Small Story 769.

 Small Story 769

 A Heart of Gold

Suganthi packed her luggage and waited for her longtime domestic help, Ramayee, to arrive. She was preparing to move to Shimoga to settle down with her only daughter and her family.

Suganthi had lived in Bengaluru for twenty years and had served in a bank with dedication. Following her husband's sudden accidental death the previous year, she had decided to take voluntary retirement and spend the rest of her life with her daughter.

Her daughter’s husband was a leading doctor in Shimoga, and they had a son studying in the twelfth grade.

Ramayee had worked for Suganthi for twenty years. She was a loyal, honest, and hardworking woman who had become much more than a domestic helper to the family.

Just then, Ramayee entered the house and greeted her employer.

“Sorry, Madam, I am a little late because of the traffic,” she said.

“No problem, Ramayee. My cab will arrive in ten minutes. I am leaving for Shimoga today to settle down with my daughter. You must take care of yourself and your daughter. Please call me whenever you need anything or feel like talking to me,” Suganthi said affectionately.

She then handed Ramayee a large envelope and a box full of sweets.

“Madam, what is this?” Ramayee asked, looking surprised.

“Open the envelope, count the money, and keep it safely. Use it wisely,” Suganthi replied with a warm smile.

Ramayee opened the envelope and began counting the money. To her astonishment, she discovered that it contained one lakh rupees.

Her eyes filled with tears.

“Madam, this is one lakh rupees! You already lent me fifty thousand rupees some time ago, and that amount is still outstanding. I never expected you to leave Bengaluru so soon. Otherwise, I would have repaid the remaining amount in ten months, as promised. How can I accept so much money from you?” she asked emotionally.

Suganthi gently held Ramayee's hands and said, “Ramayee, I know you are an honest and loyal person. You have served me faithfully for twenty years, and I have always trusted you. The fifty thousand rupees you borrowed from me need not be repaid. I am giving you this money as a bonus and a token of my appreciation for your sincere service.”

Ramayee could hardly believe what she was hearing.

“Madam, I don't know how to thank you. You have always treated me with kindness and respect. I will never forget your generosity,” she said, wiping away her tears.

Suganthi smiled and continued, “Please use this money carefully. Give your daughter a good education and help her build a better future. Education is the greatest gift you can give a child. And remember, whenever you need help, don't hesitate to call me. Even though I am moving to Shimoga, our relationship will always remain the same.”

Just then, the cab arrived at the entrance.

“My cab is here, Ramayee. I must leave now. Take care of yourself and your daughter. Goodbye, and keep in touch,” Suganthi said as she picked up her handbag.

Ramayee stood at the doorway, holding the envelope close to her heart. Tears rolled down her cheeks as she watched her employer leave.

In a trembling voice, she whispered to herself, “Suganthi Madam is truly a great woman. Not everyone remembers the loyalty and service of a person who has worked for them. She has given me not just money, but also dignity, affection, and hope for my daughter's future.”

As the cab disappeared from sight, Ramayee silently prayed for Suganthi's happiness and well-being.

K.Ragavan

20-10-26

Small Story 769.T

 சிறுகதை 769

தங்கமான இதயம்

சுகந்தி தனது பயணப் பெட்டிகளைத் தயாராக வைத்துவிட்டு, இருபது ஆண்டுகளாகத் தனக்கு உதவியாக இருந்த வீட்டு வேலைக்காரர் ராமாயி வருவதற்காகக் காத்திருந்தார். அவர் தனது ஒரே மகளுடனும் குடும்பத்தினருடனும் ஷிமோகாவில் குடியேறுவதற்குத் திட்டமிட்டிருந்தார்.

சுகந்தி பெங்களூருவில் இருபது ஆண்டுகளாக வசித்து வந்தார். வங்கியில் அர்ப்பணிப்புடன் பணியாற்றிய அவர், கடந்த ஆண்டு தனது கணவர் திடீரென விபத்தில் உயிரிழந்ததைத் தொடர்ந்து, விருப்ப ஓய்வு பெற்றார். அதன் பிறகு, தனது எஞ்சிய வாழ்க்கையை மகளுடனும் குடும்பத்தினருடனும் கழிக்க முடிவு செய்தார்.

சுகந்தியின் மகளின் கணவர் ஷிமோகாவில் புகழ்பெற்ற மருத்துவராகப் பணியாற்றி வந்தார். அவர்களுடைய மகன் பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தான்.

ராமாயி கடந்த இருபது ஆண்டுகளாகச் சுகந்தியின் வீட்டில் வேலை செய்து வந்தார். அவர் மிகவும் நேர்மையானவராகவும், விசுவாசமுள்ளவராகவும், கடின உழைப்பாளியாகவும் இருந்தார். காலப்போக்கில், அவர் ஒரு வீட்டு வேலைக்காரர் என்ற நிலையைத் தாண்டி, அந்தக் குடும்பத்தில் ஒருவரைப் போலவே மாறிவிட்டார்.

அப்போது ராமாயி வீட்டிற்குள் வந்து சுகந்தியை வணங்கினார்.

“மன்னிக்க வேண்டும், அம்மா. போக்குவரத்து நெரிசல் காரணமாகச் சிறிது தாமதமாகிவிட்டது,” என்றார் ராமாயி.

“பரவாயில்லை, ராமாயி. இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் எனது வாடகைக் கார் வந்துவிடும். இன்று நான் ஷிமோகாவுக்குச் சென்று மகளுடன் குடியேறப் போகிறேன். நீயும் உன் மகளும் உங்களை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். உனக்கு எப்போது ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டாலும், அல்லது என்னிடம் பேச வேண்டும் என்று தோன்றினாலும், தயங்காமல் என்னைத் தொலைபேசியில் அழைக்கலாம்,” என்று அன்புடன் கூறினார் சுகந்தி.

பின்னர், ஒரு பெரிய உறையையும் இனிப்புகள் நிறைந்த பெட்டி ஒன்றையும் ராமாயியிடம் கொடுத்தார்.

“அம்மா, இது என்ன?” என்று வியப்புடன் கேட்டார் ராமாயி.

“இந்த உறையைத் திறந்து பணத்தை எண்ணிப் பார். பிறகு பத்திரமாக வைத்துக்கொள். பணத்தைப் புத்திசாலித்தனமாகச் செலவு செய்,” என்று புன்னகையுடன் கூறினார் சுகந்தி.

ராமாயி உறையைத் திறந்து பணத்தை எண்ணத் தொடங்கினார். அதில் ஒரு லட்சம் ரூபாய் இருப்பதைக் கண்டதும் அவர் அதிர்ச்சியடைந்தார். அவரது கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

“அம்மா, இது ஒரு லட்சம் ரூபாய்! ஏற்கெனவே நீங்கள் எனக்கு ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் கடனாகக் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். அந்தப் பணத்தையே இன்னும் நான் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை. நீங்கள் இவ்வளவு விரைவாகப் பெங்களூருவை விட்டுச் செல்வீர்கள் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. இல்லையென்றால், நான் வாக்குறுதி அளித்தபடி, மீதமுள்ள கடனைப் பத்து மாதங்களில் திருப்பிக் கொடுத்திருப்பேன். இவ்வளவு பெரிய தொகையை நான் எப்படி உங்களிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்வது?” என்று உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கேட்டார்.

சுகந்தி மெதுவாக ராமாயியின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு கூறினார்:

“ராமாயி, உன்னுடைய நேர்மையும் விசுவாசமும் எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். இருபது ஆண்டுகளாக நீ எனக்கு உண்மையாகவும் நம்பிக்கையுடனும் பணியாற்றியிருக்கிறாய். உன் மீது எனக்கு எப்போதும் மிகுந்த நம்பிக்கை உண்டு. நீ ஏற்கெனவே கடனாக வாங்கிய ஐம்பதாயிரம் ரூபாயைத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்தக் கடனை நான் தள்ளுபடி செய்கிறேன். அதுமட்டுமல்ல, இப்போது உனக்குக் கொடுக்கும் பணம் உன்னுடைய இருபது ஆண்டுகால நேர்மையான சேவைக்கும் உழைப்புக்கும் நான் வழங்கும் அன்பளிப்பு. இது உன் உழைப்பைப் பாராட்டி நான் கொடுக்கும் சிறப்புப் பரிசு,” என்றார்.

சுகந்தி கூறியதைக் கேட்ட ராமாயியால் தனது காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை.

“அம்மா, உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. நீங்கள் எப்போதும் என்னை அன்புடனும் மரியாதையுடனும் நடத்தியிருக்கிறீர்கள். உங்களுடைய இந்தப் பெருந்தன்மையை நான் என் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்,” என்று கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே கூறினார்.

சுகந்தி புன்னகைத்தபடி தொடர்ந்து பேசினார்.

“இந்தப் பணத்தை மிகவும் கவனமாகச் செலவு செய். உன் மகளுக்கு நல்ல கல்வியைக் கொடுத்து, அவளுடைய எதிர்காலம் சிறப்பாக அமைய உதவி செய். ஒரு குழந்தைக்குப் பெற்றோர் அளிக்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த பரிசு கல்விதான். இதையும் நினைவில் வைத்துக்கொள். உனக்கு எப்போது உதவி தேவைப்பட்டாலும் என்னை அழைக்கத் தயங்காதே. நான் ஷிமோகாவுக்குச் சென்றாலும், நம்முடைய உறவு என்றும் மாறாது,” என்றார்.

அப்போது வாடகைக் கார் வீட்டின் வாசலுக்கு வந்து சேர்ந்தது.

“ராமாயி, கார் வந்துவிட்டது. நான் இப்போது புறப்பட வேண்டும். உன்னையும் உன் மகளையும் நன்றாகப் பார்த்துக்கொள். வருகிறேன். அடிக்கடி தொடர்பில் இரு,” என்று கூறிய சுகந்தி, தனது கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டார்.

ராமாயி அந்தப் பண உறையைத் தனது நெஞ்சோடு அணைத்தபடி வாசலில் நின்றார். தனது முதலாளி புறப்பட்டுச் செல்வதைப் பார்த்த அவரது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

நடுக்கத்துடன் கூடிய குரலில் அவர் தனக்குத்தானே கூறிக்கொண்டார்:

“சுகந்தி அம்மா உண்மையிலேயே ஒரு மகத்தான பெண்மணி! தங்களிடம் பல ஆண்டுகளாக உழைத்த ஒருவரின் விசுவாசத்தையும் சேவையையும் நினைவில் வைத்து மதிப்பவர்கள் எல்லோரும் அல்ல. அவர் எனக்குப் பணத்தை மட்டும் கொடுக்கவில்லை. என் சுயமரியாதையையும், அன்பையும், என் மகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையையும் அளித்திருக்கிறார்.”

கார் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்ததும், ராமாயி சுகந்தியின் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கைக்காகவும், அவர் நல்ல உடல்நலத்துடன் வாழ வேண்டும் என்பதற்காகவும் மனதாரப் பிரார்த்தனை செய்தார்.

கே. ராகவன்

20-10'26

Small Story 768.

 Small Story 768

 The Memory King

Basavaraj arrived at Bengaluru City Railway Station to receive his old colleague and close friend, Nagaraj, who was coming from Davanagere. Both had worked together at Bangalore Cooperative Bank for thirty years before retiring and settling in different places. Nagaraj’s son had settled in the United Kingdom, while Basavaraj’s daughter was living in Dubai.

As soon as Nagaraj spotted Basavaraj at the station, he walked towards him with a broad smile. The two old friends embraced warmly, delighted to meet again after seven long years. After exchanging a few pleasantries, they collected Nagaraj’s luggage and walked towards the car park.

Once they were seated in the car and on their way, Basavaraj turned to his friend and asked curiously, “Nagaraj, what is the main purpose of your visit? In your message, you simply asked me to come to the railway station to receive you. You didn’t mention anything else.”

Nagaraj smiled mischievously. “Yes, my friend! I wanted to surprise you. My nephew is joining OO1 Academy in Mysore as an investigation officer tomorrow. My sister lives in J.P. Nagar, Bengaluru, since my brother-in-law retired and settled there after completing his service in Hassan.”

“Oh, J.P. Nagar! That’s wonderful! I live there too,” Basavaraj exclaimed.

Nagaraj was pleasantly surprised. He leaned towards his friend and whispered, “I don’t know exactly where my sister lives. After meeting you, I was planning to call her and surprise her by telling her that I had arrived in Bengaluru.”

By then, Basavaraj had reached his apartment, a well-maintained residential complex equipped with modern facilities. He and his wife, Lakshmi, had settled there after his retirement.

Lakshmi welcomed Nagaraj warmly and invited him to have lunch. She had prepared a delicious meal followed by some special sweets. To Nagaraj’s surprise, the sweets were made without milk or milk-based ingredients.

After lunch, Nagaraj thanked Lakshmi for taking the trouble to prepare sweets that suited his preference.

Lakshmi smiled and replied, “My husband told me that you don’t like sweets containing milk. So, I prepared Mysore pak especially for you.”

Nagaraj turned towards Basavaraj with astonishment.

“Hey, Basavaraj! How on earth did you remember that? It has been more than seven years since we last discussed our food preferences!”

Basavaraj smiled and whispered, “My friend, I remember it from our farewell day at the bank. I had noticed your preference even then.”

Nagaraj shook his head in admiration.

“Unbelievable! Even after all these years, you still remember such a small detail about me. Hats off to you, my dear friend! You truly deserve to be called the *Memory King*.”

Lakshmi, who had been listening to their conversation, joined in with a smile.

“In our family, he is already famous by that name. Whenever we discuss something that happened years ago, he remembers even the smallest details. We always call him our Memory King!”

Nagaraj laughed and nodded in agreement.

“You are absolutely right sister Lakshmi. Remembering old events, conversations and even the little preferences of friends is a rare gift. Many people forget such things as time passes, but our dear Basavaraj remembers them as though they happened yesterday.

“I am fortunate to have a friend like him. Our friendship has lasted for decades, and today he has proved once again that true friendship is not just about being together; it is also about remembering the little things that make each person special.”

Basavaraj smiled modestly, happy that his old friend was pleased. For him, remembering such details was not a special achievement but simply a natural expression of his affection and care for the people he valued.

That afternoon, as the two old colleagues continued sharing memories of their thirty years at the bank, their laughter filled the room. The years of separation seemed to disappear, and their friendship felt as fresh as ever.

K.Ragavan

19-10-26

Small Story 768.T

 சிறுகதை 768

 நினைவுகளின் மன்னன்

கே. ராகவன்

பெங்களூரு நகர ரயில் நிலையத்திற்கு, தன்னுடைய பழைய சக ஊழியரும் நெருங்கிய நண்பருமான நாகராஜை வரவேற்பதற்காக பசவராஜ் வந்திருந்தார். நாகராஜ் தாவணகெரே நகரிலிருந்து வந்துகொண்டிருந்தார். இருவரும் பெங்களூரு கூட்டுறவு வங்கியில் முப்பது ஆண்டுகள் ஒன்றாகப் பணியாற்றியவர்கள். பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற பிறகு, இருவரும் வெவ்வேறு இடங்களில் குடியேறியிருந்தனர். நாகராஜின் மகன் ஐக்கிய இராச்சியத்தில் குடியேறியிருந்தான். பசவராஜின் மகள் துபாயில் வசித்து வந்தாள்.

ரயில் நிலையத்தில் பசவராஜைப் பார்த்ததும், நாகராஜ் முகம் முழுவதும் மகிழ்ச்சி பொங்க அவரை நோக்கி விரைந்து வந்தார். ஏழு நீண்ட ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சந்தித்துக்கொண்ட இரு பழைய நண்பர்களும் ஒருவரையொருவர் அன்புடன் தழுவிக்கொண்டனர். சிறிது நேரம் நலம் விசாரித்துக்கொண்ட பிறகு, நாகராஜின் பயணப் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு இருவரும் வாகன நிறுத்துமிடத்தை நோக்கி நடந்தனர்.

காரில் ஏறி பயணத்தைத் தொடங்கியதும், பசவராஜ் தனது நண்பரைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

“நாகராஜ், உன்னுடைய இந்தப் பயணத்தின் முக்கியமான நோக்கம் என்ன? நீ அனுப்பிய செய்தியில், ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து என்னை அழைத்துச் செல்லுமாறு மட்டும்தான் கூறியிருந்தாய். வேறு எந்த விவரத்தையும் தெரிவிக்கவில்லையே!”

நாகராஜ் குறும்புத்தனமாகப் புன்னகைத்தார்.

“ஆமாம், நண்பா! உனக்கு ஒரு ஆச்சரியம் கொடுக்க வேண்டும் என்றுதான் அப்படிச் செய்தேன். என்னுடைய சகோதரியின் மகன் நாளை மைசூரில் உள்ள OO1 அகாடமியில் புலனாய்வு அதிகாரியாகப் பணியில் சேர இருக்கிறான். என்னுடைய மைத்துனர் ஹாசனில் தனது பணியை முடித்து ஓய்வுபெற்ற பிறகு, என் சகோதரி பெங்களூரு ஜே.பி. நகரில் குடியேறிவிட்டாள்.”

“அடடா! ஜே.பி. நகரா? அது மிகவும் மகிழ்ச்சியான செய்தி! நானும் அங்கேதான் வசிக்கிறேன்!” என்று உற்சாகத்துடன் கூறினார் பசவராஜ்.

இதைக் கேட்ட நாகராஜ் ஆச்சரியமடைந்தார். அவர் தனது நண்பருக்கு அருகில் சாய்ந்து, மெதுவாகக் கூறினார்.

“என் சகோதரி அங்கே சரியாக எந்த இடத்தில் வசிக்கிறாள் என்பது எனக்குத் தெரியாது. உன்னைச் சந்தித்த பிறகு, அவளுக்குத் தொலைபேசியில் அழைத்து, நான் பெங்களூருவுக்கு வந்துவிட்டதைச் சொல்லி அவளுக்கு ஓர் இன்ப அதிர்ச்சி கொடுக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன்.”

அதற்குள் பசவராஜ் தனது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பை அடைந்துவிட்டார். நவீன வசதிகளுடன் நன்கு பராமரிக்கப்பட்ட அந்தக் குடியிருப்பில், ஓய்வுபெற்ற பிறகு பசவராஜும் அவரது மனைவி லட்சுமியும் வசித்து வந்தனர்.

லட்சுமி நாகராஜை அன்புடன் வரவேற்று மதிய உணவு சாப்பிட அழைத்தார். அவர் சுவையான உணவைத் தயாரித்திருந்ததுடன், உணவுக்குப் பிறகு சாப்பிடுவதற்காகச் சில சிறப்பான இனிப்புகளையும் செய்திருந்தார். அந்த இனிப்புகளில் பால் அல்லது பாலிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் எந்தப் பொருளும் சேர்க்கப்படவில்லை என்பதை அறிந்த நாகராஜ் ஆச்சரியமடைந்தார்.

மதிய உணவுக்குப் பிறகு, தனது விருப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு இனிப்புகளைத் தயாரித்ததற்காக லட்சுமிக்கு நாகராஜ் நன்றி தெரிவித்தார்.

லட்சுமி புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

“உங்களுக்குப் பால் சேர்த்த இனிப்புகள் பிடிக்காது என்று என் கணவர் என்னிடம் கூறினார். அதனால்தான் உங்களுக்காகவே பிரத்யேகமாக மைசூர்பாக் தயாரித்தேன்.”

உடனே நாகராஜ் ஆச்சரியத்துடன் பசவராஜைத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

“அடேய் பசவராஜ்! இதை எப்படி உன்னால் நினைவில் வைத்திருக்க முடிந்தது? நாம் கடைசியாகச் சந்தித்து ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டதே! நம்முடைய உணவுப் பழக்கங்களைப் பற்றி நாம் பேசி எவ்வளவு காலமாகிவிட்டது!”

பசவராஜ் புன்னகையுடன் மெதுவாகப் பதிலளித்தார்.

“நண்பா, வங்கியில் நாம் பிரியாவிடை பெற்ற அந்த நாளிலிருந்தே இது என் நினைவில் இருக்கிறது. அப்போதே உன்னுடைய உணவு விருப்பத்தை நான் கவனித்திருந்தேன்.”

நாகராஜ் வியப்புடன் தலையசைத்தார்.

“நம்பவே முடியவில்லை! இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், என்னைப் பற்றிய இவ்வளவு சிறிய விஷயத்தைக்கூட நீ நினைவில் வைத்திருக்கிறாயே! உனக்கு ஒரு பெரிய பாராட்டுதான் சொல்ல வேண்டும், என் அன்பு நண்பா! உன்னை உண்மையிலேயே ‘நினைவுகளின் மன்னன்’ என்று அழைக்கலாம்!”

அவர்களுடைய உரையாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த லட்சுமியும் புன்னகையுடன் அதில் கலந்துகொண்டார்.

“எங்கள் குடும்பத்திலேயே இவருக்கு ஏற்கெனவே அந்தப் பெயர் பிரபலமாகிவிட்டது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவங்களைப் பற்றிப் பேசும்போதுகூட, அவற்றில் உள்ள மிகச் சிறிய விவரங்களையும் இவர் நினைவில் வைத்திருப்பார். அதனால்தான் நாங்கள் எல்லோரும் இவரை ‘நினைவுகளின் மன்னன்’ என்று அழைக்கிறோம்!”

நாகராஜ் சிரித்துக்கொண்டே தலையசைத்து ஒப்புக்கொண்டார்.

“நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் உண்மை, லட்சுமி அக்கா! பழைய சம்பவங்கள், உரையாடல்கள், நண்பர்களின் சிறுசிறு விருப்பங்களைக்கூட நினைவில் வைத்திருப்பது ஓர் அபூர்வமான திறமை. காலம் செல்லச் செல்லப் பலரும் இவற்றை மறந்துவிடுவார்கள். ஆனால், நம்முடைய அன்பு நண்பன் பசவராஜ், அவை நேற்றுதான் நடந்ததுபோல அனைத்தையும் நினைவில் வைத்திருக்கிறான்.

“இப்படிப்பட்ட ஒரு நண்பர் எனக்குக் கிடைத்திருப்பது என் அதிர்ஷ்டம். பல தசாப்தங்களாக எங்களுடைய நட்பு நீடித்து வருகிறது. இன்றும் அவன் அதை மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்துவிட்டான். உண்மையான நட்பு என்பது எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பது மட்டுமல்ல; ஒவ்வொருவரையும் தனித்துவமாக்கும் சிறிய விஷயங்களைக்கூட அன்புடன் நினைவில் வைத்திருப்பதும்தான்!”

பசவராஜ் அடக்கத்துடன் புன்னகைத்தார். தனது பழைய நண்பர் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பது அவருக்கு மனநிறைவை அளித்தது. இத்தகைய சிறிய விஷயங்களை நினைவில் வைத்திருப்பது தனக்குப் பெரிய சாதனையாகத் தோன்றவில்லை. தான் மதிக்கும் மனிதர்களிடம் கொண்டிருக்கும் அன்பையும் அக்கறையையும் வெளிப்படுத்தும் இயல்பான செயலாகவே அவர் அதைக் கருதினார்.

அன்று மதியத்திற்குப் பிறகு, வங்கியில் தாங்கள் ஒன்றாகப் பணியாற்றிய முப்பது ஆண்டுகால அனுபவங்களையும் பழைய நினைவுகளையும் இரு நண்பர்களும் தொடர்ந்து பகிர்ந்துகொண்டனர். அவர்களுடைய சிரிப்பொலி அந்த அறை முழுவதும் நிறைந்தது. பல ஆண்டுகளாக இருந்த பிரிவு மறைந்துபோனது போலத் தோன்றியது. அவர்களுடைய நட்பு மீண்டும் புத்துணர்ச்சியுடன் மலர்ந்தது.

19-10-26

Tribute to Music Director Deva.

 **A Tribute to Music Director and Singer Deva**

The passing of the legendary music director and singer Deva at the age of 76 is a great loss to the Indian film industry, particularly Tamil cinema.

Popularly known for his melodious compositions, catchy tunes, and numerous hit songs, Deva carved a special place for himself in the hearts of Tamil music lovers. His music added charm and energy to countless films, and his songs became immensely popular among audiences of all ages.

His remarkable contribution to Tamil film music will always be remembered with admiration and gratitude. Although his departure leaves a void in the music industry, his memorable melodies and musical legacy will continue to live in the hearts of his fans for generations to come.

**A heartfelt tribute to a gifted musician whose music brought happiness to millions.**

May his soul rest in peace. 🙏

Small Story 767.

 Small Story 767

 A Mistake That Led to a Happy Reunion

Ramu visited his regular café every Sunday evening to enjoy his favourite combination of coffee and vadai. It was around five o’clock when he entered the café. A few customers were already seated, enjoying their evening tiffin.

Ramu walked to his usual seat and settled down. Just then, his mobile phone chimed. It was a message from his mother, Sunanda, who was living in Singapore with his father.

“Hello, Ramu! How are you? How is your health? Your dad and I are fine here, but we miss you very much,” she wrote.

Ramu replied, “Yes, Mummy, I know. But please don’t worry about me. I have joined a good company here in Bengaluru, and I am managing everything on my own. I am doing well. Please tell Dad that I am fine when he returns from the office.”

Sunanda replied, “All right, dear. I have sent you a photograph. Please have a look at it when you get time. Bye!”

Ramu had never been particularly interested in marriage. During his college days, he had been deeply attached to his classmate, Shubha, and they had liked each other very much. Unfortunately, after completing college, Shubha had left for the United States to pursue her higher studies. Gradually, they lost touch with each other, and their relationship remained an unfinished chapter in Ramu’s life.

Since then, Ramu had not developed any interest in meeting another girl for marriage. He was content with his job and independent life in Bengaluru.

When he noticed his mother’s message about the photograph, he was not interested in opening it. Without even looking at the picture, he deleted the message, thinking it was probably a photograph of another girl whom his parents wanted him to consider for marriage.

After finishing his coffee and vadai, Ramu left the café and walked slowly towards his apartment, which was nearby.

Once he reached home, he freshened up and settled down to watch an old Kannada film on television. He was enjoying the movie when his mobile phone suddenly rang.

“Hello! May I speak to Ramu?” asked a female voice.

“Yes, speaking. May I know who this is?” he replied, unable to recognise the voice.

“Ramu, do you remember your college days and your classmates?” the caller asked.

For a moment, he remained silent. Then, suddenly, he recognised the familiar voice.

“Shubha! Is that really you?” he exclaimed with surprise and excitement.

“Oh, wonderful! You still remember me!” Shubha said cheerfully. “My father is a good friend of your father. Recently, he sent my photograph to your father. Your mother told me that she had forwarded it to you. Have you seen it?”

Ramu was stunned. He suddenly realised the foolish mistake he had made by deleting his mother’s message without looking at the photograph. In his determination not to consider another girl for marriage, he had unknowingly deleted the very picture of the woman he had loved years ago.

He felt embarrassed but tried to sound normal.

“Shubha, it is so nice to hear from you! How are you? It has been almost four years since we last spoke,” he said softly.

“I am fine, Ramu. I am sorry, but I have another call to attend to tomorrow’s arrangements. As your mother mentioned, we are meeting tomorrow. We can talk properly then. Bye!” Shubha said before ending the call.

Ramu sat quietly for a moment, wondering how such a small mistake could have caused him so much anxiety. He immediately called his mother in Singapore.

“Mummy, I have made a terrible mistake! You sent me a photograph, didn’t you? I deleted the message without looking at it. Please send it to me again. I now know whose photograph it was!”

Sunanda laughed affectionately when she heard his explanation.

“Ramu, you should have looked at the message before deleting it! Never mind, dear. I will send it again right away.”

Within a few minutes, the photograph arrived. Ramu opened it eagerly, and there she was—Shubha, the girl he had loved during his college days. Seeing her picture brought back a flood of memories, and he could hardly wait to meet her the following day.

The next day, Ramu met Shubha at the house of one of her relatives in Bengaluru, where the meeting had been arranged. Both families welcomed them warmly and gave them time to speak privately.

As soon as they met, Ramu and Shubha began reminiscing about their college days, their friendship, and the happy moments they had shared. They spoke about the years they had spent apart, their studies, their careers, and the circumstances that had caused them to lose contact.

Despite the passage of time, their affection for each other had not completely disappeared. What had once been an innocent college romance now had an opportunity to blossom into a lasting relationship.

Their parents were delighted to see how naturally the two reconnected. With everyone's consent and blessings, the families discussed the wedding arrangements.

Finally, they decided to celebrate Ramu and Shubha’s marriage in Bengaluru two months later.

Ramu felt an immense sense of relief and happiness. A careless mistake had nearly made him miss a precious opportunity, but destiny had given him another chance to reunite with the girl he had never truly forgotten.

He smiled to himself, realising that sometimes life surprises us in the most unexpected ways. What begins as a mistake can sometimes lead to the happiest moments of our lives.

K.Ragavan

18-20-26

Small Story 767.T

 சிறுகதை 767

ஒரு தவறு, மகிழ்ச்சியான மறுசந்திப்புக்கு வழிவகுத்தது

ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலைதோறும் ராமு தனக்குப் பிடித்தமான காபியும் வடையும் சாப்பிடுவதற்காக வழக்கமாகச் செல்லும் சிற்றுண்டி விடுதிக்குச் செல்வது வழக்கம். அன்று மாலை ஐந்து மணியளவில் அவர் அந்தக் கடைக்குள் நுழைந்தார். ஏற்கெனவே சிலர் அங்கு அமர்ந்து மாலை நேரச் சிற்றுண்டியைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

ராமு வழக்கமாக அமரும் இருக்கைக்குச் சென்று அமர்ந்தார். அப்போது அவருடைய கைப்பேசியில் ஒரு செய்தி வந்தது. சிங்கப்பூரில் தனது தந்தையுடன் வசித்து வந்த அவருடைய தாயார் சுனந்தாவிடமிருந்து அந்தச் செய்தி வந்திருந்தது.

“ஹலோ, ராமு! எப்படி இருக்கிறாய்? உடல்நலம் நன்றாக இருக்கிறதா? நானும் அப்பாவும் இங்கே நலமாக இருக்கிறோம். ஆனால், உன்னை மிகவும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்” என்று அவர் செய்தி அனுப்பியிருந்தார்.

அதற்குப் பதிலளித்த ராமு, “ஆமாம், அம்மா, எனக்குத் தெரியும். ஆனால், என்னைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். பெங்களூருவில் ஒரு நல்ல நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கிறேன். என்னுடைய வேலைகளை நானே கவனித்துக் கொள்கிறேன். நான் நன்றாக இருக்கிறேன். அப்பா அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பி வந்ததும், நான் நலமாக இருப்பதாக அவரிடம் சொல்லுங்கள்” என்று பதிலளித்தார்.

அதற்குச் சுனந்தா, “சரி, அன்பே! உனக்கு ஒரு புகைப்படம் அனுப்பியிருக்கிறேன். நேரம் கிடைக்கும்போது அதைப் பார்த்துக்கொள். சரி, பிறகு பேசுகிறேன்!” என்று செய்தி அனுப்பினார்.

ராமுவுக்குத் திருமணத்தில் அவ்வளவாக ஆர்வம் இருந்ததில்லை. கல்லூரியில் படித்த காலத்தில், தன்னுடன் படித்த சுபா என்ற மாணவியிடம் அவர் மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தார். இருவரும் ஒருவரையொருவர் விரும்பினார்கள். ஆனால், கல்லூரிப் படிப்பை முடித்ததும், சுபா மேற்படிப்புக்காக அமெரிக்காவுக்குச் சென்றுவிட்டார். நாளடைவில் இருவருக்கும் இடையிலான தொடர்பு குறைந்து, பின்னர் முற்றிலும் நின்றுவிட்டது. அந்தக் காதல் ராமுவின் வாழ்க்கையில் நிறைவேறாத ஓர் அத்தியாயமாகவே இருந்தது.

அதற்குப் பிறகு, வேறொரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்வது பற்றிய எண்ணமே ராமுவுக்கு ஏற்படவில்லை. பெங்களூருவில் தனக்குக் கிடைத்த வேலையையும் சுதந்திரமான வாழ்க்கையையும் அவர் மனநிறைவுடன் வாழ்ந்து வந்தார்.

தனது தாயார் புகைப்படம் அனுப்பியிருப்பதாகக் குறிப்பிட்டிருந்த செய்தியைப் பார்த்ததும், அதைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் அவருக்கு ஏற்படவில்லை. தன்னுடைய பெற்றோர் திருமணத்திற்காகப் பார்க்கச் சொல்லும் வேறொரு பெண்ணின் புகைப்படமாகத்தான் அது இருக்கும் என்று நினைத்தார். அதனால், புகைப்படத்தைத் திறந்து பார்க்காமலேயே அந்தச் செய்தியை அழித்துவிட்டார்.

காபியும் வடையும் சாப்பிட்டு முடித்த ராமு, அருகிலிருந்த தனது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பை நோக்கி மெதுவாக நடந்து சென்றார்.

வீட்டிற்குச் சென்றதும் முகம் கழுவி, ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு தொலைக்காட்சியில் பழைய கன்னடத் திரைப்படம் ஒன்றைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். திரைப்படத்தை ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று அவருடைய கைப்பேசி ஒலித்தது.

“ஹலோ! ராமுவிடம் பேசலாமா?” என்று ஒரு பெண் குரல் கேட்டது.

“நான்தான் பேசுகிறேன். நீங்கள் யார் என்று தெரிந்துகொள்ளலாமா?” என்று அந்தக் குரலை அடையாளம் காண முடியாமல் ராமு கேட்டார்.

“ராமு, உனக்கு உன்னுடைய கல்லூரி நாட்களும், அப்போது உன்னுடன் படித்த நண்பர்களும் நினைவிருக்கிறார்களா?” என்று அந்தப் பெண் கேட்டார்.

ஒரு கணம் ராமு அமைதியாக இருந்தார். அடுத்த நொடியே அந்தப் பழக்கமான குரலை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்.

“சுபா! உண்மையிலேயே நீதானா பேசுகிறாய்?” என்று ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த குரலில் கேட்டார்.

“அடடா! மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது! இன்னும் என்னை நினைவில் வைத்திருக்கிறாயே!” என்று சுபா உற்சாகமாகக் கூறினார்.

“என்னுடைய அப்பாவும் உன்னுடைய அப்பாவும் நல்ல நண்பர்கள். சமீபத்தில் என்னுடைய புகைப்படத்தை உன் அப்பாவுக்கு அனுப்பியிருந்தார். உன் அம்மா அந்தப் புகைப்படத்தை உனக்கு அனுப்பியதாக என்னிடம் சொன்னார். நீ அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தாயா?” என்று சுபா கேட்டார்.

ராமு அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். புகைப்படத்தைப் பார்க்காமலேயே தன் தாயாரின் செய்தியை அழித்துவிட்ட தனது முட்டாள்தனத்தை அப்போதுதான் உணர்ந்தார். வேறொரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கூடாது என்ற தனது பிடிவாதமான எண்ணத்தால், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தான் காதலித்த அதே பெண்ணின் புகைப்படத்தையே அறியாமல் அழித்துவிட்டார்!

தான் செய்த தவறை நினைத்து வெட்கப்பட்டாலும், அதை வெளிக்காட்டாமல் இயல்பாகப் பேச முயன்றார்.

“சுபா, உன்னிடமிருந்து இவ்வளவு நாட்களுக்குப் பிறகு செய்தி கேட்பது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது! எப்படி இருக்கிறாய்? நாம் கடைசியாகப் பேசி கிட்டத்தட்ட நான்கு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன!” என்று மெதுவாகக் கூறினார்.

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன், ராமு. மன்னித்துக்கொள். நாளைய ஏற்பாடுகள் தொடர்பாக இன்னொரு தொலைபேசி அழைப்பில் பேச வேண்டியிருக்கிறது. உன் அம்மா சொன்னதுபோல், நாம் நாளை சந்திக்கப் போகிறோம் அல்லவா? அப்போது நிம்மதியாகப் பேசலாம். சரி, பிறகு சந்திப்போம்!” என்று கூறிவிட்டு சுபா அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

ராமு சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். ஒரு சிறிய தவறு தனக்கு இவ்வளவு பதற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட்டதே என்று எண்ணினார். உடனே சிங்கப்பூரில் இருந்த தனது தாயாருக்குத் தொலைபேசி அழைப்பு விடுத்தார்.

“அம்மா, நான் ஒரு பெரிய தவறு செய்துவிட்டேன்! நீங்கள் எனக்கு ஒரு புகைப்படம் அனுப்பியிருந்தீர்கள் அல்லவா? அந்தச் செய்தியைப் பார்க்காமலேயே அழித்துவிட்டேன். தயவுசெய்து அந்தப் புகைப்படத்தை மீண்டும் அனுப்புங்கள். இப்போது அது யாருடைய புகைப்படம் என்று எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது!” என்று அவசரமாகக் கூறினார்.

ராமு கூறியதைக் கேட்ட சுனந்தா அன்புடன் சிரித்தார்.

“ராமு, செய்தியை அழிப்பதற்கு முன்பு அதைப் பார்த்திருக்க வேண்டாமா? பரவாயில்லை, மகனே! உடனே மீண்டும் அனுப்புகிறேன்” என்றார்.

சில நிமிடங்களிலேயே புகைப்படம் வந்து சேர்ந்தது. ராமு ஆவலுடன் அதைத் திறந்து பார்த்தார்.

அங்கே சுபா!

தன்னுடைய கல்லூரி நாட்களில் தான் மனதாரக் காதலித்த அதே சுபா! அவளுடைய புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும், பழைய நினைவுகள் அனைத்தும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவர் மனதில் தோன்றின. மறுநாள் அவளைச் சந்திக்கப் போகிறோம் என்ற எண்ணமே அவருக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

மறுநாள், பெங்களூருவில் சுபாவின் உறவினர் வீட்டில் இருவரும் சந்திப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன. இரு குடும்பத்தினரும் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றனர். பின்னர், இருவரும் தனியாக அமர்ந்து பேசுவதற்கு வாய்ப்பளித்தனர்.

சந்தித்தவுடனேயே ராமுவும் சுபாவும் தங்களுடைய கல்லூரி நாட்கள், நட்பு, அப்போது ஒன்றாகக் கழித்த மகிழ்ச்சியான தருணங்கள் எனப் பலவற்றைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினர். பிரிந்து வாழ்ந்த ஆண்டுகளில் தங்களுடைய படிப்பு, வேலை, வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் மற்றும் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டதற்கான காரணங்கள் ஆகியவற்றையும் மனம் விட்டுப் பகிர்ந்துகொண்டனர்.

காலம் பல ஆண்டுகளைக் கடந்து சென்றிருந்தாலும், இருவருக்கும் இடையே இருந்த அன்பு முற்றிலும் மறைந்துவிடவில்லை. ஒரு காலத்தில் அழகான கல்லூரிக் காதலாகத் தொடங்கிய அவர்களுடைய உறவு, இப்போது நிலையான வாழ்க்கைத் துணை உறவாக மலர்வதற்கான வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தது.

இருவரும் இயல்பாகப் பழைய அன்புடன் மீண்டும் இணைந்ததைக் கண்ட பெற்றோர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். இரு குடும்பத்தினரின் சம்மதத்துடனும் ஆசீர்வாதத்துடனும் திருமண ஏற்பாடுகள் குறித்து ஆலோசிக்கப்பட்டன.

இறுதியாக, இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு பெங்களூருவில் ராமு மற்றும் சுபாவின் திருமணத்தை நடத்துவதென இரு குடும்பத்தினரும் முடிவு செய்தனர்.

ராமுவின் மனதில் அளவற்ற நிம்மதியும் மகிழ்ச்சியும் ஏற்பட்டன. தனது கவனக்குறைவால் ஒரு பொன்னான வாய்ப்பை இழந்துவிடும் நிலைக்குச் சென்றிருந்தாலும், விதி அவருக்குத் தன்னுடைய பழைய காதலியுடன் மீண்டும் இணைய மற்றொரு வாய்ப்பை அளித்திருந்தது.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை எதிர்பாராத விதங்களில் நமக்கு இன்ப அதிர்ச்சிகளைத் தருகிறது என்பதை உணர்ந்து ராமு தனக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டார்.

சில சமயங்களில் ஒரு தவறாகத் தொடங்கும் நிகழ்வே, நம் வாழ்க்கையின் மிக மகிழ்ச்சியான தருணங்களுக்கு வழிவகுத்துவிடுகிறது!

கே. ராகவன்

18-10-26