Small Story 522.T

சிறுகதை 522 ஒரு RTO சிறந்த அதிகாரியுடன் நல்ல சந்திப்பு பசவராஜ் சமீபத்தில் Mysore நகரிலிருந்து Bengaluru நகரத்திற்கு மாற்றப்பட்டார். ஓய்வு பெற இன்னும் ஒரு ஆண்டே சேவை காலம் மீதமிருந்தது. ஒரு ஞாயிறு காலை, தன் வீட்டிலிருந்து தனது விருப்பமான பழைய உணவகத்திற்குப் pěயணமாகச் சென்று காலை உணவு சாப்பிட முடிவு செய்தார். அவர் சுடச்சுட சுவையான மசாலா தோசையை ரசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, திடீரென யாரோ அவரது பெயரை அழைக்கும் சத்தம் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தபோது, அது அவரது பழைய நண்பர் ராம் என்பதை அறிந்து ஆச்சரியப்பட்டார். பசவராஜ் ராமை நன்றாக அறிந்தவர் — பொதுமக்களின் பிரச்சினைகளில் எப்போதும் அக்கறை கொண்ட, நேர்மையான ஒரு பத்திரிகையாளர். சமூக நலனுக்காக தன்னலமின்றி உழைக்கும் அவர், எதையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. “ஹே ராம்! எப்படி இருக்கிறாய்? உன் மனைவி எப்படி இருக்கிறார்? உன் மகள் அபர்ணா எப்படி இருக்கிறார்?” என்று பசவராஜ் அன்புடன் கேட்டார். “அனைவரும் நலமாக இருக்கிறார்கள்,” என்று ராம் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார். “நேற்று நம் நண்பர் மஞ்சுநாத், நீ Bengaluru Regional Transport Office-க்கு மாற்றப்பட்டதாகச் சொன்னார். அதை கேட்டு மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்.” சில நிமிடங்கள் சுலபமான உரையாடலுக்குப் பிறகு, ராம் சிறிது சீரியஸாக மாறினார். “உண்மையில், மூத்த குடிமக்களை பாதிக்கும் ஒரு பிரச்சினையைப் பற்றி எழுத நினைக்கிறேன். ஜே.பி. நகர் போன்ற பகுதிகளில் சாலைகளிலும் நடைபாதைகளிலும் நடந்து செல்லும்போது, வாகனங்களின் கடுமையான மற்றும் குழப்பமூட்டும் ஹார்ன் சத்தங்கள் அவர்களை அச்சுறுத்துகின்றன. அது ஸ்கூட்டரின் சத்தமா, காரின் சத்தமா என்று தெளிவாக அறிய முடியாமல் அவர்கள் பயப்படுகின்றனர். இந்த சத்தம் மூத்தவர்களுக்கு பயமும் குழப்பமும் ஏற்படுத்துகிறது.” அவர் தொடர்ந்து, “நீ பிராந்திய போக்குவரத்து அலுவலகத்தில் சிறந்த சாதனைகள் கொண்ட ஒரு திறமையான அதிகாரி என்பதால், வாகனங்களின் அளவு மற்றும் வகைப்படி வேறுபட்ட ஹார்ன் சத்தங்களை அமைக்க வேண்டும் என்று உன் மேலதிகாரிகளிடம் பரிந்துரைக்க முடியுமா? அப்படியானால், மக்கள் — குறிப்பாக மூத்த குடிமக்கள் — அந்த சத்தத்தை அடையாளம் கண்டு பாதுகாப்பாக உணர முடியும்.” பசவராஜ் சிந்தனையுடன் தலையசைத்தார். “உன் மதிப்புமிக்க பரிந்துரைக்கு நன்றி, ராம். நான் ஓய்வு பெறும் முன், இந்த யோசனையை அதிகாரிகளிடம் முன்வைக்க என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன். இது நடைமுறைக்கு வந்தால், நம் சாலைகள் அனைவருக்கும் மேலும் பாதுகாப்பானதும் வசதியானதுமாக மாறும்.” பத்து நிமிடங்கள் கழித்து, பசவராஜ் இந்த விஷயத்தை முக்கியமாக எடுத்துக் கொள்வார் என்ற நம்பிக்கையுடன் ராம் விடைபெற்றார். இருவரும் நம்பிக்கையுடன் பிரிந்தனர் — ஒருவர் பொறுப்புணர்வுடன், மற்றொருவர் அர்ப்பணிப்பும் சமூக அக்கறையும் கொண்ட அதிகாரிகளும் விழிப்புணர்வு மிக்க குடிமக்களும் இணைந்து செயல்பட்டால் நல்ல மாற்றம் சாத்தியம் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையுடன். K.Ragavan 15-2-26

Small Story 521.T

சிறுகதை 521 கனவு இல்லத்திற்கான புத்திசாலித்தனமான திட்டம் சுவாமி தனது நண்பர் சந்தர் கூறிய இடத்திற்குச் சென்றார். இருவரும் ஒரு முன்னணி பிஸ்கட் உற்பத்தி நிறுவனத்தின் தரக் கட்டுப்பாட்டு துறையில் வேலை செய்தனர். அவர்களுக்கு தலா ஒரு குழந்தை இருந்தது. அந்த நாள், மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு புதிதாக திறக்கப்பட்ட ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட்டில் வாங்கச் செல்ல அவர்கள் திட்டமிட்டனர். அங்குள்ள விலைகள் மற்ற மால்களைவிட குறைவாக உள்ளன என்று நண்பர்களும், சக ஊழியர்களும் கூறியிருந்தனர். சந்தர் வந்து சுவாமியை அன்புடன் வரவேற்றார். இருவரும் உள்ளே சென்று ஒவ்வொரு பிரிவும் ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்டிருந்ததையும், பொருட்களின் புதுமையையும் கண்டு மகிழ்ந்தனர். அரிசி முதல் டாபி மற்றும் வெண்ணெய் வரை தேவையான அனைத்து பொருட்களையும் வாங்கி வெளியே வந்தனர். சந்தர் கூறினார்: “விலைகள் மற்ற கடைகளுடன் ஒப்பிடும்போது குறைந்தது 8% குறைவாக இருந்தால் நன்றாக இருக்கும். பொருட்களின் தரமும் நல்லதாகத் தெரிகிறது.” வாங்குதல் முடிந்து அவர்கள் வீடு திரும்பினர். பொருளாதாரமாக வாங்கிய அவர்களின் புத்திசாலித்தனமான முடிவை மனைவிகள் பாராட்டினர். மாதந்தோறும் பணத்தைச் சேமிக்க முடிந்தால், ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் ஒரு நிலத் துண்டை வாங்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது — இது நடுத்தர வயதினரின் பொதுவான கனவாகும். சுவாமியின் மகன் அர்ஜுன் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்து கல்லூரியில் சேர காத்திருந்தான். சந்தரின் மகன் குமார் கூட அதே நிலைமையில் இருந்தான். அந்த மாலை, அர்ஜுன் வீட்டிற்கு வந்து, “அப்பா, நான் எங்கள் பள்ளியில் மூன்று மாணவர்களுக்கு டியூஷன் எடுக்க முடிவு செய்துள்ளேன். மாதந்தோறும் நல்ல தொகையை சம்பாதிக்க முடியும். குமார் கூட என்னைப் போல டியூஷன் எடுக்க திட்டமிட்டுள்ளார். நீங்கள் ஒரு நிலம் வாங்கும் கனவை நனவாக்க உதவ விரும்புகிறோம். உங்கள் சம்பளத்துடன் எங்களுடைய உதவியும் சேர்ந்தால், ஐந்து ஆண்டுகளில் நிச்சயமாக இலக்கை அடையலாம்,” என்றான். அடுத்த நாள் காலை, சுவாமியும் சந்தரும் அலுவலகத்தில் சந்தித்து, தங்கள் மகன்களின் எண்ணமுள்ள முடிவைப் பற்றி பேசினர். அந்த மாலை, சுவாமி இந்த செய்தியை தனது மனைவி வித்யாவுடன் பகிர்ந்தார். அவள் சிந்தனையுடன் தலையசைத்தாள். “அர்ஜுனின் முடிவு நல்லது தான்,” என்றாள், “ஆனால் படிப்புடன் டியூஷனையும் சமாளிக்க அவன் அதிக அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டி வரும்.” சுவாமி மெதுவாகப் பதிலளித்தார்: “ஆம், ஆனால் நமது கனவை அடைய இதற்கு மாற்று வழி இல்லை. நம் தோட்ட நகரத்தில் சொத்து விலைகள் ஏவுகணை போல உயர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. நமது திட்டம் நியாயமானதே. ஐந்து ஆண்டுகளில் விலைகள் மிக அதிகமாக உயராமல் இருக்க வேண்டும் என்று நம்புகிறேன்.” வித்யா நம்பிக்கையுடன் புன்னகைத்தாள். அவர்களின் கவனமான திட்டமிடலும், குடும்பத்தின் ஒருமித்த முயற்சியும் ஒருநாள் அவர்களின் கனவை நனவாக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன் அவர்கள் வாழ்ந்தனர். – கே. ராகவன் 14-2-26

Small Story 521.

Small Story 521 Smart Planning for a Dream Home Swamy went to the location mentioned by his friend Chander. Both of them worked in the Quality Control Department of a leading biscuit manufacturing company. Each of them had one child. That day, they planned to shop at a new supermarket that had opened three days earlier. Friends and colleagues had told them that the prices there were cheaper compared to other malls. Chander arrived and greeted Swamy warmly. They went inside and were impressed by the neat arrangement of each section and the freshness of the products. From rice to toffees and butter, they purchased all the necessary items and then came outside. Chander said, “I hope the prices are at least 8% lower compared to other stores. The quality of the products also seems good.” After finishing their shopping, they returned home. Their wives appreciated their wise decision to shop economically. They realized that if they could save money every month, they might be able to buy a plot of land within five years—a common dream for people in their mid-forties. Swamy’s son, Arjun, had finished his 12th standard and was waiting to join college. Chander’s son, Kumar, was also in the same stage. That evening, Arjun returned from school and said, “Dad, I have decided to take tuition for three students from my school. I can earn a good amount every month. Kumar is also planning to take tuition like me. We want to help you achieve your dream of buying a plot. In five years, with your salary and our support, we can reach our goal.” The next morning, Swamy and Chander met at the office and discussed their sons’ thoughtful decision to support their fathers’ dream. That evening, Swamy shared the news with his wife, Vidhya. She nodded thoughtfully. “It is a good decision by Arjun,” she said, “but he will face more pressure managing tuition along with his studies.” Swamy replied softly, “Yes, but we have no other way to achieve our dream. Property prices in our Garden City are rising like skyrockets. Our plan is reasonable, and in five years’ time, I hope the prices will not increase too much.” Vidhya smiled in agreement, hopeful that their careful planning and united family effort would one day turn their dream into reality. – K. Ragavan 14-2-26

Letter.

Letter Published in The National UAE on 13Feb 26 The Canada shooting was shocking I write in reference to the article Nine killed after woman opens fire at high school in Canada’s British Columbia (February 11): this horrifying act of violence, especially one involving a school, is deeply shocking and utterly unacceptable in any civil society. It highlights the urgent need to addresses such acts of violence, to support the affected community and to ensure that those responsible are fully held to justice. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 520.

Small Story 520 Ram’s Surprise Tea & The 100 Stories Gift Vasanthy never expected a call from Uncle Ram inviting her for tea that afternoon. She was the only daughter of Ram’s only sister, Rohini, and her husband, Keshav. A dedicated professional, Vasanthy worked as an Editor-in-Chief at a publication company and had completed her Master’s degree in Communication Journalism. Despite her busy schedule, she had quietly achieved something remarkable—she had written 100 short stories, each designed to be read in just two minutes. Her close friend Nishi, who worked in a software company, knew about this achievement. Interestingly, Nishi was also the classmate of Ram’s daughter, Suganthi. Proud of her friend, Nishi had mentioned Vasanthy’s milestone to Uncle Ram. Having completed two successful decades in the pharmaceutical field and now a versatile blogger and writer himself, Ram was delighted to hear about his niece’s accomplishment. That evening, Vasanthy arrived at Ram’s house along with her parents. A few minutes later, Nishi joined them. Ram’s wife, Nandhini, warmly welcomed everyone and served sweets and snacks. There was an air of curiosity—why had Ram invited them all for tea? Breaking the suspense, Ram stood up with a smile. “Welcome, everyone, for this special tea gathering,” he began. “Today, I congratulate my loving niece Vasanthy for writing 100 beautiful short stories. She didn’t tell us about it, but thanks to her dear friend Nishi, I came to know.” Vasanthy looked at Nishi in surprise. Ram continued, “As a proud uncle and as a fellow writer, I am delighted to release her first book—a collection of her 100 stories. I have written the preface, and two of my respected Sandalwood director friends have kindly sent their recommendations. Unfortunately, they could not be here today due to prior commitments.” With that, he held up the book and handed the very first copy to Vasanthy. Her eyes filled with tears of joy. She was overwhelmed by the love and effort her learned and versatile uncle had put into this surprise. The beautifully printed book, complete with a thoughtful preface and endorsements, felt like a dream come true. Ram leaned closer and whispered gently, “I printed 300 copies as a compliment to you. I’m happy to tell you that 75 copies have already been taken by my friends.” Nishi could hardly believe the magic of the moment—how thoughtfully Ram had honored his niece and how quickly the books had begun to sell. Vasanthy, deeply moved, thanked her uncle for his blessings and affection. Ram simply smiled and nodded. “You deserve this,” he said. And that evening tea turned into a celebration of love, encouragement, and the power of storytelling. K.Ragavan 13-2-26

Good Movie.

Recently, I watched the Malayalam movie Sarvam Maya. It is a comedy-drama that deals with rituals and traditions. The film is highly entertaining and was shot in beautiful locations, with pleasing cinematography that enhances the overall viewing experience. All the artists delivered commendable performances, and according to critics, this movie marks a strong comeback for Nivin Pauly. K.Ragavan

Small Story 520.T

சிறுகதை 520 ராமின் அதிர்ச்சி தேநீர் விருந்து & 100 கதைகளின் பரிசு அந்த மதியம் தேநீர் விருந்துக்கு வருமாறு மாமா ராம் அழைத்தபோது, வசந்தி அதனை ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ராமின் ஒரே சகோதரி ரோகிணி மற்றும் அவரது கணவர் கேஷவின் ஒரே மகள் தான் வசந்தி. ஒரு அர்ப்பணிப்பு மிக்க தொழில்முறை நிபுணராக, வசந்தி ஒரு பதிப்பக நிறுவனத்தில் தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றி வந்தாள். தகவல் தொடர்பு பத்திரிகைத்துறையில் முதுகலை பட்டம் பெற்றிருந்தாள். தனது பரபரப்பான பணிச்சூழலின் நடுவிலும், அவள் அமைதியாக ஒரு சிறப்பான சாதனையை நிகழ்த்தியிருந்தாள் — வெறும் இரண்டு நிமிடங்களில் வாசிக்கக்கூடிய 100 சிறுகதைகளை எழுதியிருந்தாள். அவளது நெருங்கிய தோழி நிஷி, ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தாள். அவளுக்கே இந்த சாதனை குறித்து தெரியும். அதுவும் சுவாரஸ்யமாக, நிஷி ராமின் மகள் சுகந்தியின் வகுப்புத்தோழி ஆவாள். தனது தோழியின் சாதனையைப் பெருமையாக நினைத்த நிஷி, அதை ராம் மாமாவிடம் கூறியிருந்தாள். மருந்துத் துறையில் இருபது ஆண்டுகள் சிறப்பாகப் பணியாற்றியதுடன், தற்போது பல்துறை வலைப்பதிவாளர் மற்றும் எழுத்தாளராகவும் விளங்கும் ராம், தனது அண்ணித்தியின் சாதனையை அறிந்து மகிழ்ச்சியடைந்தார். அன்றைய மாலை, வசந்தி தனது பெற்றோருடன் ராமின் வீட்டிற்கு வந்தாள். சில நிமிடங்களில் நிஷியும் இணைந்தாள். ராமின் மனைவி நந்தினி அனைவரையும் அன்புடன் வரவேற்று இனிப்புகள் மற்றும் சிற்றுண்டிகளை பரிமாறினாள். ஏன் ராம் இவ்வாறு அனைவரையும் தேநீர் விருந்துக்கு அழைத்தார் என்ற ஆவல் சூழ்ந்திருந்தது. அந்த எதிர்பார்ப்பை உடைத்து, ராம் புன்னகையுடன் எழுந்தார். “இன்றைய இந்த சிறப்பு தேநீர் சந்திப்பிற்கு அனைவரும் வருகை தந்ததற்கு நன்றி,” என்று தொடங்கினார். “என் அன்பு அண்ணித்தி வாசந்தி எழுதிய 100 அழகிய சிறுகதைகளுக்காக அவளை பாராட்டுகிறேன். அவள் இதை எங்களிடம் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவளது அன்பு தோழி நிஷியின் மூலம் எனக்குத் தெரிய வந்தது.” வசந்தி அதிர்ச்சியுடன் நிஷியை நோக்கினாள். ராம் தொடர்ந்தார்: “ஒரு பெருமை கொள்ளும் மாமாவாகவும், ஒரு எழுத்தாளராகவும், அவளது 100 கதைகளின் தொகுப்பாக வெளிவரும் முதல் புத்தகத்தை இன்று வெளியிடுவதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. அதற்கான முன்னுரையை நான் எழுதியுள்ளேன். மேலும், எனது மதிப்பிற்குரிய இரு சாண்டல்வுட் திரைப்பட இயக்குநர் நண்பர்கள் பரிந்துரை குறிப்புகளை அனுப்பியுள்ளனர். முன்பே ஏற்பாடுகள் இருந்ததால் அவர்கள் இன்று வர முடியவில்லை.” அவ்வாறு கூறி, அவர் புத்தகத்தை உயர்த்திப் பிடித்து, அதன் முதல் பிரதியை வசந்திக்குக் கையளித்தார். மகிழ்ச்சியின் கண்ணீர் வசந்தியின் கண்களில் பெருகியது. தன்னுடைய பன்முகத் திறமையுடைய மாமா இவ்வளவு அன்பும் அக்கறையும் கொண்டு செய்த இந்த ஆச்சரிய ஏற்பாடு அவளை நெகிழச்செய்தது. அழகாக அச்சிடப்பட்ட அந்த நூல், மனமார்ந்த முன்னுரை மற்றும் பரிந்துரைகளுடன், ஒரு கனவு நனவானதுபோல் தோன்றியது. ராம் மெதுவாக அவளிடம் நெருங்கி, “உன்னைப் பாராட்டுவதற்காக 300 பிரதிகள் அச்சிட்டுள்ளேன். அதில் 75 பிரதிகளை என் நண்பர்கள் ஏற்கனவே பெற்றுவிட்டனர்,” என்று கிசுகிசுத்தார். அந்த தருணத்தின் மகத்துவத்தை நிஷி நம்ப முடியவில்லை — மாமா தனது அண்ணித்தியை எவ்வளவு அன்புடன் கௌரவித்தார் என்பதையும், புத்தகங்கள் எவ்வளவு விரைவில் வாசகர்களிடம் சென்றுவிட்டன என்பதையும் கண்டு அவள் ஆச்சரியப்பட்டாள். ஆழ்ந்த நன்றியுடன் வசந்தி தனது மாமாவிடம் ஆசீர்வாதங்களுக்கும் அன்பிற்கும் நன்றி தெரிவித்தாள். ராம் அமைதியாக புன்னகைத்து தலையசைத்தார். “இதற்கு நீ தகுதியானவள்,” என்றார். அந்த மாலை தேநீர் விருந்து, அன்பும் ஊக்கமும் கதை சொல்லும் சக்தியும் இணைந்த ஒரு இனிய கொண்டாட்டமாக மாறியது. கே. ராகவன் 13-2-26