SmallStory555.T

 சிறுகதை 555 

உகாதி அதிர்ச்சி

அஷ்வினி உகாதி திருநாளைக் கொண்டாட தனது பெற்றோரிடம் ஆசீர்வாதமும், தாயார் சமைக்கும் ருசியான மதிய உணவையும் அனுபவிக்க மைசூருக்குப் பேருந்தில் பயணம் செய்தாள். மைசூர் பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கி, அவர்கள் ஓய்வு பெற்ற பின் குடியேறிய யாதவகிரிக்கு ஆட்டோவில் சென்றாள். இருவரும் ஆங்கிலப் பேராசிரியர்களாக இருந்தனர்.

அஷ்வினியின் ஒரே மகன் நியூசிலாந்தில் இருந்தான்; கணவரும் அலுவல் காரணமாக அங்கு சென்றிருந்தார். ஆகையால், உகாதிக்காக பெற்றோருக்கு ஒரு அதிர்ச்சி கொடுக்க அவள் தனியாக வர முடிவு செய்தாள்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் மாதவ ராவ் அவளைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவளது தாய் அம்புஜம், தங்களின் ஒரே மகள் இத்தகைய மகிழ்ச்சியான நாளில் வீட்டுக்கு வந்ததை  பேரானந்தம் அடைந்தார். அவர்கள் அஷ்வினியின் சிறுவயது நினைவுகளை பகிர்ந்து கொண்டு சில நேரம் பேசினர்.

சில நேரம் கழித்து அம்புஜம் கூறினாள்:

“நான் எப்போதும் உகாதி நாளில் இரண்டு பேருக்காக இனிப்புகளுடன் மதிய உணவு தயாரிப்பேன். இப்போது நீ சாப்பிடலாம்—ஏற்கனவே பன்னிரண்டு மணி ஆகிவிட்டது. ஆனால் இன்னும் பதினைந்து நிமிடம் காத்திருந்தால், நான் அழைத்த ஒரு விருந்தினர் வருவார்; அவரைப் பார்த்தால் நீ மகிழ்ச்சியடைவாய்.”

அஷ்வினி, தன் தாயார் என்ன அதிர்ச்சி வைத்திருக்கிறார் என்று ஆச்சரியப்பட்டாள்—அவள் கொண்டு வந்த அதிர்ச்சியைப் போலவே.

மிகச் சரியாக 12:15 மணிக்கு, ஒரு அழகிய பெண் காரில் வந்து வீட்டின் முன் நிறுத்தி உள்ளே வந்தார். அவளைப் பார்த்தவுடன் அஷ்வினி மகிழ்ச்சியில் ஆச்சரியப்பட்டாள்.

“மாடம் ரஞ்சிதா! OO1-இன் அற்புதமான விசாரணை உதவியாளர்! உங்கள் தொலைக்காட்சி நேர்காணல்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்! என் அம்மாவின் வீட்டில் உங்களை பார்க்கலாம் என்று நான் நினைத்ததே இல்லை!”

ரஞ்சிதா புன்னகையுடன் அவளை அணைத்துக் கொண்டு, “நானும் உன்னை இங்கே பார்க்கலாம் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை,” என்றாள்.

முதன்முறையாக சந்தித்த அஷ்வினி தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள். ரஞ்சிதா பதிலளித்தாள்:

“உன் மகனின் பட்டமளிப்பு புகைப்படத்தை நான் பார்த்திருக்கிறேன். கடந்த முறை வந்தபோது உன் அம்மா காட்டினார்.”

அஷ்வினி ஆச்சரியப்பட்டாள்.

“நீங்கள் உண்மையிலேயே சரியான தொழிலில் இருக்கிறீர்கள்—எப்படி என்னை இவ்வளவு நன்றாக நினைவில் வைத்திருக்கிறீர்கள்?”

ருசியான உகாதி மதிய உணவை—புகழ்பெற்ற இனிப்பு போலியையும் சேர்த்து—அனைவரும் சுவைத்து முடித்த பின், ரஞ்சிதா விடைபெற்றுச் சென்றாள்.

தன் அதிர்ச்சி வருகை இப்படிப் பிரபலமான OO1 விசாரணை அதிகாரியை சந்திக்கும் இனிய தருணமாக மாறியதில் அஷ்வினி மிகவும் மகிழ்ந்தாள். அது அவள் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத ஒரு உகாதியாக அமைந்தது.

K.Ragavan

20-3-26

Small Story 554.

 Small Story 554.

Pondicherry Encounter

Ram had come to Pondicherry to visit the daughter of one of his close friends, who was studying at Jawaharlal Institute of Postgraduate Medical Education and Research. After meeting Asha and having lunch with her in the canteen, Ram stepped out, feeling content.

As he walked away, he suddenly heard someone calling his name.

“Hey, how are you, Ram?”

The voice was beautiful and familiar. He turned around in surprise—and there she was. Sophia.

It had been twenty-five years.

Ram’s mind went back to the day he first met her at her uncle’s clinic. Her uncle was a renowned surgeon, and at that time Ram was working for a pharmaceutical company. Sophia had just arrived from Chennai to visit her uncle. She had been young, curious, and full of ambition.

Back then, she had told him she had completed her BSc and wanted to study further. Ram had casually advised her, “If you’re interested, go for BPharm and later a postgraduate degree. It has good opportunities.”

Now, standing before him after all these years, she smiled warmly.

“I never expected to see you here after twenty-five years. You’ve changed!”

Ram laughed gently. “That’s true. I’m 70 now, retired, and settled in Bengaluru.”

Sophia’s eyes sparkled. “I followed your advice, you know. I completed my MPharm and now work in quality control at Merck in the USA.”

Ram felt a quiet pride. “I’m so happy to hear that. You’ve done very well for yourself.”

She continued, “I came to attend my friend Kalpana’s sister’s wedding in Cuddalore, and thought I’d visit my uncle here too. Next week, I’ll be coming to Bengaluru to see another friend before returning to the USA with my children. My husband works with the FBI.”

She handed him her number. “Please stay in touch. I’d love to visit your family.”

“Of course,” Ram said with a smile. “My wife will be happy to meet you. My daughter lives in Atlanta.”

They both paused for a moment, absorbing the unexpected joy of the reunion.

“My train leaves in an hour,” Sophia said. “Take care.”

“You too,” Ram replied, handing her his card.

They parted with warm smiles, hearts full of gratitude.

Sophia walked away feeling deeply thankful. Meeting Ram after two and a half decades had reminded her of a simple piece of advice that had shaped her life. In many ways, she felt that her success today was partly because of that kind and thoughtful gentleman she had met long ago.

K.Ragavan

19-3-26

Small Story 554.T

 

சிறுகதை 554

பாண்டிச்சேரி சந்திப்பு

ராம், தனது நெருங்கிய நண்பரின் மகளைச் சந்திக்க Jawaharlal Institute of Postgraduate Medical Education and Research-க்கு பாண்டிச்சேரிக்கு வந்திருந்தார். அங்கே படித்து வந்த ஆஷாவைச் சந்தித்து, கான்டீனில் அவளுடன் மதிய உணவு உண்டார். அதற்குப் பிறகு வெளியே வந்தபோது, மனம் நிறைவாக இருந்தது.

அவர் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, திடீரென யாரோ அவரது பெயரை அழைத்தது.

“ஹே ராம், எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”

அந்த குரல் இனிமையும் பரிச்சயமும் கொண்டதாக இருந்தது. அவர் ஆச்சரியமாக திரும்பிப் பார்த்தார்—அவள் அங்கே நின்றாள். சோபியா.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது.

ராமின் நினைவு, அவர் முதன்முதலில் அவளைச் சந்தித்த நாளுக்குத் திரும்பிப் போனது. அது அவளுடைய மாமாவின் கிளினிக்கில் நடந்தது. அவளுடைய மாமா ஒரு புகழ்பெற்ற அறுவை சிகிச்சை நிபுணர். அப்போது ராம் ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். சோபியா, சென்னையிலிருந்து தனது மாமாவைச் சந்திக்க வந்திருந்தாள். அவள் இளம் வயதிலும், ஆர்வமும், உயர்ந்த இலக்குகளும் கொண்டவள்.

அப்போது அவள் தன் BSc படிப்பை முடித்துவிட்டு, மேல்படிப்பு படிக்க விரும்புவதாக கூறியிருந்தாள். ராம் சாதாரணமாக அவளுக்கு அறிவுரை கூறினார்: “உங்களுக்கு விருப்பமிருந்தால், BPharm படித்து, பிறகு மேல்படிப்பு செய்யுங்கள். அதில் நல்ல வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.”

இப்போது, இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவள் முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் உஷ்ணமான சிரிப்புடன் சொன்னாள்:

“இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உங்களை இங்கே பார்க்கும் என்று நினைக்கவே இல்லை. நீங்கள் மிகவும் மாறிவிட்டீர்கள்!”

ராம் மெதுவாக சிரித்தார். “அது உண்மைதான். இப்போது எனக்கு 70 வயது. ஓய்வு பெற்றுவிட்டு, பெங்களூரில் அமைதியாக வாழ்கிறேன்.”

சோபியாவின் கண்கள் பிரகாசித்தன. “நான் உங்கள் அறிவுரையைப் பின்பற்றினேன். MPharm முடித்து, இப்போது அமெரிக்காவில் Merck நிறுவனத்தில் குவாலிட்டி கண்ட்ரோலில் வேலை செய்கிறேன்.”

ராமுக்கு அமைதியான பெருமை தோன்றியது. “அதை கேட்டு எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. நீங்கள் மிகச் சிறப்பாக முன்னேறியுள்ளீர்கள்.”

அவள் தொடர்ந்தாள்: “என் தோழி கல்பனாவின் சகோதரியின் திருமணத்திற்கு Cuddalore வந்திருந்தேன். அதற்குப் பிறகு என் மாமாவையும் பார்க்க இங்கே வந்தேன். அடுத்த வாரம் பெங்களூருக்கு என் இன்னொரு தோழியைச் சந்திக்க வருகிறேன். அதன் பிறகு என் குழந்தைகளுடன் அமெரிக்காவுக்கு திரும்பப் போகிறேன். என் கணவர் Federal Bureau of Investigation-ல் வேலை செய்கிறார்.”

அவள் தனது தொலைபேசி எண்ணை அவரிடம் கொடுத்தாள். “தயவுசெய்து தொடர்பில் இருங்கள். உங்கள் குடும்பத்தினரைச் சந்திக்க வர விரும்புகிறேன்.”

“நிச்சயமாக,” என்று ராம் சிரித்தபடி சொன்னார். “என் மனைவிக்கும் உங்களைச் சந்திக்க மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கும். என் மகள் அட்லாண்டாவில் வசிக்கிறாள்.”

சில நிமிடங்கள் இருவரும் அமைதியாக நின்றனர். எதிர்பாராத இந்தச் சந்திப்பு அவர்களின் மனதில் மகிழ்ச்சியை நிரப்பியது.

“என் ரயில் இன்னும் ஒரு மணிநேரத்தில் புறப்படும்,” என்று சோபியா சொன்னாள். “கவனமாக இருங்கள்.”

“நீங்களும் அப்படியே,” என்று ராம் தனது கார்டை கொடுத்து கூறினார்.

அவர்கள் இருவரும் உஷ்ணமான சிரிப்புடன் பிரிந்தனர். நன்றியுணர்வால் நிறைந்த மனங்களுடன்.

சோபியா அங்கிருந்து நடந்து செல்லும்போது, உள்ளத்தில் ஆழ்ந்த நன்றியை உணர்ந்தாள். இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ராமைச் சந்தித்தது, அவளுடைய வாழ்க்கையை மாற்றிய ஒரு எளிய அறிவுரையை நினைவூட்டியது. இன்றைய தனது வெற்றிக்கு, பல வகைகளில், அந்த நல்ல மனம் கொண்ட மனிதரின் அன்றைய சிந்தனையுள்ள வார்த்தைகளும் ஒரு காரணம் என்று அவள் உணர்ந்தாள்.

— கே. ராகவன்

19-3-26

Small Story 553.

 Small Story 553.

 The Progress of Parameswariah

Parameswariah was a retired school headmaster who settled in his native village near Malavalli. The village had around 2,000 houses, a small school, and a post office. He loved the peaceful atmosphere of his village and decided to spend his retired life there with his wife, Annapoorna, a retired bank manager.

They had two sons who were settled in Boston, USA.

Annapoorna was a passionate writer who often wrote about women’s problems and their safety. Seeing her dedication to writing inspired Parameswariah to start writing stories as well. Within two years, his stories became quite popular. He enjoyed writing while living in the calm and beautiful environment of the village among simple and friendly people.

One thing always stayed in his mind. The village school had around 300 students but lacked proper facilities. Parameswariah dreamed of developing the school up to the 8th standard so that village children could receive better education.

As a teacher, he loved the letter “P.” He often told students that “P” stands for many meaningful words—Progress, Purpose, Perseverance, Prediction, and Possibility. These words inspired him throughout his life.

He decided that if any of his stories were ever made into a film and brought him money, he would use that amount to develop the school.

One day, his prediction came true. A famous film director who loved rural stories read one of Parameswariah’s stories and decided to make a movie based on it. The film became a great hit.

Parameswariah used the money he earned to expand the village school. Since it was a private school, he was able to invest directly in its development. Annapoorna felt proud and happy about her husband’s dream and his commitment to improving the village.

After seeing these developments, their two sons also donated one million rupees to support the school’s improvement.

The entire village was delighted. The school now had better facilities, and many more children could continue their education.

Parameswariah believed that anything is possible when a person works with dedication and genuine interest. With progressive thinking and continued effort, the school was gradually expanded up to the 12th standard.

His retirement mission was finally fulfilled.

Parameswariah, the man who believed in Progress, became a role model for the entire village.

K.Ragavan

18-3-26

Small Story 553.T

 

சிறுகதை 553

பரமேஸ்வரையாவின் முன்னேற்றம்

பரமேஸ்வரையா ஓய்வு பெற்ற பள்ளி தலைமை ஆசிரியர். அவர் மலவள்ளி அருகிலுள்ள தனது சொந்த கிராமத்தில் குடியேறினார். அந்த கிராமத்தில் சுமார் 2000 வீடுகள், ஒரு சிறிய பள்ளி, ஒரு அஞ்சலகம் இருந்தது. அமைதியான சூழலை மிகவும் நேசித்த அவர், தனது மனைவி அன்னபூர்ணாவுடன் ஓய்வு வாழ்க்கையை அங்கே கழிக்க முடிவு செய்தார். அன்னபூர்ணா ஓய்வு பெற்ற வங்கி மேலாளர்.

அவர்களுக்கு இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். அவர்கள் பாஸ்டன் நகரத்தில் குடியேறியிருந்தனர்.

அன்னபூர்ணா ஒரு ஆர்வமுள்ள எழுத்தாளர். பெண்களின் பிரச்சினைகள் மற்றும் அவர்களின் பாதுகாப்பு குறித்து அடிக்கடி எழுதி வந்தார். அவருடைய எழுத்துப் பற்றுதல் பரமேஸ்வரையாவையும் எழுதத் தூண்டியது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் அவரது கதைகள் மிகவும் பிரபலமானவை ஆனது. எளிமையான மற்றும் நட்பு மனப்பான்மை கொண்ட கிராம மக்களுடன் அமைதியான சூழலில் வாழ்ந்தபடி அவர் எழுத்தை ரசித்தார்.

ஆனால் ஒரு விஷயம் எப்போதும் அவரது மனதில் இருந்தது. கிராமப் பள்ளியில் சுமார் 300 மாணவர்கள் இருந்தாலும், தேவையான வசதிகள் இல்லை. அந்த பள்ளியை 8ஆம் வகுப்பு வரை வளர்த்திட வேண்டும் என்பது அவரது கனவு. இதனால் கிராமத்து குழந்தைகள் சிறந்த கல்வி பெற முடியும் என்று அவர் நம்பினார்.

ஒரு ஆசிரியராக, “P” என்ற எழுத்தை அவர் மிகவும் விரும்பினார். “P” என்பது Progress (முன்னேற்றம்), Purpose (நோக்கம்), Perseverance (விடாமுயற்சி), Prediction (முன்கணிப்பு), Possibility (சாத்தியம்) ஆகிய பல அர்த்தமுள்ள சொற்களை குறிக்கிறது என்று அவர் மாணவர்களிடம் அடிக்கடி கூறுவார். இந்த வார்த்தைகள் அவருடைய வாழ்க்கை முழுவதும் அவரை ஊக்குவித்தன.

தன் கதைகளில் ஏதாவது ஒன்று திரைப்படமாக எடுக்கப்பட்டு, அதனால் வருமானம் கிடைத்தால், அந்த பணத்தை பள்ளி மேம்பாட்டிற்காக பயன்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் முடிவு செய்தார்.

ஒரு நாள், அவரது முன்கணிப்பு நனவானது. கிராம வாழ்க்கையை நேசிக்கும் ஒரு பிரபல திரைப்பட இயக்குனர், பரமேஸ்வரையாவின் ஒரு கதையை வாசித்து, அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு படம் எடுக்க முடிவு செய்தார். அந்த திரைப்படம் மிகப்பெரிய வெற்றி பெற்றது.

அதனால் கிடைத்த பணத்தைப் பயன்படுத்தி, பரமேஸ்வரையா கிராமப் பள்ளியை விரிவுபடுத்தினார். அது ஒரு தனியார் பள்ளி என்பதால், நேரடியாக முதலீடு செய்து வளர்ச்சியை ஏற்படுத்த முடிந்தது. தனது கணவரின் கனவும், கிராம முன்னேற்றத்திற்கான அவரின் அர்ப்பணிப்பும் அன்னபூர்ணாவுக்கு பெருமையையும் மகிழ்ச்சியையும் அளித்தது.

இந்த மாற்றங்களைப் பார்த்து, அவர்களின் இரண்டு மகன்களும் பள்ளி வளர்ச்சிக்காக ஒரு மில்லியன் ரூபாய் நன்கொடை அளித்தனர்.

முழு கிராமமும் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கியது. பள்ளியில் சிறந்த வசதிகள் உருவானது. மேலும் பல குழந்தைகள் தங்கள் கல்வியை தொடர்ந்து பயில முடிந்தது.

ஒரு மனிதன் உண்மையான ஆர்வத்துடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் உழைத்தால், எதுவும் சாத்தியம் என்பதை பரமேஸ்வரையா நம்பினார். முன்னேற்றமான சிந்தனையுடனும் தொடர்ந்து முயற்சியுடனும், அந்த பள்ளி மெதுவாக 12ஆம் வகுப்பு வரை வளர்ந்தது.

அவரின் ஓய்வு வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் இறுதியில் நிறைவேறியது.

முன்னேற்றத்தை நம்பிய மனிதர் பரமேஸ்வரையா, அந்த முழு கிராமத்திற்கும் ஒரு முன்மாதிரியாக ஆனார்.

கே. ராகவன்

18-03-2026

Small Story 552.

 Small Story 552.

Different Thought of Politics

Sripathy was a schoolteacher who taught Social Studies and Politics to 9th-standard students. One day, when he started the class, he noticed that Ramu was absent. Ramu was one of the brightest students in the class and had a special interest in Social Studies and politics.

Ramu’s mother was unwell that day, so he had taken leave to take her to the hospital. His father had passed away a few years earlier during the COVID-19 period. Since then, it had been only Ramu and his mother, Visalakshi. She worked as a domestic servant in the house of a well-known lawyer named Muthanna. The lawyer knew about Ramu’s interest in studies and politics and often encouraged him and helped him with his education.

After visiting the doctor, Ramu left his mother at home and hurried to school. By the time he reached, Sripathy was about to finish the class. Ramu had already taken permission from the Headmaster for being late.

He quietly came near the teacher and whispered,

“Sir, I did not want to miss your class, especially the politics lesson.”

Sripathy smiled and nodded. “I know, Ramu. You like my class.”

Ramu replied, “Yes, sir. I like the way you teach politics. You say politics is about serving people without bias and giving importance to education. Many people think politics is only for self-interest, but there were many leaders who sacrificed for the people and built a good name. I want to follow in the footsteps of such leaders in the future. That is why I like your class.”

Sripathy was deeply touched by Ramu’s words. At that moment, he felt that he was looking at a future leader who truly wished to serve the people.

K.Ragavan

17-3-26

Small Story 552.T

 சிறுகதை 552

அரசியலைப் பற்றிய வேறுபட்ட எண்ணம்

ஸ்ரீபதி ஒரு பள்ளி ஆசிரியர். அவர் 9ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு சமூக அறிவியல் மற்றும் அரசியல் பாடங்களை கற்பித்தார். ஒரு நாள் அவர் வகுப்பை தொடங்கியபோது, ராமு வரவில்லை என்பதை கவனித்தார். ராமு அந்த வகுப்பில் மிகவும் புத்திசாலியான மாணவர்களில் ஒருவன். சமூக அறிவியல் மற்றும் அரசியல் பாடங்களில் அவனுக்கு சிறப்பு ஆர்வம் இருந்தது.

அன்று ராமுவின் தாயார் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். அதனால் அவரை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து செல்ல ராமு விடுமுறை எடுத்திருந்தான். அவன் தந்தை சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கோவிட்-19 காலத்தில் மரணமடைந்திருந்தார். அதன் பிறகு ராமுவும் அவன் தாயார் விசாலாக்ஷியும் மட்டும் தான் இருந்தனர்.

விசாலாக்ஷி, முத்தண்ணா என்ற பிரபலமான வழக்கறிஞரின் வீட்டில் வேலைக்காரியாக வேலை செய்தார். ராமுவின் படிப்பிலும் அரசியலிலும் உள்ள ஆர்வத்தை அந்த வழக்கறிஞர் அறிந்திருந்தார். அதனால் அவர் அடிக்கடி ராமுவை ஊக்குவித்து, அவன் கல்விக்கு உதவி செய்து வந்தார்.

மருத்துவரை சந்தித்து வந்த பிறகு, ராமு தன் தாயாரை வீட்டில் விட்டுவிட்டு விரைவாக பள்ளிக்குச் சென்றான். அவன் பள்ளிக்கு வந்தபோது, ஸ்ரீபதி ஆசிரியர் வகுப்பை முடிக்கத் தயாராக இருந்தார். ராமு தாமதமாக வந்ததற்காக ஏற்கனவே தலைமையாசிரியரிடம் அனுமதி பெற்றிருந்தான்.

அவன் அமைதியாக ஆசிரியரின் அருகே வந்து மெதுவாகச் சொன்னான்:

“சார், உங்கள் வகுப்பை — குறிப்பாக அரசியல் பாடத்தை — நான் தவறவிட விரும்பவில்லை.”

ஸ்ரீபதி சிரித்தபடி தலையசைத்தார்.

“எனக்கு தெரியும், ராமு. உனக்கு என் வகுப்பு பிடிக்கும்.”

ராமு பதிலளித்தான்:

“ஆம் சார். நீங்கள் அரசியலை கற்பிக்கும் விதம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். நீங்கள் அரசியல் என்பது எந்த பாரபட்சமும் இல்லாமல் மக்களுக்கு சேவை செய்வது என்றும், கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது என்றும் சொல்லுகிறீர்கள். பலர் அரசியல் என்பது சுயநலத்திற்காக மட்டுமே என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால் மக்களுக்காக தியாகம் செய்து நல்ல பெயர் பெற்ற தலைவர்களும் பலர் இருந்தனர். எதிர்காலத்தில் நான் அப்படிப்பட்ட தலைவர்களின் பாதையில் நடக்க விரும்புகிறேன். அதனால் தான் உங்கள் வகுப்பு எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.”

ராமுவின் வார்த்தைகள் ஸ்ரீபதியை ஆழமாகத் தொடந்தன. அந்த நேரத்தில், மக்களுக்கு உண்மையாக சேவை செய்ய விரும்பும் ஒரு எதிர்காலத் தலைவரை அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்ற உணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டது.

கே. ராகவன்

17-3-26