சிறுகதை 738
வாழ்க்கை அழகானது – 83
அடுத்த நாள் காலையில் ராம் தனது வழக்கமான நடைப்பயிற்சியையும் காலை உணவையும் முடித்துவிட்டு, தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவரது மனம் முழுமையாக அந்த நிகழ்ச்சியில் இல்லை. மதிய உணவு சந்திப்பைப் பற்றியும், காதம்பரியின் பாட்டி தன்னிடம் என்ன சொல்லப் போகிறார் என்பதையும் அவர் தொடர்ந்து நினைத்துக்கொண்டிருந்தார். அந்தச் சந்திப்பைப் பற்றி பாட்டி வேண்டுமென்றே ஒரு மர்மத்தை ஏற்படுத்தியிருந்ததால், அதன் காரணத்தை அறிய ராமுக்கு மிகுந்த ஆர்வமாக இருந்தது.
காலை சுமார் 10.15 மணியளவில் காதம்பரி விருந்தினர் மாளிகைக்கு வந்தாள்.
காதம்பரி: “குட் மார்னிங், ராம். இந்த மதிய உணவு சந்திப்புக்கான காரணத்தை அறிய நானும் மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறேன். பாட்டி இன்று காலையிலிருந்தே ஏதோ பெரிய ரகசியம் இருப்பது போல சஸ்பென்ஸ் வைத்திருக்கிறார்!”
ராம்: “நானும் அதைத்தான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன், காதம்பரி.”
சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு இருவரும் விருந்தினர் மாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டனர்.
காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தபோது காதம்பரி கூறினாள்:
காதம்பரி: “ராம், எங்கள் வீடு புர் துபாய் பகுதியில் இருக்கிறது. முக்கியமான ஷாப்பிங் மால்களுக்கும் அலுவலகங்களுக்கும் மிகவும் அருகில் உள்ளது.”
ராம் புன்னகைத்தார்.
ராம்: “ஒரு நாள் நாம் எமிரேட்ஸ் உணவகத்திற்குச் சென்றது எனக்கு நினைவிருக்கிறது.”
காதம்பரி: “உங்கள் நினைவாற்றல் உண்மையிலேயே அபாரமானது. அன்று உங்கள் மாணவர் பிரசன்னாவும் நம்முடன் வந்திருந்தார்.”
ராம்: “ஆமாம். நேற்று அவன் எனக்கு போன் செய்தான். நான் எப்போது புறப்படுகிறேன் என்று கேட்டதுடன், உனது நல்வாழ்த்துகளையும் தெரிவித்தான்.”
காதம்பரி புன்னகைத்துக்கொண்டே மெதுவாகச் சொன்னாள்:
காதம்பரி: “அவன் நல்ல பையன்.”
சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் பத்து அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளைக் கொண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான குடியிருப்பு வளாகத்தை அடைந்தனர்.
உள்ளே நுழைந்தபோது ராமின் மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வசந்தி எப்படி இருப்பாள்? எந்த நிற ஆடையை அணிந்திருப்பாள்? என்ற எண்ணங்கள் அவருக்குள் எழுந்தன.
அதே நேரத்தில், வசந்தியும் தனது ராமை மீண்டும் பார்க்கப் போகும் அந்தத் தருணத்திற்காக ஆவலுடன் காத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
இருபத்தாறு ஆண்டுகளாக அவள் காத்திருந்தாள். இப்போது இன்னும் சில நிமிடங்கள்கூட அவளால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு அந்த எதிர்பார்ப்பு அதிகமாக இருந்தது.
திடீரென்று அழைப்பு மணி ஒலித்தது.
வசந்தியின் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. அவள் கதவைத் திறந்தாள்.
அங்கே ராம் தனது பழக்கமான புன்னகையுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவர் தனது விருப்பமான கிரீம் நிறச் சட்டையும் நீல நிற பேன்ட்டும் அணிந்திருந்தார்.
ஒரு கணம் வசந்திக்கு எதுவுமே மாறவில்லை என்று தோன்றியது. அதே பழக்கமான முகம், அதே புன்னகை, அதே அன்பான தோற்றம்—அனைத்தும் அவளது வாழ்நாள் நினைவுகளை மீண்டும் கண்முன் கொண்டு வந்தன.
அவரைக் கட்டித் தழுவ வேண்டும் என்று அவளது மனம் விரும்பியது. ஆனால் தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டாள்.
ராம் வசந்தியை அன்புடன் பார்த்து வாழ்த்தினார்.
ராம்: “குட் மார்னிங், வசந்தி.”
வசந்தி: “உள்ளே வாருங்கள். உட்காருங்கள்.”
காதம்பரியின் பாட்டி அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார். ஜூஸும் சிற்றுண்டிகளும் பரிமாறப்பட்டன.
பாட்டி கூறினார்:
பாட்டி: “மிஸ்டர் மற்றும் மிஸஸ் அட்கின்சன் இன்னும் சற்று நேரத்தில் வந்துவிடுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.”
காதம்பரி ஆச்சரியமடைந்தாள். தனது சீஃப் அட்கின்சனும் அவரது மனைவியும் மதிய உணவிற்கு வருகிறார்கள் என்பது அவள் அறிந்துகொள்ளும் முதல் செய்தியாக இருந்தது.
சில நிமிடங்களில் அட்கின்சனும் அவரது மனைவியும் வந்தனர். ராமைப் பார்த்ததும் அட்கின்சன் மகிழ்ச்சியடைந்து அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். பின்னர் தனது மனைவியை ராமுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.
அனைவரும் அமர்ந்ததும், காதம்பரியின் பாட்டி ராம், வசந்தி, காதம்பரி, அட்கின்சன் மற்றும் அவரது மனைவி ஆகிய அனைவரையும் பார்த்தார்.
பாட்டி:
“அன்பான நண்பர்களே, நான் காதம்பரியின் பாட்டி. நமது சிறப்பு விருந்தினரான பேராசிரியரும் எழுத்தாளருமான மிஸ்டர் ராமுடன் தொடர்புடைய ஒரு பழைய சம்பவத்தை உங்கள் அனைவரிடமும் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.
“இந்த சம்பவம் இருபத்தாறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்தது. இத்தனை ஆண்டுகளாக இதைப் பற்றி அவரது நெருங்கிய நண்பர்கள் உட்பட, அவரது சொந்த ஊரில் உள்ள யாரிடமும் தெரிவிக்கப்படவில்லை.
“இங்கே நிற்கும் வசந்தி, என் மறைந்த மகள் வசந்தியின் மிகவும் நெருங்கிய தோழி.
“என் மகள் வசந்தி, இருபத்துமூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மகாபலேஷ்வரில் நடந்த ஒரு துயரமான விபத்தில் உயிரிழந்தாள்.
“அந்த நேரத்தில் என் மகன் வெளியூரில் இருந்தான். அந்தத் துயரச் செய்தியைக் கேட்ட நாங்கள் அனைவரும் முற்றிலும் அதிர்ச்சியடைந்தோம்.
“அந்தச் செய்தி நாளிதழிலும் என் மகள் வசந்தியின் பெயரில் வெளியானது.
“துரதிர்ஷ்டவசமாக, ராம் வேறொரு வசந்தியை—அதாவது இங்கே நம் முன்னால் நிற்கும் இந்த வசந்தியை—காதலித்துக்கொண்டிருந்தார். நாளிதழில் வந்த செய்தியைப் பார்த்தபோது, தான் காதலித்த வசந்திக்குத்தான் அந்த விபத்து ஏற்பட்டுவிட்டது என்று ராம் நினைத்தார்.
“ராமும் வசந்தியும் ஆழமாகக் காதலித்திருந்தார்கள். மகாபலேஷ்வரில் பணிமாற்றம் பெற்றிருந்த வசந்தி, மீண்டும் மைசூருக்குத் திரும்பியதும் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம் என்று இருவரும் திட்டமிட்டிருந்தார்கள்.
“ஆனால் விதி அவர்களுக்காக வேறு ஒன்றை வைத்திருந்தது.
“மகாபலேஷ்வர் செல்லும் முன்பு, வசந்தி தனது காதலைப் பற்றி என் மகள் வசந்தியிடம் கூறியிருந்தாள். ராமுக்காகக் காத்திருக்கவும் அவள் முடிவு செய்திருந்தாள். அவர்களுடைய காதல் விஷயம் என் மகள் வசந்திக்கும் தெரிந்திருந்தது.
“ஒருநாள், ராமும் வசந்தியும் பெங்களூரில் ஒன்றாகப் பார்த்த தங்களுக்குப் பிடித்த திரைப்படத்தைப் பார்க்குமாறு என் மகள் வசந்தி, வசந்தியிடம் கூறியிருந்தாள். அந்தத் துயரமான நாளில் என் மகள் வேலைக்குச் சென்றிருந்தாள். வசந்தியும் அவளைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது.
“ஆனால் அந்தக் கொடிய விபத்து எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டது.
“என் மகள் வசந்தியின் மறைவுக்குப் பிறகு, வசந்தி மனமுடைந்து போனாள். எங்களை விட்டுச் செல்ல அவளுக்கு மனமில்லை. காதம்பரி வாழ்க்கையில் நிலைபெறும் வரை எங்கள் குடும்பத்துடன் இருந்து, அவளுக்கு ஆதரவாக இருக்க வேண்டும் என்று அவள் முடிவு செய்தாள்.
“அந்த வாக்குறுதியை என் மறைந்த மகள் வசந்திக்கு அவள் அளித்திருந்தாள். அந்த வாக்குறுதியை இத்தனை ஆண்டுகளாக அவள் காப்பாற்றியும் வந்திருக்கிறாள்.
“இன்று, இருபத்தாறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வசந்தியும் ராமும் மீண்டும் நம் முன்னால் நிற்கிறார்கள்.
“இதுதான் நீங்கள் அனைவரும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நான் நினைத்த அந்தப் பழைய கதை.”
அந்த அசாதாரணமான கதையை உள்வாங்கிக்கொண்ட அனைவரும் சில நொடிகள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர்.
அந்த நேரத்தில் ராமின் கைப்பேசி ஒலிக்கத் தொடங்கியது.
ராம் தனது கைப்பேசியின் திரையைப் பார்த்தார்.
எதிர்பாராத அந்தத் தொலைபேசி அழைப்பு, உணர்ச்சிகரமான அந்தச் சூழ்நிலையை திடீரெனத் தடை செய்தது.
தொடரும்...
K. Ragavan
19-9-26
