Small Story 595.

 Small Story 595

A Memorable Stay in a Beloved City

Ranganath happily spent his holidays at his grandson’s flat in Dubai. After a recent crisis, the bustling city of Dubai was slowly returning to normalcy. Ranganath had worked in the Electricity Department for twenty-three years before retiring and settling in his native place, Karur, with his wife. Their only daughter was settled in the United States, and her son, Naveen, was pursuing his postgraduate studies in Dubai.

One day, Ranganath planned to visit his colleague’s son in Sharjah, where he himself had lived for two decades. When he reached the place by cab, he could hardly recognize it. The old surroundings had transformed into a landscape filled with modern buildings.

His friend’s son, Aravind, was working as a Production Manager in a leading confectionery company in Sharjah. When Ranganath arrived at his home, Aravind’s wife, Ramya, warmly greeted him and asked him to sit on the sofa. She mentioned that Aravind had gone to the ATM and would return in a few minutes. Their only son, Vikram, was studying in the 7th standard at Our Own English High School and had gone to school.

Soon, Aravind returned and greeted him cheerfully, “Hello, Uncle! I’m so happy you have come to your old place.” They shared breakfast and then left for Aravind’s office. There, Aravind introduced Ranganath to his directors as a senior electrical engineer who had spent twenty-three years in Sharjah. The directors were impressed and warmly welcomed him, offering tea, biscuits, and toffees made by their company.

Ranganath noticed that many Indians were working in the factory, which had a good reputation and exported its products to several countries. In the afternoon, they had lunch in the company canteen. By 5 PM, Aravind dropped Ranganath back at his grandson Naveen’s residence.

During his eleven-day stay, Ranganath met many old friends, visited familiar places, and experienced parts of the city he had not seen before. His long-awaited visit to his favorite destination had come at the perfect time, making his stay with Naveen truly memorable.

Finally, he returned to his hometown, Karur. His wife was overjoyed to see him and gently said that in the future, they should travel together, as she had missed him very much. Ranganath smiled and agreed, saying that because of two upcoming weddings she had to stay back this time, but next time, they would surely travel together.

K.Ragavan

29-4-26

Small Story595.T

 சிறுகதை 595

பிரியமான நகரத்தில் நினைவாக நிறைந்த ஒரு தங்குதல்

ரங்கநாத் தனது விடுமுறையை துபாயில் உள்ள தனது பேரன் வீட்டில் மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தார். சமீபத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு நெருக்கடியின் பிறகு, பரபரப்பான துபாய் நகரம் மெதுவாக மீண்டும் இயல்புநிலைக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தது. ரங்கநாத் மின்சாரத் துறையில் இருபத்துமூன்று ஆண்டுகள் பணியாற்றிய பின் ஓய்வு பெற்று, தனது மனைவியுடன் சொந்த ஊரான கரூரில் குடியேறினார். அவர்களின் ஒரே மகள் அமெரிக்காவில் வசித்து வந்தார்; அவளின் மகன் நவீன் துபாயில் முதுநிலை படிப்பை தொடர்ந்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஒரு நாள், ரங்கநாத் தனது நண்பரின் மகனைச் சந்திக்க ஷார்ஜாவுக்கு செல்லத் திட்டமிட்டார். அவர் இருபது ஆண்டுகள் வாழ்ந்த அந்த இடத்திற்குச் கார் மூலம் சென்றபோது, அதை அடையாளம் காணவே முடியவில்லை. பழைய சூழல் முழுவதும் மாற்றமடைந்து, நவீன கட்டிடங்கள் நிரம்பிய நகரமாக மாறியிருந்தது.

அவரின் நண்பரின் மகன் அரவிந்த், ஷார்ஜாவில் உள்ள ஒரு முன்னணி இனிப்பு தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் உற்பத்தி மேலாளராகப் பணியாற்றி வந்தார். ரங்கநாத் அவரது வீட்டிற்கு வந்தபோது, அரவிந்தின் மனைவி ரம்யா அவரை அன்புடன் வரவேற்று சோஃபாவில் அமரச் சொன்னார். அரவிந்த் ஏடிஎமுக்கு சென்றிருப்பதாகவும் சில நிமிடங்களில் வருவார் என்றும் கூறினார். அவர்களின் ஒரே மகன் விக்ரம், ‘Our Own English High School’-இல் 7ஆம் வகுப்பில் படித்து, பள்ளிக்கு சென்றிருந்தான்.

சிறிது நேரத்தில் அரவிந்த் வந்து, “ஹலோ அங்கிள்! நீங்கள் உங்கள் பழைய இடத்திற்கு வந்திருப்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றார். அவர்கள் ஒன்றாக காலை உணவு உட்கொண்டனர். பின்னர், அரவிந்தின் அலுவலகத்திற்குச் சென்றனர். அங்கு, அரவிந்த் ரங்கநாத்தை தனது இயக்குநர்களிடம், ஷார்ஜாவில் இருபத்துமூன்று ஆண்டுகள் பணியாற்றிய மூத்த மின்சார பொறியாளராக அறிமுகப்படுத்தினார். இயக்குநர்கள் அவரை வரவேற்று, தேநீர், பிஸ்கட் மற்றும் அவர்களது நிறுவனத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட மிட்டாய்களை வழங்கினர்.

ரங்கநாத் அந்த தொழிற்சாலையில் பல இந்தியர்கள் பணியாற்றுவதையும், அதன் தயாரிப்புகள் பல நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுவதையும் கவனித்தார். மதிய நேரத்தில் அவர்கள் நிறுவன உணவகத்தில் உணவு உண்டனர். மாலை 5 மணிக்கு, அரவிந்த் ரங்கநாத்தை நவீனின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

பதினொன்று நாட்கள் தங்கியிருந்த காலத்தில், ரங்கநாத் பல பழைய நண்பர்களைச் சந்தித்து, பழக்கமான இடங்களைப் பார்த்து, முன்பு பார்க்காத நகரத்தின் பல பகுதிகளையும் அனுபவித்தார். அவருக்குப் பிரியமான நகரத்திற்கு நீண்டநாள் எதிர்பார்த்த இந்த பயணம் சரியான நேரத்தில் நிகழ்ந்ததால், நவீனுடன் கழித்த காலம் மிகவும் நினைவாக மாறியது.

இறுதியாக, அவர் தனது சொந்த ஊரான கரூருக்கு திரும்பினார். அவரை பார்த்ததில் அவரது மனைவி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, இனி அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து பயணம் செய்ய வேண்டும் என்று மெதுவாக கூறினார்; ஏனெனில், அவர் மிகவும் நினைத்திருந்தார். ரங்கநாத் சிரித்தபடி சம்மதித்து, இந்த முறை இரண்டு திருமணங்கள் காரணமாக அவர் வர முடியவில்லை, ஆனால் அடுத்த முறை கண்டிப்பாக சேர்ந்து பயணம் செய்வோம் என்று கூறினார்.

K.Ragavan

29-4-26

Small Story 594.

 Small Story 594.

Respecting Elders’ Wisdom

Rohini came to the bus stop to take a bus to BSK 3rd Stage, as her car was at the service center. She didn’t want to take an auto since the distance to Malathy’s house was hardly two kilometers. The bus stop was conveniently located in front of her independent house.

Rohini and Malathy had become close friends at a popular gym in JP Nagar. For the past seven years, their friendship had grown stronger. Both were of the same age, maintained good health, and were committed to fitness through regular exercise.

Seeing Rohini at her doorstep, Malathy was delighted.

“Hey! If you were coming, I would have sent Rohan to pick you up, especially since your car is in service,” she said.

“No problem,” Rohini replied with a smile. “I wanted to travel by bus—after many years!”

Malathy served delicious snacks, including her famous rava laddu. Rohini tasted one and nodded appreciatively.

“Amazing taste, Malathy! Where did you learn this?”

“All thanks to my mother-in-law,” Malathy said warmly. “She taught me many recipes. She’s now visiting my brother-in-law in Australia.”

Rohini had a daughter, Reshma, who was in her final year of architecture. Malathy’s son, Rohan, was a smart and handsome young man studying in his final year of medicine. Malathy’s husband, Ram, was an investigative photojournalist who had received many accolades. Rohini’s husband, Ashwin, was a versatile editor working for a leading international online magazine.

When Rohini left, Ram said softly to Malathy,

“Rohini’s daughter Reshma is smart and charming. I was thinking… what if we consider an alliance between Rohan and Reshma?”

Malathy sighed gently.

“I had the same thought. In fact, I already spoke to Rohini about it. But she said it’s not possible—they belong to the same gothra.”

Ram nodded in understanding. He recalled how one of his close friends had married within the same gothra and how their families had faced difficulties afterward.

“Elders speak from experience,” Ram said thoughtfully. “We may choose to follow or not, but their words carry wisdom.”

Though slightly disappointed, Ram accepted the decision. Like many others, he believed in respecting elders’ guidance, understanding that their advice often comes from years of life experience.

K.Ragavan

24-4-26

Small Story 594.T

 சிறுகதை 594

மூத்தோரின் அறிவை மதிப்பது

ரோஹிணி தனது காரை சர்வீஸ் சென்டரில் விட்டிருந்ததால், பி.எஸ்.கே. 3வது ஸ்டேஜ் செல்ல பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்தாள். மாலதியின் வீட்டிற்கு தூரம் இரண்டு கிலோமீட்டர் மட்டுமே என்பதால், ஆட்டோ எடுத்துச் செல்ல விரும்பவில்லை. அவளுடைய தனி வீட்டு முன்பே பேருந்து நிறுத்தம் வசதியாக இருந்தது.

ஜே.பி. நகர் பகுதியில் உள்ள ஒரு பிரபல ஜிம்மில் ரோஹிணியும் மாலதியும் நெருங்கிய நண்பர்களாக ஆனார்கள். கடந்த ஏழு ஆண்டுகளாக அவர்களது நட்பு வலுவடைந்தது. இருவரும் ஒரே வயதினர்; நல்ல உடல்நலத்தை பேணிக் கொண்டு, தொடர்ந்து உடற்பயிற்சி செய்து வந்தனர்.

வீட்டின் வாசலில் ரோஹிணியை பார்த்ததும் மாலதி மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

“ஹே! நீ வரப்போகிறாய் என்றால், ரோஹனை உன்னை அழைத்து வரச் சொன்னிருப்பேன். குறிப்பாக உன் கார் சர்வீஸில் இருக்கும்போது,” என்றாள்.

“பரவாயில்லை,” என்று ரோஹிணி புன்னகையுடன் சொன்னாள். “பல ஆண்டுகளுக்கு பிறகு பேருந்தில் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தேன்!”

மாலதி சுவையான சிற்றுண்டிகளை, குறிப்பாக தனது புகழ்பெற்ற ரவா லட்டுவை பரிமாறினாள். ரோஹிணி அதை ருசித்து பார்த்து பாராட்டினாள்.

“அருமையான சுவை, மாலதி! இதை எங்கே கற்றுக்கொண்டாய்?”

“என் மாமியாருக்கு நன்றி,” என்று மாலதி அன்புடன் சொன்னாள். “பல சமையல் குறிப்புகளை அவர் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார். இப்போது அவர் என் மைத்துனரிடம் ஆஸ்திரேலியாவில் இருக்கிறார்.”

ரோஹிணிக்கு ரேஷ்மா என்ற மகள் இருந்தாள்; அவள் கட்டிடக்கலை இறுதி ஆண்டில் படித்து வந்தாள். மாலதியின் மகன் ரோஹன், புத்திசாலியும் அழகான இளைஞரும், மருத்துவம் இறுதி ஆண்டில் படித்து வந்தான். மாலதியின் கணவர் ராம், பல விருதுகள் பெற்ற விசாரணை புகைப்பட செய்தியாளர். ரோஹிணியின் கணவர் அஷ்வின், முன்னணி சர்வதேச ஆன்லைன் இதழில் பல்திறமை கொண்ட ஆசிரியராக பணியாற்றினார்.

ரோஹிணி வெளியேறிய பின், ராம் மெதுவாக மாலதியிடம் கூறினார்:

“ரோஹிணியின் மகள் ரேஷ்மா புத்திசாலி, அழகானவள். நம் ரோஹனுக்கும் ரேஷ்மாவுக்கும் கல்யாணம் பற்றி யோசித்தால் எப்படி இருக்கும்?”

மாலதி மெதுவாக சுவாசித்தாள்.

“நானும் அதையே நினைத்தேன். உண்மையில், இதைப் பற்றி ரோஹிணியிடம் பேசினேன். ஆனால் அது சாத்தியமில்லை என்றார்—அவர்கள் ஒரே கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.”

ராம் புரிந்துக் கொண்டு தலை அசைத்தார். ஒரே கோத்திரத்தில் திருமணம் செய்த தனது நண்பரின் குடும்பம் பின்னர் சந்தித்த சிரமங்களை அவர் நினைத்துக் கொண்டார்.

“மூத்தோர் அனுபவத்திலிருந்து பேசுகிறார்கள்,” என்று ராம் சிந்தனையுடன் கூறினார். “அவர்களின் வார்த்தைகளை நாம் பின்பற்றலாமா இல்லையா என்பது நம்மிடம் இருக்கலாம்; ஆனால் அவற்றில் ஞானம் நிறைந்துள்ளது.”

சிறிது ஏமாற்றம் இருந்தாலும், ராம் அந்த முடிவை ஏற்றுக் கொண்டார். பலர்போல், அவர் மூத்தோரின் அறிவுரைகளை மதிப்பதில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்; ஏனெனில் அவை வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்து வந்தவை.

K.Ragavan

28-4-26

Trbute 925

 

Tribute to Raghu Rai – 

Photographer and Photojournalist 925

Today, I pay tribute to a versatile photographer and photojournalist who established a powerful visual language across many domains and left an indelible mark on his profession—none other than Raghu Rai. Over the course of his remarkable career, he documented pivotal moments in history, including the Bangladesh crisis and the tragic Bhopal disaster. His compelling imagery earned him numerous accolades and global recognition, with his work featured in leading international magazines.

Raghu Rai’s contribution to photography and photojournalism is immense. His ability to capture the human condition with depth, sensitivity, and truth set him apart as a master of his craft. His departure is a profound loss to the world of photography and the global photojournalism community. His legacy, however, will continue to inspire generations of photographers to come.

K.Ragavan

28-4-26

Small Story 593.

 Small Story 593.

A Wedding to Remember

Govind called his friend Vishal.

“Hey, how are you? Yesterday Satish came to invite our family to his daughter’s wedding at a resort. I was wondering about it.”

Vishal replied, “I was wondering too when he invited me. Instead of a traditional mantap, why are people choosing resorts nowadays?”

Govind said, “Even I was thinking the same. My wife Arti said it’s for convenience—better accommodation, beautiful lighting, open spaces, and a grand ambiance. That’s the trend in today’s big weddings. With music and lighting like a Bollywood event, it feels like a celebration on a whole new level.”

Vishal nodded. “Yes, I agree. With the fast digital revolution, even weddings are changing. It’s actually a welcome trend. Anyway, we’ll catch up next Saturday at the reception.”

The following week, Govind and Vishal arrived with their families at the resort for Satish’s daughter’s wedding. The venue looked like a palace, decorated with stunning lights. A live music troupe played melodious old Kannada and Hindi songs, creating a warm and festive atmosphere.

More than 600 guests were seated comfortably in different areas. Snacks were being served, and everyone was enjoying the celebration.

After wishing the couple and having dinner, Govind and Vishal congratulated their friend Satish.

“It was an amazing and wonderful wedding,” they said.

Vishal asked, “What does the bridegroom do?”

Satish replied proudly, “He is in Sydney, running an award-winning event management firm. He has received many accolades.”

As they were leaving, Govind whispered, “What a grand event—with celebrities and everything. Truly a memorable wedding.”

Vishal smiled and nodded. “A little expensive, but definitely worth it.”

With that, both families departed, carrying with them memories of a beautiful and modern celebration.

K.Ragavan

27-4-26

Small Story 593.T

 

சிறுகதை 593

மறக்க முடியாத ஒரு திருமணம்

கோவிந்த் தனது நண்பர் விஷாலை அழைத்தார்.

“ஹே, எப்படி இருக்கிறாய்? நேற்று சதீஷ் எங்கள் குடும்பத்தை அவரது மகளின் ரிசார்ட் திருமணத்திற்கு அழைக்க வந்தார். அதைப் பற்றி நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.”

விஷால் பதிலளித்தார்:

“அவர் என்னையும் அழைத்தபோது நானும் அதையே நினைத்தேன். பாரம்பரிய மண்டபம் இல்லாமல் இப்போது ஏன் மக்கள் ரிசார்ட்களைத் தேர்வு செய்கிறார்கள்?”

கோவிந்த் சொன்னார்:

“நானும் அதையே நினைத்தேன். என் மனைவி ஆர்த்தி சொன்னாள்—அது வசதிக்காக. நல்ல தங்கும் இடம், அழகான ஒளி அலங்காரம், விசாலமான திறந்த வெளி, பிரம்மாண்டமான சூழல்—இவை எல்லாம் இன்றைய பெரிய திருமணங்களில் புதிய போக்கு. இசையும் ஒளியுமுடன் அது ஒரு பாலிவுட் நிகழ்ச்சியைப் போலவே உணர்வை தருகிறது.”

விஷால் தலையசைத்தார்:

“ஆமாம், நான் ஒத்துக்கொள்கிறேன். வேகமான டிஜிட்டல் மாற்றத்துடன் திருமணங்களும் மாறி வருகின்றன. இது உண்மையில் வரவேற்கத்தக்க மாற்றம். சரி, அடுத்த சனிக்கிழமை வரவேற்பில் சந்திப்போம்.”

அடுத்த வாரம், கோவிந்தும் விஷாலும் தங்கள் குடும்பங்களுடன் சதீஷின் மகளின் திருமணத்திற்காக ரிசார்ட்டிற்கு வந்தார்கள். அந்த இடம் ஒரு அரண்மனை போல் காட்சியளித்தது; அற்புதமான ஒளி அலங்காரங்கள் அதனை மேலும் அழகாக்கின. நேரடி இசைக் குழு பழைய கன்னட மற்றும் இந்தி பாடல்களை இனிமையாக இசைத்தது, அது ஒரு உஷ்ணமான கொண்டாட்டச் சூழலை உருவாக்கியது.

600-க்கும் மேற்பட்ட விருந்தினர்கள் பல்வேறு இடங்களில் வசதியாக அமர்ந்திருந்தனர். ஸ்நாக்ஸ்கள் வழங்கப்பட்டு, அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்.

மணமக்களை வாழ்த்தி, இரவு உணவை உட்கொண்ட பிறகு, கோவிந்தும் விஷாலும் தங்கள் நண்பர் சதீஷை வாழ்த்தினர்.

“இது ஒரு அற்புதமான, மறக்க முடியாத திருமணம்,” என்று அவர்கள் கூறினர்.

விஷால் கேட்டார்:

“மாப்பிள்ளை என்ன வேலை செய்கிறார்?”

சதீஷ் பெருமையுடன் பதிலளித்தார்:

“அவர் சிட்னியில் ஒரு விருது பெற்ற நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனத்தை நடத்துகிறார். பல பாராட்டுகளை பெற்றுள்ளார்.”

புறப்படும் போது, கோவிந்த் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“எவ்வளவு பிரம்மாண்டமான நிகழ்ச்சி! பிரபலங்களும் வந்திருந்தனர். உண்மையிலேயே நினைவில் நிற்கும் திருமணம்.”

விஷால் சிரித்துக் கொண்டு தலையசைத்தார்:

“சிறிது செலவு அதிகம் தான், ஆனால் நிச்சயமாக மதிப்புள்ளது.”

அவ்வாறு, இரு குடும்பங்களும் அழகான மற்றும் நவீன கொண்டாட்டத்தின் இனிய நினைவுகளை மனதில் கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.

K.Ragavan

27-4-26