Small Story 757

 Small Story 757

The Importance of a PIN Code

Searching for an address is not always an easy task in today’s rapidly expanding cities.

Keshav came from Bengaluru to Chennai one morning to attend the wedding of his old classmate, Venu, in the Anna Nagar area. From Chennai Central Railway Station, he took an auto-rickshaw and gave the driver the address mentioned in the wedding invitation.

The auto driver reached Anna Nagar and started asking for directions at every corner. However, many people could not identify the exact location of the marriage hall. Keshav was about to call his friend Venu when his mobile phone rang. It was his other classmate, Veena.

“Hey, Keshav! How are you? Venu told me that you are attending the wedding. I am the bride! I came to know only today that you are coming. Where are you now?”

“I am in an auto, but we are unable to find the marriage hall. I will give the phone to the auto driver. Could you please guide him?”

Keshav handed the phone to the driver.

Veena explained to the auto driver, “The wedding was fixed at very short notice, so we had to make the arrangements quickly. Because of this, there was a small error in the address printed on the invitation. We corrected the wording within two days, but unfortunately, we did not notice that the PIN code was missing. We have now realised the mistake and informed our friends.”

She continued, “Most of our friends live in this area and are familiar with the marriage hall. But some of our old friends, who are coming from other places, are finding it difficult to locate it.”

Then she gave the driver clear directions.

“You know the Anna Nagar Shopping Complex, don’t you? Take the next road after the shopping complex. The marriage hall is the first building on that road.”

Following Veena’s directions, the auto driver reached the marriage hall within a few minutes.

Keshav thanked the driver for his sincere effort and paid him ₹20 extra.

When he met Venu and Veena, he smiled and said, “Venu, I never knew that Veena was your bride! What a pleasant surprise.”

After enjoying a good lunch and some delicious sweets, Keshav spent time with his old friends. That same evening, he left for Bengaluru by train.

As he settled into his seat, he thought about the incident. Since the wedding had been arranged at short notice, a small error had occurred in the invitation, and the missing PIN code had made it difficult to find the exact location.

Fortunately, the helpful and sincere auto driver had saved the location on his mobile phone, which also helped them reach the marriage hall.

Keshav smiled and thought, “A PIN code may look like just a few numbers, but it can play a vital role in finding the correct location.”

K.Ragavan

8-10-26

Small Story 756.

 

Small Story 756

Great Achievement

Karuppiae went to her brother Petchi’s house near Vadipatti to see him, as he had not been keeping well for the past few days. She also wanted to congratulate his daughter, Ranjitham, who had won a medal in the Asian Games while representing Madurai Girls’ Higher Secondary School.

Her sister-in-law warmly welcomed her.

“Come, Karuppiae. How are you? How is everyone at home in Madurai?”

“All are fine,” Karuppiae replied. “Anna, how is he now?”

“He is feeling better. He has gone to the garden and will return only in the evening.”

Karuppiae then handed her a box of sweets.

“Please give these to Ranjitham. They are for celebrating her great victory. I heard that she came home last night and has gone to school today.”

“She is still staying at her grandfather’s house in Arasaradi,” her sister-in-law said.

Karuppiae nodded.

After spending about two hours there and having lunch, Karuppiae left for her home in Madurai.

Karuppiae had been thinking about Ranjitham for some time. She had even wished that her son Muthu could marry her. Muthu was a tailor and had not studied much. His father worked as a peon in a cooperative bank, and the family did not own any property. Although her brother Petchi was willing to consider the proposal, his wife was not keen on it.

After Karuppiae reached home, Muthu asked her, “Amma, did you meet Ranjitham?”

“Yes, but she had gone to school,” Karuppiae replied.

Muthu had always admired Ranjitham’s talent in kabaddi. He appreciated her sporting achievements and also admired the importance she gave to her studies.

Then Muthu told his mother, “Amma, please don’t have the thought that Ranjitham should become your daughter-in-law. Instead, you should feel proud that she is our relative and such a talented sportsperson. She has worked hard and brought honour to our family by winning a medal at the Asian Games.”

Karuppiae listened to her son and smiled.

“You are right, Muthu. That is the correct spirit. Her achievement is something all of us should be proud of.”

She felt happy that her son had understood the value of Ranjitham’s achievement beyond family relationships and personal expectations.

Ranjitham had won an Asian Games medal—and that was a great achievement for the entire family.

K.Ragavan

7-10-26

Small Story 756.T

 

சிறுகதை 756

மகத்தான சாதனை

கருப்பாயி, சில நாட்களாக உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்த தனது சகோதரர் பெச்சியைப் பார்க்கவும், அவரது மகள் ரஞ்சிதத்தைப் பாராட்டவும், வாடிப்பட்டிக்கு அருகிலுள்ள அவரது வீட்டிற்குச் சென்றாள். ரஞ்சிதம் மதுரை பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளியின் சார்பில் ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் பங்கேற்று பதக்கம் வென்றிருந்தாள்.

கருப்பாயியை அவரது அண்ணி அன்புடன் வரவேற்றாள்.

“வா கருப்பாயி. எப்படி இருக்கிறாய்? மதுரையில் வீட்டில் எல்லோரும் எப்படி இருக்கிறார்கள்?”

“எல்லோரும் நன்றாக இருக்கிறார்கள்,” என்று கருப்பாயி பதிலளித்தாள். “அண்ணா இப்போது எப்படி இருக்கிறார்?”

“இப்போது பரவாயில்லை. தோட்டத்திற்குச் சென்றிருக்கிறார். மாலையில்தான் திரும்பி வருவார்.”

பின்னர் கருப்பாயி ஒரு இனிப்புப் பெட்டியை அண்ணியிடம் கொடுத்தாள்.

“இதை ரஞ்சிதத்திடம் கொடு. அவளுடைய மகத்தான வெற்றியைக் கொண்டாடுவதற்காக வாங்கி வந்தேன். அவள் நேற்று இரவு வீட்டிற்கு வந்ததாகவும், இன்று பள்ளிக்குச் சென்றிருப்பதாகவும் கேள்விப்பட்டேன்.”

“அவள் இன்னும் அரசரடியில் உள்ள தாத்தா வீட்டில்தான் தங்கியிருக்கிறாள்,” என்று அண்ணி கூறினாள்.

கருப்பாயி தலையசைத்தாள்.

அங்கு சுமார் இரண்டு மணி நேரம் இருந்துவிட்டு, மதிய உணவும் சாப்பிட்ட பிறகு, கருப்பாயி மதுரையில் உள்ள தனது வீட்டிற்குப் புறப்பட்டாள்.

சில காலமாகவே கருப்பாயி ரஞ்சிதத்தைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டிருந்தாள். தனது மகன் முத்துவுக்கு ரஞ்சிதத்தைத் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்றும் அவள் விரும்பியிருந்தாள்.

முத்து ஒரு தையல்காரன். அதிகம் படிக்கவில்லை. அவனது தந்தை கூட்டுறவு வங்கியில் பியூனாகப் பணியாற்றி வந்தார். குடும்பத்திற்குச் சொந்தமாக எந்தச் சொத்தும் இல்லை. கருப்பாயியின் சகோதரர் பெச்சி இந்தத் திருமணத்தைப் பற்றி பரிசீலிக்கத் தயாராக இருந்தாலும், அவரது மனைவிக்கு அதில் விருப்பம் இல்லை.

கருப்பாயி வீட்டிற்கு வந்ததும், முத்து அவளிடம் கேட்டான்:

“அம்மா, ரஞ்சிதத்தைப் பார்த்தாயா?”

“பார்த்தேன். ஆனால் அவள் பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தாள்,” என்று கருப்பாயி பதிலளித்தாள்.

ரஞ்சிதத்தின் கபடி விளையாட்டுத் திறமையை முத்து எப்போதும் பாராட்டி வந்தான். அவளது விளையாட்டுச் சாதனைகளைப் பெருமையாகக் கருதியதுடன், படிப்புக்கும் அவள் அளிக்கும் முக்கியத்துவத்தையும் அவன் பாராட்டினான்.

பின்னர் முத்து தனது தாயிடம் கூறினான்:

“அம்மா, ரஞ்சிதம் உன் மருமகளாக வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை விட்டுவிடுங்கள். அதற்குப் பதிலாக, அவள் நமது உறவினர் என்பதையும், இவ்வளவு திறமையான விளையாட்டு வீராங்கனையாக இருப்பதையும் நினைத்து நீங்கள் பெருமைப்பட வேண்டும். அவள் கடினமாக உழைத்து, ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் பதக்கம் வென்று நமது குடும்பத்திற்கே பெருமை சேர்த்திருக்கிறாள்.”

முத்துவின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட கருப்பாயி புன்னகைத்தாள்.

“நீ சொல்வது சரிதான், முத்து. அதுதான் சரியான எண்ணம். அவளுடைய சாதனை நம் அனைவருக்கும் பெருமை தரக்கூடியது.”

குடும்ப உறவு மற்றும் தனிப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகளைக் கடந்து, ரஞ்சிதத்தின் சாதனையின் உண்மையான மதிப்பைத் தனது மகன் புரிந்துகொண்டதை நினைத்து கருப்பாயி மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

ரஞ்சிதம் ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் பதக்கம் வென்றிருந்தாள். அது ரஞ்சிதத்தின் தனிப்பட்ட வெற்றி மட்டுமல்ல; அந்தக் குடும்பம் முழுவதற்கும் பெருமை சேர்த்த மகத்தான சாதனையாகும்.

கே. ராகவன்

7-10-26

7-10-26

Small Story 755.

 Small Story 755

Life Is Beautiful – 100

A Beautiful Journey Comes to an End

The next morning, after tea, Suganthi took Ram and Vasanthi for a morning walk around her neighbourhood. It was a beautiful locality with more than 250 independent houses, each with a well-maintained lawn.

As they walked, Suganthi said to Ram and Vasanthi, “I have planned to take both of you around Colorado and show you some other important places. Since you still have about 20 days before your departure, I would like to spend as much time with you as possible. If you wish to visit any other states, I will also make the necessary arrangements.”

Ram smiled and replied, “Thank you, Suganthi. We are very happy with your affection and hospitality. We would like to see Colorado completely and spend the remaining time with you and your family until our departure.”

Just then, someone called out, “Hello, Suganthi!”

Suganthi turned around and said, “Hi! You are Induja, aren't you? We met yesterday.”

Induja smiled and replied, “Yes. I live close by, on the next road. Where are you staying?”

Suganthi pointed towards their house and said, “We are staying on this road. Come home sometime. Ours is the last house.”

Induja replied, “I am rushing to the gym now. I will catch up with you later. Please call me. Here is my card.”

She handed her card to Suganthi and left.

After about an hour, Ram, Vasanthi and Suganthi returned home and had breakfast.

That evening, Suganthi called Induja. Induja came and took them to her home. Ram and Vasanthi were amazed to see the beautifully maintained house. Induja's husband was also at home.

Induja warmly welcomed them and served delicious badam cake along with juice. They spent some pleasant time together before leaving.

The next twelve days passed almost like a dream.

Ram and Vasanthi fondly remembered the wonderful places Suganthi and Sophia had taken them to. Their memorable visits included the Denver Botanic Gardens, the Rocky Mountains, the Royal Gorge train ride and several other important places. They also enjoyed visiting many shopping malls, especially Costco.

Every evening, they would sit together and discuss the day's experiences. During these gatherings, Ram and Vasanthi became particularly fond of Induja. Induja listened with great interest as Ram shared his experiences from the past. She was thrilled by his life story and felt that Ram and Vasanthi were truly blessed to have found each other again after so many years.

The remaining days passed quickly.

Every day, Ram and Vasanthi received messages and emails from their Indian friends, Atkinson and their friends in Dubai, and many others, asking about their journey and sharing their affection and good wishes.

On the final day, Ram packed his luggage. He felt emotional and unhappy about leaving Denver. During their stay, he and Vasanthi had developed a beautiful bond with Suganthi's family, Sophia's family and Induja. Their Denver journey had given them not only wonderful memories but also several precious friendships.

The next day, Suganthi and Sophia accompanied them to the airport to bid farewell to their beloved guests, Ram and Vasanthi.

After hugging one another and exchanging many gifts, Suganthi and Sophia had to reluctantly let them go. Ram and Vasanthi collected their boarding passes and proceeded to the lounge.

After about ten minutes, they entered the aircraft and settled into their Business Class seats.

Vasanthi looked at Ram and said, “Ram, it was an amazing trip. We have met such wonderful and loving friends—Sophia, Suganthi and Induja. I am confident that after we return to India, we will settle down happily. As Mummy wished, I believe that after two years, Prasanna and Kaadhambari will get married, and our new venture, Bloggers Paradise, will also earn a good name.”

Ram smiled and replied, “You are right, Vasanthi. I am confident too. It is not overconfidence. Looking at everything that has happened in our lives, I strongly believe that all these dreams will also come true.”

By the time the flight took off, Ram and Vasanthi looked at each other with a sense of peace and happiness.

Their amazing journey together had brought them back into each other's lives after so many years. They now had renewed hope that everything would move smoothly in the years ahead.

Ram's dedication, determination and strong conviction in life had not only made his own life beautiful but had also helped him acquire something far more valuable—true and lasting friendships.

The beautiful Denver journey came to an end, but a new and wonderful chapter of their lives was about to begin.

Life Is Beautiful.

K. Ragavan

6-10-26

Small Story 755.T

 

சிறுகதை 755

வாழ்க்கை அழகானது – 100

ஒரு அழகான பயணம் நிறைவு பெறுகிறது

மறுநாள் காலையில் தேநீர் அருந்திய பிறகு, சுகந்தி ராம் மற்றும் வசந்தியைத் தனது வீட்டைச் சுற்றியுள்ள பகுதியில் நடைப்பயிற்சிக்கு அழைத்துச் சென்றார். 250-க்கும் மேற்பட்ட தனித்தனி வீடுகளும், ஒவ்வொரு வீட்டின் முன்பும் அழகாகப் பராமரிக்கப்பட்டிருந்த புல்வெளிகளும் கொண்ட அந்தப் பகுதி மிகவும் அழகாக இருந்தது.

அவர்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது, சுகந்தி ராம் மற்றும் வசந்தியிடம் கூறினார்:

“நீங்கள் இருவரையும் கொலராடோ முழுவதும் அழைத்துச் சென்று, இன்னும் சில முக்கியமான இடங்களையும் காட்ட வேண்டும் என்று திட்டமிட்டிருக்கிறேன். நீங்கள் புறப்படுவதற்கு இன்னும் சுமார் 20 நாட்கள் இருப்பதால், அந்தக் காலத்தை உங்களுடன் முடிந்தவரை செலவிட விரும்புகிறேன். நீங்கள் வேறு மாநிலங்களுக்கும் செல்ல விரும்பினால், அதற்கான ஏற்பாடுகளையும் நான் செய்து தருகிறேன்.”

ராம் புன்னகையுடன், “நன்றி, சுகந்தி. உங்கள் அன்பும் விருந்தோம்பலும் எங்களுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. கொலராடோவை முழுமையாகச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு, நாங்கள் புறப்படும் வரை மீதமுள்ள நாட்களை உங்களுடனும் உங்கள் குடும்பத்தினருடனும் செலவிட விரும்புகிறோம்,” என்றார்.

அப்போது, “ஹலோ, சுகந்தி!” என்று ஒருவர் அழைத்தார்.

சுகந்தி திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு, “ஹாய்! நீங்கள் இந்துஜா தானே? நேற்று நாம் சந்தித்தோம்,” என்றார்.

இந்துஜா புன்னகையுடன், “ஆம். நான் அருகில்தான், அடுத்த சாலையில் வசிக்கிறேன். நீங்கள் எங்கே தங்கியிருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

சுகந்தி அவர்களுடைய வீட்டைக் காட்டி, “நாங்கள் இந்தச் சாலையில்தான் தங்கியிருக்கிறோம். ஒருநாள் வீட்டிற்கு வாருங்கள். எங்களுடையது கடைசி வீடு,” என்றார்.

அதற்கு இந்துஜா, “நான் இப்போது ஜிம்மிற்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறேன். பின்னர் உங்களை வந்து சந்திக்கிறேன். தயவுசெய்து எனக்கு போன் செய்யுங்கள். இதோ என்னுடைய கார்டு,” என்று கூறி தனது விசிட்டிங் கார்டை சுகந்தியிடம் கொடுத்துவிட்டு சென்றார்.

சுமார் ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, ராம், வசந்தி மற்றும் சுகந்தி வீட்டிற்குத் திரும்பி காலை உணவை அருந்தினர்.

அன்று மாலை சுகந்தி இந்துஜாவைத் தொடர்புகொண்டார். இந்துஜா வந்து, அவர்களைத் தனது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். மிகவும் அழகாகவும் நேர்த்தியாகவும் பராமரிக்கப்பட்டிருந்த தனது வீட்டைக் கண்டு ராம் மற்றும் வசந்தி ஆச்சரியமடைந்தனர். இந்துஜாவின் கணவரும் வீட்டில் இருந்தார்.

இந்துஜா அவர்களை அன்புடன் வரவேற்று, சுவையான பாதாம் கேக்கும் பழச்சாறும் பரிமாறினார். அவர்கள் சிறிது நேரம் மகிழ்ச்சியாகப் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.

அடுத்த பன்னிரண்டு நாட்கள் ஒரு கனவைப் போல வேகமாகக் கடந்து சென்றன.

சுகந்தியும் சோபியாவும் ராம் மற்றும் வசந்தியை அழைத்துச் சென்றிருந்த அற்புதமான இடங்களை அவர்கள் இருவரும் அன்புடன் நினைவுகூர்ந்தனர். டென்வர் தாவரவியல் பூங்கா, ராக்கி மலைத் தொடர்கள், ராயல் கோர்ஜ் ரயில் பயணம் உள்ளிட்ட பல முக்கியமான இடங்களை அவர்கள் பார்வையிட்டிருந்தனர். பல ஷாப்பிங் மால்களுக்கும், குறிப்பாக காஸ்ட்கோவிற்கும் சென்று மகிழ்ந்தனர்.

ஒவ்வொரு மாலையும் அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து, அன்றைய அனுபவங்களைப் பற்றி பேசுவார்கள். அந்த சந்திப்புகளின்போது, ராம் மற்றும் வசந்தி இருவரிடமும் இந்துஜாவுக்கு தனிப்பட்ட அன்பு ஏற்பட்டது. ராம் தனது கடந்தகால வாழ்க்கை அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது, இந்துஜா மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருப்பார். அவருடைய வாழ்க்கைக் கதையைக் கேட்டு அவர் மிகவும் நெகிழ்ந்தார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ராமும் வசந்தியும் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்து இணைந்திருப்பது உண்மையிலேயே ஒரு பெரும் வரம் என்று அவர் கருதினார்.

மீதமிருந்த நாட்களும் வேகமாகக் கடந்து சென்றன.

ஒவ்வொரு நாளும் ராம் மற்றும் வசந்திக்கு இந்தியாவில் உள்ள நண்பர்களிடமிருந்தும், அட்கின்சன் மற்றும் துபாயில் உள்ள அவர்களுடைய நண்பர்களிடமிருந்தும், மேலும் பலரிடமிருந்தும் செய்திகள் மற்றும் மின்னஞ்சல்கள் வந்து கொண்டிருந்தன. அவர்கள் ராம் மற்றும் வசந்தியின் பயணத்தைப் பற்றி கேட்டறிந்து, தங்களுடைய அன்பையும் நல்வாழ்த்துகளையும் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

இறுதி நாளில் ராம் தனது பயணப் பெட்டிகளைத் தயார் செய்தார். டென்வரை விட்டு செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு உணர்ச்சியையும் வருத்தத்தையும் ஏற்படுத்தியது. அங்கு தங்கியிருந்த நாட்களில், ராம் மற்றும் வசந்திக்கு சுகந்தியின் குடும்பத்தினர், சோபியாவின் குடும்பத்தினர் மற்றும் இந்துஜாவுடன் ஓர் அழகான பாசப்பிணைப்பு ஏற்பட்டிருந்தது. டென்வர் பயணம் அவர்களுக்கு அற்புதமான நினைவுகளை மட்டுமல்லாமல், பல விலைமதிப்பற்ற நட்புகளையும் வழங்கியிருந்தது.

மறுநாள், அன்பான விருந்தினர்களான ராம் மற்றும் வசந்தியை வழியனுப்புவதற்காக சுகந்தியும் சோபியாவும் அவர்களுடன் விமான நிலையத்திற்கு வந்தனர்.

ஒருவரையொருவர் கட்டித் தழுவி, பல பரிசுகளைப் பரிமாறிக்கொண்ட பிறகு, சுகந்தியும் சோபியாவும் மனமில்லாமல் அவர்களை வழியனுப்பினர். ராம் மற்றும் வசந்தி தங்களுடைய போர்டிங் பாஸ்களைப் பெற்றுக்கொண்டு லவுஞ்சிற்குச் சென்றனர்.

சுமார் பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் விமானத்திற்குள் சென்று, தங்களுடைய பிசினஸ் கிளாஸ் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர்.

வசந்தி ராமைப் பார்த்து, “ராம், இது ஓர் அற்புதமான பயணம். சோபியா, சுகந்தி, இந்துஜா போன்ற எவ்வளவு அன்பான, சிறந்த நண்பர்களை நாம் சந்தித்திருக்கிறோம்! நாம் இந்தியாவுக்குத் திரும்பிய பிறகு மகிழ்ச்சியாக வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வோம் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது. மம்மி விரும்பியபடி, இன்னும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிரசன்னாவும் காதம்பரியும் திருமணம் செய்துகொள்வார்கள் என்று நம்புகிறேன். நம்முடைய புதிய முயற்சியான ‘Bloggers Paradise’ நிறுவனமும் நல்ல பெயரைப் பெறும்,” என்றார்.

ராம் புன்னகையுடன், “நீ சொல்வது சரிதான், வசந்தி. எனக்கும் முழு நம்பிக்கை இருக்கிறது. இது அளவுக்கு மீறிய தன்னம்பிக்கை அல்ல. நம்முடைய வாழ்க்கையில் இதுவரை நடந்த அனைத்தையும் பார்க்கும்போது, இந்தக் கனவுகளும் நிச்சயமாக நனவாகும் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்,” என்றார்.

விமானம் புறப்பட்ட நேரத்தில், ராமும் வசந்தியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். அவர்களுடைய மனதில் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்திருந்தது.

அவர்களுடைய அற்புதமான பயணம், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் மற்றொருவரை இணைத்திருந்தது. இனி வரும் ஆண்டுகளில் அனைத்தும் நல்ல முறையில் நடைபெறும் என்ற புதிய நம்பிக்கை அவர்களுக்குள் உருவாகியிருந்தது.

ராமின் அர்ப்பணிப்பு, விடாமுயற்சி மற்றும் வாழ்க்கையின் மீது கொண்டிருந்த வலுவான நம்பிக்கை, அவரது சொந்த வாழ்க்கையை மட்டுமல்லாமல், அதைவிட மதிப்புமிக்க ஒன்றையும் அவருக்குப் பெற்றுத் தந்திருந்தது — உண்மையான, நீடித்த நட்புகள்.

அழகான டென்வர் பயணம் நிறைவுக்கு வந்தது. ஆனால், அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் புதியதும் அற்புதமானதுமான ஓர் அத்தியாயம் தொடங்கவிருந்தது.

வாழ்க்கை அழகானது.

K. Ragavan

6-10-26

Small Story 754.

 Small Story 754

Life Is Beautiful – 99

A Wonderful Beginning in Denver

After a nine-hour journey, Ram and Vasanthi reached Denver International Airport. After collecting their baggage, they came out of the terminal.

An elegant lady approached them with a warm smile.

“Are you Ram and Vasanthi, if I am right?”

“Yes,” Ram replied.

“I am Suganthi, the President of the programme. Welcome to Denver!”

She warmly welcomed them and accompanied them to her car. Ram and Vasanthi placed their baggage in the car and took their seats.

As they drove away from the airport, Suganthi said happily, “It is a great moment for the Indian diaspora here in Denver to listen to your amazing speech. Everyone is looking forward to hearing you.”

Ram smiled modestly.

“I am not as great as you think. Basically, I am a teacher, and I love sharing what I have learned.”

Suganthi replied, “I heard the recording of your Academy speech, which was given to me by Sophia, my good friend. She strongly recommended your name. Everyone here also feels that you are the right person to address this gathering.”

Vasanthi smiled and said, “Thank you for having such confidence in my husband.”

Suganthi suddenly remembered something.

“I almost forgot to congratulate you both on your recent wedding celebration. It is truly a great blessing from God that, after 27 years, you have been reunited and married.”

Ram smiled and said, “Thank you, Suganthi.”

Suganthi continued, “You both will be staying at my house. We have a comfortable guest room, and I want you to feel completely at home. I have also arranged Indian cuisine for you.”

After a beautiful 20-minute drive, Suganthi reached her beautiful neighbourhood in Sterling Ranch and arrived at her palatial independent house.

A servant took Ram and Vasanthi’s baggage and placed it in the guest room. The room was luxurious, with all the amenities of a five-star hotel.

Suganthi said, “Please have some fresh orange juice and take a good rest for about three hours. Later, my husband will return from the office, and we can all have lunch together. Our daughter, Poornima, has gone to New Zealand for her holidays.”

Ram and Vasanthi thanked her and went to their room.

After three hours of sound sleep, both Ram and Vasanthi woke up feeling completely fresh. They did not experience any jet lag. The comfortable sleeping seats on the flight had also helped them rest well.

Soon, Suganthi’s husband returned from work and warmly greeted them.

“Hello, I am Arun. It is a very happy moment to have both of you with us.”

They enjoyed a delicious South Indian, Karnataka-style lunch, followed by sweets.

The rest of the day passed peacefully.

The Grand Programme

The next day, at 5 p.m., Ram, Vasanthi, Suganthi, and the others left for the auditorium, where around 400 guests were expected. The auditorium had excellent seating arrangements.

At 5:30 p.m., Suganthi welcomed the gathering and introduced Ram to the audience, briefly explaining his background, experience, and interests.

Ram then began his presentation.

For nearly one and a half hours, he spoke about blogging, creativity, storytelling, and publication, and explained how these fields could play an important role in the future.

The audience listened with great interest. At the end of his presentation, the entire auditorium applauded enthusiastically.

The audience then began asking Ram questions. He patiently answered every question, giving practical and thoughtful explanations.

Ten people expressed their interest in joining his new venture as bloggers and said they wanted to learn more about blogging and storytelling. Ram answered all their questions, and they were fully convinced and inspired by his vision.

After two other speakers delivered their excellent presentations, the formal meeting concluded, and dinner was announced.

At that time, Sophia and her husband, Henry, arrived and warmly congratulated Ram.

“Ram, your speech was wonderful,” Sophia said. “You presented everything so clearly.”

Ram thanked her and all the guests.

A delicious Indian dinner was served, including three varieties of desserts. Many distinguished people from different professions in Denver had attended the gathering.

Induja, a Senior Manager in an investment bank, congratulated Ram.

“Your presentation was brilliant. It was authentic, informative, and inspiring,” she said.

Ram thanked her warmly.

A Memorable Evening

After dinner, everyone returned to Suganthi’s house and gathered in the hall. Sophia and her husband, Henry, also joined them.

Henry told Ram, “It was an amazing meeting, and your speech was excellent.”

Arun also complimented Ram.

“Your knowledge, language, and authenticity were truly impressive. You connected with the audience very naturally.”

After spending some pleasant time together, Sophia and Henry took leave.

Ram and Vasanthi then went to their room.

Vasanthi came close to Ram, hugged him warmly, and said,

“Today has become another great day in our lives, in this new land that we never even dreamed we would visit together.”

Ram smiled.

“True. We should not expect everything in life. Sometimes, the things we never expect come to us when we are blessed.”

Vasanthi smiled and replied,

“True, dear. Looking back at our life experiences, I can only say one thing—Life Is Beautiful.”

They smiled at each other and retired for the night, carrying with them the happiness of another unforgettable day.

To be continued...

K. Ragavan

5-10-26

Small Story 754.

 சிறுகதை 754

வாழ்க்கை அழகானது – 99

டென்வரில் ஒரு அற்புதமான தொடக்கம்

ஒன்பது மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, ராம் மற்றும் வசந்தி டென்வர் சர்வதேச விமான நிலையத்தை வந்தடைந்தனர். தங்களது உடைமைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு, விமான நிலைய முனையத்திலிருந்து வெளியே வந்தனர்.

அப்போது, நேர்த்தியான தோற்றமுடைய ஒரு பெண்மணி புன்னகையுடன் அவர்களை நெருங்கி வந்தார்.

“நீங்கள் ராம் மற்றும் வசந்திதானே, நான் சரியாக நினைக்கிறேன் அல்லவா?” என்று கேட்டார்.

“ஆம்,” என்று ராம் பதிலளித்தார்.

“நான் சுகந்தி, இந்த நிகழ்ச்சியின் தலைவர். டென்வருக்கு உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறேன்!”

என்று கூறி, அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

பின்னர், அவர்களுடன் தனது காருக்குச் சென்றார். ராம் மற்றும் வசந்தி தங்களது உடைமைகளை காரில் வைத்துவிட்டு, காரில் அமர்ந்தனர்.

விமான நிலையத்திலிருந்து கார் புறப்பட்டுச் சென்றபோது, சுகந்தி மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்:

“டென்வரில் உள்ள இந்திய வம்சாவளியினருக்கு, உங்கள் அற்புதமான உரையைக் கேட்பது ஒரு மகிழ்ச்சியான தருணமாக இருக்கும். அனைவரும் உங்கள் உரையை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.”

ராம் அடக்கமான புன்னகையுடன் கூறினார்:

“நீங்கள் நினைப்பது போல் நான் அவ்வளவு பெரியவர் அல்ல. அடிப்படையில், நான் ஒரு ஆசிரியர். நான் கற்றுக்கொண்டவற்றை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதையே விரும்புகிறேன்.”

சுகந்தி பதிலளித்தார்:

“சோஃபியா எனது நல்ல தோழி. அவர் எனக்குக் கொடுத்த உங்கள் அகாடமி உரையின் பதிவைக் கேட்டேன். அவர் உங்கள் பெயரை மிகவும் வலியுறுத்திப் பரிந்துரைத்தார். இங்கு உள்ள அனைவரும் இந்தக் கூட்டத்தில் உரையாற்றுவதற்கு நீங்கள்தான் சரியான நபர் என்று கருதுகிறார்கள்.”

வசந்தி புன்னகையுடன் கூறினாள்:

“என் கணவர் மீது இவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்திருப்பதற்கு நன்றி.”

அப்போது சுகந்திக்கு திடீரென்று ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது.

“உங்கள் சமீபத்திய திருமண விழாவிற்கு வாழ்த்துத் தெரிவிக்க நான் மறந்துவிட்டேன். உண்மையிலேயே, 27 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நீங்கள் இருவரும் மீண்டும் ஒன்றிணைந்து திருமணம் செய்து கொண்டது இறைவன் அளித்த மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதம்.”

ராம் புன்னகையுடன்,

“நன்றி, சுகந்தி,” என்றார்.

சுகந்தி தொடர்ந்து கூறினார்:

“நீங்கள் இருவரும் என் வீட்டில்தான் தங்கப் போகிறீர்கள். உங்களுக்காக வசதியான விருந்தினர் அறை தயாராக உள்ளது. நீங்கள் எங்கள் வீட்டிலேயே இருப்பது போன்ற உணர்வுடன் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். உங்களுக்காக இந்திய உணவும் ஏற்பாடு செய்துள்ளேன்.”

சுமார் 20 நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, சுகந்தி ஸ்டெர்லிங் ராஞ்ச் பகுதியில் அமைந்திருந்த தனது அழகான சுற்றுப்புறத்தை அடைந்து, அங்கிருந்த தனது பிரம்மாண்டமான தனி வீட்டை வந்தடைந்தார்.

ஒரு பணியாளர் ராம் மற்றும் வசந்தியின் உடைமைகளை எடுத்துச் சென்று விருந்தினர் அறையில் வைத்தார். அந்த அறை, ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலுக்கு இணையான அனைத்து வசதிகளுடனும் மிகவும் ஆடம்பரமாக இருந்தது.

சுகந்தி கூறினார்:

“தயவுசெய்து சிறிது புதிய ஆரஞ்சு பழச்சாறு அருந்திவிட்டு, சுமார் மூன்று மணி நேரம் நன்றாக ஓய்வெடுங்கள். பின்னர், என் கணவர் அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பி வருவார். நாம் அனைவரும் ஒன்றாக மதிய உணவு சாப்பிடலாம். எங்கள் மகள் பூர்ணிமா விடுமுறைக்காக நியூசிலாந்து சென்றிருக்கிறாள்.”

ராம் மற்றும் வசந்தி அவருக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு தங்களது அறைக்குச் சென்றனர்.

மூன்று மணி நேரம் நன்றாகத் தூங்கிய பிறகு, ராம் மற்றும் வசந்தி இருவரும் புத்துணர்ச்சியுடன் எழுந்தனர். அவர்களுக்கு ஜெட் லாக் எனப்படும் பயணக் களைப்பு எதுவும் ஏற்படவில்லை. விமானத்தில் இருந்த வசதியான தூக்க இருக்கைகளும் அவர்கள் நன்றாக ஓய்வெடுக்க உதவியிருந்தன.

சிறிது நேரத்தில், சுகந்தியின் கணவர் அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பி வந்து அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

“வணக்கம். நான் அருண். நீங்கள் இருவரும் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருப்பது மிகவும் மகிழ்ச்சியான தருணம்,” என்றார்.

அனைவரும் சுவையான தென்னிந்திய, குறிப்பாக கர்நாடக பாணியிலான மதிய உணவை சாப்பிட்டனர். அதன் பின்னர் இனிப்புகளும் பரிமாறப்பட்டன.

அன்றைய மீதமுள்ள நேரம் அமைதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் கழிந்தது.

பிரமாண்டமான நிகழ்ச்சி

அடுத்த நாள் மாலை 5 மணிக்கு, ராம், வசந்தி, சுகந்தி மற்றும் மற்றவர்கள் நிகழ்ச்சி நடைபெறும் அரங்கத்திற்குப் புறப்பட்டனர். அங்கு சுமார் 400 விருந்தினர்கள் வருவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அரங்கில் சிறப்பான இருக்கை ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன.

மாலை 5.30 மணிக்கு, சுகந்தி அனைவரையும் வரவேற்று, ராமை பார்வையாளர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அவரது பின்னணி, அனுபவம் மற்றும் ஆர்வங்கள் குறித்து சுருக்கமாக எடுத்துரைத்தார்.

பின்னர் ராம் தனது உரையைத் தொடங்கினார்.

சுமார் ஒன்றரை மணி நேரம், பிளாக்கிங், படைப்பாற்றல், கதை சொல்லுதல் மற்றும் வெளியீட்டுத் துறை குறித்து அவர் விரிவாகப் பேசினார். மேலும், எதிர்காலத்தில் இந்தத் துறைகள் எவ்வாறு முக்கியப் பங்கு வகிக்க முடியும் என்பதையும் விளக்கினார்.

பார்வையாளர்கள் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அவரது உரையைக் கேட்டனர். அவரது உரை முடிந்ததும், அரங்கம் முழுவதும் உற்சாகமான கைதட்டல் எழுந்தது.

பின்னர் பார்வையாளர்கள் ராமிடம் கேள்விகளைக் கேட்கத் தொடங்கினர். அவர் ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பொறுமையாகவும், நடைமுறை சார்ந்தும், சிந்தனையுடனும் பதிலளித்தார்.

பத்து பேர் அவரது புதிய முயற்சியில் பிளாக்கர்களாக இணைய தங்களது விருப்பத்தைத் தெரிவித்தனர். பிளாக்கிங் மற்றும் கதை சொல்லுதல் குறித்து மேலும் கற்றுக்கொள்ள விரும்புவதாகவும் கூறினர்.

ராம் அவர்களின் அனைத்து கேள்விகளுக்கும் பதிலளித்தார். அவரது தொலைநோக்குப் பார்வையால் அவர்கள் முழுமையாக நம்பிக்கையும் உத்வேகமும் பெற்றனர்.

மேலும் இரண்டு பேச்சாளர்கள் சிறப்பான உரைகளை வழங்கிய பிறகு, முறையான கூட்டம் நிறைவடைந்தது. பின்னர் இரவு உணவு அறிவிக்கப்பட்டது.

அப்போது சோஃபியாவும் அவரது கணவர் ஹென்றியும் அங்கு வந்து ராமுக்கு அன்புடன் வாழ்த்துத் தெரிவித்தனர்.

“ராம், உங்கள் உரை மிகவும் அருமையாக இருந்தது. அனைத்தையும் மிகவும் தெளிவாக எடுத்துரைத்தீர்கள்,” என்று சோஃபியா கூறினார்.

ராம் அவருக்கும், அங்கு வந்திருந்த அனைத்து விருந்தினர்களுக்கும் நன்றி தெரிவித்தார்.

மூன்று வகையான இனிப்புகள் உட்பட சுவையான இந்திய இரவு உணவு பரிமாறப்பட்டது. டென்வரில் பல்வேறு தொழில்களில் சிறந்து விளங்கிய பல முக்கியப் பிரமுகர்களும் இந்தக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டிருந்தனர்.

முதலீட்டு வங்கியில் மூத்த மேலாளராகப் பணியாற்றும் இந்துஜா, ராமுக்கு வாழ்த்துத் தெரிவித்தார்.

“உங்கள் உரை மிகவும் சிறப்பாக இருந்தது. அது உண்மையானதாகவும், தகவல் நிறைந்ததாகவும், உத்வேகம் அளிப்பதாகவும் இருந்தது,” என்று கூறினார்.

ராம் அவருக்கு அன்புடன் நன்றி தெரிவித்தார்.

மறக்க முடியாத மாலை

இரவு உணவுக்குப் பிறகு, அனைவரும் சுகந்தியின் வீட்டிற்குத் திரும்பி, வரவேற்பறையில் ஒன்றாக அமர்ந்தனர். சோஃபியாவும் அவரது கணவர் ஹென்றியும் அவர்களுடன் இணைந்தனர்.

ஹென்றி ராமிடம் கூறினார்:

“இன்றைய கூட்டம் அற்புதமாக இருந்தது. உங்கள் உரையும் மிகவும் சிறப்பாக இருந்தது.”

அருணும் ராமைப் பாராட்டினார்.

“உங்கள் அறிவு, மொழித்திறன் மற்றும் உண்மைத்தன்மை உண்மையிலேயே மிகவும் சிறப்பாக இருந்தன. நீங்கள் பார்வையாளர்களுடன் மிகவும் இயல்பாக இணைந்துகொண்டீர்கள்.”

சிறிது நேரம் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த பிறகு, சோஃபியாவும் ஹென்றியும் விடைபெற்றுச் சென்றனர்.

ராம் மற்றும் வசந்தி தங்களது அறைக்குச் சென்றனர்.

வசந்தி ராமின் அருகில் சென்று, அவரை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டு கூறினாள்:

“இன்று, நாம் இருவரும் ஒன்றாகச் செல்வோம் என்று கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்காத இந்தப் புதிய நாட்டில், நமது வாழ்க்கையில் மற்றொரு மகத்தான நாளாக மாறிவிட்டது.”

ராம் புன்னகைத்தார்.

“உண்மைதான். வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நாம் எதிர்பார்க்கக் கூடாது. சில சமயங்களில், நாம் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்காத விஷயங்கள்கூட, நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருக்கும்போது நம்மைத் தேடி வந்து சேர்கின்றன.”

வசந்தி புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்:

“உண்மைதான், அன்பே. நமது வாழ்க்கை அனுபவங்களைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நான் ஒன்றை மட்டுமே சொல்ல முடியும்—வாழ்க்கை அழகானது.”

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துப் புன்னகைத்தனர். மறக்க முடியாத மற்றொரு நாளின் மகிழ்ச்சியை மனதில் சுமந்தபடி, அன்றிரவு உறங்கச் சென்றனர்.

தொடரும்...

K. Ragavan

5-10-26.