Small Story 526T

சிறுகதை 526 ஒரு நல்ல திரைப்படத்தின் மதிப்பு ராம், ஜகதீஷ் மற்றும் நந்தினி ஒரு இனிய மாலை நேரத்தில் தங்களின் நண்பர் சஷியின் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். பல்வேறு தொழில்களில் இருந்து ஓய்வு பெற்றிருந்த இந்த நால்வரும் திறமையான எழுத்தாளர்கள். சமுதாயத்திற்கு நல்ல மதிப்புகளை அளிக்கக்கூடிய அர்த்தமுள்ள திரைப்படங்கள் குறித்து ஆலோசிக்க அவர்கள் ஒன்று கூடியிருந்தனர். சஷி அவர்களை அன்புடன் வரவேற்று மண்டபத்தில் அமரச் செய்தார். மாலை 4.30 மணி — தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டிக்கு ஏற்ற நேரம். அவரது மனைவி பூர்ணிமா அன்புடன் தயாரித்த சுவையான குலாப் ஜாமூன் மற்றும் முறுகலான வெங்காயப் பஜ்ஜி, சூடான தேநீருடன் பரிமாறப்பட்டன. நண்பர்கள் சிரிப்பும் நகைச்சுவையும் கலந்து அவற்றை ரசித்தனர். தேநீர் முடிந்ததும், சந்திப்பின் நோக்கத்தை சஷி மெதுவாக உரையாடலுக்கு கொண்டு வந்தார். “என் அன்பு நண்பர்களே,” என்று அவர் சிரித்தபடி கூறினார், “நல்ல மதிப்புகளைக் கொண்ட திரைப்படங்களை பார்வையாளர்களுக்கு கொண்டு வர நாம் எவ்வாறு பங்களிக்கலாம் என்பதில் நமது கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொள்வோம்.” நந்தினி முதலில் பேசினார். வலுவான கதை மற்றும் அர்த்தமுள்ள உள்ளடக்கம் தான் எந்த திரைப்படத்தின் வெற்றிக்கும் முதுகெலும்பு என்று அவர் வலியுறுத்தினார். ஜகதீஷ் அதற்கு இணங்கி, தங்களை நிரூபிக்க முயற்சிக்கும் இளம் திறமையான நடிகர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்களை தயாரிப்பாளர்கள் ஊக்குவிக்க வேண்டும் என்றார். இறுதியாக ராம் தனது கருத்துகளை பகிர்ந்தார். “நண்பர்களும் சக எழுத்தாளர்களும்,” என்று சிந்தனையுடன் தொடங்கினார், “எந்த மொழியிலான திரைப்படமாக இருந்தாலும், கதை மற்றும் உள்ளடக்கமே அதன் உண்மையான நாயகர்கள். இன்று வேகமான சண்டைக் காட்சிகள் நிறைந்த பல திரைப்படங்கள் வெளியாகின்றன. அவை பொழுதுபோக்கை அளித்தாலும், குடும்ப பிணைப்பு, பண்பாட்டு மரபுகள், மற்றும் நெறிமுறைகள் போன்ற மதிப்புகளை எடுத்துரைக்கும் படங்களை மக்கள் ஏங்குகின்றனர் என்று நான் உணர்கிறேன்.” அவர் தொடர்ந்து, “நடிப்பு, எழுத்து மற்றும் திரைப்படத் தயாரிப்பு துறைகளில் பல இளம் திறமைகள் சிறிய தளங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் ஊடகங்களில் இருந்து உருவாகின்றனர். அவர்களின் படைப்பாற்றலுக்கு அங்கீகாரமும் ஆதரவும் கிடைக்க வேண்டும். நல்ல பார்வையும் நேர்மறை சிந்தனையும் கொண்ட தயாரிப்பாளர்கள் முன்னுக்கு வந்து இளம் இயக்குநர்களை ஊக்குவிக்க வேண்டும் — குறிப்பாக பெங்களூரு மற்றும் நாட்டின் பல பகுதிகளில் உள்ள புகழ்பெற்ற நடிப்பு மற்றும் திரைப்படக் கல்வி நிறுவனங்களில் பயின்றவர்களை,” என்றார். அவரது வார்த்தைகள் அனைவரையும் சில நொடிகள் அமைதியாகச் சிந்திக்க வைத்தன. அர்த்தமுள்ள திரைப்படங்கள் சமூகத்தில் நேர்மறையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்ற நம்பிக்கை அவர்களுக்குள் உருவானது. தொண்ணூறு நிமிடங்கள் பயனுள்ளதாகக் கழித்த பிறகு, நண்பர்கள் சஷி மற்றும் பூர்ணிமாவுக்கு அவர்களின் அன்பான விருந்தோம்பலுக்கு நன்றி தெரிவித்து பிரிந்தனர். ராமின் யோசனைகள் செயல்படுத்தப்பட்டால், மதிப்பும் நோக்கமும் நிறைந்த திரைப்படங்களுக்கு அது ஊக்கமாக அமையும் என்று அனைவரும் ஒருமனதாக ஏற்றுக்கொண்டனர். புதிய அர்த்தமுள்ள திரைப்பட அலைக்கு தங்களால் இயன்ற பங்களிப்பை செய்ய உறுதியுடன், நம்பிக்கையுடன் அவர்கள் பிரிந்தனர். K.Ragavan 19-2-26

Small Story 525.

Small Story 525 A Birthday Coincidence Vasanthy called her father, Krishnan, who had traveled to Florida in the United States to visit her brother. Her voice carried excitement and pride. “Appa, I have good news!” she began. She told him about her recent promotion at work—she had been elevated as Branch In-Charge at the publishing company where she worked. Along with her professional success, she shared something even closer to her heart. Being deeply interested in social issues and passionate about writing, she had just completed her latest novel. “It has exactly 525 pages!” she said happily. “And guess what? The company is interested in publishing it.” Krishnan put the call on speaker so his wife, Pankajam, could hear. Both of them were overjoyed. “Five hundred and twenty-five pages?” Pankajam asked with curiosity. “How did you arrive at that number?” Vasanthy laughed softly. “I don’t know, Amma. When I finished writing and checked the final draft, it came to 525 pages. I just feel lucky because my date of birth is on the 12th… and somehow this number feels special.” Pankajam smiled. “We don’t really believe in predictions or astrology, but such coincidences are always delightful.” Krishnan whispered proudly, “This is a great achievement, dear Vasanthy. We will surely return home in time for the book release. We want to be there beside you.” That day, happiness filled their hearts in every possible way. For Krishnan, Pankajam, and Vasanthy, it was not just about the number 525. It was about hard work, dreams coming true, and the joy of sharing success with family. Their happiness was truly unlimited. K.Ragavan 18-2-26

Small Story 525.T

சிறுகதை 525 ஒரு பிறந்தநாள் சம்பவம் வசந்தி தனது தந்தை கிருஷ்ணனை தொலைபேசியில் அழைத்தாள். அவர் அமெரிக்காவின் புளோரிடா மாநிலத்திற்கு தனது மகனைச் சந்திக்கப் பயணம் செய்திருந்தார். அவளது குரலில் உற்சாகமும் பெருமையும் பொங்கியது. “அப்பா, எனக்கு ஒரு நல்ல செய்தி இருக்கிறது!” என்று அவள் தொடங்கினாள். தன் பணியிடத்தில் கிடைத்த பதவி உயர்வைப் பற்றி அவள் கூறினாள் — அவள் வேலை செய்த பதிப்பக நிறுவனத்தில் கிளை பொறுப்பாளராக உயர்த்தப்பட்டிருந்தாள். தொழில்வாழ்க்கை வெற்றியுடன் சேர்ந்து, அவளுக்கு மிகவும் நெருக்கமான இன்னொரு விஷயத்தையும் பகிர்ந்தாள். சமூகப் பிரச்சினைகளில் ஆழ்ந்த ஆர்வம் கொண்டதும், எழுதுவதில் மிகுந்த விருப்பம் கொண்டதும் ஆன அவள், தன்னுடைய சமீபத்திய நாவலை இப்போதுதான் முடித்திருந்தாள். “அது சரியாக 525 பக்கங்கள்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னாள். “மேலும் தெரியுமா? அதை வெளியிட நிறுவனம் ஆர்வம் காட்டுகிறது.” கிருஷ்ணன் அந்த அழைப்பை ஸ்பீக்கரில் வைத்தார்; அவன் மனைவி பங்கஜமும் கேட்கும்படி. இருவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். “ஐந்நூற்று இருபத்தைந்து பக்கங்களா?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டாள் பங்கஜம். “அந்த எண்ணிக்கையை எப்படி தீர்மானித்தாய்?” வசந்தி மெதுவாக சிரித்தாள். “எனக்கே தெரியவில்லை, அம்மா. எழுதித் முடித்து இறுதி பிரதியை பார்த்தபோது 525 பக்கங்கள் வந்தது. என் பிறந்த தேதி 12-ஆம் தேதி… ஏதோ இந்த எண் எனக்கு சிறப்பாக தோன்றுகிறது.” பங்கஜம் புன்னகைத்தாள். “நாம் ஜோதிடம் அல்லது கணிப்புகளில் நம்பிக்கை வைப்பதில்லை. ஆனால் இப்படிப்பட்ட சம்பவச் சேர்க்கைகள் எப்போதும் இனிமையாகவே இருக்கும்.” கிருஷ்ணன் பெருமையுடன் மெதுவாகச் சொன்னார், “இது மிகப் பெரிய சாதனை, வசந்தி. புத்தக வெளியீட்டு விழாவிற்கு நாங்கள் நிச்சயமாக நேரத்தில் வந்து விடுவோம். உன் பக்கத்தில் நின்றிருக்க விரும்புகிறோம்.” அன்று அவர்கள் மனங்களில் எல்லா விதத்திலும் மகிழ்ச்சி நிரம்பியது. கிருஷ்ணன், பங்கஜம், வசந்தி — இவர்களுக்கு அது 525 என்ற எண்ணைப் பற்றியது மட்டும் அல்ல. அது கடின உழைப்பைப் பற்றியது, கனவுகள் நனவாகியது பற்றியது, குடும்பத்துடன் வெற்றியைப் பகிர்ந்த மகிழ்ச்சியைப் பற்றியது. அவர்களின் மகிழ்ச்சி உண்மையிலேயே அளவற்றதாக இருந்தது. கே. ராகவன் 18-2-26

Small Story524.

Small Story 524 Destined to Meet Again Nirmala never expected to meet Arun at the Bangalore City railway station. A year ago, he had come to her house in Chennai as a prospective groom—and had rejected her. Now, as she arrived in Bangalore to attend a wedding, she noticed a handsome man smiling at her. It was Arun. For a moment, both were surprised. Then Nirmala smiled politely. “What a pleasant surprise to see you here!” Arun said warmly. “I came to receive a guest, but he cancelled at the last minute. Where are you headed?” “To Jayanagar,” Nirmala replied. “I’ll take a cab.” “I live in Jayanagar too,” Arun said quickly. “Please come with me. I’ll drop you.” Nirmala hesitated. After all, he had once refused to marry her. But not wanting to seem rude, she agreed and followed him to his car. As they drove, Arun asked, “Are you here for work?” “Yes. I recently joined an IT company. I’ll be reporting to their branch office here from tomorrow.” “Congratulations! Do you have family in Jayanagar?” “No, the company has provided accommodation.” When they reached her place, Arun smiled. “This is your house? I stay just a few houses away.” Nirmala thanked him and was about to leave when he said, “If you don’t mind, please come to my house this evening for tea.” He handed her his card and asked her to call before coming. That evening, Nirmala visited his house. Arun welcomed her and introduced his sister, Niraja. After tea and snacks, Arun spoke softly. “Today is the same day I visited your home last year,” he said. “I rejected the proposal for a reason. My parents were in the U.S. visiting my elder brother. That very day, my brother met with an accident. My parents felt it was a bad sign and asked me not to proceed.” Nirmala listened quietly. Niraja gently added, “At that time, perhaps it was God’s will. But now, if you are not married, would you consider my brother again? He has always felt bad about that day.” Arun continued, “My parents later realized we had rejected a very sweet girl. Just yesterday, my father called and said if you are still unmarried, I should try to contact you. I didn’t know how to reach you—and today, by God’s grace, I met you.” Nirmala was overwhelmed. She had postponed her marriage earlier, unsure of her future. Now, everything seemed to fall into place. Three months later, with the blessings of both families, Arun and Nirmala were married in a grand auditorium in Bangalore. Truly, they were destined to meet again. Sometimes, what seems like rejection is only a delay in God’s perfect plan. K.Ragavan 17-2-26

Small Story 524.T

சிறுகதை 524 மீண்டும் சந்திக்க விதிக்கப்பட்டவர்கள் நிர்மலா, பெங்களூரு நகர ரயில் நிலையத்தில் அருணை மீண்டும் சந்திப்பேன் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு, அவர் சென்னையில் உள்ள அவளது வீட்டிற்கு வரன் பார்க்க வந்திருந்தார் — ஆனால் அவளை நிராகரித்திருந்தார். இப்போது, ஒரு திருமண நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்க பெங்களூரு வந்திருந்த நிர்மலா, தன்னை நோக்கி சிரித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு அழகான இளைஞனை கவனித்தாள். அவர் அருண்தான். ஒரு நிமிடம் இருவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர். பின்னர் நிர்மலா மரியாதையுடன் சிரித்தாள். “இங்கே உங்களைப் பார்க்கும் சந்தோஷம் எவ்வளவு தெரியுமா!” என்று அருண் உஷ்ணமாகச் சொன்னார். “ஒரு விருந்தினரை வரவேற்க வந்தேன். ஆனால் அவர் கடைசி நிமிடத்தில் வர முடியாது என்று சொன்னார். நீங்கள் எங்கே போகிறீர்கள்?” “ஜெயநகருக்கு,” என்றாள் நிர்மலா. “நான் ஒரு காப் எடுத்துக் கொள்கிறேன்.” “நானும் ஜெயநகரில்தான் வசிக்கிறேன்,” என்று அருண் உடனே சொன்னார். “தயவு செய்து என்னுடன் வாருங்கள். நான் உங்களை விட்டுச் செல்கிறேன்.” நிர்மலா சிறிது தயங்கினாள். ஏனெனில், ஒருகாலத்தில் அவர் தான் அவளை திருமணம் செய்ய மறுத்திருந்தார். இருந்தாலும் மரியாதைக்காக சம்மதித்து, அவரது காரை நோக்கி சென்றாள். பயணத்தின் போது அருண் கேட்டார்: “நீங்கள் இங்கே வேலைக்காக வந்திருக்கிறீர்களா?” “ஆம். சமீபத்தில் ஒரு ஐ.டி நிறுவனத்தில் சேர்ந்தேன். நாளை முதல் இங்குள்ள கிளை அலுவலகத்தில் பணியில் சேர இருக்கிறேன்.” “வாழ்த்துகள்! ஜெயநகரில் உங்களுக்கு உறவினர்கள் இருக்கிறார்களா?” “இல்லை. நிறுவனம் தங்கும் வசதியை ஏற்பாடு செய்துள்ளது.” அவர்கள் அவள் தங்கும் இடத்துக்கு வந்தபோது, அருண் சிரித்தபடி, “இதுதானா உங்கள் வீடு? நான் சில வீடுகள் தள்ளியே இருக்கிறேன்,” என்றார். நிர்மலா நன்றி கூறி செல்ல முயன்றபோது, “உங்களுக்கு விருப்பமிருந்தால், இன்று மாலை என் வீட்டிற்கு தேநீர் குடிக்க வாருங்கள்,” என்று அழைத்தார். தனது விசிட்டிங் கார்டை கொடுத்து, வருவதற்கு முன் அழைக்கச் சொன்னார். அன்றைய மாலை நிர்மலா அவரது வீட்டிற்கு சென்றாள். அருண் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்று, தனது சகோதரி நிராஜாவை அறிமுகப்படுத்தினார். தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டி முடிந்தபின், அருண் மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தார். “இன்று, நான் உங்கள் வீட்டிற்கு வந்த அதே நாள்,” என்றார். “அன்று நான் அந்த தொடர்பை நிராகரித்ததற்குக் காரணம் இருந்தது. என் பெற்றோர் அமெரிக்காவில், என் அண்ணனைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தார்கள். அதே நாளில், என் அண்ணன் விபத்தில் சிக்கினார். அது நல்ல அறிகுறி அல்ல என்று எண்ணி, அந்த உறவை முன்னேற்ற வேண்டாம் என்று அவர்கள் கூறினர்.” நிர்மலா அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். நிராஜா மெதுவாகச் சொன்னாள்: “அப்போது அது கடவுளின் எண்ணம் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இப்போது நீங்கள் திருமணம் ஆகாமல் இருந்தால், என் அண்ணனை மறுபடியும் யோசிப்பீர்களா? அந்த நாள் பற்றி அவர் எப்போதும் வருத்தப்பட்டார்.” அருண் தொடர்ந்தார்: “பிறகு, நாம் ஒரு நல்ல பெண்ணை நிராகரித்தோம் என்று என் பெற்றோர் உணர்ந்தார்கள். நேற்றுதான் என் அப்பா அழைத்து, நீங்கள் இன்னும் திருமணம் ஆகாமல் இருந்தால் உங்களைத் தொடர்பு கொள்ளச் சொன்னார். எப்படி தொடர்பு கொள்வது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இன்று, கடவுளின் அருளால், உங்களை சந்தித்தேன்.” நிர்மலா மனம் நெகிழ்ந்தாள். தனது எதிர்காலம் குறித்து தெளிவில்லாமல் இருந்ததால், முன்பு திருமணத்தை தள்ளிப் போட்டிருந்தாள். இப்போது எல்லாம் சரியான நேரத்தில் அமைந்தது போல தோன்றியது. மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, இரு குடும்பங்களின் ஆசீர்வாதத்துடன், பெங்களூரில் உள்ள ஒரு பெரிய மண்டபத்தில் அருண் மற்றும் நிர்மலா திருமணம் செய்து கொண்டனர். உண்மையிலேயே அவர்கள் மீண்டும் சந்திக்க விதிக்கப்பட்டவர்கள். சில நேரங்களில், நிராகரிப்பு என்பது தோல்வி அல்ல — அது கடவுளின் சரியான நேரத்திற்கான ஒரு தாமதம் மட்டுமே. K.Ragavan 17-2-26

Tribute 915.

Tribute to Seshadri 915 Today, I would like to remember and appreciate a truly remarkable person known for his humble and devoted service to the community. I have known Mr. Seshadri for more than four and a half decades, and his life has been a shining example of selfless dedication. His noble and yeoman service of providing free lunch every single day to more than two hundred people is not only admirable but truly God-blessed. He is settled in Tiruchirappalli (Trichy), in the sacred town of Srirangam. Through his establishment, Athithi Sathkaram, he has created a space where compassion and hospitality flourish. and many also take parcels. The most astonishing aspect is that there is no rate card and no compulsion to pay for the meals. Every day, delicious dishes are served along with two varieties of sweetson auspicious occasions, reflecting generosity and care. When asked about the sponsor behind this great deed, the humble response from his associates is that it is the blessings of Ranganatha flowing through devotees and friends — all without Mr. Seshadri ever asking. I sincerely pray for Mr. Seshadri’s continued service to humanity, good health, and long life. May those who visit Srirangam receive the divine blessings of Lord Ranganatha along with the warmth and nourishment of Seshadri’s gracious hospitality. K.Ragavan 16-2-26

Small Story 523.

Small Story 523. Miracle Dining – Blessed by Ranganatha Kothai and Ambujam boarded a train to Tiruchirappalli (Trichy) to attend a wedding and visit the temple. After a six-hour journey, they reached the city and checked into their accommodation. Taking some rest, they later proceeded to the wedding hall, blessed the bride—whom they knew very well—and enjoyed a delicious lunch while spending quality time with friends. By evening, they returned to their room. After 5 p.m., they visited the famous Sri Ranganathaswamy Temple. As frequent visitors, they were familiar with the priests and were fortunate to have a peaceful and fulfilling darshan. Back at the hotel, their neighbor mentioned, “Madam, if you would like home-style food, you must visit Athithi Satkaram Kaingaryam place near the temple. You will be amazed.” The next morning, curious and eager, they visited the place. To their surprise, nearly 100 people were seated and enjoying a wholesome meal served with two varieties of sweets and several delicious dishes. Volunteers warmly served everyone with smiles. There was no fixed tariff; people could contribute whatever they wished, and there was absolutely no compulsion. Kothai and Ambujam were astonished. This noble kaingaryam (selfless service) had been carried out for many year The person behind the show never asked anyone for money and never encouraged publicity. Many visitors even carried food parcels home. When the two friends inquired about the sponsor behind this generous service, the volunteers simply replied, “God alone.” was only an instrument blessed by Lord Ranganatha to serve humanity. Deeply moved, Kothai and Ambujam were touched to tears. Inspired by his humility and devotion, they voluntarily contributed ₹5000 to support the noble cause of feeding everyone without discrimination. They returned home with hearts full of gratitude, realizing that true devotion lies not only in temple visits but also in selfless service t o humanity.But regretof asking the person-sname but only remembering AthithiSatkaram K.Ragavan 16-2-26