Letter.

Letter Published in The National UAE on 1May 26

I write in reference to Mina Al-Oraibi’s article Opec exit ‘purely a policy move’, UAE energy minister says (April 28): recent remarks from the UAE energy minister regarding his government’s decision to leave Opec and Opec+ appear to reflect a strategic policy shift. This move, which seems only partly in response to the ongoing crisis in the Middle East, invites deeper reflection. Viewed through the lens of evolving geopolitical and economic priorities, this decision aligns with the UAE’s general direction of travel that is based on the idea of bolstering national sovereignty. – K Ragavan, Bengaluru, India

Amazing Viewers.T

 Writing

ராகவன்–Creativity Blogspot பார்வையாளர்கள் கணிசமாக அதிகரிப்பு

நான் என் "Creativity" வலைப்பதிவை 2008ஆம் ஆண்டு தொடங்கினேன் என்று நினைக்கிறேன். ஆரம்ப காலங்களில் தினமும் சுமார் 30 பார்வையாளர்கள்—மாதத்திற்கு 900 பேர்—என்ற அளவில் இருந்தது. அந்த நிலையான ஆதரவு பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்தது. காலப்போக்கில், என் பதிவுகளின் மீது அதிகரித்த ஆர்வத்தை பிரதிபலிப்பதுபோல், பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கையும் மெதுவாக உயர்ந்தது.

இன்று, எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் அளிக்கும் ஒரு செய்தியை பகிர விரும்புகிறேன். இந்த ஏப்ரல் மாதத்தில், என் வலைப்பதிவு மொத்தம் 93,903 பார்வைகளை கடந்துள்ளது—இது இதுவரை நான் அடைந்துள்ள மிக உயர்ந்த எண்ணிக்கையாகும். இந்த முக்கியமான சாதனை எனக்கு மிகுந்த அர்த்தமுள்ளது; மேலும் தொடர்ந்து உருவாக்கவும் பகிரவும் என்னை ஊக்குவிக்கிறது.

என் வலைப்பதிவை தொடர்ந்து பார்வையிடும் அனைத்து வாசகர்களுக்கும் மற்றும் பார்வையாளர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள். உங்கள் நேரம், ஆதரவு, மற்றும் தொடர்ந்து வழங்கும் ஊக்கமே என்னை ஒவ்வொரு பதிவிலும் இன்னும் சிறப்பாக செய்யத் தூண்டுகிறது.

அன்புடன்,

கே. ராகவன்

1-5-26

Amazing Viewers.

 Ragavan-Creativity .Blog spot.Com Viewers Dramatic increase.

I started my creativity blog on Blogspot in 2008, if I remember correctly. In the early days, I had around 30 visitors per day—about 900 per month—and that steady support continued for many years. Over time, the viewership gradually increased, reflecting the growing interest in my content.

Today, I am truly happy and satisfied to share that in April, my blog has crossed 93,903 views—the highest in all these years. This milestone means a lot to me and encourages me to keep creating and sharing.

I sincerely thank all my readers and viewers for taking the time to visit my blog regularly, for your continued support, and for being part of this journey. Your interest and encouragement inspire me to do better with every post.

With Warm Regards,

K.Ragavan

1-5-26

Small Story 597.

 Small Story 597.

Truth Behind the High Pressure

Anirudh returned to his favorite library in Bengaluru after two years of study and three years of working in Australia. The library was quiet and calm, filled with books in many languages by eminent authors.

As he signed the register, he sensed someone standing behind him, waiting. When he turned back, his face lit up with joy.

“Hey, you!”

It was Anita. They had met six years ago in the same library and had become close friends. After Anirudh left for Australia, Anita had gone to the US for her higher studies. She had returned just a month ago.

After reading together for an hour, they went to their favorite restaurant for tea.

“So, Anita, how was your time in the US?” Anirudh asked. “I came back on holiday… and I was hoping to find you. I wanted to tell you something… my proposal. I hope you are still my old Anita.”

Anita smiled softly. “I am always your Anita. But during our time apart, I had a bad experience. One day in Boston, I fell down. Later, I was diagnosed with a mild cardiac problem. I was shocked—I’ve always been calm, and there’s no history of this in my family.”

“The doctors said it wasn’t hereditary. But after a few months, it got worse, and I became very upset. Then I met an Indian doctor who told me not to worry and suggested I consult his chief in India. I came here last week and met the doctor. After several tests, he said he would give his final opinion this afternoon.”

“Can I come with you?” Anirudh asked.

“It’s okay,” Anita replied. “I’ll call you.”

Before leaving, Anirudh asked for the doctor’s name.

“Dr. Shubhadra,” she said.

The next morning, Anita called, her voice filled with excitement.

“Good news! The doctor said there’s nothing physically wrong with me. My condition is due to emotional pressure. She said if I express my true feelings instead of suppressing them, everything will return to normal.”

Anirudh smiled. “So… what is your wish?”

Anita looked at him, slightly nervous. “My wish… is you. I’ve had a crush on you for years. I was just afraid you wouldn’t accept me.”

Anirudh’s eyes softened. “Don’t worry. I’ve always loved you. I was waiting for the right moment. Will you marry me after we settle our careers?”

Anita blushed. “Yes… I will.”

In that moment, her burden lifted—the true reason behind her “high pressure” was finally gone.

What Anita didn’t know was that Anirudh had already learned the truth the previous evening—from the doctor herself, Dr. Shubhadra… his aunt. He had chosen not to reveal it, wanting Anita to express her feelings on her own.

And now, they both had their answer—and their future.

K.Ragavan

1-5-26

Small Story 597.T

 சிறுகதை 597

அழுத்தத்தின் பின்னால் இருக்கும் உண்மை

அனிருத், இரண்டு வருட படிப்பு மற்றும் மூன்று வருட ஆஸ்திரேலிய வேலைக்குப் பிறகு, தனது விருப்பமான பெங்களூரு நூலகத்திற்குத் திரும்பினார். நூலகம் அமைதியாகவும் சாந்தமாகவும் இருந்தது; பல மொழிகளில் பிரபல எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்கள் நிரம்பியிருந்தன.

அவர் பதிவேட்டில் கையெழுத்திடும்போது, பின்னால் யாரோ நின்று காத்திருப்பதை உணர்ந்தார். அவர் திரும்பிப் பார்த்ததும், முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தது.

“ஹேய், நீங்களா!”

அது அனிதா. அவர்கள் ஆறு வருடங்களுக்கு முன்பு இதே நூலகத்தில் சந்தித்து நெருங்கிய நண்பர்களாக ஆனார்கள். அனிருத் ஆஸ்திரேலியா சென்ற பிறகு, அனிதா தனது மேல்படிப்பிற்காக அமெரிக்கா சென்றிருந்தாள். அவள் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு தான் திரும்பி வந்திருந்தாள்.

ஒரு மணி நேரம் சேர்ந்து வாசித்த பிறகு, அவர்கள் தங்கள் விருப்பமான உணவகத்திற்குச் சென்று தேநீர் குடித்தனர்.

“அனிதா, அமெரிக்காவில் உன் அனுபவம் எப்படி இருந்தது?” என்று அனிருத் கேட்டார். “நான் விடுமுறைக்காக வந்தேன்… உன்னைப் பார்க்கவே ஆசைப்பட்டேன். உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்… என் மனதில் இருந்த முன்மொழிவு. நீ இன்னும் என் பழைய அனிதாதான் என்று நம்புகிறேன்.”

அனிதா மெதுவாக சிரித்தாள். “நான் எப்போதும் உன் அனிதாதான். ஆனால் நம்மிடையே பிரிவிருந்த காலத்தில், எனக்கு ஒரு கஷ்டமான அனுபவம் நடந்தது. ஒரு நாள் போஸ்டனில் நான் கீழே விழுந்தேன். பின்னர் எனக்கு லேசான இதயப் பிரச்சனை இருப்பதாக கண்டறியப்பட்டது. நான் அதிர்ச்சி அடைந்தேன்—நான் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பேன்; எங்கள் குடும்பத்திலும் இதுபோன்ற பிரச்சனை இல்லை.”

“மருத்துவர்கள் இது மரபியல் காரணமல்ல என்று சொன்னார்கள். ஆனால் சில மாதங்களில் அது அதிகரித்தது, நான் மிகவும் கவலையடைந்தேன். பிறகு ஒரு இந்திய மருத்துவரை சந்தித்தேன்; அவர் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று கூறி, இந்தியாவில் இருக்கும் தனது முதன்மை மருத்துவரை சந்திக்கச் சொன்னார். நான் கடந்த வாரம் இங்கே வந்து அந்த மருத்துவரை சந்தித்தேன். பல பரிசோதனைகளுக்குப் பிறகு, இன்று மதியம் அவர் தனது இறுதி கருத்தை வழங்குவதாகச் சொன்னார்.”

“நான் உன்னுடன் வரலாமா?” என்று அனிருத் கேட்டார்.

“பரவாயில்லை,” என்றாள் அனிதா. “நான் உன்னைத் தொடர்பு கொள்கிறேன்.”

போகும் முன், அனிருத் மருத்துவரின் பெயரை கேட்டார்.

“டாக்டர் சுபாத்ரா,” என்றாள் அவள்.

அடுத்த நாள் காலை, அனிதா அழைத்தாள்; அவளது குரல் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியிருந்தது.

“நல்ல செய்தி! மருத்துவர் சொன்னார்—என்னிடம் உடல்ரீதியாக எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. இது மன அழுத்தத்தால் ஏற்பட்டது. நான் என் உண்மையான உணர்வுகளை அடக்காமல் வெளிப்படுத்தினால், எல்லாம் சாதாரண நிலைக்கு திரும்பிவிடும் என்று கூறினார்.”

அனிருத் சிரித்தார். “அப்படியா… உன் ஆசை என்ன?”

அனிதா சிறிது பதட்டத்துடன் அவரை நோக்கிப் பார்த்தாள். “என் ஆசை… நீ தான். பல வருடங்களாக உன்னைப் பற்றிய ஒரு விருப்பம் எனக்கு இருந்தது. நீ என்னை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டாயோ என்று பயந்தேன்.”

அனிருத் கண்களில் மென்மை தெரிந்தது. “கவலைப்படாதே. நான் எப்போதுமே உன்னை நேசித்தேன். சரியான நேரத்திற்காக காத்திருந்தேன். நம் வாழ்க்கை நிலைமை சரியாக அமைந்த பிறகு என்னை திருமணம் செய்து கொள்வாயா?”

அனிதா நாணத்துடன் சிரித்தாள். “ஆம்… நான் சம்மதிக்கிறேன்.”

அந்த நிமிடத்தில், அவளது மனச்சுமை நீங்கியது—அவளது “அழுத்தத்தின்” உண்மையான காரணம் மறைந்துவிட்டது.

ஆனால், அனிதா அறியாத ஒரு உண்மை இருந்தது. முந்தைய மாலையே அனிருத் உண்மையை தெரிந்து கொண்டிருந்தார்—மருத்துவர் டாக்டர் சுபாத்ரா… அவருடைய அத்தை.அனிதா தனது உணர்வுகளை தானாக வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக, அவர் அதை வெளிப்படுத்தாமல் இருந்தார்.

இப்போது, அவர்கள் இருவருக்கும் பதிலும் கிடைத்தது—அவர்களின் எதிர்காலமும் தெளிவானது.

கே. ராகவன்

1-5-26

Small Story 596.

 Small Story 596.

Festival Encounter

After returning from New Zealand, Professor Sundarrajan resumed his routine of walking around his spacious independent house in the Chokikulam area. He and his wife, Ambujam, had spent a month at their son’s place before coming back home.

As he checked his mailbox, he found a wedding invitation from Aneesh—dated fifteen days earlier in Bengaluru. Aneesh’s father had once worked as a Works Manager at TVS and had been Sundarrajan’s neighbor. Aneesh had been a bright student in Sundarrajan’s class, and the professor often praised him to his father. After completing his studies, Aneesh and his family moved back to their native place, Bengaluru, and over time, communication between them faded.

That afternoon, Sundarrajan received a call on his landline.

“Hello, sir. This is Aneesh. I’m calling from Kodaikanal. I got married a few days ago and had sent an invitation to your address. Since you couldn’t attend, I thought you might be out of town.”

He continued, “After my studies, I went to the US, completed my master’s degree, worked there for three years, and then returned to settle in Bengaluru. I would like to visit you this afternoon with my wife, Sunitha.”

Sundarrajan was thrilled to hear the voice of his favorite student after seven long years. Ambujam, too, was delighted at the news.

During his student days, Aneesh had loved the Chitra Festival, celebrated grandly in Madurai. Every year, he would attend the festival along with Sundarrajan’s family.

The next day, Aneesh arrived with his wife, Sunitha, an independent and well-educated woman who had studied in Madurai and was now working in Bengaluru.

Aneesh said, “Sir, you have been my teacher and guide. I owe my present success to you. I wanted your blessings on my wedding day, but since you couldn’t come, Sunitha and I have come to seek them now. We also wish to receive the Lord’s blessings at the festival day after tomorrow.”

Sundarrajan was deeply moved by Aneesh’s gratitude and respect. Ambujam’s eyes filled with tears of joy at his devotion. They blessed the couple wholeheartedly and presented them with a memorable gift—an idol representing the Chitra Festival.

After spending three joyful days together, Aneesh and Sunitha left, sharing their contact details and warmly inviting Sundarrajan’s family to visit them in Bengaluru.

K.Ragavan

30-4-26

Small Story 595.

 Small Story 595

A Memorable Stay in a Beloved City

Ranganath happily spent his holidays at his grandson’s flat in Dubai. After a recent crisis, the bustling city of Dubai was slowly returning to normalcy. Ranganath had worked in the Electricity Department for twenty-three years before retiring and settling in his native place, Karur, with his wife. Their only daughter was settled in the United States, and her son, Naveen, was pursuing his postgraduate studies in Dubai.

One day, Ranganath planned to visit his colleague’s son in Sharjah, where he himself had lived for two decades. When he reached the place by cab, he could hardly recognize it. The old surroundings had transformed into a landscape filled with modern buildings.

His friend’s son, Aravind, was working as a Production Manager in a leading confectionery company in Sharjah. When Ranganath arrived at his home, Aravind’s wife, Ramya, warmly greeted him and asked him to sit on the sofa. She mentioned that Aravind had gone to the ATM and would return in a few minutes. Their only son, Vikram, was studying in the 7th standard at Our Own English High School and had gone to school.

Soon, Aravind returned and greeted him cheerfully, “Hello, Uncle! I’m so happy you have come to your old place.” They shared breakfast and then left for Aravind’s office. There, Aravind introduced Ranganath to his directors as a senior electrical engineer who had spent twenty-three years in Sharjah. The directors were impressed and warmly welcomed him, offering tea, biscuits, and toffees made by their company.

Ranganath noticed that many Indians were working in the factory, which had a good reputation and exported its products to several countries. In the afternoon, they had lunch in the company canteen. By 5 PM, Aravind dropped Ranganath back at his grandson Naveen’s residence.

During his eleven-day stay, Ranganath met many old friends, visited familiar places, and experienced parts of the city he had not seen before. His long-awaited visit to his favorite destination had come at the perfect time, making his stay with Naveen truly memorable.

Finally, he returned to his hometown, Karur. His wife was overjoyed to see him and gently said that in the future, they should travel together, as she had missed him very much. Ranganath smiled and agreed, saying that because of two upcoming weddings she had to stay back this time, but next time, they would surely travel together.

K.Ragavan

29-4-26

Small Story595.T

 சிறுகதை 595

பிரியமான நகரத்தில் நினைவாக நிறைந்த ஒரு தங்குதல்

ரங்கநாத் தனது விடுமுறையை துபாயில் உள்ள தனது பேரன் வீட்டில் மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தார். சமீபத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு நெருக்கடியின் பிறகு, பரபரப்பான துபாய் நகரம் மெதுவாக மீண்டும் இயல்புநிலைக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தது. ரங்கநாத் மின்சாரத் துறையில் இருபத்துமூன்று ஆண்டுகள் பணியாற்றிய பின் ஓய்வு பெற்று, தனது மனைவியுடன் சொந்த ஊரான கரூரில் குடியேறினார். அவர்களின் ஒரே மகள் அமெரிக்காவில் வசித்து வந்தார்; அவளின் மகன் நவீன் துபாயில் முதுநிலை படிப்பை தொடர்ந்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஒரு நாள், ரங்கநாத் தனது நண்பரின் மகனைச் சந்திக்க ஷார்ஜாவுக்கு செல்லத் திட்டமிட்டார். அவர் இருபது ஆண்டுகள் வாழ்ந்த அந்த இடத்திற்குச் கார் மூலம் சென்றபோது, அதை அடையாளம் காணவே முடியவில்லை. பழைய சூழல் முழுவதும் மாற்றமடைந்து, நவீன கட்டிடங்கள் நிரம்பிய நகரமாக மாறியிருந்தது.

அவரின் நண்பரின் மகன் அரவிந்த், ஷார்ஜாவில் உள்ள ஒரு முன்னணி இனிப்பு தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் உற்பத்தி மேலாளராகப் பணியாற்றி வந்தார். ரங்கநாத் அவரது வீட்டிற்கு வந்தபோது, அரவிந்தின் மனைவி ரம்யா அவரை அன்புடன் வரவேற்று சோஃபாவில் அமரச் சொன்னார். அரவிந்த் ஏடிஎமுக்கு சென்றிருப்பதாகவும் சில நிமிடங்களில் வருவார் என்றும் கூறினார். அவர்களின் ஒரே மகன் விக்ரம், ‘Our Own English High School’-இல் 7ஆம் வகுப்பில் படித்து, பள்ளிக்கு சென்றிருந்தான்.

சிறிது நேரத்தில் அரவிந்த் வந்து, “ஹலோ அங்கிள்! நீங்கள் உங்கள் பழைய இடத்திற்கு வந்திருப்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றார். அவர்கள் ஒன்றாக காலை உணவு உட்கொண்டனர். பின்னர், அரவிந்தின் அலுவலகத்திற்குச் சென்றனர். அங்கு, அரவிந்த் ரங்கநாத்தை தனது இயக்குநர்களிடம், ஷார்ஜாவில் இருபத்துமூன்று ஆண்டுகள் பணியாற்றிய மூத்த மின்சார பொறியாளராக அறிமுகப்படுத்தினார். இயக்குநர்கள் அவரை வரவேற்று, தேநீர், பிஸ்கட் மற்றும் அவர்களது நிறுவனத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட மிட்டாய்களை வழங்கினர்.

ரங்கநாத் அந்த தொழிற்சாலையில் பல இந்தியர்கள் பணியாற்றுவதையும், அதன் தயாரிப்புகள் பல நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுவதையும் கவனித்தார். மதிய நேரத்தில் அவர்கள் நிறுவன உணவகத்தில் உணவு உண்டனர். மாலை 5 மணிக்கு, அரவிந்த் ரங்கநாத்தை நவீனின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

பதினொன்று நாட்கள் தங்கியிருந்த காலத்தில், ரங்கநாத் பல பழைய நண்பர்களைச் சந்தித்து, பழக்கமான இடங்களைப் பார்த்து, முன்பு பார்க்காத நகரத்தின் பல பகுதிகளையும் அனுபவித்தார். அவருக்குப் பிரியமான நகரத்திற்கு நீண்டநாள் எதிர்பார்த்த இந்த பயணம் சரியான நேரத்தில் நிகழ்ந்ததால், நவீனுடன் கழித்த காலம் மிகவும் நினைவாக மாறியது.

இறுதியாக, அவர் தனது சொந்த ஊரான கரூருக்கு திரும்பினார். அவரை பார்த்ததில் அவரது மனைவி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, இனி அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து பயணம் செய்ய வேண்டும் என்று மெதுவாக கூறினார்; ஏனெனில், அவர் மிகவும் நினைத்திருந்தார். ரங்கநாத் சிரித்தபடி சம்மதித்து, இந்த முறை இரண்டு திருமணங்கள் காரணமாக அவர் வர முடியவில்லை, ஆனால் அடுத்த முறை கண்டிப்பாக சேர்ந்து பயணம் செய்வோம் என்று கூறினார்.

K.Ragavan

29-4-26

Small Story 594.

 Small Story 594.

Respecting Elders’ Wisdom

Rohini came to the bus stop to take a bus to BSK 3rd Stage, as her car was at the service center. She didn’t want to take an auto since the distance to Malathy’s house was hardly two kilometers. The bus stop was conveniently located in front of her independent house.

Rohini and Malathy had become close friends at a popular gym in JP Nagar. For the past seven years, their friendship had grown stronger. Both were of the same age, maintained good health, and were committed to fitness through regular exercise.

Seeing Rohini at her doorstep, Malathy was delighted.

“Hey! If you were coming, I would have sent Rohan to pick you up, especially since your car is in service,” she said.

“No problem,” Rohini replied with a smile. “I wanted to travel by bus—after many years!”

Malathy served delicious snacks, including her famous rava laddu. Rohini tasted one and nodded appreciatively.

“Amazing taste, Malathy! Where did you learn this?”

“All thanks to my mother-in-law,” Malathy said warmly. “She taught me many recipes. She’s now visiting my brother-in-law in Australia.”

Rohini had a daughter, Reshma, who was in her final year of architecture. Malathy’s son, Rohan, was a smart and handsome young man studying in his final year of medicine. Malathy’s husband, Ram, was an investigative photojournalist who had received many accolades. Rohini’s husband, Ashwin, was a versatile editor working for a leading international online magazine.

When Rohini left, Ram said softly to Malathy,

“Rohini’s daughter Reshma is smart and charming. I was thinking… what if we consider an alliance between Rohan and Reshma?”

Malathy sighed gently.

“I had the same thought. In fact, I already spoke to Rohini about it. But she said it’s not possible—they belong to the same gothra.”

Ram nodded in understanding. He recalled how one of his close friends had married within the same gothra and how their families had faced difficulties afterward.

“Elders speak from experience,” Ram said thoughtfully. “We may choose to follow or not, but their words carry wisdom.”

Though slightly disappointed, Ram accepted the decision. Like many others, he believed in respecting elders’ guidance, understanding that their advice often comes from years of life experience.

K.Ragavan

24-4-26

Small Story 594.T

 சிறுகதை 594

மூத்தோரின் அறிவை மதிப்பது

ரோஹிணி தனது காரை சர்வீஸ் சென்டரில் விட்டிருந்ததால், பி.எஸ்.கே. 3வது ஸ்டேஜ் செல்ல பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்தாள். மாலதியின் வீட்டிற்கு தூரம் இரண்டு கிலோமீட்டர் மட்டுமே என்பதால், ஆட்டோ எடுத்துச் செல்ல விரும்பவில்லை. அவளுடைய தனி வீட்டு முன்பே பேருந்து நிறுத்தம் வசதியாக இருந்தது.

ஜே.பி. நகர் பகுதியில் உள்ள ஒரு பிரபல ஜிம்மில் ரோஹிணியும் மாலதியும் நெருங்கிய நண்பர்களாக ஆனார்கள். கடந்த ஏழு ஆண்டுகளாக அவர்களது நட்பு வலுவடைந்தது. இருவரும் ஒரே வயதினர்; நல்ல உடல்நலத்தை பேணிக் கொண்டு, தொடர்ந்து உடற்பயிற்சி செய்து வந்தனர்.

வீட்டின் வாசலில் ரோஹிணியை பார்த்ததும் மாலதி மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

“ஹே! நீ வரப்போகிறாய் என்றால், ரோஹனை உன்னை அழைத்து வரச் சொன்னிருப்பேன். குறிப்பாக உன் கார் சர்வீஸில் இருக்கும்போது,” என்றாள்.

“பரவாயில்லை,” என்று ரோஹிணி புன்னகையுடன் சொன்னாள். “பல ஆண்டுகளுக்கு பிறகு பேருந்தில் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தேன்!”

மாலதி சுவையான சிற்றுண்டிகளை, குறிப்பாக தனது புகழ்பெற்ற ரவா லட்டுவை பரிமாறினாள். ரோஹிணி அதை ருசித்து பார்த்து பாராட்டினாள்.

“அருமையான சுவை, மாலதி! இதை எங்கே கற்றுக்கொண்டாய்?”

“என் மாமியாருக்கு நன்றி,” என்று மாலதி அன்புடன் சொன்னாள். “பல சமையல் குறிப்புகளை அவர் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார். இப்போது அவர் என் மைத்துனரிடம் ஆஸ்திரேலியாவில் இருக்கிறார்.”

ரோஹிணிக்கு ரேஷ்மா என்ற மகள் இருந்தாள்; அவள் கட்டிடக்கலை இறுதி ஆண்டில் படித்து வந்தாள். மாலதியின் மகன் ரோஹன், புத்திசாலியும் அழகான இளைஞரும், மருத்துவம் இறுதி ஆண்டில் படித்து வந்தான். மாலதியின் கணவர் ராம், பல விருதுகள் பெற்ற விசாரணை புகைப்பட செய்தியாளர். ரோஹிணியின் கணவர் அஷ்வின், முன்னணி சர்வதேச ஆன்லைன் இதழில் பல்திறமை கொண்ட ஆசிரியராக பணியாற்றினார்.

ரோஹிணி வெளியேறிய பின், ராம் மெதுவாக மாலதியிடம் கூறினார்:

“ரோஹிணியின் மகள் ரேஷ்மா புத்திசாலி, அழகானவள். நம் ரோஹனுக்கும் ரேஷ்மாவுக்கும் கல்யாணம் பற்றி யோசித்தால் எப்படி இருக்கும்?”

மாலதி மெதுவாக சுவாசித்தாள்.

“நானும் அதையே நினைத்தேன். உண்மையில், இதைப் பற்றி ரோஹிணியிடம் பேசினேன். ஆனால் அது சாத்தியமில்லை என்றார்—அவர்கள் ஒரே கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.”

ராம் புரிந்துக் கொண்டு தலை அசைத்தார். ஒரே கோத்திரத்தில் திருமணம் செய்த தனது நண்பரின் குடும்பம் பின்னர் சந்தித்த சிரமங்களை அவர் நினைத்துக் கொண்டார்.

“மூத்தோர் அனுபவத்திலிருந்து பேசுகிறார்கள்,” என்று ராம் சிந்தனையுடன் கூறினார். “அவர்களின் வார்த்தைகளை நாம் பின்பற்றலாமா இல்லையா என்பது நம்மிடம் இருக்கலாம்; ஆனால் அவற்றில் ஞானம் நிறைந்துள்ளது.”

சிறிது ஏமாற்றம் இருந்தாலும், ராம் அந்த முடிவை ஏற்றுக் கொண்டார். பலர்போல், அவர் மூத்தோரின் அறிவுரைகளை மதிப்பதில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்; ஏனெனில் அவை வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்து வந்தவை.

K.Ragavan

28-4-26

Trbute 925

 

Tribute to Raghu Rai – 

Photographer and Photojournalist 925

Today, I pay tribute to a versatile photographer and photojournalist who established a powerful visual language across many domains and left an indelible mark on his profession—none other than Raghu Rai. Over the course of his remarkable career, he documented pivotal moments in history, including the Bangladesh crisis and the tragic Bhopal disaster. His compelling imagery earned him numerous accolades and global recognition, with his work featured in leading international magazines.

Raghu Rai’s contribution to photography and photojournalism is immense. His ability to capture the human condition with depth, sensitivity, and truth set him apart as a master of his craft. His departure is a profound loss to the world of photography and the global photojournalism community. His legacy, however, will continue to inspire generations of photographers to come.

K.Ragavan

28-4-26

Small Story 593.

 Small Story 593.

A Wedding to Remember

Govind called his friend Vishal.

“Hey, how are you? Yesterday Satish came to invite our family to his daughter’s wedding at a resort. I was wondering about it.”

Vishal replied, “I was wondering too when he invited me. Instead of a traditional mantap, why are people choosing resorts nowadays?”

Govind said, “Even I was thinking the same. My wife Arti said it’s for convenience—better accommodation, beautiful lighting, open spaces, and a grand ambiance. That’s the trend in today’s big weddings. With music and lighting like a Bollywood event, it feels like a celebration on a whole new level.”

Vishal nodded. “Yes, I agree. With the fast digital revolution, even weddings are changing. It’s actually a welcome trend. Anyway, we’ll catch up next Saturday at the reception.”

The following week, Govind and Vishal arrived with their families at the resort for Satish’s daughter’s wedding. The venue looked like a palace, decorated with stunning lights. A live music troupe played melodious old Kannada and Hindi songs, creating a warm and festive atmosphere.

More than 600 guests were seated comfortably in different areas. Snacks were being served, and everyone was enjoying the celebration.

After wishing the couple and having dinner, Govind and Vishal congratulated their friend Satish.

“It was an amazing and wonderful wedding,” they said.

Vishal asked, “What does the bridegroom do?”

Satish replied proudly, “He is in Sydney, running an award-winning event management firm. He has received many accolades.”

As they were leaving, Govind whispered, “What a grand event—with celebrities and everything. Truly a memorable wedding.”

Vishal smiled and nodded. “A little expensive, but definitely worth it.”

With that, both families departed, carrying with them memories of a beautiful and modern celebration.

K.Ragavan

27-4-26

Small Story 593.T

 

சிறுகதை 593

மறக்க முடியாத ஒரு திருமணம்

கோவிந்த் தனது நண்பர் விஷாலை அழைத்தார்.

“ஹே, எப்படி இருக்கிறாய்? நேற்று சதீஷ் எங்கள் குடும்பத்தை அவரது மகளின் ரிசார்ட் திருமணத்திற்கு அழைக்க வந்தார். அதைப் பற்றி நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.”

விஷால் பதிலளித்தார்:

“அவர் என்னையும் அழைத்தபோது நானும் அதையே நினைத்தேன். பாரம்பரிய மண்டபம் இல்லாமல் இப்போது ஏன் மக்கள் ரிசார்ட்களைத் தேர்வு செய்கிறார்கள்?”

கோவிந்த் சொன்னார்:

“நானும் அதையே நினைத்தேன். என் மனைவி ஆர்த்தி சொன்னாள்—அது வசதிக்காக. நல்ல தங்கும் இடம், அழகான ஒளி அலங்காரம், விசாலமான திறந்த வெளி, பிரம்மாண்டமான சூழல்—இவை எல்லாம் இன்றைய பெரிய திருமணங்களில் புதிய போக்கு. இசையும் ஒளியுமுடன் அது ஒரு பாலிவுட் நிகழ்ச்சியைப் போலவே உணர்வை தருகிறது.”

விஷால் தலையசைத்தார்:

“ஆமாம், நான் ஒத்துக்கொள்கிறேன். வேகமான டிஜிட்டல் மாற்றத்துடன் திருமணங்களும் மாறி வருகின்றன. இது உண்மையில் வரவேற்கத்தக்க மாற்றம். சரி, அடுத்த சனிக்கிழமை வரவேற்பில் சந்திப்போம்.”

அடுத்த வாரம், கோவிந்தும் விஷாலும் தங்கள் குடும்பங்களுடன் சதீஷின் மகளின் திருமணத்திற்காக ரிசார்ட்டிற்கு வந்தார்கள். அந்த இடம் ஒரு அரண்மனை போல் காட்சியளித்தது; அற்புதமான ஒளி அலங்காரங்கள் அதனை மேலும் அழகாக்கின. நேரடி இசைக் குழு பழைய கன்னட மற்றும் இந்தி பாடல்களை இனிமையாக இசைத்தது, அது ஒரு உஷ்ணமான கொண்டாட்டச் சூழலை உருவாக்கியது.

600-க்கும் மேற்பட்ட விருந்தினர்கள் பல்வேறு இடங்களில் வசதியாக அமர்ந்திருந்தனர். ஸ்நாக்ஸ்கள் வழங்கப்பட்டு, அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்.

மணமக்களை வாழ்த்தி, இரவு உணவை உட்கொண்ட பிறகு, கோவிந்தும் விஷாலும் தங்கள் நண்பர் சதீஷை வாழ்த்தினர்.

“இது ஒரு அற்புதமான, மறக்க முடியாத திருமணம்,” என்று அவர்கள் கூறினர்.

விஷால் கேட்டார்:

“மாப்பிள்ளை என்ன வேலை செய்கிறார்?”

சதீஷ் பெருமையுடன் பதிலளித்தார்:

“அவர் சிட்னியில் ஒரு விருது பெற்ற நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனத்தை நடத்துகிறார். பல பாராட்டுகளை பெற்றுள்ளார்.”

புறப்படும் போது, கோவிந்த் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“எவ்வளவு பிரம்மாண்டமான நிகழ்ச்சி! பிரபலங்களும் வந்திருந்தனர். உண்மையிலேயே நினைவில் நிற்கும் திருமணம்.”

விஷால் சிரித்துக் கொண்டு தலையசைத்தார்:

“சிறிது செலவு அதிகம் தான், ஆனால் நிச்சயமாக மதிப்புள்ளது.”

அவ்வாறு, இரு குடும்பங்களும் அழகான மற்றும் நவீன கொண்டாட்டத்தின் இனிய நினைவுகளை மனதில் கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.

K.Ragavan

27-4-26

Small Story 592.

 Small Story 592

Happy Overseas Calls

Ram, after his morning walk, entered his friends’ usual meeting spot. Laxman and Basavanna greeted him warmly.

“Hey Ram, Harish is on the line from the US,” Laxman said, handing over the phone.

“Hello, Harish! How is life in the US? And how is your daughter?” Ram asked.

“Everything is fine, Ram,” Harish replied cheerfully. “I’m enjoying my time here, reconnecting with old friends.”

After a brief chat, Ram passed the phone to others so they could greet Harish. Soon, the group settled down with tea and biscuits, enjoying their usual camaraderie.

A little later, Basavanna received a call from Lawyer Ramesh, who was in Germany. He greeted him warmly, and Ram too wished Ramesh, whispering, “Enjoy your stay.”

Satya smiled and said, “Today we received two overseas calls. It’s wonderful to know they are happy and doing well.”

Laxman nodded and asked Ram, “When are you planning to visit your daughter?”

“Not this year,” Ram replied thoughtfully. “Let the present crisis settle down. Normalcy must return in West Asia, and travelers should feel comfortable flying with their favorite airlines.”

The group had been meeting at the same junction, near a well-known restaurant, for over two and a half decades. Their regular gatherings—even on holidays—kept their bond strong. Ram always admired this closeness and often spoke about it.

“After retirement,” Ram would say, “senior citizens need companionship, mutual respect, and emotional support.” He found all of that in this group.

After chatting happily and connecting with friends across the globe, Ram took leave and headed home with a contented heart.

K.Ragavan

26-4-26

Small Story 592.T

 சிறுகதை 592

மகிழ்ச்சியான வெளிநாட்டு அழைப்புகள்

ராம் தனது காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்து, நண்பர்கள் வழக்கமாக கூடும் இடத்திற்கு வந்தார். லக்ஷ்மண் மற்றும் பசவண்ணா அவரை அன்புடன் வரவேற்றனர்.

“ஹே ராம், ஹரிஷ் அமெரிக்காவில் இருந்து பேசுகிறார்,” என்று லக்ஷ்மண் போனை கொடுத்தார்.

“ஹலோ ஹரிஷ்! அமெரிக்காவில் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது? உங்கள் மகள் எப்படி இருக்கிறார்?” என்று ராம் கேட்டார்.

“எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது ராம்,” என்று ஹரிஷ் மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தார். “இங்கே நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். பழைய நண்பர்களுடன் மீண்டும் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறேன்.”

சில நிமிடங்கள் பேசிய பிறகு, ராம் மற்றவர்களும் ஹரிஷுடன் பேசுவதற்காக போனை கொடுத்தார். விரைவில் அனைவரும் தேநீர் மற்றும் பிஸ்கட் உடன் அமர்ந்து, வழக்கமான நட்புறவை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவித்தனர்.

சிறிது நேரம் கழித்து, பசவண்ணாவுக்கு ஜெர்மனியில் இருந்த வழக்கறிஞர் ரமேஷ் அழைத்தார். அவர் அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். ராமும் “உங்கள் பயணத்தை மகிழ்ச்சியாக அனுபவியுங்கள்” என்று மெதுவாக வாழ்த்தினார்.

சத்யா சிரித்துக்கொண்டு, “இன்று நமக்கு இரண்டு வெளிநாட்டு அழைப்புகள் வந்துள்ளன. அவர்கள் அனைவரும் நலமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருப்பது அறிந்து மிகவும் சந்தோஷமாக உள்ளது,” என்றார்.

லக்ஷ்மண் ராமை நோக்கி, “நீங்கள் உங்கள் மகளை பார்க்க எப்போது செல்லப் போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

“இந்த வருடம் இல்லை,” என்று ராம் சிந்தனையுடன் பதிலளித்தார். “இப்போதைய பிரச்சினைகள் சமாளிக்கப்படட்டும். மேற்கு ஆசியாவில் நிலைமை சாதாரணமாக மாற வேண்டும். பயணிகள் தங்களுக்கு பிடித்த விமான சேவைகளில் நிம்மதியாகப் பயணம் செய்ய வேண்டும்.”

இந்தக் குழு இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அதே சந்திப்பில்—ஒரு பிரபலமான உணவகத்துக்கு அருகில்—தொடர்ந்து சந்தித்து வந்தது. விடுமுறை நாட்களிலும் கூட அவர்கள் சந்திப்பது, அவர்களின் நட்பை இன்னும் வலுப்படுத்தியது. ராம் இந்த நெருக்கத்தை எப்போதும் பாராட்டினார்.

“ஓய்வு பெற்ற பிறகு,” என்று ராம் அடிக்கடி கூறுவார், “மூத்த குடிமக்களுக்கு நட்பு, பரஸ்பர மரியாதை, மற்றும் உணர்ச்சி ஆதரவு மிகவும் அவசியம்.” இந்த எல்லாவற்றையும் அவர் இந்த நண்பர்கள் குழுவில் கண்டார்.

உலகம் முழுவதும் இருக்கும் நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக பேசிய பிறகு, ராம் திருப்தியுடன் வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

K.Ragavan

26-4-26

Small Story 591.

 

சிறுகதை 591

எதிர்பாராத சந்திப்பும் மீண்டும் இணைவும்

மல்லிகா மாலிலிருந்து வெளியே வந்து பார்க்கிங் பகுதியில் தனது காரை நோக்கி நடந்தாள். காரை அடையும் நேரத்தில், “ஹலோ, ஆன்ட்டி! எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று ஒருவர் அழைத்தார்.

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்; கிரீஷ் அங்கே நின்றுக்கொண்டிருந்தான்.

“ஹே, கிரீஷ்! எப்படி இருக்கிறாய்? துபாயிலிருந்து எப்போது திரும்பி வந்தாய்?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“கடந்த வாரம் தான் வந்தேன், ஆன்ட்டி,” என்று அவன் பதிலளித்தான். “மத்திய கிழக்கில் உள்ள நிலைமையின் அசாதாரணத்தால், எங்கள் வகுப்புகள் இப்போது ஆன்லைனில் நடக்கின்றன.”

“ஹரிஷ் எப்படி இருக்கிறார்?”

“அவர் நன்றாக இருக்கிறார். ஒரு முன்னணி ஆடிட் நிறுவனத்தில் சேர்ந்துள்ளார். அடுத்த வாரம் சிங்கப்பூருக்கு கிளம்பப் போகிறார். இன்று அல்லது நாளை எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து செல்லுங்கள்,” என்று மல்லிகா கூறினாள்.

மல்லிகாவும் ராதிகாவும் தங்களது சொந்த ஊரான செங்கோட்டை முதல் நெருங்கிய தோழிகளாக இருந்தனர்; தற்போது சென்னை அண்ணா நகர் பகுதியில் குடியேறியுள்ளனர்.

அன்றைய மாலை, ராதிகா மல்லிகாவிற்கு தொலைபேசியில் அழைத்து, அடுத்த நாள் தேநீருக்கு குடும்பத்துடன் வருமாறு அழைத்தாள்; ஏனெனில் அவளது கணவர் ராம், அதிகாரப்பூர்வ பயணமாக சிட்னிக்கு செல்லவிருந்தார்.

அடுத்த நாள், மல்லிகாவின் குடும்பம், இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ள ராதிகாவின் வீட்டிற்கு சென்றது. அவர்கள் அன்புடன் வரவேற்கப்பட்டனர். ராம், மல்லிகாவின் கணவர் ரவியை வரவேற்றார்; விரைவில் அனைவரும் தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டியுடன் அமர்ந்தனர்.

உரையாடலின் போது, ரவி, ஹரிஷின் சிங்கப்பூர் வேலைக்கு அவர்களை வாழ்த்தினார். பின்னர் உரையாடல் மெதுவாக மேற்கு ஆசியாவில் நடைபெறும் பிரச்சினைக்கு மாறியது.

“இப்போதெல்லாம், குழந்தைகள் பெற்றோருக்கு அருகில் இருப்பது பாதுகாப்பாக இருக்கிறது போலத் தோன்றுகிறது,” என்று ரவி சிந்தனையுடன் கூறினார்.

மல்லிகா தலையசைத்தாள். “அது உண்மை. சமீபத்திய சம்பவங்கள் பெற்றோர்களை அதிகமாக கவலைப்பட வைக்கின்றன. முன்பு மத்திய கிழக்கு மிகவும் பாதுகாப்பான இடமாக கருதப்பட்டது; வீட்டிற்கு வரவும் செல்லவும் எளிதாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது, ஒரே ஒருவரின் செயல்கள் உலகம் முழுவதையும் பாதிக்கிறது போல இருக்கிறது.”

“ஆம், அது சரி,” என்று ராம் அமைதியாக ஒப்புக்கொண்டார்.

இரண்டு மணி நேரம் இனிமையாக கழித்த பிறகு, மல்லிகாவின் குடும்பம் புறப்பட்டுச் சென்றது. அவர்கள் வெளியே வந்தபோது, மாலை குளிர்ந்த காற்று, மரினா கடற்கரையின் அமைதியான அழகை நினைவூட்டியது.

இது இரு குடும்பங்களுக்கும் ஒரு இனிய, நினைவில் நிற்கும் மீண்டும் சந்திப்பு ஆக இருந்தது.

K.Ragavan 

25-4-26

Letter.

 Letter Published in TheNationalUAE on24 April26,

Tribute to an 18-year association

I write in reference The National newspaper’s 18th anniversary. I am delighted to share a proud personal milestone: 18 years of continuous association with this newspaper of record through my letters to the editor and reader contributions. During the course of this journey, close to a thousand letters of mine have been published, reflecting my thoughts, observations and engagement with issues that matter. This achievement means a great deal to me, and I’m truly grateful for the platform that gave my voice a place. Thank you to all my friends and readers for your constant support and encouragement throughout these years. Your motivation has been an important part of this journey. – K Ragavan, Bengaluru,

Small Story 590.

 Small Story 590.

 Election Encounter

Kumaravel reached his house in Madurai  from Theni. He is a bank officer who had gone to Theni on deputation, but he returned home to cast his vote. At 30, he is sincere and honest, and he recently earned a promotion in a nationalised bank.

His parents, Ramaswamy and Pankajam, live in Madurai and have been encouraging him to get married. Kumaravel had postponed marriage to focus on his career, but now he feels settled.

His father warmly welcomed him, and his mother served him breakfast.

“Mom, I had work in the bank last night and left at 6 AM with my friend in his car,” Kumaravel said. “After breakfast, I’ll go to the school where our voter ID is registered and cast my vote.”

Kumaravel and his mother went early to the polling booth and cast their votes. At the school, people stood patiently in long queues, eager to vote.

Kumaravel whispered, “I’m happy to see so many women and youngsters here. It shows their sense of responsibility. Whichever party comes to power, if they govern well and take care of the basic needs of common people, it will be good for everyone.”

After voting, he met his old college mate Nalini on the way. Nalini had once had a quiet affection for him during their college days, but she had waited as Kumaravel focused on his career.

They greeted each other, and Nalini invited him to her home.

“I’ll come later,” Kumaravel replied.

That evening, Nalini came to his house with her parents to formally propose marriage. Both families were happy and agreed to the match. Nalini’s long-held wish was finally fulfilled.

After the wedding date was fixed, Nalini smiled and said, “I hope the election results bring good development to our state.”

They all shared tea together before the families departed, leaving behind a sense of joy and new beginnings.

K.Ragavan

24-4-26

Small Story 590.T

 சிறுகதை 590 

தேர்தல் சந்திப்பு

குமாரவேல் தேனியிலிருந்து Madurai ilஉள்ள தனது வீட்டிற்கு வந்தார். அவர் ஒரு தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கியில் பணிபுரியும் அதிகாரி. தேனியில் தற்காலிக பணியிட மாற்றத்தில் இருந்த அவர், வாக்களிக்கத் தனது ஊருக்கு திரும்பி வந்தார். 30 வயதான அவர் நேர்மையும் உழைப்பும் கொண்டவர்; சமீபத்தில் வங்கியில் பதவி உயர்வு பெற்றிருந்தார்.

அவரது பெற்றோர் ராமசாமி மற்றும் பங்கஜம் Maduraiல் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் குமாரவேலை திருமணம் செய்து கொள்ள ஊக்குவித்து வந்தனர். வேலைக்காக இதுவரை திருமணத்தைத் தள்ளிப்போட்டிருந்த குமாரவேல், இப்போது தன்னுடைய வாழ்க்கை நிலையாகிவிட்டதாக உணர்ந்தார்.

அவரது தந்தை அவரை அன்புடன் வரவேற்றார்; தாய் சாப்பாடு பரிமாறினார்.

“அம்மா, நேற்று இரவு வங்கியில் வேலை இருந்தது. இன்று காலை 6 மணிக்கு நண்பருடன் காரில் கிளம்பினேன்,” என்றார் குமாரவேல். “காலை உணவுக்குப் பிறகு நம்முடைய வாக்குச்சாவடி இருக்கும் பள்ளிக்குச் சென்று வாக்களிக்கப் போகிறேன்.”

குமாரவேலும் அவரது தாயும் காலையிலேயே வாக்குச்சாவடிக்கு சென்று தங்களது வாக்குகளை பதிவு செய்தனர். அங்கு மக்கள் நீண்ட வரிசையில் பொறுமையாக நின்று வாக்களிக்கக் காத்திருந்தனர்.

“இவ்வளவு பெண்களும் இளைஞர்களும் வந்து வாக்களிப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது,” என்று குமாரவேல் மெதுவாகச் சொன்னார். “எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும், அவர்கள் நன்றாக ஆட்சி செய்து சாதாரண மக்களின் அடிப்படை தேவைகளை கவனித்தால், எல்லோருக்கும் நல்லது தான்.”

வாக்களித்த பிறகு, வீட்டிற்கு வரும் வழியில் தனது பழைய கல்லூரி தோழி நளினியை சந்தித்தார். கல்லூரி நாட்களில் நளினிக்கு குமாரவேலிடம் அமைதியான பாசம் இருந்தது; ஆனால் அவர் தனது தொழிலில் கவனம் செலுத்தியதால், அவள் காத்திருந்தாள்.

இருவரும் நன்றாக பேசிக் கொண்டனர். நளினி தனது வீட்டிற்கு வருமாறு அழைத்தாள்.

“பிறகு வருகிறேன்,” என்று குமாரவேல் பதிலளித்தார்.

அன்றைய மாலை, நளினி தனது பெற்றோருடன் குமாரவேலின் வீட்டிற்கு வந்து முறையாக திருமண பேச்சு நடத்தினர். இரு குடும்பங்களும் மகிழ்ச்சியுடன் இந்த இணைப்பை ஏற்றுக்கொண்டனர். நளினியின் நீண்ட நாள் விருப்பம் இறுதியாக நிறைவேறியது.

திருமண தேதி நிச்சயிக்கப்பட்ட பிறகு, நளினி சிரித்துக் கொண்டு, “இந்த தேர்தல் முடிவுகள் நம் மாநிலத்திற்கு நல்ல முன்னேற்றத்தை கொண்டு வரட்டும்,” என்றாள்.

அனைவரும் சேர்ந்து தேநீர் அருந்தி மகிழ்ந்தனர். குடும்பங்கள் பிரியும் போது, மகிழ்ச்சியும் புதிய தொடக்கங்களும் மனதில் நிறைந்திருந்தன.

K.Ragavan

24-4-26

Small Story 589.

 Small Story 589.

 Mango Encounter

Rathna never expected an invitation from Anupama, whom she had met just three months earlier at a theater while watching an old Kannada movie of Shankar Nag. They had struck up a quick friendship, and Anupama, a Chemistry professor from Vijayawada who was in town for a relative’s wedding, had taken Rathna’s phone number before leaving.

Now, to Rathna’s surprise and delight, Anupama had sent an invitation to her son’s wedding, which was to be held in Bengaluru the following month.

One afternoon, Rathna received a parcel. It was from Anupama—inside were ten large, ripe mangoes. Rathna immediately called her to thank her for both the invitation and the thoughtful gift.

“These mangoes are from our farm in Vijayawada,” Anupama whispered warmly. “We’ll meet at the wedding next month.”

“Certainly,” Rathna replied with a smile.

That evening, Rathna’s husband, Ramkumar, returned home from the hospital. As soon as he entered, he noticed the sweet aroma.

“These must be from Andhra Pradesh,” he said. “Did you buy them?”

Rathna laughed softly. “No, remember I told you about my friend I met at the theater? Anupama from Vijayawada—she sent them. And she’s invited us to her son’s wedding in Bengaluru next month.”

Ramkumar smiled. “That’s impressive. In such a short time, you’ve made a good friend—and even received famous mangoes along with a wedding invitation.”

Rathna smiled back. “That’s the advantage of studying psychology—I understand people well.”

Ramkumar nodded in agreement. “True indeed.”

K.Ragavan 

23-4-26

Small Story 589.T

 சிறுகதை 589 

 மாம்பழ சந்திப்பு

ரத்னா, மூன்று மாதங்களுக்கு முன் தான் சந்தித்த அனுபமாவிடமிருந்து ஒரு அழைப்பை எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவர்கள் இருவரும் ஒரு பழைய கன்னட திரைப்படமான ஷங்கர் நாகின் படத்தை திரையரங்கில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது சந்தித்தனர். அந்தச் சந்திப்பில் விரைவில் நட்பு மலர்ந்தது. விஜயவாடாவைச் சேர்ந்த வேதியியல் பேராசிரியையான அனுபமா, ஒரு உறவினரின் திருமணத்திற்காக நகரத்திற்கு வந்திருந்தார். செல்லும் முன், ரத்னாவின் தொலைபேசி எண்ணை எடுத்துக்கொண்டார்.

இப்போது, ரத்னாவிற்கு ஆச்சரியமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும், அனுபமா தனது மகனின் திருமணத்திற்கு அழைப்பிதழை அனுப்பியிருந்தார். அந்தத் திருமணம் அடுத்த மாதம் பெங்களூரில் நடைபெறவிருந்தது.

ஒரு பிற்பகல், ரத்னாவிற்கு ஒரு பார்சல் வந்தது. அது அனுபமாவிடமிருந்து—அதற்குள் பத்து பெரிய, பழுத்த மாம்பழங்கள் இருந்தன. அழைப்பிதழுக்கும் அன்பான பரிசுக்கும் நன்றி சொல்ல ரத்னா உடனே அவரை அழைத்தார்.

“இந்த மாம்பழங்கள் எங்கள் விஜயவாடா பண்ணையிலிருந்து வந்தவை,” என்று அனுபமா அன்பாகச் சொன்னார். “அடுத்த மாதம் திருமணத்தில் சந்திப்போம்.”

“நிச்சயமாக,” என்று ரத்னா புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

அன்று மாலை, ரத்னாவின் கணவர் ராம்குமார் மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டிற்கு திரும்பினார். உள்ளே வந்தவுடன், இனிய மணத்தை கவனித்தார்.

“இவை கண்டிப்பாக ஆந்திரப் பிரதேசத்திலிருந்து வந்த மாம்பழங்கள் போலிருக்கின்றன,” என்றார். “நீ வாங்கினாயா?”

ரத்னா மெதுவாகச் சிரித்தாள். “இல்லை, திரையரங்கில் சந்தித்த என் தோழி அனுபமா நினைவிருக்கிறதா? விஜயவாடாவைச் சேர்ந்தவர்—அவர்தான் அனுப்பியிருக்கிறார். மேலும், அடுத்த மாதம் பெங்களூரில் நடக்கும் அவருடைய மகனின் திருமணத்திற்கும் நம்மை அழைத்திருக்கிறார்.”

ராம்குமார் சிரித்தார். “அது மிகவும் சிறப்பு. இத்தனை குறுகிய காலத்தில் நீ நல்ல நண்பரைப் பெற்றுள்ளாய்—மேலும் பிரபலமான மாம்பழங்களும், திருமண அழைப்பும் கிடைத்துள்ளன.”

ரத்னா புன்னகைத்தாள். “அதுதான் உளவியல் படித்ததின் பயன்—நான் மனிதர்களை நன்றாகப் புரிந்துகொள்கிறேன்.”

ராம்குமார் சம்மதமாகத் தலைஅசைத்தார். “மிகவும் உண்மை.”

கே. ராகவன்

23-4-26

Small Story 588.T

 

சிறுகதை 588

இல்லாமை ஒரு செய்தி கொண்டு வந்தது

ராம், மூன்று நாட்கள் இடைவெளிக்குப் பிறகு, தனது நடைப்பயிற்சியை முடித்து குழுவில் சேர்ந்தார். அந்த நேரத்தில், மற்ற எட்டு நண்பர்கள் இருவருக்கு விடைபெறும் வாழ்த்துகளை தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தனர். ராமும் அவர்களுடன் இணைந்தார்.

“ஹே முரளி, ஜெர்மனிக்கான பயணத்திற்கு வாழ்த்துகள்! கணேஷ், உனக்கும் அமெரிக்கப் பயணத்திற்கு வாழ்த்துகள்!” என்று ராம் அன்புடன் கூறினார்.

இருவரும் ராமுக்கு நன்றி தெரிவித்தனர். அமைதியான, மென்மையான குணம் கொண்ட பல்திறமை வாய்ந்தவராக இருந்ததால், அனைவருக்கும் ராம் மிகவும் பிடித்தவர்.

ஹரி கேட்டார்: “மூன்று நாட்களாக உங்களை பார்க்கவே இல்லை, ஏன்?”

ராம் மெதுவாகச் சொன்னார்: “கண் பரிசோதனைக்கும் முழு உடல் சோதனைக்கும் சென்றிருந்தேன்.”

“அனைத்தும் சரிதானே?” என்று நண்பர்கள் ஆவலுடன் கேட்டனர்.

ராம் பதிலளித்தார்: “இறைவன் அருளால் எல்லாமும் நன்றாக இருக்கிறது. ஆனாலும் அந்தச் சோதனைக்குச் சென்றபோது, ஒரு சிறந்த மற்றும் அறிவார்ந்த நபரையும், அவரது குடும்பத்தினரையும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவர்கள் அந்த நேரத்தை இனிமையாக மாற்றினர்.”

அவர் மேலும் கூறினார்: “உங்களைப் போன்ற நல்ல மனிதர்களை என் வாழ்க்கையில் சந்திப்பது எனக்கு எப்போதும் ஒரு ஆசீர்வாதமாகத் தோன்றுகிறது.”

அனைவரும் ஒத்துக்கொண்டு தலை அசைத்தனர்: “உண்மைதான், நீங்கள் அனைவராலும் விரும்பப்படுகிறீர்கள்.”

ராம் புன்னகையுடன் சொன்னார்: “இறைவன் அருளால்.”

அனைவரும் சேர்ந்து தேநீர் குடித்துவிட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் பிரிந்தனர்.

K. ராகவன் 

22-4-26

Tribute 924

 Tribute to Younger Students for Their Efforts 924

Decades ago, thousands of students competed to achieve high ranks. Today, millions of students are not only securing good marks in their academic examinations but are also striving hard in entrance exams to gain seats in IITs, engineering colleges, and other prestigious institutions.

The competition has become extremely tough, yet many students continue to achieve high scores and meet eligibility criteria through dedication and perseverance. Those who do not secure top ranks should not feel disheartened. The number of students has increased significantly, and the competition now comes from across all states.

I sincerely applaud all students who are showing interest, putting in effort, and preparing themselves to secure opportunities. Today’s education system reflects a healthy and competitive environment that encourages growth and resilience.

K. Ragavan

20-4-2026

Small Story 587.

 Small Story 587

Title: Destiny’s Promise

Shekar was warmly greeted by Shubha at her home. They were meeting after five long years. After leaving Singapore, Shubha had settled in Bengaluru following her marriage to Ashok. Earlier, Shekar and Shubha had worked together in the same company. Though they stayed in touch through WhatsApp and social media, this was their first meeting in years.

Shekar had moved from Singapore to Australia and was now in Bengaluru to attend a wedding. He took the opportunity to visit Shubha.

After serving tea and snacks, Shubha sat down with a smile.

“How are you? And your parents in Trichy?” Shekar asked.

“They’re doing well,” Shubha replied. “What about you? Your family life?”

Shekar gave a faint smile. “I’m still a bachelor. What about you? Is your husband in the city?”

Shubha’s expression changed. She lowered her voice. “I’m sorry… Ashok passed away last year. He had gone to visit a friend in the hospital. On the way back, 

met with an accident… and  died.”

Shekar was stunned. “I’m so sorry, Shubha.”

She nodded quietly. “What to do? It’s fate. I continue my job from home and manage somehow.”

There was a pause. Then Shekar spoke, hesitantly but sincerely.

“Shubha, I want to tell you something honestly. I had a crush on you when we worked together… but I never had the courage to say it. If you are willing to think about your future… I would like to be with you.”

Shubha was taken aback. She whispered, “I never expected this from you… you never showed it.”

“I know,” Shekar replied softly. “Take your time. I’ll wait for your decision.”

With that, he left, carrying a quiet hope.

Later that evening, Shubha sat alone and scrolled through old messages from Ashok. One message stopped her heart.

“Shubha, I don’t think I will survive. Promise me… if I don’t come back, you must marry again and move forward in life.”

Tears filled her eyes. She remembered her reply: “Don’t talk like that. I’ll come see you tomorrow.”

But the next day, when she reached the hospital, Ashok was gone.

Now, his words echoed louder than ever. She understood his love, his concern for her future… and perhaps, his silent blessing.

The next day, Shubha sent a message to Shekar.

“I have thought about it… I agree with your proposal.”

Somewhere, it felt as though destiny had already written their reunion — guided by love, loss, and a promise that transcended time.

K.Ragavan

21-4-26

Author Profile.

 https://author.amazon.com/profile

Small Story 587.T

 சிறுகதை 587..

விதியின் வாக்குறுதி

Sekar சுபாவின் வீட்டில் அன்புடன் வரவேற்கப்பட்டார். ஐந்து நீண்ட ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர்கள் சந்தித்துக் கொண்டிருந்தனர். சிங்கப்பூரை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, சுபா தனது திருமணத்திற்குப் பின்னர் பெங்களூரில் குடியேறி இருந்தாள். முன்பு, செகரும் சுபாவும் ஒரே நிறுவனத்தில் சேர்ந்து வேலை பார்த்தவர்கள். வாட்ஸ்அப் மற்றும் சமூக ஊடகங்கள் மூலம் தொடர்பில் இருந்தாலும், இவ்வளவு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நேரில் சந்திப்பது இதுவே முதல் முறை.

Sekar சிங்கப்பூரிலிருந்து ஆஸ்திரேலியாவுக்கு மாற்றி இருந்தார். இப்போது ஒரு திருமண விழாவில் கலந்து கொள்ள பெங்களூருக்கு வந்திருந்தார். அதே சமயம் சுபாவைச் சந்திக்கவும் நேரம் எடுத்துக் கொண்டார்.

தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டி வழங்கிய பிறகு, சுபா புன்னகையுடன் வந்து உட்கார்ந்தாள்.

“நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்? திருச்சியில் உள்ள உங்கள் பெற்றோர் எப்படி இருக்கிறார்கள்?” என்று sekar கேட்டார்.

“அவர்கள் நலமாக இருக்கிறார்கள்,” என்று சுபா பதிலளித்தாள். “நீங்கள் எப்படி? உங்கள் குடும்ப வாழ்க்கை?”

Sekar மெதுவாக சிரித்தார். “நான் இன்னும் திருமணம் ஆகாதவன் தான்.உங்கள் கணவர் நகரத்தில் இருக்கிறாரா?”

சுபாவின் முகபாவனை மாறியது. மெதுவாகக் குரலைக் குறைத்து,

“மன்னிக்கவும்… அசோக் கடந்த வருடம் இறந்துவிட்டார். ஒரு நண்பரை மருத்துவமனையில் பார்க்கச் சென்றிருந்தார். திரும்பும் வழியில்… விபத்தில் சிக்கி… உயிரிழந்தார்,” என்றாள்.

Sekarஅதிர்ச்சியடைந்தார். “மிகுந்த வருத்தம், சுபா.”

அவள் அமைதியாகத் தலை அசைத்தாள். “என்ன செய்ய? விதி. வீட்டிலிருந்தபடியே வேலை செய்து somehow வாழ்க்கையை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறேன்.”

சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது. பின்னர் sekarதயக்கத்துடன் பேச ஆரம்பித்தார்.

“சுபா, நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் உண்மையாகச் சொல்ல வேண்டும். நாம் சேர்ந்து வேலை பார்த்தபோது… எனக்கு உன்னிடம் ஒரு ஈர்ப்பு இருந்தது. ஆனால் அதைச் சொல்லத் தைரியம் இல்லை. நீ உன் எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்கத் தயாராக இருந்தால்… நான் உன்னுடன் வாழ்க்கை வாழ விரும்புகிறேன்.”

சுபா அதிர்ச்சியடைந்தாள். மெதுவாக,

“நான் இதை உன்னிடமிருந்து ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை… நீ எப்போதும் காட்டவே இல்லை,” என்றாள்.

“எனக்கு தெரியும்,” என்று sekar மென்மையாகப் பதிலளித்தார். “நீ யோசிக்க நேரம் எடுத்துக் கொள். உன் முடிவுக்காக நான் காத்திருக்கிறேன்.”

அதன்பிறகு, அமைதியான நம்பிக்கையுடன் அவர் கிளம்பினார்.

அன்றைய மாலை, சுபா தனியாக அமர்ந்து அசோக் அனுப்பிய பழைய செய்திகளைப் பார்த்தாள். ஒரு செய்தி அவளின் மனதை உறைய வைத்தது.

“சுபா, நான் உயிர் பிழைக்க மாட்டேன் என்று தோன்றுகிறது. நான் திரும்பி வராவிட்டால்… நீ மறுமணம் செய்து, வாழ்க்கையில் முன்னேறுவேன் என்று எனக்கு வாக்குறுதி கொடு.”

அவளின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அவள் பதிலளித்திருந்ததை நினைத்தாள்:

“இப்படி பேசாதீர்கள். நாளை நான் வந்து உங்களைப் பார்க்கிறேன்.”

ஆனால் மறுநாள், அவள் மருத்துவமனைக்கு சென்றபோது, அசோக் இல்லை.

இப்போது, அவரது வார்த்தைகள் இன்னும் வலிமையாக மனதில் ஒலித்தது. அவரது அன்பும், அவளின் எதிர்காலத்திற்கான கவலையும்… அவனின் அமைதியான ஆசீர்வாதமுமாக அவள் உணர்ந்தாள்.

அடுத்த நாள், சுபா sekaruku  ஒரு செய்தி அனுப்பினாள்.

“நான் யோசித்து முடிவு செய்துவிட்டேன்… உங்கள் முன்மொழிவை ஏற்கிறேன்.”

எங்கோ, விதி அவர்களை மீண்டும் இணைத்துவிட்டது போலத் தோன்றியது — அன்பு, இழப்பு, மற்றும் காலத்தைத் தாண்டி நிற்கும் ஒரு வாக்குறுதியால் வழிநடத்தப்பட்டு.

கே. ராகவன்

21-4-26

Small Story 586.

 Small Story 586.

 Invitation and Realization

Ramu came to Padmanaba’s house to invite him to his grandson’s birthday. Seeing Ramu, Padmanaba was delighted.

“Hey buddy! It’s been a long time since I last saw you.”

“Yes,” said Ramu. “I came to invite you to my grandson’s birthday. He’s here for the holidays—he has come from Germany.”

“Oh, that’s wonderful,” nodded Padmanaba. “What is he doing now?”

“He has gone to the 10th grade.”

Just then, Padmanaba’s granddaughter, Swetha, came in with her progress card.

“Grandpa, I scored first in my class this time!”

Padmanaba smiled proudly and congratulated her, appreciating her enthusiasm in sharing the news. Ramu also congratulated her for securing first place in the 9th standard.

After offering tea to Ramu, Padmanaba quietly said, “Ramu, students have their report cards for 17 or 18 years, and they feel happy with their marks. But after retirement, we have our own yearly tests—our medical reports. We keep worrying about our health. We don’t know how many more years we have; it’s all in God’s hands.”

Ramu nodded in agreement. “True, buddy. Our test reports feel like nightmares every year. We eat sweets, and our sugar levels go up. It becomes a constant concern.”

That day, while coming to invite his friend for his grandson’s birthday, Ramu also carried back an important realization about life after retirement.

K.Ragavan

20-4-26

Small Story 586T

 சிறுகதை 586 

அழைப்பு மற்றும் உணர்வு

ராமு, பத்மநாபாவின் வீட்டிற்கு தனது பேரனின் பிறந்தநாள் விழாவிற்கு அழைக்க வந்தார். ராமுவை பார்த்ததும் பத்மநாபா மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“ஏய் நண்பா! நீண்ட நாட்களாக உன்னை பார்க்கவே இல்லை,” என்றார்.

“ஆம்,” என்றார் ராமு. “என் பேரனின் பிறந்தநாள் விழாவிற்கு உன்னை அழைக்க வந்தேன். அவன் விடுமுறைக்காக ஜெர்மனியில் இருந்து வந்திருக்கிறான்.”

“அப்படியா, மிகவும் நல்ல விஷயம்,” என்று தலை அசைத்தார் பத்மநாபா. “இப்போது அவன் என்ன படிக்கிறான்?”

“அவன் 10ஆம் வகுப்பு படிக்கிறான்,” என்றார் ராமு.

அந்த நேரத்தில் பத்மநாபாவின் பேரப்பெண் ஸ்வேதா தனது முன்னேற்ற அட்டையுடன் உள்ளே வந்தாள்.

“தாத்தா, இந்த முறை நான் என் வகுப்பில் முதல் இடம் பிடித்தேன்!”

பத்மநாபா பெருமையுடன் சிரித்து, அவளை வாழ்த்தினார். அவள் மகிழ்ச்சியுடன் செய்தியை பகிர்ந்ததற்கும் பாராட்டினார். ராமுவும் 9ஆம் வகுப்பில் முதல் இடம் பெற்றதற்காக அவளை வாழ்த்தினார்.

ராமுவுக்கு தேநீர் கொடுத்த பிறகு, பத்மநாபா அமைதியாகச் சொன்னார்:

“ராமு, மாணவர்களுக்கு 17 அல்லது 18 ஆண்டுகள் வரை மதிப்பெண் அட்டைகள் இருக்கும், அவர்கள் தங்கள் மதிப்பெண்களில் மகிழ்ச்சியடைவார்கள். ஆனால் ஓய்வு பெற்ற பிறகு, நமக்கே ஆண்டுதோறும் ஒரு சோதனை இருக்கிறது—அதுதான் மருத்துவ பரிசோதனை அறிக்கைகள். நம் உடல்நிலை குறித்து நாம் எப்போதும் கவலைப்படுகிறோம். இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழப்போகிறோம் என்பது நமக்குத் தெரியாது; அது எல்லாம் கடவுளின் கையில் தான் உள்ளது.”

ராமு சம்மதமாக தலை அசைத்தார்.

“உண்மைதான் நண்பா. நம்முடைய பரிசோதனை அறிக்கைகள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு கனவுக்கொள்ளை போலவே இருக்கிறது. சிறிது இனிப்பு சாப்பிட்டாலே சர்க்கரை அளவு அதிகமாகிறது. அது ஒரு தொடர்ந்த கவலையாக மாறுகிறது.”

அந்த நாள், தனது பேரனின் பிறந்தநாளுக்கு நண்பனை அழைக்க வந்த ராமு, ஓய்விற்குப் பிறகான வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான உணர்வையும் எடுத்துக்கொண்டு திரும்பினார்.

K.Ragavan

20-4-26

Correction.

 Correction Regarding Letter Contributions

Dear friends,

Yesterday, due to an oversight, I mentioned that I had contributed 2,500 letters to The National (UAE). I would like to clarify and correct this.

Among the four newspapers—Khaleej Times, Gulf News, The Gulf Today, and The National—all of which have been active since 2008, I have been contributing letters since I began my blogs that same year.

Out of my total 2,500 letters over the past 18 years, The National has published 978, making it my top contributor. The remaining letters were published across the other three newspapers.

I would also like to note that during the COVID period, The National reduced its Letters column frequency, which affected the overall count. While reviewing my blogs, a small typographical error led to the earlier misstatement.

I request you all to kindly ignore the previous error. The National remains my number one publication, and my contributions continue to this day.

With warm regards,

K. Ragavan

Small Story 585.

 Small Story 585

The Voice That Never Faded

Bhujangarao and his wife Annapoorani visited a well-known eye hospital in Bengaluru for his annual check-up. Ever since he had moved back from the United States—after retiring as an anchor with CNN—this visit had become a yearly ritual. It wasn’t just for the medical care, but also for the warmth, hospitality, and excellent service they received. Years earlier, he had even undergone cataract surgery at the same hospital.

Bhujangarao handed over his file at the reception. The receptionist looked up, smiled warmly, and said,

“Hello, Anchor sir! How are you? Happy to see you after a year!”

Bhujangarao smiled gently. “Thank you for remembering this retired anchor,” he replied.

As they spoke, a lady standing nearby stepped closer.

“Excuse me, sir,” she said. “I was wondering if you are the same great anchor from CNN. I used to watch your programs regularly. I’m so happy you’ve settled in our city, Bengaluru.”

Annapoorani was astonished. It had been 14 years since his retirement, and now at 75, her husband was still being recognized.

The lady continued, turning to Annapoorani,

“Madam, I recognized him by his voice. A voice like his never fades. He is one of the finest anchors—admired by many journalists.”

Annapoorani felt a quiet pride and joy at the heartfelt compliment.

After the check-up, as they drove back home, Bhujangarao whispered,

“I never expected that. I even forgot to ask her name.”

Annapoorani smiled knowingly.

“Don’t worry,” she said. “When she handed over her file at the reception, I noticed her name—Vasanthy.”

Bhujangarao chuckled softly.

“Ah, a smart anchor’s wife,” he said.

K.Ragavan

19-4-26

Small Story 585.

 

சிறுகதை 585

மங்காத குரல்

புஜங்கராவும் அவரது மனைவி அன்னபூரணியும், வருடாந்திர கண் பரிசோதனைக்காக பெங்களூரில் உள்ள ஒரு பிரபல கண் மருத்துவமனைக்கு சென்றனர். அமெரிக்காவில் இருந்து—CNN செய்தி வாசிப்பாளராக இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்—இந்த வருகை அவருக்கு ஆண்டுதோறும் ஒரு பழக்கமாகி விட்டது. அது மருத்துவ சேவைக்காக மட்டும் அல்ல; அங்கு கிடைக்கும் அன்பு, உபசாரம், சிறந்த சேவை ஆகியவற்றிற்கும். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அதே மருத்துவமனையில்தான் அவர் கண்புரை அறுவை சிகிச்சையும் செய்துகொண்டிருந்தார்.

புஜங்கராவ் தனது கோப்பை வரவேற்பில் கொடுத்தார். வரவேற்பாளர் மேலே பார்த்து சிரித்தபடி,

“ஹலோ, Anchor சார்! எப்படி இருக்கிறீர்கள்? ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு உங்களை பார்க்க மிகவும் சந்தோஷம்!” என்றார்.

புஜங்கராவ் மெதுவாக சிரித்தார்.

“இந்த ஓய்வு பெற்ற அங்கரை நினைவில் வைத்ததற்கு நன்றி,” என்றார்.

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அருகில் இருந்த ஒரு பெண் முன்வந்து,

“மன்னிக்கவும் சார், நீங்கள் CNN-இல் இருந்த அந்த சிறந்த Anchor thana? உங்கள் நிகழ்ச்சிகளை நான் வழக்கமாக பார்த்திருக்கிறேன். நீங்கள் இப்போது நம்ம பெங்களூரில் குடியேறியிருக்கிறீர்கள் என்பதில் மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்றார்.

அன்னபூரணி அதிர்ச்சியடைந்தார். ஓய்வு பெற்றது 14 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன; இப்போது 75 வயதில் கூட, தனது கணவர் இன்னும் அடையாளம் காணப்படுகிறார்!

அந்த பெண் தொடர்ந்து, அன்னபூரணியை நோக்கி,

“மேடம், அவருடைய குரலால் நான் அவரை அடையாளம் கண்டேன். அப்படிப்பட்ட குரல் ஒருபோதும் மங்காது. பல பத்திரிகையாளர்களால் பாராட்டப்படும் சிறந்த அங்கர்களில் ஒருவர்தான் இவர்,” என்றார்.

அந்த பாராட்டை கேட்ட அன்னபூரணியின் மனம் அமைதியான பெருமையாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரம்பியது.

பரிசோதனை முடிந்து வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, புஜங்கராவ் மெதுவாக,

“அதை நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவளின் பெயரைக் கூட கேட்க மறந்து விட்டேன்,” என்றார்.

அன்னபூரணி அர்த்தமுள்ள சிரிப்புடன்,

“கவலைப்பட வேண்டாம். அவள் தனது கோப்பை வரவேற்பில் கொடுக்கும்போது, நான் அவளுடைய பெயரை பார்த்தேன்—வசந்தி,” என்றார்.

புஜங்கராவ் மெதுவாக சிரித்தார்.

“ஆஹா, ஒரு புத்திசாலி Anchor மனைவி!” என்றார்.

கே. ராகவன்

19-4-26

18 years Association.

 I’m delighted to share a proud personal milestone—18 years of continuous association with The National, Abu Dhabi, UAE, through my letters to the editor and reader contributions.

Over this journey, more than 2,500 of my letters have been published, reflecting my thoughts, observations, and engagement with issues that matter. This achievement means a great deal to me, and I’m truly grateful for the platform that gave my voice a place.

Thank you to all my friends and readers for your constant support and encouragement

 throughout these years. Your motivation has been an important part of this journey.

With Warm regards,

K.Ragavan

18-4-2026

Small Story 584.

 Small Story 584.

Memorable Madurai

Swarna was walking inside her house compound when she suddenly received a call from her cousin Shubha in Mumbai.

“Hey, how are you? Next week I am coming to your place with my grandchildren for a vacation,” said Shubha.

Swarna was delighted to hear this. Shubha, who was now settled in Mumbai with her husband Harish, had an only daughter living in New Zealand. Her grandchildren, Nandhini and Narain, had come to India on vacation and wanted to visit Madurai to see the temples and the famous Chitra Festival.

Harish could not join them because of his building’s annual function.

A few days later, Shubha arrived in Madurai with the children. They were thrilled to see Swarna’s independent house in Chockikulam, built ten years ago. Swarna’s husband, a retired professor from the American College, welcomed them warmly.

The cousins were overjoyed to meet after a long time. They spent hours reminiscing about their childhood holidays in Madurai—the hot summers, frequent power cuts, and how they managed through those days.

“Madurai has changed so much,” said Shubha.

“Yes, but it still holds on to its traditions and culture,” replied Swarna.

They spent a wonderful week visiting temples, attending the famous Chitra Festival, and enjoying delicious food and sweets.

When it was time to leave, the children whispered to Shubha,

“Aunty, every vacation we want to come here to enjoy the beautiful temples, traditions, and the respect people show to everyone.”

Shubha smiled and softly said,

“I have seen the old Madurai, and today I see its rapid growth—just like our Bharat.”

With happy memories in their hearts, Shubha and the children departed, promising to return again.

K.Ragavan

18-4-26

Small Story 584

 

சிறுகதை 584

மறக்கமுடியாத மதுரை

ஸ்வர்ணா தனது வீட்டுத் தோட்டத்துக்குள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, திடீரென மும்பையில் இருக்கும் தனது சகோதரி ஷுபாவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹேய், எப்படி இருக்கிறாய்? அடுத்த வாரம் நான் என் பேரக்குழந்தைகளுடன் உன் வீட்டுக்கு விடுமுறைக்கு வருகிறேன்,” என்று ஷுபா கூறினாள்.

இதை கேட்டு ஸ்வர்ணா மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். இப்போது தனது கணவர் ஹரிஷுடன் மும்பையில் குடியேறி இருந்த ஷுபாவுக்கு, நியூசிலாந்தில் வசிக்கும் ஒரே மகள் இருந்தாள். அவளுடைய பேரக்குழந்தைகள் நந்தினி மற்றும் நரேன் இந்தியாவிற்கு விடுமுறைக்கு வந்து, கோவில்களையும் புகழ்பெற்ற சித்திரைத் திருவிழாவையும் காண மதுரைக்கு வர விரும்பினர்.

ஹரிஷ் அவர்களுடன் வர முடியவில்லை, ஏனெனில் அவருடைய குடியிருப்பில் ஆண்டு விழா நடைபெற்று கொண்டிருந்தது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஷுபா குழந்தைகளுடன் மதுரைக்கு வந்தாள். பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்ட சோக்கிக்குளத்தில் உள்ள ஸ்வர்ணாவின் தனி வீட்டைக் கண்டு அவர்கள் மிகவும் உற்சாகமடைந்தனர். அமெரிக்கன் கல்லூரியில் ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியராக இருந்த ஸ்வர்ணாவின் கணவர் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு சந்தித்ததால், இரு சகோதரிகளும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அவர்கள் மதுரையில் கழித்த சிறுவயது விடுமுறை நாட்களை நினைத்து பல மணி நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்—வெயிலான கோடைகாலங்கள், அடிக்கடி ஏற்பட்ட மின்தடை, அவற்றை எப்படி சமாளித்தார்கள் என்பதெல்லாம்.

“மதுரை மிகவும் மாறிவிட்டது,” என்று ஷுபா கூறினாள்.

“ஆமாம், ஆனால் அதன் பாரம்பரியத்தையும் பண்பாட்டையும் இன்னும் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது,” என்று ஸ்வர்ணா பதிலளித்தாள்.

அவர்கள் ஒரு வாரம் முழுவதும் கோவில்கள் சென்றும், புகழ்பெற்ற சித்திரைத் திருவிழாவில் கலந்து கொண்டும், சுவையான உணவு மற்றும் இனிப்புகளை ரசித்தும் மகிழ்ந்தனர்.

புறப்படும் நேரம் வந்தபோது, குழந்தைகள் ஷுபாவிடம் மெதுவாக சொன்னார்கள்,

“அத்தை, ஒவ்வொரு விடுமுறையிலும் இங்கே வரவேண்டும். இங்குள்ள அழகான கோவில்கள், பாரம்பரியம், மற்றும் மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் மரியாதை எல்லாம் எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.”

ஷுபா சிரித்துக் கொண்டு மெதுவாக சொன்னாள்,

“பழைய மதுரையை நான் பார்த்திருக்கிறேன்; இன்று அதன் வேகமான வளர்ச்சியையும் பார்க்கிறேன்—அதேபோல் நம் பாரதமும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.”

மகிழ்ச்சியான நினைவுகளுடன், மீண்டும் வருவோம் என்ற வாக்குறுதியுடன் ஷுபாவும் குழந்தைகளும் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

K.Ragavan

18-4-26

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 17 April26

Spain's thinking on migrants

I write in reference to the article Spain to legalise about 500,000 undocumented migrants (April 15): this is a significant and forward-looking move. The Spanish government’s initiative reflects a pragmatic approach to addressing labour shortages while promoting inclusive economic growth. Prime Minister Pedro Sanchez rightly emphasised that the country needs manpower, and sustainable development can only be achieved with a strong and legally recognised workforce. By granting legal status to undocumented workers, Spain not only acknowledges their contributions but also ensures better regulation, worker protection and tax participation. – K Ragavan, Bengaluru,

Small Story 583.

 Small Story 583

 All for Good

Gundappa had been planning for several days to visit his niece in Hosur. She had recently undergone cataract surgery after returning from the UK, where she had retired from her teaching profession. Now settled in Hosur, she was recovering well, and Gundappa was eager to see her.

However, the scorching heat over the past few days had made travel difficult. At 76, though still energetic and active, Gundappa decided to postpone the trip. Along with that, he also had to delay his wife Pramila’s wish to visit Melkote to seek blessings from their deity.

Gundappa, a retired General Manager from KMF, lived with Pramila in their independent house in Malleswaram, Bengaluru. Their son was settled in Malaysia, so the couple spent most of their time together, planning small trips and visits.

Just as they were reconsidering their plans, Gundappa received a phone call from his friend, Lawyer Harish.

“Hello! Tomorrow is my grandson’s wedding reception in Hosur,” Harish said cheerfully. “He got married in Sydney. The bride is from Hosur, so we are hosting the reception there. I’ve forwarded the location. You and Mrs. Pramila must come and bless the couple.”

Gundappa was delighted. What a pleasant surprise! He and Pramila had already been thinking of visiting Hosur the next day to see his niece, and now they had another reason to go.

He shared the news with Pramila, who smiled with relief and happiness. “We postponed our plans because of the heat,” she said, “but now it seems everything has fallen into place.”

Then she added gently, “Perhaps my wish to visit Melkote will also come true next week.”

Gundappa nodded, looking at her warmly. Both of them smiled at each other, feeling content.

Sometimes, they realized, delays happen for a reason—and in the end, everything turns out for the good.

K.Ragavan

17-4-26

Small Story 583.

 

சிறுகதை 583

எல்லாம் நன்மைக்கே

குண்டப்பா பல நாட்களாக தனது சகோதரியின் மகளை ஹோசூரில் சந்திக்க திட்டமிட்டு வந்தார். அவள் சமீபத்தில் கண்புரை அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்டிருந்தாள். அதற்கு முன்பு, ஆசிரியர் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றபின் இங்கிலாந்திலிருந்து திரும்பி வந்திருந்தாள். இப்போது ஹோசூரில் வசித்து, நலமாக குணமடைந்து கொண்டிருந்தாள். குண்டப்பா அவளை சந்திக்க ஆவலாக இருந்தார்.

ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக இருந்த கடும் வெப்பம் பயணத்தை கடினமாக மாற்றியது. 76 வயதாக இருந்தாலும், இன்னும் சுறுசுறுப்பாகவும் செயல்திறனுடனும் இருந்த குண்டப்பா, இந்தப் பயணத்தை ஒத்திவைக்க முடிவு செய்தார். அதோடு, தனது மனைவி பிரமிளாவின் மேல்கோட்டைக்கு சென்று தெய்வ தரிசனம் செய்யும் ஆசையையும் தள்ளிப்போட வேண்டியிருந்தது.

குண்டப்பா, கே.எம்.எப். நிறுவனத்தில் பொதுமேலாளராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். அவர் மற்றும் பிரமிளா, பெங்களூரின் மல்லேஸ்வரத்தில் உள்ள தங்கள் தனி வீட்டில் வசித்து வந்தனர். அவர்களின் மகன் மலேசியாவில் குடியேறியிருந்ததால், இந்தத் தம்பதியர் பெரும்பாலும் இருவரும் சேர்ந்து சிறிய பயணங்களையும் சந்திப்புகளையும் திட்டமிட்டு நேரத்தை கழித்தனர்.

அவர்கள் திட்டங்களை மறுபரிசீலனை செய்து கொண்டிருந்தபோது, குண்டப்பாவுக்கு அவரது நண்பர் வழக்கறிஞர் ஹரிஷ் தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

“ஹலோ! நாளை என் பேரனின் திருமண வரவேற்பு ஹோசூரில் இருக்கிறது,” என்று ஹரிஷ் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். “அவர் சிட்னியில் திருமணம் செய்துகொண்டார். மணமகள் ஹோசூரைச் சேர்ந்தவர். அதனால் அங்கே வரவேற்பு ஏற்பாடு செய்துள்ளோம். இடத்தின் விவரத்தை நான் அனுப்பியுள்ளேன். நீங்கள் மற்றும் திருமதி பிரமிளா கண்டிப்பாக வந்து ஆசீர்வதிக்க வேண்டும்.”

குண்டப்பா மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். இது என்ன ஒரு இனிய அதிர்ச்சி! அவர் மற்றும் பிரமிளா ஏற்கனவே மறுநாள் ஹோசூருக்கு சென்று தனது சகோதரியின் மகளை பார்க்க நினைத்திருந்தனர். இப்போது அதற்கொரு சிறந்த காரணமும் கிடைத்தது.

அவர் இந்தச் செய்தியை பிரமிளாவிடம் பகிர்ந்தார். அவள் நிம்மதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் சிரித்தாள். “நாம் வெப்பத்தால் திட்டத்தை ஒத்திவைத்தோம்,” என்றாள், “ஆனால் இப்போது எல்லாம் சரியாக அமைந்துவிட்டது போல இருக்கிறது.”

பிறகு மெதுவாகச் சேர்த்தாள், “என் மேல்கோட்டை பயண ஆசையும் அடுத்த வாரம் நிறைவேறும் என்று தோன்றுகிறது.”

குண்டப்பா அவளை அன்புடன் பார்த்து தலை அசைத்தார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர். மனநிறைவுடன் இருந்தனர்.

சில நேரங்களில் தாமதங்கள் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகவே நடக்கின்றன—முடிவில் எல்லாம் நன்மைக்கே முடிகிறது.

K.Ragavan 

17-4-26

Small Story 582.

 சிறுகதை 582:

எடிட்டரின் அதிர்ச்சி சந்திப்பு

முன்னணி காப்பீட்டு நிறுவனத்தில் Claims Manager ஆகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற பிறகு, ராம் பெங்களூரில் குடியேறினார். சிங்கப்பூரில் இருந்து திரும்பியபின், அவர் நீண்ட காலமாக மறந்து போன தனது வலைப்பதிவு மற்றும் சிறுகதை எழுதும் ஆர்வத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார். கடந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில், பல டிஜிட்டல் தளங்களில் அவர் மிகவும் பிரபலமானவராக மாறினார்.

ராம் தனது மனைவி வசந்தியுடன், அனைத்து தேவையான வசதிகளுக்கும் அருகில் உள்ள தனி குடியிருப்பில் வசித்து வந்தார். அவர்களின் மகள் ரோஷனி அமெரிக்காவில் குடியேறியிருந்தார். 73 வயதான ராம் ஒழுங்கான வாழ்க்கை முறையை கடைப்பிடித்து வந்தார்; அதில் அவருக்கு மிகவும் பிடித்த பழக்கங்களில் ஒன்று காலை நடை.

ஒரு நாள் காலை, அவர் வழக்கம்போல் பூங்காவில் நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்டு கொண்டிருந்தபோது, யாரோ அவரது பெயரை அழைத்தனர். திரும்பிப் பார்த்த ராம், தனது பழைய நெருங்கிய நண்பரும் விருது பெற்ற எடிட்டருமான ரமேஷ் ursஸை கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“மிஸ்டர் ராம்! நான் நேற்றுதான் பெங்களூருக்கு வந்தேன்,” என்று ரமேஷ் ursஅன்புடன் சிரித்துக் கூறினார். “நாம் நேரில் சந்தித்து மூன்றரை ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது, இருந்தாலும் நாம்தான் தொடர்பில் இருந்தோம்.”

ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவர்கள் கடைசியாக அவரது வீட்டில் சந்தித்திருந்தனர். இப்போது திடீரென அவரை நடைப்பயிற்சி இடத்தில் சந்தித்தது அவருக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

ரமேஷ் தொடர்ந்து, “நான் உங்களை இங்கே எப்படி கண்டுபிடித்தேன் என்று நீங்கள் யோசிப்பீர்கள். நான் கடைசியாக வந்தபோது, இந்தப் பகுதியில் நீங்கள் காலை நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்வதைப் பற்றி கூறியிருந்தீர்கள். அதை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு இன்று உங்களை ஆச்சரியப்படுத்த நினைத்தேன்,” என்றார்.

தன் நண்பரின் அக்கறையும் கூர்ந்த நினைவாற்றலும் ராமை நெகிழச் செய்தது. அவர் அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்திற்கு அழைத்து சென்று காலை உணவை உடன் பகிர்ந்துகொண்டார். அவர்கள் பழைய நினைவுகளை பகிர்ந்து, கதைகள் கூறி, மனமகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தனர்.

ரமேஷ் urs ராமின் சமீபத்திய புத்தக வெளியீட்டை வாழ்த்தி, இந்த வயதிலும் அவரது உற்சாகத்தையும் படைப்பாற்றலையும் பாராட்டினார். “உங்கள் ஆர்வம் உண்மையிலேயே அனைவருக்கும் ஒரு தூண்டுகோல்,” என்று கூறினார்.

ஒரு மணிநேரம் இனிமையாகக் கழிந்தபின், ரமேஷ் ursக்கு செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்தது.

பிரியாவிடை பெறும் முன், ராம் அன்புடன் கூறினார்: “உங்கள் இந்த அதிர்ச்சி வருகை என் நினைவில் என்றும் நிலைத்திருக்கும். உங்கள் சிந்தனை மற்றும் அக்கறை, ஒரு எடிட்டராக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சிறந்த மனிதராகவும் உங்கள் குணநலன்களை வெளிப்படுத்துகிறது. உங்கள் குடும்பத்தினருக்கு என் வணக்கங்களை தெரிவித்திடுங்கள்.”

ரமேஷ் urs சிரித்தபடி, ராமுக்கும் அவரது குடும்பத்திற்கும் நல்வாழ்த்துகள் கூறி விடைபெற்றார்.

வீட்டிற்கு திரும்பிச் செல்லும் போது, ராமின் மனம் லேசாகவும் நன்றியுணர்ச்சியாலும் நிரம்பியிருந்தது. காலத்தைக் கடந்து நிலைத்திருக்கும் நட்பின் அருமையை அவர் ஆழமாக உணர்ந்தார்.

கே. ராகவன்

16-4-26

Small Story 581.

 Small Story 581.

The Blessings That Travel With Us

Sudha and her son Suhas settled into their seats on the Mangalore-bound Vande Bharat Express. Suhas was on his way to Mangalore to write an important entrance exam at a well-known center. To Suhas’s surprise, his father Rajesh had joined them at the last moment. The parents also planned to visit Udupi after the exam for the darshan of Lord Krishna.

Soon after the train started, a lady arrived with her son and took the seats opposite Sudha. As their eyes met, the lady smiled warmly, and Sudha returned the smile. She introduced herself as Ranjana, and her son as Anirudh. They too were traveling to Mangalore for Anirudh’s entrance exam the next day.

Suhas happily greeted Anirudh, and the two boys quickly struck up a conversation. Ranjana shared that they would be staying with her aunt in Mangalore for a couple of days and then visit Udupi for darshan. Sudha was delighted and said they had a similar plan, though they intended to stay in a hotel.

After a brief pause, Ranjana said kindly, “Since we are traveling for the same purpose and from the same city, and I feel a good connection with you and Suhas, why don’t you stay with us? My aunt lives alone in a large house.”

Sudha looked at Rajesh, who nodded in agreement. She smiled and accepted the invitation.

As the journey continued, Sudha and Ranjana became good friends. They discovered a shared passion for collecting traditional clothes and spent hours chatting. Ranjana mentioned that her husband, who worked in a bank’s audit department, was away on official duty and couldn’t join them. The families exchanged homemade sweets and snacks, making the journey joyful and memorable.

At Mangalore station, a car sent by Ranjana’s aunt was waiting. Ranjana had already spoken to her aunt and received permission to bring Sudha’s family along. When they reached the large, elegant house, Aunt Ambuja welcomed them warmly.

After a delicious lunch, they all sat together talking. Ambuja observed thoughtfully, “This meeting during your train journey feels special—like it was meant to happen.”

Then she gently asked Sudha, “When you left Bengaluru, your elders must have blessed Suhas, didn’t they?”

Sudha nodded, surprised. “Yes, both my parents and my mother-in-law blessed him.”

Ambuja smiled softly and said, “It is the power of those blessings. Years ago, my grandson traveled to Trichy for an exam. He too met a kind family on the way and stayed with them in Srirangam. Such connections are not mere coincidences—they are guided by the blessings of our elders.”

Everyone sat in thoughtful silence, realizing the unseen strength and grace that travels with sincere blessings.

K.Ragavan

15-4-26

Small Story 581.T

 

சிறுகதை 581

நம்முடன் பயணம் செய்யும் ஆசீர்வாதங்கள்

சுதா மற்றும் அவரது மகன் சுஹாஸ், மங்களூரு நோக்கி செல்லும் வண்டே பாரத் எக்ஸ்பிரஸில் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். சுஹாஸ் ஒரு முக்கியமான நுழைவுத் தேர்வை எழுத மங்களூரு சென்று கொண்டிருந்தான். சுஹாஸுக்கு ஆச்சரியமாக, அவன் தந்தை ராஜேஷ் கடைசி நேரத்தில் அவர்களுடன் சேர்ந்திருந்தார். தேர்வு முடிந்த பின் உடுப்பியில் உள்ள ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் தரிசனத்திற்கும் செல்ல திட்டமிட்டிருந்தனர்.

ரயில் புறப்பட்ட சில நேரத்தில், ஒரு பெண்மணி தனது மகனுடன் வந்து சுதாவுக்கு எதிரே அமர்ந்தார். கண்கள் சந்தித்தவுடன், அந்த பெண்மணி அன்புடன் சிரித்தார்; சுதாவும் அதற்கு பதில் சிரித்தார். தன்னை ரஞ்சனா என்றும், தனது மகனை அனிருத் என்றும் அறிமுகப்படுத்தினார். அவர்களும் அனிருத் அடுத்த நாள் எழுத வேண்டிய நுழைவுத் தேர்வுக்காக மங்களூரு பயணம் செய்து கொண்டிருந்தனர்.

சுஹாஸ் மகிழ்ச்சியுடன் அனிருத்தை வரவேற்றான்; இருவரும் விரைவில் பழகிக் கொண்டனர். ரஞ்சனா, மங்களூரில் தன் அத்தை வீட்டில் சில நாட்கள் தங்கிவிட்டு, பின்னர் உடுப்பிக்கு தரிசனத்திற்கு செல்லப்போவதாக கூறினார். இதைக் கேட்ட சுதா மகிழ்ச்சியடைந்து, தங்களுக்கும் இதே போன்ற திட்டம்தான், ஆனால் அவர்கள் ஹோட்டலில் தங்க திட்டமிட்டிருந்தனர் என்று சொன்னார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, ரஞ்சனா அன்புடன் கூறினார்: “நாம் ஒரே நகரத்திலிருந்து, ஒரே காரணத்திற்காக பயணம் செய்கிறோம். உங்களையும் சுஹாஸையும் பார்த்தவுடன் ஒரு நல்ல இணைப்பு உணர்கிறேன். எனவே, எங்களுடன் தங்கலாமே? என் அத்தை பெரிய வீட்டில் தனியாக இருக்கிறார்.”

சுதா ராஜேஷை நோக்கிப் பார்த்தார்; அவர் சம்மதமாக தலைஅசைத்தார். சுதா சிரித்தபடி அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்.

பயணம் தொடர்ந்தபோது, சுதாவும் ரஞ்சனாவும் நெருங்கிய நண்பர்களாக மாறினர். பாரம்பரிய உடைகள் சேகரிப்பதில் இருவருக்கும் உள்ள ஆர்வம் அவர்களை இன்னும் இணைத்தது; அவர்கள் நீண்ட நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ரஞ்சனா, வங்கியின் ஆடிட் பிரிவில் பணிபுரியும் தனது கணவர் அதிகாரப்பூர்வ பணிக்காக வெளியூரில் இருப்பதால் வர முடியவில்லை என்றும் கூறினார். இரு குடும்பங்களும் வீட்டில் தயாரித்த இனிப்புகள், சிற்றுண்டிகளை பகிர்ந்து கொண்டு பயணத்தை மகிழ்ச்சியானதாக மாற்றினர்.

மங்களூரு நிலையத்தில், ரஞ்சனாவின் அத்தை அனுப்பிய கார் காத்திருந்தது. ரஞ்சனா ஏற்கனவே தனது அத்தையிடம் பேசி, சுதாவின் குடும்பத்தையும் அழைத்து வர அனுமதி பெற்றிருந்தார். அவர்கள் பெரிய, அழகான வீட்டை அடைந்தபோது, அத்தை அம்புஜா அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

சுவையான மதிய உணவுக்குப் பிறகு, அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அம்புஜா சிந்தனையுடன் கூறினார்: “இந்த ரயில் பயணத்தில் நடந்த இந்த சந்திப்பு விசேஷமாக உள்ளது—இது நடக்க வேண்டியது போலத் தோன்றுகிறது.”

பின்னர் அவர் மெதுவாக சுதாவிடம் கேட்டார்: “நீங்கள் பெங்களூரில் இருந்து கிளம்பும்போது, உங்கள் பெரியவர்கள் சுஹாஸுக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்தார்களா?”

சுதா ஆச்சரியத்துடன் தலையசைத்தார். “ஆம், என் பெற்றோரும், என் மாமியாரும் அவனை ஆசீர்வதித்தார்கள்.”

அம்புஜா மெதுவாக சிரித்து கூறினார்: “அந்த ஆசீர்வாதங்களின் சக்திதான் இது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன், என் பேரன் தேர்வுக்காக திருச்சிக்கு சென்றான். அவனும் பயணத்தில் ஒரு நல்ல குடும்பத்தை சந்தித்து, ஸ்ரீரங்கத்தில் அவர்களுடன் தங்கினான். இத்தகைய சந்திப்புகள் சாதாரண சம்பவங்கள் அல்ல—மூத்தோரின் ஆசீர்வாதங்கள் வழிநடத்தும் அருளானவை.”

அனைவரும் அமைதியாக அமர்ந்து, உண்மையான ஆசீர்வாதங்கள் நம்முடன் பயணம் செய்து நம்மை காக்கின்றன என்ற உணர்வில் ஆழ்ந்தனர்.

K.Ragavan

15-4-26

Small Story.580.

 Small Story 580..

Book Encounter

Poornima walked into her classroom. She was an English teacher for Grade IX and was well known for her excellent teaching. Her students consistently scored the highest marks in English.

In her mid-forties, Poornima had developed a deep passion for teaching. She completed her MA in English Literature and dedicated her life entirely to education. She lived peacefully with her aged mother in a modest apartment in Bhanashankari, close to her school. She had lost her father during the COVID period, and now her mother received his pension. Together, they led a simple and content life.

Many times, her mother had asked her about marriage, but Poornima always refused. Being an only daughter, she had decided to stay with and care for her mother.

One day, her friend Smitha called.

“Hey, how are you, Poornima?”

“I’m fine. How are you?” Poornima replied.

“I’m good. Yesterday, my husband’s old boss came to our home. After tea, Mr. Gupta told me, ‘Your husband is a wonderful human being. Thank you for the treat.’ As he was leaving, he gave me a book. After he left, my husband told me that at the age of 75, his boss had fulfilled his ambition of publishing his own book. I was really surprised!”

“This morning, I started reading it. The stories are not only amazing but also simple to understand. That’s why I’m calling you. As a good friend and a teacher, I want you to read it too. I’ll send the book through our friend Kanaka—she’s visiting you this afternoon and stays in your apartment.”

“Sure, I’ll read it and return it,” said Poornima.

The next afternoon, after finishing the book, Poornima called Smitha.

“The stories are truly wonderful—simple, meaningful, and inspiring. I even told my students to get the book on Kindle. It’s written in simple English and carries strong moral messages. Please thank the author, Mr. Gupta, your husband’s former boss at MICO.”

Smiling, Poornima placed the book gently on her table, feeling inspired by the thought that age is never a barrier to achieving one’s dreams.

K.Ragavan

14-4-26

Small Story 580.T

 

சிறுகதை 580

புத்தகச் சந்திப்பு

பூர்ணிமா தனது வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தார். அவர் 9ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ஆங்கில ஆசிரியராக இருந்தார் மற்றும் தனது சிறந்த கற்பித்தலுக்காக பரவலாக அறியப்பட்டவர். அவரது மாணவர்கள் எப்போதும் ஆங்கிலத்தில் மிக உயர்ந்த மதிப்பெண்களை பெற்றனர்.

நாற்பதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த பூர்ணிமாவுக்கு கற்பித்தலின் மீது ஆழமான ஆர்வம் உருவாகி இருந்தது. அவர் ஆங்கில இலக்கியத்தில் எம்.ஏ. பட்டம் பெற்றார் மற்றும் தனது வாழ்க்கையை முழுமையாக கல்விக்காக அர்ப்பணித்தார். அவர் தனது முதிய தாயுடன் பனசங்கரி பகுதியில் உள்ள ஒரு சாதாரண குடியிருப்பில் அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தார். COVID காலத்தில் தனது தந்தையை இழந்தார்; தற்போது அவரது தாய் அவருடைய ஓய்வூதியத்தை பெற்றுக் கொண்டிருந்தார். இருவரும் எளிமையான மற்றும் திருப்தியான வாழ்க்கையை நடத்தினர்.

பல முறை அவரது தாய் திருமணத்தைப் பற்றி கேட்டிருந்தாலும், பூர்ணிமா எப்போதும் மறுத்துவிட்டார். ஒரே மகளாக இருந்ததால், தாயுடன் இருந்து அவரை கவனிப்பதற்கே அவர் முடிவு செய்திருந்தார்.

ஒரு நாள், அவரது தோழி ஸ்மிதா அழைத்தார்.

“ஹே, எப்படி இருக்கிறாய் பூர்ணிமா?”

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நீ எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று பூர்ணிமா பதிலளித்தார்.

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நேற்று என் கணவரின் பழைய மேலாளர் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தார். தேநீர் குடித்த பிறகு, குப்தா அவர்கள், ‘உங்கள் கணவர் ஒரு சிறந்த மனிதர். இந்த விருந்துக்கு நன்றி’ என்று கூறினார். அவர் செல்லும்போது, எனக்கு ஒரு புத்தகத்தை கொடுத்தார். அவர் சென்ற பிறகு, என் கணவர் கூறினார்—75 வயதில் தனது கனவான புத்தகத்தை வெளியிடும் ஆசையை அவர் நிறைவேற்றியுள்ளார் என்று. அது எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது!”

“இன்று காலை நான் அந்த புத்தகத்தை படிக்கத் தொடங்கினேன். கதைகள் அற்புதமாகவும், எளிதாக புரிந்துகொள்ளக்கூடியவையாகவும் உள்ளன. அதனால் தான் உன்னை அழைக்கிறேன். ஒரு நல்ல தோழியாகவும் ஆசிரியையாகவும், நீயும் அதை படிக்க வேண்டும். இன்று மதியம் நம்முடைய தோழி கனகா உன்னிடம் வருகிறார்—அவர் உன் குடியிருப்பிலேயே தங்குகிறார்—அவர்மூலம் நான் புத்தகத்தை அனுப்புகிறேன்.”

“சரி, நான் அதை படித்து திருப்பித் தருகிறேன்,” என்றார் பூர்ணிமா.

அடுத்த நாள் மதியம், புத்தகத்தை முடித்த பிறகு, பூர்ணிமா ஸ்மிதாவை அழைத்தார்.

“கதைகள் உண்மையிலேயே அருமையாக உள்ளன—எளிமையானவை, அர்த்தமுள்ளவை, ஊக்கமளிப்பவை. நான் என் மாணவர்களுக்கும் அந்த புத்தகத்தை Kindle-ல் வாங்கச் சொல்லியிருக்கிறேன். இது எளிய ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது மற்றும் வலுவான நற்பண்பு செய்திகளை கொண்டுள்ளது. தயவுசெய்து எழுத்தாளர் குப்தா அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கவும்—உங்கள் கணவரின் முன்னாள் மேலாளர் MICO நிறுவனத்தில்.”

புன்னகையுடன், பூர்ணிமா அந்த புத்தகத்தை மெதுவாக மேசையின் மீது வைத்தார். வயது எதையும் சாதிக்க தடையல்ல என்பதைக் குறிக்கும் அந்த எண்ணம் அவருக்கு புதிய ஊக்கத்தை அளித்தது.

கே. ராகவன்

14-4-26

Small Story 579.

 Small Story 579

 Value Others

Somu was disappointed once again when he was overlooked for the supervisor promotion in his company. Instead, Pramod was promoted. Though hurt, Somu congratulated him warmly.

The company they worked for was a leading distribution firm for pharma and consumer products, with a legacy of fifty years. It was now managed by Radhika, the late Managing Director’s daughter, an MBA graduate from Australia who had introduced many new policies and improvements.

Somu and Pramod had joined on the same day and had both completed six years in the company. Naturally, Pramod’s promotion upset Somu’s wife, Ramya, even more than it did him.

That evening, Somu and Ramya went to a supermarket to buy groceries. There, they met Kala, Pramod’s wife. She greeted them warmly and said, “How are you, Anna? All the best for next time.” Her words were kind and genuine—something Somu did not expect. However, Ramya felt hurt and avoided responding to her.

A few days later, Somu was called to Radhika’s office. After greeting him, she asked him to sit and said, “Mr. Somu, I have been observing your work and systems. I have decided to appoint you as the Manager of our new branch office, which will open next week in Bengaluru, along with all the perks.”

Somu was overjoyed to hear this.

That evening, when he shared the news with Ramya, she was thrilled. After a pause, she said, “The other day, Kala wished you good luck for next time. Now I understand her words better. I won’t repeat them in a negative way anymore, because I am Somu’s wife.”

Somu smiled gently and replied, “True, dear. We should always respect others’ feelings—and today, you’ve shown why you are my better half.”

K.Ragavan

13-4-26

Small Story 579.T

 

சிறுகதை 579 

பிறரை மதிப்போம்

சோமு தனது நிறுவனத்தில் மேற்பார்வையாளர் பதவிக்கு மீண்டும் ஒருமுறை தேர்வு செய்யப்படாததால் மனம் உடைந்தார். அதற்குப் பதிலாக, பிரமோத் பதவி உயர்வு பெற்றார். மனம் புண்பட்டிருந்தாலும், சோமு அவரை மனமார வாழ்த்தினார்.

அவர்கள் வேலை செய்த நிறுவனம் மருந்துகள் மற்றும் நுகர்வோர் பொருட்கள் விநியோகத்தில் முன்னணி நிறுவனமாகும்; ஐம்பது ஆண்டுகளாகப் புகழ்பெற்ற பாரம்பரியம் கொண்டது. தற்போது அதை மறைந்த மேலாண்மை இயக்குநரின் மகளான ராதிகா நிர்வகித்து வந்தார். ஆஸ்திரேலியாவில் எம்பிஏ முடித்திருந்த அவர், பல புதிய கொள்கைகளையும் முன்னேற்றங்களையும் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார்.

சோமுவும் பிரமோத்தும் ஒரே நாளில் வேலைக்கு சேர்ந்தவர்கள்; இருவரும் நிறுவனத்தில் ஆறு ஆண்டுகள் பணியாற்றியிருந்தனர். ஆகையால், பிரமோத்தின் பதவி உயர்வு சோமுவை விட அவரது மனைவி ரம்யாவை அதிகமாகவே பாதித்தது.

அந்த மாலை, சோமுவும் ரம்யாவும் மளிகைப் பொருட்கள் வாங்க சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்கு சென்றனர். அங்கே, அவர்கள் பிரமோத்தின் மனைவி கலாவை சந்தித்தனர். அவள் அன்பாக வணக்கம் கூறி, “எப்படி இருக்கிறீர்கள், அண்ணா? அடுத்த முறை நிச்சயம் வெற்றி பெறுவீர்கள், வாழ்த்துகள்,” என்றாள். அவளது வார்த்தைகள் உண்மையான அன்பும் நற்பண்பும் கொண்டவை—அதை சோமு எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், ரம்யா மனதில் புண்பட்டு அவளுக்கு பதில் கூறாமல் தவிர்த்தாள்.

சில நாட்களுக்கு பிறகு, சோமுவை ராதிகா தனது அலுவலகத்திற்கு அழைத்தார். அவர் வணக்கம் கூறிய பிறகு, “திரு. சோமு, உங்கள் வேலை மற்றும் செயல்முறைகளை நான் கவனித்து வந்தேன். அடுத்த வாரம் பெங்களூரில் திறக்கப்படும் எங்கள் புதிய கிளை அலுவலகத்தின் மேலாளராக உங்களை நியமிக்க முடிவு செய்துள்ளேன், அனைத்து சலுகைகளுடன்,” என்றார்.

இதைக் கேட்ட சோமு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

அந்த மாலை, இந்த செய்தியை ரம்யாவுடன் பகிர்ந்தபோது, அவள் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து, “அந்த நாளில் கலா ‘அடுத்த முறை நல்லது நடக்கும்’ என்று வாழ்த்தினாள். இப்போது அவளது வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரிகிறது. இனி அவற்றை தவறாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டேன், ஏனெனில் நான் சோமுவின் மனைவி,” என்றாள்.

சோமு மெதுவாக சிரித்து, “சரி, செல்லம். நாம் எப்போதும் பிறரின் உணர்வுகளை மதிக்க வேண்டும்—இன்று, நீ என் சிறந்த துணை என்பதைக் காட்டி விட்டாய்,” என்றார்.

K.Ragavan

13-4-26

Tribute 923.

 Tribute to Late  Legendary Singer Asha Bhosle 923

The departure of  92-year-old legendary singer AshaBhosle was great loss to Indian film industry particularly music world

 

Renowned for her rich, expressive, and remarkably versatile voice, Asha Bhosle remains one of the most iconic figures in the Indian film industry. Her ability to effortlessly adapt across genres—romantic, classical, cabaret, and folk—has earned her immense acclaim and numerous accolades over the decades.

Her voice has transcended generations, leaving an indelible mark on millions. Timeless songs from films like Aadmi Aur Insaan, Caravan, and Waqt continue to showcase her unmatched artistry and emotional depth.

Even today, her melodies resonate deeply with listeners around the world. Her contribution to Indian cinema—especially Bollywood music—is truly timeless and unforgettable.I Pray for the departed soul  and no one can for get this legend.

K.Ragavan

Small Story 578.

 Small Story 578

The Poongulam Wedding Encounter

Seshaiah came to the small village of Poongulam to attend his old friend’s daughter’s wedding. Before his retirement, he had worked as an administrator at a prestigious institute.

One evening, while staying in Chennai , he went to the beach with his wife, Akshitha. Though the city was hot during the day, the evenings were pleasant with the cool sea breeze. As they enjoyed the fresh air, Seshaiah noticed a young boy, about ten years old, selling chukky and groundnut balls.

Curious, Seshaiah called him over and asked, “Why are you selling these on the beach at this age?”

The boy replied politely, “Sir, I come from a poor family. I do this in the evenings to help my father. I am studying in the 6th standard, and this income supports both my family and my education.”

Seshaiah and his wife were deeply impressed. He then asked, “What do you want to become in the future?”

The boy smiled and said, “Sir, my mother prepares these sweets. After my studies, I want to start a small factory to manufacture chukky and make my village proud by creating jobs.”

Seshaiah was touched by the boy’s determination. He encouraged him and even suggested, “When you start your business, name your brand ‘Hari Chukky.’ Work hard, and you will succeed.”

Suddenly, Seshaiah’s thoughts were interrupted by his friend at the wedding.

“Hey buddy! I’m so happy you came to my daughter’s wedding!”

“How could I miss it?” Seshaiah replied warmly.

After the ceremony and a hearty breakfast, Seshaiah and his wife blessed the newly married couple. When his friend introduced the groom, the young man looked at Seshaiah and said, “Sir, I know you—from 18 years ago.”

Seshaiah was surprised. He couldn’t recognize him.

The groom smiled and continued, “Sir, I was that boy selling chukky on the beach. Your encouragement and your suggestion for the brand name changed my life. Today, I run a small factory in Poongulam. Our brand, ‘Hari Chukky,’ has become popular, and I employ around 80 people.”

At that moment, Seshaiah remembered the determined young boy—Venkatesh.

With tears in his eyes, Venkatesh said, “Sir, I never expected to meet you again. I have been searching for you. Today, I feel truly blessed.”

Seshaiah, his wife, and his friend stood in awe, filled with pride and emotion. A small moment of encouragement had transformed a young boy’s dream into a successful reality.

K.Ragavan

12-4-26

Small Story 578.T

 

சிறுகதை 578

பூங்குளம் திருமண சந்திப்பு

சேஷையா தனது பழைய நண்பரின் மகள் திருமணத்தில் கலந்து கொள்ள பூங்குளம் என்ற சிறிய கிராமத்திற்கு வந்தார். ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்பு, அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற கல்வி நிறுவனத்தில் நிர்வாகியாக பணியாற்றியவர்.

ஒரு மாலை, அவர் சென்னை நகரில் தங்கியிருந்தபோது, தனது மனைவி அக்ஷிதாவுடன் கடற்கரைக்கு சென்றார். பகலில் வெப்பமாக இருந்தாலும், மாலை நேரங்களில் கடல் காற்று வீசுவதால் சற்றே குளிர்ச்சியாக இருக்கும். அந்த சுகமான சூழலில் அவர்கள் அமர்ந்திருந்தபோது, சுமார் பத்து வயது சிறுவன் ஒருவர் சுக்கி மற்றும் கடலை உருண்டைகள் விற்பதை சேஷையா கவனித்தார்.

ஆர்வமாக அவர் அந்த சிறுவனை அழைத்து, “இந்த வயதில் ஏன் இங்கே வந்து இதை விற்கிறாய்?” என்று கேட்டார்.

சிறுவன் மரியாதையுடன் பதிலளித்தான்: “சார், நான் ஏழை குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். மாலை நேரங்களில் அப்பாவுக்கு உதவுவதற்காக இதை விற்கிறேன். நான் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கிறேன். இந்த வருமானம் எங்கள் குடும்பத்துக்கும் என் படிப்பிற்கும் உதவுகிறது.”

அவரின் பேச்சு சேஷையாவையும் அவரது மனைவியையும் மிகவும் கவர்ந்தது. அவர் மேலும் கேட்டார்: “நீ எதிர்காலத்தில் என்ன ஆக விரும்புகிறாய்?”

சிறுவன் புன்னகையுடன் கூறினான்: “சார், இந்த இனிப்புகளை என் அம்மா தயாரிக்கிறார். நான் படிப்பு முடித்த பின் சுக்கி தயாரிக்கும் ஒரு சிறிய தொழிற்சாலை தொடங்க விரும்புகிறேன். என் கிராமத்திற்கு பெருமை சேர்க்கவும், வேலைவாய்ப்புகளையும் உருவாக்கவும் ஆசைப்படுகிறேன்.”

சிறுவனின் உறுதியும் இலட்சியமும் சேஷையாவை ஆழமாக பாதித்தது. அவர் ஊக்குவித்து, “நீ தொழில் தொடங்கும்போது, ‘ஹரி சுக்கி’ என்று பெயர் வை. கடினமாக உழைத்தால் நிச்சயம் வெற்றி பெறுவாய்,” என்றார்.

அந்த நினைவுகளைத் திடீரென அவரது நண்பர் திருமணத்தில் கலைத்தார்.

“ஏய் நண்பா! என் மகள் திருமணத்திற்கு வந்ததற்கு மிகவும் சந்தோஷம்!” என்று அவர் மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார்.

“இதை நான் தவறவிடுவேனா?” என்று சேஷையா அன்புடன் பதிலளித்தார்.

திருமண விழாவும், சிறந்த விருந்தும் முடிந்த பின், சேஷையாவும் அவரது மனைவியும் புதிதாகத் திருமணம் ஆன ஜோடியை ஆசீர்வதித்தனர். அப்போது நண்பர் மணமகனை அறிமுகப்படுத்தினார். அந்த இளைஞன் சேஷையாவை பார்த்து, “சார், நான் உங்களை அறிவேன்—18 வருடங்களுக்கு முன்பிருந்து,” என்றான்.

சேஷையா ஆச்சரியமடைந்தார். அவரால் அவனை உடனே அடையாளம் காண முடியவில்லை.

மணமகன் புன்னகையுடன் தொடர்ந்து, “சார், நான் அந்த கடற்கரையில் சுக்கி விற்ற சிறுவன் தான். உங்கள் ஊக்கமும் ‘ஹரி சுக்கி’ என்ற பெயரையும் சொல்லியதுதான் என் வாழ்க்கையை மாற்றியது. இன்று நான் பூங்குளத்தில் ஒரு சிறிய தொழிற்சாலை நடத்துகிறேன். எங்கள் ‘ஹரி சுக்கி’ பிராண்ட் மிகவும் பிரபலமாகியுள்ளது. சுமார் 80 பேருக்கு வேலைவாய்ப்பு அளித்து வருகிறேன்,” என்றான்.

அந்த தருணத்தில் சேஷையாவுக்கு அந்த உறுதியான சிறுவன்—வெங்கடேஷ்—நினைவுக்கு வந்தான்.

கண்களில் கண்ணீருடன் வெங்கடேஷ் கூறினான்: “சார், நான் உங்களை மீண்டும் சந்திப்பேன் என்று நினைக்கவில்லை. பல வருடங்களாக உங்களை தேடிக்கொண்டிருந்தேன். இன்று நான் உண்மையாக ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன் என்று உணர்கிறேன்.”

அந்த நிமிடத்தில் சேஷையா, அவரது மனைவி, மற்றும் அவரது நண்பர் பெருமையுடனும் உணர்ச்சியுடனும் நிறைந்தனர். ஒரு சிறிய ஊக்கம், ஒரு சிறுவனின் கனவை வெற்றிகரமான நிஜமாக மாற்றியது.

K. ராகவன்

12-4-26