Small Story 792.

 Small Story 792

The Bond of Friendship, Destiny, and Karma

Partha and Sarathy had been close friends since their childhood and college days. They had studied together, shared countless memories, and won several medals in college competitions. However, after graduation, their paths took different directions as both pursued promising careers abroad.

Partha completed his specialisation in SAP and moved to Singapore to build his career in the IT industry. Sarathy, after successfully clearing the prestigious IAS examination, joined the Indian Foreign Service and was eventually posted to Dubai as an officer at the Indian Consulate.

By the time they reached their mid-forties, nearly sixteen years had passed since their school and college days. Although they had once been inseparable friends, they had gradually lost contact. Even in the age of modern communication, neither had made an effort to reconnect. Both had their own reasons, which neither wished to discuss or disclose.

One evening, after a busy day at the Consulate, Sarathy was returning to his residence when his mobile phone suddenly rang.

It was an unfamiliar number.

"Hello, Sir! My name is Rohini. I am Partha's daughter. I arrived in Dubai yesterday, and I would very much like to meet you. My father always spoke about his friendship with you."

Sarathy was taken aback.

"Partha's daughter? I didn't even know he had a daughter! Of course, I would love to meet you. Where are you staying? I will come and see you."

Rohini informed him that she was staying at the Holiday Inn. She also mentioned that she was joining a leading television channel in Dubai the following day as a Programme Manager.

Sarathy immediately drove to the hotel and met her in her room.

Rohini was a smart, confident, and intelligent young woman with a pleasant personality and excellent manners. She welcomed him warmly and offered him a cup of tea.

During their conversation, she explained that she had completed courses in Event Management and Television Anchoring. Her talent and qualifications had helped her secure an excellent position with one of Dubai's popular television channels.

Sarathy was impressed by her achievements at such a young age.

"Rohini, tell me about your parents. How are they? Is your father also in Dubai?"

For a moment, Rohini became silent. Her cheerful expression slowly changed, and her eyes filled with tears.

"Uncle, my father and mother met with a tragic accident while travelling in Malaysia seven years ago. I was still studying at that time. Unfortunately, I lost both of them in that accident."

Sarathy was deeply moved.

Rohini continued, "Recently, while going through my father's personal diaries and old photographs, I came across several pictures of you and him together. There were photographs from your college days, celebrations, and visits to different places. I also found the medals you had won together during college competitions.

"My father had written about how you went to Dubai and he moved to Singapore after your studies. He had mentioned that your friendship was very special to him. When I received this opportunity in Dubai, I remembered his diary. I felt that meeting you would be like reconnecting with a part of my father's life. That is why I called you, Uncle."

Sarathy listened silently, overwhelmed by memories of his dear friend.

After a few moments, he said in a trembling voice, "Rohini, I too have experienced a similar tragedy. My wife and my only son, who would be around twenty years old now, lost their lives in a devastating fire accident when they visited an exhibition in Chennai during a family trip for a marriage. It happened several years ago. Since then, my life has never been the same."

Rohini was shocked to hear this.

"Uncle, it is heartbreaking that both our families have experienced such similar tragedies. Perhaps there were reasons why you and my father lost contact. And now, by some strange coincidence, I have come to Dubai, discovered your photographs in my father's diary, and contacted you. It almost feels as though destiny has brought us together."

Sarathy looked at her affectionately.

"Rohini, I strongly believe in Karma. Your father and I shared a beautiful friendship during our younger days. Unfortunately, after he moved to Singapore, we lost contact, and I never knew what had happened in his life. Sometimes, I wondered why he had not written to me or contacted me.

"But today, I feel that our friendship has found a new meaning. Your arrival in Dubai and your decision to contact me have brought a wonderful change to my life. Perhaps this is the good Karma of our friendship returning to us through you."

Rohini moved closer to him and held his hands.

"Uncle, I have come to Dubai to build my career, but I feel that I have found something much more valuable here. I have lost my parents, but I do not want to feel alone anymore. From today onwards, I would like you to guide me in my career and personal life. You are not just my father's friend. You are someone who can guide me in his place."

Sarathy's eyes filled with tears.

"Yes, Rohini. I will always be there for you. I will guide you, support you, and care for you just as I would have cared for my own daughter. You can consider me your father from today onwards."

Rohini smiled through her tears. She hugged him affectionately and then bent down to seek his blessings with a traditional *Namaskaram*.

Sarathy gently placed his hand on her head and blessed her.

For the first time in many years, his heart experienced an indescribable happiness. He felt that life had given him another opportunity to experience fatherhood.

A friendship that had remained silent for sixteen years had unexpectedly blossomed into a beautiful father-daughter relationship.

**Sometimes, destiny reconnects people not merely to revive old memories, but to fill the emptiness in their lives. True friendship never dies; it may return in a different form, at the right time, through the hands of Karma.**

K.Ragavan

Small Story 792.T

 சிறுகதை 792

நட்பு, விதி, கர்மவினை ஆகியவற்றின் பிணைப்பு

பார்த்தாவும் சாரதியும் சிறுவயது முதலே நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்து வந்தனர். பள்ளி மற்றும் கல்லூரிப் பருவங்களில் இருவரும் ஒன்றாகப் படித்து, எண்ணற்ற இனிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொண்டதுடன், கல்லூரிப் போட்டிகளில் இணைந்து பல பதக்கங்களையும் வென்றிருந்தனர். ஆனால், பட்டப்படிப்பை முடித்த பிறகு, இருவரும் தங்களுடைய எதிர்கால வாழ்க்கையையும் தொழில் வளர்ச்சியையும் கருத்தில் கொண்டு வெவ்வேறு நாடுகளுக்குச் செல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது.

பார்த்தா SAP துறையில் சிறப்புப் பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் தனது வாழ்க்கையை மேம்படுத்திக் கொள்வதற்காக சிங்கப்பூர் சென்றார். சாரதியோ, மதிப்புமிக்க IAS தேர்வில் வெற்றி பெற்று, பின்னர் இந்திய வெளியுறவுப் பணியில் (Indian Foreign Service) இணைந்து, இறுதியில் துபாயில் உள்ள இந்தியத் துணைத் தூதரகத்தில் அதிகாரியாகப் பணியமர்த்தப்பட்டார்.

இருவரும் நாற்பத்தைந்து வயதை நெருங்கியபோது, பள்ளி மற்றும் கல்லூரிப் பருவ நட்பிற்கு ஏறக்குறைய பதினாறு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. ஒரு காலத்தில் இணைபிரியாத நண்பர்களாக இருந்த இருவரும், காலப்போக்கில் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பு இல்லாமல் போய்விட்டனர். நவீன தகவல் தொடர்பு வசதிகள் நிறைந்த இன்றைய காலத்தில்கூட, மீண்டும் தொடர்பு கொள்ள இருவருமே முயற்சி செய்யவில்லை. அதற்கான தனிப்பட்ட காரணங்கள் இருவரிடமும் இருந்தன. ஆனால், அவற்றைப் பற்றி விவாதிக்கவோ வெளிப்படுத்தவோ இருவரும் விரும்பவில்லை.

ஒருநாள் மாலை, தூதரகத்தில் பரபரப்பான பணிகளை முடித்துவிட்டு சாரதி தனது வீட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அவருடைய கைப்பேசி திடீரென்று ஒலித்தது.

அழைத்தது அவருக்குத் தெரியாத ஓர் எண்.

“வணக்கம் சார்! என் பெயர் ரோகிணி. நான் பார்த்தாவின் மகள். நேற்று துபாய் வந்தேன். உங்களை நேரில் சந்திக்க மிகவும் விரும்புகிறேன். என்னுடைய அப்பா, உங்களுடனான நட்பைப் பற்றி அடிக்கடி என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார்.”

இதைக் கேட்ட சாரதி ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தார்.

“பார்த்தாவின் மகளா? அவருக்கு ஒரு மகள் இருப்பதுகூட எனக்குத் தெரியாதே! நிச்சயமாக உங்களைச் சந்திக்கிறேன். நீங்கள் எங்கே தங்கியிருக்கிறீர்கள்? நானே நேரில் வந்து பார்க்கிறேன்.”

ரோகிணி தான் ஹாலிடே இன் (Holiday Inn) ஹோட்டலில் தங்கியிருப்பதாகக் கூறினாள். மேலும், மறுநாள் துபாயில் உள்ள ஒரு முன்னணி தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தில் நிகழ்ச்சி மேலாளராகப் (Programme Manager) பணியில் சேர இருப்பதாகவும் தெரிவித்தாள்.

உடனே சாரதி தனது காரில் ஹோட்டலுக்குச் சென்று, அவள் தங்கியிருந்த அறையில் சந்தித்தார்.

ரோகிணி புத்திசாலித்தனமும், தன்னம்பிக்கையும், சிறந்த அறிவாற்றலும் கொண்ட இளம் பெண்ணாக இருந்தாள். அவளுடைய இனிமையான அணுகுமுறையும், சிறந்த பழக்கவழக்கங்களும் சாரதியைக் கவர்ந்தன. அவரை அன்புடன் வரவேற்று ஒரு கோப்பை தேநீர் வழங்கினாள்.

அவர்களுடைய உரையாடலின்போது, நிகழ்ச்சி மேலாண்மை (Event Management) மற்றும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளைத் தொகுத்து வழங்குதல் (Television Anchoring) ஆகிய துறைகளில் பயிற்சிப் படிப்புகளை முடித்திருப்பதாக ரோகிணி தெரிவித்தாள். அவளுடைய திறமையும் தகுதிகளும் துபாயின் பிரபலமான தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களில் ஒன்றில் நல்லதொரு பணியைப் பெற்றுத் தந்திருந்தன.

இளம் வயதிலேயே அவள் பெற்றிருந்த இந்தச் சாதனைகளைப் பார்த்து சாரதி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“ரோகிணி, உன்னுடைய பெற்றோரைப் பற்றிச் சொல்லம்மா. அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள்? உன் அப்பாவும் துபாயில்தான் இருக்கிறாரா?”

ஒரு கணம் ரோகிணி அமைதியாக இருந்தாள். அவளுடைய மகிழ்ச்சியான முகம் மெல்ல மாறியது. கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

“மாமா, ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மலேசியாவிற்குப் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, என்னுடைய அப்பாவும் அம்மாவும் ஒரு பயங்கரமான விபத்தில் சிக்கிக்கொண்டார்கள். அப்போது நான் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த விபத்தில் என்னுடைய பெற்றோர் இருவரையும் இழந்துவிட்டேன்.”

இதைக் கேட்ட சாரதியின் மனம் மிகவும் வேதனைப்பட்டது.

ரோகிணி தொடர்ந்து கூறினாள்:

“சமீபத்தில் என்னுடைய அப்பாவின் பழைய டைரிகளையும் புகைப்படங்களையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, உங்களுடன் அவர் எடுத்துக்கொண்ட பல புகைப்படங்கள் கிடைத்தன. கல்லூரிப் பருவத்தில் எடுத்த புகைப்படங்கள், கொண்டாட்டங்கள் மற்றும் பல்வேறு இடங்களுக்குச் சென்றபோது எடுத்த படங்கள் என நிறைய இருந்தன. கல்லூரிப் போட்டிகளில் நீங்கள் இருவரும் இணைந்து வென்ற பதக்கங்களையும் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்தார்.

“நீங்கள் துபாய்க்குச் சென்றதையும், படிப்பை முடித்த பிறகு அப்பா சிங்கப்பூர் சென்றதையும் பற்றி அவர் டைரியில் எழுதியிருந்தார். உங்களுடைய நட்பு அவருக்கு மிகவும் சிறப்பானது என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார். எனக்கு துபாயில் வேலை கிடைத்தபோது, அப்பாவின் டைரியில் படித்த விஷயங்கள் நினைவுக்கு வந்தன. உங்களைச் சந்திப்பது என் அப்பாவின் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான பகுதியை மீண்டும் சந்திப்பது போல இருக்கும் என்று தோன்றியது. அதனால்தான் உங்களைத் தொடர்பு கொண்டேன், மாமா.”

ரோகிணி கூறிய அனைத்தையும் சாரதி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். தனது அன்பு நண்பனின் பழைய நினைவுகள் அவருடைய மனதில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றின.

சில நிமிடங்கள் கழித்து, தழுதழுத்த குரலில் சாரதி பேசத் தொடங்கினார்.

“ரோகிணி, உன்னுடைய குடும்பத்தில் நடந்ததைப் போன்ற ஒரு துயரமான சம்பவம் என்னுடைய வாழ்க்கையிலும் நடந்திருக்கிறது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு திருமணத்திற்காகக் குடும்பத்துடன் சென்னை வந்திருந்தோம். அப்போது ஒரு கண்காட்சிக்குச் சென்றபோது ஏற்பட்ட பயங்கரமான தீ விபத்தில் என்னுடைய மனைவியும், இப்போது இருபது வயதை நெருங்கியிருக்க வேண்டிய என்னுடைய ஒரே மகனும் உயிரிழந்துவிட்டார்கள். அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு என்னுடைய வாழ்க்கையே மாறிவிட்டது.”

இதைக் கேட்ட ரோகிணி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

“மாமா, நம்முடைய இரண்டு குடும்பங்களுமே இவ்வளவு பெரிய துயரங்களைச் சந்தித்திருக்கின்றன என்பது மிகவும் வேதனையாக இருக்கிறது. ஏதோ சில காரணங்களால் நீங்களும் என் அப்பாவும் தொடர்பை இழந்திருக்கலாம். ஆனால், இப்போது ஒரு விசித்திரமான நிகழ்வாக, நான் துபாய் வந்திருக்கிறேன். அப்பாவின் டைரியில் உங்களுடைய புகைப்படங்களைக் கண்டுபிடித்து, உங்களைத் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறேன். இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது, விதியே நம்மை மீண்டும் ஒன்றிணைத்திருப்பது போலத் தோன்றுகிறது.”

சாரதி அவளைப் பாசத்துடன் பார்த்தார்.

“ரோகிணி, நான் கர்மவினையில் மிகவும் நம்பிக்கை கொண்டவன். உன்னுடைய அப்பாவும் நானும் இளமைப் பருவத்தில் அழகான நட்பைப் பகிர்ந்து கொண்டோம். ஆனால், அவர் சிங்கப்பூர் சென்ற பிறகு எங்களுடைய தொடர்பு முற்றிலும் அறுந்துவிட்டது. அவருடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடந்தது என்பதுகூட எனக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டது. சில நேரங்களில், ஏன் அவர் எனக்குக் கடிதம் எழுதவில்லை, ஏன் தொடர்பு கொள்ளவில்லை என்று கூட நினைத்திருக்கிறேன்.

“ஆனால், இன்று நம்முடைய நட்பு ஒரு புதிய அர்த்தத்தைப் பெற்றிருப்பதாக உணர்கிறேன். நீ துபாய் வந்ததும், என்னைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று விரும்பியதும், என் வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. ஒருவேளை, நாங்கள் இளமையில் பகிர்ந்து கொண்ட உண்மையான நட்பின் நற்பலன் இன்று உன் மூலமாக எங்களுக்குத் திரும்பக் கிடைத்திருக்கிறதோ என்று தோன்றுகிறது.”

ரோகிணி சாரதியின் அருகில் வந்து அவருடைய கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள்.

“மாமா, என்னுடைய தொழில் வாழ்க்கையை வளர்த்துக்கொள்வதற்காகத்தான் நான் துபாய் வந்தேன். ஆனால், இங்கே அதைவிட மிகவும் மதிப்புமிக்க ஒன்றைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறேன் என்று இப்போது உணர்கிறேன். என்னுடைய பெற்றோரை இழந்துவிட்டேன். ஆனால், இனிமேலும் தனிமையாக உணர விரும்பவில்லை. இன்று முதல் என்னுடைய தொழில் வாழ்க்கையிலும், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் நீங்கள் எனக்கு வழிகாட்ட வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். நீங்கள் என்னுடைய அப்பாவின் நண்பர் மட்டுமல்ல; அவருடைய இடத்தில் இருந்து எனக்கு வழிகாட்டக்கூடிய ஒருவர்.”

சாரதியின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது.

“நிச்சயமாக, ரோகிணி! இனிமேல் நான் எப்போதும் உனக்குத் துணையாக இருப்பேன். உன்னுடைய தொழில் வாழ்க்கையிலும், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் உனக்கு வழிகாட்டுவேன். என்னுடைய சொந்த மகளுக்கு எப்படிப் பாசமும் அக்கறையும் காட்டியிருப்பேனோ, அதேபோல் உன்னையும் பார்த்துக்கொள்வேன். இன்று முதல் என்னை உன்னுடைய அப்பாவாகவே நினைத்துக்கொள், அம்மா!”

ரோகிணி கண்ணீருடன் புன்னகைத்தாள். சாரதியை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டாள். பின்னர் குனிந்து பாரம்பரிய முறைப்படி நமஸ்காரம் செய்து அவருடைய ஆசிகளைப் பெற்றாள்.

சாரதி அன்புடன் அவளுடைய தலையில் கைவைத்து மனதார ஆசீர்வதித்தார்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முதல் முறையாக அவருடைய உள்ளத்தில் விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. மீண்டும் தந்தையாக இருந்து ஒரு மகளின் மீது பாசம் காட்டுவதற்கு வாழ்க்கை தனக்கு இன்னொரு வாய்ப்பை வழங்கியிருப்பதாக அவர் உணர்ந்தார்.

பதினாறு ஆண்டுகளாக மௌனமாக இருந்த ஓர் அழகான நட்பு, எதிர்பாராத விதமாகத் தந்தை - மகள் என்ற பாசப் பிணைப்பாக மலர்ந்தது.

சில நேரங்களில், பழைய நினைவுகளை மீண்டும் புதுப்பிப்பதற்காக மட்டுமல்லாமல், மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட வெற்றிடங்களை நிரப்புவதற்காகவும் விதி அவர்களை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கிறது. உண்மையான நட்பு ஒருபோதும் அழிவதில்லை. அது காலம் கனியும்போது, கர்மவினையின் துணையுடன், வேறொரு அழகான உறவாக மீண்டும் மலரக்கூடும்.

கே. ராகவன்

12-11-26

Jumi Award.

 #Announcement_JUMI (Just Missed POTW)

#Period:   1 November TO 7 November 2026

அன்பார்ந்த மத்யமர் நண்பர்களுக்கு மாலை வணக்கம்.

சென்ற வாரத்திற்க்கான ஜூமி வெற்றியாளர்கள் பட்டியல் பின்வருமாறு . 

அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள். 💐💐💐

1 A Krishnan 

2 Amaravathi S 

3 Amuthamozhi Mozhi 

4 Annamalai Sugumaran 

5 Arul Murugan 

6 Arunajatesan Venkatraman 

7 Asindu Mukundan 

8 Banumathi Ramamoorthi 

9 C P Senthil Kumar 

10 Chandra Raghavan 

11 Chandrasekaran Mohan 

12 Chitra Venkat 

13 Dhivakar Venkataraman 

14 Dorairaj Rajasundaram 

15 Flower 

16 Geetha Rajagopal 

17 Gopinath Nammalwar 

18 Jailani Kamaludeen Jailani 

19 Janakiramasami Iyer 

20 Jayalakshmi Kumar 

21 Jayanthi Varadarajan 

22 Jeeva Dayanand 

23 Kaavya Govindaraj 

24 Kalpana Jayaraman 

25 Kalyani Krishnaswami 

26 Karpagamkrishna Karpagam

27 Kavitha Satheesh

28 Kishore Kumar Raja

29 Krishnakumari Swaminathan

30 Krishnamachary Kannan

31 Krishnamoorthy R

32 Kv Nandakumar

33 Lakshmi C

34 Lalitha Bala

35 Lalitha Balasubramaniam

36 Latha Anand

37 Leela Ramasamy

38 M Ravi

39 Manikandan Sivakumar

40 Mb Kumar

41 Meena Kumari

42 Meenakshi Iyer

43 Meenakshi Paatti Subbu Thatha

44 Muthukumar Kmd

45 Nagarajan Vr

46 Narayanan Srinivasan

47 Neeraja Neeraja

48 Padma Krishnamurthy

49 Padma Kumar

50 Padmavathi Muthu Kumar

51 Pattabi Ram

52 PB Sundar

53 Pradeep Kumar

54 Pugazhendhi Sitharajan

55 R.L. Pathy

56 Radha Raghu

57 Radhakrishnan Easwaran

58 Ragavan Krishnamachary

59 Raja Hassan

60 Raja Ramanathan

61 Rajasree Murali

62 Raji Krishnamoorthy

63 Ram Venkatraman

64 Ramanathan Subramania Sarma

65 S Kumar

66 Sambasivam Sivam

67 Sambasivan Nagarajan

68 Sampathkumaran Raghavan

69 Sankaranarayanan Balasubramanian Chithirai Singer

70 Sarangapani Sundhar

71 Sarathy Venugopalan

72 Saroja Narayanan

73 Sathyabama Narayanan

74 Shankar Murari Gurumoorthy

75 Shankar Ramanathan

76 Sitaraman Rathinam

77 Sri Priya

78 Sridhar V

79 Srinivasan Manoharan

80 SriVidhya Sivasubramaniam

81 Subramanian Sankaran

82 Sudha Vichu

83 Suganda Iyer

84 Suganthi Kumar

85 Sundari Somasundaram

86 Suresh Babu Babu

87 T S Manivannan

88 Thilagavathy Thilaga

89 Thiyagarajan S

90 Thyagarajan Sama

91 Uma Murthy

92 V K Shankar

93 V. Narenthrakumar

94 Vasudevan Srirangarajan

95 Venkata Lakshmi kandhan

96 Venkataraman Narayanan

97 Venkataramani Raghunathan

98 Venkatraman Srinivasan (BSNL)

99 Venkatrao Vijayalakshmi

100 Venugopal Iyer

101 Vijayalakshmi Viswanathan

102 Visalakshi Balakrishnan

103 Viswanathan Umamaheswaran

104 ஆதித் சக்திவேல்

105 சில் வண்டு

அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்!

சென்ற வாரத்தின் பதிவுகளில் மிகச் சிறந்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பணியில் பங்கேற்றவர்கள் பின்வருமாறு:

அனைவருக்கும் நன்றி.

குழுத் தலைவர்:

திரு. Shankar Rajarathnam 

மாடரேட்டர் குழு:

Haripriya Sambasivan 

Subha Shankar 

Revathi Kumar 

Karthikeyan Kalidasan 

Venkatasubramaniam Venkat 

Bhuvana Muthu 

Latha Srini 

Parvatham Muthukumaran 

Sharmila Prakash 

Bala Sivakumar 

Manimozhi Jagadeesan 

மற்றும் 

நான் 

Sujatha Krishnamoorthy

Small Story 791.

 Small Story 791

The Bond of Friendship and Shared Interests

Shreya was waiting outside her son's school to pick him up. Her son, Suhas, was studying in the ninth grade and was an excellent basketball player. He had already won several trophies in school tournaments as well as competitions organised by various sports clubs. His parents were proud of his achievements and encouraged him to pursue his passion.

While she was waiting, Shreya suddenly received a call from her friend Nithya.

"Hey, Shreya! I am sorry I couldn't attend your Deepavali party. I have been a regular attendee at your celebrations, but unfortunately, my father suddenly became unwell that day. Although he insisted that I should go and enjoy the party, I didn't feel comfortable leaving him alone. So I decided to stay with him."

Shreya replied affectionately, "I completely understand, Nithya. I know how deeply attached you are to your father. He has always understood your interests and encouraged your creativity. It was he who recognised your talent and inspired you to become a blogger. Today, you have established yourself as a wonderful blogger and storyteller."

Nithya responded happily, "That's absolutely true! My father understands my nature, my attitude and the subjects that interest me. He encouraged me at every stage and helped me discover my passion for blogging."

"Very true, Nithya," said Shreya. "Not many parents take the time to understand their children's individual interests and talents. Just as your father encouraged you, my husband recognised Suhas's interest in basketball and supported him wholeheartedly. He understood his attitude towards the game and encouraged him to develop his skills. Today, Suhas has become a promising young basketball player."

"That's wonderful, Shreya! I am sure Suhas will become an outstanding player in the future. With the right encouragement and dedication, he can achieve great heights."

After a brief pause, Nithya continued, "Actually, there is another reason I called you. Despite my inability to attend your Deepavali celebration, you thoughtfully sent me a courier containing all the special sweets. Your gesture made me extremely happy. I wanted to thank you personally for remembering me and sharing the joy of the festival."

Shreya was delighted. "That's nothing, Nithya! Friendship is all about sharing happiness, whether we are physically present or not. But tell me, is there any special news?"

Nithya lowered her voice excitedly and said, "Yes! I have some wonderful news. Tomorrow, I am going to attend an interview at Bloggers Paradise in Mysore. I am scheduled to meet its CEO, the legendary blogger Ram, for an interesting discussion."

"Fantastic, Nithya! What a wonderful opportunity! Ram is an internationally recognised blogger and storyteller. Meeting him personally will certainly be an unforgettable experience. I wish you all the very best."

Nithya then whispered something that surprised Shreya.

"You know something? I never knew that Ram was a close friend of my father, Chandran. My father never mentioned their friendship to me. Only recently, my mother told me about their association. I was really surprised to learn about this connection."

Shreya exclaimed, "What a coincidence! The blogging world is indeed a small one. You are going to meet a person who is not only a legendary blogger but also an old friend of your father. This meeting will be even more special for you."

As their conversation came to an end, Shreya noticed her son Suhas coming out of the school with his basketball kit.

She waved to him, feeling happy about the unexpected news from her dear friend Nithya.

It was a pleasant day filled with friendship, parental encouragement, gratitude and exciting opportunities.

K.Ragavan

Small Story 791.T

 சிறுகதை 791

 நட்பின் பிணைப்பும் பகிர்ந்து கொண்ட ஆர்வங்களும்

ஷ்ரேயா தனது மகனைப் பள்ளியிலிருந்து அழைத்துச் செல்வதற்காகப் பள்ளிக்கு வெளியே காத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மகன் சுஹாஸ் ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்து வந்தான். அவன் ஒரு சிறந்த கூடைப்பந்து விளையாட்டு வீரன். பள்ளிகளுக்கிடையே நடைபெற்ற போட்டிகளிலும், பல்வேறு விளையாட்டுக் கழகங்கள் நடத்திய போட்டிகளிலும் பங்கேற்று ஏற்கெனவே பல கோப்பைகளை வென்றிருந்தான். அவனுடைய சாதனைகளைக் கண்டு பெற்றோர்கள் பெருமைப்பட்டதுடன், அவனது ஆர்வத்திற்கும் முழு ஆதரவு அளித்து வந்தனர்.

அவள் காத்துக்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று அவளுடைய தோழி நித்யாவிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

"ஹேய் ஷ்ரேயா! உன்னுடைய தீபாவளி விருந்தில் என்னால் கலந்துகொள்ள முடியாமல் போனதற்கு மிகவும் வருந்துகிறேன். உன்னுடைய ஒவ்வொரு கொண்டாட்டத்திலும் தவறாமல் கலந்துகொள்பவள் நான். ஆனால், அன்று திடீரென்று என்னுடைய அப்பாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போய்விட்டது. நான் விருந்துக்குச் சென்று மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று அவரே வற்புறுத்தியபோதிலும், அவரைத் தனியாக விட்டுச் செல்ல எனக்கு மனமில்லை. அதனால் அவருடன் இருக்க முடிவு செய்துவிட்டேன்."

ஷ்ரேயா அன்புடன் பதிலளித்தாள்.

"நித்யா, உன்னுடைய நிலைமையை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. உன்னுடைய அப்பா மீது நீ எவ்வளவு பாசமும் அக்கறையும் வைத்திருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். உன்னுடைய ஆர்வங்களையும் படைப்பாற்றலையும் அவர் எப்போதும் புரிந்துகொண்டு ஊக்கப்படுத்தி வந்திருக்கிறார். உன்னிடம் இருந்த திறமையை முதலில் அடையாளம் கண்டு, வலைப்பதிவாளராக உருவாக உனக்கு ஊக்கமளித்தவரும் அவர்தான். இன்று நீ ஒரு சிறந்த வலைப்பதிவாளராகவும் கதை சொல்லியாகவும் உன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறாய்."

நித்யா மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தாள்.

"நீ சொல்வது முற்றிலும் உண்மை! என்னுடைய குணம், மனப்பான்மை, எனக்குப் பிடித்த விஷயங்கள் என அனைத்தையும் அப்பா நன்றாகப் புரிந்துகொண்டவர். ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் எனக்கு ஊக்கமளித்து, வலைப்பதிவு எழுதுவதில் எனக்குள்ள ஆர்வத்தையும் திறமையையும் கண்டறிய உதவினார்."

"மிகவும் சரி நித்யா!" என்றாள் ஷ்ரேயா.

"எல்லாப் பெற்றோர்களும் தங்களுடைய குழந்தைகளின் தனிப்பட்ட ஆர்வங்களையும் திறமைகளையும் புரிந்துகொள்வதற்கு நேரம் ஒதுக்குவதில்லை. உன்னுடைய அப்பா உன்னை ஊக்கப்படுத்தியதைப் போலவே, என்னுடைய கணவரும் சுஹாஸுக்கு கூடைப்பந்து விளையாட்டில் இருந்த ஆர்வத்தை ஆரம்பத்திலேயே புரிந்துகொண்டு முழுமையாக ஆதரித்தார். அந்த விளையாட்டின் மீது அவனுக்கு இருந்த ஈடுபாட்டையும் ஆர்வத்தையும் புரிந்துகொண்டு, அவனுடைய திறமைகளை வளர்த்துக்கொள்ளத் தொடர்ந்து ஊக்கமளித்தார். இன்று சுஹாஸ் ஒரு சிறந்த இளம் கூடைப்பந்து வீரனாக உருவாகி வருகிறான்."

"அது மிகவும் மகிழ்ச்சியான விஷயம் ஷ்ரேயா! எதிர்காலத்தில் சுஹாஸ் ஒரு சிறந்த விளையாட்டு வீரனாக உருவெடுப்பான் என்று நான் நம்புகிறேன். சரியான ஊக்கமும் விடாமுயற்சியும் இருந்தால் அவன் மிகப்பெரிய சாதனைகளைப் படைக்க முடியும்."

சிறிது நேர இடைவெளிக்குப் பிறகு நித்யா தொடர்ந்து பேசினாள்.

"உண்மையில், உன்னை அழைத்ததற்கு இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது. என்னால் உன்னுடைய தீபாவளிக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும், நீ எனக்காக அன்புடன் கூரியர் மூலம் விதவிதமான சிறப்பு இனிப்புகளை அனுப்பி வைத்திருந்தாய். உன்னுடைய அந்த அன்பான செயல் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது. என்னை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு பண்டிகையின் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொண்ட உனக்கு நேரில் நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்றுதான் இப்போது அழைத்தேன்."

ஷ்ரேயா மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தாள்.

"இதற்கெல்லாம் எதற்கு நன்றி நித்யா! மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்வதுதான் உண்மையான நட்பின் அடையாளம். நேரில் இருக்கிறோமா, இல்லையா என்பது முக்கியமல்ல. ஆனால், சொல், ஏதாவது விசேஷமான செய்தி இருக்கிறதா?"

நித்யா உற்சாகத்துடன், சற்றுத் தாழ்ந்த குரலில் பேசினாள்.

"ஆமாம்! ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தி இருக்கிறது. நாளை மைசூரில் உள்ள பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸில் நடைபெறவிருக்கும் ஒரு நேர்காணலில் கலந்துகொள்ளப் போகிறேன். அதன் தலைமைச் செயல் அதிகாரியும் புகழ்பெற்ற வலைப்பதிவாளருமான ராம் அவர்களைச் சந்தித்து ஓர் சுவாரஸ்யமான கலந்துரையாடலில் ஈடுபட இருக்கிறேன்."

"அற்புதம் நித்யா! எவ்வளவு சிறந்த வாய்ப்பு! ராம் அவர்கள் சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்ற வலைப்பதிவாளரும் சிறந்த கதை சொல்லியும் ஆவார். அவரை நேரில் சந்திப்பது நிச்சயமாக உனக்கு மறக்க முடியாத அனுபவமாக இருக்கும். உனக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்!"

அப்போது நித்யா, ஷ்ரேயாவை வியப்பில் ஆழ்த்தும் ஒரு விஷயத்தை ரகசியமாகக் கூறினாள்.

"உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா? ராம் அவர்கள் என்னுடைய அப்பா சந்திரனுக்கு மிகவும் நெருங்கிய நண்பர் என்பது எனக்குத் தெரியவே தெரியாது. அவர்களுடைய நட்பைப் பற்றி அப்பா என்னிடம் ஒருபோதும் கூறியதில்லை. சமீபத்தில்தான் என்னுடைய அம்மா அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த நட்பைப் பற்றிச் சொன்னார். இதைக் கேட்டு நான் உண்மையிலேயே ஆச்சரியப்பட்டுப் போனேன்."

ஷ்ரேயா ஆச்சரியத்துடன் கூறினாள்.

"என்ன ஆச்சரியம்! இது எவ்வளவு பெரிய தற்செயலான ஒற்றுமை! வலைப்பதிவுலகம் உண்மையிலேயே மிகவும் சிறிய உலகம்தான். நீ சந்திக்கப் போகும் ராம் அவர்கள் ஒரு புகழ்பெற்ற வலைப்பதிவாளர் மட்டுமல்ல; உன்னுடைய அப்பாவின் பழைய நண்பரும் கூட. இதனால் இந்தச் சந்திப்பு உனக்கு இன்னும் கூடுதல் சிறப்பையும் மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கும்."

அவர்களுடைய உரையாடல் முடிவுக்கு வந்தபோது, பள்ளியிலிருந்து தனது கூடைப்பந்து விளையாட்டுக்கான உபகரணப் பையுடன் சுஹாஸ் வெளியே வருவதை ஷ்ரேயா கவனித்தாள்.

அவள் மகிழ்ச்சியுடன் சுஹாஸைப் பார்த்துக் கையசைத்தாள். தனது அன்புத் தோழி நித்யாவிடமிருந்து கிடைத்த எதிர்பாராத மகிழ்ச்சியான செய்தியை நினைத்துப் புன்னகைத்தாள்.

நட்பு, பெற்றோரின் ஊக்கம், நன்றியுணர்வு மற்றும் புதிய வாய்ப்புகள் எனப் பல இனிய உணர்வுகள் நிறைந்த மகிழ்ச்சியான நாளாக அது அமைந்தது.

கே. ராகவன்

11-11-26

Small Story 790.

 

Small Story 790

The Comfort of True Friendship

Lokesh was delighted to see his old friend Laxman at a restaurant after his morning walk. He had stopped there to enjoy his usual cup of tea. Laxman was equally happy to see Lokesh, and the two friends greeted each other warmly.

Both had worked together in the Forest Department and had settled in Bengaluru after their retirement. It had been nearly three months since they had last met.

After exchanging pleasantries, Laxman said, "Lokesh, I was away from India with my family. We visited Sydney and a few other places, and returned only last week."

Lokesh replied, "I too went abroad recently. I visited Dubai and returned last week. I am sorry I couldn't inform you about my trip. It was quite unexpected."

"Really? What took you to Dubai?" asked Laxman curiously.

Lokesh explained, "An old classmate of mine, who is now settled in Dubai, invited me to spend some time with him. Unfortunately, he had lost his only son in a tragic accident. He was completely heartbroken and finding it extremely difficult to cope with the loss. Knowing that I was one of his closest friends, he wanted me to be with him during this painful period.

"I immediately agreed and stayed with him for some time. We visited several important places in Dubai, and I tried my best to keep him occupied and help him overcome his grief. On the day I left, he told me that my presence and companionship had considerably eased his emotional burden. I felt happy that I could offer him some comfort during such a difficult time."

Laxman listened attentively and said softly, "That is so true, Lokesh. The presence of close friends can make a tremendous difference when someone is going through sorrow."

He continued, "Something similar happened to me during my visit to Sydney. One of my close friends there lost his father, who had been his guide, philosopher, and constant companion for nearly three decades. He was deeply affected by his father's passing and wanted someone close to share his feelings. He specifically requested that I spend some time with him, and I readily agreed.

"I stayed with him, listened to his feelings, and accompanied him to various places. On my last day, before I left for India, he was visibly happier. He thanked me wholeheartedly for spending time with him when he needed companionship the most."

Lokesh was surprised by the coincidence. "What an extraordinary coincidence! We had not met for three months, and both of us happened to travel abroad for almost the same reason—to console close friends who were struggling with the loss of their loved ones."

Laxman smiled and replied, "Yes, Lokesh. We may not always be able to solve another person's problems or remove their sorrow. But our presence, kind words, patient listening, and genuine affection can give them the strength to face difficult situations."

Before they parted, both friends exchanged a meaningful smile and agreed:

**"Consoling someone in times of grief is one of the greatest gifts we can offer. True friendship is not merely about sharing happy moments; it is also about standing beside one another during the darkest hours of life."**

K.Ragavan

Small Story 790.T

 

சிறுகதை 790**

**உண்மையான நட்பின் ஆறுதல்**

காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, வழக்கம்போல் ஒரு கோப்பை தேநீர் அருந்துவதற்காக உணவகத்திற்குச் சென்ற லோகேஷ், அங்கு தனது பழைய நண்பர் லக்ஷ்மணைப் பார்த்ததும் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். லக்ஷ்மணும் லோகேஷைப் பார்த்ததில் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்து, இருவரும் அன்புடன் ஒருவரையொருவர் நலம் விசாரித்துக் கொண்டனர்.

இருவரும் வனத்துறையில் ஒன்றாகப் பணியாற்றி, ஓய்வு பெற்ற பிறகு பெங்களூருவில் குடியேறியவர்கள். கடந்த மூன்று மாதங்களாக அவர்கள் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை.

சிறிது நேரம் உரையாடிய பிறகு லக்ஷ்மண் கூறினார்.

"லோகேஷ், நான் குடும்பத்தினருடன் இந்தியாவை விட்டு வெளியே சென்றிருந்தேன். சிட்னி மற்றும் வேறு சில இடங்களுக்குச் சுற்றுப்பயணம் செய்துவிட்டு, கடந்த வாரம்தான் திரும்பி வந்தேன்."

அதற்கு லோகேஷ், "நானும் சமீபத்தில் வெளிநாடு சென்றிருந்தேன். துபாய்க்குச் சென்றுவிட்டு கடந்த வாரம்தான் திரும்பினேன். என்னுடைய பயணம் எதிர்பாராத விதமாக அமைந்ததால், உனக்குத் தகவல் தெரிவிக்க முடியவில்லை. அதற்காக வருந்துகிறேன்" என்றார்.

"அப்படியா? துபாய்க்கு என்ன காரணமாகச் சென்றாய்?" என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார் லக்ஷ்மண்.

லோகேஷ் விளக்கத் தொடங்கினார்.

"என்னுடைய பள்ளிப் பருவ நண்பர் ஒருவர் தற்போது துபாயில் வசித்து வருகிறார். அவர் என்னைச் சிறிது காலம் தன்னுடன் தங்கியிருக்கும்படி அன்புடன் அழைத்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஒரு விபத்தில் தனது ஒரே மகனை இழந்துவிட்டார். அந்தத் துயரத்திலிருந்து அவரால் மீள முடியாமல் மிகவும் மனவேதனையில் இருந்தார். அவருடைய நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவனான நான் அவருடன் இருந்தால் ஆறுதலாக இருக்கும் என்று நினைத்தார்.

நானும் உடனடியாக அவருடைய அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, சில நாட்கள் அவருடன் தங்கினேன். துபாயில் உள்ள பல முக்கியமான இடங்களுக்கு இருவரும் சென்றோம். அவருடைய மனக்கவலையைக் குறைத்து, வேறு விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தச் செய்வதற்கு என்னால் முடிந்தவரை முயற்சி செய்தேன்.

நான் இந்தியாவுக்குத் திரும்பும் நாளன்று, என்னுடைய வருகையும் உடனிருப்பும் தனது மனச்சுமையைப் பெருமளவு குறைத்ததாக அவர் கூறினார். வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான நேரத்தில் அவருக்கு என்னால் சிறிதளவாவது ஆறுதல் அளிக்க முடிந்ததை நினைத்து மகிழ்ச்சியடைந்தேன்."

இதைக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த லக்ஷ்மண் மெதுவாகக் கூறினார்.

"நீ சொல்வது முற்றிலும் உண்மை, லோகேஷ். ஒருவர் துயரத்தில் இருக்கும்போது நெருங்கிய நண்பர்களின் அருகாமையும் அன்பும் அவருக்கு மிகப்பெரிய ஆறுதலை அளிக்கும்."

தொடர்ந்து அவர் கூறினார்.

"எனக்கும் சிட்னி பயணத்தின்போது இதேபோன்ற அனுபவம் ஏற்பட்டது. அங்கு வசிக்கும் என்னுடைய நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் தனது தந்தையை இழந்துவிட்டார். கடந்த முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவருடைய தந்தை வழிகாட்டியாகவும், வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் துணையாகவும் இருந்தவர். தந்தையின் மறைவு அவரை மிகவும் பாதித்துவிட்டது. தனது மனக்கவலைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள நெருக்கமான ஒருவர் தேவைப்பட்டார். அதனால், தன்னுடன் சிறிது காலம் இருக்கும்படி குறிப்பாக என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டார். நானும் உடனடியாக அதற்கு ஒப்புக்கொண்டேன்.

நான் அவருடன் தங்கினேன். அவருடைய மனக்குமுறல்களைப் பொறுமையாகக் கேட்டேன். பல்வேறு இடங்களுக்கும் அவருடன் சென்றேன். நான் இந்தியாவுக்குப் புறப்படும் கடைசி நாளன்று, அவர் முன்பைவிட மனமகிழ்ச்சியுடன் காணப்பட்டார். தனக்கு மிகவும் தேவைப்பட்ட நேரத்தில் என்னுடன் இருந்து ஆறுதல் அளித்ததற்காக மனதார நன்றி தெரிவித்தார்."

இதைக் கேட்ட லோகேஷ் ஆச்சரியத்துடன் கூறினார்.

"என்ன ஓர் அற்புதமான தற்செயல் நிகழ்வு! கடந்த மூன்று மாதங்களாக நாம் சந்தித்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், நம் இருவருமே கிட்டத்தட்ட ஒரே காரணத்திற்காக வெளிநாடு சென்றிருக்கிறோம். அன்புக்குரியவர்களை இழந்து தவித்த நெருங்கிய நண்பர்களுக்கு ஆறுதல் அளிப்பதற்காகவே நமது பயணங்கள் அமைந்திருக்கின்றன!"

லக்ஷ்மண் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

"ஆம், லோகேஷ். மற்றவர்களின் பிரச்சினைகளை நம்மால் எப்போதும் தீர்க்க முடியாது. அவர்களுடைய துயரத்தையும் முற்றிலும் நீக்கிவிட முடியாது. ஆனால், நம்முடைய அன்பான அருகாமை, ஆறுதலான வார்த்தைகள், பொறுமையாகச் செவிமடுத்துக் கேட்பது, உண்மையான பாசம் ஆகியவை அவர்கள் வாழ்க்கையின் கடினமான சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்ளத் தேவையான மனவலிமையை அளிக்கும்."

பிரிவதற்கு முன்பு, இருவரும் அர்த்தமுள்ள புன்னகையுடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு, ஒரு கருத்தை மனதார ஏற்றுக்கொண்டனர்.

**"துயரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிப்பது நாம் அவர்களுக்கு வழங்கக்கூடிய மிகச்சிறந்த பரிசுகளில் ஒன்றாகும். உண்மையான நட்பு என்பது மகிழ்ச்சியான தருணங்களை மட்டும் பகிர்ந்துகொள்வதல்ல; வாழ்க்கையின் இருண்ட நேரங்களிலும் ஒருவருக்கொருவர் உறுதுணையாக நிற்பதே உண்மையான நட்பின் அடையாளமாகும்."**

**கே. ராகவன்

10-11-26

Small Story 789.

 Small Story 789

 The Legacy of an Honest Judge

Retired Judge Hariharan's house was filled with people as he celebrated his 80th birthday in the presence of friends, relatives, well-wishers, and several distinguished personalities. His house, which stood on a spacious campus, was large enough to host such grand celebrations.

Nearly 300 guests had gathered to honour the legendary judge, whose judicial decisions had inspired countless people. Throughout his distinguished career, he had always stood firmly for truth, justice, and integrity. His impartial judgements and commitment to upholding the law had earned him immense respect in society.

After the felicitation ceremony, all the guests enjoyed a delicious feast, which included a wide variety of traditional dishes and sweets. Hariharan had clearly mentioned that he did not want any gifts or presents and that the guests' presence alone would be the greatest gift. He politely but firmly declined the affectionate gestures of a few people who wished to present him with gifts.

Hariharan's three sons had also followed their father's footsteps by maintaining honesty and integrity in their respective professions. One was serving in the Customs Department, another in the Drug Control Department, and the third was a banking officer who was always willing to help deserving people obtain loans.

His three grandsons were settled abroad, but they continued to respect Indian traditions, culture, and family values. The guests wholeheartedly appreciated Hariharan's simple nature, noble principles, and cordial relationship with everyone. His humility and willingness to interact warmly with people from all walks of life were particularly admired.

The Chief of OO1 Academy delivered a special felicitation address, appreciating Hariharan's landmark judgements and his remarkable foresight. He also presented a meaningful memento in recognition of his commitment to delivering fair, impartial, and well-reasoned verdicts.

Everyone applauded the retired judge for his outstanding contribution to society and his exemplary family values.

Ranjitha, an Assistant at OO1 Academy, was deeply impressed by the entire celebration. After witnessing the respect and admiration Hariharan had earned through his professional integrity and dedication to justice, she began thinking about her own son's future.

She turned to herself and thought, "Why shouldn't my son study law and become a good judge like Hariharan? It is not merely a profession; it is an opportunity to uphold truth, protect justice, and serve society."

The celebration had given her a new aspiration for her son's future.

**True greatness is not measured by wealth, position, or power, but by the values we uphold, the justice we deliver, and the respect we earn through our actions.**

K.Ragavan

Small Story 789.T

 சிறுகதை 789

 நேர்மையான நீதிபதியின் நற்பெயரும் வழிகாட்டும் மரபும்

ஓய்வுபெற்ற நீதிபதி ஹரிஹரனின் 80-வது பிறந்தநாள் விழா அவரது இல்லத்தில் வெகு சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டது. நண்பர்கள், உறவினர்கள், நலம் விரும்பிகள் மற்றும் பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த பிரபலங்கள் என ஏராளமானோர் விழாவில் கலந்து கொண்டனர். விசாலமான வளாகத்தில் அமைந்திருந்த அவரது பெரிய இல்லம், இத்தகைய பிரம்மாண்டமான விழாவை நடத்துவதற்கு ஏற்றதாக இருந்தது.

சுமார் 300 விருந்தினர்கள், தன்னுடைய நீதித்துறைத் தீர்ப்புகளால் எண்ணற்ற மக்களுக்கு முன்மாதிரியாக விளங்கிய அந்தச் சிறந்த நீதிபதியைக் கௌரவிப்பதற்காகக் கூடியிருந்தனர். தனது சிறப்புமிக்க நீதித்துறைப் பணிக்காலம் முழுவதும் அவர் உண்மை, நீதி, நேர்மை ஆகியவற்றின் பக்கம் உறுதியாக நின்றவர். பாரபட்சமற்ற தீர்ப்புகளாலும், சட்டத்தை நிலைநாட்டுவதில் காட்டிய அர்ப்பணிப்பாலும் சமூகத்தில் மிகுந்த மதிப்பையும் மரியாதையையும் பெற்றிருந்தார்.

பாராட்டு விழா நிறைவடைந்ததும், விருந்தினர்கள் அனைவரும் பலவிதமான பாரம்பரிய உணவு வகைகள் மற்றும் இனிப்புகள் அடங்கிய சுவையான விருந்தை மகிழ்ச்சியுடன் உண்டு மகிழ்ந்தனர்.

தனது பிறந்தநாளுக்கு யாரும் பரிசுகளோ அன்பளிப்புகளோ கொண்டு வர வேண்டாம் என்றும், விருந்தினர்கள் அனைவரும் வந்து கலந்து கொள்வதே தனக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய பரிசு என்றும் ஹரிஹரன் தெளிவாகக் கூறியிருந்தார். அன்பின் அடையாளமாகச் சிலர் பரிசுகளை வழங்க முன்வந்தபோதும், அவற்றை அவர் அன்புடன், அதே நேரத்தில் உறுதியாக மறுத்துவிட்டார்.

ஹரிஹரனின் மூன்று மகன்களும் தந்தையின் வழியைப் பின்பற்றி, தத்தமது பணிகளில் நேர்மையையும் ஒழுக்கத்தையும் கடைப்பிடித்து வந்தனர். ஒருவர் சுங்கத்துறையிலும், மற்றொருவர் மருந்துக் கட்டுப்பாட்டுத் துறையிலும் பணியாற்றி வந்தனர். மூன்றாவது மகன் வங்கி அதிகாரியாகப் பணிபுரிந்து வந்தார். தகுதியும் தேவையும் உள்ளவர்களுக்குக் கடன் கிடைக்க உதவுவதில் அவர் எப்போதும் ஆர்வம் காட்டினார்.

அவரது மூன்று பேரன்களும் வெளிநாடுகளில் குடியேறியிருந்தாலும், இந்தியப் பாரம்பரியம், கலாசாரம் மற்றும் குடும்பப் பண்பாடுகளைத் தொடர்ந்து மதித்து வந்தனர்.

விருந்தினர்கள் அனைவரும் ஹரிஹரனின் எளிமையான குணம், உயர்ந்த கொள்கைகள் மற்றும் அனைவருடனும் அவர் கொண்டிருந்த அன்பான உறவை மனதாரப் பாராட்டினர். சமூகத்தின் பல்வேறு நிலைகளில் உள்ள மக்களுடனும் இனிமையாகப் பழகும் அவரது பணிவும், எளிமையும் அனைவரையும் கவர்ந்தன.

OO1 அகாடமியின் தலைவர் சிறப்புரையாற்றி, ஹரிஹரன் வழங்கிய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்புகளையும், அவரது அபாரமான தொலைநோக்குப் பார்வையையும் பாராட்டினார். நியாயமான, பாரபட்சமற்ற மற்றும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் கூடிய தீர்ப்புகளை வழங்குவதில் அவர் கொண்டிருந்த அர்ப்பணிப்பைப் பாராட்டி, நினைவுப் பரிசு ஒன்றையும் வழங்கினார்.

சமூகத்திற்கு அவர் ஆற்றிய மகத்தான பங்களிப்பையும், அவரது குடும்பத்தில் நிலவி வந்த உயர்ந்த பண்புகளையும் அனைவரும் கைதட்டி பாராட்டினர்.

OO1 அகாடமியில் உதவியாளராகப் பணிபுரியும் ரஞ்சிதா, இந்த விழா முழுவதையும் கண்டு மிகவும் வியப்படைந்தார். தனது தொழில்முறை நேர்மையாலும், நீதியை நிலைநாட்டுவதில் காட்டிய அர்ப்பணிப்பாலும் ஹரிஹரன் சமூகத்தில் இத்தகைய மதிப்பையும் மரியாதையையும் பெற்றிருப்பதை நேரில் கண்ட அவர், தனது மகனின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.

தனக்குள் அவர் இவ்வாறு நினைத்துக் கொண்டார்:

"ஏன் என் மகனும் சட்டம் படித்து, ஹரிஹரனைப் போன்ற ஒரு சிறந்த நீதிபதியாக வரக்கூடாது? இது வெறும் ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல; உண்மையை நிலைநாட்டவும், நீதியைப் பாதுகாக்கவும், சமூகத்திற்குச் சேவை செய்யவும் கிடைக்கும் ஒரு சிறந்த வாய்ப்பல்லவா?"

அந்தப் பிறந்தநாள் விழா, தனது மகனின் எதிர்காலம் குறித்து ரஞ்சிதாவின் மனதில் ஒரு புதிய லட்சியத்தையும் நம்பிக்கையையும் விதைத்தது.

உண்மையான பெருமை என்பது செல்வத்திலோ, பதவியிலோ, அதிகாரத்திலோ அளவிடப்படுவதில்லை. நாம் கடைப்பிடிக்கும் உயர்ந்த பண்புகளிலும், வழங்கும் நீதியிலும், நமது செயல்களால் நாம் சம்பாதிக்கும் மரியாதையிலுமே அது அடங்கியுள்ளது.

கே. ராகவன்

9-11-26

Happy Deepavali.

 

Small Story 788.

 Small Story 788

 The Joy of Renewing Friendships

Induja had just come out of Costco after completing her shopping when she suddenly heard someone calling her name. She turned around and noticed a lady standing a short distance away.

"Induja! Hey, do you remember me? I am Sophia. We met two years ago at the Indian Diaspora function in Denver, organised to honour the great blogger Ram."

Induja was pleasantly surprised. "Sophia! Of course, I remember you. How are you? How is your family?"

"We are all doing fine," Sophia replied. "I am so happy to see you here in this big store. I never expected to meet you again!"

Sophia continued, "I could not meet you after that function because I have been quite busy with my work. But now that we have met again, I would love to renew our friendship. Why don't you join us for my wedding anniversary get-together this Sunday at our house? Suganthi, my friend from the Indian Cultural Association, will also be coming. I hope you remember her."

"Yes, of course! I remember Suganthi," Induja replied. "She lives quite close to my house, so we meet often."

"Thank you for the invitation. I would be delighted to come," Induja said.

"Wonderful! See you on Sunday. Bye!" said Sophia before leaving.

Sophia was delighted by this unexpected meeting. She searched for Induja's mobile number in her phone and immediately forwarded the invitation details to her.

On Sunday, around fifteen people gathered at Sophia's house to celebrate her fifteenth wedding anniversary. Sophia had made excellent arrangements and served a delicious spread of Indian food, along with cakes and other refreshments.

Suganthi was particularly happy to meet Sophia and Induja again. The guests enjoyed the food, exchanged pleasantries and shared interesting conversations. After spending nearly two hours together, everyone gradually started leaving.

Suganthi and Induja left the gathering together, happy to have renewed their friendship.

A few days later, Sophia called Induja to thank her for making the occasion memorable with her beautiful Bollywood songs.

During the gathering, Suganthi had introduced Induja to the guests as a good singer. She had first discovered Induja's singing talent when she heard her perform during a Navratri celebration at her house two years earlier. Encouraged by Suganthi, Induja had sung two beautiful Raga that evening, receiving warm applause from everyone present.

Induja replied modestly, "Sophia, there is no need to thank me. It was a wonderful occasion, and singing is my passion. I was delighted to share it with everyone. My special thanks to Suganthi for encouraging me to sing before such an elite gathering of wonderful professionals. I thoroughly enjoyed the evening."

Sophia appreciated Induja's warmth and talent. What had begun as an unexpected meeting at a supermarket had blossomed into a pleasant reunion, bringing together old acquaintances and creating beautiful memories.

**True friendships have a wonderful way of finding their way back into our lives. Sometimes, a chance meeting is all it takes to renew a bond and create beautiful memories.**

K.Ragavan

Small Story 788.T

 **சிறுகதை 788**

**நட்பைப் புதுப்பிக்கும் மகிழ்ச்சி**

இந்துஜா காஸ்ட்கோவில் தனது ஷாப்பிங்கை முடித்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது, திடீரென்று யாரோ தனது பெயரை அழைப்பதைக் கேட்டாள். திரும்பிப் பார்த்தபோது, சற்று தொலைவில் ஒரு பெண்மணி நின்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டாள்.

"இந்துஜா! என்னை உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? நான் சோபியா. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டென்வரில், சிறந்த பதிவர் ராமைப் பாராட்டி நடத்தப்பட்ட இந்தியப் புலம்பெயர்ந்தோர் விழாவில் நாம் சந்தித்தோம்."

இந்துஜா ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தாள்.

"சோபியா! நிச்சயமாக நினைவிருக்கிறது. எப்படி இருக்கிறாய்? உன் குடும்பத்தினர் அனைவரும் நலமா?"

"நாங்கள் அனைவரும் நலமாக இருக்கிறோம். இந்தப் பெரிய கடையில் உன்னை மீண்டும் சந்திப்பேன் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. உன்னைப் பார்த்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சி," என்றாள் சோபியா.

தொடர்ந்து அவள், "அந்த விழாவிற்குப் பிறகு வேலைப்பளு காரணமாக உன்னைச் சந்திக்க முடியவில்லை. இப்போது மீண்டும் சந்தித்திருப்பதால் நமது நட்பைப் புதுப்பித்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை எங்களது வீட்டில் நடைபெறும் திருமண நாள் கொண்டாட்டத்திற்கு நீ அவசியம் வர வேண்டும். இந்திய கலாச்சார சங்கத்தைச் சேர்ந்த எனது தோழி சுகந்தியும் வருவாள். அவளும் உனக்கு நினைவிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்," என்றாள்.

"ஆமாம், நிச்சயமாக! சுகந்தியை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். அவள் என் வீட்டிற்கு அருகில்தான் வசிக்கிறாள். அடிக்கடி நாங்கள் சந்தித்துக்கொள்வோம்," என்றாள் இந்துஜா.

"அழைப்பிற்கு மிக்க நன்றி. நிச்சயமாக வருகிறேன். எனக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சி," என்றாள் இந்துஜா.

"அருமை! ஞாயிற்றுக்கிழமை சந்திப்போம். வருகிறேன்," என்று கூறிவிட்டுச் சோபியா விடைபெற்றாள்.

இந்த எதிர்பாராத சந்திப்பு சோபியாவிற்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. உடனே தனது கைப்பேசியில் இந்துஜாவின் எண்ணைத் தேடி எடுத்து, திருமண நாள் கொண்டாட்டத்திற்கான அழைப்பு விவரங்களை அனுப்பினாள்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை சோபியாவின் வீட்டில் அவளது பதினைந்தாவது திருமண நாளைக் கொண்டாட சுமார் பதினைந்து பேர் கூடினர். சோபியா சிறப்பான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தாள். சுவையான இந்திய உணவு வகைகளுடன் கேக் மற்றும் பலவிதமான சிற்றுண்டிகளும் விருந்தினர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன.

சோபியாவையும் இந்துஜாவையும் மீண்டும் சந்தித்ததில் சுகந்தி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். அனைவரும் உணவை ரசித்துச் சாப்பிட்டதுடன், ஒருவருக்கொருவர் நலம் விசாரித்து, சுவாரஸ்யமான உரையாடல்களில் ஈடுபட்டனர். சுமார் இரண்டு மணி நேரம் மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழித்த பிறகு, ஒவ்வொருவராக விடைபெற்றுச் சென்றனர்.

சுகந்தியும் இந்துஜாவும் ஒன்றாக அங்கிருந்து புறப்பட்டனர். பழைய நட்பு மீண்டும் புதுப்பிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சி அவர்கள் இருவரின் மனதிலும் நிறைந்திருந்தது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த நிகழ்ச்சியைத் தனது அழகான பாலிவுட் பாடல்களால் சிறப்பித்ததற்காக இந்துஜாவிற்கு நன்றி தெரிவிக்க சோபியா தொலைபேசியில் அழைத்தாள்.

அன்று விருந்தினர்களுக்கு இந்துஜாவை ஒரு சிறந்த பாடகி என்று சுகந்தி அறிமுகப்படுத்தியிருந்தாள். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தனது வீட்டில் நடைபெற்ற நவராத்திரி கொண்டாட்டத்தின்போது இந்துஜா பாடியதைக் கேட்டுத்தான் அவளது இசைத் திறமையை முதன்முதலில் சுகந்தி அறிந்துகொண்டாள். சுகந்தியின் ஊக்கத்தால் அன்று இந்துஜா இரண்டு அழகான ராகங்களைப் பாடினாள். அங்கிருந்த அனைவரும் கைதட்டி அவளைப் பாராட்டினர்.

இந்துஜா பணிவுடன் பதிலளித்தாள்.

"சோபியா, இதற்கெல்லாம் நன்றி சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஓர் அருமையான நிகழ்ச்சி. பாடுவது எனது ஆர்வம். எனது பாடல்களை அனைவருடனும் பகிர்ந்துகொண்டதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. இத்தனை சிறந்த தொழில்முறை வல்லுநர்கள் கலந்துகொண்ட மதிப்புமிக்க கூட்டத்தில் என்னைப் பாட ஊக்குவித்த சுகந்திக்கு எனது சிறப்பு நன்றி. அந்த மாலைப்பொழுதை நான் மிகவும் ரசித்தேன்."

இந்துஜாவின் அன்பான அணுகுமுறையையும் இசைத்திறமையையும் சோபியா மனதாரப் பாராட்டினாள்.

ஒரு பல்பொருள் அங்காடியில் எதிர்பாராமல் ஏற்பட்ட சந்திப்பு, இனிய மறுசந்திப்பாக மலர்ந்து, பழைய அறிமுகங்களை மீண்டும் ஒன்றிணைத்து, அழகான நினைவுகளை உருவாக்கியது.

**உண்மையான நட்பு என்பது ஒரு அற்புதமான உறவு. அது சில நேரங்களில் நம் வாழ்க்கையில் மீண்டும் தானாகவே வந்து சேரும். எதிர்பாராத ஒரு சந்திப்பு போதும்; பழைய நட்பைப் புதுப்பித்து, மறக்க முடியாத இனிய நினைவுகளை உருவாக்கிவிடும்.**

*கே. ராகவன்

8-11-26

Small Story 787.

 Small Story 787

The Importance of a Second Opinion

Suganya was waiting for her doctor to return from her hospital rounds at a speciality hospital in Bengaluru. After completing her rounds, Dr. Nandhini arrived and greeted Suganya warmly. The nurse then requested Suganya to go inside the doctor's cabin.

"Doctor, how is my mother's condition? We are all very worried about the earlier medical reports, as she has been diagnosed with throat cancer. You have gone through all the reports, haven't you?" Suganya asked anxiously.

Dr. Nandhini and Suganya were good friends. Besides practising as a dental surgeon, Dr. Nandhini was also involved in cancer-related research.

Suganya was a software engineer who had recently been transferred from Madurai to Bengaluru. She lived with her husband, and her 74-year-old mother was also staying with them.

While in Madurai, Suganya had consulted several doctors regarding her mother's health problems. After conducting various scans and medical investigations, the doctors had concluded that her mother was suffering from throat cancer.

However, Suganya was not fully convinced and wanted to obtain a second opinion. Meanwhile, she was transferred to Bengaluru and immediately contacted her friend Dr. Nandhini. She shared all the previous medical reports and requested her to review them.

Dr. Nandhini had asked Suganya to meet her that day because she wanted to discuss the reports with her Chief, who was a specialist in throat cancer.

Dr. Nandhini smiled reassuringly and said, "Suganya, my Chief has carefully examined all the reports. He has identified an error in the interpretation of the earlier findings. The previous conclusion was incorrect. mother is suffering only from a throat infection and not cancer. You can bring her to the hospital tomorrow. My Chief will personally examine her and explain everything.

"He has also appreciated the efforts of the doctors who conducted the earlier investigations. However, a small error in their interpretation has unfortunately led to an unnecessary complication and considerable anxiety for your family.

"So, please tell your mother not to worry. After Deepavali, bring her here for a detailed consultation with my Chief. Let her remain happy and relaxed. I know how fond she is of Mysore Pak, so I have bought some for her after discussing her reports with my Chief."

Suganya was overwhelmed with happiness and relief. She immediately hugged her dear friend and said, "Thank you so much, Nandhini! Your support means a lot to me. This experience has taught me an important lesson. Seeking a second opinion is always worthwhile, particularly when it concerns our health and the lives of our loved ones. Even when medical investigations and reports are carried out with great care, a small error in interpretation can sometimes make a significant difference."

Dr. Nandhini smiled and replied, "Absolutely! The most important thing is to ensure that patients receive the right diagnosis and appropriate treatment at the right time."

Suganya left the hospital with a peaceful mind, carrying not only the Mysore Pak but also a valuable lesson about friendship, medical responsibility and the importance of seeking a second opinion.

K.Ragavan

Small Story 787.T

 ### சிறுகதை 787

### இரண்டாவது மருத்துவ ஆலோசனையின் முக்கியத்துவம்

பெங்களூருவில் உள்ள ஒரு சிறப்பு மருத்துவமனையில், மருத்துவர் தனது மருத்துவமனைச் சுற்றுப்பணிகளை முடித்துவிட்டுத் திரும்புவதற்காக சுகன்யா காத்துக்கொண்டிருந்தாள். தனது பணிகளை முடித்துவிட்டு வந்த டாக்டர் நந்தினி, சுகன்யாவை அன்புடன் வரவேற்றார். பின்னர், செவிலியர் சுகன்யாவை மருத்துவரின் அறைக்குள் செல்லுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

“டாக்டர், என் அம்மாவின் உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது? ஏற்கெனவே வந்த மருத்துவப் பரிசோதனை அறிக்கைகளைப் பார்த்து நாங்கள் அனைவரும் மிகவும் கவலையடைந்துள்ளோம். அவருக்குத் தொண்டைப் புற்றுநோய் இருப்பதாகக் கூறியிருக்கிறார்கள். நீங்கள் அனைத்து மருத்துவ அறிக்கைகளையும் பார்த்துவிட்டீர்களா?” என்று சுகன்யா பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.

டாக்டர் நந்தினியும் சுகன்யாவும் நெருங்கிய தோழிகள். பல் அறுவை சிகிச்சை நிபுணராகப் பணியாற்றுவதுடன், டாக்டர் நந்தினி புற்றுநோய் தொடர்பான ஆராய்ச்சிப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டிருந்தார்.

சுகன்யா ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர். சமீபத்தில் மதுரையிலிருந்து பெங்களூருவுக்கு பணியிட மாற்றம் செய்யப்பட்டிருந்தாள். தனது கணவருடன் வசித்து வந்த அவளுடைய 74 வயதான தாயாரும் அவர்களுடன் தங்கியிருந்தார்.

மதுரையில் இருந்தபோது, தனது தாயாரின் உடல்நலப் பிரச்சினைகளுக்காக சுகன்யா பல மருத்துவர்களை அணுகியிருந்தாள். பல்வேறு ஸ்கேன் பரிசோதனைகளும் மருத்துவ ஆய்வுகளும் மேற்கொள்ளப்பட்ட பின்னர், அவருக்குத் தொண்டைப் புற்றுநோய் இருப்பதாக மருத்துவர்கள் முடிவு செய்திருந்தனர்.

இருப்பினும், அந்த முடிவில் சுகன்யாவுக்கு முழுமையான நம்பிக்கை ஏற்படவில்லை. எனவே, மற்றொரு நிபுணரிடம் இரண்டாவது மருத்துவ ஆலோசனை பெற விரும்பினாள். இதற்கிடையில், அவளுக்குப் பெங்களூருவுக்கு பணியிட மாற்றம் கிடைத்தது. உடனே தனது தோழி டாக்டர் நந்தினியைத் தொடர்புகொண்டு, ஏற்கெனவே பெறப்பட்ட அனைத்து மருத்துவ அறிக்கைகளையும் அவரிடம் பகிர்ந்து, அவற்றை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு கேட்டுக்கொண்டாள்.

டாக்டர் நந்தினி, அந்த அறிக்கைகள் குறித்து தனது துறையின் தலைமை மருத்துவருடன் கலந்தாலோசிக்க விரும்பியதால், அன்று சுகன்யாவை மருத்துவமனைக்கு வருமாறு அழைத்திருந்தார். அந்தத் தலைமை மருத்துவர் தொண்டைப் புற்றுநோய் சிகிச்சையில் சிறப்பு நிபுணராக இருந்தார்.

டாக்டர் நந்தினி புன்னகையுடன் சுகன்யாவுக்கு ஆறுதல் கூறும் வகையில் பேசத் தொடங்கினார்.

“சுகன்யா, என்னுடைய தலைமை மருத்துவர் அனைத்து மருத்துவ அறிக்கைகளையும் கவனமாகப் பரிசீலித்துள்ளார். ஏற்கெனவே செய்யப்பட்ட பரிசோதனைகளின் முடிவுகளை விளக்குவதில் ஒரு தவறு இருப்பதை அவர் கண்டறிந்துள்ளார். முன்பு தெரிவிக்கப்பட்ட முடிவு தவறானது. உன் அம்மாவுக்குப் புற்றுநோய் இல்லை. அவருக்குத் தொண்டையில் ஏற்பட்டிருப்பது ஒரு சாதாரணத் தொற்று மட்டுமே. நாளை அவரை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வா. என்னுடைய தலைமை மருத்துவரே அவரை நேரில் பரிசோதித்து, அனைத்து விவரங்களையும் விளக்குவார்.

“முந்தைய பரிசோதனைகளை மேற்கொண்ட மருத்துவர்களின் முயற்சிகளையும் அவர் பாராட்டியுள்ளார். இருப்பினும், பரிசோதனை முடிவுகளை விளக்குவதில் ஏற்பட்ட ஒரு சிறிய தவறு, தேவையற்ற குழப்பத்தையும் உங்கள் குடும்பத்தினருக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

“எனவே, உன் அம்மாவைக் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடு. தீபாவளிக்குப் பிறகு அவரை இங்கு அழைத்து வா. தலைமை மருத்துவர் அவருக்கு விரிவான மருத்துவ ஆலோசனை வழங்குவார். அதுவரை அவர் மகிழ்ச்சியாகவும் நிம்மதியாகவும் இருக்கட்டும். அவருக்கு மைசூர்பாக் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும். அதனால், மருத்துவ அறிக்கைகள் குறித்து தலைமை மருத்துவருடன் ஆலோசித்துவிட்டு, அவருக்காக மைசூர்பாக் வாங்கி வந்திருக்கிறேன்” என்றார்.

இதைக் கேட்ட சுகன்யா அளவற்ற மகிழ்ச்சியும் நிம்மதியும் அடைந்தாள். உடனே தனது அன்புத் தோழியான நந்தினியைக் கட்டியணைத்து,

“மிக்க நன்றி, நந்தினி! இந்த இக்கட்டான நேரத்தில் நீ செய்த உதவி எனக்கு மிகவும் முக்கியமானது. இந்த அனுபவம் எனக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்துள்ளது. குறிப்பாக, நமது உடல்நலத்தையும் அன்புக்குரியவர்களின் வாழ்க்கையையும் பாதிக்கக்கூடிய விஷயங்களில், இரண்டாவது மருத்துவ ஆலோசனை பெறுவது மிகவும் அவசியமானது. மருத்துவப் பரிசோதனைகளும் அறிக்கைகளும் மிகுந்த கவனத்துடன் தயாரிக்கப்பட்டாலும், அவற்றை விளக்குவதில் ஏற்படும் ஒரு சிறிய தவறுகூட மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிடும் என்பதை இப்போது உணர்ந்துகொண்டேன்” என்றாள்.

டாக்டர் நந்தினி புன்னகையுடன்,

“நிச்சயமாக! நோயாளிகளுக்குச் சரியான நேரத்தில் சரியான நோயறிதலும், அதற்கேற்ற உரிய சிகிச்சையும் கிடைப்பதை உறுதி செய்வதுதான் மிகவும் முக்கியம்” என்றார்.

மனதில் நிம்மதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் சுகன்யா மருத்துவமனையை விட்டு வெளியேறினாள். அவளது கைகளில் மைசூர்பாக் இருந்தது. ஆனால், அவளது மனதில் நட்பின் மகத்துவம், மருத்துவத் துறையின் பொறுப்புணர்வு, இரண்டாவது மருத்துவ ஆலோசனை பெறுவதன் அவசியம் ஆகிய மூன்று மதிப்புமிக்க பாடங்கள் நிறைந்திருந்தன.

கே. ராகவன்

7-11-26

Latest Development in US.

# Latest Developments in the US Midterm Election Results

The recent US midterm election results have been interesting, informative, and thought-provoking, attracting considerable attention across the world.

The unexpected victories of Democratic candidates in six states, including some major political battlegrounds, have sent a strong political message to the American leadership. The outcome appears to represent a significant setback for President Donald Trump and his administration. Although political analysts had anticipated some changes, the extent of the Democratic success has made this election particularly noteworthy.

The important question now is whether this political development will bring about any significant changes in the United States' domestic and international policies. Will it influence the administration's approach towards ongoing international crises, particularly in the Middle East? More importantly, will it encourage renewed diplomatic initiatives and constructive efforts towards achieving a peaceful ceasefire?

The world is eagerly looking for positive developments that can reduce tensions, prevent further conflicts, and establish lasting peace in the region. A change in the political balance within the United States could also influence the way important international issues are discussed and addressed.

Beyond the Middle East, the consequences of these political developments could have a wider global impact, particularly on international relations, economic stability, energy security, and the uninterrupted supply of essential energy resources. Stability in the Middle East is vital not only for the countries in the region but also for economies across the world.

The election results may also serve as an important reminder that voters expect accountability, responsible governance, and policies that address their concerns. The coming months will reveal how effectively the political leadership responds to this message and whether the changed political circumstances lead to meaningful policy adjustments.

Ultimately, people everywhere hope that political differences will give way to constructive dialogue, responsible leadership, and diplomatic solutions. A peaceful ceasefire, followed by meaningful negotiations, would be a welcome development for humanity.

Peace, stability, mutual understanding, and uninterrupted energy supplies are not merely regional requirements; they are essential for global prosperity and the well-being of future generations.

**K. Ragavan**

My Certificate from the Group.

 

Small Story 786

 Small Story 786

 Respecting Individual Choices and Valuing Friendships

Rakesh reluctantly accepted Suresh's invitation and came to his house for a party. Normally, Rakesh avoided attending parties because he strictly followed a Jain diet and preferred eating only pure Jain food. He was particular about his food habits and rarely ate outside.

Suresh and his other friends warmly welcomed him. Suresh had organised the party to celebrate his son's marriage, which had taken place in the United States the previous week. His son had married an American girl. Unfortunately, Suresh could not attend the wedding because of an unavoidable meeting at his office. He had therefore invited a few close friends to share his happiness and celebrate the occasion.

All the friends congratulated Suresh on becoming the father-in-law of an American girl. At 55, Suresh was a smart and well-presented electrical engineer. His wife was a paediatrician, and their only son, Vishwa, was a software engineer.

During the gathering, Suresh explained how Vishwa had met the American girl, how their friendship gradually developed into a close relationship, and how they eventually decided to get married.

"When my son informed me about his decision and asked for my approval, my wife and I told him that it was his future and his life. If both of them understood each other and could lead a happy life together, we would be happy to accept his decision. He was delighted with our response, and we gave him our blessings," Suresh explained.

All the friends appreciated Suresh and his wife's broad-minded attitude. They agreed that parents should respect their children's decisions regarding marriage, provided the couple understood each other and were prepared to build a responsible and happy life together.

After an enjoyable conversation, everyone sat down to enjoy a delicious dinner arranged by a professional caterer. Nearly twenty-five friends, both men and women, attended the celebration.

Suresh had made special arrangements for Rakesh, keeping his strict Jain food preferences in mind. A separate selection of delicious Jain dishes, along with some of his favourite sweets, had been prepared especially for him.

Rakesh was pleasantly surprised and thanked Suresh for the thoughtful arrangements.

Suresh came closer and whispered, "Rakesh, I know your food habits and your principles. I also know how particular you are about maintaining them. That is why my wife made special arrangements, especially for you. We missed your wife, too, as she has gone to Rajasthan to attend a relative's wedding."

Rakesh was deeply touched by Suresh's consideration and personal attention.

One of their friends, Ramesh, proposed the vote of thanks. He appreciated Suresh for respecting his son's decision about marriage and, at the same time, remembering Rakesh's food preferences and making special arrangements for him.

He added that true friendship was not merely about inviting people to celebrations but also about understanding their individual preferences and respecting their personal values.

Everyone appreciated Ramesh's words. The evening ended on a happy note, with all the guests thanking Suresh and leaving with a large box of sweets.

The gathering conveyed a beautiful message: **Respecting our children's choices reflects our understanding, while respecting our friends' preferences reflects our affection. True relationships become stronger when we value individual differences and care for one another.**

K.Ragavan

6-11-26

Small Story 786.T

 

சிறுகதை 786 

தனிப்பட்ட விருப்பங்களுக்கு மதிப்பளித்தலும் நட்பைப் போற்றுதலும்

ராகேஷ் சுரேஷின் அழைப்பை ஏற்று, சற்றுத் தயக்கத்துடனேயே அவரது வீட்டில் நடைபெற்ற விருந்தில் கலந்து கொள்ள வந்தார். பொதுவாக, ராகேஷ் விருந்துகளுக்குச் செல்வதைத் தவிர்ப்பவர். அதற்குக் காரணம், அவர் கண்டிப்பாக ஜைன உணவு முறையைப் பின்பற்றுபவர். தூய்மையான ஜைன உணவுகளை மட்டுமே விரும்பி உண்பதுடன், வெளியில் சாப்பிடுவதையும் பெரும்பாலும் தவிர்த்து வந்தார்.

சுரேஷும் மற்ற நண்பர்களும் அவரை அன்புடன் வரவேற்றனர். சுரேஷ் தனது மகனின் திருமணத்தைக் கொண்டாடும் வகையில் இந்த விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அவரது மகன் முந்தைய வாரம் அமெரிக்காவில் ஓர் அமெரிக்கப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தார். தவிர்க்க முடியாத அலுவலகக் கூட்டம் காரணமாக சுரேஷால் மகனின் திருமணத்தில் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை. எனவே, தனது மகிழ்ச்சியை நெருங்கிய நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டு கொண்டாடுவதற்காக இந்த விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.

அனைத்து நண்பர்களும் அமெரிக்கப் பெண்ணை மருமகளாகப் பெற்ற சுரேஷுக்கு வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தனர். 55 வயதான சுரேஷ், சிறந்த தோற்றத்துடன் கம்பீரமாக இருந்த ஒரு மின் பொறியாளர். அவரது மனைவி குழந்தைகள் நல மருத்துவர். அவர்களுடைய ஒரே மகன் விஷ்வா, ஒரு மென்பொருள் பொறியாளராகப் பணியாற்றி வந்தார்.

நண்பர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, விஷ்வா அந்த அமெரிக்கப் பெண்ணை எவ்வாறு சந்தித்தார், அவர்களுடைய நட்பு எப்படிப் படிப்படியாக நெருக்கமான உறவாக மாறியது, இறுதியில் இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்ள முடிவு செய்தது ஆகியவற்றை சுரேஷ் விளக்கினார்.

"எனது மகன் தனது திருமண முடிவைப் பற்றித் தெரிவித்து, எங்களுடைய சம்மதத்தைக் கேட்டபோது, நானும் என் மனைவியும் அவனிடம், 'இது உன்னுடைய எதிர்காலம், உன்னுடைய வாழ்க்கை. நீங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் நன்றாகப் புரிந்து கொண்டு, மகிழ்ச்சியாக வாழ முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தால், உங்களுடைய முடிவை நாங்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொள்வோம்' என்று கூறினோம். எங்களுடைய பதிலைக் கேட்டு அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான். நாங்களும் மனதார வாழ்த்தி ஆசீர்வதித்தோம்" என்று சுரேஷ் விளக்கினார்.

சுரேஷும் அவரது மனைவியும் காட்டிய பரந்த மனப்பான்மையை நண்பர்கள் அனைவரும் பாராட்டினர். திருமண விஷயத்தில் பெற்றோர்கள் தங்களுடைய பிள்ளைகளின் முடிவுகளுக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும் என்றும், இருவரும் ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொண்டு, பொறுப்புடன் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ளத் தயாராக இருந்தால், அவர்களுடைய விருப்பத்தை ஏற்றுக் கொள்வதே சிறந்தது என்றும் அனைவரும் கருத்துத் தெரிவித்தனர்.

சிறிது நேரம் மகிழ்ச்சியாக உரையாடிய பிறகு, அனைவரும் தொழில்முறை சமையல் கலைஞர்களால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த சுவையான இரவு விருந்தைச் சாப்பிட அமர்ந்தனர். ஆண்களும் பெண்களுமாக சுமார் 25 நண்பர்கள் இந்தக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொண்டிருந்தனர்.

ராகேஷின் உணவுப் பழக்கங்களையும் விருப்பங்களையும் நன்கு அறிந்திருந்த சுரேஷ், அவருக்காகச் சிறப்பான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தார். தனியாகப் பலவிதமான சுவையான ஜைன உணவு வகைகளும், ராகேஷுக்குப் பிடித்த சில இனிப்பு வகைகளும் பிரத்யேகமாகத் தயாரிக்கப்பட்டிருந்தன.

இந்த ஏற்பாடுகளைப் பார்த்து ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்த ராகேஷ், சுரேஷுக்கு மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்தார்.

சுரேஷ் அருகில் வந்து மெதுவாக, "ராகேஷ், உன்னுடைய உணவுப் பழக்கங்களையும் கொள்கைகளையும் நான் நன்றாக அறிவேன். அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பதில் நீ எவ்வளவு கண்டிப்பாக இருப்பாய் என்பதும் எனக்குத் தெரியும். அதனால்தான் என் மனைவி உனக்காகவே இந்தச் சிறப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்திருக்கிறாள். உன் மனைவியும் வர முடியாதது வருத்தமாக இருக்கிறது. அவர் உறவினர் ஒருவரின் திருமணத்தில் கலந்து கொள்வதற்காக ராஜஸ்தான் சென்றிருக்கிறார்" என்று கூறினார்.

சுரேஷின் அக்கறையும் தனிப்பட்ட கவனிப்பும் ராகேஷின் மனதை மிகவும் நெகிழச் செய்தன.

அவர்களுடைய நண்பர்களில் ஒருவரான ரமேஷ், நன்றியுரை வழங்க முன்வந்தார். சுரேஷ் தனது மகனின் திருமண முடிவுக்கு மதிப்பளித்ததையும், அதே நேரத்தில் ராகேஷின் உணவுப் பழக்கங்களையும் விருப்பங்களையும் நினைவில் கொண்டு அவருக்காகத் தனியாகச் சிறப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்ததையும் பாராட்டினார்.

மேலும், உண்மையான நட்பு என்பது விருந்துகளுக்கும் கொண்டாட்டங்களுக்கும் நண்பர்களை அழைப்பதில் மட்டும் இல்லை; அவரவர் விருப்பங்களையும் புரிந்து கொண்டு, தனிப்பட்ட கொள்கைகளுக்கும் மதிப்பளிப்பதில்தான் அடங்கியுள்ளது என்றும் குறிப்பிட்டார்.

ரமேஷின் கருத்துகளை அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றனர். விருந்தினர்கள் அனைவரும் சுரேஷுக்கு நன்றி தெரிவித்து, பெரிய இனிப்புப் பெட்டியுடன் மகிழ்ச்சியாக விடைபெற்றனர். அந்த மாலை இனிய நினைவுகளுடன் நிறைவடைந்தது.

இந்தச் சந்திப்பு ஒரு அழகான செய்தியை நமக்கு உணர்த்தியது:

நமது பிள்ளைகளின் விருப்பங்களுக்கு மதிப்பளிப்பது நமது புரிதலையும், நண்பர்களின் தனிப்பட்ட விருப்பங்களுக்கு மதிப்பளிப்பது நமது அன்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது. ஒருவருக்கொருவர் உள்ள வேறுபாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அக்கறையுடன் நடந்து கொள்ளும்போதுதான் உண்மையான உறவுகள் மேலும் வலுப்பெறுகின்றன.

கே. ராகவன்

6-11-26

Small Story 785.

 Small Story 785

The Right Partner and the Right Time

Shubhashini returned home from the office one evening, feeling tired after a busy day. Her mother, Rohini, welcomed her with a cup of tea and some salt biscuits.

Shubhashini was working as the CEO of a leading advertising agency in Dallas. Her mother, Rohini, was also employed as a software engineer in a company, while her father was working as a Training Manager in a marketing company.

The family had been living in Dallas for more than fifteen years and visited their native place, Bengaluru, once every two years.

At the age of 30, Shubhashini was not interested in getting married. Her parents never forced her or created any pressure. They strongly believed in one principle: **"The right time will come, and everything will happen naturally."**

That evening, Shubhashini went to a supermarket and unexpectedly met her old college classmate, Ajay. He had arrived in Dallas a month earlier after completing a course in Visual Communication and Storytelling.

They were delighted to meet after a long gap. After spending some time together over tea at a nearby restaurant, they exchanged their phone numbers and residential addresses. They also decided to meet again the following Sunday at Shubhashini's house for lunch.

On Sunday, Ajay arrived with a box of sweets and some fruits. He warmly greeted Rohini and handed over the gifts.

During their conversation, Ajay explained his family background. He was the only son to his parents and had always wanted to take care of them. He had therefore decided not to get married, as he did not want his personal commitments to affect his responsibility towards them.

Rohini appreciated his affection and concern for his parents. However, she gently asked him, "Ajay, how long do you think you can manage everything on your own? Having a life partner does not necessarily mean neglecting your parents."

Ajay replied, "Aunty, taking care of my parents is very important to me. They have sacrificed so much for my future, and I want to be there for them."

After enjoying a delicious lunch and sweets, Ajay turned towards Shubhashini and asked her why she had not considered getting married.

Shubhashini smiled and explained that, being the only child, she wanted to remain close to her parents and take care of them. She did not want marriage to become a reason for leaving them alone.

Ajay understood her feelings. After spending a pleasant afternoon with the family, he took leave. Later, he forwarded his biodata and professional credentials to Shubhashini.

A few days later, an interesting opportunity came up at Shubhashini's office. The directors of the advertising agency wanted to introduce a new concept of storytelling through their channel. They were looking for talented people who could narrate interesting stories and develop an engaging programme for viewers.

Shubhashini immediately thought of Ajay. Having met him recently and knowing about his qualifications in Visual Communication and Storytelling, she felt he would be the right person for the assignment.

She discussed his profile with the directors and recommended him for the position. After reviewing his qualifications and conducting the necessary discussions, the management appointed Ajay as the Head of the Storytelling Department.

Ajay was delighted with the opportunity and worked with great enthusiasm. Within a month, his programme became extremely popular among viewers. His storytelling style, innovative presentation and selection of interesting subjects attracted a large audience. Everyone appreciated his creativity and the new direction he had brought to the channel.

Encouraged by his success, Ajay decided to bring his parents to Dallas. He arranged a comfortable apartment for them and made plans to settle down permanently while continuing his work at the channel.

As the days passed, both families began to understand something special about Ajay and Shubhashini. They shared similar values, respected their parents' feelings and had the same sense of responsibility towards their families.

The parents from both sides gradually discussed the possibility of bringing them together as life partners. Initially, Ajay and Shubhashini were surprised, but after reflecting on their friendship and mutual understanding, they realised that they had many things in common.

Both finally agreed to get married.

Their decision brought immense happiness to both families. They realised that marriage need not mean separation from parents or abandoning family responsibilities. With mutual understanding, affection and proper planning, everyone could live happily together.

Both families decided to purchase two apartments next to each other in Dallas so that the young couple and their parents could remain close and support one another.

Their wedding was celebrated with great happiness and blessings from both families. Ajay and Shubhashini began a beautiful new chapter in their lives, ensuring that their parents would always receive their love, attention and care.

Rohini's favourite belief, **"The right time will come,"** had finally come true!

Shubhashini was delighted to have found a wonderful life partner in Ajay, who shared her values and respected her family commitments. Ajay, too, was happy that he could fulfil his responsibilities towards his parents while building a loving relationship with Shubhashini.

K.Ragavan

Small Story 785.T

 சிறுகதை 785

 சரியான வாழ்க்கைத்துணையும் சரியான நேரமும்

ஒரு நாள் மாலை, அலுவலகத்தில் பரபரப்பான வேலைகளை முடித்துவிட்டு சுபாஷினி வீட்டிற்குத் திரும்பினாள். அவள் மிகவும் சோர்வாக இருப்பதைக் கண்ட அவளுடைய தாயார் ரோகிணி, அன்புடன் ஒரு கோப்பை தேநீரும் உப்புப் பிஸ்கட்டுகளும் கொடுத்து வரவேற்றார்.

சுபாஷினி அமெரிக்காவின் டல்லாஸ் நகரில் உள்ள ஒரு முன்னணி விளம்பர நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரியாக (CEO) பணியாற்றி வந்தாள். அவளுடைய தாயார் ரோகிணியும் ஒரு நிறுவனத்தில் மென்பொருள் பொறியாளராகப் பணிபுரிந்து வந்தார். அவளுடைய தந்தை ஒரு மார்க்கெட்டிங் நிறுவனத்தில் பயிற்சி மேலாளராகப் பணியாற்றி வந்தார்.

இந்தக் குடும்பம் கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக டல்லாஸ் நகரில் வசித்து வந்தது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தங்களுடைய சொந்த ஊரான பெங்களூருவிற்கு வந்து உறவினர்களையும் நண்பர்களையும் சந்தித்துச் செல்வது வழக்கம்.

சுபாஷினிக்கு வயது 30. திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளுக்கு அப்போது இல்லை. அவளுடைய பெற்றோரும் அவளை ஒருபோதும் வற்புறுத்தவில்லை. திருமணத்திற்காக எந்தவிதமான அழுத்தத்தையும் கொடுக்கவில்லை.

அவர்கள் ஒரு கொள்கையில் உறுதியாக இருந்தார்கள்.

"சரியான நேரம் வரும்போது எல்லாம் தானாகவே நல்லபடியாக நடைபெறும்."

அன்று மாலை சுபாஷினி ஒரு பல்பொருள் அங்காடிக்குச் சென்றிருந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாகத் தன்னுடைய கல்லூரிப் பழைய நண்பன் அஜயைச் சந்தித்தாள். அவன் காட்சித் தொடர்பியல் மற்றும் கதை சொல்லும் கலையில் (Visual Communication and Storytelling) ஒரு சிறப்புப் படிப்பை முடித்துவிட்டு, ஒரு மாதத்திற்கு முன்புதான் டல்லாஸ் வந்திருந்தான்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இருவரும் சந்தித்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்தில் தேநீர் அருந்தியபடி சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். பின்னர் இருவரும் தங்களுடைய கைப்பேசி எண்களையும் வீட்டு முகவரிகளையும் பரிமாறிக்கொண்டனர்.

அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை மதிய உணவிற்காக சுபாஷினியின் வீட்டிற்கு வருமாறு அஜயை அழைத்தாள். அவனும் மகிழ்ச்சியுடன் வருவதாக ஒப்புக்கொண்டான்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை அஜய் இனிப்புப் பெட்டியும் சில பழங்களும் எடுத்துக்கொண்டு சுபாஷினியின் வீட்டிற்கு வந்தான். ரோகிணியை அன்புடன் வரவேற்று, தான் கொண்டு வந்த பரிசுப் பொருட்களைக் கொடுத்தான்.

பேச்சின்போது அஜய் தன்னுடைய குடும்பப் பின்னணியைப் பற்றிக் கூறினான். அவன் பெற்றோருக்கு ஒரே மகன். சிறு வயதிலிருந்தே பெற்றோரை நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பது அவனுடைய விருப்பமாக இருந்தது. தன்னுடைய குடும்பப் பொறுப்புகளுக்கு இடையூறு ஏற்படக்கூடாது என்பதால் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டாம் என்று முடிவு செய்திருந்ததாகவும் தெரிவித்தான்.

அவனுடைய பெற்றோர் மீதான அன்பையும் அக்கறையையும் ரோகிணி மிகவும் பாராட்டினார்.

இருப்பினும், அவர் மென்மையாக அவனிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்.

"அஜய், எவ்வளவு காலம் இப்படியே எல்லாப் பொறுப்புகளையும் தனியாகச் சமாளிக்க முடியும் என்று நினைக்கிறாய்? திருமணம் செய்துகொள்வதால் வாழ்க்கைத்துணை வந்துவிட்டார் என்பதற்காகப் பெற்றோரைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை அல்லவா?"

அதற்கு அஜய்,

"ஆன்ட்டி, என்னுடைய பெற்றோரைப் பார்த்துக்கொள்வது எனக்கு மிகவும் முக்கியம். என்னுடைய எதிர்காலத்திற்காக அவர்கள் எவ்வளவோ தியாகங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தேவைப்படும் நேரத்தில் நான் அவர்களுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் என்னுடைய விருப்பம்" என்று பதிலளித்தான்.

சுவையான மதிய உணவையும் இனிப்புகளையும் சாப்பிட்ட பிறகு, அஜய் சுபாஷினியைப் பார்த்து, அவள் ஏன் இன்னும் திருமணத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கவில்லை என்று கேட்டான்.

சுபாஷினி புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்.

"நானும் என் பெற்றோருக்கு ஒரே மகள். அவர்களுடன் இருந்து அவர்களைக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் என்னுடைய விருப்பம். திருமணம் செய்துகொண்டால் அவர்களைத் தனியாக விட்டுவிட வேண்டிய சூழ்நிலை வந்துவிடுமோ என்று நினைக்கிறேன்" என்றாள்.

அஜய் அவளுடைய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டான்.

அன்று குடும்பத்தினருடன் மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழித்துவிட்டு, அவர்களிடம் விடைபெற்றுச் சென்றான். பின்னர் தன்னுடைய சுயவிவரக் குறிப்புகளையும் (Biodata), கல்வி மற்றும் தொழில்முறைத் தகுதிகளுக்கான சான்றுகளையும் சுபாஷினிக்கு அனுப்பி வைத்தான்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு சுபாஷினி பணிபுரியும் நிறுவனத்தில் ஒரு புதிய வாய்ப்பு உருவானது.

அந்த விளம்பர நிறுவனத்தின் இயக்குநர்கள், தங்களுடைய தொலைக்காட்சி சேனல் மூலம் கதை சொல்லும் கலையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு புதிய நிகழ்ச்சியை அறிமுகப்படுத்த விரும்பினார்கள். சுவாரசியமான கதைகளைச் சொல்லும் திறமையும், பார்வையாளர்களைக் கவரும் வகையில் நிகழ்ச்சிகளை உருவாக்கும் ஆற்றலும் கொண்டவர்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

உடனே சுபாஷினிக்கு அஜயின் நினைவு வந்தது.

சமீபத்தில் அவனைச் சந்தித்ததும், காட்சித் தொடர்பியல் மற்றும் கதை சொல்லும் கலையில் அவன் பெற்றிருந்த தகுதிகளும் அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தன. இந்தப் பணிக்கு அஜய்தான் மிகவும் பொருத்தமானவன் என்று அவள் கருதினாள்.

அவனுடைய சுயவிவரத்தையும் தகுதிகளையும் நிறுவனத்தின் இயக்குநர்களிடம் எடுத்துக்கூறி, அவனுடைய பெயரைப் பரிந்துரை செய்தாள்.

அஜயின் கல்வித் தகுதிகளையும் அனுபவத்தையும் பரிசீலித்த பின்னர், தேவையான ஆலோசனைகளையும் முடித்துக்கொண்டு, நிறுவனத்தின் நிர்வாகம் அவனை கதை சொல்லும் துறையின் தலைவராக (Head of the Storytelling Department) நியமித்தது.

இந்த வாய்ப்பு கிடைத்ததில் அஜய் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான். மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் ஈடுபாட்டுடனும் பணியாற்றத் தொடங்கினான்.

ஒரே மாதத்தில் அவன் தயாரித்த நிகழ்ச்சி பார்வையாளர்களிடையே பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. அவனுடைய கதை சொல்லும் பாணி, புதுமையான நிகழ்ச்சித் தொகுப்பு மற்றும் சுவாரசியமான தலைப்புகளின் தேர்வு ஆகியவை ஏராளமான பார்வையாளர்களைக் கவர்ந்தன.

அவனுடைய படைப்பாற்றலையும், தொலைக்காட்சி சேனலுக்குக் கொண்டுவந்த புதிய மாற்றத்தையும் அனைவரும் பாராட்டினார்கள்.

தன்னுடைய பணியில் கிடைத்த வெற்றியால் உற்சாகமடைந்த அஜய், தன்னுடைய பெற்றோரையும் டல்லாஸ் நகருக்கு அழைத்து வர முடிவு செய்தான். அவர்களுக்காக வசதியான ஒரு குடியிருப்பை ஏற்பாடு செய்து, அவர்களுடன் நிரந்தரமாகத் தங்குவதற்கான திட்டங்களையும் வகுத்தான். அதே நேரத்தில் தொலைக்காட்சி சேனலில் தன்னுடைய பணியையும் தொடர்ந்து மேற்கொள்ள முடிவு செய்தான்.

நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அஜய்க்கும் சுபாஷினிக்கும் இடையே இருந்த சில ஒற்றுமைகளை இரு குடும்பத்தினரும் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினார்கள்.

இருவருமே ஒரே மாதிரியான குடும்பப் பண்புகளைக் கொண்டிருந்தார்கள். பெற்றோரின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்தார்கள். குடும்பப் பொறுப்புகளை உணர்ந்து செயல்பட்டார்கள்.

இதனால், இரு வீட்டுப் பெற்றோரும் அஜயையும் சுபாஷினியையும் வாழ்க்கைத்துணைகளாக இணைத்துவைக்கலாமா என்று மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினார்கள்.

ஆரம்பத்தில் அஜயும் சுபாஷினியும் இதைக் கேட்டு ஆச்சரியமடைந்தார்கள். ஆனால், தங்களுடைய நட்பையும் ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொண்ட விதத்தையும் சிந்தித்துப் பார்த்தபோது, தங்களுக்குள் பல ஒற்றுமைகள் இருப்பதை உணர்ந்தார்கள்.

இறுதியில் இருவரும் திருமணம் செய்துகொள்ளச் சம்மதித்தார்கள்.

அவர்களுடைய முடிவு இரு குடும்பத்தினருக்கும் அளவற்ற மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

திருமணம் என்பது பெற்றோரைப் பிரிந்து செல்வதற்கோ அல்லது குடும்பப் பொறுப்புகளைக் கைவிடுவதற்கோ காரணமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். பரஸ்பரப் புரிதல், அன்பு, பாசம் மற்றும் சரியான திட்டமிடல் இருந்தால் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக ஒன்றாக வாழ முடியும் என்பதையும் புரிந்துகொண்டார்கள்.

எனவே, இளம் தம்பதியினரும் அவர்களுடைய பெற்றோரும் அருகருகே வசித்து, ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக டல்லாஸ் நகரில் அடுத்தடுத்த இரண்டு குடியிருப்புகளை வாங்க இரு குடும்பத்தினரும் முடிவு செய்தார்கள்.

இரு குடும்பத்தினரின் ஆசீர்வாதத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் அவர்களுடைய திருமணம் சிறப்பாக நடைபெற்றது.

அஜயும் சுபாஷினியும் தங்களுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அழகான அத்தியாயத்தைத் தொடங்கினார்கள். பெற்றோருக்குத் தேவையான அன்பு, கவனம் மற்றும் பராமரிப்பு ஆகியவற்றை எப்போதும் வழங்க வேண்டும் என்பதில் இருவரும் உறுதியாக இருந்தார்கள்.

ரோகிணி எப்போதும் நம்பிக்கையுடன் கூறிவந்த,

"சரியான நேரம் வரும்போது எல்லாம் நல்லபடியாக நடைபெறும்"

என்ற வார்த்தைகள் இறுதியில் உண்மையாகிவிட்டன!

அஜய் தன்னுடைய குடும்பப் பொறுப்புகளை மதித்து, அதே மதிப்புகளைக் கொண்டிருந்த ஒரு சிறந்த வாழ்க்கைத்துணையாகக் கிடைத்ததில் சுபாஷினி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

அதேபோல், சுபாஷினியுடன் அன்பான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வதுடன், தன்னுடைய பெற்றோருக்கான கடமைகளையும் தொடர்ந்து நிறைவேற்ற முடியும் என்பதில் அஜயும் பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

சரியான புரிதலும், அன்பும், பொறுப்புணர்வும் இருந்தால் வாழ்க்கையில் அனைத்தும் அழகாக அமையும் என்பதற்கு அஜய் மற்றும் சுபாஷினியின் வாழ்க்கை ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக அமைந்தது.

கே. ராகவன்

5-11-26.

Small Story 784.

 Small Story 784

 The True Beauty of Life Lies in Character and Good Manners

After retiring from his position as a Headmaster, Ramaiah returned to his native place, T. Narasipur, a few kilometres from Mysore. He owned an old ancestral property with a spacious 1,600-square-foot house, which had remained locked and unoccupied for several years.

Both Ramaiah and his wife, Pankaja, liked the peaceful atmosphere of their native place. Another advantage was its proximity to Mysore, where their son Swamy lived with his wife and their five-year-old son, Dhiraj. Swamy was working in a bank and had chosen not to pursue a promotion because he wanted to remain close to his parents and take care of them.

Soon after settling in T. Narasipur, Ramaiah developed a pleasant routine. During his morning walks, he became acquainted with two retired government employees of his own age. Both had served in the Revenue Department and had also returned to their respective native places with their wives after retirement. They quickly became good friends because they shared similar interests and were on the same wavelength.

Every morning, after completing their walk, the three friends visited a small Udupi hotel run by Hari Bhat. He was not only a good hotelier but also an excellent conversationalist. Over a cup of tea, they discussed various subjects for about half an hour before returning home.

One morning, Hari Bhat shared some exciting news.

"My grandson, who is studying in the United States, has invited me to attend his convocation ceremony. He has specifically requested that I come and be present on this special occasion."

His friends congratulated him and encouraged him to travel to the United States. One of them suggested, "Why don't you take one of us along? It would be nice to have company during the journey."

Hari Bhat immediately replied, "Certainly! I would be happy if any of you could accompany me."

However, the other two friends hesitated. Neither had close relatives or friends in the United States, and they were not particularly interested in making such a long journey.

Ramaiah smiled and said, "I have two former students settled in Atlanta. Every year, they invite me to visit them, but I have never felt interested in accepting their invitations."

His friends looked at him with curiosity.

He continued, "From my childhood, I have developed a particular outlook towards life. Whether it is good or bad, I have never developed a strong attachment to any particular object or place. I believe that physical beauty is not permanent, and our youth will never return once it has passed.

"When we visit a new place, we may enjoy its beauty and attractions for a few days. But that excitement does not necessarily last forever. As we grow older, our interests and priorities change.

"Even from my younger days, I have always felt as though I had seen enough of the world. This gradually led me to one conclusion: nothing in life is constant or permanent.

"Many people believe that beauty is everlasting and give great importance to physical appearance. But I do not agree. As age advances, the appearance of both men and women changes. Nobody retains the same youthful appearance throughout life.

"However, there are two qualities that I strongly believe can remain with us throughout our lives: **good character and good manners.**

"Physical beauty may fade, wealth may disappear, positions may change, and places may lose their attraction. But a person's character, honesty, kindness, and respectful behaviour can leave a lasting impression on others.

"That is what I consider the real beauty of a human being. This is simply my personal observation and philosophy of life. It has nothing to do with Hari Bhat's invitation to the United States!"

His friends smiled and appreciated his thoughtful explanation. They agreed that his observations had considerable truth and that character and good manners were indeed more valuable than external beauty or material possessions.

After finishing their tea, the three friends exchanged smiles, wished each other a good day, and went their separate ways.

K.Ragavan

Small Story 784 T

 சிறுகதை 784

 வாழ்க்கையின் உண்மையான அழகு நற்பண்புகளிலும் நல்லொழுக்கத்திலும் அடங்கியுள்ளது

பள்ளித் தலைமையாசிரியராகப் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்ற ராமையா, மைசூரிலிருந்து சில கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள தனது சொந்த ஊரான டி. நரசிபுரத்திற்குத் திரும்பி வந்து குடியேறினார். அவருக்குச் சொந்தமாக, 1,600 சதுர அடி பரப்பளவில் அமைந்த ஒரு பெரிய பழமையான பூர்வீக வீடு இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அந்த வீடு பூட்டியே வைக்கப்பட்டிருந்தது.

ராமையாவுக்கும் அவரது மனைவி பங்கஜாவுக்கும் தங்களது சொந்த ஊரின் அமைதியான சூழல் மிகவும் பிடித்திருந்தது. மேலும், மைசூர் நகருக்கு அருகில் இருப்பதும் அவர்களுக்கு வசதியாக இருந்தது. அங்கு அவர்களது மகன் சுவாமி, மருமகள் மற்றும் ஐந்து வயது பேரன் தீரஜுடன் வசித்து வந்தார். சுவாமி வங்கியில் பணியாற்றி வந்தார். பெற்றோர்களுக்கு அருகிலேயே இருந்து அவர்களைக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக, பதவி உயர்வுக்கான வாய்ப்பையும் அவர் விரும்பி ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

டி. நரசிபுரத்தில் குடியேறிய சிறிது காலத்திலேயே ராமையா ஒரு நல்ல தினசரி வழக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டார். தினமும் காலை நடைப்பயிற்சியின்போது, தன்னுடைய வயதையொத்த ஓய்வுபெற்ற இரண்டு அரசு ஊழியர்களுடன் அவருக்குப் பழக்கம் ஏற்பட்டது. இருவரும் வருவாய்த் துறையில் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றவர்கள். அவர்களும் தங்களது மனைவியருடன் சொந்த ஊர்களுக்குத் திரும்பி வந்து குடியேறியிருந்தனர். ஒரே மாதிரியான ஆர்வங்களும் எண்ணங்களும் கொண்டிருந்ததால், மூவரும் விரைவிலேயே நல்ல நண்பர்களாகிவிட்டனர்.

தினமும் காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்த பிறகு, மூன்று நண்பர்களும் ஹரி பட் என்பவர் நடத்தி வந்த ஒரு சிறிய உடுப்பி ஹோட்டலுக்குச் செல்வார்கள். ஹரி பட் சிறந்த உணவக உரிமையாளர் மட்டுமல்லாமல், இனிமையாகப் பேசக்கூடிய நல்ல உரையாடலாளராகவும் இருந்தார். ஒரு கோப்பை தேநீருடன் சுமார் அரை மணி நேரம் பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றி உரையாடிவிட்டு, பின்னர் தங்களது வீடுகளுக்குத் திரும்புவார்கள்.

ஒருநாள் காலையில் ஹரி பட் ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தியைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

"அமெரிக்காவில் படித்து வரும் எனது பேரன், தனது பட்டமளிப்பு விழாவில் கலந்து கொள்ள என்னை அழைத்திருக்கிறான். அந்தச் சிறப்பான நிகழ்ச்சியில் நான் நேரில் இருக்க வேண்டும் என்று குறிப்பாகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்" என்றார்.

நண்பர்கள் அவருக்கு வாழ்த்துத் தெரிவித்து, அமெரிக்காவிற்குச் சென்று வருமாறு ஊக்கப்படுத்தினார்கள். அவர்களில் ஒருவர், "எங்களில் ஒருவரையும் உங்களுடன் அழைத்துச் செல்லலாமே! பயணத்தின்போது துணையாகவும் இருக்கும்" என்று யோசனை தெரிவித்தார்.

உடனே ஹரி பட், "நிச்சயமாக! உங்களில் யாராவது என்னுடன் வந்தால் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்" என்றார்.

ஆனால் மற்ற இரண்டு நண்பர்களும் தயக்கம் காட்டினார்கள். அமெரிக்காவில் அவர்களுக்கு நெருங்கிய உறவினர்களோ நண்பர்களோ யாரும் இல்லை. அதுமட்டுமின்றி, அவ்வளவு நீண்ட தூரப் பயணம் செய்வதிலும் அவர்களுக்கு அதிக ஆர்வம் இருக்கவில்லை.

அப்போது ராமையா புன்னகைத்துக் கொண்டே, "அட்லாண்டாவில் எனது முன்னாள் மாணவர்கள் இருவர் குடியேறி வசித்து வருகிறார்கள். ஒவ்வொரு ஆண்டும் என்னை அங்கு வந்து சந்திக்குமாறு அழைப்பார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய அழைப்பை ஏற்று அங்கு செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் இதுவரை எனக்கு ஏற்பட்டதில்லை" என்றார்.

நண்பர்கள் ஆர்வத்துடன் அவரைப் பார்த்தனர்.

ராமையா தொடர்ந்து பேசினார்.

"சிறுவயதிலிருந்தே வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு தனிப்பட்ட கண்ணோட்டம் எனக்கு இருந்து வருகிறது. நல்லதாக இருந்தாலும் சரி, கெட்டதாக இருந்தாலும் சரி, எந்த ஒரு பொருளின் மீதும் அல்லது இடத்தின் மீதும் நான் அளவுக்கு அதிகமான பற்றுதலை வளர்த்துக் கொண்டதில்லை. உடல் அழகு நிரந்தரமானதல்ல என்பதையும், கடந்து சென்ற இளமை மீண்டும் திரும்பி வராது என்பதையும் நான் நம்புகிறேன்.

"நாம் ஒரு புதிய இடத்திற்குச் செல்லும்போது, அங்குள்ள அழகையும் சிறப்புகளையும் சில நாட்கள் ரசிக்கலாம். ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. வயது அதிகரிக்கும்போது நமது ஆர்வங்களும் வாழ்க்கையின் முன்னுரிமைகளும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.

"எனது இளமைப் பருவத்திலிருந்தே, இந்த உலகில் பார்க்க வேண்டியவற்றை ஓரளவுக்குப் பார்த்துவிட்டதைப் போன்ற ஓர் உணர்வு எனக்கு எப்போதும் இருந்து வந்தது. இதன் மூலம் வாழ்க்கையில் எதுவுமே நிரந்தரமானதல்ல என்ற ஒரு முடிவுக்கு நான் படிப்படியாக வந்தேன்.

"பலர் அழகு என்பது என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் என்று நினைத்து, வெளித்தோற்றத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள். ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை அது சரியான கண்ணோட்டமல்ல. வயது அதிகரிக்கும்போது ஆண்கள், பெண்கள் என இருபாலருடைய தோற்றத்திலும் மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன. யாராலும் தங்களுடைய இளமைத் தோற்றத்தை வாழ்நாள் முழுவதும் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியாது.

"ஆனால், இரண்டு சிறந்த குணங்கள் மட்டும் நம்முடன் வாழ்நாள் முழுவதும் நிலைத்திருக்க முடியும் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். அவைதான் **நல்ல குணமும் நற்பண்புகளும், மற்றவர்களிடம் மரியாதையுடன் நடந்துகொள்ளும் நல்லொழுக்கமும் ஆகும்.**

"உடல் அழகு மறையலாம்; செல்வம் குறையலாம் அல்லது இழக்கப்படலாம்; பதவிகள் மாறலாம்; இடங்கள் மீதான ஈர்ப்பும் காலப்போக்கில் குறையலாம். ஆனால் ஒருவருடைய நற்பண்பு, நேர்மை, அன்பு, இரக்கம் மற்றும் மற்றவர்களிடம் மரியாதையுடன் பழகும் பண்பு ஆகியவை அவரைப் பற்றிய நல்ல நினைவுகளை மற்றவர்களின் மனதில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கச் செய்யும்.

"ஒரு மனிதனின் உண்மையான அழகு என்பது இதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது என்று நான் கருதுகிறேன். இது என்னுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்து உருவான கருத்தும் தத்துவமும்தான். இதற்கும் ஹரி பட்டின் அமெரிக்க அழைப்பிற்கும் எந்தவிதமான தொடர்பும் இல்லை!" என்று புன்னகையுடன் கூறி முடித்தார்.

ராமையாவின் ஆழமான சிந்தனையை நண்பர்கள் புன்னகையுடன் பாராட்டினார்கள். அவருடைய கருத்துக்களில் உண்மை இருப்பதை ஒப்புக்கொண்டதுடன், வெளிப்புற அழகையும் உலகப் பொருட்களையும் விட நல்ல குணமும் நற்பண்புகளுமே மனிதனுக்கு அதிக மதிப்பைத் தருகின்றன என்பதையும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

தேநீரை அருந்தி முடித்ததும், மூன்று நண்பர்களும் ஒருவருக்கொருவர் புன்னகையுடன் விடைபெற்று, நல்ல நாளாக அமைய வாழ்த்திக்கொண்டு தங்களது வீடுகளுக்குச் சென்றனர்.

K.Ragavan

4-11-26