GoodMovie.

 I watched the Kannadafilm Aasphota recently for the first time. Although it was made nearly four decades ago, it remains highly impressive. The performances by Sridhar, Thriveni, Dattatreya, and the rest of the cast were excellent.

The melodious music composed by C. Aswath and the effective background score by S. P. Venkatesh enhanced the film's impact. The cinematography by S. Ramachandra and the crisp editing by Suresh Urs were remarkable.

Above all, the entire team was brilliantly guided by the versatile and award-winning director T. S. Nagabharana. Aasphota rightly earned many accolades and continues to stand as a memorable work in Kannada cinema.

K.Ragavan

Small Story 627.T

 

சிறுகதை 627

பாடகரின் எதிர்பாராத சந்திப்பு

தனது அத்தை மகன் சுப்புவுக்கான திருமணப் பேச்சு தொடர்பாக அத்தையைச் சந்தித்துவிட்டு ராம் வீட்டிற்கு திரும்பினார். மணமகளாகப் பார்க்கப்பட்ட பெண், ராமின் நண்பரான ஒரு மருத்துவரின் மகள். சுப்புவும் ஒரு மருத்துவரே. இருவரும் துபாயில் பணியாற்றி வந்தனர். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர்களது ஜாதகப் பொருத்தம் அமையவில்லை. ராமின் நண்பர் மிகவும் நல்ல குணமுடையவர் மற்றும் மதிப்பிற்குரியவர் என்பதால், இந்தத் தொடர்பு நடக்காதது ராமின் அத்தைக்கு மிகுந்த ஏமாற்றத்தை அளித்தது.

ராம் வீட்டிற்கு வந்தவுடன், அவரது மனைவி மல்லிகா,

“இப்போதுதான் உங்கள் மொபைலுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. உங்கள் மத்திய கிழக்கு காலத்து நண்பர் மணி பேசினார். நான் எடுத்துப் பேசுவதற்குள் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டது,” என்றார்.

உடனே ராமிற்கு மணி நினைவுக்கு வந்தார். மத்திய கிழக்கில் பணியாற்றிய காலத்தில், ராம் ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்தார். மணி ஒரு முன்னணி காப்பீட்டு நிறுவனத்தில் புகழ்பெற்ற காப்பீட்டு நிபுணராகப் பணியாற்றி வந்தார். அவர்கள் காலை நடைப்பயிற்சியிலும், தமிழ் சங்க நிகழ்ச்சிகளிலும் அடிக்கடி சந்தித்து பழகியவர்கள்.

மணி தனது தொழில்முறை வெற்றியால் மட்டுமல்லாமல், இனிமையான குரலால் சிறந்த பாடகராகவும் அறியப்பட்டவர். யூடியூப் மற்றும் ஸ்மியூல் தளங்களில் அவருக்கு ஆயிரக்கணக்கான ரசிகர்கள் இருந்தனர்.

ராம் உடனே மணிக்கு மீண்டும் அழைத்தார்.

“ராம்! என்ன ஒரு இனிய ஆச்சரியம்!” என்று மணி மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

“நாம் பேசியே கிட்டத்தட்ட பத்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டதே!”

சில நிமிடங்கள் நலம் விசாரித்த பிறகு, மணி கூறினார்:

“நான் இப்போது பெங்களூரில் இருக்கிறேன். என் மகளுக்காக ஒரு திருமணத் தொடர்பு பார்க்க வந்திருந்தேன். ஆனால் நான் தாமதமாக வந்ததால் அது கைகூடவில்லை.”

“அதைப் பற்றி கவலைப்படாதீர்கள்,” என்றார் ராம்.

“உங்கள் மகளைப் பற்றி சொல்லுங்கள்.”

“அவள் துபாயில் ஒரு மருத்துவமனையின் நிர்வாக அதிகாரியாக பணியாற்றுகிறாள்,” என்றார் மணி.

“அருமை! உடனே என் வீட்டிற்கு வாருங்கள். என் இருப்பிடத்தை அனுப்புகிறேன்,” என்று ராம் கூறினார்.

அழைப்பு முடிந்ததும், ராம் தனது அத்தைக்கு தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு, அருகில் வசிக்கும் ஜோதிடரையும் அழைத்துக்கொண்டு வருமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

அரை மணி நேரத்திற்குள் அத்தையும் ஜோதிடரும் வந்துவிட்டனர். அதே நேரத்தில் மணியும் ராமின் வீட்டை அடைந்தார்.

ராம் மணியை தனது அத்தைக்கு அறிமுகப்படுத்தி,

“இவர் என் பழைய நண்பர். பல்துறை திறமை கொண்ட சிறந்த பாடகர். யூடியூப் மற்றும் ஸ்மியூலில் இவருக்கு ஏராளமான ரசிகர்கள் உள்ளனர்,” என்றார்.

ஜோதிடர் சுப்பு மற்றும் மணியின் மகள் ராதிகாவின் ஜாதகங்களை கவனமாக ஆராய்ந்தார். சிறிது நேரம் கழித்து புன்னகையுடன்,

“இது மிகச் சிறந்த பொருத்தம். இருவரின் ஜாதகங்களும் நன்றாகப் பொருந்துகின்றன. இவர்களின் திருமண வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாக அமையும்,” என்றார்.

மிகுந்த உற்சாகமடைந்த ராம், உடனே ராதிகாவின் புகைப்படத்தை சுப்புவிற்கு அனுப்பினார்.

சில நொடிகளிலேயே சுப்புவிடமிருந்து பதில் வந்தது:

“எனக்கு ராதிகா மிகவும் பிடித்திருக்கிறார்.”

அதே சமயம், மணிக்கும் ராதிகாவிடமிருந்து செய்தி வந்தது:

“எனக்கு சுப்பு மிகவும் பிடித்திருக்கிறார்.”

அங்கிருந்த அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர்.

மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, சென்னை நகரில் மிகுந்த விமரிசையாக திருமணம் நடைபெற்றது. அந்த விழாவின் சிறப்பம்சங்களில் ஒன்றாக மணி மற்றும் அவரது இசைக்குழுவின் அற்புதமான இசை நிகழ்ச்சி அமைந்தது. அவரது இனிமையான குரலில் பாடிய பாடல்கள் விருந்தினர்களை மெய்மறக்கச் செய்தன.

ராமின் அத்தை பேரானந்தத்தில் இருந்தார். தனது மகனுக்கு அழகான, நல்ல குணமுடைய மணமகள் கிடைத்ததோடு, மருமகளின் தந்தை புகழ்பெற்ற திறமையான பாடகராகவும் இருந்தார்.

ராமும் மல்லிகாவும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். ஒரு எதிர்பாராத தொலைபேசி அழைப்பு, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பழைய நண்பரை மீண்டும் சந்திக்க வழிவகுத்ததோடு, ஒரு சிறந்த திருமணத் தொடர்பையும் உருவாக்கியது.

சில நேரங்களில், வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய வரங்கள் எதிர்பாராத சந்திப்புகளின் மூலமே நமக்குக் கிடைக்கின்றன.

— கே. ராகவன்

31-5-26

Small Story 626.

 Small Story 626.

ShanmugaPriya

A Sweet Match Made by Destiny

After retiring as a Headmaster, Swamy settled in his native town, Tirunelveli, along with his wife Parvathy. Their only daughter, Priya, was working in Bangalore as a Project Manager in an IT company.

At twenty-seven, Priya was beautiful, fair, intelligent, and well-mannered. She was admired by everyone in her office. Yet, Swamy and Parvathy were worried about her marriage. Most of their relatives’ daughters had married by the age of twenty-four. Priya’s horoscope was also said to be excellent, but somehow the right time had not come. Earlier, Priya had rejected two well-educated boys in good positions simply because they were not tall enough.

One evening, Priya went to a nearby restaurant for tiffin and sat quietly in a corner. Soon, an elderly couple along with their son sat opposite her. The lady smiled warmly.

“Hello! You stay nearby, don’t you? Your face looks familiar,” she said.

“Yes, aunty,” Priya replied politely. “I stay in the nearby Prestige Apartments.”

The lady brightened. “We too stay there! My husband, Subramanya, retired recently from the IB department, and we have settled here. Our son, Shanmugam, came from the US last week. We all came here for dinner.”

Shanmugam looked at Priya and smiled pleasantly. “So, you like Bangalore?”

Priya instantly noticed his sweet voice and charming personality. “Yes,” she replied softly. “Though I’m from Tirunelveli, I’ve been working here for the past two years.”

“Nice,” he said. “I’m working as a Project Manager at Google in the US. I came here on vacation.”

His mother continued happily, “We want to fix Shanmugam’s marriage this year. If you know any good girls among your friends, please tell us. After all, we are neighbors now.”

Priya smiled gently. “Sure, aunty.”

The lady then casually asked, “Where is your husband working?”

Priya blushed shyly. “I’m not married yet, aunty.”

At that moment, Shanmugam got up to wash his hands. Priya noticed how tall and handsome he was. Something in her heart quietly admired him.

Before leaving, the lady asked for Priya’s father’s phone number. Priya gave it to her, along with her own number, and then took leave politely.

A week later, Swamy and Parvathy suddenly arrived in Bangalore without informing Priya.

Surprised, Priya asked, “What’s the matter, Amma?”

Parvathy smiled mysteriously. “Today we are going to see a groom for you.”

“Where?” Priya asked curiously.

“In your own apartment,” her mother replied.

Immediately, Priya remembered the kind lady from the restaurant.

That evening, both families met formally at Shanmugam’s house. Priya and Shanmugam spoke for some time and happily agreed to the alliance.

Two months later, their marriage was celebrated grandly in Tirunelveli with blessings from relatives and friends. The following week, the newly married couple left for the US. Priya would soon be joining Google and working in the same office as her husband.

As they watched their daughter leave happily, Parvathy smiled at Swamy and said softly, “Did you notice? Our son-in-law’s name and our daughter’s name together sound like your favorite raga — ShanmugaPriya.”

Swamy smiled with moist eyes. “Yes… God is truly great,” he whispered.

K.Ragavan

30-5-26

Small Story 626.T

 Small Story 626 

சண்முகப்ரியா

விதி சேர்த்த இனிய இணைவு

தலைமை ஆசிரியராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற பிறகு, சுவாமி தனது மனைவி பார்வதியுடன் சொந்த ஊரான திருநெல்வேலியில் குடியேறினார். அவர்களின் ஒரே மகள் பிரியா, பெங்களூரில் உள்ள ஒரு ஐடி நிறுவனத்தில் திட்ட மேலாளராக (Project Manager) வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

இருபத்தேழு வயதான பிரியா அழகானவள், வெண்மையான நிறம் கொண்டவள், புத்திசாலி, நன்னடத்தையுடையவள். அவள் அலுவலகத்தில் அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டாள். இருந்தாலும், சுவாமிக்கும் பார்வதிக்கும் மகளின் திருமணம் குறித்து கவலை இருந்தது. அவர்களது உறவினர்களின் மகள்கள் பெரும்பாலும் இருபத்துநான்கு வயதிற்குள் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தனர். பிரியாவின் ஜாதகமும் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது என்று கூறப்பட்டாலும், ஏதோ காரணத்தால் சரியான நேரம் இன்னும் வரவில்லை. முன்பு, நல்ல கல்வியும் உயர்ந்த பதவியும் கொண்ட இரண்டு வரன்களை, அவர்கள் உயரமாக இல்லாததால் பிரியா மறுத்துவிட்டாள்.

ஒரு மாலை, பிரியா அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்திற்கு டிபன் சாப்பிடச் சென்று அமைதியாக ஒரு மூலையில் அமர்ந்தாள். சிறிது நேரத்தில், வயதான தம்பதியர் ஒருவரும் அவர்களின் மகனும் வந்து அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்தனர். அந்த அம்மையார் அன்பாக சிரித்தார்.

“ஹலோ! நீங்க பக்கத்தில்தானே இருக்கிறீர்கள்? உங்கள் முகம் எங்கோ பார்த்த மாதிரி இருக்கு,” என்று கேட்டார்.

“ஆமாம் ஆன்ட்டி,” என்று மரியாதையுடன் பதிலளித்தாள் பிரியா. “நான் அருகிலுள்ள பிரெஸ்டீஜ் அபார்ட்மெண்ட்ஸ்ல தங்கியிருக்கேன்.”

அந்த அம்மையார் மகிழ்ச்சியுடன், “அப்படியா! நாங்களும் அங்கத்தான் இருக்கோம்! என் கணவர் சுப்பிரமணியம் ஐபி துறையில் இருந்து சமீபத்தில் ஓய்வு பெற்றார். இப்போது இங்கே குடியேறியிருக்கோம். எங்கள் மகன் சண்முகம் கடந்த வாரம் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருக்கான். எல்லாரும் சேர்ந்து டின்னருக்குதான் வந்தோம்,” என்றார்.

சண்முகம் பிரியாவைப் பார்த்து இனிமையாக சிரித்தான்.

“அப்படியா, உங்களுக்கு பெங்களூர் பிடிக்குமா?” என்று கேட்டான்.

அவனுடைய இனிய குரலும் கவர்ச்சியான தோற்றமும் பிரியாவை உடனே ஈர்த்தது.

“பிடிக்கும்,” என்று மெதுவாக பதிலளித்தாள். “நான் திருநெல்வேலியிலிருந்து வந்தவள் தான். ஆனா கடந்த இரண்டு வருடங்களாக இங்கே வேலை செய்கிறேன்.”

“நல்லது,” என்றான் அவன். “நான் அமெரிக்காவில் கூகுளில் Project Manager ஆக வேலை செய்கிறேன். விடுமுறைக்காக இங்கே வந்திருக்கேன்.”

அவனுடைய அம்மா மகிழ்ச்சியுடன் தொடர்ந்தார்:

“இந்த வருடத்துக்குள்ளே சண்முகத்துக்கு கல்யாணம் பண்ணணும் என்று நினைக்கிறோம். உங்க நண்பர்களில் நல்ல பெண் யாராவது இருந்தா சொல்லுங்க. இப்போ நாம அக்கம்பக்கத்தினர் தானே!”

பிரியா மெதுவாக சிரித்தாள்.

“கண்டிப்பா ஆன்ட்டி,” என்றாள்.

அந்த அம்மையார் சாதாரணமாக கேட்டார்:

“உங்க கணவர் எங்கே வேலை செய்கிறார்?”

பிரியா வெட்கத்துடன் சிரித்து,

“எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகல ஆன்ட்டி,” என்றாள்.

அந்த நேரத்தில், சண்முகம் கை கழுவ எழுந்தான். அவன் உயரமாகவும் அழகாகவும் இருப்பதைப் பார்த்த பிரியாவின் மனம் அமைதியாக அவனை ரசித்தது.

புறப்படும் முன், அந்த அம்மையார் பிரியாவின் அப்பாவின் தொலைபேசி எண்ணை கேட்டார். பிரியா தனது எண்ணையும் சேர்த்து கொடுத்துவிட்டு மரியாதையுடன் விடை பெற்றாள்.

ஒரு வாரம் கழித்து, சுவாமியும் பார்வதியும் முன் அறிவிப்பில்லாமல் திடீரென பெங்களூருக்கு வந்தார்கள்.

அதிர்ச்சியடைந்த பிரியா,

“என்னம்மா விஷயம்?” என்று கேட்டாள்.

பார்வதி மர்மமான சிரிப்புடன்,

“இன்று உனக்காக ஒரு மாப்பிள்ளை பார்க்கப் போறோம்,” என்றாள்.

“எங்கே?” என்று ஆர்வமாக கேட்டாள் பிரியா.

“உன் அபார்ட்மெண்ட்லதான்,” என்று அம்மா பதிலளித்தார்.

உடனே, உணவகத்தில் சந்தித்த அன்பான அந்த அம்மையார் பிரியாவுக்கு நினைவுக்கு வந்தார்.

அன்று மாலை, இரு குடும்பங்களும் சண்முகத்தின் வீட்டில் முறையாக சந்தித்தனர். பிரியாவும் சண்முகமும் சில நேரம் தனியாக பேசினர். பின்னர் இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் இந்த திருமணத்திற்கு சம்மதித்தனர்.

இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, திருநெல்வேலியில் உறவினர்களும் நண்பர்களும் ஆசீர்வதிக்க, அவர்கள் திருமணம் விமரிசையாக நடைபெற்றது. அடுத்த வாரமே புதுமண தம்பதியர் அமெரிக்காவிற்குப் புறப்பட்டனர். விரைவில் பிரியாவும் கூகுளில் சேர்ந்து தனது கணவருடன் அதே அலுவலகத்தில் வேலை செய்ய இருந்தாள்.

மகள் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்படுவதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்வதி, சுவாமியிடம் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“கவனிச்சீங்களா? நம்ம மாப்பிள்ளை பேரும் நம்ம மகள் பேரும் சேர்ந்து உங்களுக்கு பிடித்த ராகமான ‘சண்முகப்ரியா’ மாதிரி இருக்கு.”

சுவாமியின் கண்கள் நனிந்தன.

“ஆமாம்… கடவுள் உண்மையிலேயே பெரியவர்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்.

— கே. ராகவன்

30-5-26

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 29 May 26,

War's impact on students

Continued attacks and rising tensions from the US-Iran war are causing immense inconvenience to civilians, expatriates and especially students. Many educational institutions have shifted to online classes, while several students have returned to their home countries due to safety concerns and instability. People around the world hope that both the US and Iran will understand the suffering and anxiety faced by ordinary citizens and students. There is growing expectation that both sides should engage in sincere negotiations, avoid further escalation, and work toward a peaceful and permanent resolution in the interest of global peace, regional stability and the world economy. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story.625.

 Small Story 625 

No Expectations

Mukund signed the last letter prepared for dispatch by Clerk Rangaswamy. After signing it, he silently prayed that the contract mentioned in the letter would come to his company.

Mukund was a Regional Manager working for a leading electronic distribution company dealing with many top brands. The company supplied products to distributors across India, Sri Lanka, and Africa.

After finishing his work, Mukund walked to his car to drive home to Adyar. Though it was only a five-kilometre drive, the traffic was usually heavy. But that evening, the roads were surprisingly clear.

As he reached home, he smiled softly and whispered, “Home is home.”

His wife Nandhini greeted him warmly.

“Shall I bring you tea and biscuits?” she asked.

“Thank you. I had tea just half an hour ago. Has Supraja returned from office?” Mukund asked.

Nandhini replied, “Today is her friend’s birthday party. She said she’ll be a little late.”

Mukund nodded and went to wash his face.

Just then, Nandhini’s mobile phone rang. It was her friend Shyamala.

“Hey, how are you? Are you at home? Arjun has gone to his friend’s party and will return late. He said if I am nearby, he’ll pick me up. I told him I would wait at your place.”

“Come over,” said Nandhini happily.

Within ten minutes, Shyamala arrived from the next street where she lived in her independent house.

The two friends spent time reminiscing about old memories while enjoying snacks prepared by Nandhini.

Soon, Nandhini received a call.

“Mum, I’m on the way to aunty’s house,” said Arjun.

Ten minutes later, Arjun arrived along with Supraja.

Supraja laughed and said, “Mum, I never knew Arjun was Shyamala aunty’s son! We met at the party through a mutual friend.”

Shyamala looked at Supraja with admiration.

“What a charming girl your daughter is! Whoever marries her will be very lucky.”

Nandhini smiled proudly.

“Yes. My husband’s friend’s son, Suhas, is going to marry her. He is a plastic surgeon in Singapore.”

“Oh, that’s wonderful,” whispered Shyamala.

After a while, Shyamala and Arjun left.

While driving back home, Arjun said softly,

“Mom, I know you’re disappointed… but I am not.”

Shyamala looked at him quietly.

Arjun smiled gently.

“Because I do not expect anything.”

Shyamala nodded in silence.

“Yes… that is true.”

K.Ragavan

29-5-26

Small Story 625.T

 

சிறுகதை 625

எதிர்பார்ப்புகள் இல்லை

கிளார்க் ரங்கசாமி தயார் செய்திருந்த கடைசி கடிதத்திலும் முகுந்த் கையெழுத்திட்டார். கையெழுத்திட்டவுடன், அந்தக் கடிதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த ஒப்பந்தம் தன் நிறுவனத்திற்கே கிடைக்க வேண்டும் என்று மனதிற்குள் அமைதியாக பிரார்த்தித்தார்.

முகுந்த், பல முன்னணி மின்னணு நிறுவனங்களின் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் ஒரு பெரிய விநியோக நிறுவனத்தில் பிராந்திய மேலாளராகப் பணியாற்றி வந்தார். அந்த நிறுவனம் இந்தியா, இலங்கை மற்றும் ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் உள்ள விநியோகஸ்தர்களுக்கு பொருட்களை வழங்கி வந்தது.

வேலை முடிந்ததும், அடையாரில் உள்ள வீட்டிற்குச் செல்ல தனது காரை நோக்கி நடந்தார் முகுந்த். வீடு வெறும் ஐந்து கிலோமீட்டர் தூரம்தான் இருந்தாலும், வழக்கமாக போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகமாக இருக்கும். ஆனால் அந்த மாலை, சாலைகள் ஆச்சரியமாக வெறிச்சோடியிருந்தன.

வீட்டிற்கு வந்ததும், மெதுவாக சிரித்தபடி,

“வீடு என்றால் வீடுதான்,” என்று முணுமுணுத்தார்.

அவரது மனைவி நந்தினி அன்புடன் வரவேற்றாள்.

“டீயும் பிஸ்கட்டும் கொண்டு வரட்டுமா?” என்று கேட்டாள்.

“வேண்டாம், நன்றி. அரை மணி நேரத்துக்கு முன்தான் டீ குடித்தேன். சுப்ரஜா ஆபீஸிலிருந்து வந்துவிட்டாளா?” என்று கேட்டார் முகுந்த்.

நந்தினி பதிலளித்தாள்:

“இன்று அவளுடைய தோழியின் பிறந்தநாள் விழா. கொஞ்சம் தாமதமாக வருவேன் என்று சொன்னாள்.”

முகுந்த் தலையசைத்துவிட்டு முகம் கழுவச் சென்றார்.

அந்த நேரத்தில் நந்தினியின் கைப்பேசி ஒலித்தது. அழைத்தது அவளது தோழி ஷ்யாமளா.

“ஹலோ, எப்படி இருக்கிறாய்? வீட்டில்தானே இருக்கிறாய்? அர்ஜுன் நண்பனின் பார்ட்டிக்குப் போயிருக்கிறான். தாமதமாக வருவான். நான் அருகில் இருந்தால் என்னை அழைத்துச் செல்கிறேன் என்று சொன்னான். அதனால் உன் வீட்டில் காத்திருக்கிறேன் என்று சொன்னேன்.”

“உடனே வா,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னாள் நந்தினி.

பத்து நிமிடங்களுக்குள், அடுத்த தெருவில் உள்ள தனி வீட்டிலிருந்து ஷ்யாமளா வந்துவிட்டாள்.

இரு தோழிகளும் நந்தினி தயாரித்திருந்த சிற்றுண்டிகளை சாப்பிட்டபடி பழைய நினைவுகளைப் பகிர்ந்து மகிழ்ந்தனர்.

சிறிது நேரத்தில் Shyamalaku ஒரு அழைப்பு வந்தது.

“அம்மா, நான் ஆன்ட்டி வீட்டுக்கு வந்துகொண்டிருக்கிறேன்,” என்றான் அர்ஜுன்.

பத்து நிமிடங்களில், அர்ஜுன் சுப்ரஜாவுடன் வந்தான்.

சுப்ரஜா சிரித்தபடி சொன்னாள்:

“அம்மா, அர்ஜுன் ஷ்யாமளா ஆன்ட்டியின் மகன் என்று எனக்கே தெரியாது! பார்ட்டியில் ஒரு பொதுநண்பர் மூலம் தான் நாங்கள் சந்தித்தோம்.”

ஷ்யாமளா சுப்ரஜாவை ரசித்துப் பார்த்தாள்.

“உங்கள் மகள் எவ்வளவு அழகாகவும் கவர்ச்சியாகவும் இருக்கிறாள்! யார் அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்களோ, அவர்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலிகள்.”

நந்தினி பெருமையுடன் சிரித்தாள்.

“ஆம். என் கணவரின் நண்பரின் மகன் சுஹாஸ் அவளைத் திருமணம் செய்யப் போகிறார். அவர் சிங்கப்பூரில் பிளாஸ்டிக் சர்ஜனாக இருக்கிறார்.”

“அப்படியா… மிகவும் சந்தோஷம்,” என்று மெதுவாக சொன்னாள் ஷ்யாமளா.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ஷ்யாமளாவும் அர்ஜுனும் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

வீட்டிற்கு காரில் திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது, அர்ஜுன் மெதுவாகச் சொன்னான்:

“அம்மா, நீங்கள் ஏமாற்றமடைந்திருக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்… ஆனால் நான் இல்லை.”

ஷ்யாமளா அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.

அர்ஜுன் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.

“ஏனென்றால்… நான் எதையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை.”

ஷ்யாமளா அமைதியாக தலையசைத்தாள்.

“ஆம்… அது உண்மைதான்.”

— கே. ராகவன்

29-5-26

Small Story 624.

 Small Story 624.

Memorable Encounter

Vishal and his father, Vishnu, entered their reserved compartment on the train bound for Mangalore. Vishal was traveling to attend his entrance examination at a center in Mangalore the next day.

Suddenly, someone from the first row called out, “Hey Vishnu!” Vishnu turned around and was delighted to see his cousin Nirupa.

“Hi Vishnu! How are you?” she asked warmly.

“I’m fine. How are you? And how is Venkat?” Vishnu replied.

“He’s doing well. I’m going to Mangalore to attend a wedding. What about you?”

“Vishal is going to write his entrance exam tomorrow,” Vishnu said proudly.

“Oh, that’s wonderful,” Nirupa said with a smile. “You both can stay at my friend’s house. No need to spend money on hotel accommodation.”

“Thank you, Aunty,” Vishal replied politely. “My exam center is in Mangalore itself.”

After reaching Mangalore, the three of them hired a cab and went to Nirupa’s friend’s house. The moment Vishnu saw the lady who opened the door, he was stunned. She was Rohini — his old college classmate.

Rohini was equally surprised and happy.

“Hey Vishnu! How are you?” she exclaimed.

Nirupa laughed happily on seeing their excitement. “So both of you studied together in college!”

During his college days, Vishnu had secretly admired Rohini, but he had never expressed his feelings to her. After graduation, Rohini had gone abroad for higher studies and later returned to settle in her hometown, Mangalore, with her husband Vinod.

Rohini and Vinod were living a peaceful and happy life. Though they had no children, they lovingly ran a Montessori school for kids. Vinod worked as a chemical engineer in a leading company in Mangalore.

The next morning, Vishal and Vishnu left early for the examination center. After the exam, father and son boarded the train back to Bangalore.

As the train moved forward, Vishnu sat quietly, lost in memories of his college days. He felt grateful that fate had given him an opportunity to meet Rohini again after twenty long years. Vinod too had turned out to be a kind and gentle person.

Vishnu realized that some emotions change beautifully with time. What was once an unspoken youthful crush had now transformed into a pure and divine friendship.

Looking out through the train window, he whispered softly to himself,

“God is kind enough to let me meet my old friend again after two decades.”

K.Ragavan

28-5-26

Small Story 624.T

 சிறுகதை 624

மறக்க முடியாத சந்திப்பு

மங்களூருக்குப் புறப்பட்டிருந்த ரயிலின் முன்பதிவு செய்யப்பட்ட பெட்டிக்குள் விஷாலும் அவரது தந்தை விஷ்ணுவும் நுழைந்தனர். அடுத்த நாள் மங்களூரில் நடைபெறவிருந்த நுழைவுத் தேர்வை எழுதுவதற்காக விஷால் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தான்.

அப்போது முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த ஒருவர் திடீரென,

“ஏய் விஷ்ணு!” என்று அழைத்தார்.

விஷ்ணு திரும்பிப் பார்த்ததும் மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர்ந்தது. அது அவரது உறவுச் சகோதரி நிரூபா.

“ஹாய் விஷ்ணு! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று அவள் அன்புடன் கேட்டாள்.

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நீ எப்படி இருக்கிறாய்? வெங்கட் எப்படி இருக்கிறார்?” என்று விஷ்ணு பதிலளித்தார்.

“அவர் நலமாக இருக்கிறார். நான் ஒரு திருமண விழாவில் கலந்துகொள்ள மங்களூருக்கு போகிறேன். நீங்கள்?” என்று நிரூபா கேட்டாள்.

“விஷால் நாளை நுழைவுத் தேர்வு எழுதப் போகிறான்,” என்று பெருமையுடன் கூறினார் விஷ்ணு.

“அப்படியா! மிகவும் சந்தோஷம்,” என்று சிரித்தபடி சொன்னாள் நிரூபா.

“நீங்கள் இருவரும் என் தோழியின் வீட்டில்தான் தங்குங்கள். ஹோட்டலுக்காக தேவையில்லாமல் பணம் செலவழிக்க வேண்டாம்.”

“நன்றி ஆன்ட்டி,” என்று மரியாதையுடன் கூறினான் விஷால்.

“என் தேர்வு மையமும் மங்களூரில்தான் இருக்கிறது.”

மங்களூரை அடைந்தபின், மூவரும் ஒரு கார் வாடகைக்கு எடுத்து நிரூபாவின் தோழியின் வீட்டுக்குச் சென்றனர். கதவைத் திறந்த பெண்மணியைப் பார்த்தவுடன் விஷ்ணு அதிர்ச்சியடைந்தார். அவள் அவரது பழைய கல்லூரி தோழி ரோகிணி.

ரோகிணியும் அவரைக் கண்டு அதே அளவு மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

“அட விஷ்ணு! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று உற்சாகமாகக் கேட்டாள்.

இருவரின் ஆச்சரியத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் பார்த்த நிரூபா சிரித்தபடி,

“அப்படியா! நீங்கள் இருவரும் கல்லூரியில் சேர்ந்து படித்தவர்களா?” என்றாள்.

கல்லூரி நாட்களில் விஷ்ணு ரோகிணியை மனதார விரும்பியிருந்தார். ஆனால் தனது காதலை ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தவில்லை. படிப்பை முடித்தபின் ரோகிணி மேல்படிப்பிற்காக வெளிநாடு சென்றாள். பின்னர் தன் கணவர் வினோத்துடன் சொந்த ஊரான மங்களூரில் குடியேறினாள்.

ரோகிணியும் வினோதும் அமைதியான மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களுக்கு குழந்தைகள் இல்லாவிட்டாலும், சிறு குழந்தைகளுக்காக அன்புடன் ஒரு மாண்டிசொரி பள்ளியை நடத்தி வந்தனர். வினோத் மங்களூரிலுள்ள ஒரு முன்னணி நிறுவனத்தில் ரசாயனப் பொறியாளராக பணியாற்றி வந்தார்.

அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே விஷாலும் விஷ்ணுவும் தேர்வு மையத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர். தேர்வு முடிந்தபின், தந்தையும் மகனும் பெங்களூருக்குத் திரும்பும் ரயிலில் ஏறினர்.

ரயில் மெதுவாக முன்னே நகர்ந்துகொண்டிருக்க, விஷ்ணு அமைதியாக அமர்ந்து தனது கல்லூரி நாட்களின் நினைவுகளில் மூழ்கினார். இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ரோகிணியை மீண்டும் சந்திக்கும் வாய்ப்பை விதி தந்ததற்காக அவர் மனமார நன்றியுணர்வு கொண்டார். வினோதும் மிகவும் நல்ல மனம் கொண்ட மனிதராக இருந்தார்.

ஒருகாலத்தில் சொல்லப்படாத இளமைக் காதலாக இருந்த உணர்வு, காலப்போக்கில் தூய்மையான தெய்வீக நட்பாக மாறிவிட்டதை விஷ்ணு உணர்ந்தார்.

ரயில் ஜன்னல் வழியாக வெளியைக் கவனித்தபடி, மெதுவாக அவர் தன்னிடமே கூறிக்கொண்டார்:

“இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என் பழைய தோழியை மீண்டும் சந்திக்கச் செய்த கடவுள் உண்மையிலேயே கருணையாளர்.”

— கே. ராகவன்

28-5-26

Small Story 623.

 Small Story 623 

Sweet News

Ram and Apparao entered their usual meeting place to meet their friends. Apparao and Ram lived ini the same apartment complex. Both had retired from the Income Tax Department with good reputations. Apparao lived with his wife Brundha and daughter Aruna in the flat next to Ram’s apartment.

Ram and his wife Suganthi were alone in their large apartment. Their son Rakesh worked for a leading advertising agency in Mumbai. At twenty-eight, he was smart, friendly, and well settled, though he was still unmarried. He visited his parents whenever he found time.

As soon as Ram and Apparao arrived, their friend Vasu welcomed them warmly and offered sweets.

“My son got engaged yesterday,” Vasu announced proudly. “The girl is his classmate from Mumbai.”

Everyone happily tasted the delicious Mysore Pak and Badam Cake.

Apparao smiled and said, “That is wonderful news, Vasu. I hope Ram will also distribute sweets soon.”

Ram laughed softly. “I too wish for that day. But whenever I bring up the topic of marriage, Rakesh refuses and shows no interest.”

One of the friends comforted him. “Don’t worry. When the right time comes, he will agree.”

After spending nearly forty-five minutes discussing various topics ranging from sports to films, the friends dispersed happily.

When Ram returned home, Suganthi greeted him with excitement.

“Good news! Apparao’s daughter Aruna has got a good job in Bengaluru. She will join tomorrow. Brundha sent this Badusha sweet for us.”

Ram smiled happily. “Wonderful! In the morning, we celebrated Vasu’s son’s engagement, and now Aruna’s job. Sou many good things are happening.”

Suganthi sighed gently. “Yes, good newsu everywhere. I wonder when good news will come to our home.”

Just then, Rakesh called from Mumbai.

“Mum,” he said, “my senior manager advised me not to postpone marriage and suggested that marrying at the right age is important. He sent me a photograph of his relative and asked me to share it with you and Dad. I respect him a lot for his advice. Also, I have been transferred as manager to our new Bengaluru branch.”

Ram’s face lit up with joy. His son would now be closer to them in Bengaluru. Curious, he opened the forwarded photograph. To his surprise, it was none other than Aruna.

Before Ram could recover from his excitement, Apparao entered the house holding his mobile phone.

“I came to show you the photograph sent by my relative through Rakesh’s senior manager,” he said eagerly.

Both friends looked at each other in amazement. Ram smiled warmly and said, “Apparao, your words have come true. Without even knowing it, we are going to become sammandhis!”

The two families shared sweets once again, this time celebrating a beautiful relationship destined by fate.

K.Ragavan

27-5-26

Small Story 623.T

 சிறுகதை 623

இனிய செய்தி

ராம் மற்றும் அப்பாராவ் தங்களது நண்பர்களைச் சந்திக்க வழக்கமாக கூடும் இடத்திற்குள் நுழைந்தார்கள். ராமும் அப்பாராவும் ஒரே அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசித்தனர். இருவரும் வருமான வரித்துறையில் நல்ல பெயருடன் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்கள். அப்பாராவ் தனது மனைவி பிருந்தாவும் மகள் அருணாவும் உடன், ராமின் வீட்டிற்கு அடுத்துள்ள வீட்டில் வசித்தார்.

ராம் மற்றும் அவரது மனைவி சுகந்தி பெரிய வீட்டில் தனியாக வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களது மகன் ராகேஷ் மும்பையில் உள்ள ஒரு முன்னணி விளம்பர நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்தான். இருபத்தெட்டு வயதான அவன் புத்திசாலி, பழகும் தன்மை கொண்டவன், நல்ல நிலையில் இருந்தாலும் இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை. நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் பெற்றோரைக் காண வந்து செல்வான்.

ராமும் அப்பாராவும் வந்தவுடன், அவர்களது நண்பர் வாசு அன்புடன் வரவேற்று இனிப்புகள் வழங்கினார்.

“நேற்று என் மகனுக்கு நிச்சயதார்த்தம் நடந்தது,” என்று வாசு பெருமையுடன் கூறினார். “மணமகள் மும்பையில் அவனுடன் படித்த வகுப்பு தோழி.”

அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் ருசியான மைசூர் பாகும் பாதாம் கேக்கும் சுவைத்தனர்.

அப்பாராவ் புன்னகையுடன், “அருமையான செய்தி வாசு. சீக்கிரமே ராமும் இனிப்பு வழங்குவார் என்று நம்புகிறேன்,” என்றார்.

ராம் மெதுவாகச் சிரித்தார். “நானும் அதையே விரும்புகிறேன். ஆனால் திருமணத்தைப் பற்றி பேசும்போதெல்லாம் ராகேஷ் மறுத்துவிடுகிறான். அவனுக்கு ஆர்வமே இல்லை.”

ஒரு நண்பர் ஆறுதல் கூறினார். “கவலைப்படாதே. சரியான நேரம் வந்தால் அவனே சம்மதிப்பான்.”

சுமார் நாற்பத்தைந்து நிமிடங்கள் விளையாட்டு முதல் திரைப்படங்கள் வரை பல விஷயங்களைப் பற்றி மகிழ்ச்சியாகப் பேசிக் கொண்டிருந்த நண்பர்கள் பின்னர் பிரிந்துச் சென்றனர்.

வீட்டிற்கு திரும்பிய ராமை சுகந்தி உற்சாகமாக வரவேற்றாள்.

“ஒரு நல்ல செய்தி! அப்பாராவின் மகள் அருணாவுக்கு பெங்களூரில் நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறது. நாளையே பணியில் சேர்கிறாள். பிருந்தா நமக்காக இந்த பாதுஷா இனிப்பை அனுப்பியிருக்கிறார்.”

ராம் மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தார். “அருமை! காலை வாசுவின் மகன் நிச்சயதார்த்தத்தை கொண்டாடினோம். இப்போது அருணாவின் வேலை. எங்கும் நல்ல செய்திகள்தான்.”

சுகந்தி மெதுவாக பெருமூச்சு விட்டாள். “ஆம், எங்கும் நல்ல செய்திதான். நம்ம வீட்டிலும் எப்போது நல்ல செய்தி வரும் என்று தெரியவில்லை.”

அந்த நேரத்தில் மும்பையிலிருந்து ராகேஷின் தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“அம்மா,” என்றான் அவன், “என் மூத்த மேலாளர் திருமணத்தை தள்ளிப் போட வேண்டாம் என்று அறிவுரை கூறினார். சரியான வயதில் திருமணம் செய்வது முக்கியம் என்றும் சொன்னார். தனது உறவுப் பெண்ணின் புகைப்படத்தை உங்களுக்கும் அப்பாவுக்கும் அனுப்பச் சொன்னார். அவருடைய ஆலோசனையை நான் மிகவும் மதிக்கிறேன். மேலும், நமது நிறுவனத்தின் புதிய பெங்களூர் கிளைக்கு என்னை மேலாளராக மாற்றியுள்ளனர்.”

ராமின் முகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. இனிமேல் மகன் பெங்களூரில் அருகில் இருப்பான். ஆவலுடன் அவர் அனுப்பிய புகைப்படத்தைத் திறந்தார். பார்த்தவுடன் அவர் அதிர்ச்சியில் உறைந்தார். அது வேறு யாருமல்ல, அருணாதான்.

ராம் இன்னும் அந்த மகிழ்ச்சியிலிருந்து மீளாத நிலையில் இருந்தபோது, அப்பாராவ் கைப்பேசியுடன் அவசரமாக வீட்டிற்குள் வந்தார்.

“ராகேஷின் மேலாளர் மூலம் என் உறவினர் அனுப்பிய புகைப்படத்தை காட்ட வந்தேன்,” என்றார் ஆர்வமாக.

இரு நண்பர்களும் ஒருவரை ஒருவர் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டனர். ராம் அன்புடன் புன்னகைத்து,

“அப்பாராவ், நீங்கள் சொன்னது உண்மையாகிவிட்டது. தெரியாமலேயே நாமிருவர் சம்பந்திகளாகப் போகிறோம்!” என்றார்.

இரு குடும்பங்களும் மீண்டும் இனிப்புகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். இம்முறை, அது விதி ஏற்படுத்திய அழகான உறவை கொண்டாடுவதற்காக.

— கே. ராகவன்

27-5-26

Small Story 622.

 Small Story 622

Dad's Popularuty

Around a hundred close family members, business associates, and friends gathered in a beautifully decorated hall. Sanjay and Suma warmly welcomed the guests.

Then Suma stepped onto the stage and addressed everyone.

“Today is Mother’s Day, and it is also our mother’s 75th birthday. Our mother, Srimathi, never likes grand celebrations for herself. So we planned this surprise function without telling her. She is a wonderful woman known for her friendship, kindness, and helping nature. Today, we want to honor her and celebrate her life.”

Srimathi was overwhelmed with emotion. She had never imagined that her children would organize such a grand celebration for her.

Just then, a young lady walked forward with a bouquet.

“Happy Birthday, Madam,” she said respectfully. “I am Shobha, daughter of Mr. Sandeep. My father asked me to convey his wishes personally.”

Srimathi’s eyes lit up with joy. Sandeep had been her late husband’s close friend for many years. Even after all these years, the friendship and respect remained alive through the next generation.

Sanjay looked at Shobha in surprise. He had never expected that the young woman he met during the journey was connected to his family through his father’s friendship circle.

At that moment, he truly understood his father’s amazing popularity and the deep relationships he had built through kindness, trust, and goodwill.

K.Ragavan

26-5-26

Good old Movie.

 Recently, I watched the good old Kannada movie Bayalu Daari for the first time. The film, beautifully directed by the late director duo Dorai–Bhagavan, remains deeply touching and evergreen.

Anant Nag, Ashok, the late Kalpana, K. S. Ashwath, Balakrishna, Padma Kumta, and the rest of the cast delivered remarkable performances.

The crisp and meaningful dialogues by Chi. Udaya Shankar were impressive. The excellent cinematography by Chitti Babu, lilting music by Rajan–Nagendra, and neat editing by P. Bhaktavatsalam added immense value to the film.

Above all, the sensitive and heart-touching direction of Dorai–Bhagavan made the movie a timeless classic loved across generations. Despite being made nearly five decades ago, the movie still touches the hearts of audiences today.

— K. Ragavan

Small Story 622.T

 சிறுகதை 622

அப்பாவின் புகழ்

அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த மண்டபத்தில் சுமார் நூறு நெருங்கிய உறவினர்கள், வணிகத் தொடர்புகள் மற்றும் நண்பர்கள் ஒன்று கூடியிருந்தனர். சஞ்சய் மற்றும் சுமா அனைவரையும் அன்புடன் வரவேற்றனர்.

பின்னர் சுமா மேடைக்கு வந்து அனைவரையும் நோக்கி பேசத் தொடங்கினாள்.

“இன்று அன்னையர் தினம். அதே சமயம், எங்கள் அம்மா ஸ்ரீமதியின் 75வது பிறந்தநாளும் கூட. எங்கள் அம்மாவுக்கு தன்னைக்குறித்து பிரம்மாண்டமான விழாக்கள் பிடிக்காது. அதனால் அவருக்குத் தெரியாமல் இந்த ஆச்சரிய விழாவை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்தோம். அவர் நட்பு மனப்பான்மை, கருணை, உதவும் குணம் ஆகியவற்றால் அனைவராலும் மதிக்கப்படும் அருமையான பெண். இன்று அவரை கௌரவித்து, அவரது வாழ்க்கையை கொண்டாட விரும்புகிறோம்.”

ஸ்ரீமதி உணர்ச்சியில் மூழ்கிப் போனார். தன்னுடைய பிள்ளைகள் இவ்வளவு பெரிய விழாவை தனக்காக ஏற்பாடு செய்வார்கள் என்று அவர் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

அந்த நேரத்தில், ஒரு இளம் பெண் பூங்கொத்துடன் முன்னே வந்தாள்.

“பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், மேடம்,” என்று மரியாதையுடன் கூறினாள். “நான் சந்தீப்பின் மகள் ஷோபா. என் அப்பா தங்களுக்கான வாழ்த்துகளை நேரில் தெரிவிக்கச் சொல்லி என்னை அனுப்பினார்.”

ஸ்ரீமதியின் கண்கள் மகிழ்ச்சியில் பிரகாசித்தன. சந்தீப், அவரது மறைந்த கணவரின் பல வருட நெருங்கிய நண்பர். இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தபின்பும், அந்த நட்பும் மரியாதையும் அடுத்த தலைமுறையிலும் தொடர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஷோபாவை பார்த்த சஞ்சய் ஆச்சரியமடைந்தான். பயணத்தின் போது சந்தித்த அந்த இளம் பெண், தனது குடும்பத்துடன் தந்தையின் நட்பு வட்டத்தின் மூலம் தொடர்புடையவர் என்று அவன் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

அந்த தருணத்தில் தான், தனது அப்பாவின் அபாரமான புகழையும், அன்பு, நம்பிக்கை மற்றும் நல்லெண்ணத்தின் மூலம் அவர் உருவாக்கிய ஆழமான உறவுகளையும் சஞ்சய் உண்மையாக புரிந்துகொண்டான்.

K.Ragavan

26-5-26

Small Story 621.

 Small Story 621

 Dad’s Amazing Popularity

Sanjay was waiting in the lounge at Boston Airport for his flight to Chennai. The airport was crowded and busy. A young lady hurried in with her luggage, noticed the vacant seat beside him, and sat down.

Soon, the boarding announcement was made. Both of them moved toward the Business Class counter. Sanjay, who worked as a Project Head in a leading IT firm, was travelling to Chennai after receiving an unexpected call from his sister, Suma, the previous day.

“Sanjay, you must come,” she had said. “Sunday is Mom’s birthday, and we are planning something special.”

Sanjay loved and respected his mother deeply. She had sacrificed so much for his education and career, and he did not want to miss the occasion. He also valued his sister’s wishes and immediately booked his ticket.

His thoughts were interrupted when the young lady beside him said politely,

“Excuse me, this is your seat, right? My seat is next to yours. Would you mind if I sit here? I love window seats.”

Sanjay smiled and agreed.

“I am Shobha,” she introduced herself. “I’m travelling to Chennai.”

“I’m Sanjay,” he replied. “I’m also going to Chennai.”

After settling down, Shobha spoke softly.

“My visit is very sudden. My father requested me to attend the birthday celebration of a noble man’s wife. That family helped my dad in many ways years ago. Though the gentleman is no more, my father still continues the friendship and gratitude by attending their family functions. This time, my father has gone to Singapore to stay with my brother, so he asked me to represent him. Since I was planning to visit Chennai next week anyway, I agreed to come early.”

During the long journey, including the aircraft change at Frankfurt, Sanjay and Shobha had pleasant conversations and became good friends.

After reaching Chennai, they exchanged phone numbers before departing.

Sunday arrived.

(Tobe continued)

K.Ragavan

25-5-26

Tribute 928.

 Tribute to Doddanna 928

Today I am going to pay tribute to a versatile actor from the Sandalwood film industry who, for decades, has portrayed every shade of character — from negative roles to emotional and heart-touching performances — alongside almost every leading hero. He is none other than Doddanna.

Known for his unique dialogue delivery, powerful screen presence, and natural acting, Doddanna has earned immense love and acceptance from audiences across generations. His tall personality, expressive performances, and impeccable comic timing have made him one of the most respected character artists in Kannada cinema.

Whether in comedy, villainy, supporting roles, or emotional scenes, he has always left a lasting impression on viewers. Through countless memorable films, Doddanna has created a distinct mark of his own in the history of Sandalwood. His dedication, versatility, and contribution to Kannada cinema remain truly admirable andu unforgettable.

Artists like Doddanna are rare gems whose performances continue to entertain, inspire, and stay alive in the hearts of cinema lovers forever.

Few films I remember ,NanagooHendathiBeku,Shivanaga,PoliceLockup,MudfinaMava,Kanasugara,Jamindaru and many could not remember.

K.Ragavan

25-5-26

Small Story 621.

 சிறுகதை 621

அப்பாவின் அற்புதமான புகழ்

சஞ்சய், சென்னைக்குச் செல்லும் தனது விமானத்திற்காக பாஸ்டன் விமான நிலையத்தின் ஓய்வு அறையில் காத்திருந்தான். விமான நிலையம் கூட்டம் நிறைந்தும் பரபரப்பாகவும் இருந்தது. ஒரு இளம் பெண் தனது பயணப்பைகளுடன் அவசரமாக வந்து, அவன் அருகில் காலியாக இருந்த இருக்கையை கவனித்து அமர்ந்தாள்.

சிறிது நேரத்தில், விமானத்தில் ஏறுவதற்கான அறிவிப்பு வெளியானது. இருவரும் பிஸினஸ் கிளாஸ் கவுண்டருக்குச் சென்றனர். ஒரு முன்னணி ஐ.டி நிறுவனத்தில் திட்டத் தலைவராக வேலை பார்த்து வந்த சஞ்சய், முந்தைய நாள் தனது சகோதரி சுமாவிடமிருந்து வந்த எதிர்பாராத தொலைபேசி அழைப்பின் காரணமாக சென்னைக்குப் பயணம் செய்துக் கொண்டிருந்தான்.

“சஞ்சய், நீ கட்டாயம் வர வேண்டும்,” என்று அவள் கூறியிருந்தாள்.

“ஞாயிற்றுக்கிழமை அம்மாவின் பிறந்தநாள். அதற்காக நாங்கள் ஒரு சிறப்பு நிகழ்ச்சியைத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம்.”

சஞ்சய் தனது அம்மாவை மிகவும் நேசித்தும் மதித்தும் வந்தான். அவன் கல்விக்கும் தொழில் வளர்ச்சிக்கும் அவள் பல தியாகங்களை செய்திருந்தாள். அந்த நிகழ்ச்சியை தவறவிட அவனுக்கு மனமில்லை. தன் சகோதரியின் விருப்பத்தையும் அவன் மதித்ததால் உடனே விமான டிக்கெட்டை பதிவு செய்தான்.

அவன் சிந்தனையை அருகில் இருந்த இளம் பெண்ணின் குரல் கலைத்தது.

“மன்னிக்கவும், இது உங்கள் இருக்கை தானே? என் இருக்கை உங்கள் பக்கத்தில் உள்ளது. நான் இங்கே அமரலாமா? எனக்கு ஜன்னல் பக்க இருக்கைகள் மிகவும் பிடிக்கும்.”

சஞ்சய் புன்னகையுடன் சம்மதித்தான்.

“என் பெயர் ஷோபா,” என்று அவள் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள்.

“நான் சென்னைக்குப் போகிறேன்.”

“நான் சஞ்சய்,” என்று அவன் பதிலளித்தான்.

“நானும் சென்னைக்குத்தான் செல்கிறேன்.”

இருவரும் வசதியாக அமர்ந்தபின், ஷோபா மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினாள்.

“என்னுடைய இந்தப் பயணம் திடீரென்று முடிவானது. என் அப்பா, ஒரு உயர்ந்த மனிதரின் மனைவியின் பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்து கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்தக் குடும்பம் என் அப்பாவுக்கு பல உதவிகள் செய்திருந்தது. அந்த நல்லவர் இப்போது உயிருடன் இல்லை. ஆனாலும், என் அப்பா அவர்களிடம் கொண்ட நன்றியுணர்வையும் நட்பையும் குடும்ப நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்வதன் மூலம் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்தி வருகிறார். இந்த முறை, என் அப்பா என் அண்ணனுடன் சிங்கப்பூரில் தங்கியிருக்கிறார். அதனால், அவருக்குப் பதிலாக நான் செல்லும்படி கேட்டார். அடுத்த வாரமே நான் சென்னை வர திட்டமிட்டிருந்ததால், கொஞ்சம் முன்னதாகவே வர சம்மதித்தேன்.”

நீண்ட பயணத்தின் போது, குறிப்பாக ஃபிராங்க்ஃபர்டில் விமானம் மாறிய சமயத்திலும், சஞ்சயும் ஷோபாவும் இனிமையாக உரையாடி நல்ல நண்பர்களாக மாறினர்.

சென்னையை அடைந்த பிறகு, இருவரும் தங்களது தொலைபேசி எண்களை பரிமாறிக் கொண்டு பிரிந்தனர்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்தது.

(தொடரும்)

K.Ragavan

25-5-26

Small Story 620.

 Small Story 620.

Facing the Consequences is an Art.

Hearing the news, Keshav rushed to Kollegal immediately. Seeing Kalpana in pain broke his heart. The doctor informed him that her recovery would take at least three months and advised shifting her to a hospital in Mysore for better treatment.

The next day, while traveling to Mysore by car, another vehicle crashed into them, causing heavy damage to the car. Fortunately, both of them escaped safely.

For the next three months, Keshav stayed beside Kalpana, taking leave from duty without pay. He cared for her patiently until she slowly recovered and returned to normal life.

One evening, Kalpana looked at him emotionally and said, “Thank you for your patience and for taking such good care of me.”

Keshav smiled gently and whispered, “In life, one should learn to face difficult situations. Instead of spending our honeymoon at a beautiful place, I spent those days with you in the hospital — and still, I was happy because I was with you.”

Tears of gratitude filled Kalpana’s eyes.

“I am very lucky to have you,” she said softly. “I pray that even in my next birth, you will come back as my husband.”

Keshav happily hugged her, and both realized that true love is not only about sharing joyful moments, but also about standing together during life’s hardest times.

K.Ragavan

24-5-26

Small Story 620.T

 சிறுகதை 620

விளைவுகளை எதிர்கொள்வதும் ஒரு கலை

அந்த செய்தியை கேட்டவுடன், கேஷவ் உடனே கொல்லேகாலுக்கு விரைந்தான். வலியால் தவித்துக் கொண்டிருந்த கல்பனாவைப் பார்த்ததும் அவன் மனம் உடைந்தது. மருத்துவர், அவள் முழுமையாக குணமடைய குறைந்தது மூன்று மாதங்கள் ஆகும் என்றும், மேலான சிகிச்சைக்காக அவளை மைசூரிலுள்ள மருத்துவமனைக்கு மாற்ற வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தினார்.

அடுத்த நாள், அவர்கள் காரில் மைசூருக்குப் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, எதிரே வந்த மற்றொரு வாகனம் மோதி விபத்து ஏற்பட்டது. கார் பெரிதும் சேதமடைந்தாலும், அதிர்ஷ்டவசமாக இருவரும் உயிர் தப்பினர்.

அடுத்த மூன்று மாதங்கள், கேஷவ் தனது வேலையில் சம்பளமில்லா விடுப்பு எடுத்து, கல்பனாவின் அருகிலேயே இருந்தான். அவள் மெதுவாக குணமடைந்து இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்பும் வரை, மிகுந்த பொறுமையுடனும் அன்புடனும் அவளை கவனித்துக் கொண்டான்.

ஒரு மாலை, உணர்ச்சிவசப்பட்ட கல்பனா அவனை நோக்கி,

“உங்கள் பொறுமைக்கும், என்னை இவ்வளவு அன்பாக கவனித்துக் கொண்டதற்கும் நன்றி,” என்றாள்.

கேஷவ் மெதுவாக புன்னகைத்து,

“வாழ்க்கையில் கடினமான சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்ள கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அழகான இடத்தில் தேனிலவு கொண்டாட வேண்டிய நாட்களை, நான் உன்னுடன் மருத்துவமனையில் கழித்தேன். ஆனாலும், நீ என்னுடன் இருந்ததால் நான் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தேன்,” என்றான்.

நன்றியால் கல்பனாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

“உங்களைப் போன்ற கணவர் கிடைத்தது என் அதிர்ஷ்டம்,” என்று மெதுவாக சொன்னாள்.

“அடுத்த பிறவியிலும் நீங்களே என் கணவராக வர வேண்டும் என்று நான் இறைவனை வேண்டிக்கொள்கிறேன்.”

மகிழ்ச்சியுடன் கேஷவ் அவளை அணைத்துக்கொண்டான். அந்த நொடியில், உண்மையான காதல் என்பது மகிழ்ச்சியான தருணங்களை மட்டும் பகிர்வது அல்ல; வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான நேரங்களிலும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நிற்பதுதான் என்பதை இருவரும் உணர்ந்தனர்.

— கே. ராகவன்

24-5-26

Small Story 619.

 Small Story 619

Facing the Consequences is an Art

Keshav had completed his Senior House Surgeon training and was posted as a Medical Officer at the Primary Health Centre in Poongulam village in Mysore district. His parents lived in Hassan, and he had studied at Mysore Medical College, where he earned many credentials. During his college days, he stayed in the hostel and often ate outside.

One evening, while dining at a restaurant, he met Kalpana. She was charming, pleasant, and had recently completed her Nursing course and was waiting for her posting. That day, Keshav realized he had forgotten his wallet. Kalpana, who had seen him earlier at the college, kindly paid the bill for him. The next day, he returned the money to her through GPay.

That small incident became the beginning of their friendship. While exchanging messages regarding the payment, they started chatting on WhatsApp. To their surprise, many of their likes and dislikes were similar. Within a month, they became close friends and gradually developed feelings for each other.

Meanwhile, Kalpana’s parents moved to Hassan because her father was a government employee. Around the same time, Keshav received his posting order to Poongulam and joined duty there. Every day, they spent at least thirty minutes chatting and whispering Kannada and Hindi songs to each other over the phone.

A month later, one morning, Keshav reached the hospital a little late because his vehicle had broken down on the way. As he entered, he noticed a large crowd of patients standing in the queue. A nurse in a white uniform was distributing tablets and instructing the patients efficiently, but he could not see her face clearly.

When he entered his room, he was shocked and delighted to see Kalpana standing there.

“Hey! How come you are here?” he asked excitedly.

She smiled warmly. “I got posted here. Today is my joining day. I wanted to surprise you.”

After finishing the outpatient work, Keshav took her to his quarters and offered her biscuits and sweets. Kalpana whispered happily, “It is God’s blessing that I got posted here. Now I can see my dear every day.”

Keshav then told her, “I spoke to my parents about us, and they have agreed to our marriage.”

Kalpana smiled shyly. “My parents have also given their permission.”

A month later, their marriage was celebrated gracefully in Hassan. After the wedding, they returned to Poongulam and resumed their duties happily.

However, fate had other plans.

Soon, Kalpana received a deputation posting to Kollegal and moved there temporarily. A week later, Keshav received a shocking message from her. She had met with an accident in the marketplace when a car hit her. She suffered severe injuries and was admitted to the hospital.

(Tobe continued)

K.Ragavan

23-5-26

Small Story 619.T

 சிறுகதை 619

விளைவுகளை எதிர்கொள்வதும் ஒரு கலை

கேஷவ் தனது சீனியர் ஹவுஸ் சர்ஜன் பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, மைசூர் மாவட்டத்தின் பூங்குளம் கிராமத்தில் உள்ள ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் மருத்துவ அதிகாரியாக பணியில் சேர்ந்தார். அவரது பெற்றோர் ஹாசனில் வசித்து வந்தனர். அவர் மைசூர் மருத்துவக் கல்லூரியில் படித்து பல சாதனைகள் பெற்றிருந்தார். கல்லூரி நாட்களில் அவர் விடுதியில் தங்கி, அடிக்கடி வெளியில் உணவருந்துவார்.

ஒரு மாலை, ஒரு உணவகத்தில் சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தபோது, அவர் கல்பனாவை சந்தித்தார். அவள் அழகானவளும் இனிமையான குணமுடையவளும். சமீபத்தில் நர்சிங் படிப்பை முடித்திருந்த அவள், பணி நியமனத்திற்காக காத்திருந்தாள். அந்த நாள் கேஷவ் தன் பணப்பையை மறந்துவிட்டதை உணர்ந்தார். கல்லூரியில் முன்பே அவரைக் கண்டிருந்த கல்பனா, அன்புடன் அவரது உணவுக்கட்டணத்தை செலுத்தினாள். மறுநாள், கேஷவ் அந்த பணத்தை ஜிபே மூலம் அவளுக்கு திருப்பி அனுப்பினார்.

அந்தச் சிறிய சம்பவமே அவர்களின் நட்பின் தொடக்கமாக மாறியது. பணம் தொடர்பான தகவல்களை பரிமாறிக் கொண்டபோது, அவர்கள் வாட்ஸ்அப்பில் உரையாட ஆரம்பித்தனர். ஆச்சரியமாக, அவர்களின் விருப்பங்களும் வெறுப்புகளும் பல விஷயங்களில் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன. ஒரு மாதத்திற்குள் அவர்கள் நெருங்கிய நண்பர்களாகி, பின்னர் காதலாக மாறியது.

இதற்கிடையில், கல்பனாவின் தந்தை அரசு ஊழியராக இருந்ததால், அவரது குடும்பம் ஹாசனுக்கு மாற்றம் ஆனது. அதே சமயம், கேஷவுக்கும் பூங்குளத்தில் பணியிட உத்தரவு வந்தது. அவர் அங்கு பணியில் சேர்ந்தார். தினமும் குறைந்தது முப்பது நிமிடங்களாவது அவர்கள் பேசிக்கொள்வார்கள். கன்னட மற்றும் இந்தி பாடல்களை மெதுவாக ஹம்மிங் செய்து ஒருவருக்கொருவர் ரசிக்கவைத்தனர்.

ஒரு மாதத்திற்கு பிறகு, ஒரு காலை, தனது வாகனம் பாதியில் பழுதாகி விட்டதால், கேஷவ் மருத்துவமனைக்கு சற்று தாமதமாக வந்தார். அவர் உள்ளே நுழைந்தபோது, நோயாளிகள் நீண்ட வரிசையில் காத்திருந்தனர். வெள்ளை சீருடையில் இருந்த ஒரு நர்ஸ் மருந்துகளை வழங்கி, நோயாளிகளுக்கு முறையாக அறிவுறுத்திக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவளின் முகம் தெளிவாக தெரியவில்லை.

அவர் தனது அறைக்குள் சென்றதும், அங்கே நின்றிருந்த கல்பனாவைக் கண்டு அதிர்ச்சியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் பார்த்தார்.

“ஹேய்! நீ எப்படி இங்கே வந்தாய்?” என்று உற்சாகமாக கேட்டார்.

அவள் புன்னகையுடன்,

“எனக்கு இங்கே பணி நியமனம் கிடைத்தது. இன்று தான் நான் பணியில் சேரும் நாள். உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்க நினைத்தேன்,” என்றாள்.

வெளிநோயாளர் பணிகள் முடிந்த பிறகு, கேஷவ் அவளை தனது குடியிருப்புக்கு அழைத்து சென்று பிஸ்கட்டும் இனிப்புகளும் கொடுத்தார். கல்பனா மகிழ்ச்சியுடன் மெதுவாக,

“நான் இங்கே பணி நியமனம் பெற்றது கடவுளின் ஆசீர்வாதம். இனிமேல் என் அன்புக்குரியவரை தினமும் பார்க்கலாம்,” என்றாள்.

அப்போது கேஷவ் கூறினார்:

“நம்மைப் பற்றி நான் என் பெற்றோரிடம் பேசினேன். அவர்கள் நம் திருமணத்திற்கு சம்மதம் தெரிவித்துவிட்டார்கள்.”

கல்பனா வெட்கத்துடன் புன்னகைத்து,

“என் பெற்றோரும் சம்மதம் சொல்லிவிட்டார்கள்,” என்றாள்.

ஒரு மாதத்திற்கு பிறகு, ஹாசனில் அவர்கள் திருமணம் சிறப்பாக நடைபெற்றது. திருமணத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் பூங்குளத்திற்கு திரும்பி மகிழ்ச்சியாக தங்கள் பணியைத் தொடர்ந்தனர்.

ஆனால் விதி வேறு திட்டம் வைத்திருந்தது.

சில நாட்களில், கல்பனாவுக்கு கோல்லேகாலுக்கு தற்காலிக பணிமாற்றம் கிடைத்தது. அவள் அங்கு சென்றாள். ஒரு வாரம் கழித்து, கேஷவுக்கு அவளிடமிருந்து அதிர்ச்சியூட்டும் செய்தி வந்தது. சந்தையில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது ஒரு கார் மோதியதில், கல்பனா கடுமையாக காயமடைந்து மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தாள்.

(தொடரும்)

— கே. ராகவன்

23-5-26

Good old Movie.

 Ramesh Bhat,SureshUrs,PhaniRamachandra

Nanendu Nimmavane is another good old Kannada movie that I watched recently for the first time. It stars the late Loknath, Vishnuvardhan and   SriShanthy,Ramesh Bhat,Vaishali Kasaravalli also played an excellent supporting role.

The lilting music by Rajan–Nagendra, neat editing by Suresh Urs, and beautiful cinematography by Manjunath add greatly to the film’s charm. Above all, the movie is handled with fine suspense and sensitivity by the amazing director Phani Ramachandra.

Despite being made more than three decades ago, the film still feels very clean, engaging, and refined. Its storytelling, performances, and emotional depth continue to hold up remarkably well even today.

K.Ragavan

Letter.

 2026 மே 22 அன்று The National இதழில் வெளியான கடிதம்

பராகா அணுமின் நிலையத் தாக்குதலைக் கண்டித்து

மே 20 அன்று வெளியான அட்லா மஸ்ஸூத் எழுதிய “Attacks against nuclear plants a red line, UAE envoy to the UN says” என்ற கட்டுரையை ஒட்டி இந்தக் கடிதத்தை எழுதுகிறேன்.

இந்த வாரம் United Nations Security Council கூட்டத்தில், பராகா அணுமின் நிலையம் அருகே நடத்தப்பட்ட ட்ரோன் தாக்குதலை ஐக்கிய அரபு அமீரகம் சரியான முறையில் கண்டித்துள்ளது. இது தனது தேசிய நலன்களை — குறிப்பாக அந்நாட்டில் வாழும் மக்களின் பாதுகாப்பை — உறுதிப்படுத்தும் நடவடிக்கையாகும்.

இத்தகைய தாக்குதல் நடவடிக்கைகள் பிராந்திய நிலைத்தன்மைக்கு பாதகமானவை; மேலும் ஏற்கனவே நிலவி வரும் பதற்றங்களை மேலும் தீவிரப்படுத்தக்கூடும். எதிர்காலத்தில் இவ்வாறான தாக்குதல்களைத் தடுக்க பாதுகாப்பு கவுன்சில் தகுந்த நடவடிக்கை எடுக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

கே. ராகவன்

பெங்களூரு, இந்தியா

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 22 May 26,

Condemning Barakah attack

I write in reference to Adla Massoud's article Attacks against nuclear plants a red line UAE envoy to the UN says(May 20);the UAE rightly condemned the drone strikenear the Barakahnuclear power plant , at the UN Security Council this week.It is protecting its national interests -which include ensuring the safety of its residents .Such acts of aggression are detrimental to regional stability and could further escalate already -existing tensions.I hope the Security Council will act to deter such strikes in the future.

K.Ragavan, Bengaluru,India

Small Story 618.

 Small Story 618

Blogger’s Encounter

Vasanthi received a call from her friend Anupama.

“Hello, how are you? My daughter Shubha has received an offer from a leading newspaper as the Editor-in-Charge of the entertainment column. She wants to seek blessings and advice from your husband Ram.”

“That is wonderful news,” said Vasanthi happily. “When is she joining?”

“She will be joining next week. I will ask her to meet Ram tomorrow evening.”

Ram was well known for his popular blog, which he had built patiently over many years. Though he worked professionally as a mechanical engineer, writing was his true passion. At the age of fifty-five, he was still smart and energetic. His wife Vasanthi, aged fifty, was equally graceful and supportive. Their only son, aged twenty-five, worked in a leading multinational finance company.

Ram overheard the conversation and felt happy that Shubha was beginning her career in journalism. He was pleased that she wanted his guidance.

The next evening, Ram returned early from the office and waited for Shubha’s visit.

Shubha, a pleasant and confident twenty-three-year-old, had completed her M.A. in English along with Journalism and Communication studies. She arrived at 6 p.m. and was warmly welcomed by Vasanthi with tea and snacks. Shubha also brought homemade sweets for them.

After a few casual conversations, Shubha said, “Uncle, I need your advice because my new assignment involves writing reviews and comments, mostly about films in different languages.”

Ram smiled and replied, “That is a very good opportunity, Shubha. You already have the educational background and understand the basics of journalism. Always remember one thing — your reviews and comments must remain neutral and honest. Never allow bias, favoritism, or outside influence to affect your writing.”

He continued, “A reviewer should study deeply before expressing opinions. Appreciate genuine talent wherever you see it. Readers value sincerity and balanced judgment. If you maintain integrity in your work, you will earn a good name for yourself and for your newspaper.”

Shubha listened carefully and felt inspired by his words.

“Thank you, Uncle. Your advice means a lot to me,” she said gratefully.

Ram blessed her and wished her a bright future in the world of journalism.

Shubha left the house feeling happy and motivated after receiving guidance from the versatile and respected blogger.

K.Ragavan

22-5-26

Small Story 618.T

 சிறுகதை 618

பதிவரின் சந்திப்பு

வசந்திக்கு தனது தோழி அனுபமாவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹலோ, எப்படி இருக்கிறாய்? என் மகள் சுபாவுக்கு ஒரு முன்னணி செய்தித்தாளில் பொழுதுபோக்கு பிரிவின் ஆசிரியர் பொறுப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது. அவள் உன் கணவர் ராமை சந்தித்து ஆசீர்வாதமும் ஆலோசனையும் பெற விரும்புகிறாள்,” என்றார் அனுபமா.

“அது மிகவும் மகிழ்ச்சியான செய்தி,” என்று வசந்தி சந்தோஷமாகச் சொன்னாள். “அவள் எப்போது பணியில் சேர்கிறாள்?”

“அடுத்த வாரம் சேரப் போகிறாள். நாளை மாலை ராமை சந்திக்கச் சொல்கிறேன்,” என்றார் அனுபமா.

ராம் தனது பிரபலமான வலைப்பதிவின் மூலம் பல ஆண்டுகளாக நல்ல பெயரைப் பெற்றிருந்தார். தொழில்முறையில் அவர் ஒரு இயந்திரப் பொறியாளராக இருந்தாலும், எழுத்து அவருடைய உண்மையான ஆர்வமாக இருந்தது. ஐம்பத்தைந்து வயதிலும் அவர் சுறுசுறுப்பாகவும் புத்துணர்ச்சியுடனும் இருந்தார். அவரது மனைவி வசந்தி, ஐம்பது வயதிலும் அதேபோல் அழகும் ஆதரவான மனப்பான்மையும் கொண்டவராக இருந்தாள். அவர்களுடைய ஒரே மகன், இருபத்தைந்து வயதுடையவர், ஒரு முன்னணி பன்னாட்டு நிதி நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தார்.

இந்த உரையாடலை ராம் கேட்டு மகிழ்ந்தார். சுபா பத்திரிகைத் துறையில் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்குவது அவருக்கு பெருமையாக இருந்தது. மேலும், அவள் தன்னிடம் வழிகாட்டுதல் கேட்க விரும்பியது அவரை மகிழ்ச்சியடையச் செய்தது.

அடுத்த நாள் மாலை, ராம் அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரமே வீட்டிற்கு வந்து, சுபாவின் வருகைக்காக காத்திருந்தார்.

ஆங்கில இலக்கியத்தில் முதுகலைப் பட்டமும், இதழியல் மற்றும் தொடர்பியல் படிப்பும் முடித்திருந்த இருபத்துமூன்று வயதுடைய தன்னம்பிக்கையுள்ள இனிய இளம்பெண் சுபா, மாலை ஆறு மணிக்கு வந்தாள். வசந்தி அவளை அன்புடன் வரவேற்று, தேநீரும் சிற்றுண்டியும் வழங்கினாள். சுபாவும் வீட்டில் தயாரித்த இனிப்புகளை கொண்டு வந்திருந்தாள்.

சில சாதாரண உரையாடல்களின் பின்னர், சுபா கூறினாள்:

“மாமா, எனக்கு உங்கள் ஆலோசனை தேவை. என் புதிய பொறுப்பில் பல மொழித் திரைப்படங்களைப் பற்றிய விமர்சனங்களும் கருத்துகளும் எழுத வேண்டியுள்ளது.”

ராம் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்:

“அது மிகவும் நல்ல வாய்ப்பு, சுபா. உனக்கு ஏற்கனவே நல்ல கல்விப் பின்னணியும் இதழியலின் அடிப்படை அறிவும் இருக்கின்றன. எப்போதும் ஒரு விஷயத்தை நினைவில் வைத்துக் கொள் — உன் விமர்சனங்களும் கருத்துகளும் நடுநிலையாகவும் நேர்மையாகவும் இருக்க வேண்டும். சார்புநிலை, பாரபட்சம் அல்லது வெளிப்புற அழுத்தம் எதுவும் உன் எழுத்தை பாதிக்க அனுமதிக்கக் கூடாது.”

அவர் தொடர்ந்து கூறினார்:

“ஒரு விமர்சகர் தனது கருத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கு முன் விஷயத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உண்மையான திறமையை எங்கு கண்டாலும் பாராட்ட வேண்டும். வாசகர்கள் எப்போதும் நேர்மையையும் சமநிலையான பார்வையையும் மதிப்பார்கள். நீ உன் பணியில் நேர்மையை காக்கிறாய் என்றால், உனக்கும் உன் செய்தித்தாளுக்கும் நல்ல பெயர் கிடைக்கும்.”

ராமின் வார்த்தைகளை சுபா கவனமாகக் கேட்டு மிகவும் ஊக்கமடைந்தாள்.

“நன்றி, மாமா. உங்கள் ஆலோசனை எனக்கு மிகவும் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கிறது,” என்று அவள் நன்றியுடன் கூறினாள்.

ராம் அவளை ஆசீர்வதித்து, பத்திரிகை உலகில் சிறந்த எதிர்காலம் அமைய வாழ்த்தினார்.

பல்துறை திறமையும் மதிப்பும் பெற்ற பதிவரிடமிருந்து வழிகாட்டுதல் பெற்ற மகிழ்ச்சியுடனும் ஊக்கத்துடனும் சுபா அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்.

— கே. ராகவன்

22-5-26

GoodMovie.

 Another good movie, Ganesha I Love You, which I watched today. Anant Nag, Sithara, Girija Lokesh, and the late Loknath gave memorable performances. This Ganesha was different from the other Ganesha characters usually seen in films.

Phani Ramachandra’s another good twist-filled story was very nice. Manjunath’s framework, Rajesh Ramanath’s music, and the able direction of Phani Ramachandra were admirable.

K.Ragavan

Small Story 617.

 Small Story 617.

Surprise Bus Encounter

Hearing the conductor’s voice, Ram, who was sitting in the front row of the bus, turned back. The conductor was asking an old man of about sixty-five years for his ticket money. Ram walked towards him and was surprised to see that it was his uncle, Keshav.

Keshav was telling the conductor, “I forgot to bring my wallet.”

Ram greeted his uncle warmly, paid for the ticket, and sat beside him. Keshav had helped Ram greatly during his college days by supporting his studies, and Ram always respected him deeply.

Keshav said softly, “Today, in a hurry, I forgot both my wallet and my mobile phone at home.”

Ram took him to his clinic, ordered tea for him, and said, “Uncle, luckily my car is in service today, so I came by bus. Otherwise, I would never have seen you.”

After examining him, Ram found that everything was normal. Then Keshav whispered, “This morning I received a message from my old friend Murthy’s daughter, Rachana. She said Murthy, who worked with me in the bank years ago, has started showing symptoms of Alzheimer’s disease and has become very forgetful. Hearing that upset me so much that, without telling anyone, I left home to visit him. Smitha thought I had only gone for a walk inside the apartment complex. In my confusion, I forgot to take my wallet and mobile phone.”

Ram immediately called Smitha and said, “Don’t worry about searching for Dad. He is with me. I will bring him home in an hour after seeing my patients.”

Smitha was surprised to hear that her father was at Ram’s clinic.

Exactly one hour later, Ram brought Uncle Keshav home. He explained everything to Smitha and advised her, “Please take Uncle this evening to visit his friend Murthy. Meeting him may make him feel better.”

After enjoying the delicious tea prepared by Smitha, Ram happily took an auto back home, whispering to himself, “It was good that my car went for servicing today.”

K.Ragavan

21-5-26

Small Story 617.T

 

சிறுகதை 617

பேருந்தில் ஏற்பட்ட ஆச்சரியமான சந்திப்பு

பேருந்தின் முன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த ராம், கண்டக்டரின் குரலைக் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தான். சுமார் அறுபத்தைந்து வயதுள்ள ஒரு முதியவரிடம் டிக்கெட் பணம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார் கண்டக்டர். ராம் அருகே சென்று பார்த்தபோது, அவர் தனது மாமா கேஷவ் என்பதை அறிந்து ஆச்சரியமடைந்தான்.

“பணப்பையை வீட்டிலேயே மறந்து விட்டேன்,” என்று கேஷவ் கண்டக்டரிடம் கூறிக் கொண்டிருந்தார்.

ராம் அன்புடன் மாமாவை வரவேற்று, டிக்கெட் பணம் கட்டிவிட்டு அவரருகில் அமர்ந்தான். கல்லூரி நாட்களில் தனது படிப்பிற்கு பெரிய உதவி செய்தவர் கேஷவ் என்பதால், ராம் அவரை மிகவும் மதித்தான்.

கேஷவ் மெதுவாக,

“இன்று அவசரத்தில் பணப்பையும் கைப்பேசியும் வீட்டிலேயே மறந்து விட்டேன்,” என்றார்.

ராம் அவரை தனது கிளினிக்கிற்கு அழைத்துச் சென்று தேநீர் வரவழைத்து,

“மாமா, நல்லவேளை இன்று என் கார் சர்வீஸுக்கு சென்றிருந்தது. அதனால் தான் பேருந்தில் வந்தேன். இல்லையென்றால் உங்களை சந்திக்கவே முடியாமல் போயிருக்கும்,” என்றான்.

பரிசோதித்துப் பார்த்த ராம், அவருக்கு எந்த உடல்நலப் பிரச்சினையும் இல்லை என்பதை கண்டான். பின்னர் கேஷவ் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“இன்று காலை என் பழைய நண்பர் மூர்த்தியின் மகள் ரச்சனா ஒரு செய்தி அனுப்பியிருந்தாள். பல ஆண்டுகளுக்கு முன் வங்கியில் என்னுடன் வேலை செய்த மூர்த்திக்கு அல்சைமர் நோயின் அறிகுறிகள் ஆரம்பித்துவிட்டதாகவும், அவர் மிகவும் மறதியுடன் இருப்பதாகவும் கூறினாள். அதை கேட்டதும் மனம் மிகவும் கலங்கிவிட்டது. வீட்டில் யாரிடமும் சொல்லாமல் அவரை பார்க்க கிளம்பிவிட்டேன். ஸ்மிதா நான் அடுக்குமாடி வளாகத்திற்குள் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றிருப்பேன் என்று நினைத்திருக்கலாம். அந்த குழப்பத்தில் பணப்பையும் கைப்பேசியும் எடுத்துச் செல்ல மறந்து விட்டேன்.”

உடனே ராம் ஸ்மிதாவுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்து,

“அப்பாவைத் தேடி கவலைப்பட வேண்டாம். அவர் என்னுடன் இருக்கிறார். நோயாளிகளை பார்த்துவிட்டு இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் வீட்டிற்கு கொண்டு வருகிறேன்,” என்றான்.

தன் தந்தை ராமின் கிளினிக்கில் இருப்பதாகக் கேட்டு ஸ்மிதா ஆச்சரியமடைந்தாள்.

சரியாக ஒரு மணி நேரத்திற்கு பிறகு, ராம் மாமா கேஷவை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தான். நடந்த அனைத்தையும் ஸ்மிதாவிடம் விளக்கி,

“இன்று மாலை மாமாவை அவரது நண்பர் மூர்த்தியைப் பார்க்க அழைத்து செல்லுங்கள். அவரை சந்தித்தால் மனதிற்கு கொஞ்சம் நிம்மதி கிடைக்கும்,” என்று அறிவுறுத்தினான்.

ஸ்மிதா தயார் செய்த சுவையான தேநீரை அருந்திய பிறகு, ராம் மகிழ்ச்சியுடன் ஆட்டோவில் வீட்டிற்கு திரும்பிக் கொண்டே,

“இன்று என் கார் சர்வீஸுக்கு சென்றது நல்லதாயிற்றே!” என்று தனக்குத்தானே மெதுவாகச் சொல்லிக் கொண்டான்.

— கே. ராகவன்

21-5-26

Small Story 616.

 Small Story 616.

Knee Surgery Encounter

Kothai and her husband, Sundar, went to visit her ailing aunt after her knee surgery at her home. Sundar gently asked, “Auntie, how are you feeling now?”

Aunt Lakshmi smiled and replied, “I am fine. Slowly, the pain is reducing.”

Her husband, Madhavan, added happily, “She is much better now.”

Kothai asked, “Auntie, which doctor performed the surgery?”

“Dr. Sudharsan,” Lakshmi replied. “He is a famous surgeon for knee surgeries and has a very good reputation.”

Kothai said, “I too have a knee problem,” and handed over a box full of sweets and fruits.

Lakshmi smiled and said, “Why did you bring so much, Kothai? Here, there are only the two of us. Supraja and the children are in Melbourne. We cannot take much.”

After enjoying a delicious lunch prepared by Aunt Lakshmi, Kothai and Sundar made namaskaram by prostrating on the ground before Lakshmi and Madhavan.

Lakshmi blessed them both for a good, healthy, and peaceful life. She then whispered softly, “At the age of seventy-five, I underwent surgery on both knees. With the blessings of Sudarshana, I am much more comfortable now.”

Kothai understood that her aunt was referring to her favorite deity, whose blessings had worked through the doctor.

While returning home in the car, Kothai said, “Many people frightened Auntie and advised her not to go for surgery. But she was bold enough to face it. Now I can see how happy she is, with her pain greatly relieved.”

K.Ragavan

20-5-26

Small Story 616.T

 சிறுகதை 616

முழங்கால் அறுவை சிகிச்சை அனுபவம்

கோதையும், அவரது கணவர் சுந்தரும், முழங்கால் அறுவை சிகிச்சை செய்து உடல்நலக் குறைவில் இருந்த கோதையின் அத்தையை அவரது வீட்டில் சென்று பார்த்தார்கள்.

சுந்தர் மெதுவாகக் கேட்டார்:

“அத்தை, இப்போது எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”

அத்தை லக்ஷ்மி புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்:

“நன்றாக இருக்கிறேன். மெதுவாக வலி குறைந்து வருகிறது.”

அவரது கணவர் மாதவன் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்:

“இப்போது மிகவும் பரவாயில்லை.”

கோதை கேட்டாள்:

“அத்தை, அறுவை சிகிச்சை செய்த மருத்துவர் யார்?”

லக்ஷ்மி பதிலளித்தார்:

“டாக்டர் சுதர்சன். முழங்கால் அறுவை சிகிச்சையில் மிகவும் பிரபலமான மருத்துவர். அவருக்கு நல்ல பெயரும் உள்ளது.”

கோதை கூறினாள்:

“எனக்கும் முழங்காலில் பிரச்சினை இருக்கிறது,” என்று சொல்லி இனிப்புகளும் பழங்களும் நிறைந்த பெட்டியை கொடுத்தாள்.

லக்ஷ்மி சிரித்துக்கொண்டு கூறினார்:

“எதற்கு இவ்வளவு கொண்டு வந்தாய், கோதை? இங்கே நாங்கள் இருவரே இருக்கிறோம். சுப்ரஜாவும் குழந்தைகளும் மெல்போர்னில் இருக்கிறார்கள். எங்களால் இவ்வளவு சாப்பிட முடியாது.”

அத்தை லக்ஷ்மி அன்புடன் தயாரித்த சுவையான மதிய உணவை உண்ட பிறகு, கோதையும் சுந்தரும் தரையில் முழங்கால் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்து லக்ஷ்மிக்கும் மாதவனுக்கும் வணங்கினர்.

லக்ஷ்மி இருவரையும் ஆசீர்வதித்து, நல்ல ஆரோக்கியம், அமைதி மற்றும் நீண்ட ஆயுள் கிடைக்க வாழ்த்தினார். பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“எழுபத்தைந்து வயதில் நான் இரண்டு முழங்கால்களுக்கும் அறுவை சிகிச்சை செய்துக்கொண்டேன். சுதர்ஷணனின் அருளால் இப்போது மிகவும் சௌகரியமாக இருக்கிறேன்.”

தனது அத்தை குறிப்பிட்டது தனது இஷ்ட தெய்வமான சுதர்ஷணனைப் பற்றிதான் என்றும், அந்த அருள் மருத்துவரின் மூலம் செயல்பட்டது என்றும் கோதை புரிந்துகொண்டாள்.

வீட்டிற்கு காரில் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, கோதை கூறினாள்:

“பலர் அத்தையை பயமுறுத்தி, அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டாம் என்று கூறினார்கள். ஆனால் அவர் தைரியமாக அதை எதிர்கொண்டார். இப்போது அவருடைய வலி மிகவும் குறைந்து, எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார் என்பதை பார்க்க முடிகிறது.”

— கே. ராகவன்

20-5-26

Small Story 615.

 Small Story 615

 Intelligence Encounter

Sangeetha came to Uncle Ram’s house after a year. She had been away from Bengaluru, staying in New Zealand with her only daughter, Reshma, and had recently returned. Ram was delighted to welcome his favorite niece, a versatile journalist. Her husband, Sanjay, was a doctor.

Sangeetha brought sweet boxes and chocolates, and Ram’s wife, Suganthi, thanked her warmly. Suganthi happily shared that her grandson had secured admission with merit to a prestigious university in New Zealand after completing his 12th grade there.

Ram smiled and said, “Good to know, Sangeetha. You are the third person today bringing good news about admissions. Earlier, one friend shared news about his daughter’s graduation and her plans for higher studies in Law, and another friend told me his grandson had secured admission to RV Engineering College here in Bengaluru. All this makes me very happy.”

Suganthi whispered to Sangeetha, “You both must stay for lunch. Call Sanjay too. Since you informed Ram yesterday about your visit, it was easy for me to prepare your favorite Badam Halwa and Kesari.”

After reminiscing about old memorable days, Sanjay arrived for lunch. Everyone enjoyed the delicious meal prepared by Suganthi. Just then, her son Rohan called from Dubai, where he was studying Supply Chain Management, and conveyed his wishes to everyone.

Ram said thoughtfully, “Today has been a happy day for me. Hearing about promotions and admissions of my friends’ children gives me joy. In today’s competitive world, children are becoming very smart and intelligent.”

Sanjay nodded and said, “Former IB officer Ram is always correct.”

Sangeetha smiled and agreed warmly, “Yes, absolutely.”

K.Ragavan

19-5-26

Small Story 615.

 சிறுகதை 615

அறிவின் சந்திப்பு

ஒரு வருடத்திற்கு பிறகு சங்கீதா, மாமா ராமின் வீட்டிற்கு வந்தாள். அவள் பெங்களூருவை விட்டு, தனது ஒரே மகள் ரேஷ்மாவுடன் நியூசிலாந்தில் தங்கி இருந்து, சமீபத்தில் திரும்பி வந்திருந்தாள். பல்துறை திறமை கொண்ட பத்திரிகையாளரான தனது அன்பு மருமகளை வரவேற்க ராம் மிகவும் மகிழ்ந்தார். அவளின் கணவர் சஞ்சய் ஒரு மருத்துவர்.

சங்கீதா இனிப்பு பெட்டிகளையும் சாக்லேட்டுகளையும் கொண்டு வந்தாள். ராமின் மனைவி சுகந்தி அதற்காக அன்புடன் நன்றி தெரிவித்தாள். தனது பேரன், நியூசிலாந்தில் 12ஆம் வகுப்பை முடித்த பிறகு, அங்குள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற பல்கலைக்கழகத்தில் திறமையின் அடிப்படையில் சேர்க்கை பெற்றிருப்பதை சுகந்தி மகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்தாள்.

ராம் புன்னகையுடன்,

“மிகவும் மகிழ்ச்சி, சங்கீதா. இன்று நல்ல செய்திகளை கொண்டு வந்த மூன்றாவது நபர் நீ தான். இதற்கு முன், ஒரு நண்பர் தனது மகளின் பட்டமளிப்பு விழாவையும், சட்டப் படிப்பில் மேல்படிப்பு தொடரும் திட்டத்தையும் பற்றி கூறினார். இன்னொரு நண்பர், தனது பேரன் பெங்களூருவிலுள்ள ஆர்.வி. பொறியியல் கல்லூரியில் சேர்க்கை பெற்றதாகச் சொன்னார். இவை அனைத்தும் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி தருகின்றன,” என்றார்.

சுகந்தி மெதுவாக சங்கீதாவிடம்,

“நீங்களிருவரும் மதிய உணவிற்கு கண்டிப்பாக இருக்க வேண்டும். சஞ்சயையும் அழை. நீ நேற்று வருவதாக ராமிடம் தெரிவித்ததால், உங்களுக்குப் பிடித்த பாதாம் ஹல்வாவும் கேசரியும் செய்வதற்கு எனக்கு வசதியாக இருந்தது,” என்றாள்.

பழைய இனிய நினைவுகளை பகிர்ந்து கொண்டிருந்தபோது, சஞ்சய் மதிய உணவிற்கு வந்தார். சுகந்தி அன்புடன் தயாரித்த சுவையான உணவை அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் சாப்பிட்டனர். அப்போது, துபாயில் சப்ளை செயின் மேலாண்மை படித்து கொண்டிருந்த அவளது மகன் ரோஹன் தொலைபேசியில் அழைத்து, அனைவருக்கும் தனது வாழ்த்துகளை தெரிவித்தான்.

ராம் சிந்தனையுடன்,

“இன்று எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியான நாள். நண்பர்களின் குழந்தைகள் பதவி உயர்வு பெறுவதும், நல்ல கல்வி நிறுவனங்களில் சேர்க்கை பெறுவதும் பற்றி கேட்பது எனக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது.i இன்றைய போட்டி நிறைந்த உலகில், குழந்தைகள் மிகவும் புத்திசாலிகளாகவும் அறிவாளிகளாகவும் வளர்ந்து7 வருகின்றனர்,” என்றார்.

சஞ்சய் தலையசைத்து,

“முன்னாள் ஐ.பி. அதிகாரி ராம் எப்போதும் சரியாகத்தான் சொல்வார்,” என்றார்.

சங்கீதா புன்னகையுடன்,

“ஆம், முற்றிலும் சரி,” என்று அன்புடன் ஒப்புக்கொண்டாள்.

— கே. ராகவன்

19-5-26

Small Story 614.

 Small Story 614.

God’s Willingness

Rekha reached the house of Nandhitha to attend the Grahapravesam function. Nandhitha, a retired teacher and a versatile Kannada and English writer, had won many accolades for her wonderful literary creations. Her only son was settled in Singapore, and her husband had passed away during the COVID period.

For many years, Nandhitha had been living alone in a one-bedroom apartment near the Gubbalala area. Though Rekha had often advised her to move to a bigger and more comfortable place, especially since she received both her pension and her late husband’s benefits, Nandhitha had always refused firmly. She loved her neighbours and did not wish to leave the familiar surroundings.

When Rekha arrived at the new apartment complex, she was surprised to see that Nandhitha had purchased a spacious three-bedroom flat. A few close friends had already gathered there. Nandhitha warmly welcomed everyone and served sweets and snacks.

After a while, she addressed her friends.

“My dear friends, all of you must be wondering why I suddenly shifted here. Honestly, it was not entirely my decision. A well-known builder, who recently acquired the rights to adapt one of my stories into films in several languages, generously offered me this apartment. He also assured me that he would take care of the maintenance charges for the rest of my life. Such kindness touched my heart, and I felt it was God’s will that I accept this blessing.

“Moreover, next year my granddaughter will be coming here for her studies and wishes to stay with me. Everything has happened at the right time.”

Rekha happily applauded her friend’s decision. Deep within, she felt delighted that Nandhitha had finally fulfilled her long-pending wish of moving into a better home. More than that, she felt happy that Nandhitha would soon have the joyful company of her granddaughter.

After a delicious lunch, which included three varieties of sweets, the guests departed cheerfully, each carrying a precious gift — a beautiful idol of a deity presented by the versatile writer, Nandhitha.

K.Ragavan

18-5-26

Small Story 614.T

 சிறுகதை 614

இறைவனின் விருப்பம்

கிரகப்பிரவேச விழாவில் கலந்து கொள்ள ரேகா, நந்திதாவின் வீட்டிற்கு வந்தாள். ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியையுமான நந்திதா, திறமையான கன்னட மற்றும் ஆங்கில எழுத்தாளரும் ஆவார். தனது அற்புதமான இலக்கிய படைப்புகளுக்காக பல விருதுகளையும் பாராட்டுகளையும் பெற்றிருந்தார். அவருடைய ஒரே மகன் சிங்கப்பூரில் வசித்து வந்தான். அவரது கணவர், கொரோனா காலத்தில் உயிரிழந்திருந்தார்.

பல ஆண்டுகளாக, நந்திதா குப்பளாலா பகுதியின் அருகிலிருந்த ஒரு அறை கொண்ட குடியிருப்பில் தனியாக வாழ்ந்து வந்தார். ஓய்வூதியமும், மறைந்த கணவரின் பணிவசதிகளும் கிடைத்தபோதிலும், பெரியதும் வசதியானதுமான வீட்டிற்கு மாற வேண்டும் என்று ரேகா பலமுறை கூறியிருந்தாள். ஆனால் நந்திதா எப்போதும் உறுதியாக மறுத்துவிடுவார். அங்கிருந்த அயலவர்களிடம் அவருக்கு மிகுந்த பாசம் இருந்ததால், பழக்கமான அந்த சூழலை விட்டு செல்ல விரும்பவில்லை.

புதிய அடுக்குமாடி குடியிருப்பிற்கு வந்த ரேகா, நந்திதா விசாலமான மூன்று படுக்கையறைகள் கொண்ட ஒரு வீட்டை வாங்கியிருப்பதை দেখে ஆச்சரியமடைந்தாள். சில நெருங்கிய நண்பர்களும் ஏற்கனவே அங்கு கூடியிருந்தனர். நந்திதா அனைவரையும் அன்புடன் வரவேற்று, இனிப்புகளும் சிற்றுண்டிகளும் வழங்கினார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, அவர் தனது நண்பர்களை நோக்கி பேசத் தொடங்கினார்.

“அன்பு நண்பர்களே, நான் திடீரென இங்கே குடிபெயர்ந்தது ஏன் என்று நீங்கள் அனைவரும் ஆச்சரியப்படுகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். உண்மையில், இது முழுவதும் என் முடிவு அல்ல. புகழ்பெற்ற ஒரு கட்டிட நிறுவனர், என் கதைகளில் ஒன்றை பல மொழிகளில் திரைப்படமாக மாற்றும் உரிமையை சமீபத்தில் பெற்றார். அவர் மிகுந்த அன்புடன் இந்த வீட்டை எனக்குப் பரிசாக வழங்கினார். மேலும், என் வாழ்நாள் முழுவதும் வீட்டின் பராமரிப்பு செலவுகளையும் அவர் ஏற்றுக்கொள்வதாக உறுதியளித்தார். அந்த அளவிலான அன்பும் பெருந்தன்மையும் என்னை மிகவும் நெகிழச்செய்தது. இதை ஏற்றுக்கொள்வது இறைவனின் விருப்பம் என்று நான் உணர்ந்தேன்.

“மேலும், அடுத்த ஆண்டு என் பேத்தி தனது படிப்பிற்காக இங்கே வர இருக்கிறாள். அவள் என்னுடன் தங்க விரும்புகிறாள். எல்லாமும் சரியான நேரத்தில் நடந்திருக்கிறது.”

தன் தோழியின் முடிவை ரேகா மகிழ்ச்சியுடன் கைதட்டி பாராட்டினாள். நந்திதா நீண்ட நாட்களாக நிலுவையில் இருந்த தனது நல்ல வீட்டுக்கான ஆசையை இறுதியாக நிறைவேற்றியிருப்பது ரேகாவுக்கு உள்ளம் கனிந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. அதைவிட, விரைவில் நந்திதாவிற்கு தனது பேத்தியின் இனிய துணை கிடைக்கப்போகிறது என்ற எண்ணமே அவளுக்கு அதிக மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

மூன்று வகையான இனிப்புகள் அடங்கிய சுவையான மதிய உணவுக்குப் பிறகு, விருந்தினர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டுச் சென்றனர். பல்துறை எழுத்தாளரான நந்திதா வழங்கிய அழகிய தெய்வ சிலை என்ற அரிய நினைவுப்பரிசை ஒவ்வொருவரும் எடுத்துச் சென்றனர்.

— கே. ராகவன்

18-5-26

Tribute 927

 Tribute to Writer, Director PhaniRamachandra 927

Today I am going to pay tribute to the versatile director from the Sandalwood film industry who created a huge impact through his television serial Danda Pindagalu decades ago, along with many memorable family entertainers filled with humor and emotion — none other than Phani Ramachandra.

As a writer and director, Phani Ramachandra carved a special place in Kannada cinema and television with his unique storytelling style, clean comedy, and strong family values. His films, especially the popular “Ganesha” series featuring stalwarts Anant Nag and Ramesh Bhat, created a massive impact and continue to entertain audiences even today. Movies like Ganeshana Maduve, Ganesha Subramanya, and Ganeshana Galaate remain evergreen classics in Kannada cinema.

His films brought together many talented artists including Tara, Leelavathi, and several others who added life to his memorable characters and family-oriented narratives. Another noteworthy film was Doctor Krishna starring the late stalwart Vishnuvardhan, which is still appreciated by Kannada movie lovers.

Phani Ramachandra’s contribution to Kannada cinema and television will always be remembered for its simplicity, humor, emotional depth, and cultural connection with family audiences. His works continue to inspire generations and hold a special place in the hearts of Kannada viewers.

K.Ragavan

18-5-26

Small Story 613.

 Small Story 613.

Followers’ Encounter

Keshav arrived at Chennai Railway Station to attend his friend Krishna’s 60th birthday celebration. As he got down from the train carrying a small bag, it suddenly slipped from his hand. Luckily, a young man quickly caught it before it slid under the compartment.

“Thank you, young man,” Keshav said with relief.

Keshav had retired as an editor from a leading newspaper. After retirement, he became very active on social media and transformed himself into a digital creator with thousands of followers. His only daughter, Vijaya, worked in a leading IT company in Bengaluru.

Keshav was visiting Chennai after three years because he did not want to miss Krishna’s special celebration. His wife, Ragini, had gone to Hubli for a relative’s wedding, so he had travelled alone. Krishna, who was three years junior to him in office, was still working.

“Hello, sir! How are you?” the young man asked politely.

He introduced himself. “I am Vijay, one of your followers on Facebook.”

Keshav smiled pleasantly.

“Where do you want to go, sir? I am going to Anna Nagar.”

“That’s wonderful! I am also going there,” Keshav replied and showed Krishna’s address on his mobile phone.

Meanwhile, Vijay showed his Facebook profile, and Keshav immediately recognized him.

During the cab ride, Vijay shared that he was working in a bank in Bengaluru and staying near Rajajinagar. Keshav was impressed by his humble nature and respectful behavior.

When they reached Krishna’s house, Krishna came out to welcome them warmly. The moment he saw Vijay, his face brightened.

“He is my nephew,” Krishna said happily. “He has also come for the function.”

Krishna’s wife, Vidya, welcomed them inside. After a delicious lunch, Keshav took some rest.

In the evening, Krishna spoke to Keshav privately.

“Keshav, if Vijaya and Vijay are compatible, why not think about their marriage?” he suggested.

Keshav smiled because the same thought had already crossed his mind after observing Vijay’s good character and family background. Since he knew Krishna’s family well, he felt confident about the proposal.

That evening, Keshav spoke with Vijay’s parents and shared Vijaya’s photograph with them. They happily agreed to the proposal.

When Vijaya saw Vijay’s photograph, she was surprised.

“Dad! We are already friends on Instagram!” she exclaimed happily.

The birthday celebration became even more joyful for both families. After attending the function, Keshav returned home with the wonderful news that his daughter’s marriage had been fixed with Vijay. Ragini was overjoyed too.

What had started as a simple meeting between a creator and his follower soon turned into a beautiful family bond.

K.Ragavan

17-5-26

Small Story 613.

 

சிறுகதை 613

பின்தொடர்பவரின் சந்திப்பு

கேஷவ் தனது நண்பர் கிருஷ்ணாவின் 60வது பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்து கொள்ள சென்னை ரயில் நிலையத்திற்கு வந்தார். சிறிய பையை எடுத்துக்கொண்டு ரயிலில் இருந்து இறங்கியபோது, அது திடீரென்று அவரது கையிலிருந்து தவறி விழுந்தது. அதிர்ஷ்டவசமாக, அருகில் இருந்த ஒரு இளைஞன் விரைவாக அதை பிடித்து, பெட்டியின் கீழே செல்லாமல் காப்பாற்றினான்.

“நன்றி, இளைஞரே,” என்று நிம்மதியுடன் கூறினார் கேஷவ்.

கேஷவ் ஒரு முன்னணி செய்தித்தாளில் ஆசிரியராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். ஓய்வுக்குப் பிறகு சமூக வலைதளங்களில் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக செயல்பட்டு, ஆயிரக்கணக்கான பின்தொடர்பவர்களைக் கொண்ட டிஜிட்டல் படைப்பாளராக மாறியிருந்தார். அவரின் ஒரே மகள் விஜயா, பெங்களூருவிலுள்ள ஒரு முன்னணி ஐ.டி நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்து வந்தாள்.

கிருஷ்ணாவின் சிறப்பு விழாவை தவறவிட விரும்பாததால், மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சென்னை வந்திருந்தார் கேஷவ். அவரது மனைவி ராகிணி, உறவினர் திருமணத்திற்காக ஹூப்ளிக்குச் சென்றிருந்ததால், அவர் தனியாகவே பயணம் செய்தார். அலுவலகத்தில் தன்னைவிட மூன்று ஆண்டுகள் இளையவரான கிருஷ்ணா இன்னும் பணியில் இருந்தார்.

“வணக்கம் சார்! எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று மரியாதையுடன் கேட்டான் அந்த இளைஞன்.

“நான் விஜய். உங்கள் ஃபேஸ்புக் பின்தொடர்பவர்களில் ஒருவன்,” என்று அவன் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான்.

கேஷவ் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தார்.

“எங்கே செல்ல வேண்டும், சார்? நான் அண்ணா நகர் போகிறேன்,” என்றான் விஜய்.

“அப்படியா! நானும் அங்கேதான் செல்கிறேன்,” என்று கூறிய கேஷவ், கிருஷ்ணாவின் முகவரியை மொபைலில் காட்டினார்.

அதே நேரத்தில், விஜய் தனது ஃபேஸ்புக் ப்ரொஃபைலை காட்ட, கேஷவ் உடனே அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்.

கேப் பயணத்தின் போது, விஜய் தாம் பெங்களூருவிலுள்ள ஒரு வங்கியில் வேலை செய்கிறதாகவும், ராஜாஜிநகர் அருகே வசிப்பதாகவும் கூறினார். அவரது எளிமையான குணமும் மரியாதையான நடத்தையும் கேஷவுக்கு மிகவும் பிடித்தது.

அவர்கள் கிருஷ்ணாவின் வீட்டை அடைந்தபோது, கிருஷ்ணா வெளியே வந்து அன்புடன் வரவேற்றார். விஜயை பார்த்தவுடன் அவரது முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தது.

“இவர் என் மருமகன்,” என்று சந்தோஷமாக கூறினார் கிருஷ்ணா. “இவரும் விழாவிற்காக வந்திருக்கிறார்.”

கிருஷ்ணாவின் மனைவி வித்யா அவர்களை உள்ளே வரவேற்றார். சுவையான மதிய உணவுக்குப் பிறகு, கேஷவ் சிறிது நேரம் ஓய்வு எடுத்தார்.

மாலையில், கிருஷ்ணா தனியாக கேஷவிடம் பேசினார்.

“கேஷவ், விஜயாவுக்கும் விஜய்க்கும் பொருத்தம் இருந்தால், அவர்களின் திருமணத்தைப் பற்றி யோசிக்கலாமே?” என்று பரிந்துரைத்தார்.

விஜயின் நல்ல குணநலன்களையும் குடும்ப பின்னணியையும் கவனித்தபோது, இதே எண்ணம் ஏற்கனவே கேஷவின் மனதிலும் தோன்றியிருந்தது. மேலும், கிருஷ்ணாவின் குடும்பத்தை நன்றாக அறிந்திருந்ததால், இந்த தொடர்பில் அவருக்கு முழு நம்பிக்கை ஏற்பட்டது.

அன்றைய மாலையே, கேஷவ் விஜயின் பெற்றோருடன் பேசினார். விஜயாவின் புகைப்படத்தையும் அவர்களுடன் பகிர்ந்தார். அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்தனர்.

விஜயா, விஜயின் புகைப்படத்தை பார்த்ததும் ஆச்சரியமடைந்தாள்.

“அப்பா! நாங்கள் ஏற்கனவே இன்ஸ்டாகிராமில் நண்பர்களாக இருக்கிறோம்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினாள்.

அந்த பிறந்தநாள் விழா இரு குடும்பங்களுக்கும் இன்னும் மகிழ்ச்சியானதாக மாறியது. விழாவில் கலந்து கொண்ட பின்னர், தனது மகளின் திருமணம் விஜயுடன் நிச்சயிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சியான செய்தியுடன் கேஷவ் வீடு திரும்பினார். ராகிணியும் பேரானந்தம் அடைந்தாள்.

ஒரு டிஜிட்டல் படைப்பாளரும் அவரது பின்தொடர்பவரும் சந்தித்த சாதாரண தருணம், பின்னர் அழகான குடும்ப உறவாக மலர்ந்தது.

— கே. ராகவன்

17-5-26

Memorable Day.

 Memorable day.

Today, May 16, is a truly memorable and joyful day for me. My blog, Creativity Blog on Blogspot.com, has crossed one lakh viewers this month within just 16 days!

When I started this blog 18 years ago, it had only around 900 views per month. Watching it grow steadily over the years to reach this wonderful milestone is an emotional and proud moment for me.

I sincerely thank all my viewers and readers who have been visiting, reading, and supporting my blog regularly. Without your encouragement and continued support, this achievement would not have been possible.

Your love and appreciation inspire me to continue sharing creativity, ideas, and thoughts through my blog.

Thank you all from the bottom of my heart for being part of this beautiful journey.

With Warm regards,

K.Ragavan

16-5-26

Small Story 612.

 Small Story 612: 

ATM Machine Encounter

Arthanari was counting the cash he had withdrawn from the ATM when he heard someone calling, “Sir!”

He turned back and saw Arun standing there with a bright smile.

Arthanari immediately recognized him. Three years earlier, in the same ATM center, Arthanari had accidentally dropped his wallet while leaving. Arun, who had noticed it, ran behind him and returned it safely.

At that time, Arun was studying his first year B.Sc. He was struggling to pay his college fees. His father worked as a cook in a small restaurant and tried his best to support his only son’s ambition of becoming a doctor. Arun had lost his mother when he was only nine years old, and life had never been easy for him.

After hearing Arun’s story, Arthanari was deeply moved. Impressed by the boy’s honesty and determination, he promised to sponsor Arun’s college fees for the next three years.

Soon after that, Arthanari had moved to his native place, Sholavandan, and had stayed there for three years. Though he had instructed the bank to continue paying Arun’s fees, he had forgotten to give Arun his phone number.

Now, after returning to Bengaluru the previous week, fate had brought them together again at the same ATM.

“Sir, I am very happy to see you today,” Arun said emotionally. “I have passed with first class, and tomorrow I am joining a pharmaceutical company in Bengaluru as a medical representative.”

Arthanari smiled proudly.

Arun continued, “Though I could not become a doctor, this job will allow me to meet doctors regularly. Slowly, I have accepted life as it is. Seeing you today before joining my job feels like a blessing.”

Then he added softly, “I will repay the money you spent on my education little by little. Please give me your phone number. Here is my visiting card.”

Arthanari took the card and gave Arun his number.

Then, placing his hand gently on Arun’s shoulder, he whispered, “You do not have to repay anything. I helped you because of your honesty, dedication, and dreams. I am happy with the path you have chosen now.”

Arun’s eyes filled with gratitude.

After sharing a good breakfast together, both of them departed with hearts full of happiness and satisfaction.

K.Ragavan

16-5-26

Small Story612.T

 சிறுகதை 612:

ஏடிஎம் இயந்திர சந்திப்பு

ஆர்த்தநாரி ஏடிஎம் இயந்திரத்தில் இருந்து எடுத்த பணத்தை எண்ணிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது யாரோ,

“சார்!” என்று அழைக்கும் குரல் கேட்டது.

அவர் திரும்பிப் பார்த்தார். அங்கே அருண் புன்னகையுடன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

ஆர்த்தநாரி அவனை உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டார். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இதே ஏடிஎம் மையத்தில் ஆர்த்தநாரி தவறுதலாக தனது பணப்பையை கீழே போட்டுவிட்டு சென்றிருந்தார். அதை கவனித்த அருண், அவரைத் தொடர்ந்து ஓடி வந்து பணப்பையை பாதுகாப்பாக ஒப்படைத்தான்.

அப்போது அருண் பி.எஸ்்சி முதல் ஆண்டு படித்து வந்தான். கல்லூரிக் கட்டணம் செலுத்த மிகவும் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஒரு சிறிய உணவகத்தில் சமையல்காரராக வேலை செய்த அவன் தந்தை, தனது ஒரே மகன் மருத்துவராக வேண்டும் என்ற கனவை நிறைவேற்ற மிகுந்த முயற்சி செய்தார். அருண் ஒன்பது வயதிலேயே தனது தாயை இழந்துவிட்டான்; அதன் பிறகு வாழ்க்கை அவனுக்கு எளிதாக இருந்ததில்லை.

அருணின் கதையை கேட்ட ஆர்த்தநாரி மிகவும் மனம் உருகினார். அந்த இளைஞனின் நேர்மையும் உறுதியும் அவரை கவர்ந்தது. அதனால் அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கான கல்லூரிக் கட்டணத்தை தானே ஏற்றுக்கொள்வதாக வாக்குறுதி அளித்தார்.

அதற்குப் பிறகு ஆர்த்தநாரி தனது சொந்த ஊரான சோழவந்தானுக்கு சென்று அங்கே மூன்று ஆண்டுகள் தங்கியிருந்தார். ஆனால் வங்கியின் மூலம் அருணின் கட்டணத்தை தொடர்ந்து செலுத்துமாறு ஏற்பாடு செய்திருந்தாலும், தனது தொலைபேசி எண்ணை அருணிடம் கொடுக்க மறந்துவிட்டார்.

இப்போது, கடந்த வாரம் பெங்களூருவிற்கு திரும்பி வந்திருந்த ஆர்த்தநாரிக்கு, அதே ஏடிஎம் மையத்தில் மீண்டும் அருணை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

“சார், இன்று உங்களை பார்த்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்று உணர்ச்சியுடன் அருண் கூறினான்.

“நான் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளேன். நாளை முதல் பெங்களூருவில் உள்ள ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் மருத்துவ பிரதிநிதியாக பணியில் சேர இருக்கிறேன்.”

ஆர்த்தநாரி பெருமிதத்துடன் புன்னகைத்தார்.

அருண் தொடர்ந்து,

“நான் மருத்துவராக முடியவில்லை. ஆனால் இந்த வேலை மூலம் தினமும் மருத்துவர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். மெதுவாக வாழ்க்கையை அது எப்படியோ அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள கற்றுக்கொண்டேன். புதிய வேலையில் சேரும் முன் இன்று உங்களை சந்தித்தது எனக்கு ஒரு ஆசீர்வாதம் போல இருக்கிறது,” என்றான்.

பிறகு மெதுவாக,

“என் படிப்பிற்காக நீங்கள் செலவிட்ட பணத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக திருப்பித் தருகிறேன். தயவு செய்து உங்கள் தொலைபேசி எண்ணைத் தாருங்கள். இது என் விசிட்டிங் கார்டு,” என்றான்.

ஆர்த்தநாரி அந்த அட்டையை வாங்கிக் கொண்டு தனது எண்ணை அருணிடம் கொடுத்தார்.

பின்னர் அருணின் தோளில் அன்பாக கை வைத்து,

“நீ எதையும் திருப்பித் தர வேண்டியதில்லை. உன் நேர்மை, உழைப்பு, கனவுகள் — இவைகளுக்காகத்தான் நான் உதவினேன். இப்போது நீ தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் வாழ்க்கைப் பாதையைப் பார்த்து எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்.

அருணின் கண்கள் நன்றியினால் கலங்கின.

அதன்பிறகு இருவரும் ஒன்றாக காலை உணவு அருந்தி, மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடனும் திருப்தியுடனும் அங்கிருந்து பிரிந்தார்கள்.

— கே. ராகவன்

16-5-26

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 15May 26,

Tackling obesity

I write in reference to Fatima Al Ali’s op-ed The UAE’s approach to tackling obesity goes beyond prescribing a magic pill (May 11): today obesity is a global health challenge, and the UAE is facing this issue with determination and commitment. The country’s decision to introduce a new concept of daily oral treatment, combined with broader health initiatives, is highly laudable. With this progressive approach, I am confident that the UAE will successfully overcome this growing menace and set an example for others to follow. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 611.

 The Envelope Encounter

Girish reached Bengaluru International Airport, checked in his luggage, collected his boarding pass, and walked to the lounge to wait for his flight. After a few minutes, a dignified gentleman in his fifties came pushing his hand baggage and sat beside him.

Girish smiled politely.

“Hello, sir. I’m Girish. I’m travelling to London.”

The man smiled back warmly.

“I’m Ramnath. I’m travelling to Denver in the US.”

As Ramnath placed his bag nearby, Girish noticed the address tag on the baggage. It showed the same apartment complex where his old college friend, Mridula, lived.

Girish hesitated for a moment and then said,

“Sir, one of my neighbours gave me an envelope to post from London. Since your address is the same apartment complex, I thought you could kindly drop it into your building’s letterbox. It would reach faster than if I posted it from London.”

Ramnath looked at the young man with appreciation.

“Certainly. It will be my pleasure.”

He took the envelope, and soon both boarded their British Airways flight.

After a safe and comfortable journey, Girish landed in London and became busy with his new job at KPMG. Two days later, he received an unexpected phone call.

“Hey, Girish!” said a familiar voice excitedly. “This is Mridula from Denver!”

Girish was surprised and delighted.

“My dad gave me an envelope addressed to me,” she continued. “He said a young man travelling on the same flight had requested him to place it in our apartment mailbox. Dad asked me who had sent it.”

Mridula and Girish had been college classmates. Though they had always liked each other, neither had openly expressed their feelings. After graduation, Mridula had moved to the US for higher studies and later settled in Denver with a good job.

Meanwhile, Girish had successfully completed all three levels of the CFA programme with excellent marks and had recently received an offer from KPMG in London. He had secretly hoped to speak to Mridula’s parents about his feelings only after establishing his career.

When Girish saw Ramnath’s address tag at the airport, he realised destiny had unexpectedly connected him to Mridula’s family.

Over the phone, Girish explained everything honestly. Smiling softly, Mridula said,

“Don’t worry. I told Dad that my old classmate Vasanthy had sent the envelope.”

Ramnath, unaware of the deeper emotions between the two young people, simply felt happy that he had helped someone during his journey. With a peaceful smile, he left for his evening walk.

Sometimes, a small envelope carries much more than a letter — it carries destiny itself.

— K. Ragavan

15-5-26

Small Story 611.T

 

சிறுகதை 611

உறையை சந்தித்த தருணம்

கிரிஷ் பெங்களூரு சர்வதேச விமான நிலையத்திற்கு வந்து, தனது பயணப்பெட்டிகளைச் செக்-இன் செய்து, போர்டிங் பாஸை பெற்றுக்கொண்டு, விமானத்துக்காக காத்திருக்க லவுஞ்சிற்குச் சென்றான். சில நிமிடங்களில், Fifty three years இருக்கும் கம்பீரமான or nabar தனது கைப்பையைக் தள்ளிக்கொண்டு வந்து, அவன் அருகில் அமர்ந்தார்.

கிரிஷ் மரியாதையுடன் புன்னகைத்தான்.

“வணக்கம் சார், நான் கிரிஷ். லண்டன் போகிறேன்.”

Avar அன்புடன் புன்னகைத்தார்.

“நான் ராம்நாத். அமெரிக்காவின் டென்பர் நகரத்துக்குப் போகிறேன்.”

ராம்நாத் தனது பையை அருகில் வைத்தபோது, அதன் முகவரி அட்டையை கிரிஷ் கவனித்தான். அது அவன் பழைய கல்லூரி தோழி ம்ரிதுலா வசிக்கும் அதே அபார்ட்மெண்ட் வளாகத்தின் முகவரியாக இருந்தது.

ஒரு நிமிடம் தயங்கிய கிரிஷ் பின்னர் சொன்னான்:

“சார், என் அயலவர் ஒருவர் லண்டனில் இருந்து அனுப்பச் சொல்லி ஒரு உறையை என்கிட்ட கொடுத்திருக்காங்க. உங்கள் முகவரியும் அதே கட்டடம் என்பதால், தயவு செய்து அதை உங்கள் அபார்ட்மெண்ட் லெட்டர் பாக்ஸில் போட்டுவிட முடியுமா? அப்படிச் செய்தால், லண்டனில் இருந்து அஞ்சலில் அனுப்புவதை விட சீக்கிரம் சேரும்.”

ராம்நாத் அந்த இளைஞனை பாராட்டும் பார்வையுடன் பார்த்தார்.

“நிச்சயமாக. அது எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்.”

அவர் அந்த உறையை பெற்றுக்கொண்டார். சில நேரத்தில் இருவரும் பிரிட்டிஷ் ஏர்வேஸ் விமானத்தில் ஏறினர்.

பாதுகாப்பான மற்றும் சௌகரியமான பயணத்திற்குப் பிறகு, கிரிஷ் லண்டன் சென்றடைந்து, KPMG நிறுவனத்தில் தனது புதிய வேலையில் மூழ்கிப் போனான். இரண்டு நாட்கள் கழித்து, அவனுக்கு எதிர்பாராத ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹாய் கிரிஷ்!” என்று பரிச்சயமான குரல் உற்சாகமாக கேட்டது. “நான் டென்பரில் இருக்கும் ம்ரிதுலா பேசுறேன்!”

கிரிஷ் ஆச்சரியத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும் மூழ்கினான்.

“அப்பா எனக்கு ஒரு உறையை கொடுத்தார்,” என்று அவள் தொடர்ந்தாள். “அவருடன் அதே விமானத்தில் வந்த ஒரு இளைஞன் அதை எங்கள் அபார்ட்மெண்ட் லெட்டர் பாக்ஸில் போடச் சொல்லியதாகச் சொன்னார். அதை யார் அனுப்பியது என்று அப்பா என்னைக் கேட்டார்.”

ம்ரிதுலாவும் கிரிஷும் கல்லூரி நண்பர்கள். ஒருவரை ஒருவர் விரும்பியிருந்தாலும், தங்களின் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படையாக எவரும் சொல்லவில்லை. பட்டப்படிப்பு முடிந்தபின், ம்ரிதுலா மேற்படிப்புக்காக அமெரிக்கா சென்றாள்; பின்னர் டென்பரில் நல்ல வேலையுடன் அங்கேயே குடியேறினாள்.

இதற்கிடையில், கிரிஷ் CFA தேர்வின் மூன்று நிலைகளையும் சிறப்பாக முடித்து, சமீபத்தில் லண்டனிலுள்ள KPMG நிறுவனத்தில் வேலை வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தான். தனது வாழ்க்கை நிலைமை உறுதியாகிய பிறகே ம்ரிதுலாவின் பெற்றோரிடம் தனது மனதிலுள்ள உணர்வுகளைப் பகிர வேண்டும் என்று அவன் ரகசியமாக எண்ணியிருந்தான்.

விமான நிலையத்தில் ராம்நாதின் முகவரி அட்டையை பார்த்தவுடன், விதி தன்னை ம்ரிதுலாவின் குடும்பத்துடன் எதிர்பாராத விதமாக இணைத்துவிட்டதை கிரிஷ் உணர்ந்தான்.

தொலைபேசியில் கிரிஷ் எல்லாவற்றையும் நேர்மையாக விளக்கினான். மெதுவாக புன்னகைத்த ம்ரிதுலா சொன்னாள்:

“கவலைப்படாதே. அந்த உறையை என் பழைய கல்லூரி தோழி வசந்தி அனுப்பியதாக அப்பாவிடம் சொல்லிட்டேன்.”

இரு இளைஞர்களுக்கிடையேயான ஆழமான உணர்வுகளை அறியாத ராம்நாத், தன் பயணத்தில் யாருக்கோ உதவியதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அமைதியான புன்னகையுடன் அவர் தனது மாலை நடைப்பயணத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

சில நேரங்களில், ஒரு சிறிய உறை ஒரு கடிதத்தை மட்டும் அல்ல — விதியையே தாங்கி வரும்.

– கே. ராகவன்

15-5-26