Small Story 601.

 Small Story 601

 People Are Not Always Fools

Ram received a call from his friend Basavaraj, asking him to come a little early to their usual meeting place. Ram was just finishing his morning walk, so he hurried over.

When he arrived, Basavaraj and the other friends greeted him warmly, offered him sweets, and congratulated him. Ram was surprised and asked what the occasion was.

They reminded him of his prediction about the recent election in the neighboring state. A few days earlier, Ram had confidently said that the people would vote out the long-standing dynasty government. While his friends had disagreed, believing that the ruling party would continue for decades, Ram had insisted that a change was coming—and he was right.

The election results had just been announced, and the government had indeed changed.

Ram smiled and said, “People in that state have understood the false promises, the law and order issues, and concerns about safety. They chose change. The new leader may be popular on screen, but now he must prove himself on the ground.”

He continued, “Arrogance, overconfidence, and ignoring people’s sentiments led to the fall of the dynasty. This result shows that people are powerful, and they can change their decisions when needed.”

His friends nodded in agreement.

Ram added, “Let us hope the new leader fulfills his promises and governs honestly, without corruption.”

After finishing their tea, the friends appreciated Ram’s thoughts and went their separate ways, reflecting on how people’s wisdom had shaped the future.

K.Ragavan

Small Story 601.T

 

சிறுகதை 601

மக்கள் எப்போதும் முட்டாள்கள் அல்ல

ராம் தனது நண்பர் பசவராஜ் அழைத்த தொலைபேசி அழைப்பை பெற்றார். வழக்கமாக சந்திக்கும் இடத்திற்கு கொஞ்சம் சீக்கிரம் வரச் சொன்னார். ராம் தனது காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துக் கொண்டிருந்ததால், உடனே அங்கு விரைந்தார்.

அங்கு சென்றபோது, பசவராஜ் மற்றும் மற்ற நண்பர்கள் அவரை அன்புடன் வரவேற்று, இனிப்புகள் கொடுத்து, வாழ்த்தினர். ராம் ஆச்சரியப்பட்டு, “என்ன விஷயம்?” என்று கேட்டார்.

அவர்கள் சமீபத்தில் அண்டை மாநிலத்தில் நடந்த தேர்தல் குறித்து ராம் கூறிய கணிப்பை நினைவூட்டினர். சில நாட்களுக்கு முன்பு, நீண்ட காலமாக ஆட்சி செய்த குடும்ப ஆட்சியை மக்கள் மாற்றிவிடுவார்கள் என்று ராம் நம்பிக்கையுடன் கூறியிருந்தார். ஆனால், அவரது நண்பர்கள் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ளாமல், அந்த ஆட்சியே பல ஆண்டுகள் தொடரும் என்று நினைத்திருந்தனர். இருந்தாலும், மாற்றம் வரும் என்று ராம் உறுதியாக கூறியிருந்தார் — அது உண்மையாகி விட்டது.

தேர்தல் முடிவுகள் தற்போது வெளியானது, உண்மையாகவே ஆட்சி மாறியது.

ராம் சிரித்துக்கொண்டு, “அந்த மாநிலத்தின் மக்கள் பொய்யான வாக்குறுதிகள், சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கு பிரச்சினைகள், பாதுகாப்பு குறித்த கவலைகள் ஆகியவற்றை உணர்ந்திருக்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் மாற்றத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். புதிய தலைவர் திரையில் பிரபலமானவர் இருக்கலாம், ஆனால் இப்போது நிலத்தில் தனது திறமையை நிரூபிக்க வேண்டும்,” என்றார்.

அவர் தொடர்ந்து, “அகம்பாவம், அதிக நம்பிக்கை, மக்களின் உணர்வுகளை புறக்கணித்தது ஆகியவையே அந்த குடும்ப ஆட்சியின் வீழ்ச்சிக்கு காரணம். இந்த முடிவு மக்கள் சக்திவாய்ந்தவர்கள் என்பதை காட்டுகிறது; தேவையானபோது அவர்கள் தங்கள் முடிவை மாற்றக்கூடியவர்கள்,” என்றார்.

அவரது நண்பர்கள் ஒப்புதல் தெரிவித்து தலையசைத்தனர்.

ராம் மேலும், “புதிய தலைவர் தனது வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றி, ஊழல் இல்லாமல் நேர்மையாக ஆட்சி செய்வார் என்று நம்புவோம்,” என்றார்.

தேநீர் முடித்த பிறகு, நண்பர்கள் ராமின் கருத்துகளை பாராட்டி, மக்கள் அறிவு எதிர்காலத்தை உருவாக்கியது என்பதை சிந்தித்துக்கொண்டு தங்கள் வழியில் சென்றனர்.

K.Ragavan

Small Story600.

 

Small Story600

The Mystery of Room 600

Ranjitha arrived at the newly opened Star Hotel in Yadavgiri, Mysore. The hotel had quickly gained popularity for its elegance and comfort. That day, she was assigned to assist guests staying in Room 600.

When she reached the room, Rohan was waiting for her along with his American wife, Sophia. They had come to Mysore on a holiday to explore its rich culture and heritage. However, their trip had suddenly turned stressful.

Sophia had lost her wallet during their outing. The wallet contained not only her credit cards but also an official key—one that was extremely important. The key opened her locker, which held several confidential documents. Sophia, who worked as an FBI officer, was deeply worried.

Rohan’s father, Ramnath, happened to be a close friend of Investigation Chief 001. Upon hearing about the situation, he immediately contacted the Chief and requested help. Following the Chief’s instructions, Ranjitha took charge of the case.

Ranjitha calmly spoke to Sophia, who was clearly upset. She reassured her and began gathering details.

“Can you tell me all the places you visited today?” Ranjitha asked.

Rohan replied, “After breakfast, we went to meet my old classmate. He is now working as a Director at CFTRI.”

Ranjitha nodded and continued, “Did you visit any other places? Sophia, did anything in particular interest you?”

Sophia thought for a moment and said, “I admire Swami Vivekananda and his teachings. I’ve always been fascinated by Indian spirituality.”

Ranjitha’s eyes lit up. “Did you happen to visit the Ramakrishna Ashram?”

Rohan suddenly remembered. “Yes! Since there is no Vivekananda memorial here, we went to the Ramakrishna Ashram. We met the Swamiji there. He showed Sophia a picture of Swami Vivekananda, and she was very happy. We spoke with him for about half an hour before leaving.”

Ranjitha smiled confidently. “Don’t worry. I believe I know where your wallet is. Let’s go to the Ashram.”

The three of them quickly headed to the Ramakrishna Ashram. As they arrived, the Swamiji welcomed them warmly.

Ranjitha explained the situation. “Swamiji, Sophia seems to have misplaced her wallet during her visit here. May we check the room where you met her?”

The Swamiji nodded kindly. “Of course. Please go ahead.”

Inside the room, there was a table filled with books and papers. Ranjitha walked toward it and carefully looked around. Then she leaned slightly and whispered, “There it is—your wallet.”

Sophia rushed forward and saw her wallet lying safely among the books. Relief washed over her face.

“You must have placed it here while talking and forgotten to take it,” Ranjitha explained. “This Ashram is known for its honesty and discipline. Nothing goes missing here.”

Sophia picked up her wallet, checked its contents, and smiled gratefully. “Everything is here. Thank you so much, Ranjitha. I was extremely worried.”

Rohan immediately called Chief 001 and expressed his gratitude. “Your trainee solved the case in less than an hour!”

Sophia turned to Ranjitha and said, “Your observation and calm thinking are impressive. You handled this like a true professional.”

Ranjitha smiled modestly. “It’s all because of my Chief’s training.”

With the mystery solved, the tension lifted. The three of them returned to the hotel and enjoyed a delicious lunch together, laughing about the incident.

Their Mysore trip, which had briefly taken a worrying turn, ended on a happy note—thanks to Ranjitha’s presence of mind and sharp investigative skills.

K.Ragavan

Small Story 600.T

 Small Story 600

அறை 600 இன் மர்மம்

ரஞ்சிதா மைசூரின் யாதவகிரி பகுதியில் புதிதாகத் திறக்கப்பட்ட ஸ்டார் ஹோட்டலுக்கு வந்தாள். அதன் அழகும் வசதிகளும் காரணமாக அந்த ஹோட்டல் விரைவில் புகழ் பெற்றது. அந்த நாள், அறை 600-ல் தங்கியிருந்த விருந்தினர்களை உதவுவதற்காக அவள் நியமிக்கப்பட்டாள்.

அவள் அந்த அறைக்கு சென்றபோது, ரோஹன் தனது அமெரிக்க மனைவி சோபியாவுடன் காத்திருந்தான். அவர்கள் மைசூரின் கலாச்சாரத்தையும் பாரம்பரியத்தையும் அனுபவிக்க சுற்றுலாவுக்கு வந்திருந்தனர். ஆனால் அவர்களின் பயணம் திடீரென கவலைக்கிடமாக மாறியது.

சோபியா வெளியே சென்றபோது தனது பணப்பையை இழந்துவிட்டாள். அந்த பணப்பையில் கிரெடிட் கார்டுகள் மட்டுமல்லாமல் ஒரு முக்கியமான அதிகாரப்பூர்வ சாவியும் இருந்தது. அந்த சாவி அவளுடைய லாக்கரைத் திறக்க உதவும், அதில் மிகவும் ரகசியமான ஆவணங்கள் இருந்தன. FBI அதிகாரியாக பணியாற்றும் சோபியா மிகவும் பதட்டமாக இருந்தாள்.

ரோஹனின் தந்தை ராமநாத், விசாரணை தலைவர் 001-ன் நெருங்கிய நண்பர். இந்த விஷயத்தை அறிந்தவுடன், அவர் உடனே தலைவரை தொடர்புகொண்டு உதவி கேட்டார். தலைவரின் வழிகாட்டுதலின்படி, ரஞ்சிதா இந்த விசாரணையை எடுத்துக்கொண்டாள்.

ரஞ்சிதா அமைதியாக சோபியாவிடம் பேசினாள். “இன்று நீங்கள் சென்ற இடங்களை எல்லாம் சொல்ல முடியுமா?” என்று கேட்டாள்.

ரோஹன் பதிலளித்தான்: “காலை உணவுக்குப் பிறகு, நான் பழைய நண்பரைச் சந்திக்கச் சென்றோம். அவர் தற்போது CFTRI-ல் இயக்குநராக உள்ளார்.”

“வேறு எங்காவது சென்றீர்களா? சோபியா, உங்களுக்கு ஏதாவது சிறப்பு ஆர்வம் இருந்ததா?” என்று ரஞ்சிதா கேட்டாள்.

சோபியா சிந்தித்து, “எனக்கு சுவாமி விவேகானந்தரின் போதனைகள் மிகவும் பிடிக்கும். இந்திய ஆன்மிகம் எனக்கு மிகவும் ஈர்ப்பாக உள்ளது,” என்றாள்.

ரஞ்சிதாவின் கண்கள் ஒளிந்தன. “அப்படியானால் நீங்கள் ராமகிருஷ்ண ஆசிரமத்திற்கு சென்றீர்களா?” என்று கேட்டாள்.

ரோஹன் உடனே நினைத்துக்கொண்டான். “ஆம்! இங்கே விவேகானந்தர் நினைவிடம் இல்லாததால், நாங்கள் ராமகிருஷ்ண ஆசிரமத்திற்குச் சென்றோம். அங்கு சுவாமிஜியை சந்தித்தோம். அவர் சோபியாவுக்கு விவேகானந்தரின் படத்தை காட்டினார். நாங்கள் அவருடன் அரை மணி நேரம் பேசிவிட்டு வெளியேறினோம்,” என்றான்.

ரஞ்சிதா நம்பிக்கையுடன் சிரித்தாள். “கவலைப்பட வேண்டாம். உங்கள் பணப்பை எங்கு இருக்கிறது என எனக்கு தெரியும். நாம் ஆசிரமத்திற்குப் போவோம்,” என்றாள்.

மூவரும் உடனே ராமகிருஷ்ண ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர். அங்கு சுவாமிஜி அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

“சுவாமிஜி, சோபியா இங்கே வந்தபோது தனது பணப்பையை தவறவிட்டிருக்கிறார். நாம் அந்த அறையைப் பார்க்கலாமா?” என்று ரஞ்சிதா கேட்டாள்.

“மிகவும் சரி,” என்று சுவாமிஜி அனுமதித்தார்.

அவர்கள் அறைக்குள் சென்றனர். அங்கு மேசையில் புத்தகங்களும் காகிதங்களும் இருந்தன. ரஞ்சிதா அமைதியாக சுற்றிப் பார்த்தாள். பின்னர் மெதுவாக, “அங்கே பாருங்கள்—உங்கள் பணப்பை,” என்று சொன்னாள்.

சோபியா விரைந்து சென்று பார்த்தாள். புத்தகங்களுக்குள் அவளுடைய பணப்பை பாதுகாப்பாக இருந்தது. அவள் நிம்மதியாக சுவாசித்தாள்.

“நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது இதை இங்கே வைத்துவிட்டு மறந்துவிட்டீர்கள். இந்த ஆசிரமம் நேர்மைக்கும் ஒழுக்கத்திற்கும் பெயர் பெற்றது. இங்கே எதுவும் காணாமல் போகாது,” என்று ரஞ்சிதா விளக்கினாள்.

சோபியா தனது பணப்பையை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே உள்ள அனைத்தையும் சரிபார்த்தாள். “எல்லாமே இருக்கிறது. மிகவும் நன்றி, ரஞ்சிதா,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினாள்.

ரோஹன் உடனே தலைவர் 001-ஐ அழைத்து நன்றி தெரிவித்தான். “உங்கள் பயிற்சி பெற்றவர் ஒரு மணி நேரத்திற்குள் இந்த வழக்கை தீர்த்துவிட்டார்!”

சோபியா ரஞ்சிதாவை நோக்கி, “உங்கள் கவனமும் அமைதியான சிந்தனையும் மிகவும் சிறந்தவை. நீங்கள் ஒரு உண்மையான நிபுணரைப் போல செயல்பட்டீர்கள்,” என்றாள்.

ரஞ்சிதா சிரித்தபடி, “அது என் தலைவரின் பயிற்சியின் பலன்,” என்றாள்.

மர்மம் தீர்ந்ததும், அனைவரின் மன அழுத்தமும் குறைந்தது. அவர்கள் ஹோட்டலுக்குத் திரும்பி, சுவையான மதிய உணவை ஒன்றாக சாப்பிட்டு இந்த சம்பவத்தை சிரித்தபடி நினைத்தனர்.

இவ்வாறு, ஒரு சிறிய பதட்டத்தை ஏற்படுத்திய மைசூர் பயணம், ரஞ்சிதாவின் புத்திசாலித்தனத்தால் இனிய நினைவாக முடிந்தது.

– கே. ராகவன்

Tribute 926.

 Tribute to Editor,Director NagendraUrs.926

Today, I fondly remember a versatile personality from the Sandalwood film industry—none other than Nagendra Urs.

Following in the footsteps of his late father, Sundar Krishna Urs, he has carved out a respectable identity for himself. Nagendra Urs began his career as an editor and, as I recall, went on to  direct few films, earning recognition through his dedication and creativity.

It’s noteworthy that Yash, now a hugely popular star in Sandalwood, acted in one of his films—highlighting Nagendra Urs’s eye for talent.

In addition to his work behind the camera, Nagendra Urs has also appeared as an actor. His presence in the digital creative space is significant and continues to grow.

I still deeply admire the rich and powerful voice of his late father, Sundar Krishna Urs—truly one of the finest talents of his time.

Wishing Nagendra Ursand family  good health, peace, and happiness. May he continue to bring fresh concepts to the Sandalwood industry and introduce new talented faces and technicians.

K.Ragavan

4-5-26

Small Story 599.

 

Small Story 599: 

The Jackfruit Grandpa

Kalyan returned home from college and said to his mother, “Mummy, I think Grandpa has come from our native place.”

Seetha smiled and asked, “How do you know? He has gone upstairs to meet his friend Mahadevappa.”

Kalyan replied, “I know Grandpa has come because I can smell our farm’s jackfruit. Every season he brings it, and today I smelled it again.”

Seetha laughed softly. “I appreciate your sense of smell—you are the favorite jackfruit boy in our house,” she said.

Just then, Kousik came out of his room and said, “I too like our farm’s jackfruit.”

Seetha explained, “Your dad takes special interest every season. He sends a few fruits by courier and brings some himself. Then he distributes them to his old bank friends, people in our apartment, and others outside. It has been his routine for years.”

Meanwhile, Grandpa Ram entered the house. Kalyan greeted him warmly, and Grandpa hugged him. “You must get good marks in your final-year exams,” he said.

“Sure, Grandpa. With your blessings—and my favorite jackfruit—I will secure a top rank,” Kalyan replied confidently.

After some time, they all had lunch together. Soon, Kalyan’s grandmother called from Chennarayapatna.

“Hello, Kalyan! Did you like the jackfruit? Grandpa was telling me for the past week that he would bring it for you. I am coming there the day after tomorrow to stay with you for a month in Jayanagar. I also want to visit the new malls and the Tirumalagiri temple.”

“I’m waiting for you eagerly, Grandma,” Kalyan replied happily.

After a delicious lunch and some tasty jackfruit halwa prepared by Seetha, Grandpa Ram and Kalyan sat down together to play carrom, enjoying their special time as always.

 K. Ragavan

Small Story 599.T

 சிறுகதை 599:

பலாப்பழ தாத்தா

கல்யாண் கல்லூரியில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்து தன் அம்மாவிடம்,

“அம்மா, நம்ம ஊரிலிருந்து தாத்தா வந்திருக்கிறார் போல,” என்றான்.

சீதா சிரித்தபடி, “உனக்கு எப்படி தெரியும்? அவர் மேலே மகாதேவப்பாவை பார்க்கப் போயிருக்கிறார்,” என்று கேட்டாள்.

அதற்கு கல்யாண், “தாத்தா வந்திருக்கிறார் எனக்கு தெரியும், ஏனெனில் நம்ம பண்ணையின் பலாப்பழத்தின் மணம் வருகிறது. ஒவ்வொரு சீசனிலும் அவர் அதை கொண்டு வருவார். இன்று அந்த மணம் மீண்டும் வந்தது,” என்றான்.

சீதா மெதுவாக சிரித்து, “உன் மணத்தை உணரும் திறமைக்கு பாராட்டு—நம்ம வீட்டில் நீயே பலாப்பழ ரசிகன்,” என்றாள்.

அந்த சமயம் கௌசிக் தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்து, “நானும் நம்ம பண்ணை பலாப்பழத்தை விரும்புகிறேன்,” என்றான்.

சீதா விளக்கமாக கூறினாள்:

“உன் அப்பா ஒவ்வொரு சீசனிலும் இதற்காக சிறப்பு கவனம் செலுத்துவார். சில பழங்களை கூரியரில் அனுப்புவார், சிலவற்றை தானே கொண்டு வருவார். பிறகு தனது பழைய வங்கி நண்பர்கள், நம்ம அபார்ட்மென்ட் மக்களும், மற்றவர்களுக்கும் பகிர்ந்து கொடுப்பார். இது பல ஆண்டுகளாக அவர் செய்து வரும் பழக்கம்.”

அந்த நேரத்தில் தாத்தா ராம் வீட்டுக்குள் வந்தார். கல்யாண் அவரை அன்புடன் வரவேற்றான், தாத்தா அவனை கட்டிப்பிடித்தார்.

“நீ இறுதி ஆண்டு தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுக்க வேண்டும்,” என்றார்.

“கண்டிப்பாக தாத்தா! உங்கள் ஆசீர்வாதமும், எனக்கு பிடித்த பலாப்பழமும் இருந்தால், நான் முதல் ரேங்க் பெறுவேன்,” என்று கல்யாண் நம்பிக்கையுடன் பதிலளித்தான்.

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து மதிய உணவு சாப்பிட்டனர். அதற்குப் பிறகு, சென்னராயப்பட்டணத்தில் இருந்த பாட்டி அழைத்தார்.

“ஹலோ கல்யாண்! பலாப்பழம் பிடித்ததா? கடந்த வாரம் முழுக்க தாத்தா அதை உனக்காக கொண்டு வரப்போகிறேன் என்று சொன்னார். நான் நாளை மறுநாள் ஜெயநகரில் ஒரு மாதம் தங்க வருகிறேன். புதிய மால்களையும், திருமல்கிரி கோவிலையும் பார்க்க ஆசை,” என்றார்.

“நான்  ungalukakaஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன் பாட்டி,” என்று கல்யாண் மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான்.

சுவையான மதிய உணவும், சீதா செய்த பலாப்பழ ஹல்வாவும் சாப்பிட்ட பிறகு, தாத்தா ராம் மற்றும் கல்யாண் வழக்கம்போல Caram விளையாட அமர்ந்து, அவர்களின் சிறப்பு நேரத்தை மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தனர்.

K.Ragavan