Small Story 534.T

சிறுகதை 534 ராமின் மாயமான பெயர் ராம் தனது நெருங்கிய நண்பர் லக்ஷ்மணின் மகன் சுமந்த் தன்னிடம் அழைப்பார் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சுமந்த் அவரைச் சந்திக்க விரும்புவதாகவும், வேலை முடிந்தபின் அவரது குடியிருப்புக்கு வருவதாகவும் கூறினார். சரியாக நேரத்திற்கு, சுமந்த் ஒரு பெரிய இனிப்புப் பெட்டியுடன் வந்தான். இனிப்புகள் நிறைந்த அந்தப் பெட்டியை பார்த்த ராமின் மனைவி ஸ்மிதா ஆச்சரியப்பட்டார். “மாமா, மாமி, எனக்கு ஒரு நல்ல செய்தி இருக்கிறது,” என்று சுமந்த் உற்சாகமாகத் தொடங்கினார். “நேற்று ஒரு பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனத்தில் குவாலிட்டி கண்ட்ரோல் துறையில் ‘ரிசர்ச் அசிஸ்டன்ட்’ பதவிக்கான நேர்காணலில் கலந்து கொண்டேன். நேர்காணலின் போது, தலைமை தேர்வு மருத்துவர் எனக்கு மருந்து துறையில் ஏதேனும் பரிந்துரை உள்ளதா என்று கேட்டார். உடனே உங்களை நினைத்தேன், மாமா. நீங்கள் ஓய்வு பெற்ற நிறுவனத்தில் உயர்ந்த பதவியில் இருந்ததை என் அப்பா எப்போதும் கூறியிருக்கிறார்.” சுமந்த் தொடர்ந்தான்: “உங்கள் பெயரும், உங்கள் நிறுவனத்தின் பெயரும் சொன்னவுடன், அந்த தலைமை மருத்துவர் மிகவும் கவரப்பட்டார். எனக்கு ஆச்சரியமாக, உடனே நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாகச் சொன்னார்!” ராம் மிகவும் மகிழ்ந்தார். ஆனால் அந்த தலைமை தேர்வு மருத்துவரின் பெயரை உடனே நினைவுபடுத்த முடியவில்லை. சுமந்துக்கு தனது ஆசீர்வாதங்களை வழங்கி, அவரை வழியனுப்பினார். சில நேரம் கழித்து, ராமுக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. “வணக்கம் ஐயா. நான் ராஜா பேசுகிறேன். கடந்த மார்ச் மாதம் ஹைதராபாத் முதல் பெங்களூரு வரை நாமிருவரும்சேர்ந்து பயணம் செய்தோம்.” அந்த இனிய பயணமும், மருந்து துறையைப் பற்றிய உரையாடலும் ராமுக்கு உடனே நினைவுக்கு வந்தது. ராஜா தொடர்ந்து பேசினார்: “நேற்று நான் சுமந்தை நேர்காணல் செய்தேன். அவருடைய தகுதிகள் சிறப்பாக இருந்தன. ஆனால் எங்களுக்கு ஒரு வலுவான பரிந்துரை தேவைப்பட்டது. அவர் உங்கள் பெயரும், உங்கள் நிறுவனத்தின் பெயரும் சொன்னவுடன், நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். அவர் உங்களைப் பற்றி மிகவும் உயர்வாகப் பேசினார்.” ராம் அன்புடன் சிரித்தார். “மிக்க நன்றி, திரு. ராஜா. உங்கள் அழைப்பால் மிகவும் மகிழ்ச்சி. ஹைதராபாத்–பெங்களூரு பயணம் எனக்கும் நினைவில் உள்ளது. ஓய்வு பெற்ற பிறகும், எனக்கு இன்றும் துறையில் நல்ல பெயர் இருப்பது மகிழ்ச்சியாக உள்ளது.” ராஜா மரியாதையுடன் பதிலளித்தார்: “ஐயா, நீங்கள் மருந்துத் துறையில் ஒரு புராண நாயகன்.” அருகில் இருந்து உரையாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஸ்மிதா பெருமையுடன் சிரித்தார். “அதில் சந்தேகமே இல்லை,” என்றார். பல ஆண்டுகள் நேர்மையும் அர்ப்பணிப்பும் கொண்டு சம்பாதித்த நல்ல பெயர் உண்மையிலேயே மாயமானது — ஓய்வு பெற்ற பிறகும் அது பிறருக்கு ஆசீர்வாதமாகத் தொடர்கிறது என்பதை ராம் உணர்ந்தார். – கே. ராகவன் 27-2-26

Small Story 533.

Small Story 533 Wedding Day Encounter After visiting their family deity, Roshani and her husband Mahesh returned home and opened their gate. That day was their wedding anniversary, and they had gone to the temple to seek blessings. Her parents had also come to wish them and were waiting inside the house. Her mother, Kanaka, informed her, “Someone called on the landline asking for you. They said they would meet you before 9 p.m.” Exactly at 7:30 p.m., Nandhini and her husband Chander arrived at their home. Roshani was delighted to see her friend Nandhini, whom she had met just a year ago during a flight to Dubai. They had spent about an hour together at the malls and at Global Village, chatting and sharing stories. Nandhini greeted her warmly. “Hey Roshani! How are you? Do you remember me? Last year we spent an hour together at the malls and Global Village.” Roshani smiled with joy and welcomed her in. Nandhini continued, “I came here to attend a wedding and wanted to wish you on your wedding anniversary.” She handed over a beautiful package containing a delicious cake. Roshani was thrilled. Softly, Nandhini whispered, “Last year, on this very same day, you gave me sweets at Global Village and told me it was your wedding day. Since I came to Bengaluru for a wedding and have an early morning flight back to Dubai, I decided to come directly to the airport from your home after meeting you.” Roshani was truly touched. It was their first acquaintance, yet Nandhini had remembered the special date and thoughtfully brought a cake to celebrate. Mahesh, too, felt deeply moved. He realized how friendship can blossom beyond distance, beyond time, and beyond miles. After spending a joyful hour together and enjoying a sweet, delicious dinner, Nandhini and Chander left with warm memories in their hearts — and a bond that had grown stronger despite the distance. K.Ragavan 26-2-26

Small Story 533.T

சிறுகதை 533 திருமண நாள் சந்திப்பு குடும்ப தெய்வத்தை வழிபட்டு வந்த ரோஷனி மற்றும் அவரது கணவர் மகேஷ் வீட்டிற்கு திரும்பி கதவைத் திறந்தனர். அன்று அவர்கள் திருமண ஆண்டு நாள். ஆசீர்வாதம் பெற அவர்கள் கோவிலுக்கு சென்றிருந்தனர். ரோஷனியின் பெற்றோர்களும் வாழ்த்த வருகை தந்து வீட்டிற்குள் காத்திருந்தனர். அவளது தாய் கனகா கூறினாள்: “யாரோ லேண்ட்லைன் போனில் உன்னைத் தேடி அழைத்தார்கள். இரவு 9 மணிக்குள் வந்து சந்திப்போம் என்று சொன்னார்கள்.” அப்படியே மாலை 7:30 மணிக்கு நந்தினி மற்றும் அவரது கணவர் சந்தர் வீட்டிற்கு வந்தனர். ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு துபாய் செல்லும் விமானப் பயணத்தில் சந்தித்த தனது தோழி நந்தினியை பார்த்த ரோஷனி மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். அவர்கள் அப்போது மால்களிலும் ‘குளோபல் வில்லேஜ்’ இடத்திலும் சுமார் ஒரு மணி நேரம் சேர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். நந்தினி அன்புடன் வாழ்த்தினாள்: “ஹே ரோஷனி! எப்படி இருக்கிறாய்? என்னை நினைவிருக்கிறதா? கடந்த ஆண்டு மால்களிலும் குளோபல் வில்லேஜிலும் நாம் ஒரு மணி நேரம் சேர்ந்து இருந்தோம்.” ரோஷனி மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்து அவளை உள்ளே வரவேற்றாள். நந்தினி தொடர்ந்து கூறினாள்: “ஒரு திருமண விழாவில் கலந்து கொள்ளவே நான் இங்கு வந்தேன். அதே சமயம் உன் திருமண ஆண்டு நாளுக்கு வாழ்த்து சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.” என்று கூறி, சுவையான கேக் கொண்ட அழகான ஒரு பொதியை அவளிடம் கொடுத்தாள். ரோஷனி மிகவும் மகிழ்ந்தாள். மெதுவாக நந்தினி சொன்னாள்: “கடந்த ஆண்டு இதே நாளில், குளோபல் வில்லேஜில் நீ எனக்கு இனிப்புகள் கொடுத்து, அது உன் திருமண நாள் என்று சொன்னாய். இப்போது ஒரு திருமணத்திற்காக பெங்களூருக்கு வந்துள்ளேன். காலையில் துபாய்க்கு திரும்பும் விமானம் இருப்பதால், உன்னைச் சந்தித்தவுடன் நேராக விமான நிலையத்திற்குச் செல்ல முடிவு செய்தேன்.” ரோஷனி மனமுவந்து நெகிழ்ந்தாள். முதல் சந்திப்பே ஆனாலும், அந்த முக்கியமான நாளை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு கேக் கொண்டு வந்த நந்தினியின் அன்பு அவளை உருக வைத்தது. மகேஷும் இதனால் மிகவும் உருகினார். தூரம், காலம், மைல்கள் எல்லாவற்றையும் தாண்டி நட்பு எப்படி மலர முடியும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். ஒரு மணி நேரம் மகிழ்ச்சியுடன் கழித்து, இனிய இரவு உணவைச் சேர்ந்து அனுபவித்த பின், நந்தினி மற்றும் சந்தர் இனிய நினைவுகளுடனும் மேலும் வலுவடைந்த நட்புப் பிணைப்புடனும் அங்கிருந்து புறப்பட்டனர். K.Ragavan 26-2-26

Small Story 532.

Small Story 532. Duo’s Elevation Rama arrived at Suma’s apartment carrying a box full of sweets. The two friends worked as editors in the same department of a leading journal and had built a strong reputation through their weekly investigative column, “RS Duo.” Suma had invited Rama for a surprise lunch but refused to reveal the reason. “Hey, what’s the occasion?” Rama whispered playfully. “You tell me first,” Suma replied with a knowing smile. Finally, unable to hold back her excitement, Suma said, “I received my promotion letter this morning! I wanted to surprise you.” Rama’s eyes widened with joy. “What a coincidence! I also got my promotion message today.” Both friends burst into laughter, delighted that they had been promoted on the same day. Their column had become immensely popular among readers, and the management decided to reward them together with promotions and added perks. After enjoying a delicious lunch, they spent two pleasant hours with Suma’s parents, receiving their warm blessings. “We’re truly lucky,” Rama said thoughtfully. “We write together, we succeed together—and now we’re promoted on the same day, just like the strong characters in our stories.” “It’s a wonderful occasion,” Suma agreed. Rama added softly, “My parents are in Sydney at my brother’s house, so they couldn’t bless me in person. But I know this is all because of my mum and dad’s blessings.” Later that evening, Suma shared the happy news with her husband, Suresh, who was equally thrilled—especially when he saw his favorite sweets waiting to celebrate the special day. It was truly a memorable moment of success, friendship, and shared elevation. K.Ragavan 25-2-26

Small Story 532.T

சிறுகதை 532 இரட்டையரின் உயர்வு ரமா ஒரு இனிப்பு பெட்டியுடன் சுமாவின் குடியிருப்பிற்கு வந்தாள். இருவரும் ஒரு முன்னணி இதழின் ஒரே துறையில் ஆசிரியர்களாகப் பணியாற்றி வந்தனர். அவர்கள் எழுதிய வாராந்திர விசாரணை கட்டுரை “RS Duo” மூலம் சிறந்த பெயரைப் பெற்றிருந்தனர். சுமா ரமாவை ஒரு அதிர்ச்சி மதிய உணவிற்கு அழைத்திருந்தாள். ஆனால் காரணத்தை சொல்ல மறுத்தாள். “ஹே, என்ன விசேஷம்?” என்று ராமா நகைச்சுவையாகக் கேட்டாள். “முதலில் நீயே சொல்,” என்று சுமா அறிந்த சிரிப்புடன் பதிலளித்தாள். இறுதியில் தன் மகிழ்ச்சியை அடக்க முடியாமல் சுமா கூறினாள்: “இன்று காலை எனக்கு பதவி உயர்வு கடிதம் வந்தது! உன்னை ஆச்சரியப்படுத்தவே நினைத்தேன்.” ரமாவின் கண்கள் மகிழ்ச்சியால் பெரிதானது. “என்ன ஒரு அதிசயம்! எனக்கும் இன்று பதவி உயர்வு செய்தி வந்தது,” என்றாள். இருவரும் சிரிப்பில் மலர்ந்தனர். ஒரே நாளில் பதவி உயர்வு கிடைத்தது அவர்களுக்கு அளவில்லா சந்தோஷத்தை அளித்தது. அவர்களின் கட்டுரை வாசகர்களிடையே மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்றிருந்ததால், நிர்வாகம் இருவருக்கும் ஒன்றாக பதவி உயர்வும் கூடுதல் சலுகைகளும் வழங்க தீர்மானித்தது. சுவையான மதிய உணவை அனுபவித்த பிறகு, சுமாவின் பெற்றோருடன் இரண்டு மணி நேரம் இனிமையாகக் கழித்து, அவர்களின் அன்பான ஆசியையும் பெற்றனர். “நாம் உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலிகள்,” என்று ரமா எண்ணத்துடன் கூறினாள். “நாம் ஒன்றாக எழுதுகிறோம், ஒன்றாக வெற்றி பெறுகிறோம் — இப்போது ஒரே நாளில் பதவி உயர்வும் பெற்றிருக்கிறோம். நம் கதைகளின் வலுவான கதாபாத்திரங்களைப் போல!” “இது ஒரு அருமையான சந்தர்ப்பம்,” என்று சுமா ஒப்புக்கொண்டாள். ரா மெதுவாகச் சேர்த்தாள்: “என் பெற்றோர் என் சகோதரன் வீட்டில் சிட்னியில் இருக்கிறார்கள். எனவே நேரில் ஆசீர்வதிக்க முடியவில்லை. ஆனாலும், இது எல்லாம் என் அம்மா, அப்பாவின் ஆசீர்வாதத்தால்தான் என்று நான் நம்புகிறேன்.” அன்று மாலை, சுமா இந்த மகிழ்ச்சியான செய்தியை தனது கணவர் சுரேஷிடம் பகிர்ந்தாள். தனது விருப்பமான இனிப்புகள் கொண்டாட காத்திருக்கிறதைப் பார்த்த அவர் மிகவும் மகிழ்ந்தார். அது உண்மையிலேயே வெற்றி, நட்பு, மற்றும் ஒருங்கிணைந்த உயர்வின் மறக்க முடியாத தருணமாக இருந்தது. கே. ராகவன் 25-2-26

Small Story 531.

Small Story 531 Designation Has Changed Radhika joined a well-known online group last year. Within a year, her articles were widely appreciated by the group’s 60,000-plus members. Nearly 80 percent of the members had liked her posts since she joined, which reflected both the quality of her writing and the active participation within the group. One day, Radhika received a message from the group administrator offering her the role of Moderator. Radhika, who had completed her degree in Communication and Journalism two years earlier, was delighted. She was about to reply when she received an unexpected call. It was her friend Vasanthy calling from Boston. “Hey, how are you?” Vasanthy asked. Radhika was surprised to receive a call at that hour from her friend, who was also the Editor-in-Chief of a leading publication company. “I’m fine! How are you? How are your husband Ram and your son Tejas?” Radhika replied. “All are fine,” Vasanthy said. “I called to tell you that we are expanding our division, and I have recommended you as the Lead Editor for our Denver branch, which will be launched soon. Please send me your biodata and passport details. In three months, you will be in Denver.” Radhika was overwhelmed. On one hand, she felt honored to be offered the Moderator position in the popular group. On the other hand, this new opportunity as Lead Editor was a major step forward in her career. She realized she would not be able to manage both responsibilities. She thanked the group administrator for his kind offer and explained her situation. He was very happy about her new assignment and congratulated her with a warm message shared with all the members. The group members were delighted by her success and showered her with good wishes. Radhika sent her details to Vasanthy, and her parents were thrilled about her new position. As she settled into her seat for the journey to Denver, she whispered to herself, “I was once offered a Moderator position in a popular group. Today, I am taking charge as Lead Editor in a multinational publication. My group has truly been my lucky charm.” Her designation had changed—but her passion for writing remained the same. K.Ragavan 24-2-26

Small Story 531.T

சிறுகதை 531 பதவி மாறியது ராதிகா கடந்த ஆண்டு ஒரு பிரபலமான ஆன்லைன் குழுவில் சேர்ந்தார். ஒரு ஆண்டுக்குள், அந்த குழுவின் 60,000-க்கும் மேற்பட்ட உறுப்பினர்களால் அவரது கட்டுரைகள் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டன. அவர் சேர்ந்ததிலிருந்து சுமார் 80 சதவீத உறுப்பினர்கள் அவரது பதிவுகளை விரும்பியிருந்தனர். இது அவரது எழுத்துத் திறமையையும், குழுவின் செயலில் ஈடுபாட்டையும் வெளிப்படுத்தியது. ஒருநாள், குழு நிர்வாகியிடமிருந்து ராதிகாவிற்கு ஒரு செய்தி வந்தது. அவருக்கு “மோடரேட்டர்” (Moderator) பதவி வழங்கப்படுவதாக அதில் கூறப்பட்டிருந்தது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் தகவல் தொடர்பியல் மற்றும் பத்திரிகைத்துறையில் பட்டம் பெற்றிருந்த ராதிகா, இந்த வாய்ப்பால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவர் பதிலளிக்கத் தயாராக இருந்தபோது, எதிர்பாராத ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அது பாஸ்டனில் இருந்து அவரது தோழி வசந்தி அழைத்தது. “ஹேய், எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று வசந்தி கேட்டாள். ஒரு முக்கிய வெளியீட்டு நிறுவனத்தின் தலைமை ஆசிரியராக இருந்த தனது தோழியிடமிருந்து அந்த நேரத்தில் அழைப்பு வந்ததால் ராதிகா ஆச்சரியமடைந்தார். “நான் நன்றாக இருக்கிறேன்! நீ எப்படி இருக்கிறாய்? உன் கணவர் ராம் மற்றும் மகன் தேஜஸ் எப்படி இருக்கிறார்கள்?” என்று ராதிகா கேட்டார். “அனைவரும் நன்றாக இருக்கிறார்கள்,” என்று வசந்தி கூறினாள். “நாங்கள் எங்கள் பிரிவை விரிவுபடுத்துகிறோம். விரைவில் தொடங்கப்படவுள்ள டென்பர் கிளைக்காக உன்னை ‘லீட் எடிட்டர்’ (Lead Editor) பதவிக்கு பரிந்துரைத்துள்ளேன். தயவுசெய்து உன் வாழ்க்கை வரலாறு (Biodata) மற்றும் பாஸ்போர்ட் விவரங்களை அனுப்பு. மூன்று மாதங்களில் நீ டென்பரில் இருப்பாய்.” ராதிகா மிகுந்த அதிர்விலும் மகிழ்ச்சியிலும் ஆழ்ந்தார். ஒருபுறம், பிரபலமான குழுவில் மோடரேட்டர் பதவி கிடைத்தது பெருமையாக இருந்தது. மறுபுறம், லீட் எடிட்டர் பதவி அவரது தொழில் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய முன்னேற்றமாக இருந்தது. இரு பொறுப்புகளையும் ஒரே நேரத்தில் மேற்கொள்ள முடியாது என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அவர் குழு நிர்வாகியிடம் நன்றியுடன் பதிலளித்து, தனது நிலையை விளக்கினார். அவரது புதிய பொறுப்பை அறிந்த நிர்வாகி மிகவும் மகிழ்ந்து, அனைத்து உறுப்பினர்களிடமும் வாழ்த்து செய்தி பகிர்ந்தார். குழு உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அவரது வெற்றியை கொண்டாடி, மனமார்ந்த வாழ்த்துகளை தெரிவித்தனர். ராதிகா தனது விவரங்களை வசந்திக்கு அனுப்பினார். அவரது புதிய பதவியை அறிந்த அவரது பெற்றோரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். டென்பருக்கான பயணத்தில் விமானத்தில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்தபோது, அவர் மெதுவாக தன்னிடம் பேசிக் கொண்டார்: “ஒருகாலத்தில் பிரபலமான குழுவில் மோடரேட்டர் பதவி எனக்கு வழங்கப்பட்டது. இன்று, ஒரு பன்னாட்டு வெளியீட்டு நிறுவனத்தில் லீட் எடிட்டராக பொறுப்பேற்கிறேன். அந்த குழுவே எனக்கு அதிர்ஷ்டச் சின்னமாக இருந்தது.” அவரது பதவி மாறியிருந்தது — ஆனால் எழுத்தின் மீதான அவரது ஆர்வம் மாறவில்லை. K.Ragavan 24-2-26