Life is Beautiful 3.T

 வாழ்க்கை அழகானது – 3

ராம் மற்றும் ராஜ் சந்திக்கும் போதெல்லாம் பல்வேறு சமூகப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி விவாதிப்பார்கள். ராம் ஒரு பத்திரிகையாளர் என்பதால், அன்றும் அவர்களது உரையாடல் அவ்வாறே தொடங்கியது.

ராம்: இன்று செய்தித்தாளில் நக்சலைட்டுகள் நடத்திய கொடூரமான தாக்குதலைப் பற்றி படித்தேன். நம் வீரர்களைக் கொன்றிருக்கிறார்கள். மிகவும் வேதனையாக இருக்கிறது.

ராஜ்: ஆம், நானும் அந்தச் செய்தியைப் படித்தேன்.

ராம்: இத்தனை பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் இருந்தும் இந்தச் சம்பவம் நடந்தது மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது. அரசு விரைவாக நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

ராஜ்: நீ சொல்வது சரிதான். அவர்களுக்கு ஆயுதங்கள் எங்கிருந்து கிடைக்கின்றன என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

ராம்: நம் நாட்டில் நக்சல் இயக்கம் உருவாகக் காரணம் வறுமை, அநீதி மற்றும் கல்வியறிவின்மை.

ராஜ்: அதை நான் முழுமையாக ஒப்புக்கொள்கிறேன். இந்தப் பிரச்சினையை கட்டுப்படுத்த உரிய நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டும்.

ராம்: ஆமாம்.

அந்த நேரத்தில் பிங்கி ஒரு தட்டில் இனிப்புகளுடன் வந்தாள்.

பிங்கி: மாமா, உங்களுக்குப் பிடித்த மைசூர் பாக். சாப்பிடுங்கள்.

ராம்: நன்றி, மகளே. எனக்கும் அதிகமாக இனிப்பு சாப்பிடும் பழக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

பிங்கி: அதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை, மாமா. நீங்கள் தினமும் மூன்று கிலோமீட்டர் நடக்கிறீர்கள். உங்கள் உடல் எடை மற்றும் உடல்நலத்தையும் மிகவும் கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்கிறீர்கள்.

ராம்: இருந்தாலும் நான் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஒரு துண்டு மட்டும் எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

ராஜ்: மழை நிற்கும் போலத் தெரியவில்லை. இன்று இங்கேயே தங்கி, நாளை காலை செல்லலாமே.

ராம்: நன்றி. ஆனால் என் நண்பர் டாமி வீட்டில் தனியாக இருக்கிறார். அதனால் நான் செல்ல வேண்டும்.

ராஜ்: சரி. அப்படியானால் இரவு உணவு முடித்துவிட்டு புறப்படுங்கள்.

கே. ராகவன்
(தொடரும்...)

Life is Beautiful 2..T

வாழ்க்கை அழகானது – 2

மூர்த்தி ஒரு பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனத்தில் மேலாளராகப் பணியாற்றி வருகிறார். அவரது உலகமே அவரது மனைவி ஆர்த்தி மற்றும் மகள் நிர்மலா.

மூர்த்தியின் அடுக்குமாடி குடியிருப்பிற்கு அடுத்த வீட்டில் ராம் வசித்து வந்தார். மூர்த்தி அந்த வீட்டை பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டியிருந்தார். பலமுறை, "நீங்கள் ஏன் கல்லூரிப் பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றீர்கள்?" என்று ராமிடம் கேட்டிருக்கிறார். அதற்கு ராம் எப்போதும், "நிம்மதியான, அமைதியான வாழ்க்கையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதற்காக," என்றே பதிலளித்தார். அதன் பிறகு மூர்த்தி அந்தக் காரணத்தைப் பற்றி மீண்டும் கேட்கவில்லை.

வார இறுதி நாட்களிலும் விடுமுறை நாட்களிலும், ராமும் ,Nirmala vumஇருவருக்கும் மிகவும் பிடித்த கேரம் மற்றும் மோனோபாலி விளையாட்டுகளை விளையாடுவார்கள்.

மாலை நேரங்களில், ராம் தனது மற்றொரு நண்பரான ராஜைச் சந்திக்கச் செல்வார். ராஜ் ஒரு பத்திரிகையாளர்; ராமைப் போலவே அவருக்கும் பல விஷயங்களில் ஆர்வம் இருந்தது.

ஒரு நாள், ராஜ் தனது மகள் பிங்கியின் பிறந்தநாள் விழாவிற்கு மாலையில் வருமாறு ராமை அழைத்தார்.

அன்று மாலை 4 மணியளவில் திடீரென பலத்த மழை பெய்யத் தொடங்கியது. மைசூர் மிகவும் இனிமையான நகரமாக இருந்தாலும், பருவமழைக் காலங்களில் எப்போது மழை பெய்யும் என்று யாராலும் கணிக்க முடியாது. ஏனெனில், மைசூர் அருகிலுள்ள கூர்க் (மடிகேரி/மெர்காரா) பகுதியின் பருவமழையால் பாதிக்கப்படுகிறது.

மாலை 6 மணி வரை தொடர்ந்து மழை பெய்தது. இருந்தபோதிலும், ராம் ஒரு ஆட்டோவில் ஏறி ராஜின் வீட்டிற்குச் சென்றார்.

ராமை பார்த்த ராஜும், அவரது மனைவி தீபாவும் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

ராஜ் கூறினார்: "ராம், இவ்வளவு கனமழை பெய்தும் நீங்கள் வந்தது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது."

ராம் புன்னகையுடன், "உங்கள் மகள் பிங்கியின் பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்துகொள்வது எனக்கு மகிழ்ச்சி, ராஜ். உள்ளே வாருங்கள்." என்றார்.

பின்னர் பிங்கியிடம் சென்று, "இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள். நீ எப்போதும் ஆரோக்கியமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் வாழ வேண்டும்." என்று வாழ்த்தி, தன்னுடன் கொண்டு வந்த பரிசை அவளிடம் வழங்கினார்.

– கே. ராகவன்

Life is Beautiful 1.

புதிய கதை

வாழ்க்கை அழகானது

1.

இந்தக் கதை முழுவதும் கற்பனையே. இதில் இடம்பெறும் அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் என் கற்பனையில் உருவானவர்கள். இக்கதையை இன்று முதல் தொடங்குகிறேன்.

அதிகாலை 7 மணி. மைசூர் நகரம் அமைதியாக இருந்தது. மெல்லிய தூறல் மழை பெய்துக் கொண்டிருந்தது. சாலையோரப் பூங்காவில் ஆண்களும் பெண்களும் நடைப்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர். அந்தப் பூங்கா, மைசூரின் அழகிய பகுதியான யாதவகிரியில் அமைந்திருந்த ஒரு முக்கிய அடையாளமாகும்.

நமது கதையின் நாயகன், ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியர் ராம், தனது அன்பான செல்ல நாயான டாமியுடன் மெதுவாக நடைப்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். டாமியுடன் தினமும் காலை நடைப்பயிற்சி செல்வது அவரது வழக்கமாக இருந்தது.

சரியாக காலை 8 மணிக்கு, கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகச் செய்து வரும் பழக்கப்படி, தனது விருப்பமான பேக்கரிக்குச் சென்று காலை உணவிற்கான ரொட்டியை வாங்கிக் கொள்வார்.

ராமின் வாழ்க்கை சாகசங்களும் தியாகங்களும் நிறைந்தது. 57 வயதான ராம் திருமணம் ஆகாதவர். அவர் உயர்ந்த கொள்கைகளைக் கொண்டவர். மேலும், ஸ்ரீராமானுஜர் மீது ஆழ்ந்த பக்தி கொண்டவர். ஸ்ரீவைஷ்ணவ சமயத் தத்துவத்தை நிலைநிறுத்திய மகத்தான ஆன்மிக குருவாக ஸ்ரீராமானுஜரை அவர் போற்றி வந்தார்.

நடைப்பயிற்சியை முடித்து, ரொட்டியை வாங்கிக்கொண்டு, இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் கட்டிய சிறிய அடுக்குமாடி வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

அப்போது அவரது அயல்வாசியான மூர்த்தி அவரைக் கண்டு புன்னகையுடன் பேசினார்.

மூர்த்தி: "என்ன பேராசிரியரே! காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டீர்களா?"

ராம்: "ஆமாம்."

மூர்த்தி: "இன்றைய திட்டம் என்ன?"

ராம்: "இன்னும் எதுவும் முடிவு செய்யவில்லை."

மூர்த்தி: "அப்படியானால், இன்று மதிய உணவுக்கு என்னுடன் வாருங்கள்."

ராம்: "இன்று வேண்டாம். பிறகு ஒருநாள் வருகிறேன்."

(தொடரும்...)

– கே. ராகவன்

Small Story 654.T

 

சிறுகதை 654

சுற்றுலா சோகமாக மாறியது

ஸ்ரீநாத்தின் மகன் விஸ்வாவிடமிருந்து வந்த ஒரு செய்தியைப் பார்த்ததும், கேஷவ் அதிர்ச்சி அடைந்தார். அதில், சமீபத்தில் வெனிசுலாவில் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தில் ஸ்ரீநாத் உயிரிழந்துவிட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

கடந்த மாதம், ஸ்ரீநாத் தனது மகனைச் சந்திப்பதற்காக அமெரிக்கா சென்றிருந்தார். அங்கு மகனுடன் சில நாட்கள் மகிழ்ச்சியாகக் கழித்ததுடன், அமெரிக்காவின் சில முக்கிய இடங்களையும் சுற்றிப் பார்த்தார். அதன் பிறகு, வெனிசுலாவையும் பார்க்க வேண்டும் என்ற தனது விருப்பத்தை மகனிடம் தெரிவித்தார். ஆனால், வேலைப்பளு காரணமாக விஸ்வாவால் தந்தையுடன் செல்ல முடியவில்லை. எனவே, தன்னுடைய நம்பிக்கைக்குரிய அண்டை வீட்டுக்காரர் ஒருவரை ஸ்ரீநாத்துடன் அனுப்பி வைத்தார்.

அவர்கள் வெனிசுலா சென்ற மூன்றாவது நாளில், அங்கு பயங்கரமான நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. அன்றைய தினம், ஸ்ரீநாத்துடன் சென்றவர் தனது நண்பரைச் சந்திக்க வெளியே சென்றிருந்தார். ஆனால், ஸ்ரீநாத் மட்டும் வீட்டிலேயே இருந்தார். அப்போது ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தால் கட்டிடம் இடிந்து விழுந்து, அவர் இடிபாடுகளுக்குள் சிக்கிக்கொண்டார். மீட்புப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டபோதிலும், அவரை உயிருடன் காப்பாற்ற முடியவில்லை.

தந்தையுடன் சென்றவரிடமிருந்து இந்தத் துயரச் செய்தியை அறிந்த விஸ்வா மனமுடைந்து போனார். அளவிட முடியாத துயரத்தில் ஆழ்ந்த அவர், விதியின் கொடுமையை எண்ணி வருந்தியபடியே உடனடியாக வெனிசுலாவிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

இதற்கிடையில், பெங்களூரில் இருந்த ஸ்ரீநாத்தின் மனைவி இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். அந்தச் சோகத்திலிருந்து அவரால் எளிதில் மீள முடியவில்லை.

இந்த வேதனைமிகு செய்தியைக் கேட்டவுடன், கேஷவ் ஸ்ரீநாத்தின் வீட்டிற்குச் சென்றார். அங்கு அவரது தந்தை, தாய், மனைவி மற்றும் குடும்பத்தினர் அனைவரும் அளவில்லாத துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தனர். கேஷவ், ஸ்ரீநாத்தின் தந்தை, தாய் மற்றும் மனைவியிடம் தனது ஆழ்ந்த இரங்கலைத் தெரிவித்தார்.

சோகத்துடன் அவர் கூறினார்:

"நாம் பயணங்களை மகிழ்ச்சியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் திட்டமிடுகிறோம். பெரும்பாலான நேரங்களில் எல்லாம் நன்றாகவே நடக்கிறது. ஆனால் சில சமயங்களில், விதி வேறு திட்டமிட்டிருக்கும். அப்போது தாங்க முடியாத துயரத்தை நாம் அனுபவிக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்படுகிறது. இன்று நான் என் அன்பு நண்பரை இழந்திருக்கிறேன். எப்போதும் பிறருக்கு உதவுவதில் முனைந்திருந்த, பல நற்காரியங்களைச் செய்த ஒரு சிறந்த மனிதநேயவாதியை இந்தச் சமுதாயமும் இழந்துவிட்டது."

துயரத்தில் வாடிய குடும்பத்தினருக்கு ஆறுதல் கூறி சிறிது நேரம் அவர்களுடன் இருந்த கேஷவ், மனம் கனத்தபடியே தனது இல்லத்திற்குத் திரும்பினார். தனது அன்பு நண்பரை இழந்த வேதனை அவரது மனதை நீண்ட நேரம் விட்டு அகலவில்லை.

– கே. ராகவன்

27-6-26

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 26 June 26,

Greater crowd awareness needed

I write in reference to the article One dead and eight injured in crush in Amman after Jordan’s World Cup loss to Algeria (June 23): this news item was very sad to read. Large crowds at sports events can sometimes become dangerous when people panic or rush without caution. It is important for spectators to remain calm, follow safety instructions and move carefully in crowded areas. This unfortunate incident is a reminder of the need for greater crowd awareness and responsible behaviour. My thoughts and prayers are with the family of the deceased, and I wish a speedy recovery to all those who were injured. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 653.

 Small Story 653

Trio's Ambitious Venture

Siddarth was waiting for his two friends at their usual café. After a few minutes, Revanth and Hemanth arrived, greeting each other warmly.

As soon as they settled down, the bearer approached Siddarth and asked, “Shall I bring your usual order?”

Siddarth smiled and replied, “Yes, please. One idly, one vada, and tea for each of us.”

While enjoying their breakfast, Revanth began the conversation.

“Hey guys, do you remember the plan we made during our college days? We always wanted to pursue higher studies in different fields and contribute to society in our own ways. Now that we have graduated, it’s time to make that dream a reality.”

Siddarth nodded. “Absolutely. I have decided to study Investigative Journalism. My goal is to expose corruption and bring important social issues to light so that people can be better informed.”

Revanth added, “I have chosen Physiotherapy. I want to help people overcome physical difficulties and improve their quality of life, especially those suffering from arthritis and other mobility-related disorders.”

Hemanth smiled and said, “And I am going to specialize in storytelling and communication. Through stories, I want to create awareness about social issues, education, health, and environmental protection. Stories have the power to inspire change.”

“All our plans are finally taking shape,” Siddarth said enthusiastically. “Tomorrow marks the beginning of our mission.”

After finishing their breakfast, the trio prepared to meet their mentor, guide, and philosopher, Ram, a retired CNN journalist whom they deeply respected.

Ram had become an important influence in their lives ever since they met him at a social gathering dedicated to community development. His wisdom, experience, and commitment to social service had inspired them to think beyond personal success and work for the betterment of society.

As they walked toward Ram’s residence, the three friends felt excited and determined. Though they had chosen different career paths, they shared a common purpose—to serve society and contribute to the nation's progress without being involved in politics.

They believed that through truth, healing, and awareness, they could make a meaningful difference in people's lives. Their ambitious venture was not merely about building careers; it was about creating a better future for society.

K.Ragavan

26-6-26

Tragic Disaster.

 The recent tragic disaster in Venezuela, where more than 1000 deaths are feared, could be one of the worst humanitarian catastrophes in recent history if these reports are confirmed. The scale of the devastation is unimaginable, affecting countless lives and communities. At this critical moment, the international community must come together to provide urgent humanitarian assistance, support rescue and relief efforts, and stand in solidarityWith those affected by this tragedy

K.Ragavan