Letter.

Letter Published in The National UAE on 1May 26

I write in reference to Mina Al-Oraibi’s article Opec exit ‘purely a policy move’, UAE energy minister says (April 28): recent remarks from the UAE energy minister regarding his government’s decision to leave Opec and Opec+ appear to reflect a strategic policy shift. This move, which seems only partly in response to the ongoing crisis in the Middle East, invites deeper reflection. Viewed through the lens of evolving geopolitical and economic priorities, this decision aligns with the UAE’s general direction of travel that is based on the idea of bolstering national sovereignty. – K Ragavan, Bengaluru, India

Amazing Viewers.T

 Writing

ராகவன்–Creativity Blogspot பார்வையாளர்கள் கணிசமாக அதிகரிப்பு

நான் என் "Creativity" வலைப்பதிவை 2008ஆம் ஆண்டு தொடங்கினேன் என்று நினைக்கிறேன். ஆரம்ப காலங்களில் தினமும் சுமார் 30 பார்வையாளர்கள்—மாதத்திற்கு 900 பேர்—என்ற அளவில் இருந்தது. அந்த நிலையான ஆதரவு பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்தது. காலப்போக்கில், என் பதிவுகளின் மீது அதிகரித்த ஆர்வத்தை பிரதிபலிப்பதுபோல், பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கையும் மெதுவாக உயர்ந்தது.

இன்று, எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் அளிக்கும் ஒரு செய்தியை பகிர விரும்புகிறேன். இந்த ஏப்ரல் மாதத்தில், என் வலைப்பதிவு மொத்தம் 93,903 பார்வைகளை கடந்துள்ளது—இது இதுவரை நான் அடைந்துள்ள மிக உயர்ந்த எண்ணிக்கையாகும். இந்த முக்கியமான சாதனை எனக்கு மிகுந்த அர்த்தமுள்ளது; மேலும் தொடர்ந்து உருவாக்கவும் பகிரவும் என்னை ஊக்குவிக்கிறது.

என் வலைப்பதிவை தொடர்ந்து பார்வையிடும் அனைத்து வாசகர்களுக்கும் மற்றும் பார்வையாளர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள். உங்கள் நேரம், ஆதரவு, மற்றும் தொடர்ந்து வழங்கும் ஊக்கமே என்னை ஒவ்வொரு பதிவிலும் இன்னும் சிறப்பாக செய்யத் தூண்டுகிறது.

அன்புடன்,

கே. ராகவன்

1-5-26

Amazing Viewers.

 Ragavan-Creativity .Blog spot.Com Viewers Dramatic increase.

I started my creativity blog on Blogspot in 2008, if I remember correctly. In the early days, I had around 30 visitors per day—about 900 per month—and that steady support continued for many years. Over time, the viewership gradually increased, reflecting the growing interest in my content.

Today, I am truly happy and satisfied to share that in April, my blog has crossed 93,903 views—the highest in all these years. This milestone means a lot to me and encourages me to keep creating and sharing.

I sincerely thank all my readers and viewers for taking the time to visit my blog regularly, for your continued support, and for being part of this journey. Your interest and encouragement inspire me to do better with every post.

With Warm Regards,

K.Ragavan

1-5-26

Small Story 597.

 Small Story 597.

Truth Behind the High Pressure

Anirudh returned to his favorite library in Bengaluru after two years of study and three years of working in Australia. The library was quiet and calm, filled with books in many languages by eminent authors.

As he signed the register, he sensed someone standing behind him, waiting. When he turned back, his face lit up with joy.

“Hey, you!”

It was Anita. They had met six years ago in the same library and had become close friends. After Anirudh left for Australia, Anita had gone to the US for her higher studies. She had returned just a month ago.

After reading together for an hour, they went to their favorite restaurant for tea.

“So, Anita, how was your time in the US?” Anirudh asked. “I came back on holiday… and I was hoping to find you. I wanted to tell you something… my proposal. I hope you are still my old Anita.”

Anita smiled softly. “I am always your Anita. But during our time apart, I had a bad experience. One day in Boston, I fell down. Later, I was diagnosed with a mild cardiac problem. I was shocked—I’ve always been calm, and there’s no history of this in my family.”

“The doctors said it wasn’t hereditary. But after a few months, it got worse, and I became very upset. Then I met an Indian doctor who told me not to worry and suggested I consult his chief in India. I came here last week and met the doctor. After several tests, he said he would give his final opinion this afternoon.”

“Can I come with you?” Anirudh asked.

“It’s okay,” Anita replied. “I’ll call you.”

Before leaving, Anirudh asked for the doctor’s name.

“Dr. Shubhadra,” she said.

The next morning, Anita called, her voice filled with excitement.

“Good news! The doctor said there’s nothing physically wrong with me. My condition is due to emotional pressure. She said if I express my true feelings instead of suppressing them, everything will return to normal.”

Anirudh smiled. “So… what is your wish?”

Anita looked at him, slightly nervous. “My wish… is you. I’ve had a crush on you for years. I was just afraid you wouldn’t accept me.”

Anirudh’s eyes softened. “Don’t worry. I’ve always loved you. I was waiting for the right moment. Will you marry me after we settle our careers?”

Anita blushed. “Yes… I will.”

In that moment, her burden lifted—the true reason behind her “high pressure” was finally gone.

What Anita didn’t know was that Anirudh had already learned the truth the previous evening—from the doctor herself, Dr. Shubhadra… his aunt. He had chosen not to reveal it, wanting Anita to express her feelings on her own.

And now, they both had their answer—and their future.

K.Ragavan

5-4-26

Small Story 597.T

 சிறுகதை 597

அழுத்தத்தின் பின்னால் இருக்கும் உண்மை

அனிருத், இரண்டு வருட படிப்பு மற்றும் மூன்று வருட ஆஸ்திரேலிய வேலைக்குப் பிறகு, தனது விருப்பமான பெங்களூரு நூலகத்திற்குத் திரும்பினார். நூலகம் அமைதியாகவும் சாந்தமாகவும் இருந்தது; பல மொழிகளில் பிரபல எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்கள் நிரம்பியிருந்தன.

அவர் பதிவேட்டில் கையெழுத்திடும்போது, பின்னால் யாரோ நின்று காத்திருப்பதை உணர்ந்தார். அவர் திரும்பிப் பார்த்ததும், முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தது.

“ஹேய், நீங்களா!”

அது அனிதா. அவர்கள் ஆறு வருடங்களுக்கு முன்பு இதே நூலகத்தில் சந்தித்து நெருங்கிய நண்பர்களாக ஆனார்கள். அனிருத் ஆஸ்திரேலியா சென்ற பிறகு, அனிதா தனது மேல்படிப்பிற்காக அமெரிக்கா சென்றிருந்தாள். அவள் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு தான் திரும்பி வந்திருந்தாள்.

ஒரு மணி நேரம் சேர்ந்து வாசித்த பிறகு, அவர்கள் தங்கள் விருப்பமான உணவகத்திற்குச் சென்று தேநீர் குடித்தனர்.

“அனிதா, அமெரிக்காவில் உன் அனுபவம் எப்படி இருந்தது?” என்று அனிருத் கேட்டார். “நான் விடுமுறைக்காக வந்தேன்… உன்னைப் பார்க்கவே ஆசைப்பட்டேன். உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்… என் மனதில் இருந்த முன்மொழிவு. நீ இன்னும் என் பழைய அனிதாதான் என்று நம்புகிறேன்.”

அனிதா மெதுவாக சிரித்தாள். “நான் எப்போதும் உன் அனிதாதான். ஆனால் நம்மிடையே பிரிவிருந்த காலத்தில், எனக்கு ஒரு கஷ்டமான அனுபவம் நடந்தது. ஒரு நாள் போஸ்டனில் நான் கீழே விழுந்தேன். பின்னர் எனக்கு லேசான இதயப் பிரச்சனை இருப்பதாக கண்டறியப்பட்டது. நான் அதிர்ச்சி அடைந்தேன்—நான் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பேன்; எங்கள் குடும்பத்திலும் இதுபோன்ற பிரச்சனை இல்லை.”

“மருத்துவர்கள் இது மரபியல் காரணமல்ல என்று சொன்னார்கள். ஆனால் சில மாதங்களில் அது அதிகரித்தது, நான் மிகவும் கவலையடைந்தேன். பிறகு ஒரு இந்திய மருத்துவரை சந்தித்தேன்; அவர் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று கூறி, இந்தியாவில் இருக்கும் தனது முதன்மை மருத்துவரை சந்திக்கச் சொன்னார். நான் கடந்த வாரம் இங்கே வந்து அந்த மருத்துவரை சந்தித்தேன். பல பரிசோதனைகளுக்குப் பிறகு, இன்று மதியம் அவர் தனது இறுதி கருத்தை வழங்குவதாகச் சொன்னார்.”

“நான் உன்னுடன் வரலாமா?” என்று அனிருத் கேட்டார்.

“பரவாயில்லை,” என்றாள் அனிதா. “நான் உன்னைத் தொடர்பு கொள்கிறேன்.”

போகும் முன், அனிருத் மருத்துவரின் பெயரை கேட்டார்.

“டாக்டர் சுபாத்ரா,” என்றாள் அவள்.

அடுத்த நாள் காலை, அனிதா அழைத்தாள்; அவளது குரல் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியிருந்தது.

“நல்ல செய்தி! மருத்துவர் சொன்னார்—என்னிடம் உடல்ரீதியாக எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. இது மன அழுத்தத்தால் ஏற்பட்டது. நான் என் உண்மையான உணர்வுகளை அடக்காமல் வெளிப்படுத்தினால், எல்லாம் சாதாரண நிலைக்கு திரும்பிவிடும் என்று கூறினார்.”

அனிருத் சிரித்தார். “அப்படியா… உன் ஆசை என்ன?”

அனிதா சிறிது பதட்டத்துடன் அவரை நோக்கிப் பார்த்தாள். “என் ஆசை… நீ தான். பல வருடங்களாக உன்னைப் பற்றிய ஒரு விருப்பம் எனக்கு இருந்தது. நீ என்னை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டாயோ என்று பயந்தேன்.”

அனிருத் கண்களில் மென்மை தெரிந்தது. “கவலைப்படாதே. நான் எப்போதுமே உன்னை நேசித்தேன். சரியான நேரத்திற்காக காத்திருந்தேன். நம் வாழ்க்கை நிலைமை சரியாக அமைந்த பிறகு என்னை திருமணம் செய்து கொள்வாயா?”

அனிதா நாணத்துடன் சிரித்தாள். “ஆம்… நான் சம்மதிக்கிறேன்.”

அந்த நிமிடத்தில், அவளது மனச்சுமை நீங்கியது—அவளது “அழுத்தத்தின்” உண்மையான காரணம் மறைந்துவிட்டது.

ஆனால், அனிதா அறியாத ஒரு உண்மை இருந்தது. முந்தைய மாலையே அனிருத் உண்மையை தெரிந்து கொண்டிருந்தார்—மருத்துவர் டாக்டர் சுபாத்ரா… அவருடைய அத்தை.அனிதா தனது உணர்வுகளை தானாக வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக, அவர் அதை வெளிப்படுத்தாமல் இருந்தார்.

இப்போது, அவர்கள் இருவருக்கும் பதிலும் கிடைத்தது—அவர்களின் எதிர்காலமும் தெளிவானது.

கே. ராகவன்

1-5-26

Small Story 596.

 Small Story 596.

Festival Encounter

After returning from New Zealand, Professor Sundarrajan resumed his routine of walking around his spacious independent house in the Chokikulam area. He and his wife, Ambujam, had spent a month at their son’s place before coming back home.

As he checked his mailbox, he found a wedding invitation from Aneesh—dated fifteen days earlier in Bengaluru. Aneesh’s father had once worked as a Works Manager at TVS and had been Sundarrajan’s neighbor. Aneesh had been a bright student in Sundarrajan’s class, and the professor often praised him to his father. After completing his studies, Aneesh and his family moved back to their native place, Bengaluru, and over time, communication between them faded.

That afternoon, Sundarrajan received a call on his landline.

“Hello, sir. This is Aneesh. I’m calling from Kodaikanal. I got married a few days ago and had sent an invitation to your address. Since you couldn’t attend, I thought you might be out of town.”

He continued, “After my studies, I went to the US, completed my master’s degree, worked there for three years, and then returned to settle in Bengaluru. I would like to visit you this afternoon with my wife, Sunitha.”

Sundarrajan was thrilled to hear the voice of his favorite student after seven long years. Ambujam, too, was delighted at the news.

During his student days, Aneesh had loved the Chitra Festival, celebrated grandly in Madurai. Every year, he would attend the festival along with Sundarrajan’s family.

The next day, Aneesh arrived with his wife, Sunitha, an independent and well-educated woman who had studied in Madurai and was now working in Bengaluru.

Aneesh said, “Sir, you have been my teacher and guide. I owe my present success to you. I wanted your blessings on my wedding day, but since you couldn’t come, Sunitha and I have come to seek them now. We also wish to receive the Lord’s blessings at the festival day after tomorrow.”

Sundarrajan was deeply moved by Aneesh’s gratitude and respect. Ambujam’s eyes filled with tears of joy at his devotion. They blessed the couple wholeheartedly and presented them with a memorable gift—an idol representing the Chitra Festival.

After spending three joyful days together, Aneesh and Sunitha left, sharing their contact details and warmly inviting Sundarrajan’s family to visit them in Bengaluru.

K.Ragavan

30-4-26

Small Story 595.

 Small Story 595

A Memorable Stay in a Beloved City

Ranganath happily spent his holidays at his grandson’s flat in Dubai. After a recent crisis, the bustling city of Dubai was slowly returning to normalcy. Ranganath had worked in the Electricity Department for twenty-three years before retiring and settling in his native place, Karur, with his wife. Their only daughter was settled in the United States, and her son, Naveen, was pursuing his postgraduate studies in Dubai.

One day, Ranganath planned to visit his colleague’s son in Sharjah, where he himself had lived for two decades. When he reached the place by cab, he could hardly recognize it. The old surroundings had transformed into a landscape filled with modern buildings.

His friend’s son, Aravind, was working as a Production Manager in a leading confectionery company in Sharjah. When Ranganath arrived at his home, Aravind’s wife, Ramya, warmly greeted him and asked him to sit on the sofa. She mentioned that Aravind had gone to the ATM and would return in a few minutes. Their only son, Vikram, was studying in the 7th standard at Our Own English High School and had gone to school.

Soon, Aravind returned and greeted him cheerfully, “Hello, Uncle! I’m so happy you have come to your old place.” They shared breakfast and then left for Aravind’s office. There, Aravind introduced Ranganath to his directors as a senior electrical engineer who had spent twenty-three years in Sharjah. The directors were impressed and warmly welcomed him, offering tea, biscuits, and toffees made by their company.

Ranganath noticed that many Indians were working in the factory, which had a good reputation and exported its products to several countries. In the afternoon, they had lunch in the company canteen. By 5 PM, Aravind dropped Ranganath back at his grandson Naveen’s residence.

During his eleven-day stay, Ranganath met many old friends, visited familiar places, and experienced parts of the city he had not seen before. His long-awaited visit to his favorite destination had come at the perfect time, making his stay with Naveen truly memorable.

Finally, he returned to his hometown, Karur. His wife was overjoyed to see him and gently said that in the future, they should travel together, as she had missed him very much. Ranganath smiled and agreed, saying that because of two upcoming weddings she had to stay back this time, but next time, they would surely travel together.

K.Ragavan

29-4-26