Small Story 776.

  Small Story 776

 Friendship, Ambition, and a Mother’s Blessings

Rajesh arrived at the usual meeting place to meet his dear friends. Suresh greeted him warmly and congratulated him on achieving his ambition of becoming a physiotherapist.

Suresh, Rajesh, and Akilesh had been close friends for several years. Each of them had a clear ambition for the future. Rajesh had become a physiotherapist, Suresh had fulfilled his dream of becoming an ophthalmologist, and Akilesh had become a physical education instructor at a school.

After everyone had gathered, they went to a nearby restaurant in the Banashankari area and settled down for breakfast. They congratulated one another on their achievements and felt proud that they had successfully pursued their chosen professions.

Rajesh began the conversation.

“Dear friends, we are meeting here after a few months, and I am delighted that all three of us have found jobs in Bengaluru. We can now meet frequently, share our experiences, and continue our friendship as before.

“I am especially grateful to my loving mother for motivating me to study physiotherapy. She always encouraged me to choose a profession through which I could serve people and contribute to their health and well-being.

“I have seen many people suffering from joint disorders and knee problems, particularly women. I feel a special concern for them and want to treat every patient with the same care and affection that I would show my own mother. I believe physiotherapy can help many people regain mobility, reduce discomfort, and lead more active lives.

“I developed a genuine interest in this subject, and by God's grace, I completed my studies successfully. I am happy that I will be joining a reputed speciality hospital tomorrow. I hope to gain experience, improve my skills, and provide quality treatment at reasonable charges so that more people can benefit from my services.”

Suresh listened attentively and then shared his own feelings.

“My ambition was to become an ophthalmologist because I wanted to help people suffering from poor vision and other eye-related problems. Good eyesight is essential for education, employment, and everyday life. I feel fortunate to have chosen a profession through which I can help people protect and improve their vision.”

Akilesh smiled and added, “My greatest wish is to motivate school students to maintain good health and develop healthy habits from an early age. Physical exercise, sports, discipline, and proper guidance can make a significant difference in their lives. I want to encourage every student to remain active, stay healthy, and grow into a confident individual.”

The three friends were delighted to discover that, although they had chosen different professions, their common purpose was to serve society. They promised to support one another, exchange professional knowledge, and remain connected throughout their careers.

After enjoying their breakfast and a pleasant conversation, they parted with happy hearts.

When Rajesh returned home, his mother, Ambuja, was eagerly waiting for him.

“Amma, I met my friends today. We are all very happy because we have achieved our professional ambitions and secured jobs in Bengaluru. I feel especially grateful to you for encouraging me to become a physiotherapist. With the increasing number of orthopaedic problems and people suffering from joint and knee pain, I believe this profession is very much needed today. I hope to serve my patients sincerely and make a positive difference in their lives.”

Ambuja smiled affectionately and replied, “My dear son, I am happy that you have achieved your ambition. But remember, apart from having an interest in your profession, dedication, patience, and compassion are equally important. Every patient who comes to you places their trust in your hands. Treat them with kindness, listen to their problems, and do your best to help them. Your profession will become truly meaningful when your knowledge is combined with a sincere desire to serve others.”

Rajesh felt deeply moved by his mother's words. He took out a box of badam cake, her favourite sweet, which he had brought especially for her.

“Amma, this is for you. I wanted to share my happiness with you before joining duty tomorrow.”

Ambuja accepted the sweet with a joyful smile and blessed him wholeheartedly.

“May God bless you with good health, wisdom, and success. May you become an excellent physiotherapist and bring relief and happiness to many people. Always remember that serving others with love is one of the greatest achievements in life.”

Rajesh bowed respectfully and received his mother's blessings. As he prepared to begin his professional journey the following day, he felt grateful for his education, his friends, and, above all, his mother's unconditional love and encouragement.

K.Ragavan

27-10-26

Small story 776.T.

 சிறுகதை 776

நட்பு, இலட்சியம், தாயின் ஆசி

ராஜேஷ் தனது அன்பு நண்பர்களைச் சந்திப்பதற்காக வழக்கமாகச் சந்திக்கும் இடத்திற்கு வந்தான். சுரேஷ் அவனை அன்புடன் வரவேற்று, இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராக (Physiotherapist) வேண்டும் என்ற தனது இலட்சியத்தை நிறைவேற்றியதற்காக வாழ்த்தினான்.

சுரேஷ், ராஜேஷ், அகிலேஷ் ஆகிய மூவரும் பல ஆண்டுகளாக நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்து வந்தனர். ஒவ்வொருவருக்கும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய தெளிவான இலட்சியம் இருந்தது. ராஜேஷ் இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராகவும், சுரேஷ் கண் மருத்துவராகவும் (Ophthalmologist), அகிலேஷ் ஒரு பள்ளியில் உடற்கல்வி ஆசிரியராகவும் தங்களது இலட்சியங்களை நிறைவேற்றியிருந்தனர்.

அனைவரும் ஒன்றுகூடிய பிறகு, பனசங்கரி பகுதியில் உள்ள அருகிலிருந்த உணவகத்திற்குச் சென்று காலை உணவைச் சாப்பிட அமர்ந்தனர். மூவரும் தங்களின் சாதனைகளுக்காக ஒருவரையொருவர் வாழ்த்திக்கொண்டனர். தாங்கள் விரும்பிய தொழில்களில் வெற்றிபெற்றதை எண்ணி பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

ராஜேஷ் உரையாடலைத் தொடங்கினான்.

“அன்பு நண்பர்களே, சில மாதங்களுக்குப் பிறகு நாம் இப்போது சந்திக்கிறோம். நம்மில் மூவருக்கும் பெங்களூருவிலேயே வேலை கிடைத்திருப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. இனிமேல் நாம் அடிக்கடி சந்தித்து, நமது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டு, முன்புபோலவே நமது நட்பைத் தொடர்ந்து வளர்க்கலாம்.

“நான் இயன்முறை மருத்துவம் படிக்க வேண்டும் என்று என்னை ஊக்கப்படுத்திய என் அன்புத் தாய்க்கு நான் மிகவும் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறேன். மக்களுக்குச் சேவை செய்து, அவர்களின் உடல்நலத்திற்கும் நல்வாழ்விற்கும் உதவக்கூடிய ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று அம்மா எப்போதும் எனக்கு அறிவுரை கூறி ஊக்கமளித்தார்.

“குறிப்பாகப் பெண்கள் பலர் மூட்டுக் கோளாறுகள் மற்றும் முழங்கால் வலியால் அவதிப்படுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள்மீது எனக்குத் தனிப்பட்ட அக்கறை உண்டு. என்னிடம் சிகிச்சைக்கு வரும் ஒவ்வொரு நோயாளியையும் என் சொந்தத் தாயிடம் காட்டும் அக்கறையுடனும் அன்புடனும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.

“இயன்முறை மருத்துவத்தின் மூலம் பலரின் உடல் இயக்கத்தை மேம்படுத்தவும், வலியைக் குறைக்கவும், அவர்கள் சுறுசுறுப்பான வாழ்க்கையை வாழவும் உதவ முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

“இந்தத் துறையில் எனக்கு உண்மையான ஆர்வம் ஏற்பட்டது. இறைவனின் அருளால் எனது படிப்பையும் வெற்றிகரமாக முடித்தேன். நாளை ஒரு புகழ்பெற்ற சிறப்பு மருத்துவமனையில் பணியில் சேரவிருக்கிறேன் என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி. அங்கு அனுபவத்தைப் பெற்று, எனது திறமைகளை மேலும் வளர்த்துக்கொண்டு, நியாயமான கட்டணத்தில் தரமான சிகிச்சையை வழங்க விரும்புகிறேன். அதன் மூலம் அதிகமான மக்கள் பயனடைய முடியும்.”

சுரேஷ் அவன் கூறியவற்றைக் கவனமாகக் கேட்டுவிட்டு, தனது எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டான்.

“எனது இலட்சியம் ஒரு கண் மருத்துவராக வேண்டும் என்பதுதான். பார்வைக் குறைபாடு மற்றும் கண் தொடர்பான பிற பிரச்சினைகளால் அவதிப்படுபவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்று விரும்பினேன். கல்வி கற்பதற்கும், வேலை செய்வதற்கும், அன்றாட வாழ்க்கையைச் சிறப்பாக நடத்துவதற்கும் நல்ல பார்வை மிகவும் அவசியம்.

“மக்களின் பார்வையைப் பாதுகாக்கவும், அவர்களின் கண்பார்வையை மேம்படுத்தவும் உதவக்கூடிய ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுத்ததில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.”

அகிலேஷ் புன்னகைத்தபடி தனது எண்ணத்தைத் தெரிவித்தான்.

“பள்ளி மாணவர்கள் சிறுவயதிலிருந்தே நல்ல உடல்நலத்தைப் பேணவும், ஆரோக்கியமான பழக்கவழக்கங்களை வளர்த்துக்கொள்ளவும் அவர்களை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும் என்பதே எனது மிகப்பெரிய விருப்பம்.

“உடற்பயிற்சி, விளையாட்டு, ஒழுக்கம் மற்றும் சரியான வழிகாட்டுதல் ஆகியவை மாணவர்களின் வாழ்க்கையில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். ஒவ்வொரு மாணவரும் சுறுசுறுப்பாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் இருந்து, தன்னம்பிக்கை நிறைந்த சிறந்த மனிதராக வளர வேண்டும் என்பதற்காக நான் பாடுபட விரும்புகிறேன்.”

மூவரும் வெவ்வேறு தொழில்களைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாலும், சமூகத்திற்குச் சேவை செய்வதே தங்களின் பொதுவான நோக்கம் என்பதை உணர்ந்து மகிழ்ச்சியடைந்தனர். ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இருப்பது, தங்களின் தொழில்சார் அறிவையும் அனுபவங்களையும் பகிர்ந்துகொள்வது, தங்களது பணிக்காலம் முழுவதும் நட்புடன் இணைந்திருப்பது என்று உறுதியளித்தனர்.

காலை உணவை ரசித்துச் சாப்பிட்டு, இனிமையான உரையாடலில் ஈடுபட்ட பிறகு, மூவரும் மகிழ்ச்சியான மனதுடன் விடைபெற்றனர்.

ராஜேஷ் வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, அவனது தாயார் அம்புஜா அவனுக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தார்.

“அம்மா, இன்று நான் எனது நண்பர்களைச் சந்தித்தேன். நாங்கள் மூவரும் எங்களுடைய தொழில்சார் இலட்சியங்களை நிறைவேற்றி, பெங்களூருவிலேயே வேலை பெற்றிருப்பதால் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோம்.

“நான் இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராக வேண்டும் என்று என்னை ஊக்கப்படுத்திய உங்களுக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றி, அம்மா. எலும்பு மற்றும் மூட்டு சம்பந்தமான பிரச்சினைகளும், மூட்டு மற்றும் முழங்கால் வலியால் அவதிப்படுபவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து வருவதால், இன்றைய காலகட்டத்தில் இந்தத் தொழில் மிகவும் அவசியமானது என்று நினைக்கிறேன்.

“என்னிடம் சிகிச்சைக்கு வருபவர்களுக்கு உண்மையான அக்கறையுடன் சேவை செய்து, அவர்களின் வாழ்க்கையில் நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.”

அம்புஜா அன்புடன் புன்னகைத்தபடி பதிலளித்தார்.

“என் அன்பு மகனே, நீ உன் இலட்சியத்தை அடைந்திருப்பதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. ஆனால், ஒரு தொழிலில் ஆர்வம் இருப்பது மட்டும் போதாது. அதனுடன் அர்ப்பணிப்பு உணர்வு, பொறுமை, இரக்கம் ஆகியவையும் சமமாக முக்கியமானவை.

“உன்னிடம் வரும் ஒவ்வொரு நோயாளியும் உன்னை நம்பியே வருகிறார்கள். அவர்களிடம் அன்பாக நடந்துகொள். அவர்களின் பிரச்சினைகளைப் பொறுமையாகக் கேட்டறிந்து, உன்னால் முடிந்தவரை அவர்களுக்கு உதவி செய்.

“உன்னுடைய மருத்துவ அறிவுடன், மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற உண்மையான விருப்பமும் இணையும்போதுதான், நீ செய்யும் தொழில் உண்மையான அர்த்தத்தைப் பெறும்.”

தாயின் அன்பான அறிவுரைகளைக் கேட்ட ராஜேஷ் மனம் நெகிழ்ந்தான். பின்னர், தாயாருக்குப் பிடித்தமான இனிப்பான பாதாம் கேக் பெட்டியை எடுத்தான். அவளுக்காகவே அதை வாங்கி வந்திருந்தான்.

“அம்மா, இது உங்களுக்காக. நாளை நான் பணியில் சேருவதற்கு முன்பு, என்னுடைய மகிழ்ச்சியை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.”

அம்புஜா மகிழ்ச்சியுடன் அந்த இனிப்பைப் பெற்றுக்கொண்டு, மனதாரத் தனது மகனை வாழ்த்தினார்.

“இறைவன் உனக்கு நல்ல உடல்நலத்தையும், அறிவையும், வெற்றியையும் அருளட்டும். நீ ஒரு சிறந்த இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராக வளர்ந்து, பலருடைய வலியைப் போக்கி, அவர்களின் வாழ்க்கையில் நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் ஏற்படுத்துவாயாக!

“அன்புடன் மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்வதே வாழ்க்கையில் ஒருவர் அடையக்கூடிய மிக உயர்ந்த சாதனைகளில் ஒன்று என்பதை எப்போதும் நினைவில் வைத்துக்கொள்.”

ராஜேஷ் மரியாதையுடன் தலைவணங்கி, தாயின் ஆசியைப் பெற்றுக்கொண்டான்.

மறுநாள் தனது தொழில்முறை வாழ்க்கையைத் தொடங்கத் தயாரானபோது, தனக்குக் கிடைத்த கல்வி, அன்பான நண்பர்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தன் மீது தாயார் கொண்டிருந்த நிபந்தனையற்ற அன்பு மற்றும் ஊக்கத்தை எண்ணி மனமார நன்றியுடன் இருந்தான்.

கே. ராகவன்

27-10-26

Appreciation 953.T

 **பல்துறை ஆளுமைமிக்க எழுத்தாளரும் பேச்சாளருமான முத்துலட்சுமி அவர்களுக்கு பாராட்டு – 953**

**வைகறை சங்கமம் – உணவு, உணர்வுகள் மற்றும் உறவுகள் குறித்த விழிப்புணர்வூட்டும் நிகழ்ச்சி**

இன்று வைகறை சங்கமத்தில் **“உணவு, உணர்வுகள் மற்றும் உறவுகள்”** என்ற சுவாரஸ்யமான, நம் அன்றாட வாழ்க்கைக்கு மிகவும் பொருத்தமான தலைப்பில் நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது. விருது பெற்ற பல்துறை ஆளுமைமிக்க எழுத்தாளரும் உதவி மேலாளருமான முத்துலட்சுமி அவர்கள் இந்நிகழ்ச்சியை மிகச் சிறப்பாக வழங்கினார். அவரது சிந்தனையைத் தூண்டும் உரை, இன்றைய நவீன வாழ்க்கைச் சூழலில் மிகவும் பயனுள்ளதாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் அமைந்தது.

பசியால் உணவைத் தேடி இறைவன் சிவபெருமான் அன்னபூரணியிடம் வந்த நிகழ்வை அவர் எடுத்துக்காட்டாகக் கூறியது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. இது நம் வாழ்வில் உணவின் முக்கியத்துவத்தை அழகாக எடுத்துரைத்தது. உணவு என்பது பசியைப் போக்குவதற்கான ஒன்று மட்டுமல்ல; அது நமது உணர்வுகள், கலாச்சாரம், உடல்நலம் மற்றும் உறவுகளுடனும் நெருங்கிய தொடர்புடையது.

நமது உடலுக்குத் தேவையான ஊட்டச்சத்துகள் மற்றும் கலோரிகளின் அளவைப் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப உணவு உட்கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை அவர் தெளிவாக விளக்கினார். உணவுக்கும் உடல்நலத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பைப் பற்றிய அவரது அறிவியல் விளக்கங்கள் மிகவும் பாராட்டத்தக்கவை. பாரம்பரிய உணவுப் பழக்கங்களையும் நவீன உணவுப் பழக்கங்களையும் அவர் ஒப்பிட்டுக் கூறியது இன்றைய தலைமுறையினருக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாக இருந்தது.

கொழுப்புச் சத்து அதிகமுள்ள உணவுகளை அளவுக்கு அதிகமாக உட்கொள்வதைத் தவிர்த்து, ஆரோக்கியமான உணவுப் பழக்கங்களைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதை அவர் தெளிவுபடுத்தினார். **“வருமுன் காப்பதே சிறந்தது”** என்ற கருத்தையும், சத்தான உணவுகளை உட்கொள்வதன் மூலம் நல்ல உடல்நலத்தைப் பேணுவதுடன் நோய்கள் ஏற்படும் அபாயத்தையும் குறைக்க முடியும் என்பதையும் சிறப்பாக எடுத்துரைத்தார்.

பருவகாலத்திற்கு ஏற்ற உணவுகளை உட்கொள்வது செரிமானத்திற்கும் ஒட்டுமொத்த உடல்நலத்திற்கும் உதவும் என்பது அவர் எடுத்துரைத்த மற்றொரு பயனுள்ள கருத்தாகும். பாரம்பரிய தென்னிந்திய உணவு வகைகளின் சிறப்பையும், சமச்சீரான உணவில் அவற்றுக்குள்ள முக்கிய இடத்தையும் அவர் விளக்கினார்.

அதிகமாக விளம்பரப்படுத்தப்படும் உணவுப் பொருட்களை வாங்கும்போது எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும், தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய ரசாயனங்கள் கலந்த உணவுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும், புதிய காய்கறிகள் மற்றும் பழங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதுடன் விவசாயிகளிடமிருந்து நேரடியாகக் கிடைக்கும் உணவுப் பொருட்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்ற அவரது ஆலோசனைகள் நடைமுறைக்கு ஏற்றவையாகவும் நம்பிக்கையூட்டுவதாகவும் இருந்தன.

**உணவு, உணர்வுகள் மற்றும் உறவுகள் ஒன்றோடொன்று நெருங்கிய தொடர்புடையவை என்பதே இந்நிகழ்ச்சியின் மையக் கருத்தாகும்.** நல்ல உணவுப் பழக்கங்கள் உடல் ஆரோக்கியத்தையும் நேர்மறையான உணர்வுகளையும் மேம்படுத்தி, உறவுகளில் நல்லிணக்கத்தை உருவாக்க உதவுகின்றன. பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகளையும் நவீன உணவுப் பழக்கங்களையும் பலர் அதிகமாகச் சார்ந்திருக்கும் இன்றைய காலகட்டத்தில், இத்தகைய தலைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தது மிகவும் சிறப்பானதாகும்.

மற்ற பங்கேற்பாளர்களின் கருத்துகளும் பாராட்டத்தக்கவையாக இருந்தன. குறிப்பாக, **கல்யாணசமையல் சாதம்** சார்ந்த பங்கேற்பு விவாதத்திற்கு மேலும் சிறப்பையும் பயனையும் சேர்த்தது.

ஒட்டுமொத்தமாக, அறிவைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும், புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளவும், அன்றாட வாழ்க்கைக்குப் பயனுள்ள கருத்துகளைப் பெறவும் வைகறை சங்கமம் தொடர்ந்து ஒரு சிறந்த தளமாக விளங்கி வருகிறது. இன்றைய நிகழ்ச்சி உண்மையிலேயே அறிவூட்டுவதாகவும், சிந்தனையைத் தூண்டுவதாகவும், அனைவருக்கும் பயனளிக்கக்கூடியதாகவும் அமைந்தது.

இத்தகைய அர்த்தமுள்ள, தகவல்மிக்க நிகழ்ச்சியைச் சிறப்பாக வழங்கிய முத்துலட்சுமி அவர்களுக்கும், இதனை ஏற்பாடு செய்த வைகறை சங்கமத்தின் முழுக் குழுவினருக்கும் எனது மனமார்ந்த பாராட்டுகளையும் வாழ்த்துகளையும் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்!

**அன்புடன்,**

**கே. ராகவன்**

Appreciation to Versatile editor Speaker.

 Vaigarai Sangamam – An Educative Programme on Food, Feelings, and Relationships953.

Today’s programme at Vaigarai Sangamam was centred on the interesting and relevant topic of “Food, Feelings, and Relationships.” The session was presented wonderfully by the award-winning, versatile writer and Assistant Manager, Muthulakshmi. Her thought-provoking presentation was highly informative and meaningful in the context of our modern lifestyle.

Her example of Lord Shiva visiting Anbapoorana in search of food because of His hunger was particularly interesting. It beautifully highlighted the importance of food in our lives. Food is not merely something that satisfies our hunger; it is also closely connected with our emotions, culture, health, and relationships.

Her explanation of the importance of consuming food according to our body's nutritional and calorie requirements was very informative. The scientific insights she shared about the connection between food and health were admirable. Her comparison of traditional dietary practices with modern food habits was particularly relevant to today's generation.

She clearly explained the need to avoid excessive consumption of fatty foods and to adopt healthy eating habits. Her point that prevention is better than cure, and that nutritious food can help us maintain good health and reduce the risk of illness, was well presented.

The importance of eating seasonal foods for better digestion and overall well-being was another valuable point. She also highlighted the significance of our traditional South Indian dishes and their place in a balanced diet. Her advice to be cautious about heavily advertised food products, avoid foods containing harmful chemicals, and prefer fresh produce and food sourced directly from farmers was practical and convincing.

The central message of the programme was that food, feelings, and relationships are closely interconnected. Good food habits contribute to physical health, positive feelings, and harmonious relationships. This was an excellent topic for today's lifestyle, when many people are increasingly dependent on processed foods and modern eating habits.

The contributions of the other participants were also appreciable. In particular, Kalyanasamaiyal sadam's participation added further value to the discussion.

Overall, Vaigarai Sangamam continues to provide an excellent platform for learning, sharing knowledge, and gaining useful insights into everyday life. Today’s programme was truly educative, thought-provoking, and relevant to everyone.

Congratulations to Muthulakshmi and the entire Vaigarai Sangamam team for organising such a meaningful and informative session!

K.Ragavan

Small Story 775.

  Small Story 775

A Heartwarming Reunion in Mysore

After settling into her seat on the flight to Bengaluru, Sophia sent a message to her dear friend Ranjitha, informing her that she was on her way to India.

It had been three years since Sophia had last visited India, and she was eagerly looking forward to meeting Ranjitha and her other friends. This visit was especially meaningful because she wanted to attend the first birthday celebration of Ranjitha’s little son, Krishna.

After a nine-hour flight from London, Sophia finally arrived at Bengaluru International Airport. Once she had collected her luggage and completed the necessary formalities, she was about to book a cab to Mysore when a man approached her.

“Madam, are you Sophia? I am Kesav, the driver from OO1 Academy. Ranjitha Madam has sent me to receive you at the airport and take you to Dasaprakash Paradise in Mysore.”

Sophia was pleasantly surprised by this unexpected arrangement. Kesav then called Ranjitha and handed the phone to Sophia.

“Hey, Sophia! How are you? How is your husband? I am so happy that you have travelled all the way from London to attend Krishna’s first birthday! Please relax and enjoy the journey. Kesav will stop somewhere for breakfast on the way, and you should reach your hotel by 8:40 a.m. After resting for about three hours, you can come to our house for the birthday celebration. We are all eagerly waiting to see you!”

“Thank you so much, Ranjitha! I am really touched by your affection and thoughtfulness. See you soon!” Sophia replied happily.

As she settled comfortably into the car and enjoyed the smooth drive, Sophia could not stop thinking about Ranjitha’s thoughtful gesture. She had never expected her friend to send a car and driver all the way to Bengaluru airport to receive her.

She wondered how beautifully God connected good people in life. She had first met Ranjitha a few years earlier during her visit to Denver, when she had attended an anniversary celebration at the Academy. That meeting had blossomed into a warm and lasting friendship, and today, Ranjitha’s affection made her feel truly special.

After stopping for a delicious breakfast on the way, Sophia reached Dasaprakash Paradise in Mysore. She completed the check-in formalities and settled into her room.

Before leaving, Kesav told her, “Madam, I will come back at 12:15 p.m. to take you to the birthday function. Please relax and get some rest until then.”

Sophia thanked him and went to her room. After taking a refreshing bath, she rested for a couple of hours. She then sent a message to her husband, Henry, informing him that she had reached Mysore safely and was comfortable at the hotel.

At the appointed time, Kesav arrived to take her to Ranjitha’s house in Jayalakshmipuram.

The moment Sophia entered the house, she was delighted to see several familiar faces. OO1 and his wife were there, along with Ram, the well-known blogger and writer, his wife Vasanthi, Kaadhambari, Prasanna, and her mother, Kotha.

Everyone welcomed Sophia warmly. She blessed little Krishna and wished him a happy first birthday. The gathering was filled with smiles, laughter, and affectionate greetings. Her friends were delighted to see her again after such a long gap.

Sophia was especially happy to meet Prasanna, whom Kaadhambari had introduced to her. The reunion gave her an opportunity to strengthen her friendship with the family and get to know everyone better.

After enjoying a sumptuous lunch and spending some wonderful moments with her friends, Sophia returned to her hotel, carrying a heart full of happiness.

During the following week, Sophia visited the homes of her friends and enjoyed their hospitality and delicious lunches. She also visited OO1 Academy, where she spent time with OO1 and learned more about its activities and achievements.

Everywhere she went, she was welcomed with genuine affection. Her friends made special efforts to ensure that she felt at home, even though she had travelled from another country. The love, care, and warmth showered upon her were beyond anything she had imagined.

Sophia was particularly touched by the affection shown by Ranjitha, Ram, Vasanthi, and Prasanna’s family. What had begun as a visit to attend a child’s birthday celebration had turned into a memorable week filled with friendship, hospitality, and beautiful experiences.

On the day of her departure, Sophia received several gifts from her friends. Vasanthi, in particular, gave her special gifts as a token of love and remembrance. Sophia was deeply moved by their generosity and the affection behind every gift.

Once again, Kesav came forward to help. He drove her safely from Mysore to Bengaluru International Airport, ensuring that her return journey began comfortably.

After completing the airport formalities and boarding her flight, Sophia settled into her seat. As the aircraft prepared for departure, she began reminiscing about her wonderful stay in Mysore.

She thought of Ranjitha’s loving welcome, the joyful birthday celebration of little Krishna, the warmth of Ram and Vasanthi, the affection of Prasanna’s family, and the kindness of all her friends at OO1 Academy.

A smile spread across her face as she realised that the true value of a journey was not measured by the distance travelled, but by the love one received and the memories one carried home.

Though she was leaving Mysore, the bonds of friendship she had strengthened during the week would remain close to her heart.

**Some journeys bring us to new places, but the most beautiful journeys bring us closer to wonderful people.**

Sophia closed her eyes with a grateful heart, looking forward to the day when she would meet her dear friends again.

K.Ragavan

26-10-26.

Small Story 775.T

 சிறுகதை 775

 மைசூரில் மனதை நெகிழச் செய்த நண்பர்களின் மீண்டும் கூடல்

பெங்களூருக்குச் செல்லும் விமானத்தில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்ததும், சோபியா தனது அன்புத் தோழி ரஞ்சிதாவுக்குத் தான் இந்தியாவிற்குப் புறப்பட்டு வந்து கொண்டிருப்பதாகச் செய்தி அனுப்பினாள்.

சோபியா கடைசியாக இந்தியாவிற்கு வந்து மூன்று ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன. இப்போது மீண்டும் ரஞ்சிதாவையும் மற்ற நண்பர்களையும் சந்திக்கப் போகிறோம் என்ற மகிழ்ச்சி அவளுடைய மனம் முழுவதும் நிறைந்திருந்தது. குறிப்பாக, ரஞ்சிதாவின் மகன் கிருஷ்ணாவின் முதல் பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்து கொள்வதற்காகவே இந்தப் பயணம் அவளுக்கு மிகவும் சிறப்பானதாக அமைந்தது.

லண்டனிலிருந்து ஒன்பது மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, சோபியா பெங்களூரு சர்வதேச விமான நிலையத்தை வந்தடைந்தாள். தனது உடைமைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு, தேவையான நடைமுறைகளை முடித்த பின்னர், மைசூருக்குச் செல்ல ஒரு வாடகைக் காரை முன்பதிவு செய்ய நினைத்தாள். அப்போது ஒருவர் அவளருகில் வந்தார்.

“அம்மா, நீங்கள் சோபியாவா? என் பெயர் கேசவ். நான் OO1 அகாடமியின் ஓட்டுநர். ரஞ்சிதா மேடம் உங்களை விமான நிலையத்திலிருந்து அழைத்து வந்து, மைசூரில் உள்ள தாஸபிரகாஷ் பாரடைஸ் ஹோட்டலில் சேர்ப்பதற்காக என்னை அனுப்பியிருக்கிறார்” என்றார்.

இந்த எதிர்பாராத ஏற்பாட்டைக் கண்டு சோபியா மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். உடனே கேசவ் ரஞ்சிதாவைத் தொலைபேசியில் அழைத்து, அந்தத் தொலைபேசியைச் சோபியாவிடம் கொடுத்தார்.

“ஹேய், சோபியா! எப்படி இருக்கிறாய்? உன் கணவர் எப்படி இருக்கிறார்? கிருஷ்ணாவின் முதல் பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்து கொள்வதற்காக இவ்வளவு தூரம் லண்டனிலிருந்து வந்திருப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது! பயணத்தை நிம்மதியாக அனுபவி. வழியில் கேசவ் உன்னை ஏதாவது ஓர் இடத்தில் நிறுத்தி காலை உணவு சாப்பிட ஏற்பாடு செய்வார். காலை 8.40 மணிக்குள் நீ ஹோட்டலைச் சென்றடைந்து விடுவாய். அங்கே சுமார் மூன்று மணி நேரம் ஓய்வெடுத்துவிட்டு, பிறந்தநாள் விழாவிற்காக எங்கள் வீட்டிற்கு வந்துவிடு. உன்னை மீண்டும் சந்திக்க நாங்கள் அனைவரும் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்!” என்று ரஞ்சிதா அன்புடன் கூறினாள்.

“மிக்க நன்றி, ரஞ்சிதா! உன்னுடைய அன்பும் அக்கறையும் என்னை மிகவும் நெகிழச் செய்கின்றன. விரைவில் சந்திப்போம்!” என்று சோபியா மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தாள்.

காரில் வசதியாக அமர்ந்து, சீரான பயணத்தை ரசித்தபடியே சென்ற சோபியாவின் மனதில் ரஞ்சிதாவின் அன்பான செயல் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது. பெங்களூரு விமான நிலையத்திற்கே தன்னை அழைத்துச் செல்வதற்காகத் தோழி கார் மற்றும் ஓட்டுநரை ஏற்பாடு செய்வாள் என்று அவள் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

வாழ்க்கையில் நல்ல மனிதர்களை இறைவன் எவ்வளவு அழகாக இணைக்கிறார் என்று அவள் வியந்தாள். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டென்வருக்குச் சென்றிருந்தபோது, அகாடமியில் நடைபெற்ற ஆண்டு விழாவில் கலந்து கொண்டதன் மூலம் அவள் முதன்முதலில் ரஞ்சிதாவைச் சந்தித்திருந்தாள். அந்தச் சந்திப்பு நாளடைவில் ஆழமான, நீடித்த நட்பாக மலர்ந்தது. இன்று ரஞ்சிதா காட்டிய அன்பும் அக்கறையும் சோபியாவுக்குத் தான் மிகவும் முக்கியமானவள் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்தின.

வழியில் சுவையான காலை உணவைச் சாப்பிட்ட பிறகு, சோபியா மைசூரில் உள்ள தாஸபிரகாஷ் பாரடைஸ் ஹோட்டலைச் சென்றடைந்தாள். அறைக்கான முன்பதிவு நடைமுறைகளை முடித்துவிட்டு, தனது அறையில் தங்கினாள்.

புறப்படுவதற்கு முன்பு கேசவ் அவளிடம், “அம்மா, பிறந்தநாள் விழாவிற்காக உங்களை அழைத்துச் செல்ல மதியம் 12.15 மணிக்கு மீண்டும் வருகிறேன். அதுவரை நிம்மதியாக ஓய்வெடுங்கள்” என்றார்.

சோபியா அவருக்கு நன்றி கூறிவிட்டு அறைக்குச் சென்றாள். புத்துணர்ச்சி அளிக்கும் வகையில் குளித்துவிட்டு, இரண்டு மணி நேரம் ஓய்வெடுத்தாள். பின்னர், தான் பத்திரமாக மைசூரை வந்தடைந்துவிட்டதாகவும், ஹோட்டலில் வசதியாக இருப்பதாகவும் தனது கணவர் ஹென்றிக்குச் செய்தி அனுப்பினாள்.

குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கேசவ் வந்து, ஜெயலட்சுமிபுரத்தில் உள்ள ரஞ்சிதாவின் வீட்டிற்கு அவளை அழைத்துச் சென்றார்.

சோபியா வீட்டிற்குள் நுழைந்தவுடன், அங்கே தனக்குத் தெரிந்த பல முகங்களைக் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தாள். OO1 அவருடைய மனைவியுடன் அங்கே இருந்தார். புகழ்பெற்ற பதிவரும் எழுத்தாளருமான ராமும், அவருடைய மனைவி வசந்தியும், காதம்பரியும், பிரசன்னாவும், பிரசன்னாவின் தாயார் கோதாவும் அங்கே இருந்தனர்.

அனைவரும் சோபியாவை அன்புடன் வரவேற்றனர். அவள் சிறிய கிருஷ்ணாவை வாழ்த்தி, அவனுடைய முதல் பிறந்தநாளுக்குத் தனது ஆசிகளையும் தெரிவித்தாள். அந்த வீடு முழுவதும் புன்னகை, சிரிப்பு, அன்பான வரவேற்பு என மகிழ்ச்சி நிறைந்திருந்தது. நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு சோபியாவை மீண்டும் சந்தித்ததில் நண்பர்கள் அனைவரும் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

காதம்பரி தனக்கு அறிமுகப்படுத்தியிருந்த பிரசன்னாவை மீண்டும் சந்தித்ததில் சோபியா குறிப்பாக மகிழ்ச்சியடைந்தாள். இந்தச் சந்திப்பு, அந்தக் குடும்பத்தினருடனான தனது நட்பை மேலும் வலுப்படுத்தவும், அனைவரையும் நன்கு அறிந்துகொள்ளவும் அவளுக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பாக அமைந்தது.

சுவையான மதிய உணவை அனைவருடனும் சேர்ந்து ரசித்துச் சாப்பிட்டு, இனிமையான தருணங்களை அவர்களுடன் கழித்த பிறகு, சோபியா மகிழ்ச்சி நிறைந்த மனதுடன் ஹோட்டலுக்குத் திரும்பினாள்.

அடுத்த ஒரு வார காலத்தில், சோபியா தனது நண்பர்களின் வீடுகளுக்குச் சென்று அவர்களுடைய அன்பான விருந்தோம்பலையும் சுவையான மதிய உணவுகளையும் அனுபவித்தாள். OO1 அகாடமிக்கும் சென்று, அங்குள்ள செயல்பாடுகள் மற்றும் சாதனைகள் குறித்து OO1 அவர்களுடன் உரையாடி அறிந்துகொண்டாள்.

அவள் எங்கு சென்றாலும் அனைவரும் உண்மையான அன்புடன் வரவேற்றனர். வேறொரு நாட்டிலிருந்து வந்திருந்தாலும், அவள் தங்களுடைய வீட்டில் இருப்பதைப் போன்ற உணர்வைப் பெறுவதற்காக நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரும் சிறப்பான முயற்சிகளை மேற்கொண்டனர். அவளுக்குக் கிடைத்த அன்பும், அக்கறையும், விருந்தோம்பலும் அவள் எதிர்பார்த்ததைவிடப் பல மடங்கு அதிகமாக இருந்தன.

குறிப்பாக, ரஞ்சிதா, ராம், வசந்தி மற்றும் பிரசன்னாவின் குடும்பத்தினர் காட்டிய அன்பு சோபியாவின் மனதை மிகவும் நெகிழச் செய்தது. ஒரு குழந்தையின் பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்து கொள்வதற்காகத் தொடங்கிய இந்தப் பயணம், நட்பு, விருந்தோம்பல் மற்றும் இனிய அனுபவங்கள் நிறைந்த மறக்க முடியாத ஒரு வாரமாக மாறியது.

சோபியா புறப்படும் நாளில், அவளுடைய நண்பர்கள் பல பரிசுகளை வழங்கினர். குறிப்பாக, வசந்தி அன்பின் அடையாளமாகவும், நினைவுப் பரிசாகவும் அவளுக்குச் சிறப்பான பரிசுகளை வழங்கினாள். ஒவ்வொரு பரிசின் பின்னாலும் இருந்த அன்பையும் தாராள மனப்பான்மையையும் நினைத்து சோபியா மிகவும் நெகிழ்ந்தாள்.

மீண்டும் ஒருமுறை கேசவ் தனது உதவியை வழங்க முன்வந்தார். மைசூரிலிருந்து பெங்களூரு சர்வதேச விமான நிலையம் வரை அவளைப் பத்திரமாக அழைத்துச் சென்றார். இதனால் அவளுடைய திரும்பும் பயணமும் வசதியாகத் தொடங்கியது.

விமான நிலையத்தில் தேவையான நடைமுறைகளை முடித்துவிட்டு, விமானத்தில் ஏறிய சோபியா தனது இருக்கையில் அமர்ந்தாள். விமானம் புறப்படத் தயாரானபோது, மைசூரில் தான் கழித்த அற்புதமான நாட்களை நினைத்துப் பார்க்கத் தொடங்கினாள்.

ரஞ்சிதா தன்னை அன்புடன் வரவேற்றது, சிறிய கிருஷ்ணாவின் மகிழ்ச்சியான பிறந்தநாள் விழா, ராம் மற்றும் வசந்தி காட்டிய அன்பு, பிரசன்னாவின் குடும்பத்தினரின் பாசம், OO1 அகாடமியில் உள்ள நண்பர்கள் அனைவரின் கனிவான உபசரிப்பு என ஒவ்வொரு நினைவும் அவளுடைய மனதில் மலர்ந்தது.

அவளுடைய முகத்தில் ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது. ஒரு பயணத்தின் உண்மையான மதிப்பு, நாம் கடந்து வந்த தூரத்தில் இல்லை; அந்தப் பயணத்தில் நாம் பெற்ற அன்பிலும், நம்முடன் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லும் இனிய நினைவுகளிலும்தான் இருக்கிறது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

சோபியா மைசூரை விட்டுப் புறப்பட்டாலும், அந்த ஒரு வாரத்தில் வலுப்பெற்ற நட்புறவுகள் என்றும் அவளுடைய இதயத்திற்கு நெருக்கமாகவே இருக்கும்.

**சில பயணங்கள் நம்மைப் புதிய இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. ஆனால், மிக அழகான பயணங்கள் நம்மை அற்புதமான மனிதர்களுடன் இன்னும் நெருக்கமாக இணைக்கின்றன.**

நன்றியுணர்வு நிறைந்த மனதுடன் சோபியா கண்களை மூடிக்கொண்டாள். தனது அன்பு நண்பர்களை மீண்டும் சந்திக்கும் நாளை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்தபடி, மைசூரில் பெற்ற இனிய நினைவுகளை மனதில் சுமந்துகொண்டு பயணத்தைத் தொடர்ந்தாள்.

கே. ராகவன்

26-10-26

Small Story 774.

 Small Story 774

 Three friends,One SuperStar,and Jailor2

Swapna never expected to run into her old friend Smitha at Forum Mall in Bengaluru. The moment she saw her, Swapna exclaimed, “Hey, Smitha! Long time no see! When did you return from Chennai?”

Smitha smiled and replied softly, “My work in Chennai was completed, and I spent nearly two months there. I returned to Bengaluru yesterday and will be joining duty the day after tomorrow.”

“Really? It feels as though we haven’t seen each other for ages!” Swapna said happily.

“I felt exactly the same way,” Smitha replied.

Smitha was a software engineer who frequently travelled abroad for short assignments. This time, she had been working in Chennai and had returned to Bengaluru after completing her assignment.

Both friends lived near each other in the Gubbalala area, in independent houses. They were married and had daughters who were studying medicine at Manipal. Swapna’s husband was a doctor, while Smitha’s husband was an auditor.

Just as the two friends were catching up on old times, they suddenly heard someone calling out excitedly, “Hey, buddies! How are you both?”

It was their mutual friend Shruti, an independent journalist.

“Shruti! What a pleasant surprise!” Swapna and Smitha exclaimed together.

“I’ve just returned from Mumbai after attending a wedding in my husband’s family,” Shruti explained. “I came to Forum Mall to watch the second instalment of my favourite Superstar film in the theatre here.”

“Do you mean the sequel to our Superstar’s film?” Swapna asked excitedly.

“Yes, absolutely! Would you both like to join me?” Shruti asked.

“Of course! We would love to,” Smitha replied enthusiastically.

Shruti then revealed that she had already purchased three tickets. Two of her apartment friends had been unable to join her, so the tickets were available.

Both Swapna and Smitha were delighted. They had actually tried to get tickets online but had been unsuccessful. Meeting Shruti at just the right moment seemed like a stroke of luck!

“The show starts in fifteen minutes,” Shruti said. “Why don’t you both call your husbands and let them know that we’re going to watch the movie together?”

The two friends immediately called their husbands and informed them of their plans. With everything settled, the three friends headed towards the theatre, excited about watching their favourite Superstar on the big screen.

The movie turned out to be a wonderful experience. They thoroughly enjoyed the entertainment, the powerful screen presence of their 75-year-old hero, and his remarkable performance. Even at that age, he continued to captivate his audience with his charisma and energy.

After the movie, the trio visited their favourite restaurant, Adigas, where they enjoyed some delicious tiffin. Before leaving, they also bought a few sweets to take home for their families.

Finally, the three friends said goodbye and went their separate ways, carrying with them the joy of an unexpected reunion, a delightful movie, and some precious moments spent together.

K.Ragavan

25-10-26