப்பு மிகவும் சிறப்பாகவும், ஏதோ மந்திரமாய் உணரப்பட்டது. அடுத்த நாள், ராம் மற்றும் ரோஷனி திண்டுக்கலை விட்டு பெங்களூருவிற்கு திரும்பினர். பிரியும் முன், ஈஸ்வர் அவர்களை அமெரிக்காவுக்கு வருமாறு அன்புடன் அழைத்தான். லட்சுமி விலாஸ் ஹோட்டலைக் காண முடியவில்லை. ஆனால் அது ஒரு பழைய நட்பை மீண்டும் உயிர்ப்பித்து, புதிய உறவை உருவாக்கியது. ராம் அமைதியாக சிரித்தார். சில இடங்கள் காலத்தால் மறைந்து போகலாம் — ஆனால் நினைவுகளும் உறவுகளும் என்றும் மறையாது. K.Ragavan 20-2-26

Small Story 526.

Small Story 526 The Value of a Good Film Ram, Jagadeesh, and Nandhini arrived at their friend Shashi’s house one pleasant evening. The four friends, all versatile writers who had retired from various professions, had gathered to discuss an important topic close to their hearts — meaningful cinema and the values it could offer to society. Shashi warmly welcomed them into the hall. It was 4:30 p.m., the perfect time for tea and snacks. His wife, Poornima, had lovingly prepared delicious gulab jamun and crispy onion pakodas, served along with hot tea. The friends enjoyed the refreshments while exchanging light-hearted jokes and laughter. After tea, Shashi gently steered the conversation toward the purpose of their meeting. “My dear friends,” he said with a smile, “let us share our thoughts on how we can contribute to bringing good, value-based films to the audience.” Nandhini began, emphasizing that a strong story and meaningful content are the backbone of any successful film. Jagadeesh agreed, adding that producers should encourage young and talented actors and writers who are striving to make a mark. Finally, Ram shared his thoughts. “Friends and fellow writers,” he began thoughtfully, “in any language, story and content are the true heroes of a film. Today, we see many fast-paced action movies flooding the screens. While they entertain, I feel audiences are also longing for films that highlight family bonding, cultural traditions, and moral values.” He continued, “There are many young talents in acting, writing, and filmmaking emerging from small platforms and digital screens. Their creativity deserves recognition and support. Producers with good vision and positive thinking must come forward to encourage these young directors — especially those trained in reputed acting and film institutes in Bengaluru and across the country.” The room fell silent for a moment as everyone reflected on his words. They all felt that meaningful cinema could indeed bring positive change to society. After spending ninety productive minutes together, the friends thanked Shashi and Poornima for their warm hospitality and departed with renewed enthusiasm. All of them agreed that Ram’s ideas, if put into action, could inspire films filled with values and purpose. They left with hope in their hearts — determined to contribute to a new wave of meaningful cinema. K.Ragavan 19-2-26

Small Story 526T

சிறுகதை 526 ஒரு நல்ல திரைப்படத்தின் மதிப்பு ராம், ஜகதீஷ் மற்றும் நந்தினி ஒரு இனிய மாலை நேரத்தில் தங்களின் நண்பர் சஷியின் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். பல்வேறு தொழில்களில் இருந்து ஓய்வு பெற்றிருந்த இந்த நால்வரும் திறமையான எழுத்தாளர்கள். சமுதாயத்திற்கு நல்ல மதிப்புகளை அளிக்கக்கூடிய அர்த்தமுள்ள திரைப்படங்கள் குறித்து ஆலோசிக்க அவர்கள் ஒன்று கூடியிருந்தனர். சஷி அவர்களை அன்புடன் வரவேற்று மண்டபத்தில் அமரச் செய்தார். மாலை 4.30 மணி — தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டிக்கு ஏற்ற நேரம். அவரது மனைவி பூர்ணிமா அன்புடன் தயாரித்த சுவையான குலாப் ஜாமூன் மற்றும் முறுகலான வெங்காயப் பஜ்ஜி, சூடான தேநீருடன் பரிமாறப்பட்டன. நண்பர்கள் சிரிப்பும் நகைச்சுவையும் கலந்து அவற்றை ரசித்தனர். தேநீர் முடிந்ததும், சந்திப்பின் நோக்கத்தை சஷி மெதுவாக உரையாடலுக்கு கொண்டு வந்தார். “என் அன்பு நண்பர்களே,” என்று அவர் சிரித்தபடி கூறினார், “நல்ல மதிப்புகளைக் கொண்ட திரைப்படங்களை பார்வையாளர்களுக்கு கொண்டு வர நாம் எவ்வாறு பங்களிக்கலாம் என்பதில் நமது கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொள்வோம்.” நந்தினி முதலில் பேசினார். வலுவான கதை மற்றும் அர்த்தமுள்ள உள்ளடக்கம் தான் எந்த திரைப்படத்தின் வெற்றிக்கும் முதுகெலும்பு என்று அவர் வலியுறுத்தினார். ஜகதீஷ் அதற்கு இணங்கி, தங்களை நிரூபிக்க முயற்சிக்கும் இளம் திறமையான நடிகர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்களை தயாரிப்பாளர்கள் ஊக்குவிக்க வேண்டும் என்றார். இறுதியாக ராம் தனது கருத்துகளை பகிர்ந்தார். “நண்பர்களும் சக எழுத்தாளர்களும்,” என்று சிந்தனையுடன் தொடங்கினார், “எந்த மொழியிலான திரைப்படமாக இருந்தாலும், கதை மற்றும் உள்ளடக்கமே அதன் உண்மையான நாயகர்கள். இன்று வேகமான சண்டைக் காட்சிகள் நிறைந்த பல திரைப்படங்கள் வெளியாகின்றன. அவை பொழுதுபோக்கை அளித்தாலும், குடும்ப பிணைப்பு, பண்பாட்டு மரபுகள், மற்றும் நெறிமுறைகள் போன்ற மதிப்புகளை எடுத்துரைக்கும் படங்களை மக்கள் ஏங்குகின்றனர் என்று நான் உணர்கிறேன்.” அவர் தொடர்ந்து, “நடிப்பு, எழுத்து மற்றும் திரைப்படத் தயாரிப்பு துறைகளில் பல இளம் திறமைகள் சிறிய தளங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் ஊடகங்களில் இருந்து உருவாகின்றனர். அவர்களின் படைப்பாற்றலுக்கு அங்கீகாரமும் ஆதரவும் கிடைக்க வேண்டும். நல்ல பார்வையும் நேர்மறை சிந்தனையும் கொண்ட தயாரிப்பாளர்கள் முன்னுக்கு வந்து இளம் இயக்குநர்களை ஊக்குவிக்க வேண்டும் — குறிப்பாக பெங்களூரு மற்றும் நாட்டின் பல பகுதிகளில் உள்ள புகழ்பெற்ற நடிப்பு மற்றும் திரைப்படக் கல்வி நிறுவனங்களில் பயின்றவர்களை,” என்றார். அவரது வார்த்தைகள் அனைவரையும் சில நொடிகள் அமைதியாகச் சிந்திக்க வைத்தன. அர்த்தமுள்ள திரைப்படங்கள் சமூகத்தில் நேர்மறையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்ற நம்பிக்கை அவர்களுக்குள் உருவானது. தொண்ணூறு நிமிடங்கள் பயனுள்ளதாகக் கழித்த பிறகு, நண்பர்கள் சஷி மற்றும் பூர்ணிமாவுக்கு அவர்களின் அன்பான விருந்தோம்பலுக்கு நன்றி தெரிவித்து பிரிந்தனர். ராமின் யோசனைகள் செயல்படுத்தப்பட்டால், மதிப்பும் நோக்கமும் நிறைந்த திரைப்படங்களுக்கு அது ஊக்கமாக அமையும் என்று அனைவரும் ஒருமனதாக ஏற்றுக்கொண்டனர். புதிய அர்த்தமுள்ள திரைப்பட அலைக்கு தங்களால் இயன்ற பங்களிப்பை செய்ய உறுதியுடன், நம்பிக்கையுடன் அவர்கள் பிரிந்தனர். K.Ragavan 19-2-26

Small Story 525.

Small Story 525 A Birthday Coincidence Vasanthy called her father, Krishnan, who had traveled to Florida in the United States to visit her brother. Her voice carried excitement and pride. “Appa, I have good news!” she began. She told him about her recent promotion at work—she had been elevated as Branch In-Charge at the publishing company where she worked. Along with her professional success, she shared something even closer to her heart. Being deeply interested in social issues and passionate about writing, she had just completed her latest novel. “It has exactly 525 pages!” she said happily. “And guess what? The company is interested in publishing it.” Krishnan put the call on speaker so his wife, Pankajam, could hear. Both of them were overjoyed. “Five hundred and twenty-five pages?” Pankajam asked with curiosity. “How did you arrive at that number?” Vasanthy laughed softly. “I don’t know, Amma. When I finished writing and checked the final draft, it came to 525 pages. I just feel lucky because my date of birth is on the 12th… and somehow this number feels special.” Pankajam smiled. “We don’t really believe in predictions or astrology, but such coincidences are always delightful.” Krishnan whispered proudly, “This is a great achievement, dear Vasanthy. We will surely return home in time for the book release. We want to be there beside you.” That day, happiness filled their hearts in every possible way. For Krishnan, Pankajam, and Vasanthy, it was not just about the number 525. It was about hard work, dreams coming true, and the joy of sharing success with family. Their happiness was truly unlimited. K.Ragavan 18-2-26

Small Story 525.T

சிறுகதை 525 ஒரு பிறந்தநாள் சம்பவம் வசந்தி தனது தந்தை கிருஷ்ணனை தொலைபேசியில் அழைத்தாள். அவர் அமெரிக்காவின் புளோரிடா மாநிலத்திற்கு தனது மகனைச் சந்திக்கப் பயணம் செய்திருந்தார். அவளது குரலில் உற்சாகமும் பெருமையும் பொங்கியது. “அப்பா, எனக்கு ஒரு நல்ல செய்தி இருக்கிறது!” என்று அவள் தொடங்கினாள். தன் பணியிடத்தில் கிடைத்த பதவி உயர்வைப் பற்றி அவள் கூறினாள் — அவள் வேலை செய்த பதிப்பக நிறுவனத்தில் கிளை பொறுப்பாளராக உயர்த்தப்பட்டிருந்தாள். தொழில்வாழ்க்கை வெற்றியுடன் சேர்ந்து, அவளுக்கு மிகவும் நெருக்கமான இன்னொரு விஷயத்தையும் பகிர்ந்தாள். சமூகப் பிரச்சினைகளில் ஆழ்ந்த ஆர்வம் கொண்டதும், எழுதுவதில் மிகுந்த விருப்பம் கொண்டதும் ஆன அவள், தன்னுடைய சமீபத்திய நாவலை இப்போதுதான் முடித்திருந்தாள். “அது சரியாக 525 பக்கங்கள்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னாள். “மேலும் தெரியுமா? அதை வெளியிட நிறுவனம் ஆர்வம் காட்டுகிறது.” கிருஷ்ணன் அந்த அழைப்பை ஸ்பீக்கரில் வைத்தார்; அவன் மனைவி பங்கஜமும் கேட்கும்படி. இருவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். “ஐந்நூற்று இருபத்தைந்து பக்கங்களா?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டாள் பங்கஜம். “அந்த எண்ணிக்கையை எப்படி தீர்மானித்தாய்?” வசந்தி மெதுவாக சிரித்தாள். “எனக்கே தெரியவில்லை, அம்மா. எழுதித் முடித்து இறுதி பிரதியை பார்த்தபோது 525 பக்கங்கள் வந்தது. என் பிறந்த தேதி 12-ஆம் தேதி… ஏதோ இந்த எண் எனக்கு சிறப்பாக தோன்றுகிறது.” பங்கஜம் புன்னகைத்தாள். “நாம் ஜோதிடம் அல்லது கணிப்புகளில் நம்பிக்கை வைப்பதில்லை. ஆனால் இப்படிப்பட்ட சம்பவச் சேர்க்கைகள் எப்போதும் இனிமையாகவே இருக்கும்.” கிருஷ்ணன் பெருமையுடன் மெதுவாகச் சொன்னார், “இது மிகப் பெரிய சாதனை, வசந்தி. புத்தக வெளியீட்டு விழாவிற்கு நாங்கள் நிச்சயமாக நேரத்தில் வந்து விடுவோம். உன் பக்கத்தில் நின்றிருக்க விரும்புகிறோம்.” அன்று அவர்கள் மனங்களில் எல்லா விதத்திலும் மகிழ்ச்சி நிரம்பியது. கிருஷ்ணன், பங்கஜம், வசந்தி — இவர்களுக்கு அது 525 என்ற எண்ணைப் பற்றியது மட்டும் அல்ல. அது கடின உழைப்பைப் பற்றியது, கனவுகள் நனவாகியது பற்றியது, குடும்பத்துடன் வெற்றியைப் பகிர்ந்த மகிழ்ச்சியைப் பற்றியது. அவர்களின் மகிழ்ச்சி உண்மையிலேயே அளவற்றதாக இருந்தது. கே. ராகவன் 18-2-26

Small Story524.

Small Story 524 Destined to Meet Again Nirmala never expected to meet Arun at the Bangalore City railway station. A year ago, he had come to her house in Chennai as a prospective groom—and had rejected her. Now, as she arrived in Bangalore to attend a wedding, she noticed a handsome man smiling at her. It was Arun. For a moment, both were surprised. Then Nirmala smiled politely. “What a pleasant surprise to see you here!” Arun said warmly. “I came to receive a guest, but he cancelled at the last minute. Where are you headed?” “To Jayanagar,” Nirmala replied. “I’ll take a cab.” “I live in Jayanagar too,” Arun said quickly. “Please come with me. I’ll drop you.” Nirmala hesitated. After all, he had once refused to marry her. But not wanting to seem rude, she agreed and followed him to his car. As they drove, Arun asked, “Are you here for work?” “Yes. I recently joined an IT company. I’ll be reporting to their branch office here from tomorrow.” “Congratulations! Do you have family in Jayanagar?” “No, the company has provided accommodation.” When they reached her place, Arun smiled. “This is your house? I stay just a few houses away.” Nirmala thanked him and was about to leave when he said, “If you don’t mind, please come to my house this evening for tea.” He handed her his card and asked her to call before coming. That evening, Nirmala visited his house. Arun welcomed her and introduced his sister, Niraja. After tea and snacks, Arun spoke softly. “Today is the same day I visited your home last year,” he said. “I rejected the proposal for a reason. My parents were in the U.S. visiting my elder brother. That very day, my brother met with an accident. My parents felt it was a bad sign and asked me not to proceed.” Nirmala listened quietly. Niraja gently added, “At that time, perhaps it was God’s will. But now, if you are not married, would you consider my brother again? He has always felt bad about that day.” Arun continued, “My parents later realized we had rejected a very sweet girl. Just yesterday, my father called and said if you are still unmarried, I should try to contact you. I didn’t know how to reach you—and today, by God’s grace, I met you.” Nirmala was overwhelmed. She had postponed her marriage earlier, unsure of her future. Now, everything seemed to fall into place. Three months later, with the blessings of both families, Arun and Nirmala were married in a grand auditorium in Bangalore. Truly, they were destined to meet again. Sometimes, what seems like rejection is only a delay in God’s perfect plan. K.Ragavan 17-2-26

Small Story 524.T

சிறுகதை 524 மீண்டும் சந்திக்க விதிக்கப்பட்டவர்கள் நிர்மலா, பெங்களூரு நகர ரயில் நிலையத்தில் அருணை மீண்டும் சந்திப்பேன் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு, அவர் சென்னையில் உள்ள அவளது வீட்டிற்கு வரன் பார்க்க வந்திருந்தார் — ஆனால் அவளை நிராகரித்திருந்தார். இப்போது, ஒரு திருமண நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்க பெங்களூரு வந்திருந்த நிர்மலா, தன்னை நோக்கி சிரித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு அழகான இளைஞனை கவனித்தாள். அவர் அருண்தான். ஒரு நிமிடம் இருவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர். பின்னர் நிர்மலா மரியாதையுடன் சிரித்தாள். “இங்கே உங்களைப் பார்க்கும் சந்தோஷம் எவ்வளவு தெரியுமா!” என்று அருண் உஷ்ணமாகச் சொன்னார். “ஒரு விருந்தினரை வரவேற்க வந்தேன். ஆனால் அவர் கடைசி நிமிடத்தில் வர முடியாது என்று சொன்னார். நீங்கள் எங்கே போகிறீர்கள்?” “ஜெயநகருக்கு,” என்றாள் நிர்மலா. “நான் ஒரு காப் எடுத்துக் கொள்கிறேன்.” “நானும் ஜெயநகரில்தான் வசிக்கிறேன்,” என்று அருண் உடனே சொன்னார். “தயவு செய்து என்னுடன் வாருங்கள். நான் உங்களை விட்டுச் செல்கிறேன்.” நிர்மலா சிறிது தயங்கினாள். ஏனெனில், ஒருகாலத்தில் அவர் தான் அவளை திருமணம் செய்ய மறுத்திருந்தார். இருந்தாலும் மரியாதைக்காக சம்மதித்து, அவரது காரை நோக்கி சென்றாள். பயணத்தின் போது அருண் கேட்டார்: “நீங்கள் இங்கே வேலைக்காக வந்திருக்கிறீர்களா?” “ஆம். சமீபத்தில் ஒரு ஐ.டி நிறுவனத்தில் சேர்ந்தேன். நாளை முதல் இங்குள்ள கிளை அலுவலகத்தில் பணியில் சேர இருக்கிறேன்.” “வாழ்த்துகள்! ஜெயநகரில் உங்களுக்கு உறவினர்கள் இருக்கிறார்களா?” “இல்லை. நிறுவனம் தங்கும் வசதியை ஏற்பாடு செய்துள்ளது.” அவர்கள் அவள் தங்கும் இடத்துக்கு வந்தபோது, அருண் சிரித்தபடி, “இதுதானா உங்கள் வீடு? நான் சில வீடுகள் தள்ளியே இருக்கிறேன்,” என்றார். நிர்மலா நன்றி கூறி செல்ல முயன்றபோது, “உங்களுக்கு விருப்பமிருந்தால், இன்று மாலை என் வீட்டிற்கு தேநீர் குடிக்க வாருங்கள்,” என்று அழைத்தார். தனது விசிட்டிங் கார்டை கொடுத்து, வருவதற்கு முன் அழைக்கச் சொன்னார். அன்றைய மாலை நிர்மலா அவரது வீட்டிற்கு சென்றாள். அருண் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்று, தனது சகோதரி நிராஜாவை அறிமுகப்படுத்தினார். தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டி முடிந்தபின், அருண் மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தார். “இன்று, நான் உங்கள் வீட்டிற்கு வந்த அதே நாள்,” என்றார். “அன்று நான் அந்த தொடர்பை நிராகரித்ததற்குக் காரணம் இருந்தது. என் பெற்றோர் அமெரிக்காவில், என் அண்ணனைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தார்கள். அதே நாளில், என் அண்ணன் விபத்தில் சிக்கினார். அது நல்ல அறிகுறி அல்ல என்று எண்ணி, அந்த உறவை முன்னேற்ற வேண்டாம் என்று அவர்கள் கூறினர்.” நிர்மலா அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். நிராஜா மெதுவாகச் சொன்னாள்: “அப்போது அது கடவுளின் எண்ணம் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இப்போது நீங்கள் திருமணம் ஆகாமல் இருந்தால், என் அண்ணனை மறுபடியும் யோசிப்பீர்களா? அந்த நாள் பற்றி அவர் எப்போதும் வருத்தப்பட்டார்.” அருண் தொடர்ந்தார்: “பிறகு, நாம் ஒரு நல்ல பெண்ணை நிராகரித்தோம் என்று என் பெற்றோர் உணர்ந்தார்கள். நேற்றுதான் என் அப்பா அழைத்து, நீங்கள் இன்னும் திருமணம் ஆகாமல் இருந்தால் உங்களைத் தொடர்பு கொள்ளச் சொன்னார். எப்படி தொடர்பு கொள்வது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இன்று, கடவுளின் அருளால், உங்களை சந்தித்தேன்.” நிர்மலா மனம் நெகிழ்ந்தாள். தனது எதிர்காலம் குறித்து தெளிவில்லாமல் இருந்ததால், முன்பு திருமணத்தை தள்ளிப் போட்டிருந்தாள். இப்போது எல்லாம் சரியான நேரத்தில் அமைந்தது போல தோன்றியது. மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, இரு குடும்பங்களின் ஆசீர்வாதத்துடன், பெங்களூரில் உள்ள ஒரு பெரிய மண்டபத்தில் அருண் மற்றும் நிர்மலா திருமணம் செய்து கொண்டனர். உண்மையிலேயே அவர்கள் மீண்டும் சந்திக்க விதிக்கப்பட்டவர்கள். சில நேரங்களில், நிராகரிப்பு என்பது தோல்வி அல்ல — அது கடவுளின் சரியான நேரத்திற்கான ஒரு தாமதம் மட்டுமே. K.Ragavan 17-2-26