Small Story 592.

 Small Story 592

Happy Overseas Calls

Ram, after his morning walk, entered his friends’ usual meeting spot. Laxman and Basavanna greeted him warmly.

“Hey Ram, Harish is on the line from the US,” Laxman said, handing over the phone.

“Hello, Harish! How is life in the US? And how is your daughter?” Ram asked.

“Everything is fine, Ram,” Harish replied cheerfully. “I’m enjoying my time here, reconnecting with old friends.”

After a brief chat, Ram passed the phone to others so they could greet Harish. Soon, the group settled down with tea and biscuits, enjoying their usual camaraderie.

A little later, Basavanna received a call from Lawyer Ramesh, who was in Germany. He greeted him warmly, and Ram too wished Ramesh, whispering, “Enjoy your stay.”

Satya smiled and said, “Today we received two overseas calls. It’s wonderful to know they are happy and doing well.”

Laxman nodded and asked Ram, “When are you planning to visit your daughter?”

“Not this year,” Ram replied thoughtfully. “Let the present crisis settle down. Normalcy must return in West Asia, and travelers should feel comfortable flying with their favorite airlines.”

The group had been meeting at the same junction, near a well-known restaurant, for over two and a half decades. Their regular gatherings—even on holidays—kept their bond strong. Ram always admired this closeness and often spoke about it.

“After retirement,” Ram would say, “senior citizens need companionship, mutual respect, and emotional support.” He found all of that in this group.

After chatting happily and connecting with friends across the globe, Ram took leave and headed home with a contented heart.

K.Ragavan

26-4-26

Small Story 592.T

 சிறுகதை 592

மகிழ்ச்சியான வெளிநாட்டு அழைப்புகள்

ராம் தனது காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்து, நண்பர்கள் வழக்கமாக கூடும் இடத்திற்கு வந்தார். லக்ஷ்மண் மற்றும் பசவண்ணா அவரை அன்புடன் வரவேற்றனர்.

“ஹே ராம், ஹரிஷ் அமெரிக்காவில் இருந்து பேசுகிறார்,” என்று லக்ஷ்மண் போனை கொடுத்தார்.

“ஹலோ ஹரிஷ்! அமெரிக்காவில் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது? உங்கள் மகள் எப்படி இருக்கிறார்?” என்று ராம் கேட்டார்.

“எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது ராம்,” என்று ஹரிஷ் மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தார். “இங்கே நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். பழைய நண்பர்களுடன் மீண்டும் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறேன்.”

சில நிமிடங்கள் பேசிய பிறகு, ராம் மற்றவர்களும் ஹரிஷுடன் பேசுவதற்காக போனை கொடுத்தார். விரைவில் அனைவரும் தேநீர் மற்றும் பிஸ்கட் உடன் அமர்ந்து, வழக்கமான நட்புறவை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவித்தனர்.

சிறிது நேரம் கழித்து, பசவண்ணாவுக்கு ஜெர்மனியில் இருந்த வழக்கறிஞர் ரமேஷ் அழைத்தார். அவர் அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். ராமும் “உங்கள் பயணத்தை மகிழ்ச்சியாக அனுபவியுங்கள்” என்று மெதுவாக வாழ்த்தினார்.

சத்யா சிரித்துக்கொண்டு, “இன்று நமக்கு இரண்டு வெளிநாட்டு அழைப்புகள் வந்துள்ளன. அவர்கள் அனைவரும் நலமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருப்பது அறிந்து மிகவும் சந்தோஷமாக உள்ளது,” என்றார்.

லக்ஷ்மண் ராமை நோக்கி, “நீங்கள் உங்கள் மகளை பார்க்க எப்போது செல்லப் போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

“இந்த வருடம் இல்லை,” என்று ராம் சிந்தனையுடன் பதிலளித்தார். “இப்போதைய பிரச்சினைகள் சமாளிக்கப்படட்டும். மேற்கு ஆசியாவில் நிலைமை சாதாரணமாக மாற வேண்டும். பயணிகள் தங்களுக்கு பிடித்த விமான சேவைகளில் நிம்மதியாகப் பயணம் செய்ய வேண்டும்.”

இந்தக் குழு இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அதே சந்திப்பில்—ஒரு பிரபலமான உணவகத்துக்கு அருகில்—தொடர்ந்து சந்தித்து வந்தது. விடுமுறை நாட்களிலும் கூட அவர்கள் சந்திப்பது, அவர்களின் நட்பை இன்னும் வலுப்படுத்தியது. ராம் இந்த நெருக்கத்தை எப்போதும் பாராட்டினார்.

“ஓய்வு பெற்ற பிறகு,” என்று ராம் அடிக்கடி கூறுவார், “மூத்த குடிமக்களுக்கு நட்பு, பரஸ்பர மரியாதை, மற்றும் உணர்ச்சி ஆதரவு மிகவும் அவசியம்.” இந்த எல்லாவற்றையும் அவர் இந்த நண்பர்கள் குழுவில் கண்டார்.

உலகம் முழுவதும் இருக்கும் நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக பேசிய பிறகு, ராம் திருப்தியுடன் வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

K.Ragavan

26-4-26

Small Story 591.

 

சிறுகதை 591

எதிர்பாராத சந்திப்பும் மீண்டும் இணைவும்

மல்லிகா மாலிலிருந்து வெளியே வந்து பார்க்கிங் பகுதியில் தனது காரை நோக்கி நடந்தாள். காரை அடையும் நேரத்தில், “ஹலோ, ஆன்ட்டி! எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று ஒருவர் அழைத்தார்.

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்; கிரீஷ் அங்கே நின்றுக்கொண்டிருந்தான்.

“ஹே, கிரீஷ்! எப்படி இருக்கிறாய்? துபாயிலிருந்து எப்போது திரும்பி வந்தாய்?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“கடந்த வாரம் தான் வந்தேன், ஆன்ட்டி,” என்று அவன் பதிலளித்தான். “மத்திய கிழக்கில் உள்ள நிலைமையின் அசாதாரணத்தால், எங்கள் வகுப்புகள் இப்போது ஆன்லைனில் நடக்கின்றன.”

“ஹரிஷ் எப்படி இருக்கிறார்?”

“அவர் நன்றாக இருக்கிறார். ஒரு முன்னணி ஆடிட் நிறுவனத்தில் சேர்ந்துள்ளார். அடுத்த வாரம் சிங்கப்பூருக்கு கிளம்பப் போகிறார். இன்று அல்லது நாளை எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து செல்லுங்கள்,” என்று மல்லிகா கூறினாள்.

மல்லிகாவும் ராதிகாவும் தங்களது சொந்த ஊரான செங்கோட்டை முதல் நெருங்கிய தோழிகளாக இருந்தனர்; தற்போது சென்னை அண்ணா நகர் பகுதியில் குடியேறியுள்ளனர்.

அன்றைய மாலை, ராதிகா மல்லிகாவிற்கு தொலைபேசியில் அழைத்து, அடுத்த நாள் தேநீருக்கு குடும்பத்துடன் வருமாறு அழைத்தாள்; ஏனெனில் அவளது கணவர் ராம், அதிகாரப்பூர்வ பயணமாக சிட்னிக்கு செல்லவிருந்தார்.

அடுத்த நாள், மல்லிகாவின் குடும்பம், இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ள ராதிகாவின் வீட்டிற்கு சென்றது. அவர்கள் அன்புடன் வரவேற்கப்பட்டனர். ராம், மல்லிகாவின் கணவர் ரவியை வரவேற்றார்; விரைவில் அனைவரும் தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டியுடன் அமர்ந்தனர்.

உரையாடலின் போது, ரவி, ஹரிஷின் சிங்கப்பூர் வேலைக்கு அவர்களை வாழ்த்தினார். பின்னர் உரையாடல் மெதுவாக மேற்கு ஆசியாவில் நடைபெறும் பிரச்சினைக்கு மாறியது.

“இப்போதெல்லாம், குழந்தைகள் பெற்றோருக்கு அருகில் இருப்பது பாதுகாப்பாக இருக்கிறது போலத் தோன்றுகிறது,” என்று ரவி சிந்தனையுடன் கூறினார்.

மல்லிகா தலையசைத்தாள். “அது உண்மை. சமீபத்திய சம்பவங்கள் பெற்றோர்களை அதிகமாக கவலைப்பட வைக்கின்றன. முன்பு மத்திய கிழக்கு மிகவும் பாதுகாப்பான இடமாக கருதப்பட்டது; வீட்டிற்கு வரவும் செல்லவும் எளிதாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது, ஒரே ஒருவரின் செயல்கள் உலகம் முழுவதையும் பாதிக்கிறது போல இருக்கிறது.”

“ஆம், அது சரி,” என்று ராம் அமைதியாக ஒப்புக்கொண்டார்.

இரண்டு மணி நேரம் இனிமையாக கழித்த பிறகு, மல்லிகாவின் குடும்பம் புறப்பட்டுச் சென்றது. அவர்கள் வெளியே வந்தபோது, மாலை குளிர்ந்த காற்று, மரினா கடற்கரையின் அமைதியான அழகை நினைவூட்டியது.

இது இரு குடும்பங்களுக்கும் ஒரு இனிய, நினைவில் நிற்கும் மீண்டும் சந்திப்பு ஆக இருந்தது.

K.Ragavan 

25-4-26

Letter.

 Letter Published in TheNationalUAE on24 April26,

Tribute to an 18-year association

I write in reference The National newspaper’s 18th anniversary. I am delighted to share a proud personal milestone: 18 years of continuous association with this newspaper of record through my letters to the editor and reader contributions. During the course of this journey, close to a thousand letters of mine have been published, reflecting my thoughts, observations and engagement with issues that matter. This achievement means a great deal to me, and I’m truly grateful for the platform that gave my voice a place. Thank you to all my friends and readers for your constant support and encouragement throughout these years. Your motivation has been an important part of this journey. – K Ragavan, Bengaluru,

Small Story 590.

 Small Story 590.

 Election Encounter

Kumaravel reached his house in Madurai  from Theni. He is a bank officer who had gone to Theni on deputation, but he returned home to cast his vote. At 30, he is sincere and honest, and he recently earned a promotion in a nationalised bank.

His parents, Ramaswamy and Pankajam, live in Madurai and have been encouraging him to get married. Kumaravel had postponed marriage to focus on his career, but now he feels settled.

His father warmly welcomed him, and his mother served him breakfast.

“Mom, I had work in the bank last night and left at 6 AM with my friend in his car,” Kumaravel said. “After breakfast, I’ll go to the school where our voter ID is registered and cast my vote.”

Kumaravel and his mother went early to the polling booth and cast their votes. At the school, people stood patiently in long queues, eager to vote.

Kumaravel whispered, “I’m happy to see so many women and youngsters here. It shows their sense of responsibility. Whichever party comes to power, if they govern well and take care of the basic needs of common people, it will be good for everyone.”

After voting, he met his old college mate Nalini on the way. Nalini had once had a quiet affection for him during their college days, but she had waited as Kumaravel focused on his career.

They greeted each other, and Nalini invited him to her home.

“I’ll come later,” Kumaravel replied.

That evening, Nalini came to his house with her parents to formally propose marriage. Both families were happy and agreed to the match. Nalini’s long-held wish was finally fulfilled.

After the wedding date was fixed, Nalini smiled and said, “I hope the election results bring good development to our state.”

They all shared tea together before the families departed, leaving behind a sense of joy and new beginnings.

K.Ragavan

24-4-26

Small Story 590.T

 சிறுகதை 590 

தேர்தல் சந்திப்பு

குமாரவேல் தேனியிலிருந்து Madurai ilஉள்ள தனது வீட்டிற்கு வந்தார். அவர் ஒரு தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கியில் பணிபுரியும் அதிகாரி. தேனியில் தற்காலிக பணியிட மாற்றத்தில் இருந்த அவர், வாக்களிக்கத் தனது ஊருக்கு திரும்பி வந்தார். 30 வயதான அவர் நேர்மையும் உழைப்பும் கொண்டவர்; சமீபத்தில் வங்கியில் பதவி உயர்வு பெற்றிருந்தார்.

அவரது பெற்றோர் ராமசாமி மற்றும் பங்கஜம் Maduraiல் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் குமாரவேலை திருமணம் செய்து கொள்ள ஊக்குவித்து வந்தனர். வேலைக்காக இதுவரை திருமணத்தைத் தள்ளிப்போட்டிருந்த குமாரவேல், இப்போது தன்னுடைய வாழ்க்கை நிலையாகிவிட்டதாக உணர்ந்தார்.

அவரது தந்தை அவரை அன்புடன் வரவேற்றார்; தாய் சாப்பாடு பரிமாறினார்.

“அம்மா, நேற்று இரவு வங்கியில் வேலை இருந்தது. இன்று காலை 6 மணிக்கு நண்பருடன் காரில் கிளம்பினேன்,” என்றார் குமாரவேல். “காலை உணவுக்குப் பிறகு நம்முடைய வாக்குச்சாவடி இருக்கும் பள்ளிக்குச் சென்று வாக்களிக்கப் போகிறேன்.”

குமாரவேலும் அவரது தாயும் காலையிலேயே வாக்குச்சாவடிக்கு சென்று தங்களது வாக்குகளை பதிவு செய்தனர். அங்கு மக்கள் நீண்ட வரிசையில் பொறுமையாக நின்று வாக்களிக்கக் காத்திருந்தனர்.

“இவ்வளவு பெண்களும் இளைஞர்களும் வந்து வாக்களிப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது,” என்று குமாரவேல் மெதுவாகச் சொன்னார். “எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும், அவர்கள் நன்றாக ஆட்சி செய்து சாதாரண மக்களின் அடிப்படை தேவைகளை கவனித்தால், எல்லோருக்கும் நல்லது தான்.”

வாக்களித்த பிறகு, வீட்டிற்கு வரும் வழியில் தனது பழைய கல்லூரி தோழி நளினியை சந்தித்தார். கல்லூரி நாட்களில் நளினிக்கு குமாரவேலிடம் அமைதியான பாசம் இருந்தது; ஆனால் அவர் தனது தொழிலில் கவனம் செலுத்தியதால், அவள் காத்திருந்தாள்.

இருவரும் நன்றாக பேசிக் கொண்டனர். நளினி தனது வீட்டிற்கு வருமாறு அழைத்தாள்.

“பிறகு வருகிறேன்,” என்று குமாரவேல் பதிலளித்தார்.

அன்றைய மாலை, நளினி தனது பெற்றோருடன் குமாரவேலின் வீட்டிற்கு வந்து முறையாக திருமண பேச்சு நடத்தினர். இரு குடும்பங்களும் மகிழ்ச்சியுடன் இந்த இணைப்பை ஏற்றுக்கொண்டனர். நளினியின் நீண்ட நாள் விருப்பம் இறுதியாக நிறைவேறியது.

திருமண தேதி நிச்சயிக்கப்பட்ட பிறகு, நளினி சிரித்துக் கொண்டு, “இந்த தேர்தல் முடிவுகள் நம் மாநிலத்திற்கு நல்ல முன்னேற்றத்தை கொண்டு வரட்டும்,” என்றாள்.

அனைவரும் சேர்ந்து தேநீர் அருந்தி மகிழ்ந்தனர். குடும்பங்கள் பிரியும் போது, மகிழ்ச்சியும் புதிய தொடக்கங்களும் மனதில் நிறைந்திருந்தன.

K.Ragavan

24-4-26

Small Story 589.

 Small Story 589.

 Mango Encounter

Rathna never expected an invitation from Anupama, whom she had met just three months earlier at a theater while watching an old Kannada movie of Shankar Nag. They had struck up a quick friendship, and Anupama, a Chemistry professor from Vijayawada who was in town for a relative’s wedding, had taken Rathna’s phone number before leaving.

Now, to Rathna’s surprise and delight, Anupama had sent an invitation to her son’s wedding, which was to be held in Bengaluru the following month.

One afternoon, Rathna received a parcel. It was from Anupama—inside were ten large, ripe mangoes. Rathna immediately called her to thank her for both the invitation and the thoughtful gift.

“These mangoes are from our farm in Vijayawada,” Anupama whispered warmly. “We’ll meet at the wedding next month.”

“Certainly,” Rathna replied with a smile.

That evening, Rathna’s husband, Ramkumar, returned home from the hospital. As soon as he entered, he noticed the sweet aroma.

“These must be from Andhra Pradesh,” he said. “Did you buy them?”

Rathna laughed softly. “No, remember I told you about my friend I met at the theater? Anupama from Vijayawada—she sent them. And she’s invited us to her son’s wedding in Bengaluru next month.”

Ramkumar smiled. “That’s impressive. In such a short time, you’ve made a good friend—and even received famous mangoes along with a wedding invitation.”

Rathna smiled back. “That’s the advantage of studying psychology—I understand people well.”

Ramkumar nodded in agreement. “True indeed.”

K.Ragavan 

23-4-26