Small Story 613.

 Small Story 613.

Followers’ Encounter

Keshav arrived at Chennai Railway Station to attend his friend Krishna’s 60th birthday celebration. As he got down from the train carrying a small bag, it suddenly slipped from his hand. Luckily, a young man quickly caught it before it slid under the compartment.

“Thank you, young man,” Keshav said with relief.

Keshav had retired as an editor from a leading newspaper. After retirement, he became very active on social media and transformed himself into a digital creator with thousands of followers. His only daughter, Vijaya, worked in a leading IT company in Bengaluru.

Keshav was visiting Chennai after three years because he did not want to miss Krishna’s special celebration. His wife, Ragini, had gone to Hubli for a relative’s wedding, so he had travelled alone. Krishna, who was three years junior to him in office, was still working.

“Hello, sir! How are you?” the young man asked politely.

He introduced himself. “I am Vijay, one of your followers on Facebook.”

Keshav smiled pleasantly.

“Where do you want to go, sir? I am going to Anna Nagar.”

“That’s wonderful! I am also going there,” Keshav replied and showed Krishna’s address on his mobile phone.

Meanwhile, Vijay showed his Facebook profile, and Keshav immediately recognized him.

During the cab ride, Vijay shared that he was working in a bank in Bengaluru and staying near Rajajinagar. Keshav was impressed by his humble nature and respectful behavior.

When they reached Krishna’s house, Krishna came out to welcome them warmly. The moment he saw Vijay, his face brightened.

“He is my nephew,” Krishna said happily. “He has also come for the function.”

Krishna’s wife, Vidya, welcomed them inside. After a delicious lunch, Keshav took some rest.

In the evening, Krishna spoke to Keshav privately.

“Keshav, if Vijaya and Vijay are compatible, why not think about their marriage?” he suggested.

Keshav smiled because the same thought had already crossed his mind after observing Vijay’s good character and family background. Since he knew Krishna’s family well, he felt confident about the proposal.

That evening, Keshav spoke with Vijay’s parents and shared Vijaya’s photograph with them. They happily agreed to the proposal.

When Vijaya saw Vijay’s photograph, she was surprised.

“Dad! We are already friends on Instagram!” she exclaimed happily.

The birthday celebration became even more joyful for both families. After attending the function, Keshav returned home with the wonderful news that his daughter’s marriage had been fixed with Vijay. Ragini was overjoyed too.

What had started as a simple meeting between a creator and his follower soon turned into a beautiful family bond.

K.Ragavan

17-5-26

Small Story 613.

 

சிறுகதை 613

பின்தொடர்பவரின் சந்திப்பு

கேஷவ் தனது நண்பர் கிருஷ்ணாவின் 60வது பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்து கொள்ள சென்னை ரயில் நிலையத்திற்கு வந்தார். சிறிய பையை எடுத்துக்கொண்டு ரயிலில் இருந்து இறங்கியபோது, அது திடீரென்று அவரது கையிலிருந்து தவறி விழுந்தது. அதிர்ஷ்டவசமாக, அருகில் இருந்த ஒரு இளைஞன் விரைவாக அதை பிடித்து, பெட்டியின் கீழே செல்லாமல் காப்பாற்றினான்.

“நன்றி, இளைஞரே,” என்று நிம்மதியுடன் கூறினார் கேஷவ்.

கேஷவ் ஒரு முன்னணி செய்தித்தாளில் ஆசிரியராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். ஓய்வுக்குப் பிறகு சமூக வலைதளங்களில் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக செயல்பட்டு, ஆயிரக்கணக்கான பின்தொடர்பவர்களைக் கொண்ட டிஜிட்டல் படைப்பாளராக மாறியிருந்தார். அவரின் ஒரே மகள் விஜயா, பெங்களூருவிலுள்ள ஒரு முன்னணி ஐ.டி நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்து வந்தாள்.

கிருஷ்ணாவின் சிறப்பு விழாவை தவறவிட விரும்பாததால், மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சென்னை வந்திருந்தார் கேஷவ். அவரது மனைவி ராகிணி, உறவினர் திருமணத்திற்காக ஹூப்ளிக்குச் சென்றிருந்ததால், அவர் தனியாகவே பயணம் செய்தார். அலுவலகத்தில் தன்னைவிட மூன்று ஆண்டுகள் இளையவரான கிருஷ்ணா இன்னும் பணியில் இருந்தார்.

“வணக்கம் சார்! எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று மரியாதையுடன் கேட்டான் அந்த இளைஞன்.

“நான் விஜய். உங்கள் ஃபேஸ்புக் பின்தொடர்பவர்களில் ஒருவன்,” என்று அவன் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான்.

கேஷவ் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தார்.

“எங்கே செல்ல வேண்டும், சார்? நான் அண்ணா நகர் போகிறேன்,” என்றான் விஜய்.

“அப்படியா! நானும் அங்கேதான் செல்கிறேன்,” என்று கூறிய கேஷவ், கிருஷ்ணாவின் முகவரியை மொபைலில் காட்டினார்.

அதே நேரத்தில், விஜய் தனது ஃபேஸ்புக் ப்ரொஃபைலை காட்ட, கேஷவ் உடனே அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்.

கேப் பயணத்தின் போது, விஜய் தாம் பெங்களூருவிலுள்ள ஒரு வங்கியில் வேலை செய்கிறதாகவும், ராஜாஜிநகர் அருகே வசிப்பதாகவும் கூறினார். அவரது எளிமையான குணமும் மரியாதையான நடத்தையும் கேஷவுக்கு மிகவும் பிடித்தது.

அவர்கள் கிருஷ்ணாவின் வீட்டை அடைந்தபோது, கிருஷ்ணா வெளியே வந்து அன்புடன் வரவேற்றார். விஜயை பார்த்தவுடன் அவரது முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தது.

“இவர் என் மருமகன்,” என்று சந்தோஷமாக கூறினார் கிருஷ்ணா. “இவரும் விழாவிற்காக வந்திருக்கிறார்.”

கிருஷ்ணாவின் மனைவி வித்யா அவர்களை உள்ளே வரவேற்றார். சுவையான மதிய உணவுக்குப் பிறகு, கேஷவ் சிறிது நேரம் ஓய்வு எடுத்தார்.

மாலையில், கிருஷ்ணா தனியாக கேஷவிடம் பேசினார்.

“கேஷவ், விஜயாவுக்கும் விஜய்க்கும் பொருத்தம் இருந்தால், அவர்களின் திருமணத்தைப் பற்றி யோசிக்கலாமே?” என்று பரிந்துரைத்தார்.

விஜயின் நல்ல குணநலன்களையும் குடும்ப பின்னணியையும் கவனித்தபோது, இதே எண்ணம் ஏற்கனவே கேஷவின் மனதிலும் தோன்றியிருந்தது. மேலும், கிருஷ்ணாவின் குடும்பத்தை நன்றாக அறிந்திருந்ததால், இந்த தொடர்பில் அவருக்கு முழு நம்பிக்கை ஏற்பட்டது.

அன்றைய மாலையே, கேஷவ் விஜயின் பெற்றோருடன் பேசினார். விஜயாவின் புகைப்படத்தையும் அவர்களுடன் பகிர்ந்தார். அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்தனர்.

விஜயா, விஜயின் புகைப்படத்தை பார்த்ததும் ஆச்சரியமடைந்தாள்.

“அப்பா! நாங்கள் ஏற்கனவே இன்ஸ்டாகிராமில் நண்பர்களாக இருக்கிறோம்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினாள்.

அந்த பிறந்தநாள் விழா இரு குடும்பங்களுக்கும் இன்னும் மகிழ்ச்சியானதாக மாறியது. விழாவில் கலந்து கொண்ட பின்னர், தனது மகளின் திருமணம் விஜயுடன் நிச்சயிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சியான செய்தியுடன் கேஷவ் வீடு திரும்பினார். ராகிணியும் பேரானந்தம் அடைந்தாள்.

ஒரு டிஜிட்டல் படைப்பாளரும் அவரது பின்தொடர்பவரும் சந்தித்த சாதாரண தருணம், பின்னர் அழகான குடும்ப உறவாக மலர்ந்தது.

— கே. ராகவன்

17-5-26

Memorable Day.

 Memorable day.

Today, May 16, is a truly memorable and joyful day for me. My blog, Creativity Blog on Blogspot.com, has crossed one lakh viewers this month within just 16 days!

When I started this blog 18 years ago, it had only around 900 views per month. Watching it grow steadily over the years to reach this wonderful milestone is an emotional and proud moment for me.

I sincerely thank all my viewers and readers who have been visiting, reading, and supporting my blog regularly. Without your encouragement and continued support, this achievement would not have been possible.

Your love and appreciation inspire me to continue sharing creativity, ideas, and thoughts through my blog.

Thank you all from the bottom of my heart for being part of this beautiful journey.

With Warm regards,

K.Ragavan

16-5-26

Small Story 612.

 Small Story 612: 

ATM Machine Encounter

Arthanari was counting the cash he had withdrawn from the ATM when he heard someone calling, “Sir!”

He turned back and saw Arun standing there with a bright smile.

Arthanari immediately recognized him. Three years earlier, in the same ATM center, Arthanari had accidentally dropped his wallet while leaving. Arun, who had noticed it, ran behind him and returned it safely.

At that time, Arun was studying his first year B.Sc. He was struggling to pay his college fees. His father worked as a cook in a small restaurant and tried his best to support his only son’s ambition of becoming a doctor. Arun had lost his mother when he was only nine years old, and life had never been easy for him.

After hearing Arun’s story, Arthanari was deeply moved. Impressed by the boy’s honesty and determination, he promised to sponsor Arun’s college fees for the next three years.

Soon after that, Arthanari had moved to his native place, Sholavandan, and had stayed there for three years. Though he had instructed the bank to continue paying Arun’s fees, he had forgotten to give Arun his phone number.

Now, after returning to Bengaluru the previous week, fate had brought them together again at the same ATM.

“Sir, I am very happy to see you today,” Arun said emotionally. “I have passed with first class, and tomorrow I am joining a pharmaceutical company in Bengaluru as a medical representative.”

Arthanari smiled proudly.

Arun continued, “Though I could not become a doctor, this job will allow me to meet doctors regularly. Slowly, I have accepted life as it is. Seeing you today before joining my job feels like a blessing.”

Then he added softly, “I will repay the money you spent on my education little by little. Please give me your phone number. Here is my visiting card.”

Arthanari took the card and gave Arun his number.

Then, placing his hand gently on Arun’s shoulder, he whispered, “You do not have to repay anything. I helped you because of your honesty, dedication, and dreams. I am happy with the path you have chosen now.”

Arun’s eyes filled with gratitude.

After sharing a good breakfast together, both of them departed with hearts full of happiness and satisfaction.

K.Ragavan

16-5-26

Small Story612.T

 சிறுகதை 612:

ஏடிஎம் இயந்திர சந்திப்பு

ஆர்த்தநாரி ஏடிஎம் இயந்திரத்தில் இருந்து எடுத்த பணத்தை எண்ணிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது யாரோ,

“சார்!” என்று அழைக்கும் குரல் கேட்டது.

அவர் திரும்பிப் பார்த்தார். அங்கே அருண் புன்னகையுடன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

ஆர்த்தநாரி அவனை உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டார். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இதே ஏடிஎம் மையத்தில் ஆர்த்தநாரி தவறுதலாக தனது பணப்பையை கீழே போட்டுவிட்டு சென்றிருந்தார். அதை கவனித்த அருண், அவரைத் தொடர்ந்து ஓடி வந்து பணப்பையை பாதுகாப்பாக ஒப்படைத்தான்.

அப்போது அருண் பி.எஸ்்சி முதல் ஆண்டு படித்து வந்தான். கல்லூரிக் கட்டணம் செலுத்த மிகவும் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஒரு சிறிய உணவகத்தில் சமையல்காரராக வேலை செய்த அவன் தந்தை, தனது ஒரே மகன் மருத்துவராக வேண்டும் என்ற கனவை நிறைவேற்ற மிகுந்த முயற்சி செய்தார். அருண் ஒன்பது வயதிலேயே தனது தாயை இழந்துவிட்டான்; அதன் பிறகு வாழ்க்கை அவனுக்கு எளிதாக இருந்ததில்லை.

அருணின் கதையை கேட்ட ஆர்த்தநாரி மிகவும் மனம் உருகினார். அந்த இளைஞனின் நேர்மையும் உறுதியும் அவரை கவர்ந்தது. அதனால் அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கான கல்லூரிக் கட்டணத்தை தானே ஏற்றுக்கொள்வதாக வாக்குறுதி அளித்தார்.

அதற்குப் பிறகு ஆர்த்தநாரி தனது சொந்த ஊரான சோழவந்தானுக்கு சென்று அங்கே மூன்று ஆண்டுகள் தங்கியிருந்தார். ஆனால் வங்கியின் மூலம் அருணின் கட்டணத்தை தொடர்ந்து செலுத்துமாறு ஏற்பாடு செய்திருந்தாலும், தனது தொலைபேசி எண்ணை அருணிடம் கொடுக்க மறந்துவிட்டார்.

இப்போது, கடந்த வாரம் பெங்களூருவிற்கு திரும்பி வந்திருந்த ஆர்த்தநாரிக்கு, அதே ஏடிஎம் மையத்தில் மீண்டும் அருணை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

“சார், இன்று உங்களை பார்த்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்று உணர்ச்சியுடன் அருண் கூறினான்.

“நான் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளேன். நாளை முதல் பெங்களூருவில் உள்ள ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் மருத்துவ பிரதிநிதியாக பணியில் சேர இருக்கிறேன்.”

ஆர்த்தநாரி பெருமிதத்துடன் புன்னகைத்தார்.

அருண் தொடர்ந்து,

“நான் மருத்துவராக முடியவில்லை. ஆனால் இந்த வேலை மூலம் தினமும் மருத்துவர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். மெதுவாக வாழ்க்கையை அது எப்படியோ அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள கற்றுக்கொண்டேன். புதிய வேலையில் சேரும் முன் இன்று உங்களை சந்தித்தது எனக்கு ஒரு ஆசீர்வாதம் போல இருக்கிறது,” என்றான்.

பிறகு மெதுவாக,

“என் படிப்பிற்காக நீங்கள் செலவிட்ட பணத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக திருப்பித் தருகிறேன். தயவு செய்து உங்கள் தொலைபேசி எண்ணைத் தாருங்கள். இது என் விசிட்டிங் கார்டு,” என்றான்.

ஆர்த்தநாரி அந்த அட்டையை வாங்கிக் கொண்டு தனது எண்ணை அருணிடம் கொடுத்தார்.

பின்னர் அருணின் தோளில் அன்பாக கை வைத்து,

“நீ எதையும் திருப்பித் தர வேண்டியதில்லை. உன் நேர்மை, உழைப்பு, கனவுகள் — இவைகளுக்காகத்தான் நான் உதவினேன். இப்போது நீ தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் வாழ்க்கைப் பாதையைப் பார்த்து எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்.

அருணின் கண்கள் நன்றியினால் கலங்கின.

அதன்பிறகு இருவரும் ஒன்றாக காலை உணவு அருந்தி, மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடனும் திருப்தியுடனும் அங்கிருந்து பிரிந்தார்கள்.

— கே. ராகவன்

16-5-26

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 15May 26,

Tackling obesity

I write in reference to Fatima Al Ali’s op-ed The UAE’s approach to tackling obesity goes beyond prescribing a magic pill (May 11): today obesity is a global health challenge, and the UAE is facing this issue with determination and commitment. The country’s decision to introduce a new concept of daily oral treatment, combined with broader health initiatives, is highly laudable. With this progressive approach, I am confident that the UAE will successfully overcome this growing menace and set an example for others to follow. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 611.

 The Envelope Encounter

Girish reached Bengaluru International Airport, checked in his luggage, collected his boarding pass, and walked to the lounge to wait for his flight. After a few minutes, a dignified gentleman in his fifties came pushing his hand baggage and sat beside him.

Girish smiled politely.

“Hello, sir. I’m Girish. I’m travelling to London.”

The man smiled back warmly.

“I’m Ramnath. I’m travelling to Denver in the US.”

As Ramnath placed his bag nearby, Girish noticed the address tag on the baggage. It showed the same apartment complex where his old college friend, Mridula, lived.

Girish hesitated for a moment and then said,

“Sir, one of my neighbours gave me an envelope to post from London. Since your address is the same apartment complex, I thought you could kindly drop it into your building’s letterbox. It would reach faster than if I posted it from London.”

Ramnath looked at the young man with appreciation.

“Certainly. It will be my pleasure.”

He took the envelope, and soon both boarded their British Airways flight.

After a safe and comfortable journey, Girish landed in London and became busy with his new job at KPMG. Two days later, he received an unexpected phone call.

“Hey, Girish!” said a familiar voice excitedly. “This is Mridula from Denver!”

Girish was surprised and delighted.

“My dad gave me an envelope addressed to me,” she continued. “He said a young man travelling on the same flight had requested him to place it in our apartment mailbox. Dad asked me who had sent it.”

Mridula and Girish had been college classmates. Though they had always liked each other, neither had openly expressed their feelings. After graduation, Mridula had moved to the US for higher studies and later settled in Denver with a good job.

Meanwhile, Girish had successfully completed all three levels of the CFA programme with excellent marks and had recently received an offer from KPMG in London. He had secretly hoped to speak to Mridula’s parents about his feelings only after establishing his career.

When Girish saw Ramnath’s address tag at the airport, he realised destiny had unexpectedly connected him to Mridula’s family.

Over the phone, Girish explained everything honestly. Smiling softly, Mridula said,

“Don’t worry. I told Dad that my old classmate Vasanthy had sent the envelope.”

Ramnath, unaware of the deeper emotions between the two young people, simply felt happy that he had helped someone during his journey. With a peaceful smile, he left for his evening walk.

Sometimes, a small envelope carries much more than a letter — it carries destiny itself.

— K. Ragavan

15-5-26