சிறுகதை 634
வீணாவை நோக்கி அதிர்ஷ்டம் புன்னகைத்தது
மும்பையில் மூன்று ஆண்டுகள் பணியாற்றிய பிறகு, டேவிட் சென்னை வந்தார். எம்.பார்ம் (M.Pharm) படிப்பை முடித்த அவர், ஒரு முன்னணி மருந்து தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் தரக் கட்டுப்பாட்டு உதவியாளராக (Quality Assistant) வேலை பெற்றிருந்தார். தனது பணியை அவர் மிகவும் விரும்பி மகிழ்ச்சியுடன் செய்து வந்தார்.
டேவிட்டின் அத்தை நான்சி மற்றும் மாமா பிரெட்ரிக் சென்னை நகரில் வசித்து வந்தனர். அவரது பெற்றோர் மதுரையில் வாழ்ந்து வந்தனர். டேவிட்டைக் கண்ட நான்சி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து அன்புடன் வரவேற்றார். குழந்தைகள் இல்லாததால், நான்சியும் பிரெட்ரிக்கும் டேவிட்டைத் தங்கள் சொந்த மகனைப் போல நேசித்தனர்.
டேவிட், அத்தை நான்சிக்காக இனிப்புகளையும் புதிய ஆடைகளையும் கொண்டு வந்திருந்தார். அன்று மாலை, முன்பே அழைக்கப்பட்டிருந்த அக்கம்பக்கத்து வீட்டுப் பெண் வீணா, நான்சியைச் சந்திக்க வந்தாள்.
வீணா இருபத்தைந்து வயதுக்கு அருகிலிருந்த அழகான, பண்பான இளம் பெண். சமீபத்தில் எம்.பார்ம் படிப்பில் சிறப்பான மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தாள். தற்போது நல்ல வேலை வாய்ப்பைத் தேடிக் கொண்டிருந்தாள்.
வீணாவின் தந்தை கோபால் அரசு அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்தார். தாய் அம்பிகா இல்லத்தரசி. நான்சியும் அம்பிகாவும் நெருங்கிய தோழிகள். அம்பிகா அடிக்கடி தனது வீட்டில் தயாரித்த சுவையான உணவுகளை, குறிப்பாக புகழ்பெற்ற புளியோதரையை, நான்சியுடன் பகிர்ந்து கொள்வார்.
இரு குடும்பங்களும் வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்திருந்தாலும், ஒருவரின் குடும்ப நிகழ்ச்சிகளையும் மற்றவர் தவறாமல் கலந்து கொண்டு மகிழ்வார்கள். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் ஆழ்ந்த மரியாதையுடன் மதித்து, பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நல்ல அண்டை வீட்டாராக வாழ்ந்து வந்தனர்.
வீணாவின் விவரக்குறிப்பைப் பார்த்த டேவிட், அவளது சிறந்த கல்விச் சாதனைகளைப் பாராட்டினார்.
“நீ எங்கள் நிறுவனத்திற்கோ அல்லது மும்பையில் உள்ள வேறு புகழ்பெற்ற மருந்து நிறுவனங்களுக்கோ விண்ணப்பிக்கலாம்,” என்று அவர் ஆலோசனை கூறினார்.
வீணா புன்னகையுடன், “பிரச்சனை இல்லை. என் அத்தை மும்பையில் இருக்கிறார். அங்கு நல்ல வேலை கிடைத்தால் அவர்களுடன் தங்கிக் கொள்ளலாம்,” என்றாள்.
அந்த நேரத்தில் டேவிட்டின் கைப்பேசி ஒலித்தது.
“ஹலோ டேவிட்! நான் உன் வகுப்புத் தோழி சோபியா பேசுகிறேன்,” என்ற குரல் கேட்டது. “நீ சென்னை வந்திருக்கிறாய் என்று உன் அம்மாவிடம் இருந்து தெரிந்துகொண்டேன். நான் இப்போது புதிதாகத் தொடங்கப்பட்ட ஒரு பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனத்தில் சேர்ந்திருக்கிறேன். உன்னையும் எங்களுடன் சேர அழைக்க நினைத்தேன்.”
டேவிட் நன்றியுடன் மறுத்தார்.
“உன் அழைப்புக்கு நன்றி. ஆனால் மும்பையில் உள்ள என் தற்போதைய வேலையில் நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்,” என்றார்.
சிறிது யோசித்த அவர், “ஆனால் ஒரு வேட்பாளரின் சுயவிவரத்தை உனக்கு அனுப்புகிறேன். அவருக்கு ஏற்ற வேலை வாய்ப்பு இருந்தால், நானும் என் அத்தையும் மிகவும் நன்றியுடன் இருப்போம்,” என்றார்.
ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு சோபியா மீண்டும் அழைத்தாள்.
“வீணாவை நேர்முகத் தேர்வுக்கு அனுப்புங்கள். பெரும்பாலும் அவள் தேர்வு செய்யப்படுவாள்,” என்றாள்.
மறுநாள், அமெரிக்க நிறுவனத்தின் ஒத்துழைப்புடன் திருவான்மியூரில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த நவீன மருந்து தொழிற்சாலைக்கு வீணா நேர்முகத் தேர்வுக்குச் சென்றாள்.
அவளது மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. நேர்முகத் தேர்விலேயே அவள் உடனடியாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டாள். அவளது தகுதி மற்றும் திறமைக்கு ஏற்ப சிறந்த சம்பளமும் பல சலுகைகளும் கொண்ட நியமனக் கடிதம் வழங்கப்பட்டது.
வீணா மனமார டேவிட்டுக்கு நன்றி கூறினாள்.
டேவிட் புன்னகையுடன் கூறினார்:
“ஒரு வேலைக்காக நீ மும்பை செல்லத் தயாராக இருந்தாய். ஆனால் இறைவன் கருணை கொண்டு, என் தோழி சோபியாவின் மூலம் சென்னையிலேயே உனக்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார். நீ உன் பெற்றோரின் ஒரே மகள். அவர்களுடன் அருகிலேயே இருக்க முடிவது எனக்கு இன்னும் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.”
அவரது வார்த்தைகளில் இருந்த உண்மையான அக்கறையும் கருணையும் வீணாவை மிகவும் கவர்ந்தது. அவள் அவரை மதிப்புடன் நோக்கினாள்.
அன்று மாலை, அம்பிகா ஒரு இனிப்புப் பெட்டியுடன் நான்சியின் வீட்டிற்கு வந்தார். அவர் நான்சியை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டு,
“நீ உண்மையிலேயே ஒரு அற்புதமான தோழி,” என்று நன்றியுடன் கூறினார்.
அந்த காட்சியைப் பார்த்த டேவிட் மகிழ்ச்சியடைந்தார். வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்திருந்தாலும், பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் அன்பின் அடிப்படையில் உருவான நான்சி–அம்பிகா நட்பு உண்மையிலேயே ஊக்கமளிப்பதாக இருந்தது.
அனைவரும் வீணாவின் வெற்றியைக் கொண்டாடியபோது, அவளது வாழ்க்கையில் அதிர்ஷ்டம் இறுதியாக புன்னகைத்தது போலத் தோன்றியது.
– கே. ராகவன்
7-6-26
