Jumi Award.

 Announcement: JUMI (Just Missed POTW)

Period: June 07 to 13, 2026

அன்பார்ந்த மத்யமர் நண்பர்களுக்கு வணக்கம்.

சென்ற வாரத்திற்கான ஜூமி வெற்றியாளர்கள் பட்டியல் கீழே. அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்🌷🌷

1 Abbas Al Azadi

2 Amaravathi S

3 Amuthamozhi Mozhi

4 Anantharaman VS

5 Anitha G K

6 Arul Kumar

7 Arul Murugan

8 Bhuvaneswari Sathiavaheeswaran

9 Chandrasekaran Mahalingam

10 Chandrasekaran Mohan

11 Chellammal Ramaswamy

12 Chitra Ramesh

13 Chitra Venkat

14 Ekambaram Jajadeesan

15 Elumalai Jaya Perumal

16 Gayathri Natarajan Dileepan

17 George Chandran

18 Gomathy Chidambaranathan

19 Gopalakrishnan P

20 G Syamaladevi

21 Hatheem Karunai Seyedmohideen

22 Janakiramasami Iyer

23 Jayakkannan

24 Jayanthi Varadarajan

25 Kannan Nanjundasamy

26 Karpagamkrishna Karpagam

27 Kv Nandakumar

28 Lakshmi C

29 Lakshmi Jayaram

30 Lakshminarasimhan Rajaraman

31 Lakshminarayanan Ganapathisubramanian

32 Lalitha Balasubramaniam

33 Lalitha Krishnan

34 Leela Ramnathan

35 M Kiruthivasan

36 Mala Ekambaram

37 Manikandan Sivakumar

38 Meenakshi Iyer

39 Michael Raj

40 Muthukumar Kmd

41 Nandakumar Vasu

42 Neeraja Neeraja

43 Padma Krishnamurthy

44 Padma Kumar

45 Padma Venkataraman

46 Padmanabhan Ramaswamy

47 Pattabi Ram

48 PB Sundar

49 Ponni Selvi

50 Prabhavathi Ananthasubramanian

51 Pradeep Kumar

52 Prema Rajagopal

53 Radhakrishnan Easwaran

54 Ragavan Krishnamachary

55 Raja Hassan

56 Rajagopal Ganesh Kumar

57 Rajalakshmi Gowrishankar

58 Rajasree Murali

59 Raji Krishnamoorthy

60 Ram Sridhar

61 Ram Venkatraman

62 Rama Amarnath

63 Ramanujam Krishnamachari

64 Rangarajan

65 Rani Vijayaraghavan

66 Revathi Rajanbabu

67 Sambasivam Sivam

68 Sampathkumaran Raghavan

69 Sankara Narayanan

70 Sankaran Aswathy

71 Sankaranarayanan Balasubramanian Chithirai Singer

72 Sankarjk Iyer

73 Sarathy Venugopalan

74 Saroja Narayanan

75 Sathyabama Narayanan

76 Sathyamurthy Ramanujam

77 Shakthideepan

78 Shunmuga Sundaram

79 Sridhar Venkatraman

80 Srinivasa Gopalan

81 Srinivasan Manoharan

82 Srividhya Sivasubramaniam

83 Subramaniam Srinivasan

84 Suganthi Kumar

85 Sumathi Subramanian

86 Sundari Somasundaram

87 Sunder Gp

88 Suresh Ramanathan

89 Tamilan Tamilan

90 Uma Murthy

91 V. Narenthrakumar

92 Vasudevan Vasudevan

93 Vengadesh Srinivasagam

94 Venkataramani Raghunathan

95 Venkatesh CR

96 Venkatraman Srinivasan

97 Vijaya Prasad

98 Vijayanarasimhan Narasimhan

99 Vino Mohan

100 சில் வண்டு

101 பெ.வெங்கட லட்சுமி காந்தன்.

அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்!

சென்ற வாரத்தின் பதிவுகளில் மிகச் சிறந்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பணியில் பங்கேற்றவர்கள் பின்வருமாறு:

அனைவருக்கும் நன்றி.

குழுத் தலைவர்:

திரு. Shankar Rajarathnam

மாடரேட்டர் குழு:

Haripriya Sambasivan

Karthikeyan Kalidasan

Venkatasubramaniam Venkat

Bhuvana Muthu

Thenmozhi Rajmohan

Latha Srini

Sujatha Krishnamoorthy

Parvatham Muthukumaran

Sharmila Prakash

Bala Sivakumar

Manimozhi Jagadeesan

மற்றும்

நான் Subha Shankar

Small Story 644.T

 

Small Story 644.

சம்பிரதாயமான நடத்தைப் பண்பின் மதிப்பு

ஷரத் சமீபத்தில் கர்நாடக மாநிலத்தின் சிக்கமகளூரைச் சேர்ந்த, நன்கு கல்வி கற்ற இளம் பெண்ணான ஸ்மிதாவை திருமணம் செய்து கொண்டார். அவர் முதல் வகுப்பில் MBA பட்டம் பெற்றிருந்தார். ஷரத்தின் பெற்றோர், தங்கள் மகன் பெரியவர்களை மதித்து, குடும்பப் பண்புகளைப் போற்றும் ஒரு பாரம்பரியமான பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று எப்போதும் விரும்பினர்.

ஷரத் பெங்களூரில் பிறந்து வளர்ந்தவர். வாழ்க்கையைப் பற்றிய அவரது பார்வை நவீனமாக இருந்தது. நண்பர்களுடன் பழகுதல், விருந்துகளில் கலந்து கொள்வது, சமூக நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்பது ஆகியவற்றில் அவர் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். அவர் ஒரு பன்னாட்டு வங்கியில் வேலை செய்து, நல்ல சம்பளத்துடனும் பல சலுகைகளுடனும் வாழ்ந்து வந்தார்.

திருமணத்திற்குப் பிறகு, ஸ்மிதா ஷரத் மற்றும் அவரது குடும்பத்துடன் வாழ பெங்களூருக்கு வந்தார். ஒரு நாள், ஷரத்தின் தந்தை சுரேஷ், திருமண வாழ்த்துக்களை தெரிவிக்க வந்திருந்த தனது நண்பர்களுக்கு ஸ்மிதாவை அறிமுகப்படுத்தினார். ஸ்மிதா அனைவருக்கும் மரியாதையுடன் “நமஸ்காரம்” கூறி, பெரியவர்களின் காலில் விழுந்து வணங்கி தனது மரியாதையை வெளிப்படுத்தினார்.

அன்று இரவு, ஷரத் தனது தாயார் சீதாவிடம், “ஸ்மிதா எல்லோரிடமும் ‘நமஸ்தே’ என்று சொன்னால் போதும். பெரியவர்களின் காலில் விழுந்து வணங்க வேண்டிய அவசியமில்லை” என்று கூறினார்.

அதற்கு சீதா புன்னகையுடன், “உன் மனைவி மிகவும் பண்பாகவும் மரியாதையாகவும் நடந்து கொள்கிறாள். இவ்வாறு பெரியவர்களை மதிப்பது நமது பாரம்பரியத்தின் ஒரு பகுதி. புதிய மருமகளைப் பார்க்க வருபவர்கள் அனைவரும் அவளுடைய பணிவையும் நல்ல குணங்களையும் பாராட்டுகிறார்கள்” என்று பதிலளித்தார்.

அடுத்த நாள், ஷரத் தனது நண்பரான ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் மூத்த மேலாளரிடம் ஸ்மிதாவை வேலைக்கு சேருமாறு பரிந்துரைத்தார். அவளுடைய கல்வித் தகுதியும் திறமையும் கண்டு கவரப்பட்ட அந்த நிறுவனம், அவளுக்கு ஒரு சிறந்த பதவியை வழங்கியது. விரைவில் ஸ்மிதா தனது தொழில் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார்.

காலம் செல்லச் செல்ல, ஸ்மிதா திறமையானவராகவும் கடினமாக உழைப்பவராகவும் தன்னை நிரூபித்தார். சக ஊழியர்களிடமும் மேலதிகாரிகளிடமும் அவர் மதிப்பையும் மரியாதையையும் பெற்றார். தொழிலில் வெற்றி பெற்ற பின்னரும், அவர் எப்போதும் பணிவுடனும் அன்புடனும் அனைவரையும் மதித்து நடந்துகொண்டார்.

ஒரு நாள், ஷரத்தின் நண்பர் லக்ஷ்மண் அவரிடம், “நீ உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலி. உன் மனைவி அனைவரையும் மதிக்கிறாள்; உறவுகளின் மதிப்பை அறிந்தவள். ஸ்மிதா ஒரு அன்பான மற்றும் பாரம்பரியமான பெண்ணின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. உன் பெற்றோர் எப்போதும் இப்படிப்பட்ட ஒரு மருமகளை விரும்பினர். உனக்கு அவள் கிடைத்திருப்பது பெரிய பாக்கியம்” என்றார்.

நண்பரின் வார்த்தைகளை ஷரத் ஆழமாக சிந்தித்தார். அப்போது தான், பாரம்பரியமான நடத்தை என்பது உயர்வு-தாழ்வு அல்லது பழமையான சிந்தனை அல்ல என்பதை உணர்ந்தார். அது மரியாதை, அன்பு, நன்றியுணர்வு மற்றும் பிறரை மதிக்கும் மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்தும் ஒரு வழி மட்டுமே என்பதை புரிந்துகொண்டார்.

அந்த நாளிலிருந்து, ஷரத் ஸ்மிதாவின் பண்புகளையும் மதிப்புகளையும் மேலும் அதிகமாகப் பாராட்டத் தொடங்கினார். நவீன கல்வியும் பாரம்பரிய நற்பண்புகளும் ஒன்றாக இணைந்தால், அது சமநிலையான மற்றும் போற்றத்தக்க ஒரு ஆளுமையை உருவாக்கும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

நீதி: மரியாதையை பல வழிகளில் வெளிப்படுத்தலாம். ஆனால் பாரம்பரியமும் நல்ல குணநலன்களும் ஒன்றிணைந்தால், அது அனைவரின் மனதிலும் நீங்காத நல்ல தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

– கே. ராகவன்

17-6-26

 Small Story 643:

 A Purposeful Journey

Arumugam arrived at Palani Railway Station, where his friend Muthu was waiting outside to receive him. They greeted each other warmly. Arumugam and Muthu had been close friends and colleagues, having worked together for twenty memorable years in the same oil company in Dubai. After taking voluntary retirement at the age of fifty-five, Arumugam settled in Chennai, while Muthu made his home in Palani.

As Muthu drove them home, the two friends reminisced about their years in Dubai and the experiences they had shared. Time seemed to fly as they recalled old memories, friendships, and happy moments from the past.

Arumugam's only daughter was married and settled in Germany, while Muthu's daughter lived in Singapore. Soon, they arrived at Muthu's beautiful independent house, located about three kilometers from Palani city, which he had built a few years earlier.

Inside the house, Muthu introduced an elderly gentleman seated on the sofa.

"Arumugam, this is Mr. Madhavan. He and my brother worked together in the same advertising company, where he served as an Advertisement Manager. He arrived yesterday after visiting the Madurai Alagar Temple."

Arumugam respectfully greeted him.

"Hello, sir."

Madhavan, now seventy years old, smiled warmly and blessed him.

"Muthu has told me a lot about your friendship and your visit to Palani Temple," he said.

After tea and breakfast, Muthu's wife, Brindha, asked, "How is your wife and the rest of your family?"

"Everyone is doing well," Arumugam replied softly.

A little later, Muthu mentioned, "Mr. Madhavan will be leaving for Chennai by the evening train."

"Yes," Madhavan replied. "The purpose of my visit to Palani has been fulfilled. My son-in-law, who worked in Dubai as a Chief Accountant in an audit firm, purchased a plot from a reputed health resort company near Oddanchatram nearly fifteen years ago. He now wishes to sell it and use the proceeds to establish a trust for financially challenged yet academically talented students."

He continued, "Last week, I sent the property documents to Muthu. He took great effort to help us sell the land at an excellent price because the area has developed significantly over the years."

Muthu smiled and shook his head.

"I have done nothing special. It is the blessing of Lord Murugan of Palani that made everything possible."

Arumugam nodded in agreement.

"There is no doubt about that. In fact, that is one of the reasons I came here for darshan, even though my wife is currently abroad."

In the evening, Madhavan departed for Chennai. Muthu accompanied him to the railway station. Before boarding the train, Madhavan held Muthu's hand and said softly,

"Your help will brighten the future of many deserving students."

Muthu smiled silently as the train slowly moved out of the station, carrying with it the satisfaction of a journey that had truly served a noble purpose.

Moral

The greatest journeys are not measured by the distance traveled, but by the opportunities and hope they create for others.

– K. Ragavan

Small Story 643.T

 சிறுகதை 643: 

நோக்கமுள்ள பயணம்

ஆறுமுகம் பழனி இரயில் நிலையத்திற்கு வந்தடைந்தார். அங்கு அவரை வரவேற்க அவரது நண்பர் முத்து வெளியே காத்திருந்தார். இருவரும் அன்புடன் ஒருவரையொருவர் சந்தித்து நலம்விசாரித்தனர். ஆறுமுகமும் முத்துவும் நெருங்கிய நண்பர்களும் சக ஊழியர்களுமாவர். அவர்கள் துபாயில் உள்ள ஒரே எண்ணெய் நிறுவனத்தில் இருபது ஆண்டுகள் இணைந்து பணியாற்றியவர்கள். ஐம்பத்தைந்து வயதில் விருப்ப ஓய்வு பெற்ற ஆறுமுகம் சென்னை நகரில் குடியேறினார்; முத்து பழனியில் தனது இல்லத்தை அமைத்துக்கொண்டார்.

முத்து காரை ஓட்டிக்கொண்டே வீட்டிற்குச் சென்றபோது, இருவரும் துபாயில் கழித்த ஆண்டுகளையும் பகிர்ந்துகொண்ட அனுபவங்களையும் நினைவுகூர்ந்தனர். பழைய நினைவுகள், நட்புகள் மற்றும் இனிய தருணங்களைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கையில் நேரம் விரைவாகக் கடந்தது.

ஆறுமுகத்தின் ஒரே மகள் திருமணமாகி ஜெர்மனியில் வசித்து வந்தாள். முத்துவின் மகள் சிங்கப்பூரில் வாழ்ந்து வந்தாள். சிறிது நேரத்தில், பழனி நகரத்திலிருந்து சுமார் மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் முத்து கட்டியிருந்த அழகிய தனி வீட்டை அவர்கள் அடைந்தனர்.

வீட்டிற்குள் சென்றபோது, சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ஒரு முதியவரை முத்து அறிமுகப்படுத்தினார்.

“ஆறுமுகம், இவர் திரு. மாதவன். இவரும் என் Annavum ஒரே விளம்பர நிறுவனத்தில் பணியாற்றியவர்கள். அங்கு இவர் விளம்பர மேலாளராக இருந்தார். மதுரை அழகர் கோவிலுக்குச் சென்று நேற்று இங்கு வந்தார்.”

ஆறுமுகம் மரியாதையுடன் வணங்கினார்.

“வணக்கம், ஐயா.”

எழுபது வயதான மாதவன் அன்புடன் புன்னகைத்து ஆசீர்வதித்தார்.

“உங்களுடைய நட்பைப் பற்றியும் உங்கள் பழனி தரிசனப் பயணத்தைப் பற்றியும் முத்து நிறைய கூறியிருக்கிறார்,” என்றார்.

தேநீர் மற்றும் காலை உணவுக்குப் பிறகு, முத்துவின் மனைவி பிருந்தா கேட்டார்:

“உங்கள் மனைவியும் குடும்பத்தினரும் நலமாக இருக்கிறார்களா?”

“அனைவரும் நலமாக இருக்கிறார்கள்,” என்று ஆறுமுகம் மென்மையாகப் பதிலளித்தார்.

சிறிது நேரம் கழித்து முத்து கூறினார்:

“திரு. மாதவன் இன்று மாலை இரயிலில் சென்னை திரும்பப் போகிறார்.”

“ஆமாம்,” என்று மாதவன் சொன்னார். “நான் பழனிக்கு வந்த நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டது. துபாயில் ஒரு தணிக்கை நிறுவனத்தில் தலைமை கணக்காளராகப் பணியாற்றிய என் மருமகன், சுமார் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒட்டன்சத்திரம் அருகே ஒரு புகழ்பெற்ற ஆரோக்கிய விடுதி நிறுவனத்திடமிருந்து ஒரு நிலத்தை வாங்கியிருந்தார். இப்போது அந்த நிலத்தை விற்று கிடைக்கும் பணத்தைப் பயன்படுத்தி, பொருளாதார வசதி குறைந்திருந்தாலும் கல்வியில் திறமைமிக்க மாணவர்களுக்காக ஒரு அறக்கட்டளை தொடங்க விரும்புகிறார்.”

அவர் தொடர்ந்து கூறினார்:

“கடந்த வாரம் அந்த நிலத்தின் ஆவணங்களை முத்துவிடம் அனுப்பினேன். பல ஆண்டுகளில் அந்தப் பகுதி மிகவும் வளர்ச்சி அடைந்திருப்பதால், நல்ல விலைக்கு அந்த நிலத்தை விற்பனை செய்ய அவர் மிகுந்த முயற்சி எடுத்தார்.”

முத்து புன்னகையுடன் தலையசைத்தார்.

“நான் பெரிதாக எதுவும் செய்யவில்லை. பழனி முருகனின் அருளால்தான் அனைத்தும் சாத்தியமானது.”

ஆறுமுகமும் அதனை ஏற்றுக்கொண்டு தலையசைத்தார்.

“அதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. உண்மையில், என் மனைவி தற்போது வெளிநாட்டில் இருந்தாலும், நான் இங்கு தரிசனத்திற்கு வந்ததற்கான காரணங்களில் அதுவும் ஒன்று.”

மாலை நேரத்தில் மாதவன் சென்னை நோக்கிப் புறப்பட்டார். முத்து அவரை இரயில் நிலையத்திற்குச் சென்று வழியனுப்பினார். இரயிலில் ஏறுவதற்கு முன், மாதவன் முத்துவின் கையைப் பிடித்து மெதுவாகக் கூறினார்:

“உங்களுடைய உதவி பல தகுதியான மாணவர்களின் எதிர்காலத்தை ஒளிரச் செய்யும்.”

இரயில் மெதுவாக நிலையத்தை விட்டு நகர்ந்தபோது, ஒரு உயர்ந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றிய பயணத்தின் மனநிறைவுடன் முத்து அமைதியாகப் புன்னகைத்தார்.

நீதி:

மிகச் சிறந்த பயணங்கள் நாம் கடந்து வந்த தூரத்தால் அளவிடப்படுவதில்லை; பிறருக்காக உருவாக்கும் வாய்ப்புகளாலும் நம்பிக்கைகளாலும் அளவிடப்படுகின்றன.

– கே. ராகவன்

16-5-26

Small Story 642.

 Small Story 642

Amazing Engineer Chinnaswamy of Mandya

Chinnaswamy Sir was traveling in his car to Bangalore. The driver came from the hotel and started the journey. Chinnaswamy had come to his native place, Mandya, the previous day to meet his old friend Mahadev. Unfortunately, he could not meet him because Mahadev had left for the United States a few days earlier to stay with his son.

Even so, Chinnaswamy met several other friends and spent a wonderful time with them. He also visited his farmhouse and collected more than one hundred mangoes to distribute among his friends in his apartment in Bangalore.

Chinnaswamy had retired from the Irrigation Department of the State Government as an engineer. He had earned an excellent reputation for his dedication and the success of his irrigation projects, many of which continued to benefit farmers and communities.

While traveling, Chinnaswamy received a phone call.

"Hello, Chinnaswamy Sir. I am Chinthia, Nandhini's friend. We met during your last visit to Florida at your daughter's house. I came to Bangalore last week for my husband's relative's wedding. I visited your apartment today, and Aunty told me you would be returning from Mandya this afternoon. How is your health? I will come tomorrow. Bye for now."

After the call ended, Chinnaswamy remembered the smart and intelligent journalist. Chinthia was a close friend of his daughter Nandhini and worked for the Wall Street Journal. She loved India because of her husband's family connections here.

The next day, Chinthia arrived at 11 a.m. carrying a box full of chocolates, a beautiful wristwatch for Chinnaswamy, and a small wallet for his wife, Mallika.

Chinthia greatly admired Chinnaswamy because of his distinguished career as an engineer. Her own father had also been an engineer, and she respected the profession deeply.

After a delicious lunch that included fresh farmhouse mangoes and sweet halwa, Chinthia showed Chinnaswamy an article she had written about engineers and their contributions to society. In the article, she had highlighted Chinnaswamy's irrigation projects and explained how they had greatly benefited farmers and surrounding regions.

Chinnaswamy was overwhelmed. He gently hugged her and said, "Thank you, Chinthia."

Smiling, she replied, "I had to write about a profession that changes lives. I chose engineering because my father was an engineer, and your work is a wonderful example of service to society."

Mallika carefully read the article and was equally touched. Her husband's achievements had been beautifully portrayed, and she felt proud of his lifelong dedication.

After spending another hour together, Chinthia prepared to leave. Mallika packed some fresh farmhouse mangoes for her, and Chinnaswamy presented her with a beautiful photograph of the KRS Dam as a keepsake.

The following day, Chinthia flew back to the United States carrying wonderful memories of her visit. As she looked out of the airplane window, she whispered to herself,

"Amazing Engineer Chinnaswamy — the proud man of Mandya."

K.Ragavan

15-6-26

Small Story 642.T

 

சிறுகதை 642

மண்டியாவின் அற்புத பொறியாளர் சின்னசாமி

ஓட்டுநர் ஹோட்டலில் இருந்து வந்து காரை இயக்கத் தொடங்கினார். முந்தைய நாள் தனது சொந்த ஊரான மண்டியாவிற்கு வந்திருந்த சின்னசாமி, தனது பழைய நண்பர் மகாதேவைச் சந்திக்க விரும்பினார். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, மகாதேவ் சில நாட்களுக்கு முன்பே தனது மகனுடன் தங்குவதற்காக அமெரிக்கா சென்றிருந்ததால் அவரைச் சந்திக்க முடியவில்லை.

இருப்பினும், சின்னசாமி தனது பல நண்பர்களைச் சந்தித்து மகிழ்ச்சியாக நேரத்தைச் செலவிட்டார். மேலும் தனது பண்ணை வீட்டிற்குச் சென்று, பெங்களூரில் உள்ள தனது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் வசிக்கும் நண்பர்களுக்கு வழங்குவதற்காக நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட மாம்பழங்களைப் பறித்துக் கொண்டு வந்தார்.

சின்னசாமி அவர்கள் மாநில அரசின் நீர்ப்பாசனத் துறையில் பொறியாளராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். தனது அர்ப்பணிப்பு மற்றும் வெற்றிகரமான நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களால் சிறந்த பெயரைப் பெற்றிருந்தார். அவர் உருவாக்கிய பல திட்டங்கள் இன்றும் விவசாயிகளுக்கும் சமூகங்களுக்கும் பெரும் பயனளித்து வருகின்றன.

பயணத்தின் போது சின்னசாமிக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹலோ, சின்னசாமி சார். நான் நந்தினியின் தோழி சிந்தியா பேசுகிறேன். கடந்த முறை நீங்கள் உங்கள் மகளின் புளோரிடா வீட்டிற்கு வந்தபோது நாம் சந்தித்தோம். என் கணவரின் உறவினரின் திருமணத்திற்காக நான் கடந்த வாரம் பெங்களூருக்கு வந்திருந்தேன். இன்று உங்கள் வீட்டிற்கு வந்தேன். ஆன்ட்டி, நீங்கள் இன்று மதியம் மண்டியாவிலிருந்து திரும்புவீர்கள் என்று சொன்னார். உங்கள் உடல்நலம் எப்படி இருக்கிறது? நான் நாளை வந்து சந்திக்கிறேன். இப்போது வைக்கிறேன். வணக்கம்.”

அழைப்பு முடிந்ததும், புத்திசாலித்தனமும் திறமையும் கொண்ட பத்திரிகையாளர் சிந்தியாவை சின்னசாமி நினைத்துப் பார்த்தார். சிந்தியா அவரது மகள் நந்தினியின் நெருங்கிய தோழி. அவர் வால் ஸ்ட்ரீட் ஜர்னல் பத்திரிகையில் பணியாற்றி வந்தார். தனது கணவரின் குடும்பத் தொடர்புகள் காரணமாக இந்தியாவை மிகவும் நேசித்தார்.

அடுத்த நாள் காலை 11 மணிக்கு சிந்தியா வந்தார். அவர் சாக்லேட்டுகள் நிறைந்த ஒரு பெட்டி, சின்னசாமிக்காக ஒரு அழகான கைக்கடிகாரம் மற்றும் அவரது மனைவி மல்லிகாவிற்காக ஒரு சிறிய பணப்பையை பரிசாகக் கொண்டு வந்தார்.

சிந்தியா, சின்னசாமியின் சிறப்புமிக்க பொறியியல் வாழ்க்கையை மிகவும் மதித்தார். அவரது சொந்த தந்தையும் ஒரு பொறியாளர்தான். அதனால் அந்தத் தொழிலின் மீது அவருக்கு தனிப்பட்ட மரியாதை இருந்தது.

பண்ணை வீட்டிலிருந்து கொண்டுவந்த புதிய மாம்பழங்களும் இனிப்பான அல்வாவும் சேர்ந்து சுவையான மதிய உணவை அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் உண்டனர். அதன் பிறகு, பொறியாளர்கள் மற்றும் அவர்கள் சமூகத்திற்கு வழங்கும் பங்களிப்புகள் குறித்து தாம் எழுதியிருந்த ஒரு கட்டுரையை சிந்தியா சின்னசாமியிடம் காட்டினார்.

அந்தக் கட்டுரையில், சின்னசாமி உருவாக்கிய நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களைப் பற்றி விரிவாக எழுதியிருந்தார். அவை விவசாயிகளுக்கும் சுற்றியுள்ள பகுதிகளுக்கும் எவ்வாறு பெரும் நன்மை செய்தன என்பதையும் அழகாக விளக்கியிருந்தார்.

அதைப் படித்த சின்னசாமி மிகவும் நெகிழ்ந்து போனார். அவர் அன்புடன் சிந்தியாவை அணைத்துக் கொண்டு,

“நன்றி, சிந்தியா,” என்றார்.

புன்னகையுடன் சிந்தியா பதிலளித்தார்:

“மக்களின் வாழ்க்கையை மாற்றும் ஒரு தொழிலைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்று நினைத்தேன். என் தந்தையும் ஒரு பொறியாளர் என்பதால் பொறியியல் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். சமூக சேவையின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக உங்கள் பணியைப் பார்த்தேன்.”

மல்லிகாவும் அந்தக் கட்டுரையை கவனமாக வாசித்தார். தனது கணவரின் சாதனைகள் மிக அழகாக விவரிக்கப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்து அவர் பெருமையடைந்தார்.

மேலும் ஒரு மணி நேரம் மகிழ்ச்சியாக உரையாடிய பிறகு, சிந்தியா புறப்படத் தயாரானார். மல்லிகா பண்ணையில் விளைந்த புதிய மாம்பழங்களை அவருக்காகப் பொட்டலமாகக் கட்டிக் கொடுத்தார். சின்னசாமி, நினைவுப் பரிசாக கிருஷ்ணராஜசாகர் (கே.ஆர்.எஸ்.) அணையின் அழகிய புகைப்படம் ஒன்றை அவருக்கு வழங்கினார்.

அடுத்த நாள் சிந்தியா அமெரிக்காவிற்கு விமானத்தில் புறப்பட்டார். இந்தச் சந்திப்பின் இனிய நினைவுகளை மனதில் சுமந்தபடி விமானத்தின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது அவர் தனக்குத்தானே மெதுவாகச் சொன்னார்:

“அற்புதமான பொறியாளர் சின்னசாமி — மண்டியாவின் பெருமைமிகு மனிதர்.”

– கே. ராகவன்

15-6-26

Tribute to Cinematographer S.Ramachandra 931.

 Tribute to Cinematographer S. Ramachandra

Today, I would like to pay tribute to another versatile and highly respected cinematographer from the Kannada film industry, S. Ramachandra, popularly known as S. Ramachandra. He was renowned for his brilliant visual storytelling, exceptional framing, and artistic cinematography that enriched countless films and television productions.

A graduate of the prestigious Film and Television Institute of India, S. Ramachandra made a remarkable impact on Kannada cinema through his collaborations with acclaimed directors such as Girish Kasaravalli, P. Sheshadri, T. S. Nagabharana, and many others. His work brought depth, realism, and visual elegance to every project he undertook.

His cinematography in the iconic television series Malgudi Days and several landmark films earned widespread appreciation. Films such as Chomana Dudi and many others continue to be remembered for their outstanding visual appeal and technical excellence. Apart from cinematography, he also contributed to television and filmmaking in various capacities, further enriching the industry.

S. Ramachandra's artistry behind the camera inspired generations of filmmakers and cinematographers. Though he is no longer with us, his unforgettable frames, creative vision, and immense contribution to Indian cinema continue to live on. His work remains a benchmark for excellence and a source of inspiration for aspiring artists.

Today, I respectfully pay my tribute to this legendary cinematographer. Though he has departed from this world, his timeless images and cinematic legacy remain forever with us. He will always be remembered as one of the finest visual storytellers of Kannada cinema.

K.Ragavan

15-6-26