Small Story 556.T

 சிறுகதை 556 

கடல்களைத் தாண்டிய பரிசு

ராம் தனது மாலை நடைப்பயிற்சியிலிருந்து தனது அபார்ட்மெண்டுக்கு திரும்பினார். அப்போது அவரது மனைவி ஜானகி ஒரு பார்சலை அவரிடம் கொடுத்தார்.

“அன்பே, இது பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்தான் வந்தது,” என்றார்.

ராம் ஆச்சரியப்பட்டார். “இதைக் யார் அனுப்பியிருப்பார்கள்?” என்று அவர் சிந்தித்தார். அந்த மாலை 7 மணிக்கு, தனது 53வது திருமண நாள் விழாவைக் கொண்டாட தனது மகள், மகன் மற்றும் நெருங்கிய நண்பர்களை அழைத்திருந்தார். இந்த எதிர்பாராத பார்சல் அவரது ஆவலை மேலும் தூண்டியது.

அவர் அதை கவனமாகத் திறந்தார். அதன் உள்ளே அழகாக மடிக்கப்பட்ட நீல நிற சட்டை ஒன்று—அவரது பிடித்த நிறம்—மற்றும் ஒரு சிறிய உறை இருந்தது. அந்த பார்சல், சரியாக ஒரு வருடத்திற்கு முன், அதே தேதியில் கலிஃபோர்னியாவில் அவர் சந்தித்த பல்துறை பத்திரிகையாளர் சுகந்தி அனுப்பியது.

நினைவுகள் அவரது மனதில் மின்னின.

தனது மகளிடம் கலிஃபோர்னியாவில் தங்கியிருந்தபோது, ராம் ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட்டில் சுகந்தியை சந்தித்தார். அவரது மென்மையான இயல்பும் மரியாதையான நடையும் சுகந்தியை கவர்ந்தது. வெளிநாட்டில் இருந்த இந்தியர்கள் என்ற ஒரே உணர்வில் அவர்கள் அன்பாகப் பேசத் தொடங்கினர். அந்த உரையாடல் அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்தில் தேநீர் குடிப்பதற்கு வழிவகுத்தது.

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ராமுக்கு சென்னை நகரில் இருந்த அவரது மகன் ராஜ் தொலைபேசியில் அழைத்து திருமண நாள் வாழ்த்துகளை தெரிவித்தார். அந்தச் சிறிய தருணத்தை சுகந்தி கவனித்திருந்தார். அது அவரது மனதில் நிலைத்துவிட்டது.

கலிஃபோர்னியாவில் மூன்று மாதங்கள் தங்கியிருந்த காலத்தில், ராம் சுகந்தி மற்றும் அவரது கணவர் வாசுதேவுடன் நெருக்கமாகிப் போனார். அவர்கள் பல இடங்களுக்கு சேர்ந்து சென்று, மகிழ்ச்சியான தருணங்களை பகிர்ந்துகொண்டனர். அந்த உறவு ஒரு அர்த்தமுள்ள நட்பாக வளர்ந்தது.

இப்போது, ஒரு வருடத்திற்கு பிறகு, அவர் தனது சிறப்பு நாளை நினைவில் வைத்திருந்தார். சட்டையுடன் சேர்த்து, ஜானகிக்காக ஒரு சிறிய பணப்பையும் பரிசாக அனுப்பியிருந்தார்.

மாலை 6:45க்கு, அனைத்து விருந்தினர்களும் வந்துவிட்டனர். அவர்கள் ராம் மற்றும் ஜானகிக்கு 53வது திருமண நாள் வாழ்த்துகளை தெரிவித்தனர். ஜானகி சமைத்த சுவையான உணவும் பல வகை இனிப்புகளும் அனைவராலும் ரசிக்கப்பட்டது.

இரவு முடிவடையும் முன், ராம் எழுந்து விருந்தினர்களுக்கு நன்றி தெரிவித்தார். கலிஃபோர்னியாவில் இருந்து வந்த அந்த பார்சலும், தூரத்தில் இருந்தும் தனது சிறப்பு நாளை நினைவில் வைத்திருந்த நண்பரின் அன்பான செயலையும் அவர் பகிர்ந்துகொண்டார். இப்படியான நட்புகள் வாழ்க்கையை மேலும் வளமாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் மாற்றுகின்றன என்று கூறினார்.

விருந்தினர்கள் அதைக் கவனமாகக் கேட்டனர். சிலர் மெல்ல, “இராமபிரான் போல, இந்த ராமும் அனைவராலும் நேசிக்கப்படுகிறார்,” என்று பேசிக்கொண்டனர்.

ராம் மிகவும் நெகிழ்ந்தார். அவரது கண்களில் நன்றி கண்ணீர் நிரம்பியது. ஜானகி அவரைப் பார்த்து, அவரது மனதில் இருந்த அமைதியான மகிழ்ச்சியை புரிந்துகொண்டார்.

அது ஒரு சாதாரண திருமண நாள் விழா அல்ல—ஒரு உண்மையான உறவு உருவானால், தூரம் எவ்வளவு இருந்தாலும் அது ஒருபோதும் மங்காது என்பதை நினைவூட்டிய ஒரு தருணம்.

கே. ராகவன்

21-3-2026

Letter.

 Letter Published in The National UAE 20 Mar 26 

The assassination of Larijani

I write in reference to Nada AlTaher’s article Ali Larijani: Iran's security chief and key power behind the throne (March 18): the killing of Larijani could further intensify tensions in the region as the conflict is about to enter its fourth week. In any war, the primary objective of the sides involved is to achieve a strategic victory. Will killing Larijani contribute to such a victory? Only time will tell, but in the meantime, the war has already left thousands of civilians dead. Alongside the human cost, there is also a growing economic impact, including rising inflation, which is already being felt globally. War is rarely the right solution for achieving long-term objectives. Diplomacy remains the most sustainable path forward. The key question now is whether the conflict will prolong or if the international community will step in to de-escalate the situation and bring about a resolution – especially considering the global dependence on oil supplies passing through this region. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 555.

 Small Story 555.

Ugadi Surprise

Ashwini boarded a bus to Mysore in the to celebrate Ugadi with her parents, looking forward to their blessings and a delicious lunch prepared by her mother. She arrived at the Mysore bus station and took an auto to Yadavgiri, where her parents had settled after retiring from college. Both of them were English professors.

Ashwini’s only son was in New Zealand, and her husband had also gone there on official work. So, she decided to stay back and surprise her parents for Ugadi.

When she reached home, Madhav Rao was pleasantly surprised to see her. Her mother, Ambujam, was overjoyed that their only daughter had come home on such a happy occasion. They spent some time reminiscing about Ashwini’s childhood days.

After a while, Ambujam said, “I always prepare lunch for two people with sweets on Ugadi. You can eat now. It’s already 12. But if you wait for 15 minutes, a guest I’ve invited will arrive—you’ll be happy to see her.”

Ashwini wondered what surprise her mother had planned, just like the one she had brought.

Exactly at 12:15, an elegant lady arrived in a car, parked outside, and entered the house. The moment Ashwini saw her, she was thrilled.

“Madam Ranjitha! The amazing investigation assistant of OO1—I’ve seen you in TV interviews! I never expected to see you at my mother’s house!”

Ranjitha smiled warmly, hugged Ashwini, and said, “I never expected to see you here either.”

Ashwini, meeting her for the first time, introduced herself. Ranjitha replied, “I’ve seen your son’s graduation photo. Your mother showed it to me during my last visit.”

Ashwini was amazed. “You’re truly in the right profession—how do you remember me so well?”

After enjoying a delicious Ugadi lunch, including the famous sweet poli, Ranjitha took her leave.

Ashwini felt deeply happy that her surprise visit had led to an unexpected and delightful meeting with the famous investigation officer of OO1. It turned out to be a Ugadi she would never forget.

K.Ragavan

20-3-26

SmallStory555.T

 சிறுகதை 555 

உகாதி அதிர்ச்சி

அஷ்வினி உகாதி திருநாளைக் கொண்டாட தனது பெற்றோரிடம் ஆசீர்வாதமும், தாயார் சமைக்கும் ருசியான மதிய உணவையும் அனுபவிக்க மைசூருக்குப் பேருந்தில் பயணம் செய்தாள். மைசூர் பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கி, அவர்கள் ஓய்வு பெற்ற பின் குடியேறிய யாதவகிரிக்கு ஆட்டோவில் சென்றாள். இருவரும் ஆங்கிலப் பேராசிரியர்களாக இருந்தனர்.

அஷ்வினியின் ஒரே மகன் நியூசிலாந்தில் இருந்தான்; கணவரும் அலுவல் காரணமாக அங்கு சென்றிருந்தார். ஆகையால், உகாதிக்காக பெற்றோருக்கு ஒரு அதிர்ச்சி கொடுக்க அவள் தனியாக வர முடிவு செய்தாள்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் மாதவ ராவ் அவளைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவளது தாய் அம்புஜம், தங்களின் ஒரே மகள் இத்தகைய மகிழ்ச்சியான நாளில் வீட்டுக்கு வந்ததை  பேரானந்தம் அடைந்தார். அவர்கள் அஷ்வினியின் சிறுவயது நினைவுகளை பகிர்ந்து கொண்டு சில நேரம் பேசினர்.

சில நேரம் கழித்து அம்புஜம் கூறினாள்:

“நான் எப்போதும் உகாதி நாளில் இரண்டு பேருக்காக இனிப்புகளுடன் மதிய உணவு தயாரிப்பேன். இப்போது நீ சாப்பிடலாம்—ஏற்கனவே பன்னிரண்டு மணி ஆகிவிட்டது. ஆனால் இன்னும் பதினைந்து நிமிடம் காத்திருந்தால், நான் அழைத்த ஒரு விருந்தினர் வருவார்; அவரைப் பார்த்தால் நீ மகிழ்ச்சியடைவாய்.”

அஷ்வினி, தன் தாயார் என்ன அதிர்ச்சி வைத்திருக்கிறார் என்று ஆச்சரியப்பட்டாள்—அவள் கொண்டு வந்த அதிர்ச்சியைப் போலவே.

மிகச் சரியாக 12:15 மணிக்கு, ஒரு அழகிய பெண் காரில் வந்து வீட்டின் முன் நிறுத்தி உள்ளே வந்தார். அவளைப் பார்த்தவுடன் அஷ்வினி மகிழ்ச்சியில் ஆச்சரியப்பட்டாள்.

“மாடம் ரஞ்சிதா! OO1-இன் அற்புதமான விசாரணை உதவியாளர்! உங்கள் தொலைக்காட்சி நேர்காணல்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்! என் அம்மாவின் வீட்டில் உங்களை பார்க்கலாம் என்று நான் நினைத்ததே இல்லை!”

ரஞ்சிதா புன்னகையுடன் அவளை அணைத்துக் கொண்டு, “நானும் உன்னை இங்கே பார்க்கலாம் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை,” என்றாள்.

முதன்முறையாக சந்தித்த அஷ்வினி தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள். ரஞ்சிதா பதிலளித்தாள்:

“உன் மகனின் பட்டமளிப்பு புகைப்படத்தை நான் பார்த்திருக்கிறேன். கடந்த முறை வந்தபோது உன் அம்மா காட்டினார்.”

அஷ்வினி ஆச்சரியப்பட்டாள்.

“நீங்கள் உண்மையிலேயே சரியான தொழிலில் இருக்கிறீர்கள்—எப்படி என்னை இவ்வளவு நன்றாக நினைவில் வைத்திருக்கிறீர்கள்?”

ருசியான உகாதி மதிய உணவை—புகழ்பெற்ற இனிப்பு போலியையும் சேர்த்து—அனைவரும் சுவைத்து முடித்த பின், ரஞ்சிதா விடைபெற்றுச் சென்றாள்.

தன் அதிர்ச்சி வருகை இப்படிப் பிரபலமான OO1 விசாரணை அதிகாரியை சந்திக்கும் இனிய தருணமாக மாறியதில் அஷ்வினி மிகவும் மகிழ்ந்தாள். அது அவள் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத ஒரு உகாதியாக அமைந்தது.

K.Ragavan

20-3-26

Small Story 554.

 Small Story 554.

Pondicherry Encounter

Ram had come to Pondicherry to visit the daughter of one of his close friends, who was studying at Jawaharlal Institute of Postgraduate Medical Education and Research. After meeting Asha and having lunch with her in the canteen, Ram stepped out, feeling content.

As he walked away, he suddenly heard someone calling his name.

“Hey, how are you, Ram?”

The voice was beautiful and familiar. He turned around in surprise—and there she was. Sophia.

It had been twenty-five years.

Ram’s mind went back to the day he first met her at her uncle’s clinic. Her uncle was a renowned surgeon, and at that time Ram was working for a pharmaceutical company. Sophia had just arrived from Chennai to visit her uncle. She had been young, curious, and full of ambition.

Back then, she had told him she had completed her BSc and wanted to study further. Ram had casually advised her, “If you’re interested, go for BPharm and later a postgraduate degree. It has good opportunities.”

Now, standing before him after all these years, she smiled warmly.

“I never expected to see you here after twenty-five years. You’ve changed!”

Ram laughed gently. “That’s true. I’m 70 now, retired, and settled in Bengaluru.”

Sophia’s eyes sparkled. “I followed your advice, you know. I completed my MPharm and now work in quality control at Merck in the USA.”

Ram felt a quiet pride. “I’m so happy to hear that. You’ve done very well for yourself.”

She continued, “I came to attend my friend Kalpana’s sister’s wedding in Cuddalore, and thought I’d visit my uncle here too. Next week, I’ll be coming to Bengaluru to see another friend before returning to the USA with my children. My husband works with the FBI.”

She handed him her number. “Please stay in touch. I’d love to visit your family.”

“Of course,” Ram said with a smile. “My wife will be happy to meet you. My daughter lives in Atlanta.”

They both paused for a moment, absorbing the unexpected joy of the reunion.

“My train leaves in an hour,” Sophia said. “Take care.”

“You too,” Ram replied, handing her his card.

They parted with warm smiles, hearts full of gratitude.

Sophia walked away feeling deeply thankful. Meeting Ram after two and a half decades had reminded her of a simple piece of advice that had shaped her life. In many ways, she felt that her success today was partly because of that kind and thoughtful gentleman she had met long ago.

K.Ragavan

19-3-26

Small Story 554.T

 

சிறுகதை 554

பாண்டிச்சேரி சந்திப்பு

ராம், தனது நெருங்கிய நண்பரின் மகளைச் சந்திக்க Jawaharlal Institute of Postgraduate Medical Education and Research-க்கு பாண்டிச்சேரிக்கு வந்திருந்தார். அங்கே படித்து வந்த ஆஷாவைச் சந்தித்து, கான்டீனில் அவளுடன் மதிய உணவு உண்டார். அதற்குப் பிறகு வெளியே வந்தபோது, மனம் நிறைவாக இருந்தது.

அவர் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, திடீரென யாரோ அவரது பெயரை அழைத்தது.

“ஹே ராம், எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”

அந்த குரல் இனிமையும் பரிச்சயமும் கொண்டதாக இருந்தது. அவர் ஆச்சரியமாக திரும்பிப் பார்த்தார்—அவள் அங்கே நின்றாள். சோபியா.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது.

ராமின் நினைவு, அவர் முதன்முதலில் அவளைச் சந்தித்த நாளுக்குத் திரும்பிப் போனது. அது அவளுடைய மாமாவின் கிளினிக்கில் நடந்தது. அவளுடைய மாமா ஒரு புகழ்பெற்ற அறுவை சிகிச்சை நிபுணர். அப்போது ராம் ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். சோபியா, சென்னையிலிருந்து தனது மாமாவைச் சந்திக்க வந்திருந்தாள். அவள் இளம் வயதிலும், ஆர்வமும், உயர்ந்த இலக்குகளும் கொண்டவள்.

அப்போது அவள் தன் BSc படிப்பை முடித்துவிட்டு, மேல்படிப்பு படிக்க விரும்புவதாக கூறியிருந்தாள். ராம் சாதாரணமாக அவளுக்கு அறிவுரை கூறினார்: “உங்களுக்கு விருப்பமிருந்தால், BPharm படித்து, பிறகு மேல்படிப்பு செய்யுங்கள். அதில் நல்ல வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.”

இப்போது, இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவள் முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் உஷ்ணமான சிரிப்புடன் சொன்னாள்:

“இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உங்களை இங்கே பார்க்கும் என்று நினைக்கவே இல்லை. நீங்கள் மிகவும் மாறிவிட்டீர்கள்!”

ராம் மெதுவாக சிரித்தார். “அது உண்மைதான். இப்போது எனக்கு 70 வயது. ஓய்வு பெற்றுவிட்டு, பெங்களூரில் அமைதியாக வாழ்கிறேன்.”

சோபியாவின் கண்கள் பிரகாசித்தன. “நான் உங்கள் அறிவுரையைப் பின்பற்றினேன். MPharm முடித்து, இப்போது அமெரிக்காவில் Merck நிறுவனத்தில் குவாலிட்டி கண்ட்ரோலில் வேலை செய்கிறேன்.”

ராமுக்கு அமைதியான பெருமை தோன்றியது. “அதை கேட்டு எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. நீங்கள் மிகச் சிறப்பாக முன்னேறியுள்ளீர்கள்.”

அவள் தொடர்ந்தாள்: “என் தோழி கல்பனாவின் சகோதரியின் திருமணத்திற்கு Cuddalore வந்திருந்தேன். அதற்குப் பிறகு என் மாமாவையும் பார்க்க இங்கே வந்தேன். அடுத்த வாரம் பெங்களூருக்கு என் இன்னொரு தோழியைச் சந்திக்க வருகிறேன். அதன் பிறகு என் குழந்தைகளுடன் அமெரிக்காவுக்கு திரும்பப் போகிறேன். என் கணவர் Federal Bureau of Investigation-ல் வேலை செய்கிறார்.”

அவள் தனது தொலைபேசி எண்ணை அவரிடம் கொடுத்தாள். “தயவுசெய்து தொடர்பில் இருங்கள். உங்கள் குடும்பத்தினரைச் சந்திக்க வர விரும்புகிறேன்.”

“நிச்சயமாக,” என்று ராம் சிரித்தபடி சொன்னார். “என் மனைவிக்கும் உங்களைச் சந்திக்க மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கும். என் மகள் அட்லாண்டாவில் வசிக்கிறாள்.”

சில நிமிடங்கள் இருவரும் அமைதியாக நின்றனர். எதிர்பாராத இந்தச் சந்திப்பு அவர்களின் மனதில் மகிழ்ச்சியை நிரப்பியது.

“என் ரயில் இன்னும் ஒரு மணிநேரத்தில் புறப்படும்,” என்று சோபியா சொன்னாள். “கவனமாக இருங்கள்.”

“நீங்களும் அப்படியே,” என்று ராம் தனது கார்டை கொடுத்து கூறினார்.

அவர்கள் இருவரும் உஷ்ணமான சிரிப்புடன் பிரிந்தனர். நன்றியுணர்வால் நிறைந்த மனங்களுடன்.

சோபியா அங்கிருந்து நடந்து செல்லும்போது, உள்ளத்தில் ஆழ்ந்த நன்றியை உணர்ந்தாள். இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ராமைச் சந்தித்தது, அவளுடைய வாழ்க்கையை மாற்றிய ஒரு எளிய அறிவுரையை நினைவூட்டியது. இன்றைய தனது வெற்றிக்கு, பல வகைகளில், அந்த நல்ல மனம் கொண்ட மனிதரின் அன்றைய சிந்தனையுள்ள வார்த்தைகளும் ஒரு காரணம் என்று அவள் உணர்ந்தாள்.

— கே. ராகவன்

19-3-26

Small Story 553.

 Small Story 553.

 The Progress of Parameswariah

Parameswariah was a retired school headmaster who settled in his native village near Malavalli. The village had around 2,000 houses, a small school, and a post office. He loved the peaceful atmosphere of his village and decided to spend his retired life there with his wife, Annapoorna, a retired bank manager.

They had two sons who were settled in Boston, USA.

Annapoorna was a passionate writer who often wrote about women’s problems and their safety. Seeing her dedication to writing inspired Parameswariah to start writing stories as well. Within two years, his stories became quite popular. He enjoyed writing while living in the calm and beautiful environment of the village among simple and friendly people.

One thing always stayed in his mind. The village school had around 300 students but lacked proper facilities. Parameswariah dreamed of developing the school up to the 8th standard so that village children could receive better education.

As a teacher, he loved the letter “P.” He often told students that “P” stands for many meaningful words—Progress, Purpose, Perseverance, Prediction, and Possibility. These words inspired him throughout his life.

He decided that if any of his stories were ever made into a film and brought him money, he would use that amount to develop the school.

One day, his prediction came true. A famous film director who loved rural stories read one of Parameswariah’s stories and decided to make a movie based on it. The film became a great hit.

Parameswariah used the money he earned to expand the village school. Since it was a private school, he was able to invest directly in its development. Annapoorna felt proud and happy about her husband’s dream and his commitment to improving the village.

After seeing these developments, their two sons also donated one million rupees to support the school’s improvement.

The entire village was delighted. The school now had better facilities, and many more children could continue their education.

Parameswariah believed that anything is possible when a person works with dedication and genuine interest. With progressive thinking and continued effort, the school was gradually expanded up to the 12th standard.

His retirement mission was finally fulfilled.

Parameswariah, the man who believed in Progress, became a role model for the entire village.

K.Ragavan

18-3-26