Small Story 545.T

 

சிறுகதை 545

ஒரு நண்பனின் நன்றி

ரங்கண்ணா தனது நண்பர் கார்த்திக்கிற்கு தொலைபேசி செய்து, மாலை 5 மணிக்கு தனது வீட்டில் நடைபெறும் ஒரு சிறிய கூடுகைக்கு வருமாறு அழைத்தார்.

“என்ன சந்தர்ப்பம்?” என்று கார்த்திக் கேட்டான்.

ரங்கண்ணா மெதுவாகச் சொன்னார்:

“நீ வந்தால் தான் தெரியும். நம்முடைய பத்து நண்பர்கள் அங்கே இருப்பதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவாய். வந்தால் காரணம் தெரியும்.”

கார்த்திக் போனை வைத்தான். ரங்கண்ணா எப்போதும் இப்படிப் பட்ட ஆச்சரியங்களை விரும்புவார் என்பதால், என்ன என்று காத்திருந்து பார்க்க முடிவு செய்தான்.

சரியாக மாலை 5 மணிக்கு, கார்த்திக் ரங்கண்ணாவின் அழகான தனி வீட்டிற்கு வந்தான். அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த ஹாலில், அவர்களுடைய குழுவில் சேர்ந்த பத்து நண்பர்கள் ஏற்கனவே காத்திருந்தனர். அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் அன்புடன் வரவேற்றனர்.

சிறிது நேரம் கழித்து ரங்கண்ணா பேசத் தொடங்கினார்.

“அன்புள்ள நண்பர்களே, இன்று என் பழைய நண்பர் துரை இல்லை. ஆனால் அவரது பேரன் அஷ்வின் வரவிருக்கும் போட்டிகளுக்கான அண்டர்-16 கிரிக்கெட் அணிக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவரைச் சந்தியுங்கள்.”

அஷ்வின் கைகளை கூப்பி அனைவருக்கும் மரியாதையுடன் வணக்கம் சொன்னான்.

ரங்கண்ணா தொடர்ந்து கூறினார்:

“இதுதான் இன்றைய மகிழ்ச்சி. நேற்று நம் அணியின் டி-20 உலகக் கோப்பை தொடரில் கிடைத்த பிரமாண்டமான வெற்றியையும் நாமெல்லாம் பார்த்தோம். சாம்சன் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து மிகச் சிறந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார். இந்த இரட்டை மகிழ்ச்சிக்காகவே நான் உங்களுடன் கொண்டாடவும், துரையின் குடும்பத்தையும் அஷ்வினையும் ஆதரிக்கவும் நினைத்தேன்.”

அதற்குப் பிறகு உணவு பரிமாறப்பட்டது. முதலில் ஸ்டார்டர்கள், பின்னர் இரண்டு வகை இனிப்புகள், வெங்காயப் பக்கோடா, மசாலா தோசை, ஐஸ்கிரீம்—இவை எல்லாம் அந்தக் குழுவில் உள்ள அனைவரும் விரும்பும் உணவுகள். ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்பு ரங்கண்ணா ஒரு தனியார் டிடெக்டிவ் சேவையில் வேலை செய்திருந்ததால், ஒவ்வொருவரின் விருப்பங்களையும் நன்றாக அறிந்திருந்தார்.

அனைவரும் சுவையான உணவை ரசித்தனர். பின்னர் ரங்கண்ணா அஷ்வினுக்கு ஒரு விலைமதிப்புள்ள கிரிக்கெட் பேட்டை பரிசாக அளித்தார். அது தனது மறைந்த நண்பர் துரை மற்றும் அவரது குடும்பத்தின்மீது அவருக்கிருந்த ஆழமான அன்பைக் காட்டியது.

அவர்கள் செல்லும்போது, ராம் மெதுவாக கார்த்திக்கிடம் சொன்னான்:

“நேற்று நம் அணியின் வெற்றி நாள்; இன்று ரங்கண்ணாவின் பெரிய நாள்.”

மகிழ்ச்சியான மனதுடன் அனைவரும் ரங்கண்ணாவுக்கு நன்றி கூறி வெளியேறினர். உண்மையான நட்பின் மதிப்பையும் நன்றியுணர்வையும் நினைவில் கொண்டு அவர்கள் சென்றனர்.

கே. ராகவன்

10-3-26

Tribute 918.

 Tribute to the Indian Cricket Team Captain and His Men 918

It was a memorable night for the millions of spectators watching both in the stadium and online as India celebrated an amazing victory in the final of the T20 World Cup on 8 March at the Narendra Modi Stadium in Ahmedabad. The atmosphere was electric, and the win will remain etched in the hearts of cricket lovers for years to come.

I applaud the consistency and dedication of players such as Sanju Samson, Ishan Kishan, and others who performed brilliantly throughout the tournament. The bowling attack was equally impressive, with Jasprit Bumrah delivering remarkable spells that strengthened the team’s performance.

The Indian team has been making impressive headlines on the global stage through its outstanding performances. Every match displayed admirable teamwork, determination, and sportsmanship.

This victory belongs not only to the players but also to the coaches, support staff, and the wonderful commentators who made this World Cup tournament a truly mammoth and memorable event.

Special kudos to the skipper Suryakumar Yadav and his amazing men for leading India to this glorious triumph. Their effort, unity, and passion have made the nation proud.

KRagavan

9-3-26

Small Story 544.

 Small Story 544

 Encounter with Happiness

Sushma joined duty on her first day after securing excellent marks in Aeronautical Engineering along with other credentials. She was assigned to a domestic flight flying from Bengaluru to Thiruvananthapuram and successfully completed her journey.

In her family, she was the only daughter of her parents. From her younger days, she had always been passionate about flying and had dreamed of becoming a captain in a reputed airline.

After reaching the destination, she had three hours before her return flight. She quickly went to the famous Padmanabhaswamy Temple. There she had darshan and prayed to the Lord with gratitude for her success and blessings for her future.

That night she reached home. Her parents were amazed and proud that on the very first day of her duty she had also visited the great temple. Her mother came close, hugged her warmly, and said,

“You have proved your passion and completed your first day of duty. You have made us very proud and thrilled.”

She added, “This evening your grandparents are coming to bless you for your achievement.”

In the evening, Sushma’s grandparents arrived and blessed her wholeheartedly. After a delicious dinner and pleasant conversation, they prepared to leave. Before departing, her grandfather told her, “Tomorrow a young man named Ramnath will come to meet you.”

The next day, Ramnath, a smart and confident young man, visited her. He introduced himself as a Feature Editor for a leading international journal. He said he wanted to cover Sushma’s inspiring ambition and achievement.

They had a pleasant discussion, and he took a few photographs for the article. After some time, he thanked her and left.

After he left, Sushma felt a strange happiness in her heart. She wondered if it was a small crush on him. She could not express it, but she noticed that he had given his phone number before leaving. She thought she might speak to him later.

Meanwhile, Ramnath too felt the same warmth and admiration for Sushma. But he felt shy and wondered what she might think about him.

Both were dedicated professionals, deeply focused on their careers. Whether they would speak again and whether their dreams and ambitions would grow together—only God knew.

For Sushma, it felt like double joy: the blessing of visiting the great Lord at the temple on her first day of duty, and the unexpected meeting with a handsome and thoughtful young man recommended by her grandfather. Somewhere in her heart, she felt that this meeting might be the beginning of something beautiful. 

K.Ragavan

9-3-26

Small Story 544.T

 

சிறுகதை 544

 மகிழ்ச்சியுடன் ஒரு சந்திப்பு

ஏரோநாட்டிக்கல் இன்ஜினியரிங் படிப்பில் சிறந்த மதிப்பெண்களும் மற்ற தகுதிகளும் பெற்று, சுஷ்மா தனது முதல் பணிநாளில் பணியில் சேர்ந்தாள். பெங்களூருவிலிருந்து திருவனந்தபுரம் செல்லும் உள்நாட்டு விமானத்திற்கு அவள் நியமிக்கப்பட்டாள். அந்த பயணத்தை அவள் வெற்றிகரமாக முடித்தாள்.

அவள் குடும்பத்தில், பெற்றோருக்கு ஒரே மகள் தான் சுஷ்மா. சிறு வயதிலிருந்தே அவளுக்கு பறப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது. ஒரு புகழ்பெற்ற விமான நிறுவனத்தில் கேப்டனாக வேண்டும் என்பதே அவளின் கனவு.

இலக்கை அடைந்த பிறகு, திரும்பும் விமானத்திற்கு முன் அவளுக்கு மூன்று மணி நேரம் இருந்தது. உடனே அவள் புகழ்பெற்ற பத்மநாபசுவாமி கோவிலுக்குச் சென்றாள். அங்கு தரிசனம் செய்து, தன் வெற்றிக்காக இறைவனுக்கு நன்றி கூறியும், எதிர்காலத்திற்கான ஆசீர்வாதங்களையும் வேண்டிக் கொண்டாள்.

அன்று இரவு அவள் வீட்டிற்கு வந்தாள். தனது முதல் பணிநாளிலேயே அந்தப் பெருமைக்குரிய கோவிலுக்குச் சென்று வந்ததை அறிந்து, அவள் பெற்றோர் மிகவும் ஆச்சரியமும் பெருமையும் அடைந்தனர். அவளின் தாய் அருகில் வந்து அவளை அன்பாக அணைத்துக் கொண்டு கூறினாள்:

“உன் ஆர்வத்தையும் உறுதியையும் நிரூபித்து, முதல் நாளே உன் பணியை வெற்றிகரமாக முடித்துவிட்டாய். எங்களுக்கு மிகுந்த பெருமையும் மகிழ்ச்சியும் அளித்திருக்கிறாய்.”

அவள் மேலும் கூறினாள்:

“இன்று மாலை உன் தாத்தா பாட்டி உன் சாதனைக்கு ஆசீர்வாதம் வழங்க வருகிறார்கள்.”

மாலையில் சுஷ்மாவின் தாத்தா பாட்டி வந்து, அவளை மனமார ஆசீர்வதித்தனர். ருசியான இரவு உணவும் இனிய உரையாடலும் முடிந்தபின் அவர்கள் கிளம்பத் தயாரானார்கள். செல்லும் முன், அவளின் தாத்தா கூறினார்:

“நாளை ராம்நாத் என்ற ஒரு இளைஞன் உன்னைச் சந்திக்க வருவான்.”

அடுத்த நாள் ராம்நாத் என்ற புத்திசாலித்தனமும் தன்னம்பிக்கையும் கொண்ட இளைஞன் அவளைச் சந்திக்க வந்தான். அவன் ஒரு முன்னணி சர்வதேச இதழில் Feature Editor ஆக பணியாற்றுவதாக தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான். சுஷ்மாவின் ஊக்கமூட்டும் இலக்கும் சாதனையும் பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுத விரும்புகிறேன் என்றான்.

இருவரும் இனிமையாகப் பேசினர். அந்தக் கட்டுரைக்காக அவன் சில புகைப்படங்களையும் எடுத்தான். சிறிது நேரம் கழித்து அவன் நன்றி கூறி கிளம்பினான்.

அவன் சென்ற பிறகு, சுஷ்மாவின் மனதில் ஒரு விதமான மகிழ்ச்சி தோன்றியது. அவனிடம் ஒரு சிறிய ஈர்ப்பு தோன்றியதோ என்று அவள் எண்ணினாள். அதை வெளிப்படுத்த முடியவில்லை. ஆனால் அவன் கிளம்பும் முன் தனது தொலைபேசி எண்ணை கொடுத்ததை அவள் நினைத்தாள். பின்னர் ஒருநாள் அவனிடம் பேசலாம் என்று எண்ணினாள்.

இதே நேரத்தில், ராம்நாதுக்கும் சுஷ்மாவைப் பற்றிய அதேபோன்ற அன்பும் மதிப்பும் மனதில் தோன்றியது. ஆனால் அவன் கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டான்; அவள் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பாளோ என்று யோசித்தான்.

இருவரும் தங்கள் தொழிலில் முழுமையாக ஈடுபட்ட, கனவுகளுக்காக உழைக்கும் மனிதர்கள். அவர்கள் மீண்டும் பேசுவார்களா? அவர்களின் கனவுகளும் இலக்குகளும் ஒன்றாக வளருமா? அதை காலமும் கடவுளும் தான் அறிவார்கள்.

சுஷ்மாவுக்கு இது இரட்டை மகிழ்ச்சி போல இருந்தது:

முதல் பணிநாளிலேயே பெரிய இறைவனை கோவிலில் தரிசித்த ஆசீர்வாதம் ஒன்று, மேலும் தாத்தா அறிமுகப்படுத்திய அழகான மற்றும் சிந்தனையுள்ள இளைஞனை எதிர்பாராத விதமாகச் சந்தித்த மகிழ்ச்சி ஒன்று.

அவள் மனத்தின் ஓரத்தில், இந்த சந்திப்பு ஒரு அழகான ஆரம்பமாக இருக்கலாம் என்ற நம்பிக்கை மெதுவாக மலர்ந்தது.

– கி. ராகவன்

9-3-26

Small Story 543.

 Small Story 543

Dual Prayers

Rameshan was waiting for his friends to arrive for prayer. Five of them came to his apartment to join him. The prayer was mainly for a young boy from their adopted home who was going to undergo a major operation the next day. They all prayed sincerely that the surgery would be successful.

At the same time, they also decided to pray for the safety of innocent people affected by the recent military operations carried out by the United States and Israel in Iran. They prayed for the protection of all people, regardless of religion, and for the safety of migrant workers so that they could return safely to their home countries.

After praying together for ten minutes, Rameshan’s wife served tea and vada to everyone who had gathered. The small group shared the refreshments and felt peaceful after the prayer. They had prayed wholeheartedly for both situations before leaving with full hearts.

After the guests left, Mrs. Rameshan whispered to her husband, “These joint prayers not only make us happy, but they also unite people.”

Rameshan nodded and replied softly, “True, dear.”

KRagavan

8-3-26

Small Story 543.T

 சிறுகதை 543 –

 இரட்டை பிரார்த்தனை

ரமேஷன் தனது நண்பர்கள் வருவதற்காக பிரார்த்தனைக்காக காத்திருந்தார். அவர்களில் ஐந்து பேர் அவரது அபார்ட்மெண்டுக்கு வந்து அவருடன் சேர்ந்து பிரார்த்தனை செய்தார்கள். அடுத்த நாள் பெரிய அறுவை சிகிச்சை செய்யப்படவிருந்த அவர்களின் தத்தெடுத்த இல்லத்தில் இருக்கும் ஒரு சிறுவனுக்காகவே இந்தப் பிரார்த்தனை முக்கியமாக நடத்தப்பட்டது. அந்த அறுவை சிகிச்சை வெற்றிகரமாக முடிவடைய வேண்டும் என்று அவர்கள் அனைவரும் மனமார பிரார்த்தித்தனர்.

அதே நேரத்தில், சமீபத்தில் அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேல் ஈரானில் நடத்திய இராணுவ நடவடிக்கைகளால் பாதிக்கப்பட்ட நிரபராத மக்களின் பாதுகாப்பிற்காகவும் அவர்கள் பிரார்த்திக்க முடிவு செய்தனர். எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும் அனைத்து மக்களும் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்றும், வெளிநாடுகளில் வேலை செய்யும் குடியேற்ற தொழிலாளர்கள் தங்கள் சொந்த நாடுகளுக்கு பாதுகாப்பாக திரும்ப வேண்டும் என்றும் அவர்கள் வேண்டினர்.

பத்து நிமிடங்கள் ஒன்றாக பிரார்த்தித்த பிறகு, ரமேஷனின் மனைவி அங்கே வந்திருந்த அனைவருக்கும் தேனீர் மற்றும் வடை பரிமாறினார். அந்தச் சிறிய குழு அந்த சிற்றுண்டியை பகிர்ந்து கொண்டு, பிரார்த்தனைக்குப் பிறகு மன அமைதியை உணர்ந்தது. இரண்டு நிலைகளுக்காகவும் அவர்கள் முழு மனதுடன் பிரார்த்தித்திருந்ததால், அனைவரும் நிறைந்த மனதுடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள்.

விருந்தினர்கள் அனைவரும் சென்ற பிறகு, திருமதி ரமேஷன் தன் கணவரிடம் மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“இப்படி ஒன்றாகச் செய்யும் பிரார்த்தனைகள் நமக்கு மகிழ்ச்சியையும் தருகின்றன; மக்களையும் ஒன்றிணைக்கின்றன.”

ரமேஷன் தலையசைத்து மெதுவாகப் பதிலளித்தார்:

“உண்மை தான், அன்பே.”

– கே. ராகவன்

8-3-2026

Small Story 542.

 Small Story 542.

The Diamond Bangle Surprise

Pankajam, the wife of Koteswararao, heard the doorbell ringing and opened the door. A young man in his twenties was standing outside.

“Madam, Mr. Dhananjay Setty from the famous jewelry shop has sent this to you. It was ordered by Koteswara Sir one month back. Please call this number and inform our boss after you receive it and check the item.”

Pankajam was surprised. She opened the box and saw a beautiful diamond bangle inside. She immediately called the shop and informed them that she had received it.

Holding the bangle in her hands, she went to her deity, placed it before the idol, and prayed. She wondered how her husband had arranged such a surprise without giving her even a small hint.

Just then her daughter Asha called.

“Mom, how are you? Today is your star birthday. Congratulations!”

Only then did Pankajam realize that it was her star birthday — a day they usually celebrated but she had forgotten this year.

Later in the evening, after Asha ended the call, Koteswararao returned from the office. Only two weeks were left for his retirement.

Pankajam greeted him happily.

“Thank you for your gift — the magnificent diamond bangle!”

Koteswararao looked surprised.

“You already got it? I thought I would go with you this evening to collect it.”

At that moment, his phone rang.

“Hello Koteswar! This is Dhananjay. I’m going out of town this evening, so I safely delivered the bangle to your wife. I wanted to keep it a surprise!”

Pankajam smiled and nodded.

But she said softly, “At this stage, spending such a huge amount for this bangle will only increase your burden.”

Koteswararao smiled gently.

“You know me well, dear. In the office I may be Manager Koteswararao, but in life I am just a struggling human being with contentment.”

He continued,

“A friend of mine is a film producer. He likes the way I speak and my life experiences. He asked me to tell him a story. I told him about my earlier struggles and how I reached this level.”

“Six months ago he made a film based on my story with new actors. The film ran successfully for 50 days in two theatres. I received a good payment for the story and my name appeared on the screen.”

“He was very happy and wanted to gift me a gold chain. But I requested him instead to give a diamond bangle for you. I offered to pay the difference, but he refused and ordered it from Dhananjay Jewelry.”

He looked at her with affection.

“When we got married, you wore only ordinary bangles. From that day I decided that before my life ended, I would make you wear a diamond bangle.”

“After three decades by God’s grace, I could finally fulfill that promise.”

Pankajam’s eyes filled with tears.

She held his hands and said softly,

“Your name is Koteswararao… but your heart is that of a real Koteswaran (a truly wealthy man).”

Because the richest person is not the one with money,

but the one with love and gratitude in the heart.

K.Ragavan

7-3-26