Small Story612.T

 சிறுகதை 612:

ஏடிஎம் இயந்திர சந்திப்பு

ஆர்த்தநாரி ஏடிஎம் இயந்திரத்தில் இருந்து எடுத்த பணத்தை எண்ணிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது யாரோ,

“சார்!” என்று அழைக்கும் குரல் கேட்டது.

அவர் திரும்பிப் பார்த்தார். அங்கே அருண் புன்னகையுடன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

ஆர்த்தநாரி அவனை உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டார். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இதே ஏடிஎம் மையத்தில் ஆர்த்தநாரி தவறுதலாக தனது பணப்பையை கீழே போட்டுவிட்டு சென்றிருந்தார். அதை கவனித்த அருண், அவரைத் தொடர்ந்து ஓடி வந்து பணப்பையை பாதுகாப்பாக ஒப்படைத்தான்.

அப்போது அருண் பி.எஸ்்சி முதல் ஆண்டு படித்து வந்தான். கல்லூரிக் கட்டணம் செலுத்த மிகவும் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஒரு சிறிய உணவகத்தில் சமையல்காரராக வேலை செய்த அவன் தந்தை, தனது ஒரே மகன் மருத்துவராக வேண்டும் என்ற கனவை நிறைவேற்ற மிகுந்த முயற்சி செய்தார். அருண் ஒன்பது வயதிலேயே தனது தாயை இழந்துவிட்டான்; அதன் பிறகு வாழ்க்கை அவனுக்கு எளிதாக இருந்ததில்லை.

அருணின் கதையை கேட்ட ஆர்த்தநாரி மிகவும் மனம் உருகினார். அந்த இளைஞனின் நேர்மையும் உறுதியும் அவரை கவர்ந்தது. அதனால் அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கான கல்லூரிக் கட்டணத்தை தானே ஏற்றுக்கொள்வதாக வாக்குறுதி அளித்தார்.

அதற்குப் பிறகு ஆர்த்தநாரி தனது சொந்த ஊரான சோழவந்தானுக்கு சென்று அங்கே மூன்று ஆண்டுகள் தங்கியிருந்தார். ஆனால் வங்கியின் மூலம் அருணின் கட்டணத்தை தொடர்ந்து செலுத்துமாறு ஏற்பாடு செய்திருந்தாலும், தனது தொலைபேசி எண்ணை அருணிடம் கொடுக்க மறந்துவிட்டார்.

இப்போது, கடந்த வாரம் பெங்களூருவிற்கு திரும்பி வந்திருந்த ஆர்த்தநாரிக்கு, அதே ஏடிஎம் மையத்தில் மீண்டும் அருணை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

“சார், இன்று உங்களை பார்த்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்று உணர்ச்சியுடன் அருண் கூறினான்.

“நான் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளேன். நாளை முதல் பெங்களூருவில் உள்ள ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் மருத்துவ பிரதிநிதியாக பணியில் சேர இருக்கிறேன்.”

ஆர்த்தநாரி பெருமிதத்துடன் புன்னகைத்தார்.

அருண் தொடர்ந்து,

“நான் மருத்துவராக முடியவில்லை. ஆனால் இந்த வேலை மூலம் தினமும் மருத்துவர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். மெதுவாக வாழ்க்கையை அது எப்படியோ அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள கற்றுக்கொண்டேன். புதிய வேலையில் சேரும் முன் இன்று உங்களை சந்தித்தது எனக்கு ஒரு ஆசீர்வாதம் போல இருக்கிறது,” என்றான்.

பிறகு மெதுவாக,

“என் படிப்பிற்காக நீங்கள் செலவிட்ட பணத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக திருப்பித் தருகிறேன். தயவு செய்து உங்கள் தொலைபேசி எண்ணைத் தாருங்கள். இது என் விசிட்டிங் கார்டு,” என்றான்.

ஆர்த்தநாரி அந்த அட்டையை வாங்கிக் கொண்டு தனது எண்ணை அருணிடம் கொடுத்தார்.

பின்னர் அருணின் தோளில் அன்பாக கை வைத்து,

“நீ எதையும் திருப்பித் தர வேண்டியதில்லை. உன் நேர்மை, உழைப்பு, கனவுகள் — இவைகளுக்காகத்தான் நான் உதவினேன். இப்போது நீ தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் வாழ்க்கைப் பாதையைப் பார்த்து எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்.

அருணின் கண்கள் நன்றியினால் கலங்கின.

அதன்பிறகு இருவரும் ஒன்றாக காலை உணவு அருந்தி, மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடனும் திருப்தியுடனும் அங்கிருந்து பிரிந்தார்கள்.

— கே. ராகவன்

16-5-26

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 15May 26,

Tackling obesity

I write in reference to Fatima Al Ali’s op-ed The UAE’s approach to tackling obesity goes beyond prescribing a magic pill (May 11): today obesity is a global health challenge, and the UAE is facing this issue with determination and commitment. The country’s decision to introduce a new concept of daily oral treatment, combined with broader health initiatives, is highly laudable. With this progressive approach, I am confident that the UAE will successfully overcome this growing menace and set an example for others to follow. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 611.

 The Envelope Encounter

Girish reached Bengaluru International Airport, checked in his luggage, collected his boarding pass, and walked to the lounge to wait for his flight. After a few minutes, a dignified gentleman in his fifties came pushing his hand baggage and sat beside him.

Girish smiled politely.

“Hello, sir. I’m Girish. I’m travelling to London.”

The man smiled back warmly.

“I’m Ramnath. I’m travelling to Denver in the US.”

As Ramnath placed his bag nearby, Girish noticed the address tag on the baggage. It showed the same apartment complex where his old college friend, Mridula, lived.

Girish hesitated for a moment and then said,

“Sir, one of my neighbours gave me an envelope to post from London. Since your address is the same apartment complex, I thought you could kindly drop it into your building’s letterbox. It would reach faster than if I posted it from London.”

Ramnath looked at the young man with appreciation.

“Certainly. It will be my pleasure.”

He took the envelope, and soon both boarded their British Airways flight.

After a safe and comfortable journey, Girish landed in London and became busy with his new job at KPMG. Two days later, he received an unexpected phone call.

“Hey, Girish!” said a familiar voice excitedly. “This is Mridula from Denver!”

Girish was surprised and delighted.

“My dad gave me an envelope addressed to me,” she continued. “He said a young man travelling on the same flight had requested him to place it in our apartment mailbox. Dad asked me who had sent it.”

Mridula and Girish had been college classmates. Though they had always liked each other, neither had openly expressed their feelings. After graduation, Mridula had moved to the US for higher studies and later settled in Denver with a good job.

Meanwhile, Girish had successfully completed all three levels of the CFA programme with excellent marks and had recently received an offer from KPMG in London. He had secretly hoped to speak to Mridula’s parents about his feelings only after establishing his career.

When Girish saw Ramnath’s address tag at the airport, he realised destiny had unexpectedly connected him to Mridula’s family.

Over the phone, Girish explained everything honestly. Smiling softly, Mridula said,

“Don’t worry. I told Dad that my old classmate Vasanthy had sent the envelope.”

Ramnath, unaware of the deeper emotions between the two young people, simply felt happy that he had helped someone during his journey. With a peaceful smile, he left for his evening walk.

Sometimes, a small envelope carries much more than a letter — it carries destiny itself.

— K. Ragavan

15-5-26

Small Story 611.T

 

சிறுகதை 611

உறையை சந்தித்த தருணம்

கிரிஷ் பெங்களூரு சர்வதேச விமான நிலையத்திற்கு வந்து, தனது பயணப்பெட்டிகளைச் செக்-இன் செய்து, போர்டிங் பாஸை பெற்றுக்கொண்டு, விமானத்துக்காக காத்திருக்க லவுஞ்சிற்குச் சென்றான். சில நிமிடங்களில், Fifty three years இருக்கும் கம்பீரமான or nabar தனது கைப்பையைக் தள்ளிக்கொண்டு வந்து, அவன் அருகில் அமர்ந்தார்.

கிரிஷ் மரியாதையுடன் புன்னகைத்தான்.

“வணக்கம் சார், நான் கிரிஷ். லண்டன் போகிறேன்.”

Avar அன்புடன் புன்னகைத்தார்.

“நான் ராம்நாத். அமெரிக்காவின் டென்பர் நகரத்துக்குப் போகிறேன்.”

ராம்நாத் தனது பையை அருகில் வைத்தபோது, அதன் முகவரி அட்டையை கிரிஷ் கவனித்தான். அது அவன் பழைய கல்லூரி தோழி ம்ரிதுலா வசிக்கும் அதே அபார்ட்மெண்ட் வளாகத்தின் முகவரியாக இருந்தது.

ஒரு நிமிடம் தயங்கிய கிரிஷ் பின்னர் சொன்னான்:

“சார், என் அயலவர் ஒருவர் லண்டனில் இருந்து அனுப்பச் சொல்லி ஒரு உறையை என்கிட்ட கொடுத்திருக்காங்க. உங்கள் முகவரியும் அதே கட்டடம் என்பதால், தயவு செய்து அதை உங்கள் அபார்ட்மெண்ட் லெட்டர் பாக்ஸில் போட்டுவிட முடியுமா? அப்படிச் செய்தால், லண்டனில் இருந்து அஞ்சலில் அனுப்புவதை விட சீக்கிரம் சேரும்.”

ராம்நாத் அந்த இளைஞனை பாராட்டும் பார்வையுடன் பார்த்தார்.

“நிச்சயமாக. அது எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்.”

அவர் அந்த உறையை பெற்றுக்கொண்டார். சில நேரத்தில் இருவரும் பிரிட்டிஷ் ஏர்வேஸ் விமானத்தில் ஏறினர்.

பாதுகாப்பான மற்றும் சௌகரியமான பயணத்திற்குப் பிறகு, கிரிஷ் லண்டன் சென்றடைந்து, KPMG நிறுவனத்தில் தனது புதிய வேலையில் மூழ்கிப் போனான். இரண்டு நாட்கள் கழித்து, அவனுக்கு எதிர்பாராத ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹாய் கிரிஷ்!” என்று பரிச்சயமான குரல் உற்சாகமாக கேட்டது. “நான் டென்பரில் இருக்கும் ம்ரிதுலா பேசுறேன்!”

கிரிஷ் ஆச்சரியத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும் மூழ்கினான்.

“அப்பா எனக்கு ஒரு உறையை கொடுத்தார்,” என்று அவள் தொடர்ந்தாள். “அவருடன் அதே விமானத்தில் வந்த ஒரு இளைஞன் அதை எங்கள் அபார்ட்மெண்ட் லெட்டர் பாக்ஸில் போடச் சொல்லியதாகச் சொன்னார். அதை யார் அனுப்பியது என்று அப்பா என்னைக் கேட்டார்.”

ம்ரிதுலாவும் கிரிஷும் கல்லூரி நண்பர்கள். ஒருவரை ஒருவர் விரும்பியிருந்தாலும், தங்களின் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படையாக எவரும் சொல்லவில்லை. பட்டப்படிப்பு முடிந்தபின், ம்ரிதுலா மேற்படிப்புக்காக அமெரிக்கா சென்றாள்; பின்னர் டென்பரில் நல்ல வேலையுடன் அங்கேயே குடியேறினாள்.

இதற்கிடையில், கிரிஷ் CFA தேர்வின் மூன்று நிலைகளையும் சிறப்பாக முடித்து, சமீபத்தில் லண்டனிலுள்ள KPMG நிறுவனத்தில் வேலை வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தான். தனது வாழ்க்கை நிலைமை உறுதியாகிய பிறகே ம்ரிதுலாவின் பெற்றோரிடம் தனது மனதிலுள்ள உணர்வுகளைப் பகிர வேண்டும் என்று அவன் ரகசியமாக எண்ணியிருந்தான்.

விமான நிலையத்தில் ராம்நாதின் முகவரி அட்டையை பார்த்தவுடன், விதி தன்னை ம்ரிதுலாவின் குடும்பத்துடன் எதிர்பாராத விதமாக இணைத்துவிட்டதை கிரிஷ் உணர்ந்தான்.

தொலைபேசியில் கிரிஷ் எல்லாவற்றையும் நேர்மையாக விளக்கினான். மெதுவாக புன்னகைத்த ம்ரிதுலா சொன்னாள்:

“கவலைப்படாதே. அந்த உறையை என் பழைய கல்லூரி தோழி வசந்தி அனுப்பியதாக அப்பாவிடம் சொல்லிட்டேன்.”

இரு இளைஞர்களுக்கிடையேயான ஆழமான உணர்வுகளை அறியாத ராம்நாத், தன் பயணத்தில் யாருக்கோ உதவியதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அமைதியான புன்னகையுடன் அவர் தனது மாலை நடைப்பயணத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

சில நேரங்களில், ஒரு சிறிய உறை ஒரு கடிதத்தை மட்டும் அல்ல — விதியையே தாங்கி வரும்.

– கே. ராகவன்

15-5-26

Great loss .

 “The departure of the 47-year-old Kannada actor, TV artist, producer, and dubbing artist Dileep Raj is a great loss to the Sandalwood film industry. During his more than two-decade-long career, he earned a remarkable name and respect for himself in the industry, which is truly commendable. His untimely demise is an irreparable and irrecoverable loss not only to Sandalwood, but also to his family, friends, colleagues, and countless admirers.

K. Ragavan”

Small Story 610.

 Small Story610.

Confidence and Association

Ram entered the meeting place of his friends’ group after two days of absence. His friends warmly greeted him and immediately asked the reason for his absence.

Ram replied, “A close friend of mine, Sanjay, had come from Australia for his nephew’s treatment. The boy was suffering from a rare form of skin cancer. Since I work in the pharmaceutical field, Sanjay asked whether I knew any specialist who could give a second opinion.”

Fortunately, one of Ram’s old classmates, Dr. Keshav, an eminent cancer specialist who had recently returned from the United States and settled in Bengaluru, came to his mind. Ram arranged a meeting with him. Dr. Keshav carefully examined the young patient and asked them to return the next day for further consultation.

Ram’s friends appreciated his timely help and praised the value of maintaining good friendships and associations.

Soon another friend arrived carrying delicious tea and snacks to celebrate his birthday. After spending some cheerful time together, Ram returned home.

His wife, Sugandhi, welcomed him with a smile.

“Your friend Dr. Keshav called,” she said. “He told me there is nothing to worry about. The condition is curable, and he has asked your friend to meet him tomorrow.”

Ram felt relieved and happy. He had known Keshav’s talent since their college days and was aware of the reputation he had earned in the field of cancer treatment in the United States. His confidence in his friend’s abilities grew even stronger.

The next day, Sanjay called Ram and informed him that Dr. Keshav had begun a ten-day treatment plan for his nephew. Hearing this made Ram even more hopeful.

Fifteen days later, Sanjay visited Ram’s house carrying a box of sweets.

“Thank you, Ram,” he said gratefully. “You introduced us to a brilliant cancer specialist. My nephew is now completely free from pain and recovering well.”

Sugandhi smiled and said, “Your friends have become eminent personalities in different walks of life, and today their knowledge has helped save a patient.”

Ram softly replied, “That is why I mingle with everyone, irrespective of age, status, or knowledge. Every association teaches us something valuable.”

“True,” whispered Sugandhi in agreement.

K.Ragavan

14-5-26

Small Story 610.T

 சிறுகதை 610

நம்பிக்கையும் நட்புறவும்

இரண்டு நாட்கள் கழித்து ராம் தனது நண்பர்கள் குழுவின் சந்திப்பு இடத்திற்கு வந்தான். நண்பர்கள் அனைவரும் அவனை அன்புடன் வரவேற்று, இரண்டு நாட்கள் வராததற்கான காரணத்தை கேட்டனர்.

ராம் கூறினான்:

“என் நெருங்கிய நண்பர் சஞ்சய், தனது மருமகனின் சிகிச்சைக்காக ஆஸ்திரேலியாவில் இருந்து வந்திருந்தார். அந்த சிறுவன் அரிய வகை தோல் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தான். நான் மருந்துத் துறையில் பணிபுரிவதால், இரண்டாவது கருத்து சொல்லக்கூடிய நிபுணர் யாரேனும் தெரிந்திருக்கிறாரா என்று சஞ்சய் கேட்டார்.”

அதிர்ஷ்டவசமாக, அமெரிக்காவில் இருந்து சமீபத்தில் திரும்பி பெங்களூருவில் தங்கி வந்த தனது பழைய வகுப்பு தோழரான புகழ்பெற்ற புற்றுநோய் நிபுணர் டாக்டர் கேஷவ் ராமின் நினைவுக்கு வந்தார். ராம் உடனே அவரைச் சந்திக்கும் ஏற்பாட்டை செய்தான்.

டாக்டர் கேஷவ் அந்தச் சிறுவனை கவனமாக பரிசோதித்து, மேலும் ஆலோசனைக்காக மறுநாள் வருமாறு கூறினார்.

ராமின் நண்பர்கள், அவன் சரியான நேரத்தில் செய்த உதவியைப் பாராட்டி, நல்ல நட்பும் பழக்கவழக்கங்களும் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைப் புகழ்ந்தனர்.

சிறிது நேரத்தில், இன்னொரு நண்பர் தனது பிறந்தநாளை கொண்டாட சுவையான தேனீர் மற்றும் சிற்றுண்டிகளுடன் வந்தார். அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக சில நேரம் கழித்த பிறகு, ராம் வீட்டிற்கு திரும்பினான்.

அவனது மனைவி சுகந்தி புன்னகையுடன் அவனை வரவேற்றாள்.

“உங்கள் நண்பர் டாக்டர் கேஷவ் அழைத்திருந்தார்,” என்றாள் அவள்.

“கவலைப்பட வேண்டியதில்லை என்றும், அந்த நோய் குணமாகக்கூடியது என்றும் கூறினார். நாளை உங்கள் நண்பரைச் சந்திக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்.”

இதைக் கேட்ட ராம் மனநிம்மதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் இருந்தான். கல்லூரி நாட்களிலிருந்தே கேஷவின் திறமையை அவன் நன்கு அறிந்திருந்தான். அமெரிக்காவில் புற்றுநோய் சிகிச்சை துறையில் அவர் பெற்றிருந்த புகழும் ராமுக்கு தெரிந்திருந்தது. தனது நண்பரின் திறமையின் மீது அவனுடைய நம்பிக்கை இன்னும் அதிகரித்தது.

மறுநாள் சஞ்சய் ராமை தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு, டாக்டர் கேஷவ் தனது மருமகனுக்காக பத்து நாட்கள் சிகிச்சை திட்டத்தைத் தொடங்கியிருப்பதாக தெரிவித்தார். இதைக் கேட்ட ராமின் நம்பிக்கை மேலும் உயர்ந்தது.

பதினைந்து நாட்கள் கழித்து, சஞ்சய் ஒரு இனிப்பு பெட்டியுடன் ராமின் வீட்டிற்கு வந்தார்.

“நன்றி ராம்,” என்று மனமார கூறினார்.

“நீங்கள் எங்களை ஒரு சிறந்த புற்றுநோய் நிபுணரிடம் அறிமுகப்படுத்தினீர்கள். இப்போது என் மருமகன் வலியின்றி நலமாக குணமடைந்து வருகிறான்.”

சுகந்தி புன்னகையுடன் கூறினாள்:

“உங்கள் நண்பர்கள் பல துறைகளில் சிறந்தவர்களாக உயர்ந்திருக்கிறார்கள். இன்று அவர்களுடைய அறிவு ஒரு நோயாளியின் உயிரைக் காப்பாற்ற உதவியுள்ளது.”

ராம் மெதுவாகப் பதிலளித்தான்:

“அதனால்தான் வயது, பதவி, அறிவு என்பவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் அனைவருடனும் பழகுகிறேன். ஒவ்வொரு தொடர்பும் நமக்கு ஏதோ ஒரு மதிப்புள்ள பாடத்தை கற்றுத்தருகிறது.”

“உண்மைதான்,” என்று சுகந்தி சம்மதமாக மெளனமாகச் சொன்னாள்.

— கே. ராகவன்

14-5-26