GoodMovie.

 I recently watched Choo Baana and thoroughly enjoyed it. It was wonderful to revisit a film made nearly three decades ago that still carries a meaningful and relevant social message.

The performances by Devraj, Mukhyamantri Chandru, Avinash, Ramesh Bhat, Satyapriya, Simha, and the rest of the cast were excellent. Manjunath's story and screenplay provided a strong foundation for the film, while Basavaraju's crisp editing and the music added to its overall appeal.

Director Phani Ramachandra deserves special appreciation for presenting the story with such skill and sensitivity. Even after almost three decades, Choo Baana remains engaging and impactful, proving that good cinema with a strong message stands the test of time.

K.Ragavan

Kudos to Prof A.K.Gnanachandran.

 Receiving continuous accolades is not an easy task. It can only be achieved through deep knowledge, dedication, and the ability to communicate and deliver one's expertise effectively.

Our dear friend, Professor A.K. Gnanachandran, has demonstrated these qualities on numerous occasions. His achievements have brought immense pride not only to himself but also to all of us in the Madurai Veerans group.

We are delighted that he continues to keep the Madurai Veerans flag flying high on the pharmaceutical map through his outstanding contributions and well-deserved recognitions.

Heartiest congratulations and kudos to Professor A.K. Gnanachandran. We wish him many more accolades, honours, and milestones in the years to come.

With warm regards,

K. Ragavan

Small Story 683.T

 Small Story 683.

வாழ்க்கை அழகானது – 28

சுமைத்தாங்கி திரைப்படம் ராமின் வாழ்க்கையில் பல மர்மங்களையும் ஆழமான உணர்ச்சிகளையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது. இருந்தாலும், அவர் கர்மத்தின் மீது உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். இந்த அழகான வாழ்க்கையில் தனக்கு நேரிடும் அனைத்தையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். அவரது அசைக்க முடியாத மன உறுதியும், நேர்மறையான சிந்தனையும் உண்மையிலேயே பாராட்டத்தக்கவை.

வசந்தி சென்ற சில நாட்களுக்குப் பிறகு, புதிய இடத்தில் தான் வசதியாக இருப்பதாகக் கூறி ராமுக்கு ஒரு செய்தி அனுப்பினாள். ஆனால் அதற்குப் பிறகு பல வாரங்கள் கடந்தும் அவளிடமிருந்து எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. நாட்கள் செல்லச் செல்ல ராமின் கவலை அதிகரித்தது.

வசந்தியைப் பற்றிய ஏதாவது தகவல் கிடைக்குமா என்ற நம்பிக்கையில், அவள் பணியாற்றிய மகாபலேஸ்வர் வங்கியை ராம் தொடர்புகொண்டார். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவள் எங்கு இருக்கிறாள் என்பது குறித்து யாராலும் தெளிவான தகவலை வழங்க முடியவில்லை.

இறுதியாக, ராம் தானே மகாபலேஸ்வருக்குச் சென்று வசந்தியைப் பார்க்க முடிவு செய்தார். ஆனால் உடனடியாக விடுப்பு கிடைக்கவில்லை; ஏனெனில் கல்லூரியில் இறுதித் தேர்வுகள் நடைபெற்று கொண்டிருந்தன.

தொலைக்காட்சியில் பிருந்தாவன் தோட்டங்களைக் காணும் ஒவ்வொரு முறையும், ராமும் வசந்தியும் அங்கு மகிழ்ச்சியாகக் கழித்த நாட்களின் நினைவுகள் அவரது மனதில் வெள்ளமாக வந்து சேர்ந்தன. அந்த இனிய தருணங்கள் அவரது இதயத்தில் ஒருபுறம் மகிழ்ச்சியையும், மறுபுறம் ஏக்கத்தையும் ஏற்படுத்தின.

இறுதியாக, அவரது விடுப்பு அனுமதிக்கப்பட்டது. வெள்ளிக்கிழமை ரயிலில் பயணம் செய்ய அவர் திட்டமிட்டார்.

பயணத்திற்கான இறுதி ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாக தொலைபேசி மணி ஒலித்தது. அந்த அழைப்பு அவரது பயணத்தின் போக்கையும்—ஒருவேளை அவரது வாழ்க்கையின் பாதையையும்—மாற்றப்போகிறது என்பதை ராம் அறிந்திருக்கவில்லை.

அந்த தொலைபேசி அழைப்பை எடுக்க முன், என்ன செய்தி காத்திருக்கிறது என்பதை அறியாமல் ராம் ஒரு கணம் தயங்கி நின்றார்.

தொடரும்...

26-7-26

Small Story 682.

 Small Story 682

Life Is Beautiful – 27

Vasanthi turned around. The one who had called her was none other than Radhika.

Radhika:

"Vasanthi! What a pleasant surprise! This is the first time I've seen both of you again since we met in Mysore."

Vasanthi:

"I'm sorry, Radhika. I couldn't stay in touch with you. Our bank had a two-day seminar, and I returned only this morning. I have to leave again tomorrow."

Radhika:

"That's all right. I'm really happy to see you here. We're planning to watch this movie tomorrow, so I came to book the tickets."

Ram:

"It's a pleasure to see you too. Please convey our warm regards to your husband."

Radhika:

"Thank you. All right then, you carry on. Have a wonderful day."

Vasanthi:

"The same to you."

They smiled, exchanged their goodbyes, and parted ways.

Ram and Vasanthi entered the theatre and took their seats.

The movie began, and both of them watched it with complete attention. It ended around 9:30 that night.

After leaving the theatre, they went to a nearby restaurant for dinner.

As they sat down, Ram noticed an indescribable sadness spreading across Vasanthi's face.

Ram:

"What happened, Vasanthi? Why do you look so upset?"

Vasanthi:

"I know it's only a movie, but the ending has deeply affected me. I pray that we never have to face a situation like that in our own lives."

Ram:

"Oh! Are you still thinking about the ending? Don't worry. Nothing like that will ever happen to us."

That day, Ram's words brought great comfort to Vasanthi's heart.

But today...

Ram's eyes were filled with tears.

The words Vasanthi had spoken many years ago echoed over and over in his mind:

"I pray that we never have to face a situation like that in our own lives."

In the end, the very fate she had feared had become reality.

Once, their lives had blossomed with dreams and hope. But in the cruel twists of time, their journey had ultimately come to mirror the story of the film Sumai Thaangi—a life weighed down by sorrow, sacrifice, and unbearable burdens.

To be continued.

.25-7-26

Small Story 682.T

 Small Story 682

வாழ்க்கை அழகானது – அத்தியாயம் 27

வசந்தி திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளை அழைத்தது வேறு யாருமல்ல, ராதிகாதான்.

ராதிகா:

"வசந்தி! என்ன ஒரு இனிய ஆச்சரியம்! மைசூரில் நடந்த நம்முடைய சந்திப்பிற்குப் பிறகு இப்போதுதான் உங்களிருவரையும் மீண்டும் பார்க்கிறேன்."

வசந்தி:

"மன்னித்துக்கொள், ராதிகா. உன்னுடன் தொடர்பில் இருக்க முடியவில்லை. எங்கள் வங்கியில் இரண்டு நாள் கருத்தரங்கு நடந்தது. இன்று காலையில்தான் வந்தேன். நாளையே மீண்டும் புறப்பட வேண்டும்."

ராதிகா:

"பரவாயில்லை. இங்கே உங்களைச் சந்தித்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. நாங்கள் இந்தப் படத்தை நாளை பார்க்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம். அதற்குத்தான் டிக்கெட் முன்பதிவு செய்ய வந்தேன்."

ராம்:

"உங்களைப் பார்த்ததில் எனக்கும் மகிழ்ச்சி. உங்கள் கணவருக்கு எங்கள் அன்பான வணக்கங்களைச் சொல்லுங்கள்."

ராதிகா:

"நன்றி. சரி, நீங்கள் செல்லுங்கள். உங்கள் நாள் இனிதாக அமையட்டும்."

வசந்தி:

"உங்களுக்கும் அதே வாழ்த்துகள்."

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் விடைபெற்றனர்.

ராமும் வசந்தியும் திரையரங்கிற்குள் சென்று தங்களுக்கான இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர்.

திரைப்படம் தொடங்கியது. இருவரும் முழு கவனத்துடன் படத்தை ரசித்துப் பார்த்தனர். இரவு 9.30 மணியளவில் படம் நிறைவடைந்தது.

திரையரங்கை விட்டு வெளியே வந்த அவர்கள், இரவு உணவிற்காக அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்திற்குச் சென்றனர்.

உணவகத்தில் அமர்ந்தபோது, வசந்தியின் முகத்தில் ஒரு சொல்ல முடியாத சோகம் படர்ந்திருப்பதை ராம் கவனித்தார்.

ராம்:

"என்ன ஆயிற்று, வசந்தி? ஏன் உன் முகம் இவ்வளவு வாடியிருக்கிறது?"

வசந்தி:

"இது வெறும் திரைப்படம்தான் என்று எனக்குத் தெரியும். இருந்தாலும், அதன் முடிவு என் மனதை மிகவும் பாதித்துவிட்டது. இப்படிப்பட்ட நிலை நம் வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் வரக்கூடாது என்று நினைக்கிறேன்."

ராம்:

"அடடா! இன்னும் படத்தின் முடிவைப் பற்றித்தானா யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறாய்? கவலைப்படாதே. அப்படி எதுவும் நம் வாழ்க்கையில் நடக்காது."

அன்று ராமின் அந்த வார்த்தைகள் வசந்தியின் மனதிற்கு ஆறுதலாக இருந்தன.

ஆனால் இன்று...

ராமின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பியிருந்தன.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வசந்தி சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் அவரது நினைவில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.

"இப்படிப்பட்ட நிலை நம் வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் வரக்கூடாது..."

அவள் அஞ்சியதே இறுதியில் உண்மையாகிவிட்டது.

ஒருகாலத்தில் கனவுகளாலும் நம்பிக்கைகளாலும் மலர்ந்த அவர்களின் வாழ்க்கை, இறுதியில் 'சுமை தாங்கி' திரைப்படத்தின் கதையைப் போலவே துன்பத்தையும் தியாகத்தையும் சுமந்த ஒரு பயணமாக மாறியிருந்தது.

தொடரும்...

25-7-26

Letter.

Small Story 681.

 Small Story 681.

Life is Beauti ful. 26.

After spending two hours with Raj on the topic middle east crisis, Ram came home at 9.P.M.Tomy was waiting for his, night dinner.Ram gave his night bread,and Tomy pated his tail.Ram    came to his chair,going through the news paper, saw the film Sumaithangi has come back again to Lido theater ,after long time.Seeing the picture name Ram 's mind gone back to old memories.One day ,he received a call from Vasanthi

Ram,I am Vasanthi,came to Bangalore this morning,will be here to day.

Ram.Oh,fine,where are you staying.

Vasanthi.Iam with my friend's place at Malleswaram.

Ram.Nice,Iam close by.

Vasanthi.That is the reason,i fixed a programme.

Ram.Really,what programme.

Vasanthi.Iwant to see a movie with you,and selected the movie.Ihope you will like the movie.

Ram.What ever ,you select i will certainly like,because our thinking is same.

Vasanthi.Thank you for the compliment.The film is Sumaithaangi, a family drama Directed by Sridhar.

Ram.Oh,My God,Iwanted to see this Beautiful Family movie,but blessed to see with this Beautiful women.

Vasanthi.Same thing for me.Iam going to see this movie,with my Beautiful Ram.

Ram.Ok.Where to meet,

Vasanthi.Sharp 6.P.M I will be in Santhosh theater,K.G.Circle,see you there ,bye.

Ram reached the main gate at 6.P.M.Vasanthi was waiting for him.They just entered the theatre. At that time some body was calling Vasanthi's name

(tobe continued).

24-7-26