Small Story 585.

 

சிறுகதை 585

மங்காத குரல்

புஜங்கராவும் அவரது மனைவி அன்னபூரணியும், வருடாந்திர கண் பரிசோதனைக்காக பெங்களூரில் உள்ள ஒரு பிரபல கண் மருத்துவமனைக்கு சென்றனர். அமெரிக்காவில் இருந்து—CNN செய்தி வாசிப்பாளராக இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்—இந்த வருகை அவருக்கு ஆண்டுதோறும் ஒரு பழக்கமாகி விட்டது. அது மருத்துவ சேவைக்காக மட்டும் அல்ல; அங்கு கிடைக்கும் அன்பு, உபசாரம், சிறந்த சேவை ஆகியவற்றிற்கும். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அதே மருத்துவமனையில்தான் அவர் கண்புரை அறுவை சிகிச்சையும் செய்துகொண்டிருந்தார்.

புஜங்கராவ் தனது கோப்பை வரவேற்பில் கொடுத்தார். வரவேற்பாளர் மேலே பார்த்து சிரித்தபடி,

“ஹலோ, Anchor சார்! எப்படி இருக்கிறீர்கள்? ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு உங்களை பார்க்க மிகவும் சந்தோஷம்!” என்றார்.

புஜங்கராவ் மெதுவாக சிரித்தார்.

“இந்த ஓய்வு பெற்ற அங்கரை நினைவில் வைத்ததற்கு நன்றி,” என்றார்.

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அருகில் இருந்த ஒரு பெண் முன்வந்து,

“மன்னிக்கவும் சார், நீங்கள் CNN-இல் இருந்த அந்த சிறந்த Anchor thana? உங்கள் நிகழ்ச்சிகளை நான் வழக்கமாக பார்த்திருக்கிறேன். நீங்கள் இப்போது நம்ம பெங்களூரில் குடியேறியிருக்கிறீர்கள் என்பதில் மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்றார்.

அன்னபூரணி அதிர்ச்சியடைந்தார். ஓய்வு பெற்றது 14 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன; இப்போது 75 வயதில் கூட, தனது கணவர் இன்னும் அடையாளம் காணப்படுகிறார்!

அந்த பெண் தொடர்ந்து, அன்னபூரணியை நோக்கி,

“மேடம், அவருடைய குரலால் நான் அவரை அடையாளம் கண்டேன். அப்படிப்பட்ட குரல் ஒருபோதும் மங்காது. பல பத்திரிகையாளர்களால் பாராட்டப்படும் சிறந்த அங்கர்களில் ஒருவர்தான் இவர்,” என்றார்.

அந்த பாராட்டை கேட்ட அன்னபூரணியின் மனம் அமைதியான பெருமையாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரம்பியது.

பரிசோதனை முடிந்து வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, புஜங்கராவ் மெதுவாக,

“அதை நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவளின் பெயரைக் கூட கேட்க மறந்து விட்டேன்,” என்றார்.

அன்னபூரணி அர்த்தமுள்ள சிரிப்புடன்,

“கவலைப்பட வேண்டாம். அவள் தனது கோப்பை வரவேற்பில் கொடுக்கும்போது, நான் அவளுடைய பெயரை பார்த்தேன்—வசந்தி,” என்றார்.

புஜங்கராவ் மெதுவாக சிரித்தார்.

“ஆஹா, ஒரு புத்திசாலி Anchor மனைவி!” என்றார்.

கே. ராகவன்

19-4-26

18 years Association.

 I’m delighted to share a proud personal milestone—18 years of continuous association with The National, Abu Dhabi, UAE, through my letters to the editor and reader contributions.

Over this journey, more than 2,500 of my letters have been published, reflecting my thoughts, observations, and engagement with issues that matter. This achievement means a great deal to me, and I’m truly grateful for the platform that gave my voice a place.

Thank you to all my friends and readers for your constant support and encouragement

 throughout these years. Your motivation has been an important part of this journey.

With Warm regards,

K.Ragavan

18-4-2026

Small Story 584.

 Small Story 584.

Memorable Madurai

Swarna was walking inside her house compound when she suddenly received a call from her cousin Shubha in Mumbai.

“Hey, how are you? Next week I am coming to your place with my grandchildren for a vacation,” said Shubha.

Swarna was delighted to hear this. Shubha, who was now settled in Mumbai with her husband Harish, had an only daughter living in New Zealand. Her grandchildren, Nandhini and Narain, had come to India on vacation and wanted to visit Madurai to see the temples and the famous Chitra Festival.

Harish could not join them because of his building’s annual function.

A few days later, Shubha arrived in Madurai with the children. They were thrilled to see Swarna’s independent house in Chockikulam, built ten years ago. Swarna’s husband, a retired professor from the American College, welcomed them warmly.

The cousins were overjoyed to meet after a long time. They spent hours reminiscing about their childhood holidays in Madurai—the hot summers, frequent power cuts, and how they managed through those days.

“Madurai has changed so much,” said Shubha.

“Yes, but it still holds on to its traditions and culture,” replied Swarna.

They spent a wonderful week visiting temples, attending the famous Chitra Festival, and enjoying delicious food and sweets.

When it was time to leave, the children whispered to Shubha,

“Aunty, every vacation we want to come here to enjoy the beautiful temples, traditions, and the respect people show to everyone.”

Shubha smiled and softly said,

“I have seen the old Madurai, and today I see its rapid growth—just like our Bharat.”

With happy memories in their hearts, Shubha and the children departed, promising to return again.

K.Ragavan

18-4-26

Small Story 584

 

சிறுகதை 584

மறக்கமுடியாத மதுரை

ஸ்வர்ணா தனது வீட்டுத் தோட்டத்துக்குள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, திடீரென மும்பையில் இருக்கும் தனது சகோதரி ஷுபாவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹேய், எப்படி இருக்கிறாய்? அடுத்த வாரம் நான் என் பேரக்குழந்தைகளுடன் உன் வீட்டுக்கு விடுமுறைக்கு வருகிறேன்,” என்று ஷுபா கூறினாள்.

இதை கேட்டு ஸ்வர்ணா மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். இப்போது தனது கணவர் ஹரிஷுடன் மும்பையில் குடியேறி இருந்த ஷுபாவுக்கு, நியூசிலாந்தில் வசிக்கும் ஒரே மகள் இருந்தாள். அவளுடைய பேரக்குழந்தைகள் நந்தினி மற்றும் நரேன் இந்தியாவிற்கு விடுமுறைக்கு வந்து, கோவில்களையும் புகழ்பெற்ற சித்திரைத் திருவிழாவையும் காண மதுரைக்கு வர விரும்பினர்.

ஹரிஷ் அவர்களுடன் வர முடியவில்லை, ஏனெனில் அவருடைய குடியிருப்பில் ஆண்டு விழா நடைபெற்று கொண்டிருந்தது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஷுபா குழந்தைகளுடன் மதுரைக்கு வந்தாள். பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்ட சோக்கிக்குளத்தில் உள்ள ஸ்வர்ணாவின் தனி வீட்டைக் கண்டு அவர்கள் மிகவும் உற்சாகமடைந்தனர். அமெரிக்கன் கல்லூரியில் ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியராக இருந்த ஸ்வர்ணாவின் கணவர் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு சந்தித்ததால், இரு சகோதரிகளும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அவர்கள் மதுரையில் கழித்த சிறுவயது விடுமுறை நாட்களை நினைத்து பல மணி நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்—வெயிலான கோடைகாலங்கள், அடிக்கடி ஏற்பட்ட மின்தடை, அவற்றை எப்படி சமாளித்தார்கள் என்பதெல்லாம்.

“மதுரை மிகவும் மாறிவிட்டது,” என்று ஷுபா கூறினாள்.

“ஆமாம், ஆனால் அதன் பாரம்பரியத்தையும் பண்பாட்டையும் இன்னும் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது,” என்று ஸ்வர்ணா பதிலளித்தாள்.

அவர்கள் ஒரு வாரம் முழுவதும் கோவில்கள் சென்றும், புகழ்பெற்ற சித்திரைத் திருவிழாவில் கலந்து கொண்டும், சுவையான உணவு மற்றும் இனிப்புகளை ரசித்தும் மகிழ்ந்தனர்.

புறப்படும் நேரம் வந்தபோது, குழந்தைகள் ஷுபாவிடம் மெதுவாக சொன்னார்கள்,

“அத்தை, ஒவ்வொரு விடுமுறையிலும் இங்கே வரவேண்டும். இங்குள்ள அழகான கோவில்கள், பாரம்பரியம், மற்றும் மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் மரியாதை எல்லாம் எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.”

ஷுபா சிரித்துக் கொண்டு மெதுவாக சொன்னாள்,

“பழைய மதுரையை நான் பார்த்திருக்கிறேன்; இன்று அதன் வேகமான வளர்ச்சியையும் பார்க்கிறேன்—அதேபோல் நம் பாரதமும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.”

மகிழ்ச்சியான நினைவுகளுடன், மீண்டும் வருவோம் என்ற வாக்குறுதியுடன் ஷுபாவும் குழந்தைகளும் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

K.Ragavan

18-4-26

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 17 April26

Spain's thinking on migrants

I write in reference to the article Spain to legalise about 500,000 undocumented migrants (April 15): this is a significant and forward-looking move. The Spanish government’s initiative reflects a pragmatic approach to addressing labour shortages while promoting inclusive economic growth. Prime Minister Pedro Sanchez rightly emphasised that the country needs manpower, and sustainable development can only be achieved with a strong and legally recognised workforce. By granting legal status to undocumented workers, Spain not only acknowledges their contributions but also ensures better regulation, worker protection and tax participation. – K Ragavan, Bengaluru,

Small Story 583.

 Small Story 583

 All for Good

Gundappa had been planning for several days to visit his niece in Hosur. She had recently undergone cataract surgery after returning from the UK, where she had retired from her teaching profession. Now settled in Hosur, she was recovering well, and Gundappa was eager to see her.

However, the scorching heat over the past few days had made travel difficult. At 76, though still energetic and active, Gundappa decided to postpone the trip. Along with that, he also had to delay his wife Pramila’s wish to visit Melkote to seek blessings from their deity.

Gundappa, a retired General Manager from KMF, lived with Pramila in their independent house in Malleswaram, Bengaluru. Their son was settled in Malaysia, so the couple spent most of their time together, planning small trips and visits.

Just as they were reconsidering their plans, Gundappa received a phone call from his friend, Lawyer Harish.

“Hello! Tomorrow is my grandson’s wedding reception in Hosur,” Harish said cheerfully. “He got married in Sydney. The bride is from Hosur, so we are hosting the reception there. I’ve forwarded the location. You and Mrs. Pramila must come and bless the couple.”

Gundappa was delighted. What a pleasant surprise! He and Pramila had already been thinking of visiting Hosur the next day to see his niece, and now they had another reason to go.

He shared the news with Pramila, who smiled with relief and happiness. “We postponed our plans because of the heat,” she said, “but now it seems everything has fallen into place.”

Then she added gently, “Perhaps my wish to visit Melkote will also come true next week.”

Gundappa nodded, looking at her warmly. Both of them smiled at each other, feeling content.

Sometimes, they realized, delays happen for a reason—and in the end, everything turns out for the good.

K.Ragavan

17-4-26

Small Story 583.

 

சிறுகதை 583

எல்லாம் நன்மைக்கே

குண்டப்பா பல நாட்களாக தனது சகோதரியின் மகளை ஹோசூரில் சந்திக்க திட்டமிட்டு வந்தார். அவள் சமீபத்தில் கண்புரை அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்டிருந்தாள். அதற்கு முன்பு, ஆசிரியர் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றபின் இங்கிலாந்திலிருந்து திரும்பி வந்திருந்தாள். இப்போது ஹோசூரில் வசித்து, நலமாக குணமடைந்து கொண்டிருந்தாள். குண்டப்பா அவளை சந்திக்க ஆவலாக இருந்தார்.

ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக இருந்த கடும் வெப்பம் பயணத்தை கடினமாக மாற்றியது. 76 வயதாக இருந்தாலும், இன்னும் சுறுசுறுப்பாகவும் செயல்திறனுடனும் இருந்த குண்டப்பா, இந்தப் பயணத்தை ஒத்திவைக்க முடிவு செய்தார். அதோடு, தனது மனைவி பிரமிளாவின் மேல்கோட்டைக்கு சென்று தெய்வ தரிசனம் செய்யும் ஆசையையும் தள்ளிப்போட வேண்டியிருந்தது.

குண்டப்பா, கே.எம்.எப். நிறுவனத்தில் பொதுமேலாளராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். அவர் மற்றும் பிரமிளா, பெங்களூரின் மல்லேஸ்வரத்தில் உள்ள தங்கள் தனி வீட்டில் வசித்து வந்தனர். அவர்களின் மகன் மலேசியாவில் குடியேறியிருந்ததால், இந்தத் தம்பதியர் பெரும்பாலும் இருவரும் சேர்ந்து சிறிய பயணங்களையும் சந்திப்புகளையும் திட்டமிட்டு நேரத்தை கழித்தனர்.

அவர்கள் திட்டங்களை மறுபரிசீலனை செய்து கொண்டிருந்தபோது, குண்டப்பாவுக்கு அவரது நண்பர் வழக்கறிஞர் ஹரிஷ் தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

“ஹலோ! நாளை என் பேரனின் திருமண வரவேற்பு ஹோசூரில் இருக்கிறது,” என்று ஹரிஷ் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். “அவர் சிட்னியில் திருமணம் செய்துகொண்டார். மணமகள் ஹோசூரைச் சேர்ந்தவர். அதனால் அங்கே வரவேற்பு ஏற்பாடு செய்துள்ளோம். இடத்தின் விவரத்தை நான் அனுப்பியுள்ளேன். நீங்கள் மற்றும் திருமதி பிரமிளா கண்டிப்பாக வந்து ஆசீர்வதிக்க வேண்டும்.”

குண்டப்பா மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். இது என்ன ஒரு இனிய அதிர்ச்சி! அவர் மற்றும் பிரமிளா ஏற்கனவே மறுநாள் ஹோசூருக்கு சென்று தனது சகோதரியின் மகளை பார்க்க நினைத்திருந்தனர். இப்போது அதற்கொரு சிறந்த காரணமும் கிடைத்தது.

அவர் இந்தச் செய்தியை பிரமிளாவிடம் பகிர்ந்தார். அவள் நிம்மதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் சிரித்தாள். “நாம் வெப்பத்தால் திட்டத்தை ஒத்திவைத்தோம்,” என்றாள், “ஆனால் இப்போது எல்லாம் சரியாக அமைந்துவிட்டது போல இருக்கிறது.”

பிறகு மெதுவாகச் சேர்த்தாள், “என் மேல்கோட்டை பயண ஆசையும் அடுத்த வாரம் நிறைவேறும் என்று தோன்றுகிறது.”

குண்டப்பா அவளை அன்புடன் பார்த்து தலை அசைத்தார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர். மனநிறைவுடன் இருந்தனர்.

சில நேரங்களில் தாமதங்கள் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகவே நடக்கின்றன—முடிவில் எல்லாம் நன்மைக்கே முடிகிறது.

K.Ragavan 

17-4-26