Small Story 741.

 Small Story 741

Life Is Beautiful – 86

Vasanthi smiled and replied, “You can still call me Mummy. And you are my Kaadhambari, my friend’s precious gift.”

Anusha Madam was delighted to hear Vasanthi’s affectionate words. She walked towards Vasanthi, hugged her warmly, and whispered, “You are mine too.”

Kaadhambari came close to Vasanthi and said, “Thank you. I love you,” and hugged her affectionately.

Atkinson and his wife Elizabeth were delighted to witness this beautiful moment. The genuine bond that had developed over the past 23 years was clearly visible to everyone. It was a touching moment filled with love, affection, and togetherness.

After spending some time with them, Atkinson and Elizabeth departed, promising to attend the marriage ceremony the next day.

Ram said, “I am really excited and happy to see the beautiful bonding that has developed over all these years. It is truly wonderful.”

After that, Vasanthi asked Ram to have some tea and then go with her. She took him around the house and showed him all the rooms, explaining how Anusha Madam had maintained the house with great care and affection.

While showing him around, Vasanthi slowly whispered with a smile, “In this dress, you look even more handsome. I feel really blessed that tomorrow I will be your Vasanthi.”

Ram smiled and replied, “That is true. I too feel blessed that my beautiful Vasanthi will be mine from tomorrow. You look very beautiful in this dress.”

Vasanthi smiled, lowered her eyes, and felt shy.

After having tea at around 4 p.m., Ram left with Kaadhambari for his guest house, leaving Vasanthi at home.

While they were on their way, Kaadhambari said, “I never dreamed that you would become so close to my life. I never imagined that one day our relationship would become so special.”

Ram smiled and replied, “Until I met Vasanthi again, I never knew that my life would take such a beautiful turn. And, above all, you became the cementing factor who brought Vasanthi and me together. I will always remember that, Kaadhambari.”

Kaadhambari smiled affectionately, touched by Ram’s words.

To be continued…

K. Ragavan

22-9-26

Small Story 741.,T

 சிறுகதை 741

வாழ்க்கை அழகானது – 86

வசந்தி புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்:

“நீ என்னை இனிமேலும் ‘மம்மி’ என்றே அழைக்கலாம். நீ என் காதம்பரி; என் நண்பர் எனக்குக் கொடுத்த விலைமதிப்பற்ற பரிசு.”

வசந்தியின் அன்பான வார்த்தைகளைக் கேட்டு அனுஷா மேடம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவர் வசந்தியிடம் சென்று, அவளை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டு மெதுவாக, “நீயும் எனக்குச் சொந்தமானவள்தான்,” என்று கூறினார்.

காதம்பரி வசந்திக்கு அருகில் வந்து, “நன்றி. நான் உங்களை மிகவும் நேசிக்கிறேன்,” என்று கூறி, அவளை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டாள்.

இந்த அழகான, உணர்ச்சிகரமான தருணத்தைப் பார்த்த அட்கின்சனும் அவரது மனைவி எலிசபெத்தும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். கடந்த 23 ஆண்டுகளில் அவர்களுக்கிடையே உருவாகியிருந்த உண்மையான பாசப் பந்தம் அனைவருக்கும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அன்பும், பாசமும், ஒற்றுமையும் நிறைந்த அந்தத் தருணம் அனைவரின் மனதையும் நெகிழச் செய்தது.

சிறிது நேரம் அவர்களுடன் இருந்த பிறகு, அட்கின்சனும் எலிசபெத்தும் விடைபெற்றனர். மறுநாள் நடைபெறவிருந்த திருமண விழாவில் தவறாமல் கலந்து கொள்வதாக உறுதியளித்துவிட்டுப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

ராம் கூறினார்:

“இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உருவாகியிருக்கும் இந்த அழகான பாசப் பந்தத்தைப் பார்ப்பதில் எனக்கு மிகவும் உற்சாகமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட அன்பையும் பாசத்தையும் நேரில் பார்ப்பது உண்மையிலேயே அற்புதமாக இருக்கிறது.”

அதன் பிறகு, வசந்தி ராமை  தன்னுடன் வருமாறு அழைத்தாள். அவள் அவரை வீட்டைச் சுற்றிக் காண்பித்தாள். அனுஷா மேடம் அந்த வீட்டை எவ்வளவு அன்புடனும் அக்கறையுடனும் பராமரித்து வந்தார் என்பதையும், ஒவ்வொரு அறையையும் காண்பித்துக்கொண்டே விளக்கினாள்.

வீட்டைச் சுற்றிக் காண்பித்துக்கொண்டிருந்தபோது, வசந்தி மெதுவாகப் புன்னகையுடன் ராமிடம் கிசுகிசுத்தாள்:

“இந்த உடையில் நீங்கள் இன்னும் அழகாகவும் கம்பீரமாகவும் தெரிகிறீர்கள். நாளை முதல் நான் உங்கள் வசந்தியாக இருக்கப் போகிறேன் என்பதில் என்னை மிகவும் பாக்கியசாலியாக உணர்கிறேன்.”

ராம் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்:

“அது உண்மைதான். என் அழகான வசந்தி நாளை முதல் எனக்குச் சொந்தமாகப் போகிறாள் என்பதில் நானும் மிகவும் பாக்கியசாலியாக உணர்கிறேன். இந்த உடையில் நீ மிகவும் அழகாக இருக்கிறாய்.”

வசந்தி புன்னகையுடன் கண்களைத் தாழ்த்தி, வெட்கத்துடன் நாணினாள்.

மாலை சுமார் 4 மணிக்கு தேநீர் அருந்திய பிறகு, ராம் காதம்பரியுடன் தனது விருந்தினர் இல்லத்திற்குப் புறப்பட்டார். வசந்தி வீட்டிலேயே இருந்தாள்.

அவர்கள் விருந்தினர் இல்லத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, காதம்பரி கூறினாள்:

“நீங்கள் என் வாழ்க்கையில் இவ்வளவு நெருக்கமானவராக மாறுவீர்கள் என்று நான் ஒருபோதும் கனவில் கூட நினைத்ததில்லை. ஒரு நாள் நம்முடைய உறவு இவ்வளவு சிறப்பானதாக மாறும் என்று நான் நினைத்ததே இல்லை.”

ராம் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்:

“நான் வசந்தியை மீண்டும் சந்திக்கும் வரை, என் வாழ்க்கை இவ்வளவு அழகான திருப்பத்தை எடுக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, வசந்தியையும் என்னையும் மீண்டும் ஒன்றிணைத்ததில் நீயே முக்கியமான இணைப்பாக இருந்தாய். அந்த விஷயத்தை நான் எப்போதும் மறக்கமாட்டேன், காதம்பரி.”

ராமின் இதயப்பூர்வமான வார்த்தைகளால் நெகிழ்ந்த காதம்பரி அன்புடன் புன்னகைத்தாள்.

அவர்கள் பயணம் தொடர்ந்தது. ராம் மற்றும் வசந்தியின் வாழ்க்கையில் மறுநாள் தொடங்கவிருந்த அழகான புதிய அத்தியாயத்தை அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடனும் நன்றியுணர்வுடனும் எதிர்நோக்கினர்.

தொடரும்…

K. Ragavan

22-9-26

Tribute 946.T

 மறைந்த மாமேதை பி. வி. காரந்த் அவர்களுக்கு அஞ்சலி – 946

இன்று, இந்திய நாடகத்துறையிலும் திரைப்படத்துறையிலும், குறிப்பாக கன்னடம் மற்றும் இந்தி மொழிகளில், தனது பன்முகத் திறமையாலும் சிறப்பான பங்களிப்பாலும் தனக்கென ஒரு தனி இடத்தைப் பெற்ற மறைந்த மாமேதை பி. வி. காரந்த் அவர்களுக்கு எனது இதயப்பூர்வமான அஞ்சலியை செலுத்த விரும்புகிறேன்.

இந்திய நாடகக் கலை, மேடை அமைப்பு, இயக்கம், இசை மற்றும் திரைப்படத்துறையில் பி. வி. காரந்த் அவர்கள் தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் அளித்த பங்களிப்பு அளப்பரியது. அவரது சிறப்பான கலைப்பணிகளுக்காக வாழ்நாளிலேயே பல உயரிய விருதுகளையும் பாராட்டுகளையும் பெற்றார். பல தசாப்தங்கள் கடந்த பின்னரும், இந்திய நாடகத்துறையிலும், கன்னடத் திரைப்பட உலகமான சாண்டல்வுட் துறையிலும் அவரது தாக்கம் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளதால், அவர் ஒரு தனிச்சிறப்பு மிக்க ஆளுமையாக இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார்.

அவரது படைப்பாற்றல் மிக்க சிந்தனையாலும் வழிகாட்டுதலாலும் ஈர்க்கப்பட்டு, அவரிடம் பயின்று வளர்ந்த பல திறமையான கலைஞர்கள் மற்றும் சீடர்கள் இன்று அவரது புகழையும் பணியையும் தொடர்ந்து எடுத்துச் செல்கின்றனர். அவர்களில் புகழ்பெற்ற திரைப்பட இயக்குநர் டி. எஸ். நாகாபரணா அவர்களும் குறிப்பிடத்தக்கவர்.

பி. வி. காரந்த் அவர்களின் சில திரைப்படங்களை நான் பார்க்கும் வாய்ப்பு பெற்றிருக்கிறேன். ஆனால் அவற்றின் அனைத்து பெயர்களையும் தற்போது நினைவுகூர முடியவில்லை. இருப்பினும், அவரது தனித்துவமான கலைநடை, படைப்பாற்றல் மற்றும் இந்திய நிகழ்த்துக் கலைகளுக்கு அவர் செய்த மகத்தான பங்களிப்பு, என் நினைவில் என்றும் அழியாத தடத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

நான் அறிந்தவரை, இந்த வாரம் பெங்களூரில் இந்த மாபெரும் கலைஞரை நினைவுகூரும் வகையில் ஒரு சிறப்பு நிகழ்ச்சியும், அவரது வாழ்க்கை மற்றும் கலைப்பங்களிப்புகளை எடுத்துரைக்கும் வாழ்க்கை வரலாற்றுத் திரைப்படமும் நடைபெறுகின்றன. அவருடைய நெருங்கிய நண்பரும், புகழ்பெற்ற திரைப்பட இயக்குநருமான டி. எஸ். நாகாபரணா அவர்களின் சிறப்பான இயக்கத்தில் இந்த முயற்சி நடைபெறுவது மிகவும் பாராட்டத்தக்கது. உண்மையான முன்னோடியான பி. வி. காரந்த் அவர்களின் வாழ்க்கையையும் கலை மரபையும் நினைவுகூர்ந்து கொண்டாடுவதற்கு இது ஒரு சிறந்த முயற்சியாகும்.

எனது நல்ல நண்பர் டி. எஸ். நாகாபரணா அவர்களுக்கும், இந்த சிறப்பான முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ள முழு குழுவினருக்கும் எனது மனமார்ந்த வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். இந்த நினைவஞ்சலி நிகழ்ச்சி சிறப்பாகவும், அர்த்தமுள்ளதாகவும், அனைவரும் போற்றும் வகையிலும் அமைய என் வாழ்த்துகள்.

பி. வி. காரந்த் அவர்களின் புகழும் கலை மரபும் என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும்!

கே. ராகவன்

Tribute 946.

 Tribute to Late Legend B. V. Karanth – 946

Today, I would like to pay my heartfelt tribute to the late stalwart B. V. Karanth, a legendary personality known for his versatile contributions to Indian theatre and cinema, particularly in Kannada and Hindi.

B. V. Karanth was a visionary who made an extraordinary contribution to the world of Indian stagecraft, direction, music, and films. His remarkable work earned him several prestigious awards and recognitions during his lifetime. Even decades later, he continues to be remembered as an iconic figure whose influence remains deeply rooted in Indian theatre and the Kannada film industry, popularly known as Sandalwood.

His legacy continues through the many talented artistes and disciples who were inspired and guided by his creative vision, including the renowned filmmaker T. S. Nagabharana and several others.

I have had the opportunity to watch a few of B. V. Karanth’s films, although I am unable to recall all their titles now. Nevertheless, his distinctive style, creativity, and contribution have left an indelible mark on Indian performing arts.

If I am right, this week Bengaluru is commemorating the great maestro with a special programme and a biopic on his life and contributions, under the able direction of legendary filmmaker and his close associate T. S. Nagabharana. Such an initiative is a wonderful way to remember and celebrate the life and legacy of a true pioneer.

I wish my good friend T. S. Nagabharana and the entire team every success in presenting this memorable tribute in a grand and meaningful manner.

Long live the legacy of B. V. Karanth!

K.Ragavan

21-9-26

 

Small Story 740

Life Is Beautiful – 85

Before lunch began, Anusha Madam stood up and said, “Sorry, everyone. Before we start our lunch, I would like to announce something very important.

“After 26 years, two old friends, Ram and Vasanthi, have reunited. From today onwards, they are husband and wife. Tomorrow, we are going to conduct their marriage ceremony here in the presence of selected friends and guests and obtain the necessary marriage certificate.

“Since Vasanthi may be travelling to the US soon, her passport needs to be updated with Ram’s name as her spouse. I will personally take care of the necessary formalities with the Consulate on Monday and get it done.

“I have requested Vasanthi, whom I have always treated like my own daughter after the demise of my daughter, to accept this marriage. Today, I am arranging this marriage with only one wish—that both Ram and Vasanthi should begin a beautiful new life filled with peace, happiness and mutual understanding.”

Everyone applauded warmly.

The announcement was followed by a delicious lunch prepared with great affection by Vasanthi. There were several varieties of dishes, along with Ram’s favourite sweets—Mysore Pak and Halwa. Everyone enjoyed the meal and appreciated Vasanthi’s cooking.

After lunch, at the scheduled time, Anusha Madam sat comfortably in a chair while Kaadhambari got ready to record the proceedings. The video conference began, and Ram’s friends and well-wishers from different places joined the meeting.

Anusha Madam briefly explained what had happened during the past few days. She especially admired Ram for having remained silent about his past and for never revealing his personal life to anyone.

She then spoke about Vasanthi.

“Vasanthi, in her own quiet way, concentrated on bringing up the cute little Kaadhambari with confidence and dignity. She never went searching for her Ram. She always had a deep confidence that, one day, she would meet him again. And today, that has happened.

“Tomorrow, they are going to get married in a proper religious ceremony here. Ram will be travelling to India on Monday, and after a few days, Vasanthi will accompany him to Mysore.

“I am extremely happy to see all of you here. I am also happy to see Ram’s little friend Tommy among us.

“Youngsters, you may wish the couple. Elders, please bless Ram and Vasanthi and pray that they have a peaceful and happy life together.”

The meeting continued with warm wishes and blessings from their friends and well-wishers.

After the meeting ended, Atkinson applauded Ram and said that he was deeply impressed by Ram’s character. He admired the fact that Ram had never opened up to anyone about his past and had carried his personal memories silently for so many years.

Kaadhambari, overwhelmed with emotion, walked towards Vasanthi and hugged her.

“Mummy… I am sorry. From now on, I don't think I can call you only ‘Mummy’…”

The reply that came from Vasanthi stunned not only Kaadhambari but everyone around them.

To be continued...

K. Ragavan

21-9-26.

Small Story 740.T

 சிறுகதை 740

வாழ்க்கை அழகானது – 85

மதிய உணவு தொடங்குவதற்கு முன், அனுஷா மேடம் எழுந்து நின்று கூறினார்:

“எல்லோரும் மன்னிக்கவும். நாம் மதிய உணவைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை அனைவரிடமும் அறிவிக்க விரும்புகிறேன்.

“26 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நமது பழைய நண்பர்களான ராம் மற்றும் வசந்தி மீண்டும் ஒன்று சேர்ந்துள்ளனர். இன்று முதல் அவர்கள் கணவன்-மனைவியாக வாழப் போகிறார்கள். நாளை, இங்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்கள் முன்னிலையில் அவர்களது திருமணத்தை முறையாக நடத்தி, தேவையான திருமணச் சான்றிதழையும் பெற்றுக்கொள்ளப் போகிறோம்.

“வசந்தி விரைவில் அமெரிக்கா செல்லக்கூடும் என்பதால், அவரது பாஸ்போர்ட்டில் கணவர் என்ற முறையில் ராமின் பெயரை இணைக்க வேண்டியுள்ளது. அதற்கான தேவையான அனைத்து நடைமுறைகளையும் நான் தனிப்பட்ட முறையில் திங்கட்கிழமை தூதரகத்திற்குச் சென்று கவனித்து முடித்துத் தருகிறேன்.

“என் மகள் மறைந்த பிறகு, வசந்தியை நான் எப்போதும் என் சொந்த மகளைப் போலவே கருதி வந்திருக்கிறேன். இந்தத் திருமணத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி அவரிடம் நானே கேட்டுக்கொண்டேன். இன்று நான் இந்தத் திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்வதன் பின்னால் ஒரே ஒரு விருப்பம்தான் உள்ளது—ராம் மற்றும் வசந்தி இருவரும் அமைதி, மகிழ்ச்சி மற்றும் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்ளும் தன்மை நிறைந்த அழகான புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டும் என்பதுதான்.”

அனைவரும் மனமாரக் கைதட்டி தங்களது மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினர்.

அதன் பின்னர், வசந்தி மிகுந்த அன்புடன் தயாரித்திருந்த சுவையான மதிய உணவு பரிமாறப்பட்டது. பலவிதமான உணவு வகைகளுடன், ராமுக்குப் பிடித்த மைசூர் பாக் மற்றும் அல்வாவும் இடம் பெற்றிருந்தன. அனைவரும் உணவை மிகவும் ரசித்து சாப்பிட்டதுடன், வசந்தியின் சமையலையும் வெகுவாகப் பாராட்டினர்.

மதிய உணவுக்குப் பிறகு, திட்டமிட்ட நேரத்தில் அனுஷா மேடம் ஒரு நாற்காலியில் வசதியாக அமர்ந்தார். காதம்பரி நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்யத் தயாரானார்.

வீடியோ கான்பரன்ஸ் தொடங்கியது. பல்வேறு இடங்களில் இருந்த ராமின் நண்பர்களும் நலம் விரும்பிகளும் அந்தக் கூட்டத்தில் இணைந்தனர்.

கடந்த சில நாட்களில் நடைபெற்ற நிகழ்வுகளைப் பற்றி அனுஷா மேடம் சுருக்கமாக விளக்கினார். குறிப்பாக, ராம் தனது கடந்த காலத்தைப் பற்றி எதையும் வெளிப்படுத்தாமல், தனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றி யாரிடமும் கூறாமல் இத்தனை ஆண்டுகள் அமைதியாக இருந்ததை அவர் மிகவும் பாராட்டினார்.

பின்னர் அவர் வசந்தியைப் பற்றி பேசத் தொடங்கினார்.

“வசந்தி, தனது சொந்த அமைதியான முறையில், அந்த அழகான சிறுமி காதம்பரியை தன்னம்பிக்கையுடனும் கண்ணியத்துடனும் வளர்ப்பதில் முழு கவனம் செலுத்தினார். அவர் தனது ராமைத் தேடி ஒருபோதும் செல்லவில்லை. ஒருநாள், எப்படியாவது ராமை மீண்டும் சந்திப்போம் என்ற ஆழமான நம்பிக்கை அவருக்குள் எப்போதும் இருந்தது. அந்த நாள் இன்று வந்துவிட்டது.

“நாளை, இங்கே ராம் மற்றும் வசந்தியின் திருமணம் முறையான இந்து மதச் சடங்குகளுடன் நடைபெற இருக்கிறது. ராம் திங்கட்கிழமை இந்தியாவுக்குப் புறப்படுகிறார். சில நாட்களுக்குப் பிறகு வசந்தியும் அவருடன் மைசூருக்குச் செல்ல இருக்கிறார்.

“இன்று நீங்கள் அனைவரும் இங்கே வந்திருப்பதைப் பார்த்து நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். ராமின் சிறிய நண்பன் டாமியும் நம்முடன் இருப்பதைப் பார்த்து எனக்கு இன்னும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

“இளைஞர்கள், நீங்கள் இந்தத் தம்பதியினரை மனமார வாழ்த்துங்கள். பெரியவர்கள், ராம் மற்றும் வசந்தியை மனதார ஆசீர்வதித்து, அவர்கள் இருவரும் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்.”

அதன்பின், நண்பர்கள் மற்றும் நலம் விரும்பிகள் அனைவரும் ராம் மற்றும் வசந்திக்கு தங்களது அன்பான வாழ்த்துகளையும் ஆசீர்வாதங்களையும் தெரிவித்தனர்.

வீடியோ கான்பரன்ஸ் முடிந்ததும், அட்கின்சன் ராமைப் பாராட்டினார்.

“ராம், உங்கள் குணத்தைப் பார்த்து நான் மிகவும் ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளேன். உங்கள் கடந்த காலத்தைப் பற்றி நீங்கள் யாரிடமும் எதையும் வெளிப்படுத்தாமல், இத்தனை ஆண்டுகளாக உங்கள் தனிப்பட்ட நினைவுகளை உங்களுக்குள்ளேயே சுமந்து அமைதியாக வாழ்ந்திருப்பது என்னை மிகவும் கவர்ந்துள்ளது,” என்று அவர் கூறினார்.

அந்த நேரத்தில், உணர்ச்சிவசப்பட்ட காதம்பரி வசந்தியை நோக்கி நடந்து சென்று அவரைக் கட்டிப்பிடித்தாள்.

“மம்மி… என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். இனிமேல் உங்களை வெறும் ‘மம்மி’ என்று மட்டும் என்னால் அழைக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன்…”

வசந்தியிடமிருந்து வந்த அடுத்த பதில், காதம்பரியை மட்டுமல்லாமல், அங்கு இருந்த அனைவரையும் அதிர்ச்சியிலும் ஆச்சரியத்திலும் ஆழ்த்தியது.

தொடரும்…

K. Ragavan

21-9-26

Small Story 739.

 Small Story 739

Life Is Beautiful – 84

Ram picked up the phone.

Ram: “Hello, who is this?”

Caller: “I am Suganthi speaking from the US. I am a good friend of Sophia. Good morning, Mr. Ram. Today, I am making arrangements for your visa and ticket to Denver for our Association’s 10th Anniversary function, where you will be our guest speaker.

“I just forgot to tell Sophia one important thing. You can bring your wife along with you. Except for the airfare, we will provide all the other arrangements for her. Please confirm whether she will be accompanying you and send me her passport details to the email ID I have forwarded to you. We need the details within two days.

“Sorry for the disturbance, Mr. Ram. We will meet you soon. Bye.”

She ended the call.

Ram immediately explained to everyone the latest news from the US. Everyone was happy, and Kaadhambari’s grandmother was especially delighted.

Grandmother smiled and said, “This is indeed a good beginning for our meeting today.”

Ram then checked his list and informed all his friends about the video conference scheduled to begin at 1:30 p.m. He was keen to ensure that everyone attended the important meeting.

Atkinson looked at Ram and said with a smile,

Atkinson: “Ram, I told you. Good things are going to happen.”

Ram simply smiled.

After that, Grandmother warmly invited everyone to join the delicious lunch. She wanted the occasion to be special—a celebration of two wonderful people who had been reunited after 26 years, right here in the United Arab Emirates.

Everyone settled into their seats around the dining table.

Ram and Vasanthy sat beside each other. They looked at one another and smiled.

For both of them, the moment was filled with memories, emotions, and the happiness of being together again after so many years.

To be continued…

K. Ragavan20-9-26