Small Story 536.

சிறுகதை 536 மடிக்கணினி மர்மம் பரமேஷ் என்ற புகழ்பெற்ற தொழிலதிபரின் மனைவி ஸ்மிதா அளித்த புகாரை விசாரிக்க, ரஞ்சீதா மைசூரின் ஜெயலக்ஷ்மிபுரத்தில் உள்ள அழகிய அபார்ட்மென்டுக்கு வந்தார். அந்த வளாகத்தில் முப்பது செழுமையான தனி வீடுகள் மட்டுமே இருந்தன; அது நகரின் முக்கியமான பகுதியில் அமைந்திருந்தது. ஸ்மிதா ரஞ்சீதாவை அன்புடன் வரவேற்று, அமரச் சொல்லி, தேநீர் பரிமாறினார். கவலையுடன் ஸ்மிதா கூறினார்: “இன்றுக் காலை முதலிருந்து எங்கள் மடிக்கணினி கிடைக்கவில்லை. அதில் எங்கள் சொத்து ஆவணங்களும் முக்கியமான பதிவுகளும் உள்ளன. அது வழக்கமாக எங்கள் படுக்கையறையில்தான் இருக்கும். அதை நான் மற்றும் என் கணவர் மட்டுமே பயன்படுத்துவோம்.” ரஞ்சீதா அமைதியாகச் சொன்னார்: “பதற வேண்டாம், அம்மா. உங்கள் கணவர் எடுத்துச் சென்றிருக்கலாம் அல்லவா?” ஸ்மிதா தலையசைத்தார். “அவர் எடுத்துச் சென்றிருந்தால் எனக்குத் தெரிவித்திருப்பார். இன்று அவர் ‘ஹாவேரி’ என்ற தனது நெருங்கிய நண்பரைச் சந்திக்கப் போவதாகச் சொன்னார். எனக்குச் சொல்லாமல் மடிக்கணினியை எடுத்துச் செல்வதற்கே வாய்ப்பில்லை.” “நீங்கள் உங்கள் கணவருக்கு தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டீர்களா?” என்று ரஞ்சீதா கேட்டார். “அவர் ஒரு கூட்டத்தில் இருப்பதாகவும், மாலை 5 மணிக்குள் திரும்பிவருவதாகவும் கூறினார். காலை 9 மணிக்கு அவர் சென்றதும், மடிக்கணினி இல்லையென்று கவனித்ததும், உங்கள் தலைமை OO1-க்கு நான் அழைத்தேன். அவர் என் கணவரின் நல்ல நண்பர். உடனே உங்களை விசாரணைக்கு அனுப்பினார்,” என்றார் ஸ்மிதா. ரஞ்சீதா வீட்டைச் சுற்றி கவனமாகப் பார்த்து, நம்பிக்கையுடன் சொன்னார்: “மடிக்கணினி பாதுகாப்பான கைகளில்தான் உள்ளது. நீங்கள் ‘ஹாவேரி’ என்று சொன்னீர்கள். அவர் யார்?” “அவர் என் கணவரின் நம்பகமான நண்பர். அவர்கள் அடிக்கடி சந்திப்பார்கள்,” என்றார் ஸ்மிதா. “அவர் என்ன வேலை செய்கிறார்?” என்று ரஞ்சீதா கேட்டார். “அவரின் தொழிலை மறந்து விட்டேன். நினைவுக்கு வர முயற்சிக்கிறேன்,” என்றார் ஸ்மிதா. ரஞ்சீதா புன்னகைத்தார். “அவர் உங்கள் கணவரின் வழக்கறிஞர் நண்பராக இருக்க வேண்டும். உங்கள் கணவர் மடிக்கணினியை அவரிடம் எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார் என நினைக்கிறேன்.” அந்த நேரமே ஸ்மிதாவுக்கு திடீரென நினைவுக்கு வந்தது. “ஆமாம்! நீங்கள் சரிதான் சொல்கிறீர்கள். அவர் ஒரு வழக்கறிஞர்!” அந்த சமயத்தில் அவளின் கைபேசி மணி அடித்தது. “ஹலோ, நான்தான்,” என்றார் அவளது கணவர். “இன்று நீ ஹாவேரியின் வீட்டுக்கு தேநீர் அருந்த வர வேண்டும். அவரது மகளுக்கு நிச்சயதார்த்தம் நடந்தது.” உடனே ஸ்மிதா கேட்டார்: “நீங்கள் மடிக்கணினியை எடுத்துச் சென்றீர்களா?” “ஆமாம். நான் ஹாவேரியைச் சந்திக்கப் போவதாகச் சொன்னேனே! நீ மறந்துவிட்டாய் போல,” என்றார் அவர். “மன்னிக்கவும். நான் மாலை 4 மணிக்கு அங்கே வருகிறேன்,” என்றார் ஸ்மிதா. ஸ்மிதா புன்னகையுடன் ரஞ்சீதாவை நோக்கி, “உங்கள் விசாரணை முறை அற்புதம்,” என்றார். “நன்றி, அம்மா. இது எல்லாம் என் தலைமை OO1 அளித்த பயிற்சியின் பலன்,” என்று ரஞ்சீதா தாழ்மையுடன் பதிலளித்தார். ஸ்மிதா நிம்மதியும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தார். மடிக்கணினி மர்மம் தீர்ந்தது. அதே சமயம், ஹாவேரியின் மகளுக்கும் நல்ல வரன் கிடைத்திருந்தது. K.Ragavan 1-3-26

Small Story535.

Small Story 535: Picture Encounter Sandeep was waiting for his uncle Swamy to come for tea. Swamy had recently returned from Sydney after spending two months with his daughter Nisha. He was Sandeep’s mother’s only brother and had helped Sandeep a lot in his younger days, especially with his studies. Now, Sandeep was working as a manager in a leading bank. When Swamy did not arrive on time, Sandeep’s wife, Vidya, said, “Your uncle is usually very punctual. He is late today. Can you please call him?” Sandeep called his uncle. Swamy answered, “Sorry, Sandeep. On the way, I met my friend’s daughter. She invited us to her house, so we stopped by. We have started now and will reach in ten minutes.” After ten minutes, Swamy and his wife, Pramela, arrived at Sandeep’s house. They brought a box full of chocolates and sweets for Vidya. She happily accepted them and served coffee and bondas she had prepared. She also offered them Mysore Pak made with jaggery, which they both liked very much. While enjoying the snacks, Swamy said softly, “On the way to your house, I saw my friend’s daughter. She greeted me respectfully and invited us home. She even offered to drop us here, but I said we would come another time.” Pramela added, “She is a fine girl with good manners and great respect for elders. We even took a picture with her.” They showed the picture to Sandeep and Vidya. Vidya smiled and said, “Oh, she is beautiful.” But Sandeep was taken aback. The girl in the picture looked very much like Radhika, his younger brother Santhosh’s old crush. Santhosh had gone to the UK for higher studies and gradually lost touch with her. He was still unmarried. Swamy continued, “Her name is Radha. She has a lovely eight-year-old son, and her husband is a doctor.” Sandeep felt a mix of emotions. For a moment, he had thought she might be Radhika and still unmarried. He even considered sending the picture to his brother. But she was a different person who only resembled her. Sometimes, two people may look alike, yet their lives are completely different. That day, the picture reminded Sandeep of his brother and his past feelings. Silently, he prayed that one day Santhosh would meet Radhika again and find happiness in his life. K.Ragavan 28-2-26

Small Story 535.T

சிறுகதை 535: படம் சந்தித்த நினைவுகள் சந்தீப் தனது மாமா சுவாமி தேநீருக்கு வர காத்திருந்தார். சுவாமி சமீபத்தில் தனது மகள் நிஷாவுடன் இரண்டு மாதங்கள் கழித்து சிட்னியிலிருந்து திரும்பி வந்திருந்தார். அவர் சந்தீப்பின் தாயின் ஒரே சகோதரர். சந்தீப் சிறுவயதில், குறிப்பாக படிப்பில், அவருக்கு மிகவும் உதவியவர். இப்போது சந்தீப் ஒரு முன்னணி வங்கியில் மேலாளராக பணியாற்றி வந்தார். சுவாமி நேரத்திற்கு வராததால், சந்தீப்பின் மனைவி வித்யா, “உங்கள் மாமா பொதுவாக மிகவும் நேர்த்தியானவர். இன்று தாமதமாகிவிட்டது. தயவுசெய்து அவருக்கு ஒரு அழைப்பு செய்ய முடியுமா?” என்று கேட்டார். சந்தீப் தனது மாமாவை அழைத்தார். சுவாமி தொலைபேசியை எடுத்துக் கொண்டு, “மன்னிக்கவும், சந்தீப். வழியில் என் நண்பரின் மகளை சந்தித்தேன். அவள் எங்களை வீட்டிற்கு வர அழைத்தாள், அதனால் சிறிது நேரம் அங்கே சென்றோம். இப்போது கிளம்பிவிட்டோம். இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் வந்துவிடுவோம்,” என்றார். பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, சுவாமியும் அவரது மனைவி பிரமிலாவும் சந்தீப்பின் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். அவர்கள் வித்யாவிற்காக சாக்லேட் மற்றும் இனிப்புகள் நிறைந்த ஒரு பெட்டியை கொண்டு வந்திருந்தார்கள். வித்யா மகிழ்ச்சியுடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டு, தானே தயாரித்த காபியும் போண்டாவும் பரிமாறினார். மேலும், வெல்லம் சேர்த்து செய்த மைசூர் பாகையும் வழங்கினார். அது அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தது. சிற்றுண்டிகளை சுவைத்து கொண்டிருந்தபோது, சுவாமி மெதுவாக, “உன் வீட்டிற்கு வரும்போது என் நண்பரின் மகளை பார்த்தேன். அவள் மரியாதையுடன் வணக்கம் சொல்லி, வீட்டிற்கு வர அழைத்தாள். இங்கேயே எங்களை கார் மூலம் இறக்கிவிடலாம் என்றும் கூறினாள். ஆனால் பிறகு வருவோம் என்று நான் சொன்னேன்,” என்றார். பிரமிலா சேர்த்து, “அவள் நல்ல பழக்கவழக்கங்களும், பெரியவர்களிடம் மிகுந்த மரியாதையும் கொண்ட ஒரு நல்ல பெண். அவளுடன் நாங்கள் ஒரு புகைப்படமும் எடுத்துக்கொண்டோம்,” என்றார். அவர்கள் அந்தப் புகைப்படத்தை சந்தீப்புக்கும் வித்யாவுக்கும் காட்டினர். வித்யா புன்னகையுடன், “ஆஹா, அவள் மிகவும் அழகாக இருக்கிறாள்,” என்றார். ஆனால் சந்தீப் அதிர்ச்சியடைந்தார். அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த பெண், அவரது தம்பி சந்தோஷின் பழைய காதலி ராதிகாவைப் போலவே இருந்தாள். சந்தோஷ் உயர்கல்விக்காக இங்கிலாந்து சென்ற பிறகு, அவளுடன் தொடர்பு மெல்ல மெல்ல துண்டிக்கப்பட்டது. அவர் இன்னும் திருமணம் ஆகாதவராக இருந்தார். சுவாமி தொடர்ந்து, “அவள் பெயர் ராதா. அவளுக்கு அழகான எட்டு வயது மகன் இருக்கிறார். அவளுடைய கணவர் ஒரு மருத்துவர்,” என்றார். சந்தீப்பின் மனதில் பலவிதமான உணர்வுகள் எழுந்தன. ஒரு கணத்திற்கு, அவள் ராதிகாவாக இருக்கலாம், இன்னும் திருமணம் ஆகாமல் இருக்கலாம் என்று எண்ணினார். அந்தப் புகைப்படத்தை தம்பிக்கு அனுப்பலாமா என கூட சிந்தித்தார். ஆனால் அவள் வேறு ஒருவர் — ராதிகாவைப் போல தோற்றமளிக்கும் ஒருத்தி மட்டுமே. சில நேரங்களில், இரண்டு பேர் ஒரே மாதிரி தோற்றமளித்தாலும், அவர்களின் வாழ்க்கைகள் முற்றிலும் வேறுபட்டதாக இருக்கலாம். அன்று அந்தப் புகைப்படம் சந்தீப்பிற்கு தன் தம்பியையும், அவரது கடந்தகால உணர்வுகளையும் நினைவூட்டியது. ஒருநாள் சந்தோஷ் மீண்டும் ராதிகாவை சந்தித்து, தனது வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியை அடைய வேண்டும் என்று அமைதியாக அவர் பிரார்த்தித்தார். K.Ragavan 28-2-26

Small Story 534.

Small Story 534 The Magic Name of Ram Ram never expected a call from Sumanth, the son of his close friend Laxman. Sumanth said he wanted to meet him and would be coming to his apartment after work. Exactly on time, Sumanth arrived carrying a large box of sweets. Ram’s wife, Smitha, was surprised to see the box full of sweets. “Uncle, Aunty, I have good news,” Sumanth began excitedly. “Yesterday, I attended an interview at a multinational pharmaceutical company for the position of Research Assistant in the Quality Control Department. During the interview, the Chief Selection Doctor asked me if I had any reference in the pharma industry. Immediately, I remembered you, Uncle. My father has often spoken about your top position in the company from which you retired.” Sumanth continued, “When I mentioned your name and your company, the Chief was very impressed. To my surprise, he told me on the spot that I was selected!” Ram was happy, though he could not immediately recognize the name of the Chief Selection Doctor. After giving Sumanth his blessings, he saw him off. A little later, Ram received a phone call. “Hello, sir. This is Raja, your train friend. We traveled together last March from Hyderabad to Bengaluru.” Ram quickly remembered the pleasant journey and their conversation about the pharmaceutical industry. Raja continued, “Yesterday, I interviewed Sumanth. His credentials were impressive, but we require a strong reference. When he mentioned your name and your company, I was truly impressed. He spoke very highly of you.” Ram smiled warmly. “Thank you so much, Mr. Raja. I am glad to hear from you. I remember our journey from Hyderabad to Bengaluru. I am happy that I still have a good name in the industry.” Raja replied respectfully, “Sir, you are a legend in the pharma industry.” Smitha, who had been listening to the conversation, smiled proudly. “No doubt about that,” she said. Ram realized that a good name earned through years of honesty and dedication is truly magical — it continues to bless others even after retirement. K.Ragavan 27-2-26

Letter.

Letter Published in The National UAE on 27 Feb 26 Dreams should never be abandoned I write in reference to the article My dream is to never give up: Young Dubai climber on scaling the highest peaks (February 24): It highlights the inspiring journey of an 11-year-old Dubai climber whose determination to scale the world’s highest peaks is truly remarkable. At such a young age, his courage, discipline and passion for mountain climbing set him apart. With his impressive track record and unwavering focus, it is clear that he is steadily moving toward achieving his lofty goals. Mountain climbing demands not only physical strength but also mental resilience, and this young climber has already demonstrated both qualities. Dedication and determination are the foundations of success, and if he continues with the same spirit and commitment, there is no doubt he will reach the highest summits he dreams of conquering. Wishing him all the very best in all his future endeavours. May he continue to climb higher and inspire many others along the way. - K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 534.T

சிறுகதை 534 ராமின் மாயமான பெயர் ராம் தனது நெருங்கிய நண்பர் லக்ஷ்மணின் மகன் சுமந்த் தன்னிடம் அழைப்பார் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சுமந்த் அவரைச் சந்திக்க விரும்புவதாகவும், வேலை முடிந்தபின் அவரது குடியிருப்புக்கு வருவதாகவும் கூறினார். சரியாக நேரத்திற்கு, சுமந்த் ஒரு பெரிய இனிப்புப் பெட்டியுடன் வந்தான். இனிப்புகள் நிறைந்த அந்தப் பெட்டியை பார்த்த ராமின் மனைவி ஸ்மிதா ஆச்சரியப்பட்டார். “மாமா, மாமி, எனக்கு ஒரு நல்ல செய்தி இருக்கிறது,” என்று சுமந்த் உற்சாகமாகத் தொடங்கினார். “நேற்று ஒரு பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனத்தில் குவாலிட்டி கண்ட்ரோல் துறையில் ‘ரிசர்ச் அசிஸ்டன்ட்’ பதவிக்கான நேர்காணலில் கலந்து கொண்டேன். நேர்காணலின் போது, தலைமை தேர்வு மருத்துவர் எனக்கு மருந்து துறையில் ஏதேனும் பரிந்துரை உள்ளதா என்று கேட்டார். உடனே உங்களை நினைத்தேன், மாமா. நீங்கள் ஓய்வு பெற்ற நிறுவனத்தில் உயர்ந்த பதவியில் இருந்ததை என் அப்பா எப்போதும் கூறியிருக்கிறார்.” சுமந்த் தொடர்ந்தான்: “உங்கள் பெயரும், உங்கள் நிறுவனத்தின் பெயரும் சொன்னவுடன், அந்த தலைமை மருத்துவர் மிகவும் கவரப்பட்டார். எனக்கு ஆச்சரியமாக, உடனே நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாகச் சொன்னார்!” ராம் மிகவும் மகிழ்ந்தார். ஆனால் அந்த தலைமை தேர்வு மருத்துவரின் பெயரை உடனே நினைவுபடுத்த முடியவில்லை. சுமந்துக்கு தனது ஆசீர்வாதங்களை வழங்கி, அவரை வழியனுப்பினார். சில நேரம் கழித்து, ராமுக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. “வணக்கம் ஐயா. நான் ராஜா பேசுகிறேன். கடந்த மார்ச் மாதம் ஹைதராபாத் முதல் பெங்களூரு வரை நாமிருவரும்சேர்ந்து பயணம் செய்தோம்.” அந்த இனிய பயணமும், மருந்து துறையைப் பற்றிய உரையாடலும் ராமுக்கு உடனே நினைவுக்கு வந்தது. ராஜா தொடர்ந்து பேசினார்: “நேற்று நான் சுமந்தை நேர்காணல் செய்தேன். அவருடைய தகுதிகள் சிறப்பாக இருந்தன. ஆனால் எங்களுக்கு ஒரு வலுவான பரிந்துரை தேவைப்பட்டது. அவர் உங்கள் பெயரும், உங்கள் நிறுவனத்தின் பெயரும் சொன்னவுடன், நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். அவர் உங்களைப் பற்றி மிகவும் உயர்வாகப் பேசினார்.” ராம் அன்புடன் சிரித்தார். “மிக்க நன்றி, திரு. ராஜா. உங்கள் அழைப்பால் மிகவும் மகிழ்ச்சி. ஹைதராபாத்–பெங்களூரு பயணம் எனக்கும் நினைவில் உள்ளது. ஓய்வு பெற்ற பிறகும், எனக்கு இன்றும் துறையில் நல்ல பெயர் இருப்பது மகிழ்ச்சியாக உள்ளது.” ராஜா மரியாதையுடன் பதிலளித்தார்: “ஐயா, நீங்கள் மருந்துத் துறையில் ஒரு புராண நாயகன்.” அருகில் இருந்து உரையாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஸ்மிதா பெருமையுடன் சிரித்தார். “அதில் சந்தேகமே இல்லை,” என்றார். பல ஆண்டுகள் நேர்மையும் அர்ப்பணிப்பும் கொண்டு சம்பாதித்த நல்ல பெயர் உண்மையிலேயே மாயமானது — ஓய்வு பெற்ற பிறகும் அது பிறருக்கு ஆசீர்வாதமாகத் தொடர்கிறது என்பதை ராம் உணர்ந்தார். – கே. ராகவன் 27-2-26

Small Story 533.

Small Story 533 Wedding Day Encounter After visiting their family deity, Roshani and her husband Mahesh returned home and opened their gate. That day was their wedding anniversary, and they had gone to the temple to seek blessings. Her parents had also come to wish them and were waiting inside the house. Her mother, Kanaka, informed her, “Someone called on the landline asking for you. They said they would meet you before 9 p.m.” Exactly at 7:30 p.m., Nandhini and her husband Chander arrived at their home. Roshani was delighted to see her friend Nandhini, whom she had met just a year ago during a flight to Dubai. They had spent about an hour together at the malls and at Global Village, chatting and sharing stories. Nandhini greeted her warmly. “Hey Roshani! How are you? Do you remember me? Last year we spent an hour together at the malls and Global Village.” Roshani smiled with joy and welcomed her in. Nandhini continued, “I came here to attend a wedding and wanted to wish you on your wedding anniversary.” She handed over a beautiful package containing a delicious cake. Roshani was thrilled. Softly, Nandhini whispered, “Last year, on this very same day, you gave me sweets at Global Village and told me it was your wedding day. Since I came to Bengaluru for a wedding and have an early morning flight back to Dubai, I decided to come directly to the airport from your home after meeting you.” Roshani was truly touched. It was their first acquaintance, yet Nandhini had remembered the special date and thoughtfully brought a cake to celebrate. Mahesh, too, felt deeply moved. He realized how friendship can blossom beyond distance, beyond time, and beyond miles. After spending a joyful hour together and enjoying a sweet, delicious dinner, Nandhini and Chander left with warm memories in their hearts — and a bond that had grown stronger despite the distance. K.Ragavan 26-2-26