Small Story 663.T

 சிறுகதை 663:

வாழ்க்கை அழகானது... (பகுதி 8)

காலம் மிக வேகமாகக் கடந்துகொண்டிருந்தது. ராம் மிகவும் பதற்றமாக இருந்தார். விபத்தில் சிக்கியது யார் என்பதை அறிய ராஜின் தொலைபேசி அழைப்புக்காக அவர் ஆவலுடன் காத்திருந்தார்.

பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு ராஜ் அழைத்தார்.

"ராம், அந்தப் பையனின் பெயர் மஞ்சுநாத்."

ராம் அமைதியாக ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்.

"ராஜ், ஒருபுறம் விபத்தில் சிக்கியது பிரசன்னா இல்லை என்பதை அறிந்து நிம்மதியாக இருக்கிறேன். ஆனால் மறுபுறம், வேறொருவர் தனது உயிரை இழந்திருக்கிறார். அதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இழப்பு என்பது இழப்புதான்."

அதற்கு ராஜ் கூறினார்:

"அதுதான் உங்கள் நல்ல மனதையும் மனிதநேயமான பார்வையையும் காட்டுகிறது."

"நன்றி, ராஜ். பிறகு பேசலாம்."

ராம் தனது நாற்காலியில் சாய்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டார். பிரசன்னாவை முதன்முதலில் சந்தித்த அந்த நாளை நினைவுகூர முயன்றார். உண்மையில், மனித மனம் காற்றைவிட வேகமாகப் பயணிக்கக்கூடியது.

ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ராம் தனது நண்பரைச் சந்திக்க பெங்களூரு சென்றிருந்தார். அங்கிருந்து மைசூருக்குப் பேருந்தில் திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது, மைசூர் நெடுஞ்சாலையில் ஒரு சிறுவன் திடீரென சாலையைக் குறுக்கே ஓடினான். பேருந்து ஓட்டுநர் உடனடியாக பிரேக் போட்டதால், அந்தச் சிறுவன் உயிர் தப்பினான்.

பேருந்தில் இருந்த அனைத்து பயணிகளும் அந்தச் சிறுவனைத் திட்டத் தொடங்கினர்.

அப்போது ராம் கூறினார்:

"தயவுசெய்து அமைதியாக இருங்கள். இது ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான சம்பவம். அந்தச் சிறுவனைத் திட்டாதீர்கள்."

பிறகு அவர் அந்தச் சிறுவனிடம் கேட்டார்:

"வாகனங்கள் வருகிறதா என்று பார்க்காமல் ஏன் சாலையைக் கடந்தாய்?"

அந்தச் சிறுவன் கூறிய பதில் ராமை முற்றிலும் அதிர்ச்சியடையச் செய்தது.

(தொடரும்...)

— கே. Ragavan

6-7-26

Small Story 662.

 Small Story 662

Life Is Beautiful – Part 7

After Prasanna left, Ram finished his breakfast and, as usual, switched on the television to watch the morning news. It was one of his daily morning routines.

Suddenly, he received a phone call from Raj. Ram answered the call.

Ram: Hello, this is Ram speaking.

Raj: Good morning, Ram. What happened? I haven't heard from you since the birthday celebration.

Ram: I've been quite busy with work. Tell me, what's the matter?

Raj: A major accident occurred this morning on the Bengaluru highway near Mandya. A college student has reportedly lost his life in the accident.

Ram: A college student? How old was he? Do you know his name?

Raj: He was around 20 to 22 years old, with a dark complexion. That's all I know. Why do you ask?

Ram: A boy I know, Prasanna, traveled to Bengaluru today. Could you please find out whether the one who died was him?

Raj: Sure. I'll make some inquiries and call you back immediately.

With that, Raj ended the call.

Ram walked over to his mother's photograph and stood silently before it. Tears welled up in his eyes.

"Mom... Please bless me. Nothing should happen to Prasanna."

He could no longer control his emotions.

Why is Ram so deeply concerned about Prasanna? What is the connection between them? These questions are sure to stir your curiosity. The answers will be revealed in the upcoming parts.

(To be continued...)

K. Raghavan

5-7-26

Small Story 662.T

 Small Story 662.

வாழ்க்கை அழகானது – பகுதி 7

பிரசன்னா சென்ற பிறகு, ராம் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, வழக்கம்போல் தொலைக்காட்சியில் காலைச் செய்திகளைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். அது அவரது அன்றாட காலை வழக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்தது.

திடீரென்று ராஜிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. ராம் அழைப்பை ஏற்றார்.

ராம்: ஹலோ, ராம் பேசுகிறேன்.

ராஜ்: குட் மார்னிங், ராம். என்னாச்சு? பிறந்தநாள் விழாவுக்குப் பிறகு உன்னிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை.

ராம்: கொஞ்சம் வேலைப்பளு அதிகமாக இருந்தது. சொல்லு, என்ன விஷயம்?

ராஜ்: இன்று காலை மண்டியா அருகே பெங்களூரு நெடுஞ்சாலையில் ஒரு பெரிய விபத்து நடந்திருக்கிறது. அதில் ஒரு கல்லூரி மாணவர் உயிரிழந்திருக்கிறார்.

ராம்: மாணவரா? அவருக்கு எவ்வளவு வயது இருக்கும்? பெயர் தெரியுமா?

ராஜ்: சுமார் 20 முதல் 22 வயது இருக்கும். மாநிறம். அதற்கு மேல் எனக்குத் தெரியவில்லை. ஏன் கேட்கிறாய்?

ராம்: எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பையன், பிரசன்னா, இன்று பெங்களூருக்குப் போயிருந்தான். இறந்தது அவன்தானா என்று தயவுசெய்து விசாரித்துச் சொல்ல முடியுமா?

ராஜ்: சரி, நான் விசாரித்துவிட்டு உனக்கு உடனே போன் செய்கிறேன்.

என்று கூறிவிட்டு ராஜ் அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

ராம் தனது அம்மாவின் புகைப்படத்தின் முன் சென்று நின்றார். கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

"அம்மா... என்னை ஆசீர்வதியுங்கள். பிரசன்னாவுக்கு எதுவும் ஆகக் கூடாது."

அவரால் தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

பிரசன்னாவைப் பற்றி ராம் ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுகிறார்? அவருக்கும் பிரசன்னாவுக்கும் என்ன தொடர்பு? இந்தக் கேள்விகள் உங்கள் மனதில் ஆவலை ஏற்படுத்தும். அதன் விடை அடுத்த பகுதிகளில் வெளிப்படும்.

(தொடரும்...)

கே. ராகவன்

5-7-26

Small Story 661.

 Small Story661

Life is Beautiful – Part 6

After Murthy left, Ram went as usual to the bakery to buy his morning bread. The bakery owner, Aachar, greeted him.

Aachar: “Good morning, sir. Prasanna came here five minutes ago. He asked whether you were at home.”

Ram: “Oh no! I completely forgot that Prasanna was coming today. I must go home immediately.”

Ram quickly bought the bread and rushed home. Prasanna was waiting there for him.

Ram: “Good morning, Prasanna. Have you been waiting long?”

Prasanna: “No, sir. I just arrived.”

Ram: “Come inside. How are your studies going?”

Prasanna: “They are going well, sir. How is your health?”

Ram: “My health is very good. Come, have breakfast with me.”

Prasanna: “No, sir. I must leave now.”

Ram: “Alright. How much do you need for this month’s college fees?”

Prasanna: “I need ₹2,000 this time, sir. I also have to pay the hostel fees.”

Ram wrote a cheque for that amount and gave it to Prasanna.

“See you,” he said.

Ram: “Alright. Go safely. Take care of your health.”

(To be continued...)

– K. Ragavan

4-7-26

Smsll Story 661.

 

Small Story661.

 வாழ்க்கை அழகானது – பகுதி 6

மூர்த்தி சென்ற பிறகு, ராம் வழக்கம்போல் தனது காலை உணவிற்காக ரொட்டியை வாங்க பேக்கரிக்குச் சென்றார். அந்தப் பேக்கரியின் உரிமையாளர் ஆச்சார் அவரைப் பார்த்து வணக்கம் கூறினார்.

ஆச்சார்: "வணக்கம் சார். பிரசன்னா ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு இங்கே வந்தார். நீங்கள் வீட்டில் இருக்கிறீர்களா என்று கேட்டார்."

ராம்: "ஐயோ! இன்று பிரசன்னா வருவதை நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன். உடனே வீட்டிற்குப் போக வேண்டும்."

ரொட்டியை வாங்கிக்கொண்டு ராம் விரைவாக வீட்டை அடைந்தார். அங்கு பிரசன்னா அவருக்காகக் காத்திருந்தார்.

ராம்: "வணக்கம் பிரசன்னா. நீண்ட நேரமாகக் காத்திருக்கிறாயா?"

பிரசன்னா: "இல்லை சார். நானும் இப்போதுதான் வந்தேன்."

ராம்: "உள்ளே வா. படிப்பு எப்படி இருக்கிறது?"

பிரசன்னா: "நன்றாக இருக்கிறது சார். உங்கள் உடல்நலம் எப்படி இருக்கிறது?"

ராம்: "என் உடல்நலம் மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது. வா, என்னுடன் காலை உணவு சாப்பிடு."

பிரசன்னா: "வேண்டாம் சார். நான் இப்போது கிளம்ப வேண்டும்."

ராம்: "சரி. இந்த மாதம் கல்லூரிக் கட்டணத்திற்கு எவ்வளவு வேண்டும்?"

பிரசன்னா: "இந்த முறை ₹2,000 வேண்டும் சார். விடுதிக் கட்டணத்தையும் சேர்த்துக் கட்ட வேண்டும்."

ராம் அந்தத் தொகைக்கு ஒரு காசோலையை எழுதி பிரசன்னாவிடம் கொடுத்தார்.S சந்திக்கிறேன்."

ராம்: "சரி. பத்திரமாகப் போ. உடல்நலத்தை கவனித்துக்கொள்."

(தொடரும்...)

4-7-26

– கே. ராகவன்

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 3 July 26,

Trains will enhance connectivity

I write in reference to the article Etihad Rail: How landmark passenger service will transform UAE travel (June 29): over the decades, the UAE has witnessed remarkable transformation across every sector, and the recent launch of Etihad Rail's passenger service connecting Fujairah and Abu Dhabi is another milestone worthy of appreciation. This landmark project reflects the vision, foresight and long-term planning of the UAE's leadership. By providing a fast, safe and sustainable mode of transport, it will enhance connectivity, support economic growth, promote tourism and improve the quality of life for residents and visitors alike. Kudos to the UAE and Etihad Rail. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 660 .

 Small Story 660

Life Is Beautiful – Part 5

The next morning, during his usual walk, Ram met Moorthy.

Ram: Good morning! How are you?

Moorthy: I'm doing well. How was the birthday celebration?

Ram: It was wonderful. More than the celebration itself, Raj and I spent a long time talking about many different things. That conversation brought me even greater joy.

Moorthy: I know. You are someone who enjoys meeting people and sharing in their joys and sorrows. Ever since the day we met, I've truly admired that quality in you.

Ram: I learned that habit from my father. Unfortunately, I lost him when I was just twenty years old.

Moorthy: There's something else I really like about you. You have an immense love for nature. In your eyes, everyone is good and beautiful.

Ram: When we begin to see the goodness and beauty in everyone, love and compassion naturally blossom in our hearts.

Moorthy: That's absolutely true. Our attitude determines the quality of our life.

Ram: Sri Ramanuja taught that we should treat everyone equally. And the great Swami Vivekananda said:

"If you think you are happy, you will be happy. If you think you are not happy, that is exactly how you will remain."

What a profound philosophy of life!

Moorthy: Yes, that's true. Well, it's time for me to leave for the office. See you later.

(To be continued...)

— K. Ragavan

3-7-26