சிறுகதை 782
புதிய வாழ்க்கைக்கு வழி திறந்த நூலகம்
வைதேகி வீட்டின் உள்ளேயிருந்து வெளியே வந்து கதவைத் திறந்தார். அங்கே சுமார் 70 வயது மதிக்கத்தக்க முதியவர் ஒருவர் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரை அன்புடன் உள்ளே வரவேற்ற வைதேகி, தனது மகள் பவித்ராவை அழைத்தார்.
வெளியே வந்த பவித்ரா, அந்த முதியவரைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியத்துடன் வரவேற்றாள்.
“அடடே! மாமா, நீங்கள் எங்கள் வீட்டிற்கு வருவீர்கள் என்று நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. வாருங்கள், உள்ளே வாருங்கள். ஐயா, இவர் என்னுடைய அம்மா வைதேகி. அம்மா, இவர் திரு. விஸ்வநாத். சில நாட்களுக்கு முன்பு நூலகத்தில் இவரைச் சந்தித்தேன். அப்போது இவர் தன்னுடைய பணப்பையைத் தவறுதலாக அங்கேயே விட்டுச் சென்றுவிட்டார். நான் இவரைத் தொடர்புகொண்டு அந்தப் பணப்பையைத் திருப்பிக் கொடுத்தேன்” என்று அறிமுகப்படுத்தினாள்.
விஸ்வநாத் புன்னகைத்தபடி பேசத் தொடங்கினார்.
“ஆமாம். நான் வழக்கமாக தினமும் காலையில் நூலகத்திற்குச் சென்று சுமார் ஒரு மணி நேரம் புத்தகங்கள் படிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறேன். அன்றைக்கு ஏதோ அவசரத்தில் என்னுடைய பணப்பையை எடுத்துச் செல்ல மறந்துவிட்டேன். பவித்ரா என்னைத் தொடர்புகொண்டு அதைத் திருப்பிக் கொடுத்தாள். அந்தப் பணப்பையில் ஒரு முக்கியமான ஆவணமும், ரூ.10,000 ரொக்கப் பணமும் இருந்தன. பணத்தைவிட அந்த ஆவணம்தான் எனக்கு மிகவும் முக்கியமானது. ஏனென்றால், அது என்னுடைய பேரனின் அமெரிக்கப் பயணம் தொடர்பான முக்கியமான ஆவணம்.
“அப்போது பவித்ராவுடன் பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவள் எம்.பி.ஏ. படிப்பை முடித்திருப்பதாகவும், தன்னுடைய அன்றாடச் செலவுகளைச் சமாளிப்பதற்காக நூலகத்தில் வேலை செய்து வருவதாகவும் கூறினாள். வாழ்க்கையில் வரும் சவால்களைத் தைரியமாக எதிர்கொள்ளும் அவளுடைய மனப்பக்குவமும், தன்னம்பிக்கையும் என்னை மிகவும் கவர்ந்தன.
“அவளுடைய தந்தை எதிர்பாராத விதமாக மாரடைப்பால் காலமான பிறகும், கல்வியைப் பாதியில் நிறுத்திவிடாமல் உதவித்தொகையின் மூலம் தொடர்ந்து படித்து எம்.பி.ஏ. பட்டத்தையும் வெற்றிகரமாகப் பெற்றிருக்கிறாள்.
“நீங்கள் தற்போது வசிக்கும் இந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பை அவளுடைய தந்தை உயிருடன் இருந்தபோதே வாங்கியிருக்கிறார். குடும்பத்திற்கு வேறு நிரந்தர வருமானம் எதுவும் இல்லை. அவருடைய மறைவுக்குப் பிறகு கிடைத்த பணிக்காலப் பலன்களைக் கொண்டு வீட்டுக் கடனையும் முழுமையாகச் செலுத்தி முடித்திருக்கிறார்கள்.
“இத்தகைய சூழ்நிலையிலும் பவித்ரா காட்டும் தன்னம்பிக்கை, விடாமுயற்சி, குடும்பப் பொறுப்புணர்வு ஆகியவை என்னை மிகவும் கவர்ந்தன. அவளுடைய நேர்மறையான அணுகுமுறையையும், சுயமாகத் தன் காலில் நிற்க வேண்டும் என்ற மன உறுதியையும் கண்டு நான் அவளை மிகவும் மதிக்கத் தொடங்கினேன்” என்றார்.
சிறிது நேரம் இடைவெளிவிட்டு, தாம் வந்ததற்கான உண்மையான காரணத்தை விஸ்வநாத் தெரிவித்தார்.
“என்னுடைய பேரன் தீபக்கிற்குப் பொருத்தமான பெண்ணைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். அவனுடைய வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்புக்கான பரிந்துரைக் கடிதமும் அன்றைக்கு என்னுடைய பணப்பையில் இருந்தது. பவித்ரா அந்தப் பணப்பையைத் திருப்பிக் கொடுத்தபோதுதான் அவளைச் சந்தித்து, அவளுடைய குணநலன்களைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
“பவித்ராவை எங்கள் வீட்டின் மருமகளாக வரவேற்பதில் எங்கள் குடும்பத்தினர் அனைவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைவோம். என்னுடைய பேரன் இன்னும் ஒரு வருடத்தில் நாடு திரும்புவான் என்று எதிர்பார்க்கிறோம். அதுவரை காத்திருக்கவும் நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம்.
“உங்களுடைய சம்மதத்தையும் ஆசீர்வாதத்தையும் பெறுவதற்காகத்தான் இன்று இங்கு வந்திருக்கிறேன். இருவரும் இளையவர்கள். எனவே, திருமண விஷயத்தில் அவசரப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை” என்றார்.
இதைக் கேட்ட வைதேகி உணர்ச்சிவசப்பட்டார்.
எம்.பி.ஏ. படித்து முடித்த தனது மகள், நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும் வேலையைத் தேடாமல், நூலகத்தில் குறைந்த சம்பளத்திற்கு வேலை செய்வதை நினைத்து ஆரம்பத்தில் அவர் வருத்தப்பட்டிருந்தார். அதைவிட நல்ல வேலைக்குச் செல்ல முயற்சி செய்யாமல் ஏன் இப்படிச் செய்கிறாள் என்றும் பலமுறை யோசித்திருந்தார்.
ஆனால், இப்போது பவித்ராவின் முடிவுக்குப் பின்னால் இருந்த உண்மையான காரணம் அவருக்குப் புரிந்தது.
தன் மகள் சம்பளம் சம்பாதிப்பதற்காக மட்டும் வேலை செய்யவில்லை. குடும்பத்தின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, யாரையும் எதிர்பார்க்காமல் சுயமாகத் தன் காலில் நிற்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் செயல்பட்டு வருகிறாள் என்பதை உணர்ந்தார்.
வைதேகி மகிழ்ச்சியுடன் தனது சம்மதத்தைத் தெரிவித்தார்.
அவருடைய பதிலைக் கேட்ட விஸ்வநாத் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
“நாங்கள் உண்மையிலேயே கொடுத்து வைத்தவர்கள். பவித்ரா எங்கள் வீட்டிற்கு மருமகளாக வந்தால் தீபக் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலியாக இருப்பான்” என்றார்.
புறப்படுவதற்கு முன்பு, விஸ்வநாத் அவர்கள் இருவரிடமும் ஒரு பெரிய இனிப்புப் பெட்டியைக் கொடுத்தார்.
“இன்னும் சில நாட்களில் தீபாவளி வரப்போகிறது. இந்த மகிழ்ச்சியான செய்தியை உங்கள் குடும்பத்தினருடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்றுதான் இனிப்புகளுடன் வந்தேன். நம்முடைய உறவுக்கு இது ஒரு இனிய தொடக்கமாக அமையும் என்று நம்புகிறேன்” என்றார்.
தாயும் மகளும் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் மகிழ்ச்சியில் திகைத்துப் போனார்கள். இருவருடைய கண்களிலும் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது. எதிர்பாராத இந்தத் திருமணப் பேச்சு அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் புதிய நம்பிக்கையையும் மகிழ்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது.
வைதேகி தன் மகளைப் பாசத்துடன் பார்த்து மெதுவாகக் கூறினார்.
“உண்மையிலேயே நூலகம் என்பது அறிவுக் களஞ்சியம் என்பதை இப்போதுதான் உணர்கிறேன். நான் ஒருகாலத்தில் உனக்கு ஒரு சிறிய சம்பளம் மட்டுமே கிடைக்கும் இடம் என்று நினைத்த இந்த நூலகம், உன்னுடைய எதிர்காலத்திற்கு இவ்வளவு அழகான வழியைத் திறக்கும் என்று கனவிலும் நினைக்கவில்லை. பவித்ரா, உன்னை நினைத்து நான் மிகவும் பெருமைப்படுகிறேன். உன்னுடைய நேர்மை, கடின உழைப்பு, விடாமுயற்சி ஆகியவையே இன்று நம் குடும்பத்திற்கு இந்த மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவந்துள்ளன” என்றார்.
பவித்ரா ஆனந்தக் கண்ணீருடன் புன்னகைத்தாள்.
**சில நேரங்களில், நாம் செய்யும் ஒரு சிறிய நேர்மையான செயல், வாழ்நாள் முழுவதும் நிலைத்திருக்கும் ஓர் உறவை உருவாக்கிவிடுகிறது.**
நூலகம் என்பது புத்தகங்களையும் அறிவையும் மட்டுமல்லாமல், எதிர்பாராத வாய்ப்புகளையும், அர்த்தமுள்ள உறவுகளையும், அழகான புதிய வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தையும் நமக்கு வழங்கக்கூடிய இடமாகவும் அமைகிறது.
கே. ராகவன்
2-11-26
No comments:
Post a Comment