Small Story 550.T

 

Small Story 550.

இன்றைய உலகில் ஒவ்வொருவருக்கும் தனி நோக்கம்

ராம் தனது நண்பர் மூர்த்தியின் பேரன் அருணின் பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்துகொள்ள அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட மண்டபத்துக்குள் நுழைந்தார். அந்த நாள் சிறப்பானது — சிறிய அருண் ஏழு வயதை எட்டியிருந்தான். மண்டபம் முழுவதும் வண்ணமயமான பலூன்களாலும் மகிழ்ச்சியான அலங்காரங்களாலும் நிரம்பியிருந்தது. குழந்தைகள் சிரித்தும் ஓடியும் விளையாடிய சத்தம் இடம் முழுவதும் ஒலித்தது.

ராமும் மூர்த்தியும் பல தசாப்தங்களாக நெருங்கிய நண்பர்கள். இருவரும் வருவாய் துறையில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்கள். பின்னர் மதுரையில் குடியேறினர். இப்போது எழுபதுகளைக் கடந்திருந்தாலும், அவர்கள் நல்ல உடல்நலத்துடனும் வலுவான உடற்கட்டுடனும் இருந்தனர். காலம் செல்லச் செல்ல அவர்களுடைய நட்பு இன்னும் வலுப்பெற்றது.

ராம் மண்டபத்துக்குள் வருவதை பார்த்த மூர்த்தி மகிழ்ச்சியுடன் அவரை நோக்கி வந்தார்.

“ஏய் ராம்! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று அவர் மகிழ்ச்சியுடன் கேட்டார். “உன் மனைவி எங்கே?”

ராம் சற்றுக் அருகே வந்து மெதுவாகச் சொன்னார்.

“அவளுடைய பழைய தோழிகளில் ஒருத்தி அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருக்கிறாள். அவளுடன் மீனாட்சி அம்மன் கோவிலும் பிறகு அழகர் கோவிலும் சென்று வருகிறாள். மாலையில் வந்து உங்கள் வீட்டில் அருணை ஆசீர்வதிப்பாள்.”

மூர்த்தி புரிந்துகொண்டு தலையசைத்தார். ராமும் மூர்த்தியும் இருவரும் அரப்பாளையம் பகுதியில் உள்ள அதே உயர்தர குடியிருப்பு வளாகத்தில் வசித்து வந்தனர். அந்த குடியிருப்பு நவீன வசதிகளும் விசாலமான வீடுகளும், நட்பான அயலவர்களும் கொண்ட ஒரு சிறப்பு இடமாக இருந்தது.

அந்த நேரத்தில் அருண் ராமை நோக்கி ஓடிவந்தான்.

“பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், அருண்!” என்று ராம் அன்புடன் கூறி, அவன் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார்.

பிறகு அழகாக சுற்றி வைத்திருந்த ஒரு பரிசுப் பெட்டியை அவனிடம் கொடுத்தார். அருண் உடனே அதைத் திறந்தான். அவன் கண்கள் மகிழ்ச்சியால் பிரகாசித்தன.

“கிரிக்கெட் பேட்! எனக்கு மிகவும் பிடித்தது!” என்று அவன் உற்சாகமாகக் கத்தினான். “நன்றி, ராம் அங்கிள்!”

ராம் புன்னகைத்தார். குடியிருப்பு வளாகத்தின் மைதானத்தில் நண்பர்களுடன் கிரிக்கெட் விளையாடுவதில் அருணுக்கு எவ்வளவு ஆர்வம் என்பதை அவர் நன்றாக அறிந்திருந்தார்.

மூர்த்தி ராமை மெதுவாக உணவுப் பகுதியை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார்.

“வா ராம்,” என்று அவர் கூறினார். “உனக்குப் பிடித்த மைசூர் பாகும் பாதாம் ஹல்வாவும் நான் ஆர்டர் செய்திருக்கிறேன்.”

ராமின் முகம் மகிழ்ச்சியால் ஒளிர்ந்தது.

“இன்னும் என் விருப்பங்களை நினைவில் வைத்திருக்கிறாயே!” என்று நன்றியுடன் சொன்னார்.

மூர்த்தி சிரித்தார்.

“நிச்சயமாக! பழைய நட்புகள் இப்படிப் பட்ட விஷயங்களை மறக்காது.”

அவர்கள் இனிப்புகளை சுவைத்து கொண்டிருந்தபோது, அருண் திடீரென்று தன் தாத்தாவை நோக்கி ஓடிவந்தான்.

“தாத்தா,” என்று அவன் சற்று பொறுமையில்லாமல் சொன்னான், “என் நண்பன் சஞ்சய் மீண்டும் போன் செய்தான். மண்டபம் எங்கே என்று கேட்கிறான். நாம ஏற்கனவே இடத்தின் லொகேஷனையும் வழியையும் மெசேஜில் அனுப்பியிருக்கிறோம். ஆனாலும் அவன் மீண்டும் மீண்டும் அதையே கேட்கிறான். அதற்கு பதில் சொல்லிக் கொண்டே இருக்க நான் சலித்துப்போய்விட்டேன். ஒரே கேள்வியை மீண்டும் கேட்பவர்களை எனக்கு பிடிக்காது.”

மூர்த்தி அருணை பார்த்து மெதுவாக சிரித்தார்.

“பரவாயில்லை, அருண்,” என்று அவர் அமைதியாகச் சொன்னார். “சில நேரங்களில் மனிதர்களுக்கு உதவி தேவைப்படும்.”

அருண் தலையசைத்தாலும், இன்னும் சற்றே எரிச்சலுடன் நண்பர்களுடன் விளையாட ஓடிப்போனான்.

ராம் மெதுவாக மூர்த்தியிடம் திரும்பி பேசினார்.

“பார்கிறாயா, மூர்த்தி,” என்று அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். “இது தான் இன்றைய வேகமான உலகம். ஒரே விஷயத்தை இரண்டாவது முறை கேட்கவும் மக்கள் விரும்பவில்லை; அதற்குப் பதில் சொல்லவும் விரும்பவில்லை. குழந்தைகளாக இருந்தாலும் பெரியவர்களாக இருந்தாலும், எல்லாருக்கும் தங்களுக்கென தனி நோக்கமும் தனி வேகமும் இருக்கிறது.”

மூர்த்தி சிந்தனையுடன் மூச்சுவிட்டார்.

“மிகவும் உண்மை,” என்று அவர் பதிலளித்தார். “இன்றைய உலகில் அனைவரும் அவசரத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பொறுமை மெதுவாக குறைந்து வருகிறது. சிறிய விஷயமாக இருந்தாலும், மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுவது யாருக்கும் பிடிக்கவில்லை.”

விழா தொடர்ந்து சிரிப்புகளுடனும், கேக் வெட்டுதலுடனும், சிறப்பான விருந்தோம்பலுடனும் நடந்தது. விருந்தினர்கள் சுவையான உணவை ரசித்து அருணின் எதிர்காலம் சிறப்பாக இருக்க வாழ்த்தினர்.

இரவு உணவுக்குப் பிறகு ராம் மெதுவாக அதே குடியிருப்பு கட்டடத்தில் உள்ள தனது வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

அமைதியான நடைபாதையில் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது அவர் சிந்தனையுடன் தன்னிடமே மெதுவாக சொன்னார்:

“இந்த வேகமான உலகில்… ஒவ்வொருவருக்கும் தங்களுக்கென ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது… ஒரே விஷயத்தை இரண்டாவது முறை கேட்கவும் கேட்கவும் யாருக்கும் விருப்பமில்லை.”

அந்த எண்ணம் அவருடைய மனதில் நீண்ட நேரம் தங்கியபடியே இருந்தது. பின்னர் அவர் வீட்டுக் கதவை மூடி இரவிற்குத் தயாரானார்.

கே. ராகவன்

15-3-26

Small Story 549.

 Small Story 549

 Disappointment Turned Into Fortune

Harish came to his cabin and sat in his chair. Attender Rangan entered with some files for his signature. After signing them, Harish returned the files.

Before leaving, Rangan hesitantly said,

“Sir, I heard there is a vacancy in the stores department. I would like my son to be considered for that job.”

Harish looked at him and asked, “What is your son’s qualification?”

Rangan humbly replied, “He is a Computer Engineer. He passed out last year.” He then handed over his son’s biodata.

Harish glanced at it and said, “I’m sorry, Rangan. This morning, on my way to the office, I already selected someone for that position.”

Rangan was disappointed. The job offered a good salary, and it would have helped his family during their financial difficulties.

The next morning, Rangan’s son Sathish received a call from an unknown lady.

“Are you Sathish?” she asked.

“Yes,” he replied.

“You need to come to our office today at 3 PM for a discussion. I will send you the location by message.”

Sathish was surprised. He wondered who the lady was and why she wanted to meet him. His father had already left for work.

In the afternoon, Sathish reached the location mentioned in the message. At the reception, he said that a lady had called him in the morning.

“You are Sathish? Please go to that cabin,” the receptionist said.

Sathish entered the cabin and saw an elegant lady sitting at the desk.

“I am Pavithra, the Project Manager of this UK-based firm. I called you today. I was impressed with your biodata,” she said.

Sathish was astonished and wondered how she had received his biodata.

“You will undergo three months of training here,” Pavithra continued. “After that, you will be posted to London. Here is your appointment letter.”

Sathish looked at the letter in disbelief. During training he would receive ₹75,000 per month, and after training he would receive a salary in London currency.

Overjoyed, Sathish bought his father’s favorite sweets and went home.

That evening, when Rangan returned from work, Sathish excitedly told him everything. Rangan was shocked.

“If you had joined my office, you would have earned only ₹25,000,” he said.

Just then Rangan’s phone rang. It was Harish.

“Rangan, I accidentally called you,” Harish said.

“No problem, sir. I wanted to tell you something. My son got a good job. His salary is ₹75,000—three times more than the job in your office.”

“That is wonderful news,” Harish replied.

Rangan hesitated and said, “Sir, I thought you refused to take him because I am retiring next month.”

Harish gently said, “Rangan, I am also retiring next month. I have watched you work with dedication and honesty for the past 27 years. After you left yesterday, I saw your son’s biodata and called  Pavithra. She agreed to offer him a good position because of his qualifications.”

Rangan was stunned.

“Sir, I’m very sorry. I misunderstood you,” he said with tears in his eyes.

Harish softly replied, “Don’t apologize. Sathish deserves a bright future.”

After the call ended, Rangan wiped his tears. He realized how wrongly he had judged Harish.

The truth was known only to Harish:

Pavithra, the project manager who offered 

K.Ragavan

14-3-26

Small Story 549.T

 

சிறு கதை 549

ஏமாற்றம் அதிர்ஷ்டமாக மாறியது

ஹரீஷ் தனது கேபினில் வந்து தனது நாற்காலியில் அமர்ந்தார். அட்டெண்டர் ரங்கன் சில கோப்புகளுடன் கையொப்பத்திற்காக உள்ளே வந்தார். ஹரீஷ் அவற்றில் கையொப்பமிட்டு மீண்டும் ரங்கனிடம் கொடுத்தார்.

வெளியேறுவதற்கு முன் ரங்கன் தயக்கத்துடன் சொன்னார்:

“சார், ஸ்டோர்ஸ் டிபார்ட்மெண்டில் ஒரு காலிப் பணியிடம் இருக்கிறது என்று கேட்டேன். அந்த வேலையை என் மகனுக்கு தரலாம் என்று நினைக்கிறேன்.”

ஹரீஷ் அவரை பார்த்து கேட்டார்:

“உங்கள் மகனின் தகுதி என்ன?”

ரங்கன் பணிவுடன் பதிலளித்தார்:

“அவர் கம்ப்யூட்டர் இன்ஜினியர். கடந்த வருடம் படிப்பை முடித்தார்.”

என்று சொல்லி தனது மகனின் பயோடேட்டாவை அவரிடம் கொடுத்தார்.

ஹரீஷ் அதை ஒரு பார்வை பார்த்து,

“மன்னிக்கவும் ரங்கன். இன்று காலை அலுவலகத்திற்கு வரும்போது அந்த வேலைக்கு ஒருவரை ஏற்கனவே தேர்வு செய்து விட்டேன்,” என்றார்.

ரங்கன் மிகவும் மனம் உடைந்தார். அந்த வேலை நல்ல சம்பளத்துடன் இருந்தது. அவர்களின் குடும்பம் பொருளாதார சிரமத்தில் இருந்ததால் அது உதவியாக இருந்திருக்கும்.

அடுத்த நாள் காலை, ரங்கனின் மகன் சதீஷுக்கு தெரியாத ஒரு பெண்மணியிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“நீங்கள்தான் சதீஷா?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“ஆமாம்,” என்று அவர் பதிலளித்தார்.

“நீங்கள் இன்று மாலை 3 மணிக்கு எங்கள் அலுவலகத்திற்கு வர வேண்டும். ஒரு விவாதம் இருக்கிறது. நான் லொக்கேஷனை மெசேஜ் மூலம் அனுப்புகிறேன்,” என்று அவள் கூறினாள்.

சதீஷ் ஆச்சரியப்பட்டார். அந்த பெண் யார்? ஏன் அவரை சந்திக்க அழைக்கிறாள்? என்று எண்ணினார். அதற்குள் அவரது தந்தை வேலைக்கு சென்று விட்டார்.

மதியம், மெசேஜில் கொடுக்கப்பட்ட முகவரிக்கு சதீஷ் சென்றார். ரிசெப்ஷனில், “காலை ஒரு லேடி என்னை அழைத்தார்,” என்று கூறினார்.

“நீங்கள்தான் சதீஷா? அந்த கேபினுக்கு செல்லுங்கள்,” என்று ரிசெப்ஷனிஸ்ட் சொன்னார்.

சதீஷ் அந்த கேபினில் உள்ளே சென்றபோது, மேசையின் பின்னால் ஒரு அழகான பெண் அமர்ந்திருந்தார்.

“நான் பவித்ரா. இது யுகே-அடிப்படையிலான நிறுவனத்தின் ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர். இன்று காலை நான் தான் உங்களுக்கு அழைத்தேன். உங்கள் பயோடேட்டா எனக்கு மிகவும் பிடித்தது,” என்றார்.

சதீஷ் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டார். தனது பயோடேட்டா அவரிடம் எப்படி சென்றது என்று எண்ணினார்.

பவித்ரா தொடர்ந்து கூறினார்:

“முதலில் நீங்கள் இங்கே மூன்று மாதங்கள் பயிற்சி பெற வேண்டும். அதன் பிறகு லண்டனுக்கு அனுப்பப்படுவீர்கள். இதோ உங்கள் நியமனக் கடிதம்.”

சதீஷ் அந்த கடிதத்தை நம்ப முடியாமல் பார்த்தார். பயிற்சி காலத்தில் மாதம் ₹75,000 சம்பளம் கிடைக்கும். அதன் பிறகு லண்டனில் அந்நாட்டு நாணயத்தில் சம்பளம் கிடைக்கும்.

மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்த சதீஷ், தனது தந்தைக்கு மிகவும் பிடித்த இனிப்புகளை வாங்கி வீட்டிற்கு சென்றார்.

அந்த மாலை ரங்கன் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தபோது, சதீஷ் மகிழ்ச்சியுடன் நடந்த எல்லாவற்றையும் கூறினார். ரங்கன் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

“நீ என் அலுவலகத்தில் சேர்ந்திருந்தால் மாதம் ₹25,000 தான் சம்பளம் கிடைத்திருக்கும்,” என்றார்.

அந்த நேரத்தில் ரங்கனின் தொலைபேசி ஒலித்தது. அது ஹரீஷ்.

“ரங்கன், தவறுதலாக உங்களுக்கு அழைத்துவிட்டேன்,” என்றார் ஹரீஷ்.

“பரவாயில்லை சார். ஒரு நல்ல செய்தி சொல்ல வேண்டும். என் மகனுக்கு நல்ல வேலை கிடைத்துவிட்டது. அவனுடைய சம்பளம் ₹75,000 — உங்கள் அலுவலகத்தில் இருந்த வேலையை விட மூன்று மடங்கு அதிகம்,” என்றார் ரங்கன்.

“அது மிகவும் நல்ல செய்தி,” என்று ஹரீஷ் பதிலளித்தார்.

ரங்கன் தயக்கத்துடன் சொன்னார்:

“சார், நான் அப்படி நினைத்தேன்… நான் அடுத்த மாதம் ஓய்வு பெறப் போகிறேன் என்பதால் தான் என் மகனை நீங்கள் ஏற்கவில்லை என்று.”

ஹரீஷ் மெதுவாக கூறினார்:

“ரங்கன், நானும் அடுத்த மாதம் ஓய்வு பெறப் போகிறேன். கடந்த 27 ஆண்டுகளாக நீங்கள் நேர்மையுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் வேலை செய்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன். நேற்று நீங்கள் சென்ற பிறகு உங்கள் மகனின் பயோடேட்டாவை பார்த்தேன். உடனே பவித்ராவுக்கு அழைத்தேன். அவரது தகுதியைப் பார்த்து அவருக்கு நல்ல வேலை கொடுக்க அவள் சம்மதித்தாள்.”

ரங்கன் மெய் சிலிர்த்தார்.

“சார், என்னை மன்னிக்கவும். நான் உங்களை தவறாக புரிந்து கொண்டேன்,” என்று கண்ணீர் மல்க சொன்னார்.

ஹரீஷ் மெதுவாக பதிலளித்தார்:

“மன்னிப்பு வேண்டாம். சதீஷ் ஒரு பிரகாசமான எதிர்காலத்துக்குத் தகுதியானவன்.”

அழைப்பு முடிந்த பிறகு ரங்கன் கண்ணீரை துடைத்தார். ஹரீஷைப் பற்றி தாம் எவ்வளவு தவறாக நினைத்திருந்தோம் என்பதை உணர்ந்தார்.

உண்மையை ஹரீஷ் மட்டுமே அறிந்திருந்தார்:

சதீஷுக்கு அந்த வேலை வாய்ப்பை வழங்கிய பவித்ரா, ஹரீஷின் மகள் தான்.

கே. ராகவன்

14-03-2026

Small Story 548.

 Small Story 548.

Do Not Believe Rumours

Shalini was worried about whether she would receive her gas cylinder if she booked it in advance. Because of the ongoing crisis and the loud debates on TV channels, she felt anxious.

Just then, her friend Vasanthy called.

“Hey Shalini, how are you?” she asked.

“I’m a little worried,” Shalini replied. “With all the news about shortages, I’m not sure whether the gas will arrive if I book it.”

Vasanthy laughed gently. “Oh, don’t worry! I booked my gas yesterday and received it in the evening.”

Shalini felt slightly relieved but said, “All these discussions on TV make it sound very serious.”

Vasanthy replied, “My husband Ram told me not to worry. According to him, there are enough reserves for our consumption needs. The government has international contacts and arrangements to ensure there is no disruption.”

She continued, “Ram also feels that some people are spreading unnecessary panic. The government is taking safety measures for gas supplies and has even brought back many stranded Indians from the Gulf region.”

Shalini whispered, “Yes, your husband Ram is a journalist. Everyone appreciates his authenticity. We should not believe rumours spread by people.”

“Exactly,” said Vasanthy. “Ram always says we should have confidence and avoid spreading panic.”

Shalini nodded. “I’m really happy you called. Now I understand the reality better.”

“Good,” Vasanthy said warmly. “Have a nice day. Take care—and don’t forget to book your gas!”

Shalini smiled, feeling calm and reassured.

Moral: Always verify facts and do not believe rumours.

K.Ragavan 

13-3-26

Small Story 548T

 

சிறுகதை 548: வதந்திகளை நம்ப வேண்டாம்

ஷாலினி (Shalini) முன்பதிவு செய்தால் தன்னுடைய எரிவாயு சிலிண்டர் கிடைக்குமா என்று கவலையுடன் இருந்தாள். நடந்து கொண்டிருந்த பிரச்சினைகள் மற்றும் தொலைக்காட்சி சேனல்களில் நடைபெறும் கடுமையான விவாதங்கள் அவளை மிகவும் பதற்றப்படுத்தின.

அந்த சமயம் அவளுடைய தோழி வசந்தி (Vasanthy) அழைத்தாள்.

“ஹே ஷாலினி, எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“நான் கொஞ்சம் கவலையாக இருக்கிறேன்,” என்று ஷாலினி சொன்னாள்.

“எங்கும் எரிவாயு பற்றாக்குறை பற்றி செய்திகள் வருகிறது. நான் முன்பதிவு செய்தால் சிலிண்டர் வரும் என உறுதியாக தெரியவில்லை.”

வசந்தி மெதுவாக சிரித்தாள்.

“அதற்காக கவலைப்பட வேண்டாம்! நான் நேற்று எரிவாயு பதிவு செய்தேன். மாலையே அது வந்து விட்டது.”

ஷாலினிக்கு சிறிது நிம்மதி ஏற்பட்டது. ஆனாலும் அவள் சொன்னாள்,

“தொலைக்காட்சியில் நடக்கும் எல்லா விவாதங்களும் விஷயம் மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது போல காட்டுகிறது.”

வசந்தி பதிலளித்தாள்,

“என் கணவர் ராம் (Ram) கவலைப்பட வேண்டாம் என்று சொன்னார். நம்முடைய தேவைக்கு போதுமான கையிருப்பு இருக்கிறது என்று அவர் கூறினார். அரசு சர்வதேச தொடர்புகளையும் ஏற்பாடுகளையும் வைத்திருக்கிறது. அதனால் விநியோகத்தில் எந்த தடையும் இருக்காது.”

அவள் மேலும் கூறினாள்,

“சிலர் தேவையில்லாமல் பதட்டத்தை பரப்புகிறார்கள் என்று ராம் நினைக்கிறார். எரிவாயு விநியோகத்திற்காக அரசு பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது. கூடவே வளைகுடா பகுதிகளில் சிக்கித் தவித்த இந்தியர்களையும் அரசு திரும்ப கொண்டு வந்துள்ளது.”

ஷாலினி மெதுவாக சொன்னாள்,

“ஆம், உன் கணவர் ராம் ஒரு பத்திரிகையாளர். அவருடைய உண்மைத்தன்மையை எல்லோரும் மதிக்கிறார்கள். நாம் மக்களால் பரப்பப்படும் வதந்திகளை நம்பக் கூடாது.”

“அப்படித்தான்,” என்று வசந்தி சொன்னாள்.

“ராம் எப்போதும் நம்பிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும் என்றும் தேவையில்லாத பயத்தை பரப்பக்கூடாது என்றும் கூறுவார்.”

ஷாலினி தலை அசைத்தாள்.

“நீ இப்போது அழைத்தது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. இப்போது உண்மை நிலைமை என்ன என்பதை நான் நன்றாக புரிந்துகொண்டேன்.”

“சரி,” என்று வசந்தி அன்புடன் சொன்னாள்.

“நல்ல நாளாக இருக்கட்டும். கவனமாக இரு—மற்றும் உன் எரிவாயுவை முன்பதிவு செய்ய மறக்காதே!”

ஷாலினி சிரித்தாள். இப்போது அவள் மனம் அமைதியாகவும் நிம்மதியாகவும் இருந்தது.

கே. ராகவன்

13-03-26

I

Small Story 547.

 Small Story 547

Lucky Encounter

While walking one morning, somebody called Ram. When he looked back, he saw that it was his neighbour, Madhusudan. Both of them used to walk together every day for about 45 minutes, and afterwards they would spend five minutes discussing the happenings of the day.

Ram looked around and asked Madhusudan, “Hey, where is Lucky? I miss him.” Lucky was Madhusudan’s sweet pet dog that he used to bring along on their walks. Ram had gone to Tirunelveli for a marriage and had returned only the previous day after fifteen days. During that time, he had missed the cute and lovable Lucky.

Madhusudan whispered, “You are meeting me after fifteen days. In between, my son came along with my grandson Anirudh, a ten-year-old cute boy who liked Lucky very much. Before leaving, he took Lucky with him to Australia. My son had come on official work, and since his son loved Lucky so much, I gave the dog to him.”

He continued, “Even though I miss Lucky, he had already spent three wonderful years with me. Seeing my grandson happy with Lucky made my wife and me happy too.”

Ram nodded and said, “Lucky is very smart and affectionate. I will miss him, but Anirudh must be very happy there. Lucky is really lucky to fly to a new destination and enjoy life there. Perhaps it was destined by God for the pet to migrate to a new land and live the rest of his life there.”

Madhusudan softly replied, “Yes, Ram. Lucky is part of our family.”

After their walk, both of them went to Madhusudan’s house, had coffee together, and then left.

As Ram entered his flat later, he whispered to himself, “It was truly a lucky day.”

K.Ragavan

12-3-26

Small Story 547.T

 

சிறுகதை 547 –

 அதிர்ஷ்டமான சந்திப்பு

ஒரு காலை நடைப்பயிற்சிக்கு சென்றுகொண்டிருந்த ராமை யாரோ அழைத்தார்கள். அவர் திரும்பிப் பார்த்தபோது, அது அவருடைய அயலவர் மதுசூதன் என்பதைக் கண்டார். அவர்கள் இருவரும் தினமும் சுமார் 45 நிமிடங்கள் ஒன்றாக நடைப்பயிற்சி செய்வார்கள். அதன் பிறகு ஐந்து நிமிடங்கள் அந்த நாளின் நிகழ்வுகளைப் பற்றி பேசுவார்கள்.

ராம் சுற்றி நோக்கி மதுசூதனிடம் கேட்டார்:

“ஏய், லக்கி எங்கே? அவனை நான் மிகவும் மிஸ் செய்கிறேன்.”

லக்கி என்பது மதுசூதனின் இனிய செல்ல நாய். அவர் அதை நடைப்பயிற்சிக்கு எப்போதும் உடன் கொண்டு வருவார். ராம் ஒரு திருமணத்திற்கு Tirunelveli சென்றிருந்தார். அவர் பதினைந்து நாட்கள் கழித்து நேற்று தான் திரும்பி வந்தார். அந்த நாட்களில் அந்த அழகான, அன்பான லக்கியை அவர் மிகவும் நினைத்திருந்தார்.

மதுசூதன் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“நீ என்னை பதினைந்து நாட்களுக்கு பிறகு தான் பார்க்கிறாய். அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் என் மகன் வந்திருந்தான். அவன் உடன் என் பேரன் அனிருத் வந்தான். அவன் பத்து வயதான அழகான சிறுவன். அவனுக்கு லக்கி மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவர்கள் திரும்பிச் செல்லும் முன், லக்கியை அவர்களுடன் கொண்டு போனார்கள். என் மகன் அலுவலகப் பணிக்காக வந்திருந்தான். என் பேரனுக்கு லக்கி மிகவும் பிடித்திருந்ததால், நான் அந்த நாயை அவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டேன்.”

அவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:

“லக்கி இல்லாமல் எனக்கு நினைவாக இருந்தாலும், அவன் என்னுடன் மூன்று அருமையான ஆண்டுகளை கழித்தான். என் பேரன் லக்கியுடன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்த்ததும், எனக்கும் என் மனைவிக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சி.”

ராம் தலையசைத்து கூறினார்:

“லக்கி மிகவும் புத்திசாலி மற்றும் அன்பான நாய். நான் அவனை மிஸ் செய்வேன். ஆனால் அனிருத் அங்கே மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பான். லக்கி உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலி. ஒரு புதிய நாட்டிற்கு பறந்து சென்று அங்கே வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறான். ஒருவேளை கடவுள் அவன் ஒரு புதிய நாட்டில் வாழ வேண்டும் என்று விதித்திருக்கலாம்.”

மதுசூதன் மெதுவாகப் பதிலளித்தார்:

“ஆம் ராம், லக்கி எங்கள் குடும்பத்தின் ஒரு பகுதிதான்.”

நடைப்பயிற்சி முடிந்த பிறகு, அவர்கள் இருவரும் மதுசூதனின் வீட்டிற்கு சென்று ஒன்றாக காபி குடித்தார்கள். பின்னர் அவர்கள் தங்களது வீடுகளுக்குச் சென்றார்கள்.

பிறகு ராம் தனது வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது மெதுவாகத் தன்னிடம் தான் கூறிக் கொண்டார்:

“இன்று உண்மையிலேயே ஒரு அதிர்ஷ்டமான நாள்.”

– கே. ராகவன்

12-3-26