Small Story 549.T

 

சிறு கதை 549

ஏமாற்றம் அதிர்ஷ்டமாக மாறியது

ஹரீஷ் தனது கேபினில் வந்து தனது நாற்காலியில் அமர்ந்தார். அட்டெண்டர் ரங்கன் சில கோப்புகளுடன் கையொப்பத்திற்காக உள்ளே வந்தார். ஹரீஷ் அவற்றில் கையொப்பமிட்டு மீண்டும் ரங்கனிடம் கொடுத்தார்.

வெளியேறுவதற்கு முன் ரங்கன் தயக்கத்துடன் சொன்னார்:

“சார், ஸ்டோர்ஸ் டிபார்ட்மெண்டில் ஒரு காலிப் பணியிடம் இருக்கிறது என்று கேட்டேன். அந்த வேலையை என் மகனுக்கு தரலாம் என்று நினைக்கிறேன்.”

ஹரீஷ் அவரை பார்த்து கேட்டார்:

“உங்கள் மகனின் தகுதி என்ன?”

ரங்கன் பணிவுடன் பதிலளித்தார்:

“அவர் கம்ப்யூட்டர் இன்ஜினியர். கடந்த வருடம் படிப்பை முடித்தார்.”

என்று சொல்லி தனது மகனின் பயோடேட்டாவை அவரிடம் கொடுத்தார்.

ஹரீஷ் அதை ஒரு பார்வை பார்த்து,

“மன்னிக்கவும் ரங்கன். இன்று காலை அலுவலகத்திற்கு வரும்போது அந்த வேலைக்கு ஒருவரை ஏற்கனவே தேர்வு செய்து விட்டேன்,” என்றார்.

ரங்கன் மிகவும் மனம் உடைந்தார். அந்த வேலை நல்ல சம்பளத்துடன் இருந்தது. அவர்களின் குடும்பம் பொருளாதார சிரமத்தில் இருந்ததால் அது உதவியாக இருந்திருக்கும்.

அடுத்த நாள் காலை, ரங்கனின் மகன் சதீஷுக்கு தெரியாத ஒரு பெண்மணியிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“நீங்கள்தான் சதீஷா?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“ஆமாம்,” என்று அவர் பதிலளித்தார்.

“நீங்கள் இன்று மாலை 3 மணிக்கு எங்கள் அலுவலகத்திற்கு வர வேண்டும். ஒரு விவாதம் இருக்கிறது. நான் லொக்கேஷனை மெசேஜ் மூலம் அனுப்புகிறேன்,” என்று அவள் கூறினாள்.

சதீஷ் ஆச்சரியப்பட்டார். அந்த பெண் யார்? ஏன் அவரை சந்திக்க அழைக்கிறாள்? என்று எண்ணினார். அதற்குள் அவரது தந்தை வேலைக்கு சென்று விட்டார்.

மதியம், மெசேஜில் கொடுக்கப்பட்ட முகவரிக்கு சதீஷ் சென்றார். ரிசெப்ஷனில், “காலை ஒரு லேடி என்னை அழைத்தார்,” என்று கூறினார்.

“நீங்கள்தான் சதீஷா? அந்த கேபினுக்கு செல்லுங்கள்,” என்று ரிசெப்ஷனிஸ்ட் சொன்னார்.

சதீஷ் அந்த கேபினில் உள்ளே சென்றபோது, மேசையின் பின்னால் ஒரு அழகான பெண் அமர்ந்திருந்தார்.

“நான் பவித்ரா. இது யுகே-அடிப்படையிலான நிறுவனத்தின் ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர். இன்று காலை நான் தான் உங்களுக்கு அழைத்தேன். உங்கள் பயோடேட்டா எனக்கு மிகவும் பிடித்தது,” என்றார்.

சதீஷ் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டார். தனது பயோடேட்டா அவரிடம் எப்படி சென்றது என்று எண்ணினார்.

பவித்ரா தொடர்ந்து கூறினார்:

“முதலில் நீங்கள் இங்கே மூன்று மாதங்கள் பயிற்சி பெற வேண்டும். அதன் பிறகு லண்டனுக்கு அனுப்பப்படுவீர்கள். இதோ உங்கள் நியமனக் கடிதம்.”

சதீஷ் அந்த கடிதத்தை நம்ப முடியாமல் பார்த்தார். பயிற்சி காலத்தில் மாதம் ₹75,000 சம்பளம் கிடைக்கும். அதன் பிறகு லண்டனில் அந்நாட்டு நாணயத்தில் சம்பளம் கிடைக்கும்.

மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்த சதீஷ், தனது தந்தைக்கு மிகவும் பிடித்த இனிப்புகளை வாங்கி வீட்டிற்கு சென்றார்.

அந்த மாலை ரங்கன் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தபோது, சதீஷ் மகிழ்ச்சியுடன் நடந்த எல்லாவற்றையும் கூறினார். ரங்கன் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

“நீ என் அலுவலகத்தில் சேர்ந்திருந்தால் மாதம் ₹25,000 தான் சம்பளம் கிடைத்திருக்கும்,” என்றார்.

அந்த நேரத்தில் ரங்கனின் தொலைபேசி ஒலித்தது. அது ஹரீஷ்.

“ரங்கன், தவறுதலாக உங்களுக்கு அழைத்துவிட்டேன்,” என்றார் ஹரீஷ்.

“பரவாயில்லை சார். ஒரு நல்ல செய்தி சொல்ல வேண்டும். என் மகனுக்கு நல்ல வேலை கிடைத்துவிட்டது. அவனுடைய சம்பளம் ₹75,000 — உங்கள் அலுவலகத்தில் இருந்த வேலையை விட மூன்று மடங்கு அதிகம்,” என்றார் ரங்கன்.

“அது மிகவும் நல்ல செய்தி,” என்று ஹரீஷ் பதிலளித்தார்.

ரங்கன் தயக்கத்துடன் சொன்னார்:

“சார், நான் அப்படி நினைத்தேன்… நான் அடுத்த மாதம் ஓய்வு பெறப் போகிறேன் என்பதால் தான் என் மகனை நீங்கள் ஏற்கவில்லை என்று.”

ஹரீஷ் மெதுவாக கூறினார்:

“ரங்கன், நானும் அடுத்த மாதம் ஓய்வு பெறப் போகிறேன். கடந்த 27 ஆண்டுகளாக நீங்கள் நேர்மையுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் வேலை செய்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன். நேற்று நீங்கள் சென்ற பிறகு உங்கள் மகனின் பயோடேட்டாவை பார்த்தேன். உடனே பவித்ராவுக்கு அழைத்தேன். அவரது தகுதியைப் பார்த்து அவருக்கு நல்ல வேலை கொடுக்க அவள் சம்மதித்தாள்.”

ரங்கன் மெய் சிலிர்த்தார்.

“சார், என்னை மன்னிக்கவும். நான் உங்களை தவறாக புரிந்து கொண்டேன்,” என்று கண்ணீர் மல்க சொன்னார்.

ஹரீஷ் மெதுவாக பதிலளித்தார்:

“மன்னிப்பு வேண்டாம். சதீஷ் ஒரு பிரகாசமான எதிர்காலத்துக்குத் தகுதியானவன்.”

அழைப்பு முடிந்த பிறகு ரங்கன் கண்ணீரை துடைத்தார். ஹரீஷைப் பற்றி தாம் எவ்வளவு தவறாக நினைத்திருந்தோம் என்பதை உணர்ந்தார்.

உண்மையை ஹரீஷ் மட்டுமே அறிந்திருந்தார்:

சதீஷுக்கு அந்த வேலை வாய்ப்பை வழங்கிய பவித்ரா, ஹரீஷின் மகள் தான்.

கே. ராகவன்

14-03-2026

Small Story 548.

 Small Story 548.

Do Not Believe Rumours

Shalini was worried about whether she would receive her gas cylinder if she booked it in advance. Because of the ongoing crisis and the loud debates on TV channels, she felt anxious.

Just then, her friend Vasanthy called.

“Hey Shalini, how are you?” she asked.

“I’m a little worried,” Shalini replied. “With all the news about shortages, I’m not sure whether the gas will arrive if I book it.”

Vasanthy laughed gently. “Oh, don’t worry! I booked my gas yesterday and received it in the evening.”

Shalini felt slightly relieved but said, “All these discussions on TV make it sound very serious.”

Vasanthy replied, “My husband Ram told me not to worry. According to him, there are enough reserves for our consumption needs. The government has international contacts and arrangements to ensure there is no disruption.”

She continued, “Ram also feels that some people are spreading unnecessary panic. The government is taking safety measures for gas supplies and has even brought back many stranded Indians from the Gulf region.”

Shalini whispered, “Yes, your husband Ram is a journalist. Everyone appreciates his authenticity. We should not believe rumours spread by people.”

“Exactly,” said Vasanthy. “Ram always says we should have confidence and avoid spreading panic.”

Shalini nodded. “I’m really happy you called. Now I understand the reality better.”

“Good,” Vasanthy said warmly. “Have a nice day. Take care—and don’t forget to book your gas!”

Shalini smiled, feeling calm and reassured.

Moral: Always verify facts and do not believe rumours.

K.Ragavan 

13-3-26

Small Story 548T

 

சிறுகதை 548: வதந்திகளை நம்ப வேண்டாம்

ஷாலினி (Shalini) முன்பதிவு செய்தால் தன்னுடைய எரிவாயு சிலிண்டர் கிடைக்குமா என்று கவலையுடன் இருந்தாள். நடந்து கொண்டிருந்த பிரச்சினைகள் மற்றும் தொலைக்காட்சி சேனல்களில் நடைபெறும் கடுமையான விவாதங்கள் அவளை மிகவும் பதற்றப்படுத்தின.

அந்த சமயம் அவளுடைய தோழி வசந்தி (Vasanthy) அழைத்தாள்.

“ஹே ஷாலினி, எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“நான் கொஞ்சம் கவலையாக இருக்கிறேன்,” என்று ஷாலினி சொன்னாள்.

“எங்கும் எரிவாயு பற்றாக்குறை பற்றி செய்திகள் வருகிறது. நான் முன்பதிவு செய்தால் சிலிண்டர் வரும் என உறுதியாக தெரியவில்லை.”

வசந்தி மெதுவாக சிரித்தாள்.

“அதற்காக கவலைப்பட வேண்டாம்! நான் நேற்று எரிவாயு பதிவு செய்தேன். மாலையே அது வந்து விட்டது.”

ஷாலினிக்கு சிறிது நிம்மதி ஏற்பட்டது. ஆனாலும் அவள் சொன்னாள்,

“தொலைக்காட்சியில் நடக்கும் எல்லா விவாதங்களும் விஷயம் மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது போல காட்டுகிறது.”

வசந்தி பதிலளித்தாள்,

“என் கணவர் ராம் (Ram) கவலைப்பட வேண்டாம் என்று சொன்னார். நம்முடைய தேவைக்கு போதுமான கையிருப்பு இருக்கிறது என்று அவர் கூறினார். அரசு சர்வதேச தொடர்புகளையும் ஏற்பாடுகளையும் வைத்திருக்கிறது. அதனால் விநியோகத்தில் எந்த தடையும் இருக்காது.”

அவள் மேலும் கூறினாள்,

“சிலர் தேவையில்லாமல் பதட்டத்தை பரப்புகிறார்கள் என்று ராம் நினைக்கிறார். எரிவாயு விநியோகத்திற்காக அரசு பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது. கூடவே வளைகுடா பகுதிகளில் சிக்கித் தவித்த இந்தியர்களையும் அரசு திரும்ப கொண்டு வந்துள்ளது.”

ஷாலினி மெதுவாக சொன்னாள்,

“ஆம், உன் கணவர் ராம் ஒரு பத்திரிகையாளர். அவருடைய உண்மைத்தன்மையை எல்லோரும் மதிக்கிறார்கள். நாம் மக்களால் பரப்பப்படும் வதந்திகளை நம்பக் கூடாது.”

“அப்படித்தான்,” என்று வசந்தி சொன்னாள்.

“ராம் எப்போதும் நம்பிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும் என்றும் தேவையில்லாத பயத்தை பரப்பக்கூடாது என்றும் கூறுவார்.”

ஷாலினி தலை அசைத்தாள்.

“நீ இப்போது அழைத்தது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. இப்போது உண்மை நிலைமை என்ன என்பதை நான் நன்றாக புரிந்துகொண்டேன்.”

“சரி,” என்று வசந்தி அன்புடன் சொன்னாள்.

“நல்ல நாளாக இருக்கட்டும். கவனமாக இரு—மற்றும் உன் எரிவாயுவை முன்பதிவு செய்ய மறக்காதே!”

ஷாலினி சிரித்தாள். இப்போது அவள் மனம் அமைதியாகவும் நிம்மதியாகவும் இருந்தது.

கே. ராகவன்

13-03-26

I

Small Story 547.

 Small Story 547

Lucky Encounter

While walking one morning, somebody called Ram. When he looked back, he saw that it was his neighbour, Madhusudan. Both of them used to walk together every day for about 45 minutes, and afterwards they would spend five minutes discussing the happenings of the day.

Ram looked around and asked Madhusudan, “Hey, where is Lucky? I miss him.” Lucky was Madhusudan’s sweet pet dog that he used to bring along on their walks. Ram had gone to Tirunelveli for a marriage and had returned only the previous day after fifteen days. During that time, he had missed the cute and lovable Lucky.

Madhusudan whispered, “You are meeting me after fifteen days. In between, my son came along with my grandson Anirudh, a ten-year-old cute boy who liked Lucky very much. Before leaving, he took Lucky with him to Australia. My son had come on official work, and since his son loved Lucky so much, I gave the dog to him.”

He continued, “Even though I miss Lucky, he had already spent three wonderful years with me. Seeing my grandson happy with Lucky made my wife and me happy too.”

Ram nodded and said, “Lucky is very smart and affectionate. I will miss him, but Anirudh must be very happy there. Lucky is really lucky to fly to a new destination and enjoy life there. Perhaps it was destined by God for the pet to migrate to a new land and live the rest of his life there.”

Madhusudan softly replied, “Yes, Ram. Lucky is part of our family.”

After their walk, both of them went to Madhusudan’s house, had coffee together, and then left.

As Ram entered his flat later, he whispered to himself, “It was truly a lucky day.”

K.Ragavan

12-3-26

Small Story 547.T

 

சிறுகதை 547 –

 அதிர்ஷ்டமான சந்திப்பு

ஒரு காலை நடைப்பயிற்சிக்கு சென்றுகொண்டிருந்த ராமை யாரோ அழைத்தார்கள். அவர் திரும்பிப் பார்த்தபோது, அது அவருடைய அயலவர் மதுசூதன் என்பதைக் கண்டார். அவர்கள் இருவரும் தினமும் சுமார் 45 நிமிடங்கள் ஒன்றாக நடைப்பயிற்சி செய்வார்கள். அதன் பிறகு ஐந்து நிமிடங்கள் அந்த நாளின் நிகழ்வுகளைப் பற்றி பேசுவார்கள்.

ராம் சுற்றி நோக்கி மதுசூதனிடம் கேட்டார்:

“ஏய், லக்கி எங்கே? அவனை நான் மிகவும் மிஸ் செய்கிறேன்.”

லக்கி என்பது மதுசூதனின் இனிய செல்ல நாய். அவர் அதை நடைப்பயிற்சிக்கு எப்போதும் உடன் கொண்டு வருவார். ராம் ஒரு திருமணத்திற்கு Tirunelveli சென்றிருந்தார். அவர் பதினைந்து நாட்கள் கழித்து நேற்று தான் திரும்பி வந்தார். அந்த நாட்களில் அந்த அழகான, அன்பான லக்கியை அவர் மிகவும் நினைத்திருந்தார்.

மதுசூதன் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“நீ என்னை பதினைந்து நாட்களுக்கு பிறகு தான் பார்க்கிறாய். அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் என் மகன் வந்திருந்தான். அவன் உடன் என் பேரன் அனிருத் வந்தான். அவன் பத்து வயதான அழகான சிறுவன். அவனுக்கு லக்கி மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவர்கள் திரும்பிச் செல்லும் முன், லக்கியை அவர்களுடன் கொண்டு போனார்கள். என் மகன் அலுவலகப் பணிக்காக வந்திருந்தான். என் பேரனுக்கு லக்கி மிகவும் பிடித்திருந்ததால், நான் அந்த நாயை அவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டேன்.”

அவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:

“லக்கி இல்லாமல் எனக்கு நினைவாக இருந்தாலும், அவன் என்னுடன் மூன்று அருமையான ஆண்டுகளை கழித்தான். என் பேரன் லக்கியுடன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்த்ததும், எனக்கும் என் மனைவிக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சி.”

ராம் தலையசைத்து கூறினார்:

“லக்கி மிகவும் புத்திசாலி மற்றும் அன்பான நாய். நான் அவனை மிஸ் செய்வேன். ஆனால் அனிருத் அங்கே மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பான். லக்கி உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலி. ஒரு புதிய நாட்டிற்கு பறந்து சென்று அங்கே வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறான். ஒருவேளை கடவுள் அவன் ஒரு புதிய நாட்டில் வாழ வேண்டும் என்று விதித்திருக்கலாம்.”

மதுசூதன் மெதுவாகப் பதிலளித்தார்:

“ஆம் ராம், லக்கி எங்கள் குடும்பத்தின் ஒரு பகுதிதான்.”

நடைப்பயிற்சி முடிந்த பிறகு, அவர்கள் இருவரும் மதுசூதனின் வீட்டிற்கு சென்று ஒன்றாக காபி குடித்தார்கள். பின்னர் அவர்கள் தங்களது வீடுகளுக்குச் சென்றார்கள்.

பிறகு ராம் தனது வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது மெதுவாகத் தன்னிடம் தான் கூறிக் கொண்டார்:

“இன்று உண்மையிலேயே ஒரு அதிர்ஷ்டமான நாள்.”

– கே. ராகவன்

12-3-26

Small Story 546.

 Small Story 546

A Purposeful Reunion

After six months, Arun met his group of friends at their usual restaurant for breakfast. The restaurant, located in Judicial Colony, had recently opened and had become very popular. Every day it attracted a good crowd, and everyone in the area liked the quality of the dishes.

Arun greeted his friends warmly. They were eager to hear about his trip abroad. He happily shared how much he had enjoyed his stay in Singapore. The cleanliness and discipline there had impressed him greatly. People stood patiently in queues for buses and trains, and everything was well organized. Arun had spent three months in Singapore and another three months in New Zealand with his wife, Vrindha. They had returned home with many happy memories.

However, after coming back to his home city, Arun felt a little upset about some small but important issues. He noticed that when delivery items arrived, the shopkeepers often used very thin paper covers. When the items were heavy, the covers sometimes tore and everything fell down. Arun felt that thick covers should be used for carrying heavier items. His friends immediately agreed.

His friend Shashi said, “We are improving in many areas, but we should also correct small things like this. Strong covers are necessary for carrying heavy items.”

Arun was known for raising his voice for common people. Many of his earlier suggestions had been accepted after he raised complaints with the authorities. This time too, his friends asked him to take up the matter of using thicker covers.

Another friend, Athmarao, added another concern. He said that the letters printed on tablet strip packs were often too small and difficult to read. He suggested that the letters should be printed in a bigger size so people could read them easily.

Arun agreed that both points were valid. He was also touched that his friends had missed him during his long holiday. They enjoyed a good breakfast together while discussing these issues and requesting Arun to help bring about these improvements.

Before leaving, Arun shared some happy news. His nephew had secured a seat in a cinematography course at a famous institute run by an award-winning Sandalwood director. Everyone congratulated him and felt delighted.

The friends finally departed with smiles and happiness. They were glad to meet Arun after six months and hopeful that, with his help, their small but important concerns would soon be addressed.

K.Ragavan

11-3-26

Small Story 546.T

 

சிறுகதை 546

ஒரு நோக்கமுள்ள மீள்சேர்வு

ஆறு மாதங்களுக்கு பிறகு, அருண் தனது நண்பர்கள் குழுவை அவர்கள் வழக்கமாகச் சந்திக்கும் உணவகத்தில் காலை உணவிற்காகச் சந்தித்தார். நீதித்துறை காலனியில் அமைந்திருந்த அந்த உணவகம் சமீபத்தில் திறக்கப்பட்டிருந்தது மற்றும் மிகவும் பிரபலமாகிவிட்டது. தினமும் அங்கு நல்ல கூட்டம் இருந்தது; அந்தப் பகுதியில் உள்ள அனைவரும் அங்குள்ள உணவுகளின் தரத்தை விரும்பினர்.

அருண் தனது நண்பர்களை அன்புடன் வரவேற்றார். வெளிநாட்டு பயணத்தைப் பற்றி கேட்க அவர்கள் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தனர். அவர் மகிழ்ச்சியுடன் சிங்கப்பூரில் தங்கியிருந்த அனுபவங்களைப் பகிர்ந்தார். அங்குள்ள சுத்தமும் ஒழுக்கமும் அவரை மிகவும் கவர்ந்திருந்தது. மக்கள் பேருந்துகளுக்கும் ரயில்களுக்கும் பொறுமையாக வரிசையில் நின்று காத்திருந்தார்கள்; எல்லாமும் மிகவும் ஒழுங்காக இருந்தது.

அருண் தனது மனைவி விரிந்தாவுடன் மூன்று மாதங்கள் சிங்கப்பூரிலும், மேலும் மூன்று மாதங்கள் நியூசிலாந்திலும் தங்கியிருந்தார். பல இனிய நினைவுகளுடன் அவர்கள் வீட்டிற்கு திரும்பி வந்தனர்.

ஆனால் தனது சொந்த நகரத்திற்கு திரும்பிய பிறகு, சில சிறிய ஆனால் முக்கியமான விஷயங்கள் குறித்து அருணுக்கு சிறிது வருத்தமாக இருந்தது. கடைகளில் இருந்து பொருட்கள் வாங்கும்போது அல்லது விநியோகப் பொருட்கள் வரும்போது, கடைக்காரர்கள் மிகவும் மெல்லிய காகிதக் கவர்களைப் பயன்படுத்துவதை அவர் கவனித்தார். பொருட்கள் கனமாக இருந்தால், அந்தக் கவர்கள் கிழிந்து, உள்ளிருந்த பொருட்கள் கீழே விழுந்துவிடும். கனமான பொருட்களை எடுத்துச் செல்ல தடித்த கவர்கள் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அருண் நினைத்தார். அவரது நண்பர்கள் உடனே அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்கள்.

அவரது நண்பர் ஷஷி கூறினார்:

“பல துறைகளில் நாம் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் இப்படிப்பட்ட சிறிய விஷயங்களையும் சரி செய்ய வேண்டும். கனமான பொருட்களை எடுத்துச் செல்ல வலுவான கவர்கள் அவசியம்.”

பொதுமக்களின் நலனுக்காக குரல் எழுப்புபவராக அருண் அறியப்பட்டவர். அவர் முன்பு கூறிய பல ஆலோசனைகள் அதிகாரிகளிடம் புகார் அளித்த பிறகு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தன. இந்த முறைவும், தடித்த கவர்கள் பயன்படுத்தும் விஷயத்தை அவர் எடுத்துக்கொள்ளுமாறு நண்பர்கள் கேட்டுக்கொண்டனர்.

மற்றொரு நண்பர் ஆத்மராவ் இன்னொரு கவலையைச் சொன்னார். மாத்திரை ஸ்ட்ரிப் பொட்டலங்களில் அச்சிடப்பட்ட எழுத்துக்கள் மிகவும் சிறியதாக இருப்பதால் அவற்றைப் படிக்க கடினமாக இருப்பதாக அவர் கூறினார். மக்கள் எளிதாக வாசிக்கும்படி எழுத்துக்கள் பெரிய அளவில் அச்சிடப்பட வேண்டும் என்று அவர் பரிந்துரைத்தார்.

அருண் இந்த இரு கருத்துகளும் சரியானவை என்று ஒப்புக்கொண்டார். மேலும், தனது நீண்ட விடுமுறைக்குப் பிறகு நண்பர்கள் தன்னை நினைத்திருந்தது அவரை நெகிழச்செய்தது. அவர்கள் நல்ல காலை உணவை சுவைத்து கொண்டே இந்த விஷயங்களைப் பற்றி பேசினர் மற்றும் இந்த மாற்றங்களை ஏற்படுத்த அருண் உதவ வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டனர்.

புறப்படும் முன், அருண் ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தியையும் பகிர்ந்தார். அவரது அண்ணன் மகன், விருது பெற்ற ஒரு சாண்டல்வுட் இயக்குநர் நடத்தும் புகழ்பெற்ற நிறுவத்தில் ஒளிப்பதிவு (Cinematography) பாடநெறிக்கான இடத்தை பெற்றிருந்தான். இதைக் கேட்ட அனைவரும் அவரை வாழ்த்தி மகிழ்ந்தனர்.

இறுதியாக நண்பர்கள் அனைவரும் புன்னகையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் பிரிந்தனர். ஆறு மாதங்களுக்கு பிறகு அருணைச் சந்தித்ததில் அவர்கள் மகிழ்ந்தனர். மேலும், அவரது உதவியுடன் இந்தச் சிறிய ஆனால் முக்கியமான பிரச்சினைகள் விரைவில் தீரும் என்ற நம்பிக்கையும் அவர்களுக்கு இருந்தது.

கே. ராகவன்

11-3-26