Small Story 671.

 Small Story 671.

வாழ்க்கை அழகானது – 16

ராம், தான் மெர்காராவில் விட்டுவந்த பழைய நினைவுகளுக்குள் மீண்டும் மூழ்கினான்.

வசந்தியைச் சந்தித்த பிறகு, சில வாரங்கள் கழித்து மைசூரில் தனது நண்பரின் திருமணத்தில் ராம் மீண்டும் அவளைச் சந்தித்தான். மணப்பெண் ஷீலா வசந்தியின் நெருங்கிய தோழி என்பதால், அவளும் அந்தத் திருமணத்திற்கு வந்திருந்தாள்.

திருமண மண்டபத்தின் பிரதான நுழைவாயிலில் நின்று, வந்தவர்களை அன்புடன் வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தாள் வசந்தி. அப்போது ராம் உள்ளே நுழைந்ததும், மகிழ்ச்சியில் குரல் உயர்த்தி,

"ஹலோ, ராம்! என்ன ஒரு இனிய ஆச்சரியம்! உங்களை இங்கே பார்க்கிறேனே! கூர்கில் சந்தித்த பிறகு, இப்போது மீண்டும் பார்க்கிறோம்!" என்றாள்.

ராம் புன்னகையுடன்,

"எனக்கும் இது ஒரு இனிய ஆச்சரியம்தான், வசந்தி," என்றான்.

அன்று வசந்தி பச்சை நிறப் புடவையில் மிகவும் அழகாகவும், அவளுடைய இனிய புன்னகையுடன் அனைவரையும் கவர்ந்தவளாகவும் தோன்றினாள்.

ராம் கேட்டான்:

"மணமகன் என்னுடைய நெருங்கிய நண்பன். நீங்கள் எப்படி இந்தத் திருமணத்திற்கு வந்தீர்கள்?"

வசந்தி பதிலளித்தாள்:

"மணப்பெண் ஷீலா என் தோழி."

அதைக் கேட்ட ராம் சிரித்தபடி,

"இன்றும் ஒரு வியப்பான ஒற்றுமை. நீங்கள் பச்சை நிறப் புடவை அணிந்திருக்கிறீர்கள். நானும் இளம் பச்சை நிறச் சட்டை அணிந்திருக்கிறேன்," என்றான்.

வசந்தி புன்னகைத்தாள். அவளுடைய புன்னகை, நூறு முத்துக்கள் ஒன்றாக ஒளிர்வதைப் போல மிளிர்ந்தது.

"ஆமாம், ராம். அதையும் நானும் கவனித்தேன். வாருங்கள், காலை உணவு சாப்பிடலாம்," என்றாள்.

அவள் ராமை உணவுக் கூடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றாள். சமையல்காரரிடம் நேரடியாகச் சொல்லி, ராமுக்குச் சிறப்பாக உணவு பரிமாறச் செய்தாள்.

இருவரும் தங்களுக்குப் பிடித்த இனிப்பான கேசரியை சுவைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

வசந்தியின் மனம் அளவற்ற மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது. ஏனெனில், தனது மனதைக் கவர்ந்த ராமை இவ்வளவு விரைவில் மீண்டும் சந்திப்பேன் என்று அவள் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

ராமின் மனநிலையும் அதேபோலத்தான் இருந்தது.

வசந்தி கேட்டாள்:

"நீங்கள் இன்னும் எவ்வளவு நாள் இங்கே இருப்பீர்கள்?"

ராம் பதிலளித்தான்:

"இன்று மாலை பெங்களூருக்குத் திரும்பப் போகிறேன்."

வசந்தி மெதுவாகச் சொன்னாள்:

"நாளை ஞாயிற்றுக்கிழமைதானே! இன்னும் ஒரு நாள் மைசூரிலேயே தங்கலாமே?"

அந்த யோசனை ராமுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

(தொடரும்...)

14-7-26

Small Story 670

 Small Story 670

Life is Beautiful – 15

After having tea and feeling refreshed for a few minutes, Ram and Moorthy resumed their journey toward Mysuru. The weather was pleasant and cool. Moorthy drove the car at a speed of 80 kilometers per hour. Around 9:00 p.m., they reached Mysuru.

Moorthy said warmly, “Ram, please have dinner with me before you leave.”

Ram replied, “Thank you. I usually eat only bread or chapati. Today, I'll have some bread with my little friend, Tommy.”

Moorthy smiled and said, “Alright, that's good. Good night,” and bid him farewell.

As soon as Ram opened the front door of his house, Tommy joyfully jumped around, wagging his tail excitedly to welcome him home.

Gently patting Tommy, Ram said, “How are you, my friend? It's time for your dinner.”

He opened the refrigerator and took out a few pieces of bread for Tommy.

Then, after washing his hands and feet, Ram also ate a few pieces of  bread. Afterwards, he closed the front door, sat down in his chair, and began reading the day's newspaper.

When he finished reading the newspaper, he closed his eyes and once again let his mind drift back into the journey of old memories that had been interrupted a few hours earlier.

His lips softly murmured:

“Vasanthi... Vasanthi... where are you?”

(To be continued...)

13-7-26

Kudos to Ramnath.

 We are amazed to know that our good friend Ramnath has rendered more than 1,000 songs in his own unique whistling style. This is not only admirable but also a matter of great pride for our prestigious group of talented former Medical Representatives.

Rendering over 1,000 songs through whistling is truly a remarkable and unique achievement. It has given Ramnath a distinct identity and earned him well-deserved appreciation.

Kudos to him on this exceptional milestone! Wishing him many more thousands of beautiful whistle renditions in the years to come.

With Warm regards,

K.Ragavan

GoodMeeting.

 The "We the Leaders" conference held in Pollachi on 12 July, led by Annamalai, witnessed an impressive gathering of participants, including a large number of educated professionals, students, and members of various institutions.

What stood out was the complete absence of unnecessary publicity—no banners, cut-outs, or extravagant displays. The event reflected simplicity, discipline, and a clear sense of purpose.

People from all age groups participated voluntarily, demonstrating their commitment to the cause. The primary focus of the conference was the need to eliminate alcohol and other toxic substances that are destroying individuals, families, and society.

It was also announced that this conference will be organized every year in July to strengthen public awareness and continue the campaign against alcohol and other harmful substances.

Wishing Annamalai all the very best in this noble mission. May this movement inspire more people to work towards a healthier, addiction-free, and stronger society.

With Warm regards,

K.Ragavan

Good Meeting.

12 ஜூலை அன்று பொள்ளாச்சியில் திரு. அண்ணாமலை அவர்களின் தலைமையில் நடைபெற்ற "We the Leaders" மாநாடு மிகுந்த எழுச்சியுடனும் சிறப்புடனும் நடைபெற்றது. கல்வியறிவு மிக்க தொழில்முறை நிபுணர்கள், மாணவர்கள் மற்றும் பல்வேறு அமைப்புகளைச் சேர்ந்த ஏராளமானோர் இதில் பங்கேற்றனர்.

இந்த மாநாட்டின் மிக முக்கியமான சிறப்பம்சம் தேவையற்ற விளம்பரங்கள் எதுவும் இல்லாததுதான். பேனர்கள், கட்-அவுட்கள் அல்லது ஆடம்பரமான அலங்காரங்கள் எதுவும் இன்றி, எளிமை, ஒழுக்கம் மற்றும் தெளிவான நோக்கத்துடன் நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது.

அனைத்து வயதினரும் தன்னார்வத்துடன் கலந்து கொண்டு, இந்த உயரிய நோக்கத்தின் மீது தங்களுடைய அர்ப்பணிப்பை வெளிப்படுத்தினர். தனிநபர்கள், குடும்பங்கள் மற்றும் சமூகத்தை சீரழித்து வரும் மதுபானம் மற்றும் பிற போதைப்பொருட்களை முற்றிலுமாக ஒழிக்க வேண்டிய அவசியமே இந்த மாநாட்டின் பிரதான நோக்கமாக இருந்தது.

மேலும், இந்த மாநாட்டை ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜூலை மாதத்தில் தொடர்ந்து நடத்தி, மதுபானம் மற்றும் பிற தீங்கு விளைவிக்கும் போதைப்பொருட்களுக்கு எதிரான விழிப்புணர்வை மேலும் வலுப்படுத்தும் இயக்கமாக முன்னெடுக்கப்படும் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது.

இந்த உயரிய பணியில் ஈடுபட்டுள்ள திரு. அண்ணாமலை அவர்களுக்கு எனது மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். இந்த இயக்கம் மேலும் பலரை ஊக்குவித்து, ஆரோக்கியமான, போதைப்பழக்கமற்ற மற்றும் வலிமையான சமூகத்தை உருவாக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன் வாழ்த்துகிறேன்.

அன்புடன்,

கே. ராகவன்

Small Story 670T

 Small Story 670

.வாழ்க்கை அழகானது – 15

தேநீர் அருந்தி, சில நிமிடங்கள் புத்துணர்ச்சி அடைந்த பிறகு, ராமும் மூர்த்தியும் மீண்டும் மைசூரை நோக்கி தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர். வானிலை மிகவும் இதமாகவும் குளிர்ச்சியாகவும் இருந்தது. மூர்த்தி மணிக்கு 80 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் காரை ஓட்டினார். இரவு 9 மணியளவில் அவர்கள் மைசூரை அடைந்தனர்.

மூர்த்தி, “ராம், என்னுடன் இரவு உணவு சாப்பிட்டு விட்டு செல்லுங்கள்,” என்று அன்புடன் கேட்டார்.

ராம், “நன்றி. நான் வழக்கமாக ரொட்டியோ அல்லது சப்பாத்தியோ தான் சாப்பிடுவேன். இன்று என் சிறிய நண்பன் டாமியுடன் சேர்ந்து ரொட்டி சாப்பிடுகிறேன்,” என்றார்.

மூர்த்தி, “சரி, நல்லது. இனிய இரவு வணக்கம்,” என்று கூறி விடைபெற்றார்.

ராம் வீட்டின் கதவைத் திறந்தவுடன், டாமி மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்து, வாலை ஆட்டிக்கொண்டு அவரை வரவேற்றது.

ராம் டாமியை அன்பாகத் தடவியபடி, “எப்படி இருக்கிறாய் என் நண்பா? உன் இரவு உணவு சாப்பிடும் நேரம் வந்துவிட்டது,” என்றார்.

அவர் குளிர்சாதனப் பெட்டியைத் திறந்து, டாமிக்காக சில ரொட்டித் துண்டுகளை எடுத்தார்.

பிறகு கைகால் கழுவிக்கொண்டு, ராமும் சில ரொட்டித் துண்டுகளைச் சாப்பிட்டார். அதன் பின் வீட்டின் கதவை மூடிவிட்டு, தனது நாற்காலியில் அமர்ந்து அன்றைய நாளிதழைப் படிக்கத் தொடங்கினார்.

செய்தித்தாளைப் படித்து முடித்ததும், கண்களை மூடி, சில மணி நேரத்திற்கு முன் இடைநிறுத்தப்பட்ட தனது பழைய நினைவுகளின் பின்னோக்கிப் பயணத்தை மீண்டும் மனதில் ஓட்டத் தொடங்கினார்.

அவரது உதடுகள் மெதுவாக முணுமுணுத்தன:

“வசந்தி... வசந்தி... நீ எங்கே இருக்கிறாய்?”

(தொடரும்...)

13-7-26

.

Tribute 936.

 Tribute to Srinivasan (Alias Ravi 936)

I had the privilege of knowing Srinivasan, affectionately known as Ravi, for more than five and a half decades. I first knew him as a young student who was deeply attached to my mother, just as his father was. He was not only my affectionate cousin but also a true friend.

A few days ago, I received the shocking and heartbreaking news of his passing. His demise is a great loss not only to me but to our entire family. Every member of our family remembers him for his ever-smiling face, warm hospitality, and friendly nature. He touched the lives of everyone who knew him with his kindness and affection.

This is an irreparable loss for his beloved wife, son, and daughter. I pray to my Acharyan to bless them with strength, courage, and peace to withstand this profound grief and to give them the resilience to carry on.

I will always cherish Ravi's smiling face, gentle nature, and the warmth of his hospitality. His memories will remain forever in our hearts.

K.Ragavan