Small Story 586T

 சிறுகதை 586 

அழைப்பு மற்றும் உணர்வு

ராமு, பத்மநாபாவின் வீட்டிற்கு தனது பேரனின் பிறந்தநாள் விழாவிற்கு அழைக்க வந்தார். ராமுவை பார்த்ததும் பத்மநாபா மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“ஏய் நண்பா! நீண்ட நாட்களாக உன்னை பார்க்கவே இல்லை,” என்றார்.

“ஆம்,” என்றார் ராமு. “என் பேரனின் பிறந்தநாள் விழாவிற்கு உன்னை அழைக்க வந்தேன். அவன் விடுமுறைக்காக ஜெர்மனியில் இருந்து வந்திருக்கிறான்.”

“அப்படியா, மிகவும் நல்ல விஷயம்,” என்று தலை அசைத்தார் பத்மநாபா. “இப்போது அவன் என்ன படிக்கிறான்?”

“அவன் 10ஆம் வகுப்பு படிக்கிறான்,” என்றார் ராமு.

அந்த நேரத்தில் பத்மநாபாவின் பேரப்பெண் ஸ்வேதா தனது முன்னேற்ற அட்டையுடன் உள்ளே வந்தாள்.

“தாத்தா, இந்த முறை நான் என் வகுப்பில் முதல் இடம் பிடித்தேன்!”

பத்மநாபா பெருமையுடன் சிரித்து, அவளை வாழ்த்தினார். அவள் மகிழ்ச்சியுடன் செய்தியை பகிர்ந்ததற்கும் பாராட்டினார். ராமுவும் 9ஆம் வகுப்பில் முதல் இடம் பெற்றதற்காக அவளை வாழ்த்தினார்.

ராமுவுக்கு தேநீர் கொடுத்த பிறகு, பத்மநாபா அமைதியாகச் சொன்னார்:

“ராமு, மாணவர்களுக்கு 17 அல்லது 18 ஆண்டுகள் வரை மதிப்பெண் அட்டைகள் இருக்கும், அவர்கள் தங்கள் மதிப்பெண்களில் மகிழ்ச்சியடைவார்கள். ஆனால் ஓய்வு பெற்ற பிறகு, நமக்கே ஆண்டுதோறும் ஒரு சோதனை இருக்கிறது—அதுதான் மருத்துவ பரிசோதனை அறிக்கைகள். நம் உடல்நிலை குறித்து நாம் எப்போதும் கவலைப்படுகிறோம். இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழப்போகிறோம் என்பது நமக்குத் தெரியாது; அது எல்லாம் கடவுளின் கையில் தான் உள்ளது.”

ராமு சம்மதமாக தலை அசைத்தார்.

“உண்மைதான் நண்பா. நம்முடைய பரிசோதனை அறிக்கைகள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு கனவுக்கொள்ளை போலவே இருக்கிறது. சிறிது இனிப்பு சாப்பிட்டாலே சர்க்கரை அளவு அதிகமாகிறது. அது ஒரு தொடர்ந்த கவலையாக மாறுகிறது.”

அந்த நாள், தனது பேரனின் பிறந்தநாளுக்கு நண்பனை அழைக்க வந்த ராமு, ஓய்விற்குப் பிறகான வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான உணர்வையும் எடுத்துக்கொண்டு திரும்பினார்.

K.Ragavan

20-4-26

Correction.

 Correction Regarding Letter Contributions

Dear friends,

Yesterday, due to an oversight, I mentioned that I had contributed 2,500 letters to The National (UAE). I would like to clarify and correct this.

Among the four newspapers—Khaleej Times, Gulf News, The Gulf Today, and The National—all of which have been active since 2008, I have been contributing letters since I began my blogs that same year.

Out of my total 2,500 letters over the past 18 years, The National has published 978, making it my top contributor. The remaining letters were published across the other three newspapers.

I would also like to note that during the COVID period, The National reduced its Letters column frequency, which affected the overall count. While reviewing my blogs, a small typographical error led to the earlier misstatement.

I request you all to kindly ignore the previous error. The National remains my number one publication, and my contributions continue to this day.

With warm regards,

K. Ragavan

Small Story 585.

 Small Story 585

The Voice That Never Faded

Bhujangarao and his wife Annapoorani visited a well-known eye hospital in Bengaluru for his annual check-up. Ever since he had moved back from the United States—after retiring as an anchor with CNN—this visit had become a yearly ritual. It wasn’t just for the medical care, but also for the warmth, hospitality, and excellent service they received. Years earlier, he had even undergone cataract surgery at the same hospital.

Bhujangarao handed over his file at the reception. The receptionist looked up, smiled warmly, and said,

“Hello, Anchor sir! How are you? Happy to see you after a year!”

Bhujangarao smiled gently. “Thank you for remembering this retired anchor,” he replied.

As they spoke, a lady standing nearby stepped closer.

“Excuse me, sir,” she said. “I was wondering if you are the same great anchor from CNN. I used to watch your programs regularly. I’m so happy you’ve settled in our city, Bengaluru.”

Annapoorani was astonished. It had been 14 years since his retirement, and now at 75, her husband was still being recognized.

The lady continued, turning to Annapoorani,

“Madam, I recognized him by his voice. A voice like his never fades. He is one of the finest anchors—admired by many journalists.”

Annapoorani felt a quiet pride and joy at the heartfelt compliment.

After the check-up, as they drove back home, Bhujangarao whispered,

“I never expected that. I even forgot to ask her name.”

Annapoorani smiled knowingly.

“Don’t worry,” she said. “When she handed over her file at the reception, I noticed her name—Vasanthy.”

Bhujangarao chuckled softly.

“Ah, a smart anchor’s wife,” he said.

K.Ragavan

19-4-26

Small Story 585.

 

சிறுகதை 585

மங்காத குரல்

புஜங்கராவும் அவரது மனைவி அன்னபூரணியும், வருடாந்திர கண் பரிசோதனைக்காக பெங்களூரில் உள்ள ஒரு பிரபல கண் மருத்துவமனைக்கு சென்றனர். அமெரிக்காவில் இருந்து—CNN செய்தி வாசிப்பாளராக இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்—இந்த வருகை அவருக்கு ஆண்டுதோறும் ஒரு பழக்கமாகி விட்டது. அது மருத்துவ சேவைக்காக மட்டும் அல்ல; அங்கு கிடைக்கும் அன்பு, உபசாரம், சிறந்த சேவை ஆகியவற்றிற்கும். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அதே மருத்துவமனையில்தான் அவர் கண்புரை அறுவை சிகிச்சையும் செய்துகொண்டிருந்தார்.

புஜங்கராவ் தனது கோப்பை வரவேற்பில் கொடுத்தார். வரவேற்பாளர் மேலே பார்த்து சிரித்தபடி,

“ஹலோ, Anchor சார்! எப்படி இருக்கிறீர்கள்? ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு உங்களை பார்க்க மிகவும் சந்தோஷம்!” என்றார்.

புஜங்கராவ் மெதுவாக சிரித்தார்.

“இந்த ஓய்வு பெற்ற அங்கரை நினைவில் வைத்ததற்கு நன்றி,” என்றார்.

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அருகில் இருந்த ஒரு பெண் முன்வந்து,

“மன்னிக்கவும் சார், நீங்கள் CNN-இல் இருந்த அந்த சிறந்த Anchor thana? உங்கள் நிகழ்ச்சிகளை நான் வழக்கமாக பார்த்திருக்கிறேன். நீங்கள் இப்போது நம்ம பெங்களூரில் குடியேறியிருக்கிறீர்கள் என்பதில் மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்றார்.

அன்னபூரணி அதிர்ச்சியடைந்தார். ஓய்வு பெற்றது 14 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன; இப்போது 75 வயதில் கூட, தனது கணவர் இன்னும் அடையாளம் காணப்படுகிறார்!

அந்த பெண் தொடர்ந்து, அன்னபூரணியை நோக்கி,

“மேடம், அவருடைய குரலால் நான் அவரை அடையாளம் கண்டேன். அப்படிப்பட்ட குரல் ஒருபோதும் மங்காது. பல பத்திரிகையாளர்களால் பாராட்டப்படும் சிறந்த அங்கர்களில் ஒருவர்தான் இவர்,” என்றார்.

அந்த பாராட்டை கேட்ட அன்னபூரணியின் மனம் அமைதியான பெருமையாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரம்பியது.

பரிசோதனை முடிந்து வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, புஜங்கராவ் மெதுவாக,

“அதை நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவளின் பெயரைக் கூட கேட்க மறந்து விட்டேன்,” என்றார்.

அன்னபூரணி அர்த்தமுள்ள சிரிப்புடன்,

“கவலைப்பட வேண்டாம். அவள் தனது கோப்பை வரவேற்பில் கொடுக்கும்போது, நான் அவளுடைய பெயரை பார்த்தேன்—வசந்தி,” என்றார்.

புஜங்கராவ் மெதுவாக சிரித்தார்.

“ஆஹா, ஒரு புத்திசாலி Anchor மனைவி!” என்றார்.

கே. ராகவன்

19-4-26

18 years Association.

 I’m delighted to share a proud personal milestone—18 years of continuous association with The National, Abu Dhabi, UAE, through my letters to the editor and reader contributions.

Over this journey, more than 2,500 of my letters have been published, reflecting my thoughts, observations, and engagement with issues that matter. This achievement means a great deal to me, and I’m truly grateful for the platform that gave my voice a place.

Thank you to all my friends and readers for your constant support and encouragement

 throughout these years. Your motivation has been an important part of this journey.

With Warm regards,

K.Ragavan

18-4-2026

Small Story 584.

 Small Story 584.

Memorable Madurai

Swarna was walking inside her house compound when she suddenly received a call from her cousin Shubha in Mumbai.

“Hey, how are you? Next week I am coming to your place with my grandchildren for a vacation,” said Shubha.

Swarna was delighted to hear this. Shubha, who was now settled in Mumbai with her husband Harish, had an only daughter living in New Zealand. Her grandchildren, Nandhini and Narain, had come to India on vacation and wanted to visit Madurai to see the temples and the famous Chitra Festival.

Harish could not join them because of his building’s annual function.

A few days later, Shubha arrived in Madurai with the children. They were thrilled to see Swarna’s independent house in Chockikulam, built ten years ago. Swarna’s husband, a retired professor from the American College, welcomed them warmly.

The cousins were overjoyed to meet after a long time. They spent hours reminiscing about their childhood holidays in Madurai—the hot summers, frequent power cuts, and how they managed through those days.

“Madurai has changed so much,” said Shubha.

“Yes, but it still holds on to its traditions and culture,” replied Swarna.

They spent a wonderful week visiting temples, attending the famous Chitra Festival, and enjoying delicious food and sweets.

When it was time to leave, the children whispered to Shubha,

“Aunty, every vacation we want to come here to enjoy the beautiful temples, traditions, and the respect people show to everyone.”

Shubha smiled and softly said,

“I have seen the old Madurai, and today I see its rapid growth—just like our Bharat.”

With happy memories in their hearts, Shubha and the children departed, promising to return again.

K.Ragavan

18-4-26

Small Story 584

 

சிறுகதை 584

மறக்கமுடியாத மதுரை

ஸ்வர்ணா தனது வீட்டுத் தோட்டத்துக்குள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, திடீரென மும்பையில் இருக்கும் தனது சகோதரி ஷுபாவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹேய், எப்படி இருக்கிறாய்? அடுத்த வாரம் நான் என் பேரக்குழந்தைகளுடன் உன் வீட்டுக்கு விடுமுறைக்கு வருகிறேன்,” என்று ஷுபா கூறினாள்.

இதை கேட்டு ஸ்வர்ணா மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். இப்போது தனது கணவர் ஹரிஷுடன் மும்பையில் குடியேறி இருந்த ஷுபாவுக்கு, நியூசிலாந்தில் வசிக்கும் ஒரே மகள் இருந்தாள். அவளுடைய பேரக்குழந்தைகள் நந்தினி மற்றும் நரேன் இந்தியாவிற்கு விடுமுறைக்கு வந்து, கோவில்களையும் புகழ்பெற்ற சித்திரைத் திருவிழாவையும் காண மதுரைக்கு வர விரும்பினர்.

ஹரிஷ் அவர்களுடன் வர முடியவில்லை, ஏனெனில் அவருடைய குடியிருப்பில் ஆண்டு விழா நடைபெற்று கொண்டிருந்தது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஷுபா குழந்தைகளுடன் மதுரைக்கு வந்தாள். பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்ட சோக்கிக்குளத்தில் உள்ள ஸ்வர்ணாவின் தனி வீட்டைக் கண்டு அவர்கள் மிகவும் உற்சாகமடைந்தனர். அமெரிக்கன் கல்லூரியில் ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியராக இருந்த ஸ்வர்ணாவின் கணவர் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு சந்தித்ததால், இரு சகோதரிகளும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அவர்கள் மதுரையில் கழித்த சிறுவயது விடுமுறை நாட்களை நினைத்து பல மணி நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்—வெயிலான கோடைகாலங்கள், அடிக்கடி ஏற்பட்ட மின்தடை, அவற்றை எப்படி சமாளித்தார்கள் என்பதெல்லாம்.

“மதுரை மிகவும் மாறிவிட்டது,” என்று ஷுபா கூறினாள்.

“ஆமாம், ஆனால் அதன் பாரம்பரியத்தையும் பண்பாட்டையும் இன்னும் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது,” என்று ஸ்வர்ணா பதிலளித்தாள்.

அவர்கள் ஒரு வாரம் முழுவதும் கோவில்கள் சென்றும், புகழ்பெற்ற சித்திரைத் திருவிழாவில் கலந்து கொண்டும், சுவையான உணவு மற்றும் இனிப்புகளை ரசித்தும் மகிழ்ந்தனர்.

புறப்படும் நேரம் வந்தபோது, குழந்தைகள் ஷுபாவிடம் மெதுவாக சொன்னார்கள்,

“அத்தை, ஒவ்வொரு விடுமுறையிலும் இங்கே வரவேண்டும். இங்குள்ள அழகான கோவில்கள், பாரம்பரியம், மற்றும் மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் மரியாதை எல்லாம் எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.”

ஷுபா சிரித்துக் கொண்டு மெதுவாக சொன்னாள்,

“பழைய மதுரையை நான் பார்த்திருக்கிறேன்; இன்று அதன் வேகமான வளர்ச்சியையும் பார்க்கிறேன்—அதேபோல் நம் பாரதமும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.”

மகிழ்ச்சியான நினைவுகளுடன், மீண்டும் வருவோம் என்ற வாக்குறுதியுடன் ஷுபாவும் குழந்தைகளும் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

K.Ragavan

18-4-26