Small Story 640.T

 சிறுகதை 640

வெற்றிகரமான சந்திப்பு

மாலை 5:15 மணிக்கான ரயிலைப் பிடிக்க, ஜெயநகர் நிலையத்திற்கு ராம் தன்னால் முடிந்தவரை வேகமாக ஓடிவந்தான். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவன் ரயிலைத் தவறவிட்டான். ரயிலைத் தவறவிட்டதற்காக மட்டுமல்ல, இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு சில்க் இன்ஸ்டிடியூட்டிலிருந்து பயணம் செய்தபோது அறிமுகமான அனுஜாவை பார்க்க முடியாமல் போனதாலேயே அவன் அதிகமாக வருத்தமடைந்தான்.

அன்று, ராம் ரயிலில் நின்றுகொண்டு பயணம் செய்துகொண்டிருந்தான். அனுஜா அமர்ந்திருந்தாள். அவளுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த இருக்கை காலியாக இருந்தது. அங்கே அமருவதற்கு ராம் தயங்கினான். அதை கவனித்த அனுஜா புன்னகையுடன் அவனை அமருமாறு அழைத்தாள்.

அவள் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டாள்.

“என் பெயர் அனுஜா. நான் ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர். முன்பு சென்னை அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்தேன். சமீபத்தில் பெங்களூருக்கு பணிமாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளேன். ஜெயநகரில் உள்ள அலுவலகத்திற்குச் செல்ல இந்த ரயிலில் பயணம் செய்கிறேன்,” என்றாள்.

ராம் பதிலளித்தான்:

“உங்களைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி. நானும் அதே நிறுவனத்தில் முதல் மாடியில் திட்ட மேலாளராக (Project Manager) பணிபுரிகிறேன்.”

இதைக் கேட்ட அனுஜாவுக்கு இனிய ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. ராமின் பணிவான குணம் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவளருகில் அமருவதற்கு முன் அவன் காட்டிய மரியாதையையும் அவள் பாராட்டினாள். மேலும், இருவரும் ஒரே நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறார்கள் என்பதை அறிந்ததும் அவள் இன்னும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

ஜெயநகர் வந்ததும், இருவரும் சேர்ந்து அலுவலகத்திற்குச் சென்றனர். அன்று மாலையும் அவர்கள் மீண்டும் சந்தித்து ஒன்றாகத் திரும்பிச் சென்றனர். பயணத்தின் போது அனுஜா, தான் வழக்கமாக மாலை 5:15 மணிக்கான ரயிலில்தான் வருவதாகக் கூறினாள்.

அனுஜாவின் எளிமையும் கம்பீரமான தோற்றமும் ராமை மிகவும் கவர்ந்தன. இருபது வயதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த அவள், தன்னம்பிக்கையுடனும் நேர்த்தியுடனும் நடந்து கொண்டாள். இருபத்தாறு வயதான ராமும் இனிய குணம், நல்ல உடலமைப்பு மற்றும் மென்மையான பழக்கவழக்கங்களைக் கொண்டிருந்தான். அடுத்த இரண்டு நாட்களில், இருவரும் ஒருவருடன் ஒருவர் மிகவும் நெருக்கமாகிப் போனார்கள். ராம் அடிக்கடி அனுஜாவைப் பற்றியே சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

அடுத்த நாள் காலை, சில்க் இன்ஸ்டிடியூட் நிலையத்தில் ராம் மீண்டும் அனுஜாவைச் சந்தித்தான். அவனை அன்புடன் வரவேற்ற பிறகு, அவள் கூறினாள்:

“நேற்று என் பெற்றோர், சென்னையிலிருந்து வந்திருந்த ஒரு வரனைச் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். அவர் அமெரிக்காவில் வேலை செய்கிறார். தற்போது விடுமுறைக்காக பெங்களூருக்கு வந்திருக்கிறார். நான் தங்கியிருக்கும் என் மாமா வீட்டில் அவரைச் சந்தித்தேன்.”

இதைக் கேட்ட ராமுக்கு சிறிது ஏமாற்றமாக இருந்தாலும், ஒரு நண்பராகவும் சக ஊழியராகவும் அவளுக்காக மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

அனுஜா தொடர்ந்து கூறினாள்:

“என் நிறுவனத்தைப் பற்றி அவரிடம் சொன்னபோது, அவர் உடனே உங்கள் பெயரையும் தொலைபேசி எண்ணையும் கேட்டார். நானும் கொடுத்துவிட்டேன்.”

“அவருடைய பெயர் என்ன?” என்று ராம் கேட்டான்.

“விஜய்,” என்று அவள் பதிலளித்தாள்.

அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் ராம் அதிர்ச்சியடைந்தான். விஜய் அவனுடைய பள்ளி மற்றும் கல்லூரி நாட்களின் நெருங்கிய நண்பன். பின்னர் அமெரிக்காவுக்குச் சென்று அங்கேயே குடியேறியிருந்தான்.

சுமார் ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, ராமின் கைபேசி ஒலித்தது.

“ஹாய் ராம்! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று விஜய் உற்சாகமாகக் கேட்டான்.

“என் பெற்றோர் பார்த்த பெண்ணை இன்று சந்தித்தேன். அவள் அழகானவள், புத்திசாலி, நல்ல குணமுள்ளவள். ஆனால் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நான் வேலை செய்யும் நெப்ராஸ்கா அலுவலகத்தில் இருக்கும் ஒரு சக ஊழியரை நான் விரும்புகிறேன். அவளுக்கும் என்னிடம் அதே உணர்வு இருக்கிறது.”

விஜய் தொடர்ந்து சொன்னான்:

“அதிர்ஷ்டவசமாக, அனுஜாவிடம் இருந்து உன் தொலைபேசி எண் கிடைத்தது. நான் ஏற்கனவே என் முடிவை எடுத்துவிட்டேன் என்பதை அவளிடம் நீ சொல்லிவிடு. உன்னை நேரில் சந்திக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் என் நிறுவனம் அவசரமாக என்னை மீண்டும் அழைத்துவிட்டது. இன்று மாலையே நான் புறப்படுகிறேன். பிறகு காணொலி அழைப்பில் பேசிக்கொள்வோம். மேலும் ராம், நீயே அனுஜாவைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன். சரி, பிறகு பேசுவோம். வணக்கம்!”

என்று கூறிவிட்டு அழைப்பை முடித்தான்.

விஜயின் நேர்மையும் பெருந்தன்மையும் ராமின் மனதை மிகவும் நெகிழச் செய்தது. மேலும், அனுஜாவைத் தனக்கான வாழ்க்கைத் துணையாக விஜயே பரிந்துரைத்தது, அவனுக்குப் பெரும் வரமாகத் தோன்றியது.

அன்றைய மாலை, நிலையத்தில் அனுஜாவைச் சந்தித்த ராம், நடந்த அனைத்தையும் அவளிடம் கூறினான். அதைக் கேட்ட அனுஜா நிம்மதியடைந்து மகிழ்ந்தாள்.

“உண்மையைச் சொன்னால், எனக்கும் உங்களை மிகவும் பிடிக்கும்,” என்று அவள் வெட்கத்துடன் ஒப்புக்கொண்டாள்.

“என் பெற்றோரின் விருப்பத்திற்காகத்தான் விஜயைச் சந்திக்க சம்மதித்தேன். இப்போது எல்லாமே தெளிவாகிவிட்டது.”

அவர்களின் நட்பு விரைவில் காதலாக மலர்ந்தது.

சரியாக இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, சில்க் இன்ஸ்டிடியூட்டிற்கு அருகில் புதிதாக கட்டப்பட்ட திருமண மண்டபத்தில், ராம் மற்றும் அனுஜாவின் திருமணம் சிறப்பாக நடைபெற்றது. குடும்பத்தினர், நண்பர்கள் மற்றும் அலுவலக சக ஊழியர்கள் அனைவரும் கலந்து கொண்டு அந்த மகிழ்ச்சியான நிகழ்வைக் கொண்டாடினர்.

ஒரு சாதாரண ரயில் பயணத்திலும், ஒரு காலியான இருக்கையிலும் தொடங்கிய அந்த அறிமுகம், ராம் மற்றும் அனுஜாவின் வாழ்க்கையில் அழகான புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கமாக அமைந்தது.

— கே. ராகவன்

13-6-26

Letter.

 Letter Punlished in The National UAE on 12June26,

Diplomacy,please

I write in reference to David Vujanovic’s article Trump and Iran envoy express optimism over deal (June 9): both sides should remain committed to the agreement and ensure that any ceasefire or peace arrangement is strictly respected. The sooner a lasting deal is reached through peaceful negotiations, the greater the relief, not only for the region but also for the global economy, which has been affected by uncertainty and rising tensions. It is hoped that both parties will continue to engage constructively so that the negotiations can lead to a peaceful and sustainable resolution. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 639.T

 சிறுகதை 639

தொடர்பில்லாமலேயே தொடர்ந்த பாசப்பிணைப்பு

ஸ்ரீநிதி தாம்பரம் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி, தன்னை வரவேற்க தனது வகுப்புத் தோழிகளில் யாராவது வந்திருக்கிறார்களா என்று ஆவலுடன் சுற்றிப் பார்த்தாள்.

ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, கிறிஸ்தவக் கல்லூரியில் படிப்பை முடித்த நான்கு நெருங்கிய நண்பர்கள் ஒரு வித்தியாசமான உறுதிமொழி எடுத்திருந்தனர். ஐந்து ஆண்டுகள் ஒருவருடனொருவர் எந்தத் தொடர்பும் கொள்ளாமல் இருந்து, அதே தேதி மற்றும் மாதத்தில் மீண்டும் சந்திக்க வேண்டும் என்பதே அந்த உறுதிமொழி.

அந்த நால்வரில் ஒருத்தி ஸ்ரீநிதி. மற்றவர்கள் பரத், வசுமதி மற்றும் சுகன்யா.

மெதுவாக தனது கல்லூரியை நோக்கி நடந்துசென்ற ஸ்ரீநிதிக்கு, அவர்கள் நால்வரும் சேர்ந்து எண்ணற்ற காலையுணவுகள் சாப்பிட்டதும், தேநீர் அருந்தியதும், ஐஸ்கிரீம் சுவைத்ததும் நினைவுக்கு வந்தது. அவர்கள் மாணவர்களாக இருந்த காலத்தை விட அந்தப் பகுதி மிகவும் மாறியிருந்தது. தாம்பரம் இப்போது அதிகமான பேருந்துகளும் ரயில்களும் இயங்கும் பரபரப்பான நகரமாக வளர்ந்திருந்தது.

அவர்கள் சந்திக்க முடிவு செய்திருந்த கல்லூரி நூலகத்தை அடைந்தபோது, பரத் ஏற்கனவே அங்கு காத்திருந்தான்.

ஸ்ரீநிதியைப் பார்த்ததும் பரத் மகிழ்ச்சியுடன்,

“ஹேய்! எப்படி இருக்கிறாய்? முன்புபோலவே இருக்கிறாயே!” என்றான்.

“நீயும் அப்படித்தான் இருக்கிறாய்!” என்று புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள் ஸ்ரீநிதி. “எப்படி இருக்கிறாய்? இப்போது எங்கு வேலை செய்கிறாய்?”

பல ஆண்டுகளாக எந்தத் தொடர்பும் இல்லாததால், தங்களது வாழ்க்கைப் பயணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள இருவரும் ஆவலாக இருந்தனர்.

“நான் ஓமனில் ஒரு நிறுவனத்தில் ஏற்றுமதி மேலாளராக வேலை செய்கிறேன்,” என்று பெருமையுடன் கூறினான் பரத்.

“அருமை!” என்றாள் ஸ்ரீநிதி. “நான் அண்ணா நகரில் வசிக்கிறேன். வங்கியில் அதிகாரியாக பணியாற்றுகிறேன்.”

அப்போது வசுமதி அங்கு வந்து இருவரையும் அன்புடன் வரவேற்றாள்.

“நான் சமீபத்தில் MBAபடிப்பை முடித்தேன். Soonபணியைத் தொடங்கப் போகிறேன்,” என்றாள்.

மூவரும் சுகன்யாவுக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தனர். அரை மணி நேரம் கடந்தும் அவள் வரவில்லை.

அவர்களுக்குக் கவலை ஏற்பட்டது.

“தேதியை மறந்துவிட்டாளோ?” என்று யோசித்தாள் வசுமதி.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அறுபது வயதிற்கு மேற்பட்ட ஒருவர் அவர்களிடம் வந்தார்.

“நீங்கள் சுகன்யாவின் கல்லூரி நண்பர்களா?” என்று கேட்டார்.

மூவரும் ஆச்சரியத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர்.

“ஆமாம்,” என்று பதிலளித்தான் பரத்.

அவர் புன்னகைத்து,

“என் பெயர் பிரசன்னா. என்னுடன் வாருங்கள். இன்னும் பதினைந்து நிமிடங்களில் உங்கள் தோழியைச் சந்திக்கலாம். அதுவரை எந்தக் கேள்வியும் கேட்காதீர்கள்,” என்றார்.

ஆர்வத்துடனும் ஆச்சரியத்துடனும் அவர்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர். சிறிது நேரத்தில் புதிதாக கட்டப்பட்டிருந்த ஒரு திருமண மண்டபத்தை அடைந்தனர்.

அங்கே இருந்த பதாகையைப் பார்த்து அவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.

“சுகன்யா – பிரமோத் திருமணம்”

என்று அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது.

திருமண மண்டபத்திற்குள் நுழைந்த அவர்கள், மேடையில் மணமகனான பிரமோத்தின் அருகில் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்திருந்த சுகன்யாவைக் கண்டு பேரானந்தம் அடைந்தனர்.

கல்லூரிக் காலத்தில் சுகன்யா விரும்பியவர்தான் பிரமோத்.

சுகன்யா தனது வாக்குறுதியை மீறவில்லை. நண்பர்களை நேரடியாகத் தொடர்புகொள்ளாமல், தனது மாமா பிரசன்னாவிடம் கல்லூரி நூலகத்திலிருந்து அவர்களை அழைத்து வருமாறு கூறியிருந்தாள்.

மதிய உணவின்போது, நால்வரும் தங்களது கல்லூரி நினைவுகளைப் பகிர்ந்து மகிழ்ந்தனர். சுகன்யாவும் பிரமோதும் தற்போது சிங்கப்பூரில் பட்டயக் கணக்காளர்களாக (Chartered Accountants) பணியாற்றி வருவதாக தெரிவித்தனர்.

ஸ்ரீநிதி மெதுவாக வசுமதியிடம்,

“எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. சுகன்யா பட்டயக் கணக்காளராகி, தான் காதலித்தவரையே திருமணம் செய்துகொண்டிருக்கிறாள்,” என்றாள்.

அதைக் கேட்ட சுகன்யா புன்னகையுடன்,

“எனக்கு கிடைத்த மிகப் பெரிய மகிழ்ச்சி என்ன தெரியுமா? நீங்கள் மூவரும் நிச்சயமாக நம் கல்லூரி நூலகத்தில் எனக்காகக் காத்திருப்பீர்கள் என்று நான் நம்பினேன். அந்த நம்பிக்கை வீணாகவில்லை. என் திருமண நாளில், நம் கல்லூரி நினைவுகளையும் நட்பையும் மீண்டும் ஒருமுறை கொண்டாட வேண்டும் என்று நினைத்தேன்,” என்றாள்.

நான்கு நண்பர்களும் ஒருவரை ஒருவர் பாசத்துடன் பார்த்து புன்னகைத்தனர்.

பல ஆண்டுகள் தொடர்பில்லாமல் இருந்தபோதிலும், அவர்களது நட்புப் பிணைப்பு அசையாமல் இருந்தது. உண்மையான நட்பு என்பது தினமும் பேசுவதில் அல்ல; நம்பிக்கையிலும், இனிய நினைவுகளிலும், தேவைப்படும் நேரத்தில் நண்பர்கள் நிச்சயம் இருப்பார்கள் என்ற உறுதியிலும் இருப்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

நீதி:

உண்மையான நட்பு, தூரத்தாலும், காலத்தாலும், மௌனத்தாலும் சிதைவதில்லை. தொடர்ந்து தொடர்பில் இல்லாவிட்டாலும், உண்மையான பாசப்பிணைப்புகள் என்றும் வலிமையாகவே இருக்கும்.

— கே. ராகவன்

12-6-26

Small Story 638.

 Small Story 638.

A Mission Fulfilled

After his retirement, Swamy settled in Tenkasi, his native place. He and his better half, Lakshmi, happily spent their days in their small house, enjoying the cool breeze, beautiful scenery, and peaceful life that comfortably fit within his pension.

Swamy had retired as the Headmaster of a high school in Dindigul. His long teaching career had taught him many lessons, not only in academics but also in human relationships. His students had been brilliant, and many were now serving in various professions across the country.

One day, he took out an album containing photographs from his final year of service. As he looked through the pictures, he fondly remembered his students. Many of them had often sought his advice about their future careers after completing their studies.

All his students respected him deeply for his excellent English teaching and his gentle nature. Whenever they asked for career guidance, Swamy would tell them, "If even one of you dedicates your life to caring for and educating physically challenged children, I will be truly happy."

Seeing him absorbed in the album, Lakshmi smiled and said, "You are remembering the advice you gave your students during your last year of service."

"Yes," replied Swamy. "Fifteen years have passed since then. I do not know what God has planned."

The next day, the couple visited the famous Courtallam Falls and later had darshan at a nearby temple. While having breakfast at a hotel, Swamy noticed a large banner on the wall. It displayed a beautiful building with seven physically challenged children sitting happily in front of it.

Curious, Swamy asked the hotel proprietor about it.

"Sir," the proprietor replied, "this is a newly started children's home in the Vanarapettai area of Tirunelveli. The founder's name is Rahim."

After returning home, Swamy once again looked through his old album. Then he picked up the brochure he had brought from the hotel and dialed the phone number printed on it.

After a few rings, a voice answered, "Hello, Vanakkam. How may we help you?"

The voice sounded familiar.

Immediately, Swamy asked, "Are you Rahim, my student? Your voice was always unique and respectful."

The person on the other end replied excitedly, "Yes, Sir! I am Rahim. I recognized your voice too. I have been searching for you. Sir, I have fulfilled your mission."

Swamy's eyes filled with tears. "Yes, Rahim. After seeing your children's home, I felt I must call you."

"Sir, you must visit us," Rahim said warmly.

"Certainly. I will come this Sunday and meet the children," Swamy replied.

After the conversation ended, tears of joy flowed from both their eyes.

The teacher was happy because the mission he had inspired years ago had finally been fulfilled. The student was happy because he had fulfilled the dream of his beloved guru.

Moral:

A teacher's true success is not measured by the lessons taught in the classroom, but by the values that continue to live in the hearts of students.

K.Ragavan

11-6-26

Small Story 638.T

 சிறுகதை 638

ஒரு பணி நிறைவேறியது

பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு, சுவாமி தனது சொந்த ஊரான தென்காசியில் குடியேறினார். அவரும் அவரது மனைவி லட்சுமியும் தங்களது சிறிய வீட்டில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தனர். குளிர்ந்த தென்றல் காற்று, அழகான இயற்கைக் காட்சிகள் மற்றும் அமைதியான வாழ்க்கை ஆகியவை அவரது ஓய்வூதிய வருமானத்திற்குள் நிம்மதியாகப் பொருந்தியிருந்தன.

சுவாமி, திண்டுக்கல்லில் உள்ள ஒரு உயர்நிலைப் பள்ளியின் தலைமையாசிரியராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். நீண்டகால ஆசிரியர் வாழ்க்கை அவருக்கு பாடங்களை மட்டுமல்ல, மனித உறவுகளின் மதிப்பையும் கற்றுக் கொடுத்திருந்தது. அவரது மாணவர்கள் பலரும் சிறந்த திறமையாளர்களாக வளர்ந்து, நாட்டின் பல்வேறு துறைகளில் உயர்ந்த பதவிகளில் பணியாற்றி வந்தனர்.

ஒருநாள், தனது பணியின் இறுதி ஆண்டில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள் அடங்கிய ஆல்பத்தை அவர் எடுத்துப் பார்த்தார். ஒவ்வொரு புகைப்படத்தையும் பார்க்கும்போது, தனது மாணவர்களின் நினைவுகள் மனதில் மலர்ந்தன. படிப்பை முடித்த பிறகு எதிர்காலத் தொழில் குறித்து பல மாணவர்கள் அவரிடம் ஆலோசனை கேட்டிருந்தனர்.

அனைத்து மாணவர்களும் அவரது சிறந்த ஆங்கிலப் போதனைக்கும், கனிவான குணத்திற்கும் மிகுந்த மரியாதை கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் தொழில் வழிகாட்டுதல் கேட்டபோது, சுவாமி எப்போதும் கூறுவார்:

"உங்களில் ஒருவராவது உடல் ஊனமுற்ற குழந்தைகளைப் பராமரித்து, அவர்களுக்கு கல்வி கற்பிக்கும் பணிக்காக தனது வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தால், அதுவே எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும்."

ஆல்பத்தில் மூழ்கியிருந்த அவரைப் பார்த்து லட்சுமி புன்னகையுடன் கூறினாள்:

"உங்கள் பணியின் கடைசி ஆண்டில் மாணவர்களுக்கு நீங்கள் கூறிய அந்த அறிவுரையைத்தான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்."

"ஆமாம்," என்று சுவாமி பதிலளித்தார். "அதற்கு இப்போது பதினைந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இறைவன் என்ன திட்டமிட்டிருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை."

அடுத்த நாள், தம்பதியினர் புகழ்பெற்ற குற்றாலம் அருவிக்குச் சென்று மகிழ்ந்தனர். பின்னர் அருகிலிருந்த கோவிலில் தரிசனம் செய்தனர். அதன் பிறகு ஒரு உணவகத்தில் காலை உணவு அருந்திக் கொண்டிருந்தபோது, சுவாமியின் பார்வை சுவரில் தொங்கியிருந்த பெரிய விளம்பரப் பலகையில் விழுந்தது.

அதில் ஒரு அழகிய கட்டடத்தின் முன் ஏழு உடல் ஊனமுற்ற குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்திருந்தனர்.

ஆர்வமடைந்த சுவாமி, அந்த உணவக உரிமையாளரிடம் அதைப் பற்றி கேட்டார்.

"ஐயா," என்று அவர் கூறினார், "இது திருநெல்வேலியின் வண்ணார்பேட்டை பகுதியில் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்ட குழந்தைகள் இல்லம். இதைத் தொடங்கியவர் ரஹீம்."

வீட்டிற்கு திரும்பிய பிறகு, சுவாமி மீண்டும் தனது பழைய ஆல்பத்தைப் பார்த்தார். பின்னர் உணவகத்திலிருந்து கொண்டு வந்திருந்த சிற்றேட்டில் இருந்த தொலைபேசி எண்ணை அழைத்தார்.

சில மணி ஒலிகளுக்குப் பிறகு, மறுமுனையில் ஒரு குரல் கேட்டது:

"ஹலோ, வணக்கம். எவ்வாறு உதவலாம்?"

அந்தக் குரல் சுவாமிக்கு மிகவும் பரிச்சயமானதாகத் தோன்றியது.

உடனே அவர் கேட்டார்:

"நீ ரஹீமா, என் மாணவன்? உன் குரல் எப்போதும் தனித்துவமாகவும் மரியாதையுடனும் இருக்கும்."

மறுமுனையில் இருந்தவர் உற்சாகமாகப் பதிலளித்தார்:

"ஆமாம் ஐயா! நான் ரஹீம் தான். உங்கள் குரலையும் உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். நான் நீண்ட நாட்களாக உங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். ஐயா, நீங்கள் எனக்குக் கொடுத்த பணியை நான் நிறைவேற்றிவிட்டேன்."

சுவாமியின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

"ஆம் ரஹீம். உன் குழந்தைகள் இல்லத்தைப் பார்த்தவுடன் நான் உன்னைத் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது."

"ஐயா, நீங்கள் கண்டிப்பாக எங்களிடம் வர வேண்டும்," என்று அன்புடன் கூறினார் ரஹீம்.

"நிச்சயமாக. இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்து குழந்தைகளைச் சந்திக்கிறேன்," என்று சுவாமி பதிலளித்தார்.

உரையாடல் முடிந்தபின், இருவரின் கண்களிலும் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தாம் விதைத்த எண்ணம் நனவாகியிருந்ததால் ஆசிரியர் மகிழ்ந்தார். தன் அன்பு குருவின் கனவை நனவாக்கியிருந்ததால் மாணவர் மகிழ்ந்தார்.

நீதி

ஒரு ஆசிரியரின் உண்மையான வெற்றி, அவர் வகுப்பறையில் கற்பித்த பாடங்களில் இல்லை; அவர் விதைத்த நற்பண்புகள் மாணவர்களின் இதயங்களில் தொடர்ந்து வாழ்வதில்தான் இருக்கிறது.

– கே. ராகவன்

11-6-26

Great loss.T

 84 வயதான பன்முகத் திறமை கொண்ட திரைப்பட இயக்குநர், நடிகர் மற்றும் படைப்பாளரான Bharathiraja அவர்களின் மறைவு, தமிழ் திரைப்படத் துறைக்கு பேரிழப்பாகும்.

ஐந்து தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக, தனது தனித்துவமான இயக்குநர் பாணியின் மூலம் இந்தியத் திரைப்பட உலகிற்கு அவர் அளித்த பங்களிப்பு அளப்பரியது. கிராமிய வாழ்க்கையையும் யதார்த்தத்தையும் திரையில் மிகுந்த இயல்புடனும் நம்பகத்தன்மையுடனும் கொண்டு வந்தவர் அவர். அவரது சிறப்புமிக்க கலைப் பயணத்திற்கு பல விருதுகள், கௌரவங்கள் மற்றும் சிறப்பு அங்கீகாரங்கள் கிடைத்துள்ளன. அதற்குரிய மரியாதையாகவே அவர் “இமயம் இயக்குநர்” என்ற பெருமைமிகு பட்டத்தைப் பெற்றார்; அது தமிழ் சினிமாவில் அவர் பெற்றிருந்த உயர்ந்த இடத்தையும் மகத்துவத்தையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

திரைப்பட சாதனைகளைத் தாண்டி, அவரது எப்போதும் புன்னகை பூத்த முகம், எளிமை, மற்றும் அனைத்து தரப்பு மக்களுடனும் அன்போடும் இனிமையோடும் பழகும் பண்பு, அவரை அனைவராலும் நேசிக்கப்படும் மற்றும் மதிக்கப்படும் நபராக மாற்றியது.

அவரது கலைப் பாரம்பரியமும் சாதனைகளும் இனி வரும் தலைமுறை இயக்குநர்கள், நடிகர்கள் மற்றும் திரைப்பட ரசிகர்களுக்கு என்றும் ஊக்கமளித்துக்கொண்டே இருக்கும். அவரது மறைவு தமிழ் திரைப்பட உலகில் ஈடுசெய்ய முடியாத வெற்றிடத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

அன்னாரது ஆன்மா சாந்தியடைய இறைவனைப் பிரார்த்திக்கிறேன்.

கே. ராகவன்

Great loss.

 The demise of 84-year-old versatile filmmaker,director and actor Bharathiraja is a great loss to the Tamil film industry. For more than five decades, he made an extraordinary contribution to Indian cinema through his unique directorial style, bringing realism and rural life to the screen with remarkable authenticity. His illustrious career earned him numerous accolades, honors, and special awards, rightfully earning him the title "Imayam Director" (Director of the Himalayas), a testament to his towering stature in Tamil cinema.

Beyond his cinematic achievements, his ever-smiling face, humility, and warm interaction with people from all walks of life made him widely admired and respected. His legacy will continue to inspire generations of filmmakers, actors, and cinema lovers. His passing leaves an irreplaceable void in the world of Tamil cinema. May his soul rest in peace.

K.Ragavan