Small Story 662.T

 Small Story 662.

வாழ்க்கை அழகானது – பகுதி 7

பிரசன்னா சென்ற பிறகு, ராம் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, வழக்கம்போல் தொலைக்காட்சியில் காலைச் செய்திகளைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். அது அவரது அன்றாட காலை வழக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்தது.

திடீரென்று ராஜிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. ராம் அழைப்பை ஏற்றார்.

ராம்: ஹலோ, ராம் பேசுகிறேன்.

ராஜ்: குட் மார்னிங், ராம். என்னாச்சு? பிறந்தநாள் விழாவுக்குப் பிறகு உன்னிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை.

ராம்: கொஞ்சம் வேலைப்பளு அதிகமாக இருந்தது. சொல்லு, என்ன விஷயம்?

ராஜ்: இன்று காலை மண்டியா அருகே பெங்களூரு நெடுஞ்சாலையில் ஒரு பெரிய விபத்து நடந்திருக்கிறது. அதில் ஒரு கல்லூரி மாணவர் உயிரிழந்திருக்கிறார்.

ராம்: மாணவரா? அவருக்கு எவ்வளவு வயது இருக்கும்? பெயர் தெரியுமா?

ராஜ்: சுமார் 20 முதல் 22 வயது இருக்கும். மாநிறம். அதற்கு மேல் எனக்குத் தெரியவில்லை. ஏன் கேட்கிறாய்?

ராம்: எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பையன், பிரசன்னா, இன்று பெங்களூருக்குப் போயிருந்தான். இறந்தது அவன்தானா என்று தயவுசெய்து விசாரித்துச் சொல்ல முடியுமா?

ராஜ்: சரி, நான் விசாரித்துவிட்டு உனக்கு உடனே போன் செய்கிறேன்.

என்று கூறிவிட்டு ராஜ் அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

ராம் தனது அம்மாவின் புகைப்படத்தின் முன் சென்று நின்றார். கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

"அம்மா... என்னை ஆசீர்வதியுங்கள். பிரசன்னாவுக்கு எதுவும் ஆகக் கூடாது."

அவரால் தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

பிரசன்னாவைப் பற்றி ராம் ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுகிறார்? அவருக்கும் பிரசன்னாவுக்கும் என்ன தொடர்பு? இந்தக் கேள்விகள் உங்கள் மனதில் ஆவலை ஏற்படுத்தும். அதன் விடை அடுத்த பகுதிகளில் வெளிப்படும்.

(தொடரும்...)

கே. ராகவன்

5-7-26

Small Story 661.

 Small Story661

Life is Beautiful – Part 6

After Murthy left, Ram went as usual to the bakery to buy his morning bread. The bakery owner, Aachar, greeted him.

Aachar: “Good morning, sir. Prasanna came here five minutes ago. He asked whether you were at home.”

Ram: “Oh no! I completely forgot that Prasanna was coming today. I must go home immediately.”

Ram quickly bought the bread and rushed home. Prasanna was waiting there for him.

Ram: “Good morning, Prasanna. Have you been waiting long?”

Prasanna: “No, sir. I just arrived.”

Ram: “Come inside. How are your studies going?”

Prasanna: “They are going well, sir. How is your health?”

Ram: “My health is very good. Come, have breakfast with me.”

Prasanna: “No, sir. I must leave now.”

Ram: “Alright. How much do you need for this month’s college fees?”

Prasanna: “I need ₹2,000 this time, sir. I also have to pay the hostel fees.”

Ram wrote a cheque for that amount and gave it to Prasanna.

“See you,” he said.

Ram: “Alright. Go safely. Take care of your health.”

(To be continued...)

– K. Ragavan

4-7-26

Smsll Story 661.

 

Small Story661.

 வாழ்க்கை அழகானது – பகுதி 6

மூர்த்தி சென்ற பிறகு, ராம் வழக்கம்போல் தனது காலை உணவிற்காக ரொட்டியை வாங்க பேக்கரிக்குச் சென்றார். அந்தப் பேக்கரியின் உரிமையாளர் ஆச்சார் அவரைப் பார்த்து வணக்கம் கூறினார்.

ஆச்சார்: "வணக்கம் சார். பிரசன்னா ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு இங்கே வந்தார். நீங்கள் வீட்டில் இருக்கிறீர்களா என்று கேட்டார்."

ராம்: "ஐயோ! இன்று பிரசன்னா வருவதை நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன். உடனே வீட்டிற்குப் போக வேண்டும்."

ரொட்டியை வாங்கிக்கொண்டு ராம் விரைவாக வீட்டை அடைந்தார். அங்கு பிரசன்னா அவருக்காகக் காத்திருந்தார்.

ராம்: "வணக்கம் பிரசன்னா. நீண்ட நேரமாகக் காத்திருக்கிறாயா?"

பிரசன்னா: "இல்லை சார். நானும் இப்போதுதான் வந்தேன்."

ராம்: "உள்ளே வா. படிப்பு எப்படி இருக்கிறது?"

பிரசன்னா: "நன்றாக இருக்கிறது சார். உங்கள் உடல்நலம் எப்படி இருக்கிறது?"

ராம்: "என் உடல்நலம் மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது. வா, என்னுடன் காலை உணவு சாப்பிடு."

பிரசன்னா: "வேண்டாம் சார். நான் இப்போது கிளம்ப வேண்டும்."

ராம்: "சரி. இந்த மாதம் கல்லூரிக் கட்டணத்திற்கு எவ்வளவு வேண்டும்?"

பிரசன்னா: "இந்த முறை ₹2,000 வேண்டும் சார். விடுதிக் கட்டணத்தையும் சேர்த்துக் கட்ட வேண்டும்."

ராம் அந்தத் தொகைக்கு ஒரு காசோலையை எழுதி பிரசன்னாவிடம் கொடுத்தார்.S சந்திக்கிறேன்."

ராம்: "சரி. பத்திரமாகப் போ. உடல்நலத்தை கவனித்துக்கொள்."

(தொடரும்...)

4-7-26

– கே. ராகவன்

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 3 July 26,

Trains will enhance connectivity

I write in reference to the article Etihad Rail: How landmark passenger service will transform UAE travel (June 29): over the decades, the UAE has witnessed remarkable transformation across every sector, and the recent launch of Etihad Rail's passenger service connecting Fujairah and Abu Dhabi is another milestone worthy of appreciation. This landmark project reflects the vision, foresight and long-term planning of the UAE's leadership. By providing a fast, safe and sustainable mode of transport, it will enhance connectivity, support economic growth, promote tourism and improve the quality of life for residents and visitors alike. Kudos to the UAE and Etihad Rail. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 660 .

 Small Story 660

Life Is Beautiful – Part 5

The next morning, during his usual walk, Ram met Moorthy.

Ram: Good morning! How are you?

Moorthy: I'm doing well. How was the birthday celebration?

Ram: It was wonderful. More than the celebration itself, Raj and I spent a long time talking about many different things. That conversation brought me even greater joy.

Moorthy: I know. You are someone who enjoys meeting people and sharing in their joys and sorrows. Ever since the day we met, I've truly admired that quality in you.

Ram: I learned that habit from my father. Unfortunately, I lost him when I was just twenty years old.

Moorthy: There's something else I really like about you. You have an immense love for nature. In your eyes, everyone is good and beautiful.

Ram: When we begin to see the goodness and beauty in everyone, love and compassion naturally blossom in our hearts.

Moorthy: That's absolutely true. Our attitude determines the quality of our life.

Ram: Sri Ramanuja taught that we should treat everyone equally. And the great Swami Vivekananda said:

"If you think you are happy, you will be happy. If you think you are not happy, that is exactly how you will remain."

What a profound philosophy of life!

Moorthy: Yes, that's true. Well, it's time for me to leave for the office. See you later.

(To be continued...)

— K. Ragavan

3-7-26

Small Story 660.T

 Small Story 660.

வாழ்க்கை அழகானது – பகுதி5

அடுத்த நாள் காலை, தனது வழக்கமான நடைப்பயிற்சியின் போது ராம், மூர்த்தியைச் சந்தித்தார்.

ராம்: காலை வணக்கம்! எப்படி இருக்கிறீர்கள்?

மூர்த்தி: நன்றாக இருக்கிறேன். பிறந்தநாள் விழா எப்படி இருந்தது?

ராம்: மிகவும் நன்றாக இருந்தது. விழாவைவிட, ராஜும் நானும் பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றி நீண்ட நேரம் பேசினோம். அந்த உரையாடல்தான் எனக்கு இன்னும் அதிக மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

மூர்த்தி: எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் மனிதர்களைச் சந்தித்து, அவர்களின் இன்பத் துன்பங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புபவர். நாம் சந்தித்த நாள் முதல் அந்த குணத்தை நான் மிகவும் பாராட்டி வருகிறேன்.

ராம்: அந்தப் பழக்கத்தை என் தந்தையிடமிருந்துதான் கற்றுக்கொண்டேன். துரதிர்ஷ்டவசமாக, எனக்கு இருபது வயது இருக்கும்போதே அவரை இழந்துவிட்டேன்.

மூர்த்தி: இன்னொரு விஷயமும் எனக்கு உங்களைப் பற்றி மிகவும் பிடிக்கும். இயற்கையை நீங்கள் அளவில்லாமல் நேசிக்கிறீர்கள். உங்கள் பார்வையில் எல்லோரும் நல்லவர்களும் அழகானவர்களும் தான்.

ராம்: நாம் அனைவரிடமும் நன்மையையும் அழகையும் காணத் தொடங்கினால், அன்பும் பாசமும் தானாகவே மனதில் மலரும்.

மூர்த்தி: சரிதான். மனப்பான்மையே வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கிறது.

ராம்: ஸ்ரீ ராமானுஜர் அனைவரையும் சமமாக நடத்த வேண்டும் என்று போதித்தார். மேலும், மகான் சுவாமி விவேகானந்தர் கூறியுள்ளார்: "நீ மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்று நினைத்தால், நீ மகிழ்ச்சியாக இருப்பாய். நான் மகிழ்ச்சியாக இல்லை என்று நினைத்தால், அப்படியே இருப்பாய்." என்ன ஒரு ஆழமான வாழ்க்கைத் தத்துவம்!

மூர்த்தி: ஆம், உண்மைதான். சரி, அலுவலகத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய நேரம் ஆகிவிட்டது. பிறகு சந்திப்போம்.

(தொடரும்...)

– கே. ராகவன்

3-7-26

Small Story 659.

 Small Story 659

Life Is Beautiful – Part 4

After finishing dinner, Ram returned home in an auto-rickshaw. Seeing his master back home, Tommy jumped around with excitement. Ram affectionately patted Tommy and served him his dinner.

After that, he settled into his usual chair and began reading his favorite newspaper. Reading the newspaper until 10:00 p.m. was part of his daily routine. At exactly 10:15 p.m., he would retire for the night. He had followed this disciplined routine without fail for the past fifteen years since being transferred to Mysuru.

Before that, he had worked in the beautiful temple city of Madurai, and later in Bengaluru. After completing a total of twenty-five years of service, he was transferred to Mysuru.

His mother meant the world to him. Apart from her, he had no one else in his family. It was only after her passing that Ram was transferred to Mysuru.

Every night before going to bed, he would stand before his mother's photograph, fold his hands, and softly say,

"Mother... I miss you very much. Good night."

Only then would he go to bed.

He would wake up at 5:30 every morning. He would prepare a cup of tea for himself and some milk for Tommy. After that, the two of them would go for their morning walk together.

— K. Ragavan

2-7-26

(Tobe continued)