Unforgettable day.

 An Unforgettable Meeting with Suresh Urs

August 17, 2022 — a day I will always remember.

On this day, I had the privilege of meeting the award-winning and versatile editor Suresh Urs. It was a truly memorable and inspiring experience to meet such a talented personality and learn from his remarkable journey in the world of cinema.

Today, August 17, 2026, marks four years since that unforgettable meeting. The memories remain as special as ever.

Grateful for the opportunity and the wonderful memories. 🙏✨K.Ragavan

Small Story 705.

 Small Story 705

Life Is Beautiful – 50

Kathambari continued:

“My visit to India was very fruitful. I had the opportunity to see the beautiful cities of Mysore and Coorg. Meeting Ram personally and seeing Ranjitha too was a memorable experience. Yesterday, I made another good contact, Sophia, during the meeting, and that made me very happy.

“Now I am going to order some special meals with a good variety of South Indian dishes. I hope you both will like them.”

Ram smiled and said, “Kathambari, I like only South Indian food, so it is perfectly fine for me.”

Ranjitha also agreed happily.

After ordering three meals, they continued their conversation. Kathambari said, “Yesterday’s meeting was very nice. I recorded Ram’s speech and sent it to my Chief. He was very impressed.”

Ranjitha then whispered to Ram, “Wednesday is my dad’s 60th birthday. I wanted to invite both of you and Sophia to our house.”

Kathambari looked a little disappointed and said, “Unfortunately, I am departing today.”

Ranjitha smiled and replied, “No problem. Certainly, there will be another occasion. I will be happy to attend when the opportunity comes,” replied Kathambari.

Then Ranjitha turned to Ram and said, “I will come and pick you up and take you to my house. Sophia will also come to my house. She is leaving for Denver on Thursday.”

After that, they all enjoyed a delicious South Indian lunch together.

When it was time to part, Ranjitha dropped Ram at his house. Ram thanked her warmly, and Tommy happily wagged his tail when he saw Ranjitha.

Ram came inside, relaxed for some time, and then went to retire for an hour’s rest.

Suddenly, Prasanna called.

“Sir, on Friday, my mother and I will be occupying the house that Raj Sir recommended. My mother has invited you for lunch. I will come to your place and personally invite you. I will invite Raj Sir separately. Along with you, I will also invite Murthy Sir. Okay, Sir? Bye!”

Before Ram could respond, Prasanna accidentally dropped his phone.

Ram smiled to himself and wondered what Friday’s lunch would bring. Life seemed to be bringing new people, new friendships, and new occasions into his world every day.

To be continued…

K. Ragavan

17-8-26

Small Story 705.

 சிறுகதை 705

வாழ்க்கை அழகானது – 50

காதம்பரி தொடர்ந்து கூறினாள்:

“இந்தியாவிற்கான எனது பயணம் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தது. மைசூர் மற்றும் கூர்க் ஆகிய அழகான நகரங்களைக் காணும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. ராமை நேரில் சந்தித்ததும், ரஞ்சிதாவைப் பார்த்ததும் மறக்க முடியாத அனுபவமாக இருந்தது. நேற்றைய கூட்டத்தில் சோபியா என்ற புதிய நல்ல அறிமுகமும் கிடைத்தது. அது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

“இப்போது, பலவகையான தென்னிந்திய உணவுகளைக் கொண்ட சில சிறப்பு உணவுகளை ஆர்டர் செய்யப் போகிறேன். நீங்கள் இருவரும் அவற்றை விரும்புவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.”

ராம் புன்னகைத்தபடி, “காதம்பரி, எனக்குத் தென்னிந்திய உணவுகள் மட்டுமே மிகவும் பிடிக்கும். எனவே, இது எனக்கு மிகவும் சரியானது,” என்றார்.

ரஞ்சிதாவும் மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்தாள்.

மூன்று பேருக்கான உணவுகளை ஆர்டர் செய்த பிறகு, அவர்கள் உரையாடலைத் தொடர்ந்தனர்.

காதம்பரி கூறினாள்:

“நேற்றைய கூட்டம் மிகவும் சிறப்பாக இருந்தது. ராம் பேசிய உரையை நான் பதிவு செய்து, எனது தலைமை அதிகாரிக்கு அனுப்பினேன். அவர் அதைக் கேட்டு மிகவும் impressed ஆக இருந்தார்.”

அப்போது ரஞ்சிதா ராமிடம் மெதுவாகக் கூறினாள்:

“புதன்கிழமை என் அப்பாவுக்கு 60-வது பிறந்தநாள். உங்கள் இருவரையும், சோபியாவையும் எங்கள் வீட்டிற்கு அழைக்க நினைத்தேன்.”

காதம்பரி சற்று ஏமாற்றத்துடன், “துரதிர்ஷ்டவசமாக, நான் இன்று புறப்படுகிறேன்,” என்றாள்.

ரஞ்சிதா புன்னகைத்தபடி, “பரவாயில்லை. நிச்சயமாக, இன்னொரு சந்தர்ப்பம் வரும்,” என்றாள்.

“அந்த வாய்ப்பு வரும்போது நான் மகிழ்ச்சியுடன் கலந்து கொள்வேன்,” என்று காதம்பரி பதிலளித்தாள்.

பின்னர் ரஞ்சிதா ராமிடம் திரும்பி, “நான் வந்து உங்களை அழைத்துக்கொண்டு எங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன். சோபியாவும் எங்கள் வீட்டிற்கு வருவாள். அவள் வியாழக்கிழமை டென்வருக்குப் புறப்படுகிறாள்,” என்றாள்.

அதன் பிறகு, அவர்கள் மூவரும் சுவையான தென்னிந்திய மதிய உணவை ஒன்றாக மகிழ்ச்சியுடன் உண்டனர்.

பிரியும் நேரம் வந்தபோது, ரஞ்சிதா ராமை அவரது வீட்டில் இறக்கிவிட்டுச் சென்றாள். ராம் அவளுக்கு மனமார்ந்த நன்றி தெரிவித்தார். ரஞ்சிதாவைப் பார்த்ததும் டாமி மகிழ்ச்சியுடன் தனது வாலை ஆட்டினான்.

ராம் வீட்டிற்குள் வந்து சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்தார். பின்னர் ஒரு மணி நேரம் ஓய்வெடுக்கச் சென்றார்.

திடீரென்று பிரசன்னா தொலைபேசியில் அழைத்தான்.

“சார், வெள்ளிக்கிழமை என் அம்மாவும் நானும் ராஜ் சார் பரிந்துரைத்த வீட்டில் குடியேறப் போகிறோம். என் அம்மா உங்களை மதிய உணவிற்கு அழைத்திருக்கிறார். நான் உங்கள் வீட்டிற்கு நேரில் வந்து உங்களை அழைக்கிறேன். ராஜ் சாரையும் தனியாக அழைப்பேன். உங்களுடன் சேர்த்து மூர்த்தி சாரையும் அழைக்கிறேன். சரி சார்? பை!”

ராம் பதிலளிப்பதற்குள், பிரசன்னா தற்செயலாக தனது தொலைபேசியைக் கீழே போட்டுவிட்டான்.

ராம் தனக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டார். வெள்ளிக்கிழமை நடைபெறவிருக்கும் அந்த மதிய உணவு எப்படிப்பட்ட அனுபவத்தைத் தரப் போகிறது என்று அவர் எண்ணினார்.

ஒவ்வொரு நாளும் புதிய மனிதர்கள், புதிய நட்புகள், புதிய சந்தர்ப்பங்கள் என வாழ்க்கை தனது உலகிற்குள் தொடர்ந்து பல புதிய விஷயங்களை கொண்டு வந்து கொண்டிருப்பதாக ராமுக்குத் தோன்றியது.

தொடரும்…

கே. ராகவன்

17-8-26

Small Story 704.

 Small Story 704 

Life is Beautiful 49

The next morning, after giving Tommy his usual food, Ram reached Dasaprakash Paradise. He informed the receptionist at the counter that he was waiting for someone. About two minutes later, Kathambari arrived with a smile.

“You are very punctual,” she greeted him.

Ram looked at Kathambari. She was wearing a beautiful green saree and carried herself with elegance, grace, and impeccable manners.

“I am waiting for Ranjitha, but before she arrives, I want to talk to you,” Kathambari said. “A few days ago, I went through your blog, your various articles, and some of your letters. My Chief was greatly impressed by your background in teaching and writing, as well as by your clear vision and ideas.”

“Thank you,” Ram whispered.

Kathambari continued, “Atkinson wants to invite you to our office in Dubai. He wants to speak with you personally. For that purpose, you can email me your passport details so that we can apply for your visa. His intention is to arrange a two-month visa for you and have you stay with us at our office, especially since you have taken retirement.”

Ram was delighted, but he became thoughtful.

“Kathambari, I am not a media man. My background is in teaching, along with some creative ideas. Perhaps that is what Atkinson needs. But you know the situation here. I also have to leave my little friend Tommy, and that is why I am hesitating.”

“I understand you, Ram,” Kathambari replied. “I came here for one week, and I am returning to Dubai tonight. Atkinson has only good intentions, and you need not worry about your safety in Dubai. You will be safe there.”

Ram remained silent for a moment.

“Well, I have to think about it. So far, my visits outside India have been only to Sri Lanka and Singapore. Dubai is the talk of the city, and I too would like to see it. But Tommy’s safety is my main concern.”

“I am sure you will have plenty of friends here to help. Kathambari replied with a smile.

“Since I joined Atkinson three years ago, when I was twenty, I have come to understand his nature, his thinking, and the way he understands people. He was a former RAW officer who later migrated to the United States and has now come to Dubai. I know him well.”

Ram nodded thoughtfully.

“Okay. I too believe that when intentions are good, God always helps. I will send you my details.”

“Thank you so much, Ram,” Kathambari whispered.

By then, Ranjitha arrived.

“Good afternoon to both of you,” she said cheerfully.

“Good afternoon, Ranjitha,” Ram replied.

All three of them then entered the dining hall. It was spacious and elegant—a place that had witnessed thousands of get-togethers, business meetings, and official gatherings over the years. The waiter arranged three comfortable chairs around the table, and all three sat down.

For a few moments, there was silence.

Ram and Ranjitha looked at Kathambari, waiting for her to begin.

Kathambari smiled and looked at both of them.

“There is something important I want to share with you,” she said.

Ram listened carefully.

To be continued.

K. Ragavan

16-8-26

Small Story 704T

 சிறுகதை 704 

வாழ்க்கை அழகானது 49

மறுநாள் காலை, டாமிக்கு வழக்கம்போல் உணவு கொடுத்துவிட்டு, ராம் தசப்பிரகாஷ் பாரடைஸ் ஹோட்டலுக்குச் சென்றார். வரவேற்பு மேசையில் இருந்தவரிடம், தான் ஒருவருக்காகக் காத்திருப்பதாகத் தெரிவித்தார். சுமார் இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, காதம்பரி புன்னகையுடன் அங்கு வந்தார்.

“நீங்கள் மிகவும் நேரம் தவறாமல் வந்திருக்கிறீர்கள்,” என்று அவரை வரவேற்றார்.

ராம் காதம்பரியைப் பார்த்தார். அவர் அழகான பச்சை நிறப் புடவை அணிந்திருந்தார். அவரது தோற்றத்திலும் நடத்தையிலும் நேர்த்தியும், கண்ணியமும், சிறந்த பண்பாடும் வெளிப்பட்டன.

“நான் ரஞ்சிதாவுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். ஆனால், அவர் வருவதற்கு முன்பு உங்களிடம் ஒரு விஷயம் பேச விரும்புகிறேன்,” என்றார் காதம்பரி. “சில நாட்களுக்கு முன்பு உங்கள் வலைப்பதிவையும், பல்வேறு கட்டுரைகளையும், நீங்கள் எழுதிய சில கடிதங்களையும் படித்தேன். ஆசிரியராகவும் எழுத்தாளராகவும் உங்களுக்குள்ள அனுபவமும், உங்களுடைய தெளிவான பார்வையும் சிந்தனைகளும் என் தலைவரை மிகவும் கவர்ந்துள்ளன.”

“நன்றி,” என்று ராம் மெதுவாகக் கூறினார்.

காதம்பரி தொடர்ந்து கூறினார்:

“அட்கின்சன் உங்களை துபாயில் உள்ள எங்கள் அலுவலகத்திற்கு வருமாறு அழைக்க விரும்புகிறார். அவர் உங்களிடம் நேரடியாகப் பேச விரும்புகிறார். அதற்காக, உங்கள் பாஸ்போர்ட் விவரங்களை எனக்கு மின்னஞ்சல் மூலம் அனுப்பலாம். அதன் அடிப்படையில் உங்கள் விசாவிற்கு நாங்கள் விண்ணப்பிக்கலாம். உங்களுக்கு இரண்டு மாத விசா ஏற்பாடு செய்து, எங்கள் அலுவலகத்திலேயே நீங்கள் தங்குவதற்கும் அவர் ஏற்பாடு செய்ய விரும்புகிறார். குறிப்பாக, நீங்கள் ஓய்வு பெற்றுவிட்டதால், இது உங்களுக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பாக இருக்கும் என்று அவர் கருதுகிறார்.”

ராம் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். ஆனால், சிறிது நேரத்தில் அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார்.

“காதம்பரி, நான் ஒரு ஊடகத் துறையைச் சேர்ந்தவன் அல்ல. எனது பின்னணி ஆசிரியர் பணியிலும், சில படைப்பாற்றல் சிந்தனைகளிலும் இருக்கிறது. ஒருவேளை அதுதான் அட்கின்சனுக்குத் தேவைப்படுகிறதோ என்னவோ. ஆனால், இங்குள்ள சூழ்நிலை உங்களுக்குத் தெரியும். என் சிறிய நண்பன் டாமியையும் விட்டுச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அதனால்தான் நான் தயங்குகிறேன்.”

“உங்களை நான் புரிந்துகொள்கிறேன், ராம்,” என்று காதம்பரி பதிலளித்தார். “நான் இங்கு ஒரு வாரமாக இருந்தேன். இன்று இரவு துபாய்க்குத் திரும்புகிறேன். அட்கின்சனுக்கு நல்ல நோக்கங்கள் மட்டுமே உள்ளன. துபாயில் உங்கள் பாதுகாப்பைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்படத் தேவையில்லை. அங்கு நீங்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பீர்கள்.”

ராம் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார்.

“சரி. இதைப் பற்றி நான் யோசிக்க வேண்டும். இதுவரை இந்தியாவிற்கு வெளியே நான் சென்றிருப்பது இலங்கைக்கும் சிங்கப்பூருக்கும் மட்டுமே. துபாய் இப்போது எல்லோருடைய பேச்சிலும் இருக்கிறது. நானும் ஒருமுறை சென்று பார்க்க விரும்புகிறேன். ஆனால், டாமியின் பாதுகாப்புதான் எனது முக்கியக் கவலை.”

“உங்களுக்கு உதவ இங்கு ஏராளமான நண்பர்கள் இருப்பார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்,” என்று காதம்பரி புன்னகையுடன் கூறினார்.

“நான் அட்கின்சனுடன் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, எனக்கு இருபது வயதாக இருந்தபோது சேர்ந்தேன். அன்றிலிருந்து அவருடைய இயல்பு, சிந்தனை, மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம் ஆகியவற்றை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். அவர் முன்பு RAW அதிகாரியாகப் பணியாற்றியவர். பின்னர் அமெரிக்காவுக்குக் குடிபெயர்ந்தார். இப்போது துபாயில் இருக்கிறார். அவரை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்.”

ராம் சிந்தனையுடன் தலையசைத்தார்.

“சரி. நோக்கங்கள் நல்லதாக இருக்கும்போது, கடவுள் எப்போதும் உதவுவார் என்று நானும் நம்புகிறேன். எனது விவரங்களை உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன்.”

“மிக்க நன்றி, ராம்,” என்று காதம்பரி மெதுவாகக் கூறினார்.

அதற்குள் ரஞ்சிதா அங்கு வந்தார்.

“உங்கள் இருவருக்கும் இனிய பிற்பகல் வணக்கம்,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

“இனிய பிற்பகல் வணக்கம், ரஞ்சிதா,” என்று ராம் பதிலளித்தார்.

பின்னர் மூவரும் உணவு அரங்கிற்குள் சென்றனர். அது மிகவும் விசாலமாகவும் அழகாகவும் இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக ஆயிரக்கணக்கான சந்திப்புகள், வணிகக் கூட்டங்கள் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்ற இடமாக அது விளங்கியது.

பணியாளர் மூன்று வசதியான நாற்காலிகளை மேசையைச் சுற்றி ஒழுங்குபடுத்தினார். மூவரும் அமர்ந்துகொண்டனர்.

சில கணங்கள் அமைதி நிலவியது.

ராமும் ரஞ்சிதாவும் காதம்பரியைப் பார்த்தனர். அவர் பேசத் தொடங்குவதற்காக இருவரும் காத்திருந்தனர்.

காதம்பரி புன்னகையுடன் இருவரையும் பார்த்தார்.

“உங்களிருவரிடமும் நான் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது,” என்றார்.

ராம் கவனமாகக் கேட்டார்.

தொடரும்.

கே. ராகவன்

16-8-26

From my Friend Ramadubramaniam.

 Good day. 

Today being Independence day, using each of the letters of word Independence, i have tried to put words related to Our Great Nation. 

Pls read and let me know your inputs.

 *Happy Independence Day - No.* *80* 

     

( _see in LANDSCAPE mode)_ 

                  Progressive *I* ndustrialized Nation

                    with good *N* atural Resources,

trying its best to have *D* iplomatic relations with other countries,

                          Largely *E* thical and

                                        *P* eaceful,

                                        *E* xpansive w.r.t science & technology,

                                        *N* eutral,

       maintains unity in *D* iversity,

  consistently growing *E* conomy,

               a responsible *N* uclear Power,

                        showing *C* andid response to major world events,  

      Lately focusing on *E* ducation of the masses.

Thanks & Regards,

Small Story 703

 Short Story 703

Life Is Beautiful – 48

The following morning, Ram attended the Independence Day celebrations held at his residential complex and had lunch there. After resting for a while, he left for the OO1 Academy campus at around 5:30 p.m. to attend the celebration marking the completion of ten years since the Academy was established.

Located on KRS Road, the campus had a huge main building and several excellent facilities. The Secretary warmly welcomed Ram. Ranjitha served him tea. Around 150 people, including international students, local dignitaries, and other guests, had gathered in the spacious hall. Swami Ramanandaji also greeted Ram warmly.

A few minutes later, the remarkable man who headed the OO1 Academy arrived. At 63, Paramanand was extremely handsome, well-mannered, dignified, and gracious in his conduct. The Independence Day celebrations had been held on a grand scale at the Academy that morning.

The gathering began promptly at 5:30 p.m. Ranjitha introduced Ram to him, and he too welcomed Ram warmly.

“It is a pleasure to meet you. Since you are now in Mysore, I will be meeting you regularly from now on,” he said.

Kathambari also arrived and was very happy to see Ram. She explained that her chief and the head of OO1 were close friends and that both of them had worked together in RAW.

Meanwhile, Ranjitha introduced her friend Sophia to Ram and Kathambari. Sophia was an FBI officer from Denver.

Later, Ranjitha handed Ram a brochure describing the Academy and its various activities. After the prayer, the formal programme began with the blessings of Swamiji.

All the speakers praised the Academy for its remarkable success in solving numerous cases relating to robberies and other crimes committed in Mysore and various other places. The five international students, as well as the other students pursuing the investigation course, spoke appreciatively about their experiences. They also said that they were extremely fond of the Academy.

OO1 delivered a highly impressive and inspiring speech. He spoke about his outstanding professional experiences in RAW. He also explained what had motivated him to establish an academy of his own and pursue his personal dream and mission.

At around 8 p.m., everyone proceeded for dinner. A wide variety of delicious dishes and sweets were served.

After dinner, OO1 announced:

“Our guest and versatile writer, Ram, will speak for a few minutes about today’s programme.”

Ram spoke for about fifteen minutes. He wished everyone a happy, joyful, and healthy Independence Day. He spoke about the history of the OO1 Academy and its background, and described its remarkable journey and achievements. His speech captivated the entire audience, and everyone was impressed by his intelligence and excellent oratory skills.

After the programme ended, the Chairman introduced his wife, Nandini, to Ram. She was a former IAS officer. Their only daughter lived in New Zealand and therefore could not attend the celebrations.

Before leaving, Ram expressed his heartfelt thanks to OO1, Ranjitha, and the other members of the team for inviting him to the unforgettable event.

Once again, Ranjitha dropped Ram and Kathambari at their respective places. As they got out of the car, Kathambari invited Ram and Ranjitha for lunch the following afternoon.

Ram accepted the invitation with a smile. He had a feeling that, in a journey already filled with many interesting events, that lunch would mark the beginning of yet another fascinating chapter.

As the night passed peacefully, Ram reflected on the wonderful day—the Independence Day celebrations, the Academy’s ten-year journey, the important people he had met, and the new connections that were unexpectedly taking shape in his life.

Little did Ram know that the following afternoon would reveal yet another fascinating side of Kathambari’s world.

To be continued...

K. Ragavan

15-8-26