Small Story 789.

 Small Story 789

 The Legacy of an Honest Judge

Retired Judge Hariharan's house was filled with people as he celebrated his 80th birthday in the presence of friends, relatives, well-wishers, and several distinguished personalities. His house, which stood on a spacious campus, was large enough to host such grand celebrations.

Nearly 300 guests had gathered to honour the legendary judge, whose judicial decisions had inspired countless people. Throughout his distinguished career, he had always stood firmly for truth, justice, and integrity. His impartial judgements and commitment to upholding the law had earned him immense respect in society.

After the felicitation ceremony, all the guests enjoyed a delicious feast, which included a wide variety of traditional dishes and sweets. Hariharan had clearly mentioned that he did not want any gifts or presents and that the guests' presence alone would be the greatest gift. He politely but firmly declined the affectionate gestures of a few people who wished to present him with gifts.

Hariharan's three sons had also followed their father's footsteps by maintaining honesty and integrity in their respective professions. One was serving in the Customs Department, another in the Drug Control Department, and the third was a banking officer who was always willing to help deserving people obtain loans.

His three grandsons were settled abroad, but they continued to respect Indian traditions, culture, and family values. The guests wholeheartedly appreciated Hariharan's simple nature, noble principles, and cordial relationship with everyone. His humility and willingness to interact warmly with people from all walks of life were particularly admired.

The Chief of OO1 Academy delivered a special felicitation address, appreciating Hariharan's landmark judgements and his remarkable foresight. He also presented a meaningful memento in recognition of his commitment to delivering fair, impartial, and well-reasoned verdicts.

Everyone applauded the retired judge for his outstanding contribution to society and his exemplary family values.

Ranjitha, an Assistant at OO1 Academy, was deeply impressed by the entire celebration. After witnessing the respect and admiration Hariharan had earned through his professional integrity and dedication to justice, she began thinking about her own son's future.

She turned to herself and thought, "Why shouldn't my son study law and become a good judge like Hariharan? It is not merely a profession; it is an opportunity to uphold truth, protect justice, and serve society."

The celebration had given her a new aspiration for her son's future.

**True greatness is not measured by wealth, position, or power, but by the values we uphold, the justice we deliver, and the respect we earn through our actions.**

K.Ragavan

Small Story 789.T

 சிறுகதை 789

 நேர்மையான நீதிபதியின் நற்பெயரும் வழிகாட்டும் மரபும்

ஓய்வுபெற்ற நீதிபதி ஹரிஹரனின் 80-வது பிறந்தநாள் விழா அவரது இல்லத்தில் வெகு சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டது. நண்பர்கள், உறவினர்கள், நலம் விரும்பிகள் மற்றும் பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த பிரபலங்கள் என ஏராளமானோர் விழாவில் கலந்து கொண்டனர். விசாலமான வளாகத்தில் அமைந்திருந்த அவரது பெரிய இல்லம், இத்தகைய பிரம்மாண்டமான விழாவை நடத்துவதற்கு ஏற்றதாக இருந்தது.

சுமார் 300 விருந்தினர்கள், தன்னுடைய நீதித்துறைத் தீர்ப்புகளால் எண்ணற்ற மக்களுக்கு முன்மாதிரியாக விளங்கிய அந்தச் சிறந்த நீதிபதியைக் கௌரவிப்பதற்காகக் கூடியிருந்தனர். தனது சிறப்புமிக்க நீதித்துறைப் பணிக்காலம் முழுவதும் அவர் உண்மை, நீதி, நேர்மை ஆகியவற்றின் பக்கம் உறுதியாக நின்றவர். பாரபட்சமற்ற தீர்ப்புகளாலும், சட்டத்தை நிலைநாட்டுவதில் காட்டிய அர்ப்பணிப்பாலும் சமூகத்தில் மிகுந்த மதிப்பையும் மரியாதையையும் பெற்றிருந்தார்.

பாராட்டு விழா நிறைவடைந்ததும், விருந்தினர்கள் அனைவரும் பலவிதமான பாரம்பரிய உணவு வகைகள் மற்றும் இனிப்புகள் அடங்கிய சுவையான விருந்தை மகிழ்ச்சியுடன் உண்டு மகிழ்ந்தனர்.

தனது பிறந்தநாளுக்கு யாரும் பரிசுகளோ அன்பளிப்புகளோ கொண்டு வர வேண்டாம் என்றும், விருந்தினர்கள் அனைவரும் வந்து கலந்து கொள்வதே தனக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய பரிசு என்றும் ஹரிஹரன் தெளிவாகக் கூறியிருந்தார். அன்பின் அடையாளமாகச் சிலர் பரிசுகளை வழங்க முன்வந்தபோதும், அவற்றை அவர் அன்புடன், அதே நேரத்தில் உறுதியாக மறுத்துவிட்டார்.

ஹரிஹரனின் மூன்று மகன்களும் தந்தையின் வழியைப் பின்பற்றி, தத்தமது பணிகளில் நேர்மையையும் ஒழுக்கத்தையும் கடைப்பிடித்து வந்தனர். ஒருவர் சுங்கத்துறையிலும், மற்றொருவர் மருந்துக் கட்டுப்பாட்டுத் துறையிலும் பணியாற்றி வந்தனர். மூன்றாவது மகன் வங்கி அதிகாரியாகப் பணிபுரிந்து வந்தார். தகுதியும் தேவையும் உள்ளவர்களுக்குக் கடன் கிடைக்க உதவுவதில் அவர் எப்போதும் ஆர்வம் காட்டினார்.

அவரது மூன்று பேரன்களும் வெளிநாடுகளில் குடியேறியிருந்தாலும், இந்தியப் பாரம்பரியம், கலாசாரம் மற்றும் குடும்பப் பண்பாடுகளைத் தொடர்ந்து மதித்து வந்தனர்.

விருந்தினர்கள் அனைவரும் ஹரிஹரனின் எளிமையான குணம், உயர்ந்த கொள்கைகள் மற்றும் அனைவருடனும் அவர் கொண்டிருந்த அன்பான உறவை மனதாரப் பாராட்டினர். சமூகத்தின் பல்வேறு நிலைகளில் உள்ள மக்களுடனும் இனிமையாகப் பழகும் அவரது பணிவும், எளிமையும் அனைவரையும் கவர்ந்தன.

OO1 அகாடமியின் தலைவர் சிறப்புரையாற்றி, ஹரிஹரன் வழங்கிய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்புகளையும், அவரது அபாரமான தொலைநோக்குப் பார்வையையும் பாராட்டினார். நியாயமான, பாரபட்சமற்ற மற்றும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் கூடிய தீர்ப்புகளை வழங்குவதில் அவர் கொண்டிருந்த அர்ப்பணிப்பைப் பாராட்டி, நினைவுப் பரிசு ஒன்றையும் வழங்கினார்.

சமூகத்திற்கு அவர் ஆற்றிய மகத்தான பங்களிப்பையும், அவரது குடும்பத்தில் நிலவி வந்த உயர்ந்த பண்புகளையும் அனைவரும் கைதட்டி பாராட்டினர்.

OO1 அகாடமியில் உதவியாளராகப் பணிபுரியும் ரஞ்சிதா, இந்த விழா முழுவதையும் கண்டு மிகவும் வியப்படைந்தார். தனது தொழில்முறை நேர்மையாலும், நீதியை நிலைநாட்டுவதில் காட்டிய அர்ப்பணிப்பாலும் ஹரிஹரன் சமூகத்தில் இத்தகைய மதிப்பையும் மரியாதையையும் பெற்றிருப்பதை நேரில் கண்ட அவர், தனது மகனின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.

தனக்குள் அவர் இவ்வாறு நினைத்துக் கொண்டார்:

"ஏன் என் மகனும் சட்டம் படித்து, ஹரிஹரனைப் போன்ற ஒரு சிறந்த நீதிபதியாக வரக்கூடாது? இது வெறும் ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல; உண்மையை நிலைநாட்டவும், நீதியைப் பாதுகாக்கவும், சமூகத்திற்குச் சேவை செய்யவும் கிடைக்கும் ஒரு சிறந்த வாய்ப்பல்லவா?"

அந்தப் பிறந்தநாள் விழா, தனது மகனின் எதிர்காலம் குறித்து ரஞ்சிதாவின் மனதில் ஒரு புதிய லட்சியத்தையும் நம்பிக்கையையும் விதைத்தது.

உண்மையான பெருமை என்பது செல்வத்திலோ, பதவியிலோ, அதிகாரத்திலோ அளவிடப்படுவதில்லை. நாம் கடைப்பிடிக்கும் உயர்ந்த பண்புகளிலும், வழங்கும் நீதியிலும், நமது செயல்களால் நாம் சம்பாதிக்கும் மரியாதையிலுமே அது அடங்கியுள்ளது.

கே. ராகவன்

9-11-26

Happy Deepavali.

 

Small Story 788.

 Small Story 788

 The Joy of Renewing Friendships

Induja had just come out of Costco after completing her shopping when she suddenly heard someone calling her name. She turned around and noticed a lady standing a short distance away.

"Induja! Hey, do you remember me? I am Sophia. We met two years ago at the Indian Diaspora function in Denver, organised to honour the great blogger Ram."

Induja was pleasantly surprised. "Sophia! Of course, I remember you. How are you? How is your family?"

"We are all doing fine," Sophia replied. "I am so happy to see you here in this big store. I never expected to meet you again!"

Sophia continued, "I could not meet you after that function because I have been quite busy with my work. But now that we have met again, I would love to renew our friendship. Why don't you join us for my wedding anniversary get-together this Sunday at our house? Suganthi, my friend from the Indian Cultural Association, will also be coming. I hope you remember her."

"Yes, of course! I remember Suganthi," Induja replied. "She lives quite close to my house, so we meet often."

"Thank you for the invitation. I would be delighted to come," Induja said.

"Wonderful! See you on Sunday. Bye!" said Sophia before leaving.

Sophia was delighted by this unexpected meeting. She searched for Induja's mobile number in her phone and immediately forwarded the invitation details to her.

On Sunday, around fifteen people gathered at Sophia's house to celebrate her fifteenth wedding anniversary. Sophia had made excellent arrangements and served a delicious spread of Indian food, along with cakes and other refreshments.

Suganthi was particularly happy to meet Sophia and Induja again. The guests enjoyed the food, exchanged pleasantries and shared interesting conversations. After spending nearly two hours together, everyone gradually started leaving.

Suganthi and Induja left the gathering together, happy to have renewed their friendship.

A few days later, Sophia called Induja to thank her for making the occasion memorable with her beautiful Bollywood songs.

During the gathering, Suganthi had introduced Induja to the guests as a good singer. She had first discovered Induja's singing talent when she heard her perform during a Navratri celebration at her house two years earlier. Encouraged by Suganthi, Induja had sung two beautiful Raga that evening, receiving warm applause from everyone present.

Induja replied modestly, "Sophia, there is no need to thank me. It was a wonderful occasion, and singing is my passion. I was delighted to share it with everyone. My special thanks to Suganthi for encouraging me to sing before such an elite gathering of wonderful professionals. I thoroughly enjoyed the evening."

Sophia appreciated Induja's warmth and talent. What had begun as an unexpected meeting at a supermarket had blossomed into a pleasant reunion, bringing together old acquaintances and creating beautiful memories.

**True friendships have a wonderful way of finding their way back into our lives. Sometimes, a chance meeting is all it takes to renew a bond and create beautiful memories.**

K.Ragavan

Small Story 788.T

 **சிறுகதை 788**

**நட்பைப் புதுப்பிக்கும் மகிழ்ச்சி**

இந்துஜா காஸ்ட்கோவில் தனது ஷாப்பிங்கை முடித்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது, திடீரென்று யாரோ தனது பெயரை அழைப்பதைக் கேட்டாள். திரும்பிப் பார்த்தபோது, சற்று தொலைவில் ஒரு பெண்மணி நின்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டாள்.

"இந்துஜா! என்னை உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? நான் சோபியா. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டென்வரில், சிறந்த பதிவர் ராமைப் பாராட்டி நடத்தப்பட்ட இந்தியப் புலம்பெயர்ந்தோர் விழாவில் நாம் சந்தித்தோம்."

இந்துஜா ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தாள்.

"சோபியா! நிச்சயமாக நினைவிருக்கிறது. எப்படி இருக்கிறாய்? உன் குடும்பத்தினர் அனைவரும் நலமா?"

"நாங்கள் அனைவரும் நலமாக இருக்கிறோம். இந்தப் பெரிய கடையில் உன்னை மீண்டும் சந்திப்பேன் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. உன்னைப் பார்த்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சி," என்றாள் சோபியா.

தொடர்ந்து அவள், "அந்த விழாவிற்குப் பிறகு வேலைப்பளு காரணமாக உன்னைச் சந்திக்க முடியவில்லை. இப்போது மீண்டும் சந்தித்திருப்பதால் நமது நட்பைப் புதுப்பித்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை எங்களது வீட்டில் நடைபெறும் திருமண நாள் கொண்டாட்டத்திற்கு நீ அவசியம் வர வேண்டும். இந்திய கலாச்சார சங்கத்தைச் சேர்ந்த எனது தோழி சுகந்தியும் வருவாள். அவளும் உனக்கு நினைவிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்," என்றாள்.

"ஆமாம், நிச்சயமாக! சுகந்தியை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். அவள் என் வீட்டிற்கு அருகில்தான் வசிக்கிறாள். அடிக்கடி நாங்கள் சந்தித்துக்கொள்வோம்," என்றாள் இந்துஜா.

"அழைப்பிற்கு மிக்க நன்றி. நிச்சயமாக வருகிறேன். எனக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சி," என்றாள் இந்துஜா.

"அருமை! ஞாயிற்றுக்கிழமை சந்திப்போம். வருகிறேன்," என்று கூறிவிட்டுச் சோபியா விடைபெற்றாள்.

இந்த எதிர்பாராத சந்திப்பு சோபியாவிற்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. உடனே தனது கைப்பேசியில் இந்துஜாவின் எண்ணைத் தேடி எடுத்து, திருமண நாள் கொண்டாட்டத்திற்கான அழைப்பு விவரங்களை அனுப்பினாள்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை சோபியாவின் வீட்டில் அவளது பதினைந்தாவது திருமண நாளைக் கொண்டாட சுமார் பதினைந்து பேர் கூடினர். சோபியா சிறப்பான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தாள். சுவையான இந்திய உணவு வகைகளுடன் கேக் மற்றும் பலவிதமான சிற்றுண்டிகளும் விருந்தினர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன.

சோபியாவையும் இந்துஜாவையும் மீண்டும் சந்தித்ததில் சுகந்தி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். அனைவரும் உணவை ரசித்துச் சாப்பிட்டதுடன், ஒருவருக்கொருவர் நலம் விசாரித்து, சுவாரஸ்யமான உரையாடல்களில் ஈடுபட்டனர். சுமார் இரண்டு மணி நேரம் மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழித்த பிறகு, ஒவ்வொருவராக விடைபெற்றுச் சென்றனர்.

சுகந்தியும் இந்துஜாவும் ஒன்றாக அங்கிருந்து புறப்பட்டனர். பழைய நட்பு மீண்டும் புதுப்பிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சி அவர்கள் இருவரின் மனதிலும் நிறைந்திருந்தது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த நிகழ்ச்சியைத் தனது அழகான பாலிவுட் பாடல்களால் சிறப்பித்ததற்காக இந்துஜாவிற்கு நன்றி தெரிவிக்க சோபியா தொலைபேசியில் அழைத்தாள்.

அன்று விருந்தினர்களுக்கு இந்துஜாவை ஒரு சிறந்த பாடகி என்று சுகந்தி அறிமுகப்படுத்தியிருந்தாள். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தனது வீட்டில் நடைபெற்ற நவராத்திரி கொண்டாட்டத்தின்போது இந்துஜா பாடியதைக் கேட்டுத்தான் அவளது இசைத் திறமையை முதன்முதலில் சுகந்தி அறிந்துகொண்டாள். சுகந்தியின் ஊக்கத்தால் அன்று இந்துஜா இரண்டு அழகான ராகங்களைப் பாடினாள். அங்கிருந்த அனைவரும் கைதட்டி அவளைப் பாராட்டினர்.

இந்துஜா பணிவுடன் பதிலளித்தாள்.

"சோபியா, இதற்கெல்லாம் நன்றி சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஓர் அருமையான நிகழ்ச்சி. பாடுவது எனது ஆர்வம். எனது பாடல்களை அனைவருடனும் பகிர்ந்துகொண்டதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. இத்தனை சிறந்த தொழில்முறை வல்லுநர்கள் கலந்துகொண்ட மதிப்புமிக்க கூட்டத்தில் என்னைப் பாட ஊக்குவித்த சுகந்திக்கு எனது சிறப்பு நன்றி. அந்த மாலைப்பொழுதை நான் மிகவும் ரசித்தேன்."

இந்துஜாவின் அன்பான அணுகுமுறையையும் இசைத்திறமையையும் சோபியா மனதாரப் பாராட்டினாள்.

ஒரு பல்பொருள் அங்காடியில் எதிர்பாராமல் ஏற்பட்ட சந்திப்பு, இனிய மறுசந்திப்பாக மலர்ந்து, பழைய அறிமுகங்களை மீண்டும் ஒன்றிணைத்து, அழகான நினைவுகளை உருவாக்கியது.

**உண்மையான நட்பு என்பது ஒரு அற்புதமான உறவு. அது சில நேரங்களில் நம் வாழ்க்கையில் மீண்டும் தானாகவே வந்து சேரும். எதிர்பாராத ஒரு சந்திப்பு போதும்; பழைய நட்பைப் புதுப்பித்து, மறக்க முடியாத இனிய நினைவுகளை உருவாக்கிவிடும்.**

*கே. ராகவன்

8-11-26

Small Story 787.

 Small Story 787

The Importance of a Second Opinion

Suganya was waiting for her doctor to return from her hospital rounds at a speciality hospital in Bengaluru. After completing her rounds, Dr. Nandhini arrived and greeted Suganya warmly. The nurse then requested Suganya to go inside the doctor's cabin.

"Doctor, how is my mother's condition? We are all very worried about the earlier medical reports, as she has been diagnosed with throat cancer. You have gone through all the reports, haven't you?" Suganya asked anxiously.

Dr. Nandhini and Suganya were good friends. Besides practising as a dental surgeon, Dr. Nandhini was also involved in cancer-related research.

Suganya was a software engineer who had recently been transferred from Madurai to Bengaluru. She lived with her husband, and her 74-year-old mother was also staying with them.

While in Madurai, Suganya had consulted several doctors regarding her mother's health problems. After conducting various scans and medical investigations, the doctors had concluded that her mother was suffering from throat cancer.

However, Suganya was not fully convinced and wanted to obtain a second opinion. Meanwhile, she was transferred to Bengaluru and immediately contacted her friend Dr. Nandhini. She shared all the previous medical reports and requested her to review them.

Dr. Nandhini had asked Suganya to meet her that day because she wanted to discuss the reports with her Chief, who was a specialist in throat cancer.

Dr. Nandhini smiled reassuringly and said, "Suganya, my Chief has carefully examined all the reports. He has identified an error in the interpretation of the earlier findings. The previous conclusion was incorrect. mother is suffering only from a throat infection and not cancer. You can bring her to the hospital tomorrow. My Chief will personally examine her and explain everything.

"He has also appreciated the efforts of the doctors who conducted the earlier investigations. However, a small error in their interpretation has unfortunately led to an unnecessary complication and considerable anxiety for your family.

"So, please tell your mother not to worry. After Deepavali, bring her here for a detailed consultation with my Chief. Let her remain happy and relaxed. I know how fond she is of Mysore Pak, so I have bought some for her after discussing her reports with my Chief."

Suganya was overwhelmed with happiness and relief. She immediately hugged her dear friend and said, "Thank you so much, Nandhini! Your support means a lot to me. This experience has taught me an important lesson. Seeking a second opinion is always worthwhile, particularly when it concerns our health and the lives of our loved ones. Even when medical investigations and reports are carried out with great care, a small error in interpretation can sometimes make a significant difference."

Dr. Nandhini smiled and replied, "Absolutely! The most important thing is to ensure that patients receive the right diagnosis and appropriate treatment at the right time."

Suganya left the hospital with a peaceful mind, carrying not only the Mysore Pak but also a valuable lesson about friendship, medical responsibility and the importance of seeking a second opinion.

K.Ragavan

Small Story 787.T

 ### சிறுகதை 787

### இரண்டாவது மருத்துவ ஆலோசனையின் முக்கியத்துவம்

பெங்களூருவில் உள்ள ஒரு சிறப்பு மருத்துவமனையில், மருத்துவர் தனது மருத்துவமனைச் சுற்றுப்பணிகளை முடித்துவிட்டுத் திரும்புவதற்காக சுகன்யா காத்துக்கொண்டிருந்தாள். தனது பணிகளை முடித்துவிட்டு வந்த டாக்டர் நந்தினி, சுகன்யாவை அன்புடன் வரவேற்றார். பின்னர், செவிலியர் சுகன்யாவை மருத்துவரின் அறைக்குள் செல்லுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

“டாக்டர், என் அம்மாவின் உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது? ஏற்கெனவே வந்த மருத்துவப் பரிசோதனை அறிக்கைகளைப் பார்த்து நாங்கள் அனைவரும் மிகவும் கவலையடைந்துள்ளோம். அவருக்குத் தொண்டைப் புற்றுநோய் இருப்பதாகக் கூறியிருக்கிறார்கள். நீங்கள் அனைத்து மருத்துவ அறிக்கைகளையும் பார்த்துவிட்டீர்களா?” என்று சுகன்யா பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.

டாக்டர் நந்தினியும் சுகன்யாவும் நெருங்கிய தோழிகள். பல் அறுவை சிகிச்சை நிபுணராகப் பணியாற்றுவதுடன், டாக்டர் நந்தினி புற்றுநோய் தொடர்பான ஆராய்ச்சிப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டிருந்தார்.

சுகன்யா ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர். சமீபத்தில் மதுரையிலிருந்து பெங்களூருவுக்கு பணியிட மாற்றம் செய்யப்பட்டிருந்தாள். தனது கணவருடன் வசித்து வந்த அவளுடைய 74 வயதான தாயாரும் அவர்களுடன் தங்கியிருந்தார்.

மதுரையில் இருந்தபோது, தனது தாயாரின் உடல்நலப் பிரச்சினைகளுக்காக சுகன்யா பல மருத்துவர்களை அணுகியிருந்தாள். பல்வேறு ஸ்கேன் பரிசோதனைகளும் மருத்துவ ஆய்வுகளும் மேற்கொள்ளப்பட்ட பின்னர், அவருக்குத் தொண்டைப் புற்றுநோய் இருப்பதாக மருத்துவர்கள் முடிவு செய்திருந்தனர்.

இருப்பினும், அந்த முடிவில் சுகன்யாவுக்கு முழுமையான நம்பிக்கை ஏற்படவில்லை. எனவே, மற்றொரு நிபுணரிடம் இரண்டாவது மருத்துவ ஆலோசனை பெற விரும்பினாள். இதற்கிடையில், அவளுக்குப் பெங்களூருவுக்கு பணியிட மாற்றம் கிடைத்தது. உடனே தனது தோழி டாக்டர் நந்தினியைத் தொடர்புகொண்டு, ஏற்கெனவே பெறப்பட்ட அனைத்து மருத்துவ அறிக்கைகளையும் அவரிடம் பகிர்ந்து, அவற்றை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு கேட்டுக்கொண்டாள்.

டாக்டர் நந்தினி, அந்த அறிக்கைகள் குறித்து தனது துறையின் தலைமை மருத்துவருடன் கலந்தாலோசிக்க விரும்பியதால், அன்று சுகன்யாவை மருத்துவமனைக்கு வருமாறு அழைத்திருந்தார். அந்தத் தலைமை மருத்துவர் தொண்டைப் புற்றுநோய் சிகிச்சையில் சிறப்பு நிபுணராக இருந்தார்.

டாக்டர் நந்தினி புன்னகையுடன் சுகன்யாவுக்கு ஆறுதல் கூறும் வகையில் பேசத் தொடங்கினார்.

“சுகன்யா, என்னுடைய தலைமை மருத்துவர் அனைத்து மருத்துவ அறிக்கைகளையும் கவனமாகப் பரிசீலித்துள்ளார். ஏற்கெனவே செய்யப்பட்ட பரிசோதனைகளின் முடிவுகளை விளக்குவதில் ஒரு தவறு இருப்பதை அவர் கண்டறிந்துள்ளார். முன்பு தெரிவிக்கப்பட்ட முடிவு தவறானது. உன் அம்மாவுக்குப் புற்றுநோய் இல்லை. அவருக்குத் தொண்டையில் ஏற்பட்டிருப்பது ஒரு சாதாரணத் தொற்று மட்டுமே. நாளை அவரை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வா. என்னுடைய தலைமை மருத்துவரே அவரை நேரில் பரிசோதித்து, அனைத்து விவரங்களையும் விளக்குவார்.

“முந்தைய பரிசோதனைகளை மேற்கொண்ட மருத்துவர்களின் முயற்சிகளையும் அவர் பாராட்டியுள்ளார். இருப்பினும், பரிசோதனை முடிவுகளை விளக்குவதில் ஏற்பட்ட ஒரு சிறிய தவறு, தேவையற்ற குழப்பத்தையும் உங்கள் குடும்பத்தினருக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

“எனவே, உன் அம்மாவைக் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடு. தீபாவளிக்குப் பிறகு அவரை இங்கு அழைத்து வா. தலைமை மருத்துவர் அவருக்கு விரிவான மருத்துவ ஆலோசனை வழங்குவார். அதுவரை அவர் மகிழ்ச்சியாகவும் நிம்மதியாகவும் இருக்கட்டும். அவருக்கு மைசூர்பாக் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும். அதனால், மருத்துவ அறிக்கைகள் குறித்து தலைமை மருத்துவருடன் ஆலோசித்துவிட்டு, அவருக்காக மைசூர்பாக் வாங்கி வந்திருக்கிறேன்” என்றார்.

இதைக் கேட்ட சுகன்யா அளவற்ற மகிழ்ச்சியும் நிம்மதியும் அடைந்தாள். உடனே தனது அன்புத் தோழியான நந்தினியைக் கட்டியணைத்து,

“மிக்க நன்றி, நந்தினி! இந்த இக்கட்டான நேரத்தில் நீ செய்த உதவி எனக்கு மிகவும் முக்கியமானது. இந்த அனுபவம் எனக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்துள்ளது. குறிப்பாக, நமது உடல்நலத்தையும் அன்புக்குரியவர்களின் வாழ்க்கையையும் பாதிக்கக்கூடிய விஷயங்களில், இரண்டாவது மருத்துவ ஆலோசனை பெறுவது மிகவும் அவசியமானது. மருத்துவப் பரிசோதனைகளும் அறிக்கைகளும் மிகுந்த கவனத்துடன் தயாரிக்கப்பட்டாலும், அவற்றை விளக்குவதில் ஏற்படும் ஒரு சிறிய தவறுகூட மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிடும் என்பதை இப்போது உணர்ந்துகொண்டேன்” என்றாள்.

டாக்டர் நந்தினி புன்னகையுடன்,

“நிச்சயமாக! நோயாளிகளுக்குச் சரியான நேரத்தில் சரியான நோயறிதலும், அதற்கேற்ற உரிய சிகிச்சையும் கிடைப்பதை உறுதி செய்வதுதான் மிகவும் முக்கியம்” என்றார்.

மனதில் நிம்மதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் சுகன்யா மருத்துவமனையை விட்டு வெளியேறினாள். அவளது கைகளில் மைசூர்பாக் இருந்தது. ஆனால், அவளது மனதில் நட்பின் மகத்துவம், மருத்துவத் துறையின் பொறுப்புணர்வு, இரண்டாவது மருத்துவ ஆலோசனை பெறுவதன் அவசியம் ஆகிய மூன்று மதிப்புமிக்க பாடங்கள் நிறைந்திருந்தன.

கே. ராகவன்

7-11-26