Small Story 599.

 

Small Story 599: 

The Jackfruit Grandpa

Kalyan returned home from college and said to his mother, “Mummy, I think Grandpa has come from our native place.”

Seetha smiled and asked, “How do you know? He has gone upstairs to meet his friend Mahadevappa.”

Kalyan replied, “I know Grandpa has come because I can smell our farm’s jackfruit. Every season he brings it, and today I smelled it again.”

Seetha laughed softly. “I appreciate your sense of smell—you are the favorite jackfruit boy in our house,” she said.

Just then, Kousik came out of his room and said, “I too like our farm’s jackfruit.”

Seetha explained, “Your dad takes special interest every season. He sends a few fruits by courier and brings some himself. Then he distributes them to his old bank friends, people in our apartment, and others outside. It has been his routine for years.”

Meanwhile, Grandpa Ram entered the house. Kalyan greeted him warmly, and Grandpa hugged him. “You must get good marks in your final-year exams,” he said.

“Sure, Grandpa. With your blessings—and my favorite jackfruit—I will secure a top rank,” Kalyan replied confidently.

After some time, they all had lunch together. Soon, Kalyan’s grandmother called from Chennarayapatna.

“Hello, Kalyan! Did you like the jackfruit? Grandpa was telling me for the past week that he would bring it for you. I am coming there the day after tomorrow to stay with you for a month in Jayanagar. I also want to visit the new malls and the Tirumalagiri temple.”

“I’m waiting for you eagerly, Grandma,” Kalyan replied happily.

After a delicious lunch and some tasty jackfruit halwa prepared by Seetha, Grandpa Ram and Kalyan sat down together to play carrom, enjoying their special time as always.

 K. Ragavan

Small Story 599.T

 சிறுகதை 599:

பலாப்பழ தாத்தா

கல்யாண் கல்லூரியில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்து தன் அம்மாவிடம்,

“அம்மா, நம்ம ஊரிலிருந்து தாத்தா வந்திருக்கிறார் போல,” என்றான்.

சீதா சிரித்தபடி, “உனக்கு எப்படி தெரியும்? அவர் மேலே மகாதேவப்பாவை பார்க்கப் போயிருக்கிறார்,” என்று கேட்டாள்.

அதற்கு கல்யாண், “தாத்தா வந்திருக்கிறார் எனக்கு தெரியும், ஏனெனில் நம்ம பண்ணையின் பலாப்பழத்தின் மணம் வருகிறது. ஒவ்வொரு சீசனிலும் அவர் அதை கொண்டு வருவார். இன்று அந்த மணம் மீண்டும் வந்தது,” என்றான்.

சீதா மெதுவாக சிரித்து, “உன் மணத்தை உணரும் திறமைக்கு பாராட்டு—நம்ம வீட்டில் நீயே பலாப்பழ ரசிகன்,” என்றாள்.

அந்த சமயம் கௌசிக் தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்து, “நானும் நம்ம பண்ணை பலாப்பழத்தை விரும்புகிறேன்,” என்றான்.

சீதா விளக்கமாக கூறினாள்:

“உன் அப்பா ஒவ்வொரு சீசனிலும் இதற்காக சிறப்பு கவனம் செலுத்துவார். சில பழங்களை கூரியரில் அனுப்புவார், சிலவற்றை தானே கொண்டு வருவார். பிறகு தனது பழைய வங்கி நண்பர்கள், நம்ம அபார்ட்மென்ட் மக்களும், மற்றவர்களுக்கும் பகிர்ந்து கொடுப்பார். இது பல ஆண்டுகளாக அவர் செய்து வரும் பழக்கம்.”

அந்த நேரத்தில் தாத்தா ராம் வீட்டுக்குள் வந்தார். கல்யாண் அவரை அன்புடன் வரவேற்றான், தாத்தா அவனை கட்டிப்பிடித்தார்.

“நீ இறுதி ஆண்டு தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுக்க வேண்டும்,” என்றார்.

“கண்டிப்பாக தாத்தா! உங்கள் ஆசீர்வாதமும், எனக்கு பிடித்த பலாப்பழமும் இருந்தால், நான் முதல் ரேங்க் பெறுவேன்,” என்று கல்யாண் நம்பிக்கையுடன் பதிலளித்தான்.

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து மதிய உணவு சாப்பிட்டனர். அதற்குப் பிறகு, சென்னராயப்பட்டணத்தில் இருந்த பாட்டி அழைத்தார்.

“ஹலோ கல்யாண்! பலாப்பழம் பிடித்ததா? கடந்த வாரம் முழுக்க தாத்தா அதை உனக்காக கொண்டு வரப்போகிறேன் என்று சொன்னார். நான் நாளை மறுநாள் ஜெயநகரில் ஒரு மாதம் தங்க வருகிறேன். புதிய மால்களையும், திருமல்கிரி கோவிலையும் பார்க்க ஆசை,” என்றார்.

“நான்  ungalukakaஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன் பாட்டி,” என்று கல்யாண் மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான்.

சுவையான மதிய உணவும், சீதா செய்த பலாப்பழ ஹல்வாவும் சாப்பிட்ட பிறகு, தாத்தா ராம் மற்றும் கல்யாண் வழக்கம்போல Caram விளையாட அமர்ந்து, அவர்களின் சிறப்பு நேரத்தை மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தனர்.

K.Ragavan

Small Story598.

 Small Story 598.

The Marathon Misunderstanding

Arun stood alone on the ground, feeling upset. The 8 km marathon was about to begin, yet none of his friends had arrived. His close friends—Basavaraj, Vijay, and Nagaraj—were always punctual participants. Their absence, and the lack of any communication, made Arun uneasy.

Just then, Rekha appeared and greeted him, “Hey Arun, you’ve forgotten to go to the award ceremony in the auditorium. Your friends are getting prizes there!”

Suddenly, Arun remembered the function mentioned in the invitation. He rushed to the auditorium, where a huge crowd had gathered. The speaker invited everyone to honor the previous marathon winners. One by one, the awards were distributed.

The announcer then made an important statement: “This time, the marathon will start at 8 a.m. in September to avoid the hot sun.”

Arun realized he had completely forgotten this detail from the invitation. After congratulating his three friends and the other winners, they all headed toward the venue together.

On the way, Basavaraj smiled and said, “Hey buddy, you forgot that you came first last time!”

Arun nodded and replied, “True, buddy. I was so excited about participating this year that I was only focused on the race. I was aiming for recognition again.”

After the one-and-a-half-hour program, they began heading home. Before leaving, Basavaraj whispered, “I appreciate your spirit. Your focus on the marathon brought you straight to the ground first—and then to the ceremony.”

The other friends nodded in agreement, smiling at Arun’s dedication.

K.Ragavan

Small Story 598.T

 

சிறுகதை 598

மரத்தான் தவறான புரிதல்

அருண் மைதானத்தில் தனியாக நின்று வருத்தமாக இருந்தான். 8 கி.மீ மரத்தான் தொடங்கப் போகிறது, ஆனால் அவன் நண்பர்களில் யாரும் இன்னும் வரவில்லை. அவன் நெருங்கிய நண்பர்கள்—பசவராஜ், விஜய், மற்றும் நாகராஜ்—எப்போதும் நேரத்திற்கு வருபவர்கள். அவர்களின் வருகை இல்லாமலும், எந்த தகவலும் இல்லாமலும் இருந்தது அருணை கவலையடையச் செய்தது.

அந்த சமயத்தில், ரேகா வந்து அவனை வரவேற்று, “ஹே அருண், நீ விருது வழங்கும் விழாவிற்கு ஆடிட்டோரியத்தில் போக மறந்துவிட்டாய். உன் நண்பர்கள் அங்கே பரிசு வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்!” என்றாள்.

அப்போது அருணுக்கு அழைப்பிதழில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த நிகழ்ச்சி நினைவுக்கு வந்தது. அவன் விரைவாக ஆடிட்டோரியத்திற்குச் சென்றான். அங்கே பெரிய கூட்டம் ஒன்று கூடியிருந்தது. மேடையில் இருந்த பேச்சாளர், முந்தைய மரத்தான் வெற்றியாளர்களை கௌரவிக்க அனைவரையும் அழைத்தார். ஒவ்வொருவருக்கும் விருதுகள் வழங்கப்பட்டன.

பின்னர் அறிவிப்பாளர் முக்கியமான ஒரு தகவலை அறிவித்தார்: “இந்த முறை, கடும் வெயிலை தவிர்க்க, மரத்தான் செப்டம்பர் மாதத்தில் காலை 8 மணிக்கு தொடங்கும்.”

அருண் இந்த விவரத்தை அழைப்பிதழில் இருந்தும் முழுமையாக மறந்துவிட்டதை உணர்ந்தான். தனது மூன்று நண்பர்களையும் மற்ற வெற்றியாளர்களையும் வாழ்த்திய பிறகு, அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து நிகழ்வு நடைபெறும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

பாதையில், பசவராஜ் சிரித்துக்கொண்டு, “ஏய் நண்பா, கடந்த முறை நீ முதலிடம் பெற்றதை மறந்துவிட்டாயே!” என்றான்.

அருண் தலையசைத்து, “ஆம் நண்பா. இந்த வருடம் பங்கேற்கும் ஆர்வத்தில் நான் முழுக்க போட்டியிலேயே கவனம் செலுத்தினேன். மீண்டும் அங்கீகாரம் பெறவே நினைத்தேன்,” என்று பதிலளித்தான்.

ஒரு மணி நேரமும் அரை மணிநேரமும் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு, அவர்கள் வீடு திரும்பத் தொடங்கினர். செல்லும் முன், பசவராஜ் மெதுவாக, “உன் உற்சாகம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. மரத்தான் மீது உன் கவனம் முதலில் உன்னை மைதானத்திற்கும், பின்னர் விழாவிற்கும் கொண்டு வந்தது,” என்று சொன்னான்.

மற்ற நண்பர்களும் சம்மதமாக தலை அசைத்து, அருணின் அர்ப்பணிப்பை பாராட்டினர்.

கே. ராகவன்

2-5-26

Letter.

Letter Published in The National UAE on 1May 26

I write in reference to Mina Al-Oraibi’s article Opec exit ‘purely a policy move’, UAE energy minister says (April 28): recent remarks from the UAE energy minister regarding his government’s decision to leave Opec and Opec+ appear to reflect a strategic policy shift. This move, which seems only partly in response to the ongoing crisis in the Middle East, invites deeper reflection. Viewed through the lens of evolving geopolitical and economic priorities, this decision aligns with the UAE’s general direction of travel that is based on the idea of bolstering national sovereignty. – K Ragavan, Bengaluru, India

Amazing Viewers.T

 Writing

ராகவன்–Creativity Blogspot பார்வையாளர்கள் கணிசமாக அதிகரிப்பு

நான் என் "Creativity" வலைப்பதிவை 2008ஆம் ஆண்டு தொடங்கினேன் என்று நினைக்கிறேன். ஆரம்ப காலங்களில் தினமும் சுமார் 30 பார்வையாளர்கள்—மாதத்திற்கு 900 பேர்—என்ற அளவில் இருந்தது. அந்த நிலையான ஆதரவு பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்தது. காலப்போக்கில், என் பதிவுகளின் மீது அதிகரித்த ஆர்வத்தை பிரதிபலிப்பதுபோல், பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கையும் மெதுவாக உயர்ந்தது.

இன்று, எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் அளிக்கும் ஒரு செய்தியை பகிர விரும்புகிறேன். இந்த ஏப்ரல் மாதத்தில், என் வலைப்பதிவு மொத்தம் 93,903 பார்வைகளை கடந்துள்ளது—இது இதுவரை நான் அடைந்துள்ள மிக உயர்ந்த எண்ணிக்கையாகும். இந்த முக்கியமான சாதனை எனக்கு மிகுந்த அர்த்தமுள்ளது; மேலும் தொடர்ந்து உருவாக்கவும் பகிரவும் என்னை ஊக்குவிக்கிறது.

என் வலைப்பதிவை தொடர்ந்து பார்வையிடும் அனைத்து வாசகர்களுக்கும் மற்றும் பார்வையாளர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள். உங்கள் நேரம், ஆதரவு, மற்றும் தொடர்ந்து வழங்கும் ஊக்கமே என்னை ஒவ்வொரு பதிவிலும் இன்னும் சிறப்பாக செய்யத் தூண்டுகிறது.

அன்புடன்,

கே. ராகவன்

1-5-26

Amazing Viewers.

 Ragavan-Creativity .Blog spot.Com Viewers Dramatic increase.

I started my creativity blog on Blogspot in 2008, if I remember correctly. In the early days, I had around 30 visitors per day—about 900 per month—and that steady support continued for many years. Over time, the viewership gradually increased, reflecting the growing interest in my content.

Today, I am truly happy and satisfied to share that in April, my blog has crossed 93,903 views—the highest in all these years. This milestone means a lot to me and encourages me to keep creating and sharing.

I sincerely thank all my readers and viewers for taking the time to visit my blog regularly, for your continued support, and for being part of this journey. Your interest and encouragement inspire me to do better with every post.

With Warm Regards,

K.Ragavan

1-5-26