Small Story 573.T

 

சிறுகதை 573

பெருமுழக்கமான வாழ்க்கையிலிருந்து ஓரங்கட்டல்

ஜானகி பஸ்சில் தனது இருக்கையில் சௌகரியமாக அமர்ந்து, தனது பழைய தோழி சுமதியைச் சந்திக்க சென்னராயப்பட்டணத்திற்கு பயணம் செய்து கொண்டிருந்தாள். ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியையான சுமதி, அந்த உற்சாகமான நகரத்தில் குடியேறி இருந்தாள். அவர்கள் இருவரும் ஷிமோகாவில் உள்ள அரசு உயர்நிலைப் பள்ளியில் எட்டு ஆண்டுகள் சேர்ந்து பணியாற்றியவர்கள்.

ஓய்வுக்குப் பிறகு, அவர்களின் வாழ்க்கை வேறு பாதைகளில் சென்றது. சுமதி தனது சொந்த ஊரான சென்னராயப்பட்டணத்திற்குத் திரும்பி, அங்கே உள்ள குடும்ப வீட்டில் தங்கியிருந்தாள். அவளுடைய மகள் மைசூரில் குடியேறி இருந்தாள். மறுபுறம், ஜானகி பெங்களூரில் வசித்துக் கொண்டிருந்தாள், அவளுடைய மகன் சிங்கப்பூரில் குடியேறி இருந்தான்.

சுமதியின் மகளின் திருமணத்தில் கடைசியாக சந்தித்தது முதல் ஆறு நீண்ட ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. பஸ் நின்றதும் ஜானகி இறங்கி, சுமதி தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டாள்.

“ஏய்! எப்படி இருக்கிறாய்? எவ்வளவு நாட்களாகிவிட்டது!” என்று சுமதி அன்புடன் கேட்டாள்.

ஜானகி சிரித்துக் கொண்டு, “நான் நன்றாக இருக்கிறேன்! உண்மையிலேயே மிகவும் நாட்களாகிவிட்டது,” என்றாள்.

சுமதியின் கணவர் சுரேஷ் மரியாதையாக வணக்கம் கூறினார். “எப்படி இருக்கிறீர்கள் மேடம்? உங்கள் கணவர் எப்படி இருக்கிறார்?”

“அவர் சிங்கப்பூரில் இருக்கிறார். உங்களுக்கு தனது வாழ்த்துகளை அனுப்பியுள்ளார்,” என்று ஜானகி கூறினாள். “நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள் அண்ணா?”

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். கடந்த வாரமே ஓய்வு பெற்றேன். இப்போது சுமதியுடன் சேர்ந்திருக்கிறேன்,” என்று சுரேஷ் சிரித்துக்கொண்டு சொன்னார்.

அவர்கள் சுமதியின் பழைய வீட்டை அடைந்தார்கள். அவளுடைய தந்தையால் கட்டப்பட்ட அந்த வீடு, இப்போது நன்றாக பராமரிக்கப்பட்டு, அனைத்து நவீன வசதிகளுடனும் இருந்தது. சுமதி கூறினாள், “ஒரு மணி நேரத்தில் மதிய உணவு. அதற்கு முன், எங்கள் தோட்டக்காரர் புது இளநீரை கொண்டு வந்திருக்கிறார். அதை குடிப்போம்.”

மூவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து இனிமையான, சுவையான இளநீரை அருந்தினர். சென்னராயப்பட்டணம் அதன் ருசியான இளநீருக்குப் பிரசித்தி பெற்றது; ஜானகி அதன் சுவையை மிகவும் ரசித்தாள்.

ஜானகி அந்த அமைதியான நகரத்தில் நான்கு மகிழ்ச்சியான நாட்களை கழித்தாள்—நகரம் போல அதிக பிஸியாகவும் இல்லை, கிராமம் போல மிக அமைதியாகவும் இல்லை. அது அவளுடைய பரபரப்பான நகர வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு புத்துணர்ச்சி அளிக்கும் இடைவெளியை அளித்தது.

திரும்பிச் செல்லத் தயாரானபோது, சுமதி அவளுக்கு மகாலட்சுமி தேவியின் அழகான சிலையை பரிசாக அளித்தாள். ஜானகி அந்த அற்புதமான விருந்தோம்பலுக்கும், பழைய நினைவுகளை பகிர்ந்து கொண்ட இனிய தருணங்களுக்கும் நன்றி கூறினாள்.

சுமதிக்கும் இப்படியான ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கவேண்டும் என்ற ஆசை நீண்ட நாட்களாக இருந்தது. ஜானகி வந்தது அவளுக்கு உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

K.Ragavan

7-4-26

Tribute 922.

 மூவருக்கும் அஞ்சலி – ஜெமினி, Vijaya, Vahini மற்றும் ஏவிஎம் ஸ்டூடியோக்கள்

சினிமா உருவான நாள்முதல் அது மக்களின் கற்பனை, உணர்வுகள் மற்றும் அன்பை ஆக்கிரமித்து வருகிறது. இன்று, அனைத்து மொழிகளிலும் உள்ள திரைப்படத் துறை சமூகத்தையும் கலாச்சாரத்தையும் வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.

பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பு, தென்னிந்திய திரைப்பட உலகில் மூன்று புகழ்பெற்ற ஸ்டூடியோக்கள்—ஜெமினி ஸ்டூடியோஸ், விஜயா-வௌஹினி ஸ்டூடியோஸ் மற்றும் ஏவிஎம் புரொடக்ஷன்ஸ்—திரைப்படத் தயாரிப்பின் தூண்களாக திகழ்ந்தன. இந்த ஸ்டூடியோக்கள் கருப்பு-வெள்ளை காலத்திலிருந்து வண்ணத் திரைப்பட உலகிற்கான மாற்றத்தைக் கண்டன; இது தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தின் சிறப்பான சான்றாகும்.

சென்னை திரைப்பட தயாரிப்பாளர்களுக்கான முக்கிய மையமாக இருந்து, ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் கேரளாவிலிருந்து பல திறமையாளர்களையும் தயாரிப்பாளர்களையும் ஈர்த்தது. இங்கு வந்த பல கலைஞர்கள் மற்றும் தொழில்நுட்ப நிபுணர்கள் பின்னர் தங்கள் திறமையை நிரூபித்து நிலைபெற்றனர். இந்த மூன்று ஸ்டூடியோக்களும் எண்ணற்ற தயாரிப்பாளர்கள் மற்றும் இயக்குநர்களை வரவேற்று, உலகத் தரம் வாய்ந்த வசதிகளை வழங்கின.

அந்த காலங்களில், பாலிவுட் திரைப்படத் துறையும் வண்ணத் திரைப்பட செயலாக்கத்திற்காக சென்னை மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்தது; குறிப்பாக ஜெமினி ஸ்டூடியோஸ் அதன் செயலாக்க நிபுணத்துவத்திற்காக பிரசித்தி பெற்றது. இந்த மூன்று ஸ்டூடியோக்களின் பரந்த பரப்பளவு மற்றும் மேம்பட்ட கட்டமைப்பு பல்வேறு வகை திரைப்படங்களை உருவாக்க உதவியது; இதனால் அவை உண்மையான புராணங்களாக மாறின.

இன்றும், சென்னை வடபழனி திரைப்பட மையமாக நினைவுகூரப்படுகிறது; ஆயிரக்கணக்கான சினிமா ரசிகர்களையும் பார்வையாளர்களையும் ஈர்க்கிறது. இந்த ஸ்டூடியோக்களை உருவாக்கிய முன்னோடிகள் இன்று இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் விட்டுச் சென்ற பாரம்பரியம் நிலைத்த திரைப்படங்களிலும், அந்த நிறுவனங்களின் நிலையான ஆன்மாவிலும் தொடர்ந்து ஒலிக்கிறது.

இன்று, இந்திய சினிமாவுக்கு மறக்க முடியாத பங்களிப்பை செய்த இந்த மூன்று சிறப்பான ஸ்டூடியோக்களுக்கு எனது இதயங்கனிந்த அஞ்சலியை செலுத்துவதில் நான் பெருமையும் மகிழ்ச்சியும் கொள்கிறேன்.

கே. ராகவன்

6-4-2026

Tribute 922.

 Tribute to the Trio – Gemini, Vijaya-Vauhini, and AVM Studios922

Ever since cinema came into existence, it has captured people’s imagination, emotions, and love. Today, the film industry—across all languages—plays a vital role in shaping society and culture.

Decades ago, three iconic studios—Gemini Studios, Vijaya-Vauhini Studios, and AVM Productions—stood as pillars of filmmaking in South India. These studios witnessed the transition from the black-and-white era to the vibrant world of color cinema, reflecting remarkable technical advancement over time.

Chennai served as a major hub for filmmakers, attracting talent and producers from Andhra Pradesh and Kerala. Many artists and technicians who came here eventually established themselves and built thriving careers. These three studios had the privilege of welcoming countless producers and filmmakers, providing them with world-class facilities.

In those days, even the Bollywood film industry depended on Chennai for color film processing, with Gemini Studios being especially renowned for its processing expertise. The expansive floors and advanced infrastructure of all three studios enabled the creation of films across genres, making them truly legendary.

Even today, Vadapalani in Chennai is fondly remembered as a film hub, attracting thousands of cinema enthusiasts and visitors. Though the visionary pioneers behind these studios are no longer with us, their legacy continues to resonate through the timeless films and the enduring spirit of their institutions.

Today, I am honored and delighted to pay my heartfelt tribute to this remarkable trio of studios, whose contributions to Indian cinema remain unforgettable.

K.Ragavan

6-4-26

Small Story 572.

 Small Story 572.

Breakfast Encounter

Somashekar was waiting on the apartment bench for his friends before their morning walk. Soon, Ramesh and Madhav arrived, greeting him warmly.

“Hey guys,” Somashekar said with a smile, “today after our walk, we’re going to have breakfast at our favorite café opposite our apartment. Inform your families.”

“What’s the occasion, my dear Somashekar?” Madhav asked, curious.

Somashekar replied, “Next week, I’m going to the U.S. to visit my daughter. She has invited me to attend her son’s graduation ceremony in Boston. I’ll be missing you all for a few months.”

“That’s wonderful!” Ramesh said. “Let’s definitely celebrate.”

After they began walking, Ramesh asked, “Which route  you are taking buddy?”

“Not via Dubai,” Somashekar answered, “because of the ongoing conflicts. Many flights are being cancelled.”

Madhav nodded. “True, Dubai is a wonderful place. I spent ten years there and saw its incredible development. But the present situation is very bad, with significant damage to buildings.”

“Yes,” Ramesh added, “many of my friends and relatives have lived there happily for years, but now things have changed.”

“I agree,” Madhav said thoughtfully. “Because of decisions made by a few, the entire world is suffering—from energy shortages to economic problems.”

Somashekar sighed. “We all pray for normalcy in the Middle East, a region that has always been important on the global map.”

After finishing their walk, the friends enjoyed a pleasant breakfast together. Before parting, they wished Somashekar a happy journey and prayed for peace in the Middle East.

“Bon voyage!” they said, as they all returned to their apartments with warm smiles.

K.Ragavan

6-4-26

Small Story 572.T

 

சிறுகதை 572 .

 காலை உணவு சந்திப்பு

சோமசேகர் தனது நண்பர்களை காலை நடைப்பயிற்சிக்காக காத்திருந்தார். விரைவில் ரமேஷ் மற்றும் மாதவ் வந்து, அவரை அன்புடன் வாழ்த்தினர்.

“ஹாய் நண்பர்களே,” என்று சிரித்தபடி சோமசேகர் கூறினார், “இன்று நடைப்பயிற்சிக்கு பிறகு, நம்முடைய அபார்ட்மெண்ட் எதிரில் உள்ள நம்முடைய பிடித்த கஃபேவில் காலை உணவு சாப்பிடப் போகிறோம். உங்கள் குடும்பத்தினருக்கும் சொல்லுங்கள்.”

“என்ன விசேஷம், என் அன்புத் தோழன் சோமசேகர்?” என்று ஆச்சரியத்துடன் மாதவ் கேட்டார்.

சோமசேகர் பதிலளித்தார்: “அடுத்த வாரம் நான் என் மகளை பார்க்க அமெரிக்கா செல்கிறேன். அவள் தனது மகனின் பட்டமளிப்பு விழாவில் பாஸ்டனில் கலந்து கொள்ள என்னை அழைத்திருக்கிறாள். சில மாதங்கள் உங்களை எல்லாம் நான் மிஸ் பண்ணுவேன்.”

“அது மிகவும் அருமை!” என்று ரமேஷ் சொன்னார். “நிச்சயமாக நாம் கொண்டாட வேண்டும்.”

நடைப்பயிற்சி தொடங்கிய பிறகு, ரமேஷ் கேட்டார்: “நீ எந்த வழியாகப் பயணம் செய்கிறாய், நண்பா?”

“டுபாய் வழியாக அல்ல,” என்று சோமசேகர் பதிலளித்தார், “அங்குள்ள நடப்பு மோதல்களால் பல விமானங்கள் ரத்து செய்யப்படுகின்றன.”

மாதவ் தலையசைத்தார். “உண்மைதான். டுபாய் ஒரு அற்புதமான இடம். நான் அங்கே பத்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன், அதன் அசாதாரண வளர்ச்சியை பார்த்தேன். ஆனால் இப்போது நிலைமை மிகவும் மோசமாக உள்ளது; கட்டிடங்களுக்கு பெரிய சேதம் ஏற்பட்டுள்ளது.”

“ஆம்,” என்று ரமேஷ் சேர்த்தார், “என் நண்பர்களும் உறவினர்களும் பல ஆண்டுகள் அங்கே சந்தோஷமாக வாழ்ந்தார்கள், ஆனால் இப்போது நிலைமை மாறிவிட்டது.”

“நான் சம்மதிக்கிறேன்,” என்று மாதவ் சிந்தனையுடன் கூறினார். “சிலரின் முடிவுகளால், முழு உலகமும் பாதிக்கப்படுகிறது—எரிசக்தி பற்றாக்குறை முதல் பொருளாதார பிரச்சினைகள் வரை.”

சோமசேகர் ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டார். “மத்திய கிழக்கு பகுதியில் மீண்டும் இயல்பு நிலை திரும்ப வேண்டும் என்று நாம் அனைவரும் பிரார்த்திக்கிறோம். அந்த பகுதி எப்போதும் உலக வரைபடத்தில் முக்கியமானதாக இருந்தது.”

நடைப்பயிற்சியை முடித்த பிறகு, அவர்கள் அனைவரும் இனிய காலை உணவை ஒன்றாக அனுபவித்தனர். பிரியும்போது, சோமசேகருக்கு இனிய பயணம் அமைய வாழ்த்தி, மத்திய கிழக்கில் அமைதி நிலவ பிரார்த்தித்தனர்.

“இனிய பயணம்!” என்று அவர்கள் கூறி, அனைவரும் சிரிப்புடன் தங்களது வீடுகளுக்குத் திரும்பினர்.

கே. ராகவன்

6-4-26

Small Story 571.

 Small Story 571.

The Theatre Encounter

Radha arrived at the theatre, expecting her friend Suganya to be waiting with the tickets. Ten minutes passed, but Suganya didn’t show up. Soon, Radha received a call.

“Hey Radha, I’m so sorry! My uncle suddenly came from the US, so I couldn’t make it. I’ve informed the theatre manager. His name is Basavaraj—collect your ticket from the office.”

Radha followed the instructions, collected the ticket, and entered the hall. The movie was Dhurandar Part 2, which she had been eager to watch. Though disappointed that Suganya couldn’t join her, she settled into her seat as the film began.

After two hours, the interval arrived. Radha glanced at the seat beside her and noticed a handsome man sitting there. He smiled.

“Hey, I think I’ve seen you at my friend’s place in Malleswaram.”

Radha looked surprised. “Oh really? Who is your friend?”

“Manjula—my cousin. I’m Krishna, working as an HR Head in an audit firm.”

“I’m Radha. Nice to meet you,” she replied warmly. “Yes, I think I saw you during the Satyanarayana Pooja at Manjula’s house.”

They both smiled, recognizing the connection.

After the movie ended, Krishna offered, “Where do you stay? I can drop you.”

“No, it’s okay,” Radha hesitated at first. But seeing the heavy crowd and difficulty in getting an auto, she agreed, trusting him as Manjula’s cousin.

Krishna dropped her home safely and handed her his card. “Good night,” he said before leaving.

A few days later, Manjula called Radha.

“Sorry I couldn’t come that day,” she said.

Radha laughed and explained how she met Krishna at the theatre and how he dropped her home. “He’s a very decent gentleman,” she added.

Manjula teased, “Oh, you met Krishna? Do you like him?”

Radha was puzzled. “Why do you ask?”

“Just like that,” Manjula replied mysteriously and ended the call.

A few days later, Radha’s parents told her, “Someone is coming to see you today for marriage.”

Radha wondered who it could be. Within half an hour, Krishna arrived—with his parents and Manjula.

Smiling, Manjula revealed the truth: “Krishna saw you during our Pooja and told me he liked you. So I planned everything—the theatre meeting was not a coincidence!”

Radha was shocked. “Oh my God! I thought your uncle came from the US!”

Manjula laughed. “He did—but I told him you didn’t need to come. The ticket plan was all ours so Krishna could sit next to you.”

Radha and Krishna looked at each other and smiled.

Though the movie was full of action and drama, it was in that very theatre that their real-life love story began.

Soon, their marriage was fixed—with everyone happily agreeing that Radha and Krishna made a perfect pair.

K.Ragavan

5-4-26

Ongoing crisis.

 The ongoing crisis has taken a troubling turn in a different direction.

On February 28, the United States and Israel began attacks without prior notice, citing their own reasons. Even after nearly 35 days of continued conflict from both sides, no concrete resolution has emerged. This situation is both sad and deeply painful.

Having spent 16 years in the UAE, I have witnessed its rapid development and remarkable modern architecture. Seeing such progress now threatened or destroyed by tensions with neighboring regions is unacceptable from the UAE’s perspective.

Iran’s targeting of U.S. military bases located in Arab countries has further escalated the situation. However, the broader consequences and aftermath of these actions are not receiving the attention they deserve. The loss of lives and large-scale destruction are entirely unacceptable.

Millions of expatriates living in these regions now face uncertainty, with their safety and future hanging in the balance. At this critical juncture, both sides must set aside their egos and work toward a viable resolution. Doing so would not only save lives in the coming days but also prevent further material loss—losses that take decades to rebuild, as construction is far more difficult than destruction.

This war has not brought solutions; instead, it has intensified a global crisis, which is deeply concerning.

Will those involved recognize the reality of the situation and take steps to correct their actions?

K.Ragavan

Bengaluru