Small Story 642.T

 

சிறுகதை 642

மண்டியாவின் அற்புத பொறியாளர் சின்னசாமி

ஓட்டுநர் ஹோட்டலில் இருந்து வந்து காரை இயக்கத் தொடங்கினார். முந்தைய நாள் தனது சொந்த ஊரான மண்டியாவிற்கு வந்திருந்த சின்னசாமி, தனது பழைய நண்பர் மகாதேவைச் சந்திக்க விரும்பினார். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, மகாதேவ் சில நாட்களுக்கு முன்பே தனது மகனுடன் தங்குவதற்காக அமெரிக்கா சென்றிருந்ததால் அவரைச் சந்திக்க முடியவில்லை.

இருப்பினும், சின்னசாமி தனது பல நண்பர்களைச் சந்தித்து மகிழ்ச்சியாக நேரத்தைச் செலவிட்டார். மேலும் தனது பண்ணை வீட்டிற்குச் சென்று, பெங்களூரில் உள்ள தனது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் வசிக்கும் நண்பர்களுக்கு வழங்குவதற்காக நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட மாம்பழங்களைப் பறித்துக் கொண்டு வந்தார்.

சின்னசாமி அவர்கள் மாநில அரசின் நீர்ப்பாசனத் துறையில் பொறியாளராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். தனது அர்ப்பணிப்பு மற்றும் வெற்றிகரமான நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களால் சிறந்த பெயரைப் பெற்றிருந்தார். அவர் உருவாக்கிய பல திட்டங்கள் இன்றும் விவசாயிகளுக்கும் சமூகங்களுக்கும் பெரும் பயனளித்து வருகின்றன.

பயணத்தின் போது சின்னசாமிக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹலோ, சின்னசாமி சார். நான் நந்தினியின் தோழி சிந்தியா பேசுகிறேன். கடந்த முறை நீங்கள் உங்கள் மகளின் புளோரிடா வீட்டிற்கு வந்தபோது நாம் சந்தித்தோம். என் கணவரின் உறவினரின் திருமணத்திற்காக நான் கடந்த வாரம் பெங்களூருக்கு வந்திருந்தேன். இன்று உங்கள் வீட்டிற்கு வந்தேன். ஆன்ட்டி, நீங்கள் இன்று மதியம் மண்டியாவிலிருந்து திரும்புவீர்கள் என்று சொன்னார். உங்கள் உடல்நலம் எப்படி இருக்கிறது? நான் நாளை வந்து சந்திக்கிறேன். இப்போது வைக்கிறேன். வணக்கம்.”

அழைப்பு முடிந்ததும், புத்திசாலித்தனமும் திறமையும் கொண்ட பத்திரிகையாளர் சிந்தியாவை சின்னசாமி நினைத்துப் பார்த்தார். சிந்தியா அவரது மகள் நந்தினியின் நெருங்கிய தோழி. அவர் வால் ஸ்ட்ரீட் ஜர்னல் பத்திரிகையில் பணியாற்றி வந்தார். தனது கணவரின் குடும்பத் தொடர்புகள் காரணமாக இந்தியாவை மிகவும் நேசித்தார்.

அடுத்த நாள் காலை 11 மணிக்கு சிந்தியா வந்தார். அவர் சாக்லேட்டுகள் நிறைந்த ஒரு பெட்டி, சின்னசாமிக்காக ஒரு அழகான கைக்கடிகாரம் மற்றும் அவரது மனைவி மல்லிகாவிற்காக ஒரு சிறிய பணப்பையை பரிசாகக் கொண்டு வந்தார்.

சிந்தியா, சின்னசாமியின் சிறப்புமிக்க பொறியியல் வாழ்க்கையை மிகவும் மதித்தார். அவரது சொந்த தந்தையும் ஒரு பொறியாளர்தான். அதனால் அந்தத் தொழிலின் மீது அவருக்கு தனிப்பட்ட மரியாதை இருந்தது.

பண்ணை வீட்டிலிருந்து கொண்டுவந்த புதிய மாம்பழங்களும் இனிப்பான அல்வாவும் சேர்ந்து சுவையான மதிய உணவை அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் உண்டனர். அதன் பிறகு, பொறியாளர்கள் மற்றும் அவர்கள் சமூகத்திற்கு வழங்கும் பங்களிப்புகள் குறித்து தாம் எழுதியிருந்த ஒரு கட்டுரையை சிந்தியா சின்னசாமியிடம் காட்டினார்.

அந்தக் கட்டுரையில், சின்னசாமி உருவாக்கிய நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களைப் பற்றி விரிவாக எழுதியிருந்தார். அவை விவசாயிகளுக்கும் சுற்றியுள்ள பகுதிகளுக்கும் எவ்வாறு பெரும் நன்மை செய்தன என்பதையும் அழகாக விளக்கியிருந்தார்.

அதைப் படித்த சின்னசாமி மிகவும் நெகிழ்ந்து போனார். அவர் அன்புடன் சிந்தியாவை அணைத்துக் கொண்டு,

“நன்றி, சிந்தியா,” என்றார்.

புன்னகையுடன் சிந்தியா பதிலளித்தார்:

“மக்களின் வாழ்க்கையை மாற்றும் ஒரு தொழிலைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்று நினைத்தேன். என் தந்தையும் ஒரு பொறியாளர் என்பதால் பொறியியல் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். சமூக சேவையின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக உங்கள் பணியைப் பார்த்தேன்.”

மல்லிகாவும் அந்தக் கட்டுரையை கவனமாக வாசித்தார். தனது கணவரின் சாதனைகள் மிக அழகாக விவரிக்கப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்து அவர் பெருமையடைந்தார்.

மேலும் ஒரு மணி நேரம் மகிழ்ச்சியாக உரையாடிய பிறகு, சிந்தியா புறப்படத் தயாரானார். மல்லிகா பண்ணையில் விளைந்த புதிய மாம்பழங்களை அவருக்காகப் பொட்டலமாகக் கட்டிக் கொடுத்தார். சின்னசாமி, நினைவுப் பரிசாக கிருஷ்ணராஜசாகர் (கே.ஆர்.எஸ்.) அணையின் அழகிய புகைப்படம் ஒன்றை அவருக்கு வழங்கினார்.

அடுத்த நாள் சிந்தியா அமெரிக்காவிற்கு விமானத்தில் புறப்பட்டார். இந்தச் சந்திப்பின் இனிய நினைவுகளை மனதில் சுமந்தபடி விமானத்தின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது அவர் தனக்குத்தானே மெதுவாகச் சொன்னார்:

“அற்புதமான பொறியாளர் சின்னசாமி — மண்டியாவின் பெருமைமிகு மனிதர்.”

– கே. ராகவன்

15-6-26

Tribute to Cinematographer S.Ramachandra 931.

 Tribute to Cinematographer S. Ramachandra

Today, I would like to pay tribute to another versatile and highly respected cinematographer from the Kannada film industry, S. Ramachandra, popularly known as S. Ramachandra. He was renowned for his brilliant visual storytelling, exceptional framing, and artistic cinematography that enriched countless films and television productions.

A graduate of the prestigious Film and Television Institute of India, S. Ramachandra made a remarkable impact on Kannada cinema through his collaborations with acclaimed directors such as Girish Kasaravalli, P. Sheshadri, T. S. Nagabharana, and many others. His work brought depth, realism, and visual elegance to every project he undertook.

His cinematography in the iconic television series Malgudi Days and several landmark films earned widespread appreciation. Films such as Chomana Dudi and many others continue to be remembered for their outstanding visual appeal and technical excellence. Apart from cinematography, he also contributed to television and filmmaking in various capacities, further enriching the industry.

S. Ramachandra's artistry behind the camera inspired generations of filmmakers and cinematographers. Though he is no longer with us, his unforgettable frames, creative vision, and immense contribution to Indian cinema continue to live on. His work remains a benchmark for excellence and a source of inspiration for aspiring artists.

Today, I respectfully pay my tribute to this legendary cinematographer. Though he has departed from this world, his timeless images and cinematic legacy remain forever with us. He will always be remembered as one of the finest visual storytellers of Kannada cinema.

K.Ragavan

15-6-26

Small Story 641.

 Small Story 641.

Encounter with a Flying Surprise

Ram normally started his morning walk at 7:00 a.m. One day, he received a call from his friend, Bhujangarao.

"Today, come to my walking spot and spend some time there for a change," Bhujangarao said.

Ram received the location and found it was only seven minutes away from his usual walking route. Curious, he headed there and joined Bhujangarao, who was already waiting.

"Why did you call me here?" Ram asked.

"I wanted to introduce you to one of your devoted readers," Bhujangarao replied. "He follows your blogs religiously. His name is Sandeep, a pilot working for Air India, and he is also my relative. He'll be here in five minutes."

Ram was passionate about writing and blogging, even while continuing his successful career as an architect with a well-known brand in the field. His wife, Suganya, was a respected dental surgeon with an excellent reputation of her own. Their only son, Kumar, worked in Mumbai for a leading advertising company.

A few minutes later, Sandeep arrived and warmly greeted both Ram and Bhujangarao. He was a handsome, well-mannered young man.

"I have been following your blogs and newspaper columns for years," Sandeep told Ram. "I especially enjoy your articles on Bollywood, old Kannada films, and your tribute columns on legendary artists."

Ram thanked him sincerely.

The three then walked to the nearby Rameswaram Cafe and enjoyed a delicious breakfast together. Sandeep was delighted to meet Ram, who was not only his favorite writer but also his uncle's close friend.

"I would love to meet you more often," Sandeep said.

As they were about to leave, Sandeep invited Ram to his betrothal ceremony scheduled for the following week in Bengaluru.

Ram casually asked about the bride.

"Her name is Preethi," Sandeep replied, sharing a few details about her family.

To Ram's surprise, Preethi was another one of his avid readers.

"That's wonderful!" Ram exclaimed. "Both the bride and groom are my readers. I will certainly attend."

After breakfast, they parted ways. On his way home, Sandeep kindly dropped Ram at his apartment.

When Ram shared the experience with Suganya, she was thrilled.

"My better half met one of his biggest fans today," she said with a smile. "That must have made your day."

Ram nodded happily. He had never expected that an ordinary morning walk would lead to meeting a "flying reader"—a pilot who admired his work.

As he reflected on the pleasant surprise, Ram silently thanked Bhujangarao for arranging such a memorable encounter.

Moral: Genuine writing creates connections that can reach unexpected heights and bring wonderful people into our lives.

K.Ragavan14-6-26

Small Story 641.T

 சிறுகதை 641 – பறக்கும் ரசிகருடன் ஒரு இனிய சந்திப்பு

ராம் வழக்கமாக காலை 7:00 மணிக்கு நடைப்பயிற்சியைத் தொடங்குவார். ஒரு நாள் அவரது நண்பர் புஜங்கராவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“இன்று மாற்றமாக என் நடைப்பயிற்சி இடத்துக்கு வந்து சிறிது நேரம் செலவிடுங்கள்,” என்றார் புஜங்கராவ்.

இடத்தின் விவரத்தைப் பெற்ற ராம், அது தனது வழக்கமான நடைப்பயிற்சி பாதையிலிருந்து ஏழு நிமிட தூரத்தில் மட்டுமே இருப்பதைக் கண்டார். ஆர்வத்துடன் அங்கு சென்று, ஏற்கனவே காத்திருந்த புஜங்கராவுடன் சேர்ந்தார்.

“ஏன் என்னை இங்கே அழைத்தீர்கள்?” என்று ராம் கேட்டார்.

“உங்களுடைய தீவிர வாசகர்களில் ஒருவரை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த விரும்பினேன்,” என்று புஜங்கராவ் பதிலளித்தார். “அவர் உங்கள் வலைப்பதிவுகளை மிகவும் ஆர்வமாகப் படிப்பவர். அவரது பெயர் சந்தீப். ஏர் இந்தியாவில் விமானியாகப் பணிபுரிகிறார். அவர் எனது உறவினரும் கூட. இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களில் வந்துவிடுவார்.”

ராம் தனது கட்டிடக் கலைத் துறையில் புகழ்பெற்ற நிறுவனத்தில் வெற்றிகரமாகப் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தாலும், எழுத்து மற்றும் வலைப்பதிவு எழுதுவதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர். அவரது மனைவி சுகன்யா, சிறந்த பெயர் பெற்ற பல் மருத்துவர். அவர்களின் ஒரே மகன் குமார், மும்பையில் முன்னணி விளம்பர நிறுவனமொன்றில் பணிபுரிந்து வந்தார்.

சில நிமிடங்களில் சந்தீப் வந்து, ராமையும் புஜங்கராவையும் அன்புடன் வணங்கினார். அவர் அழகான தோற்றமும் நல்ல பண்பும் கொண்ட இளைஞர்.

“நான் பல ஆண்டுகளாக உங்கள் வலைப்பதிவுகளையும் பத்திரிகைக் கட்டுரைகளையும் தொடர்ந்து வாசித்து வருகிறேன்,” என்று சந்தீப் ராமிடம் கூறினார். “குறிப்பாக பாலிவுட், பழைய கன்னடத் திரைப்படங்கள் மற்றும் கலை உலகின் ஜாம்பவான்களைப் பற்றிய உங்கள் நினைவஞ்சலி கட்டுரைகள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.”

ராம் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்தார்.

பின்னர் மூவரும் அருகிலிருந்த ராமேஸ்வரம் கஃபேக்கு சென்று சுவையான காலை உணவைச் சேர்ந்து ரசித்தனர். தனது விருப்பமான எழுத்தாளரும், தனது மாமாவின் நெருங்கிய நண்பருமான ராமை நேரில் சந்தித்ததில் சந்தீப் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“உங்களை அடிக்கடி சந்திக்க விரும்புகிறேன்,” என்று சந்தீப் கூறினார்.

புறப்படத் தயாரானபோது, அடுத்த வாரம் பெங்களூருவில் நடைபெறவிருந்த தனது நிச்சயதார்த்த விழாவிற்கு ராமை சந்தீப் அழைத்தார்.

ராம் சாதாரணமாக மணப்பெண்ணைப் பற்றி விசாரித்தார்.

“அவருடைய பெயர் ப்ரீத்தி,” என்று கூறிய சந்தீப், அவரது குடும்பத்தைப் பற்றிய சில விவரங்களையும் பகிர்ந்தார்.

அதைக் கேட்ட ராமுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. ப்ரீத்தியும் அவரது தீவிர வாசகர்களில் ஒருவர்தான்.

“அருமை!” என்று ராம் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். “மணமகனும் மணமகளும் இருவருமே என் வாசகர்கள். நிச்சயமாக நான் விழாவில் கலந்துகொள்வேன்.”

காலை உணவுக்குப் பிறகு அவர்கள் விடைபெற்றனர். வீட்டிற்குத் திரும்பும் வழியில் சந்தீப், ராமை அன்புடன் அவரது அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் இறக்கிவிட்டார்.

இந்த அனுபவத்தை ராம் சுகன்யாவிடம் பகிர்ந்தபோது, அவர் மிகவும் மகிழ்ந்தார்.

“இன்று என் கணவர் அவருடைய மிகப் பெரிய ரசிகர்களில் ஒருவரைச் சந்தித்திருக்கிறார்,” என்று புன்னகையுடன் கூறினார். “அது உங்கள் நாளையே இனிமையாக்கியிருக்கும்.”

ராம் மகிழ்ச்சியுடன் தலையசைத்தார். ஒரு சாதாரண காலை நடைப்பயிற்சி, தனது எழுத்தை நேசிக்கும் ஒரு “பறக்கும் வாசகரை” — அதாவது ஒரு விமானியை — சந்திக்கும் வாய்ப்பைத் தரும் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அந்த இனிய ஆச்சரியத்தை நினைத்தபடி, இவ்வளவு மறக்கமுடியாத சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்த புஜங்கராவுக்கு மனதார நன்றி தெரிவித்தார்.

நீதி:

உண்மையான மனதுடன் எழுதப்படும் எழுத்துக்கள் எதிர்பாராத உயரங்களை எட்டி, அற்புதமான மனிதர்களுடன் அர்த்தமுள்ள உறவுகளை உருவாக்குகின்றன.

கே. ராகவன்

14-6-26

Small Story 640.

 Small Story 640.

Successful Encounter

Ram came running as fast as he could to catch the 5:15 p.m. train at Jayanagar Station, but unfortunately, he missed it. More than missing the train, he was disappointed because he would miss seeing Anuja, whom he had met two days earlier while traveling from Silk Institute.

On that day, Ram had been standing in the train while Anuja was seated. The seat next to her was vacant. He hesitated to sit there, but Anuja smiled and offered him the seat.

She introduced herself.

“I am Anuja, a software engineer. I was working in Chennai and have recently been transferred to Bangalore. I travel to my office in Jayanagar.”

Ram replied, “Nice to meet you. I work in the same company as a Project Manager on the first floor.”

Anuja was pleasantly surprised. She liked Ram’s polite nature and appreciated the respect he had shown by hesitating before sitting beside her. Learning that they worked in the same company made her even happier.

When they reached Jayanagar, they walked to the office together. That evening, they met again and traveled back together. During their journey, Anuja mentioned that she usually caught the 5:15 p.m. train.

Ram admired her simplicity and graceful appearance. In her mid-twenties, Anuja carried herself with confidence and elegance. Ram, twenty-six years old, had a pleasant personality, a good physique, and gentle manners. Over the next two days, they became comfortable with each other, and Ram found himself thinking about her often.

The following morning, Ram met Anuja again at Silk Institute Station. After greeting him warmly, she said, “Yesterday, my parents arranged for me to meet a prospective groom from Chennai. He works in the United States and has come to Bangalore on vacation. I met him at my uncle’s house, where I am staying.”

Although Ram felt disappointed, he remained happy for her as a friend and colleague.

Anuja continued, “When I told him about my company, he immediately asked for your name and phone number. I gave them to him.”

“What is his name?” Ram asked.

“Vijay,” she replied.

Ram was shocked. Vijay was his old classmate from both school and college and had later moved to the United States.

About an hour later, Ram received a phone call.

“Hey, Ram! How are you?” Vijay said cheerfully. “I met the girl my parents wanted me to see. She is beautiful, intelligent, and well-mannered. But I need to tell you something. I already have feelings for a colleague in my office in Nebraska, and she feels the same way about me.”

Vijay continued, “Luckily, I got your number from Anuja. Please tell her that I have already made my decision. I had hoped to meet you, but my company has called me back urgently, and I am leaving this evening. We’ll catch up on a video call later. And Ram, I think you should marry her. Bye for now.”

The call ended.

Ram was deeply moved by Vijay’s honesty and generosity. The fact that Vijay himself had suggested Anuja as a match for him felt like a blessing.

That evening, Ram met Anuja at the station and told her everything. Anuja felt relieved and happy. She admitted that she liked Ram very much. She had agreed to meet Vijay only because of her parents’ wishes, but now the situation had become clear.

Their friendship soon blossomed into love.

Exactly two months later, Ram and Anuja were married in a grand ceremony at the newly built marriage hall near Silk Institute. Their families, friends, and colleagues gathered to celebrate the union that had begun with a simple train journey and a vacant seat.

For Ram and Anuja, what had seemed like an ordinary encounter became the beginning of a beautiful life together.

— K. Ragavan

13-6-26

Small Story 640.T

 சிறுகதை 640

வெற்றிகரமான சந்திப்பு

மாலை 5:15 மணிக்கான ரயிலைப் பிடிக்க, ஜெயநகர் நிலையத்திற்கு ராம் தன்னால் முடிந்தவரை வேகமாக ஓடிவந்தான். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவன் ரயிலைத் தவறவிட்டான். ரயிலைத் தவறவிட்டதற்காக மட்டுமல்ல, இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு சில்க் இன்ஸ்டிடியூட்டிலிருந்து பயணம் செய்தபோது அறிமுகமான அனுஜாவை பார்க்க முடியாமல் போனதாலேயே அவன் அதிகமாக வருத்தமடைந்தான்.

அன்று, ராம் ரயிலில் நின்றுகொண்டு பயணம் செய்துகொண்டிருந்தான். அனுஜா அமர்ந்திருந்தாள். அவளுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த இருக்கை காலியாக இருந்தது. அங்கே அமருவதற்கு ராம் தயங்கினான். அதை கவனித்த அனுஜா புன்னகையுடன் அவனை அமருமாறு அழைத்தாள்.

அவள் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டாள்.

“என் பெயர் அனுஜா. நான் ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர். முன்பு சென்னை அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்தேன். சமீபத்தில் பெங்களூருக்கு பணிமாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளேன். ஜெயநகரில் உள்ள அலுவலகத்திற்குச் செல்ல இந்த ரயிலில் பயணம் செய்கிறேன்,” என்றாள்.

ராம் பதிலளித்தான்:

“உங்களைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி. நானும் அதே நிறுவனத்தில் முதல் மாடியில் திட்ட மேலாளராக (Project Manager) பணிபுரிகிறேன்.”

இதைக் கேட்ட அனுஜாவுக்கு இனிய ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. ராமின் பணிவான குணம் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவளருகில் அமருவதற்கு முன் அவன் காட்டிய மரியாதையையும் அவள் பாராட்டினாள். மேலும், இருவரும் ஒரே நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறார்கள் என்பதை அறிந்ததும் அவள் இன்னும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

ஜெயநகர் வந்ததும், இருவரும் சேர்ந்து அலுவலகத்திற்குச் சென்றனர். அன்று மாலையும் அவர்கள் மீண்டும் சந்தித்து ஒன்றாகத் திரும்பிச் சென்றனர். பயணத்தின் போது அனுஜா, தான் வழக்கமாக மாலை 5:15 மணிக்கான ரயிலில்தான் வருவதாகக் கூறினாள்.

அனுஜாவின் எளிமையும் கம்பீரமான தோற்றமும் ராமை மிகவும் கவர்ந்தன. இருபது வயதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த அவள், தன்னம்பிக்கையுடனும் நேர்த்தியுடனும் நடந்து கொண்டாள். இருபத்தாறு வயதான ராமும் இனிய குணம், நல்ல உடலமைப்பு மற்றும் மென்மையான பழக்கவழக்கங்களைக் கொண்டிருந்தான். அடுத்த இரண்டு நாட்களில், இருவரும் ஒருவருடன் ஒருவர் மிகவும் நெருக்கமாகிப் போனார்கள். ராம் அடிக்கடி அனுஜாவைப் பற்றியே சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

அடுத்த நாள் காலை, சில்க் இன்ஸ்டிடியூட் நிலையத்தில் ராம் மீண்டும் அனுஜாவைச் சந்தித்தான். அவனை அன்புடன் வரவேற்ற பிறகு, அவள் கூறினாள்:

“நேற்று என் பெற்றோர், சென்னையிலிருந்து வந்திருந்த ஒரு வரனைச் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். அவர் அமெரிக்காவில் வேலை செய்கிறார். தற்போது விடுமுறைக்காக பெங்களூருக்கு வந்திருக்கிறார். நான் தங்கியிருக்கும் என் மாமா வீட்டில் அவரைச் சந்தித்தேன்.”

இதைக் கேட்ட ராமுக்கு சிறிது ஏமாற்றமாக இருந்தாலும், ஒரு நண்பராகவும் சக ஊழியராகவும் அவளுக்காக மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

அனுஜா தொடர்ந்து கூறினாள்:

“என் நிறுவனத்தைப் பற்றி அவரிடம் சொன்னபோது, அவர் உடனே உங்கள் பெயரையும் தொலைபேசி எண்ணையும் கேட்டார். நானும் கொடுத்துவிட்டேன்.”

“அவருடைய பெயர் என்ன?” என்று ராம் கேட்டான்.

“விஜய்,” என்று அவள் பதிலளித்தாள்.

அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் ராம் அதிர்ச்சியடைந்தான். விஜய் அவனுடைய பள்ளி மற்றும் கல்லூரி நாட்களின் நெருங்கிய நண்பன். பின்னர் அமெரிக்காவுக்குச் சென்று அங்கேயே குடியேறியிருந்தான்.

சுமார் ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, ராமின் கைபேசி ஒலித்தது.

“ஹாய் ராம்! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று விஜய் உற்சாகமாகக் கேட்டான்.

“என் பெற்றோர் பார்த்த பெண்ணை இன்று சந்தித்தேன். அவள் அழகானவள், புத்திசாலி, நல்ல குணமுள்ளவள். ஆனால் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நான் வேலை செய்யும் நெப்ராஸ்கா அலுவலகத்தில் இருக்கும் ஒரு சக ஊழியரை நான் விரும்புகிறேன். அவளுக்கும் என்னிடம் அதே உணர்வு இருக்கிறது.”

விஜய் தொடர்ந்து சொன்னான்:

“அதிர்ஷ்டவசமாக, அனுஜாவிடம் இருந்து உன் தொலைபேசி எண் கிடைத்தது. நான் ஏற்கனவே என் முடிவை எடுத்துவிட்டேன் என்பதை அவளிடம் நீ சொல்லிவிடு. உன்னை நேரில் சந்திக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் என் நிறுவனம் அவசரமாக என்னை மீண்டும் அழைத்துவிட்டது. இன்று மாலையே நான் புறப்படுகிறேன். பிறகு காணொலி அழைப்பில் பேசிக்கொள்வோம். மேலும் ராம், நீயே அனுஜாவைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன். சரி, பிறகு பேசுவோம். வணக்கம்!”

என்று கூறிவிட்டு அழைப்பை முடித்தான்.

விஜயின் நேர்மையும் பெருந்தன்மையும் ராமின் மனதை மிகவும் நெகிழச் செய்தது. மேலும், அனுஜாவைத் தனக்கான வாழ்க்கைத் துணையாக விஜயே பரிந்துரைத்தது, அவனுக்குப் பெரும் வரமாகத் தோன்றியது.

அன்றைய மாலை, நிலையத்தில் அனுஜாவைச் சந்தித்த ராம், நடந்த அனைத்தையும் அவளிடம் கூறினான். அதைக் கேட்ட அனுஜா நிம்மதியடைந்து மகிழ்ந்தாள்.

“உண்மையைச் சொன்னால், எனக்கும் உங்களை மிகவும் பிடிக்கும்,” என்று அவள் வெட்கத்துடன் ஒப்புக்கொண்டாள்.

“என் பெற்றோரின் விருப்பத்திற்காகத்தான் விஜயைச் சந்திக்க சம்மதித்தேன். இப்போது எல்லாமே தெளிவாகிவிட்டது.”

அவர்களின் நட்பு விரைவில் காதலாக மலர்ந்தது.

சரியாக இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, சில்க் இன்ஸ்டிடியூட்டிற்கு அருகில் புதிதாக கட்டப்பட்ட திருமண மண்டபத்தில், ராம் மற்றும் அனுஜாவின் திருமணம் சிறப்பாக நடைபெற்றது. குடும்பத்தினர், நண்பர்கள் மற்றும் அலுவலக சக ஊழியர்கள் அனைவரும் கலந்து கொண்டு அந்த மகிழ்ச்சியான நிகழ்வைக் கொண்டாடினர்.

ஒரு சாதாரண ரயில் பயணத்திலும், ஒரு காலியான இருக்கையிலும் தொடங்கிய அந்த அறிமுகம், ராம் மற்றும் அனுஜாவின் வாழ்க்கையில் அழகான புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கமாக அமைந்தது.

— கே. ராகவன்

13-6-26

Letter.

 Letter Punlished in The National UAE on 12June26,

Diplomacy,please

I write in reference to David Vujanovic’s article Trump and Iran envoy express optimism over deal (June 9): both sides should remain committed to the agreement and ensure that any ceasefire or peace arrangement is strictly respected. The sooner a lasting deal is reached through peaceful negotiations, the greater the relief, not only for the region but also for the global economy, which has been affected by uncertainty and rising tensions. It is hoped that both parties will continue to engage constructively so that the negotiations can lead to a peaceful and sustainable resolution. – K Ragavan, Bengaluru, India