Amazing Kalyani.

 அற்புதமான கல்யாணி

இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நான் அறிந்திருக்கும் மிகத் திறமையான, பன்முகத் திறன் கொண்ட ஆளுமைகளில் ஒருவரான கல்யாணிக்கு என் மனமார்ந்த அஞ்சலியையும் பாராட்டையும் செலுத்துவதில் நான் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன். அவர் நம் குடும்ப வட்டாரத்தில் மட்டுமல்லாமல், அவரைப் பழகும் வாய்ப்பு பெற்ற ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் நல்ல தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளார்.

கல்யாணி தொடர்ந்து 500 கதைகளை நிறைவு செய்திருப்பது உண்மையிலேயே மிகவும் பாராட்டத்தக்க ஒரு மகத்தான சாதனையாகும். குறிப்பாக, அவர் கதைகளைச் சொல்லும் விதத்தில் வெளிப்படும் உண்மைத்தன்மையும் நேர்மையும் என்னை மிகவும் கவர்ந்துள்ளன. அவை அவரது கதைகளை சுவாரஸ்யமானதாகவும், அர்த்தமுள்ளதாகவும், பலருக்கும் ஊக்கமளிப்பதாகவும் மாற்றுகின்றன.

எனது சொந்த எழுத்துப் பணிகளின் காரணமாக, அவருடைய அனைத்து கதைகளையும் கேட்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. இருப்பினும், நான் கேட்ட சில கதைகள் ஒவ்வொன்றும் உயர்ந்த வாழ்க்கை மதிப்புகளை எடுத்துரைப்பதோடு, மன அமைதியையும் அளித்து, கேட்போரின் மனதில் நீங்காத தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

கல்யாணி என் மருமகனின் மனைவி என்பதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. அவரது சிறப்பான கதை சொல்லும் திறமையும், அதற்காக அவர் காட்டும் அர்ப்பணிப்பும் உரிய அங்கீகாரம் பெறுவது மிகவும் மனநிறைவை அளிக்கிறது. அவரது விடாமுயற்சி, படைப்பாற்றல் மற்றும் இலக்கியத்தின் மீதான ஆழ்ந்த ஈடுபாடு மிக உயர்ந்த பாராட்டுக்குரியவை.

இந்த அருமையான சாதனையை எட்டியுள்ள கல்யாணிக்கு எனது மனமார்ந்த வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். எதிர்காலத்திலும் அவரது இலக்கிய மற்றும் படைப்பாற்றல் மிக்க பயணத்தில் மேலும் பல வெற்றிகளைப் பெற்று, தனது கதைகள் மூலம் இன்னும் ஏராளமானோருக்கு ஊக்கமளிக்க இறைவனை வேண்டுகிறேன்.

அன்புடன்,

கே. ராகவன்

Amazing Kalyani.

 Amazing Kalyani

It gives me immense pleasure to pay tribute to Kalyani, one of the most talented and versatile personalities I have known for over two decades. She has created a positive impact not only within our family circle but also among everyone who has had the opportunity to know her.

Kalyani's remarkable achievement of consistently completing 500 stories is truly admirable. I especially appreciate the authenticity and sincerity in her narration, which make her stories engaging, meaningful, and inspiring.

Although my own writing commitments have prevented me from listening to all of her stories, I have had the opportunity to enjoy several of them. Each one reflects values, brings peace of mind, and leaves a lasting impression on the listener.

Kalyani is my nephew's wife, and it is heartening to see her exceptional storytelling skills and dedication being recognized. Her perseverance, creativity, and passion deserve the highest appreciation.

I congratulate Kalyani on this wonderful milestone and wish her continued success in all her future literary and creative endeavors. May she continue to inspire many more people through her storytelling.

With warm regards,

K. Ragavan

Small Story 668.T

 சிறுகதை 668

வாழ்க்கை அழகானது – பகுதி 13

ராமின் நல்ல பழக்கவழக்கங்களும், உயர்ந்த பண்புகளும் வசந்தியை மிகவும் கவர்ந்தன. அலுவலகத்தில் பல சக ஊழியர்களுடன் பழகியிருந்தாலும், ராமைப் பற்றிய இந்தப் புதிய உணர்வை அவள் இதுவரை யாரிடமும் உணர்ந்ததில்லை. அவரது கம்பீரமான ஆளுமை, அன்பான குணம், மென்மையான புன்னகை ஆகியவை வசந்தியின் மனதை ஈர்த்தன.

அடுத்த நாள், அலுவலக உணவகத்தில் (கேன்டீனில்) வசந்தி மீண்டும் ராமை சந்தித்தாள். அன்று ராம் நீல நிற அரைக்கைச் சட்டை அணிந்திருந்தார். வசந்தியை பார்த்தவுடன், இனிய புன்னகையுடன் அவரை வரவேற்றார்.

ராம்: "வணக்கம், வசந்தி! எப்படி இருக்கிறீர்கள்?"

வசந்தி: "நான் நன்றாக இருக்கிறேன். என்ன ஒரு ஆச்சரியம்! நானும் இன்று நீல நிறப் புடவைதான் அணிந்திருக்கிறேன். என்ன ஒரு வித்தியாசமான ஒற்றுமை!"

ராம்: "ஆமாம், உண்மையிலேயே அப்படித்தான். தயவுசெய்து உட்காருங்கள்."

எதிரே இருந்த நாற்காலியைக் காட்டினார். வசந்தி புன்னகையுடன் அமர்ந்தாள்.

அவளுடைய முகத்தில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியை கவனித்த ராம் கேட்டார்.

ராம்: "இன்று நீங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்கள். ஏதேனும் நல்ல செய்தியா?"

வசந்தி: "ஆமாம். நேற்று அந்தப் பர்ஸை நம் ஹோட்டல் உரிமையாளரிடம் ஒப்படைக்கப் போய்க்கொண்டிருந்தேன். அப்போது என் தோழி எனக்கு அழைத்து, அந்தப் பர்ஸை அவள்தான் மறந்து விட்டுச் சென்றதாகச் சொன்னாள். அது அவளுடையதுதான் என்று தெரிந்ததும் எனக்கு மிகவும் நிம்மதியாக இருந்தது."

ராம்: "அது மிகவும் நல்ல செய்தி. எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்ததில் எனக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சி."

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த பிறகு, வசந்தி கேட்டாள்.

வசந்தி: "நீங்கள் பெங்களூரில் எங்கு வசிக்கிறீர்கள்? உங்கள் பெற்றோருடன் தங்குகிறீர்களா?"

ராம்: "நான் பசவனகுடியில் என் அம்மாவுடன் வசிக்கிறேன். எனக்கு எட்டு வயதாக இருந்தபோது என் அப்பாவை இழந்துவிட்டேன்."

வசந்தி: "அப்படியா... அதைக் கேட்டு மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது."

ராம்: "இன்று நான் இந்த நிலையை அடைந்ததற்கு முழுக் காரணமும் என் அம்மாதான். என் படிப்பிற்கும் எதிர்காலத்திற்கும் அவர் எண்ணற்ற தியாகங்களைச் செய்தார்."

வசந்தி: "உண்மையா? நமக்குள் இருக்கும் இன்னொரு அழகான ஒற்றுமை இதுதான். நானும் இன்று இந்த நிலையை அடைந்ததற்கு என் அம்மாதான் காரணம்."

ராம்: "அப்படியா? உங்கள் அப்பா என்ன செய்தார்?"

வசந்தி: "உங்களைப் போலவே, நான் ஏழாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தபோது என் அப்பாவை இழந்துவிட்டேன்."

ராம்: "அப்படியா... புரிகிறது. அது உங்களுக்கு மிகவும் கடினமான காலமாக இருந்திருக்கும்."

வசந்தி: "ஆமாம். நான் இன்று இருக்கும் நிலைக்கு முழுப் பெருமையும் என் அம்மாவுக்கே சேரும்."

அந்த நேரத்தில், பரிமாறுபவர் வந்து அவர்களுக்கு மதிய உணவைப் பரிமாறினார்.

இனிப்பைப் பார்த்த ராம் புன்னகைத்தார்.

ராம்: "ஆஹா! கேசரி... எனக்கு மிகவும் பிடித்த இனிப்பு. கேசரி என்றால் எனக்கு மிகவும் விருப்பம்."

வசந்தி மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தாள்.

வசந்தி: "எனக்கும் கேசரி மிகவும் பிடிக்கும்! இன்று நமக்குள் எத்தனையோ அழகான ஒற்றுமைகள் நடந்திருக்கின்றன."

இருவரும் ஒருவரையொருவர் புன்னகையுடன் பார்த்துக்கொண்டனர். விதி தங்களை பல எதிர்பாராத ஒற்றுமைகளின் மூலம் ஒன்றாக இணைத்திருக்கிறதோ என்ற இனிய உணர்வு அவர்கள் இருவரின் மனதிலும் மலர்ந்தது.

(தொடரும்...)

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 10 July 26,

Life-changing lotteries

I write in reference to the article ‘I couldn't believe it’: Indian resident named UAE’s latest Dh30m lottery winner (July 7): Indians have frequently been among the lottery winners in the UAE over the years, and many believe they are truly fortunate. Many expatriates spend decades working there without ever earning such a life-changing amount of money. This is indeed a blessing and an inspiration for those who dream of making a better fortune through honest means. Congratulations and kudos to Sunil Kumar on his incredible victory. May this life-changing win bring happiness, prosperity and security to him and his family. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 667.

 Small Story 667

Life is Beautiful – 12

Mercara (Coorg) is a place blessed with a cool climate throughout the year and frequent rains, making it naturally beautiful. That day too, it suddenly began to rain. Ram and Vasanthi enjoyed watching the raindrops and listening to their soothing sound. Indeed, nature plays an important role in human life.

Vasanthi: "Ram, I'm staying at this hotel. If the rain continues, you can come to my room and wait until your friends return."

Ram: "Thank you, Vasanthi. I'll wait here. It's not a problem."

Vasanthi: "As you wish."

With that, she went back to her room.

The rain continued to pour, but Ram's friends still hadn't returned.

Ram thought about the first time he had met the beautiful Vasanthi in the charming town of Mercara. Her smile, her gentle way of speaking, and above all, her grace and elegance had deeply impressed him. Ever since childhood, he had always liked the name "Vasanthi." That, too, was one more reason why he felt drawn to her.

Time passed quickly, yet his friends still did not return.

A little later, Vasanthi came back and asked,

Vasanthi: "Ram, your friends still haven't come back? Why don't you come and wait in my room?"

Ram: "Thank you, Vasanthi. I'll stay here. They should be here soon."

Vasanthi: "Alright, Ram. Good night. See you tomorrow."

After saying that, she returned to her room.

Once inside, Vasanthi happily reflected on how she had met the handsome Ram. Her heart was filled with joy and new emotions. The respect and admiration she felt for him grew even stronger. What impressed her the most was Ram's honesty and good character—especially the fact that, despite her invitation, he politely chose not to come to her room.

(To be continued...)

— K. Raghavan

10-7-29

Small Story 667.T

 Small Story 667.

வாழ்க்கை அழகானது – 12

மெர்க்காரா (கூர்க்) என்பது ஆண்டு முழுவதும் குளிர்ச்சியான காலநிலையும், அடிக்கடி மழை பெய்யும் இயற்கை அழகும் நிறைந்த இடம். அன்றும் திடீரென மழை பெய்யத் தொடங்கியது. ராமும் வசந்தியும் மழைத்துளிகளையும், அதன் இனிய ஒலியையும் ரசித்து மகிழ்ந்தனர். மனித வாழ்க்கையில் இயற்கை முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது என்பது உண்மையே.

வசந்தி: "ராம், நான் இந்த ஹோட்டலில்தான் தங்கியிருக்கிறேன். மழை தொடர்ந்து பெய்தால், உங்கள் நண்பர்கள் திரும்பி வரும் வரை என் அறைக்கு வந்து காத்திருக்கலாம்."

ராம்: "நன்றி, வசந்தி. நான் இங்கேயே காத்திருக்கிறேன். பிரச்சினையில்லை."

வசந்தி: "உங்கள் விருப்பம்."

என்று கூறிவிட்டு தனது அறைக்குச் சென்றாள்.

மழை தொடர்ந்து பெய்துக்கொண்டே இருந்தது. ஆனால் ராமின் நண்பர்கள் இன்னும் திரும்பி வரவில்லை.

அழகிய மெர்க்காராவில் அழகிய வசந்தியை சந்தித்த அந்த முதல் அறிமுகத்தை ராம் மனதில் நினைத்துப் பார்த்தான். அவளுடைய புன்னகை, இனிமையான பேச்சு, அதைவிட அவளுடைய நாகரிகமான நடை—இவை அனைத்தும் அவனை மிகவும் கவர்ந்திருந்தன. சிறு வயதிலிருந்தே "வசந்தி" என்ற பெயரை அவன் மிகவும் விரும்பியவன். அதுவும் அவளிடம் அவனுக்கு ஏற்பட்ட ஈர்ப்புக்கு இன்னொரு காரணமாக இருந்தது.

நேரம் வேகமாகக் கடந்தது. இருந்தாலும் அவனுடைய நண்பர்கள் வரவில்லை.

அப்போது வசந்தி மீண்டும் வந்து,

வசந்தி: "ராம், இன்னும் உங்கள் நண்பர்கள் வரவில்லையா? ஏன் என் அறைக்கு வந்து காத்திருக்கக் கூடாது?"

ராம்: "நன்றி, வசந்தி. நான் இங்கேயே இருப்பேன். அவர்கள் வந்துவிடுவார்கள்."

வசந்தி: "சரி, ராம். இனிய இரவு வணக்கம். நாளை சந்திப்போம்."

என்று கூறிவிட்டு தனது அறைக்குச் சென்றாள்.

அறைக்குள் வந்த வசந்தி, அழகான அந்த ராமை எப்படி சந்தித்தாள் என்பதை நினைத்து மகிழ்ந்தாள். அவளுடைய மனமும் இனிய மகிழ்ச்சியாலும் புதிய உணர்வுகளாலும் நிரம்பியது. ராமின் மீது அவளுக்கு இருந்த மதிப்பும் ஈர்ப்பும் மேலும் அதிகரித்தது. குறிப்பாக, அவள் அழைத்தும் அவளுடைய அறைக்கு வர மறுத்த ராமின் நேர்மையும் பண்பும் அவளை மிகவும் கவர்ந்தன.

(தொடரும்...)

— கே. ராகவன்

10-7-26

Small Story 666.

 Small Story 666

Life is beautiful. 11.

The next morning, Ram and Murthy began their journey to Mercara. Mercara is a beautiful place, surrounded by coffee, tea, and cardamom plantations. These estates belong to the Coorgi people. The Coorgi people are from the Coorg (Kodagu) region. Most of them are well-educated and estate owners. Their hospitality is very famous.

While driving, Murthy asked Ram, “When did you last come to Mercara?”

Ram replied, “If I remember correctly, it was twenty-nine years ago. I went on a trip with my college friends. Ah, that was an unforgettable journey…”

Murthy said, “Yes, I understand.”

Ram added, “Murthy, this highway has many curves. I don’t want to disturb you, so please focus on driving.”

Murthy said, “Yes, you’re right. This highway has many curves.”

Ram closed his eyes. His mind drifted back to the day he visited Mercara twenty-nine years ago.

It was around six in the evening. A light drizzle was falling. Ram got down from a taxi with his friends. He was then a 28-year-old handsome young man with a strong and attractive build. Everyone noticed him. They went to a restaurant and were having tea.

Suddenly, a voice came from behind him. Ram turned back and was surprised. A beautiful woman was smiling at him.

“Excuse me, is this purse yours?” she asked.

Ram checked his pocket. It wasn’t there.

She said, “You were sitting in the front seat, so I thought this bag might be yours because it was left behind. Sorry.”

Ram said, “I don’t know, maybe someone left it behind. I am Ram, working as a history professor in Bangalore. I came to visit this beautiful place,” he introduced himself.

She said, “I am Vasanti. I work in a bank in Mysore. I also came here to see this beautiful place with my friend. She went to meet relatives. I was waiting when I found this purse.”

Ram said, “My friends have also gone to meet someone. I am waiting too.” Ram looked at Vasanti.

She looked like an angel. Wearing a blue saree and jasmine flowers in her long beautiful hair made her beauty even more enchanting. When she smiled, her teeth sparkled beautifully and captivatingly.

Suddenly, it started raining.

K. Ragavan

9-7-26

. (To be continued...)

Small Story 666.T

 

Small Story 666

  வாழ்க்கை அழகானது .11.  

அடுத்த நாள் காலை ராம் மற்றும் முர்த்தி மெர்காராவுக்குப் பயணத்தைத் தொடங்கினர். மெர்காரா ஒரு அழகான இடம். காபி, தேயிலை மற்றும் ஏலக்காய் தோட்டங்களால் சூழப்பட்டிருக்கும். அவை கோர்கி மக்களுக்கு சொந்தமானவை. கோர்கி மக்கள் மெர்காரா (கூர்க்) பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் நன்றாகக் கல்வியறிவு பெற்றவர்கள் மற்றும் எஸ்டேட் உரிமையாளர்கள். அவர்களின் விருந்தோம்பல் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது.

வண்டி ஓட்டிக்கொண்டிருந்தபோது முர்த்தி ராமிடம் கேட்டார், “நீங்கள் கடைசியாக எப்போது மெர்காராவுக்கு வந்தீர்கள்?”

ராம், “இது சரியாக இருந்தால், இருபத்தொன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு . என் கல்லூரி நண்பர்களுடன் ஒரு பயணம் சென்றேன். ஆஹா, அது ஒரு மறக்க முடியாத பயணம்...” என்றார்.

முர்த்தி, “ஆமாம் புரிகிறது.”

ராம், “முர்த்தி, இந்த நெடுஞ்சாலையில் அதிக வளைவுகள் உள்ளன. உங்களை தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை, நீங்கள் ஓட்டுவதில் கவனம் செலுத்துங்கள்.”

முர்த்தி, “ஆம், நீங்கள் சரிதான். இந்த நெடுஞ்சாலையில் நிறைய வளைவுகள் உள்ளன.”

ராம் கண்களை மூடிக்கொண்டார். அவரது மனம் இருபத்து நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன் மெர்காராவுக்கு சென்ற நாள் நோக்கி பின்சென்றது.

அது மாலை ஆறு மணி. மெல்லிய தூறல் மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. ராம் தனது நண்பர்களுடன் டாக்ஸியிலிருந்து இறங்கினார். அப்போது 28 வயதான, நல்ல உடலமைப்பும் கவர்ச்சியும் கொண்ட அழகான இளைஞனாக இருந்தார். அனைவரும் அவரை கவனித்தனர். அவர்கள் ஒரு உணவகத்துக்குச் சென்று தேநீர் குடித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

திடீரென, அவரது பின்னால் இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது. ராம் திரும்பிப் பார்த்தபோது ஆச்சரியமடைந்தார். ஒரு அழகான பெண் சிரித்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

“மன்னிக்கவும், இந்த பர்ஸ் உங்களுடையதா?” என்று கேட்டாள்.

ராம் தனது பாக்கெட்டைச் சோதித்தார். இல்லை.

அவள், “நீங்கள் முன்புறத்தில் அமர்ந்திருந்தீர்கள், பை பின்னால் இருந்ததால் உங்களுடையது என்று நினைத்தேன். மன்னிக்கவும்,” என்றாள்.

ராம், “எனக்குத் தெரியாது, யாரோ விட்டுச் சென்றிருக்கலாம். நான் ராம், பெங்களூரில் வரலாறு பேராசிரியராக வேலை செய்கிறேன். இந்த அழகான இடத்தை பார்க்க வந்தேன்,” என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்தினார்.

அவள், “நான் வசந்தி. மைசூரில் ஒரு வங்கியில் வேலை செய்கிறேன். நானும் என் தோழியுடன் இந்த அழகான இடத்தைப் பார்க்க வந்தேன். அவள் உறவினரைச் சந்திக்கச் சென்றுவிட்டாள். நான் காத்திருக்கும்போது இந்த பர்ஸைப் பார்த்தேன்,” என்றாள்.

ராம், “என் நண்பர்களும் யாரையோ சந்திக்கச் சென்றிருக்கிறார்கள். நானும் காத்திருக்கிறேன்,” என்றார். ராம் வசந்தியை பார்த்தார்.

அவள் ஒரு தேவதை போல இருந்தாள். நீல நிற சேலை அணிந்து, நீளமான அழகான முடியில் மல்லிகை பூ சூடியிருந்தது அவளின் அழகை மேலும் அதிகரித்தது. அவள் சிரித்தபோது அவளின் பற்கள் பிரகாசமாகவும் மயக்கும் வகையிலும் இருந்தன.

திடீரென மழை தொடங்கியது.

K. ராகவன். (தொடரும்...)

Small Story 665.

 Small Story 665

Life is Beautiful – 10

Ram had started this help seven years ago. Now Prasanna is studying in the final year of his B.Sc. Even until today, Ram has not told his friends about this. Whenever he helps someone, he never speaks about that help to others on his own. Only if the person who received the help reveals it, do others come to know.

Even until today, Ram has never met Prasanna’s mother in person. He had complete faith in that boy. Prasanna, through his own efforts and talent, protected the trust Ram had placed in him.

Ram believed that after Prasanna completed his studies, he could help him get a good job with the support of his friend Murthy.

At that moment, the calling bell suddenly rang. Ram’s stream of memories was interrupted, and he returned to the real world. When he opened the door, Murthy was standing outside.

Murthy: “Hello Ram, how are you?”

Ram: “I am fine. Please come inside.”

Murthy: “Ram, I am going to Madikeri tomorrow. Will you come with me?”

The moment Ram heard the word “Madikeri,” his face lit up with happiness.

Ram: “Really?”

Murthy: “Yes. I need your company. We will leave at seven in the morning and return by evening.”

Ram: “Okay, I will come with you.”

Murthy: “Alright, see you tomorrow morning.”

Saying this, Murthy left.

After he left, Ram went and stood in front of his mother’s photograph.

“Mother… after twenty- nine years, I am going to Madikeri again…”

As he said this, tears filled his eyes.

What was the reason behind it?

We will find out next week…

(To be continued...)

K.Ragavan

8-7-26

Small Story 665.T

 சிறுகதை 665

வாழ்க்கை அழகானது – 10

ராம் இந்த உதவியைத் தொடங்கி ஏழு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இப்போது பிரசன்னா தனது பி.எஸ்.சி. படிப்பின் இறுதி ஆண்டில் படித்து வருகிறான். இன்றுவரை கூட ராம் இதைப் பற்றி தனது நண்பர்களிடம் எதுவும் கூறியதில்லை. அவர் யாருக்காவது உதவி செய்தாலும், அந்த உதவியைப் பற்றி தானாகவே மற்றவர்களிடம் சொல்ல மாட்டார். உதவி பெற்ற நபர் அதை வெளியில் சொன்னால்தான் மற்றவர்களுக்கு அது தெரிய வரும்.

இன்றுவரை கூட ராம், பிரசன்னாவின் தாயாரை நேரில் சந்தித்ததே இல்லை. அந்தப் பையன் மீது அவருக்கு முழு நம்பிக்கை இருந்தது. ராம் பிரசன்னா மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையை, தனது சொந்த முயற்சியாலும் திறமையாலும் பிரசன்னா காப்பாற்றினான்.

பிரசன்னா தனது படிப்பை முடித்த பிறகு, தனது நண்பர் மூர்த்தியின் உதவியுடன் அவனுக்கு ஒரு நல்ல வேலை கிடைக்கச் செய்யலாம் என்று ராம் நம்பினார்.

அந்த நேரத்தில் திடீரென அழைப்பு மணி ஒலித்தது. ராமின் நினைவலைகள் தடைப்பட்டு, அவர் மீண்டும் நிஜ உலகிற்கு திரும்பினார். கதவைத் திறந்தபோது, வெளியே மூர்த்தி நின்றுகொண்டிருந்தார்.

மூர்த்தி: “ஹலோ ராம், எப்படி இருக்கிறாய்?”

ராம்: “நான் நன்றாக இருக்கிறேன். உள்ளே வாருங்கள்.”

மூர்த்தி: “ராம், நான் நாளை மடிகேரிக்கு செல்கிறேன். நீயும் என்னுடன் வருகிறாயா?”

“மடிகேரி” என்ற வார்த்தையை கேட்டவுடன் ராமின் முகம் மகிழ்ச்சியால் பிரகாசித்தது.

ராம்: “உண்மையாகவா?”

மூர்த்தி: “ஆம். எனக்கு உன் துணை தேவை. காலை ஏழு மணிக்கு கிளம்புவோம். மாலைக்குள் திரும்பிவிடலாம்.”

ராம்: “சரி, நான் உன்னுடன் வருகிறேன்.”

மூர்த்தி: “சரி, நாளை காலை சந்திப்போம்.”

என்று கூறிவிட்டு மூர்த்தி அங்கிருந்து சென்றார்.

அவர் சென்ற பிறகு, ராம் தனது தாயாரின் புகைப்படத்தின் முன் சென்று நின்றார்.

“அம்மா… இருபத்தொன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நான் மீண்டும் மடிகேரிக்குச் செல்கிறேன்…”

என்று கூறியபோது, அவரது கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

அதற்கான காரணம் என்ன?

அதை அடுத்த வாரம் தெரிந்து கொள்வோம்…

(தொடரும்...)

கே. ராகவன்

8-7-26

Kudos to Vijayakumar.

 Vijayakumar’s recent launch of his books on fascination station along with the presence of distinguished guests and eminent personalities on the inauguration day, was truly laudable.

I have known Mr. Vijayakumar for over six years and have observed him as a person of great knowledge, a passion for travel, and a strong curiosity to explore, learn, and share his experiences. His dedication and enthusiasm are truly inspiring.

This valuable venture will be highly beneficial for people who share similar interests, especially those who enjoy travelling, exploring new places, and the excitement of reading.

I wish Mr. Vijayakumar great success in this endeavour and hope to see many more occasions where he launches new and innovative works in the future.

With warm regards,

K. Ragavan

www.ragavan-creativity .blogspot.com

Small Story 664.

 Small Story 664

Life Is Beautiful – 9

A few days earlier, the little boy had shared that his father had died in an accident. Unable to bear the shock, his mother had lost her memory and was receiving treatment at a government hospital.

His school fees had to be paid by the next day. Hoping to seek help, he was on his way to meet one of his late father's friends. Lost in his worries, he tried to cross the highway without noticing the oncoming traffic.

Ram: "Fortunately, nothing happened to you. Come, let's sit down and talk for a while."

With those words, Ram took the boy to a nearby restaurant and ordered two cups of tea.

Ram: "What is your name? Which grade are you studying in?"

Boy: "My name is Prasanna. I am studying in the ninth grade."

Ram: "First, have your tea. From now on, always be very careful when crossing the road. Don't let your father's death and your mother's condition discourage you. You must study hard, succeed in life, and take good care of your mother. Will you promise me that?"

Prasanna: "Certainly, sir."

Ram: "I will take care of your school fees and, later, your college education expenses as well."

Hearing those words, Prasanna's eyes filled with tears.

Prasanna: "Sir, this is the first time you've ever met me, yet you're willing to trust me and help me. You truly are a wonderful person."

Ram: "Please don't call me a great man. The moment I saw your face and the burden of worry you were carrying at such a young age, I understood your situation. I'm a teacher. Over the years, I've learned to understand a person's state of mind and character to some extent.

For now, here's ₹500 to pay your school fees tomorrow. Whenever you need financial help in the future, don't hesitate to contact me. Here is my visiting card."

Ram smiled warmly.

Ram: "All right, we'll meet again. Take care."

(To be continued...)

— K. Ragavan

7-7-26

Small Story 664.T

 C

சிறுகதை 664

வாழ்க்கை அழகானது – 9

சில நாட்களுக்கு முன்பு, தனது தந்தை ஒரு விபத்தில் உயிரிழந்துவிட்டதாக அந்தச் சிறுவன் கூறியிருந்தான். அந்த அதிர்ச்சியைத் தாங்க முடியாமல், அவனது தாய் நினைவாற்றலை இழந்து, அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று வந்தார்.

அடுத்த நாளுக்குள் பள்ளிக் கட்டணத்தைச் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. உதவி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில், தனது மறைந்த தந்தையின் நண்பர்களில் ஒருவரைச் சந்திக்கச் சென்று கொண்டிருந்தான். மனம் முழுவதும் கவலையில் மூழ்கியிருந்ததால், எதிரே வேகமாக வந்துகொண்டிருந்த வாகனத்தை கவனிக்காமல் நெடுஞ்சாலையைக் கடக்க முயன்றான்.

ராம்: "அதிர்ஷ்டவசமாக உனக்கு எதுவும் ஆகவில்லை. வா, கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து பேசலாம்."

அவ்வாறு கூறிய ராம், அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்திற்கு அந்தச் சிறுவனை அழைத்துச் சென்று, இரண்டு கோப்பை தேநீர் ஆர்டர் செய்தார்.

ராம்: "உன் பெயர் என்ன? எந்த வகுப்பில் படிக்கிறாய்?"

சிறுவன்: "என் பெயர் பிரசன்னா. நான் ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கிறேன்."

ராம்: "முதலில் தேநீரைக் குடி. இனிமேல் சாலை கடக்கும்போது எப்போதும் மிகவும் கவனமாக இரு. உன் அப்பாவின் மறைவும், உன் அம்மாவின் உடல்நிலையும் உன்னை மனம் தளரச் செய்யக் கூடாது. நீ நன்றாகப் படித்து, வாழ்க்கையில் உயர்ந்த நிலையை அடைய வேண்டும். பிறகு உன் அம்மாவை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அதற்கு எனக்கு வாக்குறுதி தருகிறாயா?"

பிரசன்னா: "நிச்சயமாக, ஐயா."

ராம்: "உன் பள்ளிக் கட்டணத்தை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன். அதுமட்டுமல்ல, பின்னர் உன் கல்லூரிப் படிப்பிற்கான செலவுகளையும் நானே ஏற்றுக்கொள்கிறேன்."

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டவுடன், பிரசன்னாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

பிரசன்னா: "ஐயா, என்னை நீங்கள் இன்று தான் முதல் முறையாகப் பார்க்கிறீர்கள். இருந்தும் என்னை நம்பி உதவ முன்வந்திருக்கிறீர்கள். நீங்கள் உண்மையிலேயே ஒரு அற்புதமான மனிதர்."

ராம்: "தயவுசெய்து என்னை பெரிய மனிதர் என்று சொல்லாதே. உன் முகத்தையும், இந்தச் சிறிய வயதிலேயே நீ சுமந்துகொண்டிருக்கும் கவலையையும் பார்த்தவுடனே, உன் நிலைமையை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. நான் ஒரு ஆசிரியர். பல ஆண்டுகளாக மாணவர்களுடன் பழகிய அனுபவத்தில், ஒருவரின் மனநிலையையும் குணத்தையும் ஓரளவு புரிந்துகொள்ளக் கற்றுக்கொண்டேன்.

இப்போதைக்கு இந்த ₹500-ஐ வைத்துக்கொள். நாளை பள்ளிக் கட்டணத்தைச் செலுத்திவிடு. இனி எப்போது உனக்கு பண உதவி தேவைப்பட்டாலும், தயங்காமல் என்னைத் தொடர்புகொள். இதோ, இது என்னுடைய விசிட்டிங் கார்டு."

ராம் அன்புடன் புன்னகைத்தார்.

ராம்: "சரி, மீண்டும் சந்திப்போம். பத்திரமாகப் போ."

(தொடரும்...)

— கே. ராகவன்

7-7-26

Tribute 935.

 Tribute to Meendum Oru Mariyathai935

Recently, I watched the movie Meendum Oru Mariyathai, directed by the late Bharathiraja, and thoroughly enjoyed its story and meaningful message. Both Nakshathira and Bharathiraja performed their roles exceptionally well. The background score and songs composed by N. R. Raghunanthan and others associated with the film added emotional depth to the narrative. The beautiful visuals of the United Kingdom and other locations, captured by cinematographer Salai Sahadevan, were admirable and greatly enhanced the film's appeal.

Although the film was completed nearly eight years before its theatrical release in 2020, its message remains relevant even today. As far as I know, this was Bharathiraja's final directorial venture and one of his last significant acting performances.

The story revolves around Venba, a young woman, and Om, a writer, whose journey together unfolds through meaningful conversations and valuable messages for society. One of the strongest themes of the film is that people should face life's challenges and consequences courageously rather than choosing suicide as a solution.

During their ten-day journey, Om fulfills a promise made to his late friend's family. In a touching twist, he discovers that Venba is actually his friend's daughter, bringing him both surprise and happiness. After ensuring Venba's safety and helping her reach her destination, Om decides to return to his homeland, India.

There is a symbolic beauty in this conclusion. Bharathiraja began his illustrious career with village-based stories that reflected the soul of rural Tamil Nadu. Over the decades, he explored many different themes and cinematic styles. Yet, in this final film, set largely in a foreign land, the protagonist ultimately returns home, reflecting Bharathiraja's own lifelong attachment to his roots, culture, and villages.

Earlier, Bharathiraja earned immense respect through the classic film Muthal Mariyathai. With Meendum Oru Mariyathai, he once again demonstrated his brilliance as a filmmaker and storyteller. Revered as "Director Imayam" (The Peak of Directors), he proved that meaningful cinema can transcend age, time, and geography.

Though this master craftsman is no longer with us, his films will continue to speak of his creativity, vision, and deep understanding of human emotions. His body of work will forever command admiration and respect from generations of cinema lovers.

A heartfelt tribute to Bharathiraja—a legendary filmmaker whose legacy will live on through his timeless creations.

K. Ragavan

Tribute 935.T

 மீண்டும் ஒரு மரியாதை 935 பாரதிராஜாவிற்கு ஒரு மனமார்ந்த அஞ்சலி

சமீபத்தில் மறைந்த இயக்குநர் இமயம் பாரதிராஜா இயக்கிய மீண்டும் ஒரு மரியாதை திரைப்படத்தை பார்த்தேன். அதன் கதை மற்றும் சமூகத்திற்கு வழங்கும் அர்த்தமுள்ள செய்தி என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. நக்ஷத்திராவும் பாரதிராஜாவும் தங்களது கதாபாத்திரங்களை சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருந்தனர். என். ஆர். ரகுநந்தன் மற்றும் படத்துடன் தொடர்புடைய மற்ற இசைக் கலைஞர்கள் அமைத்த பின்னணி இசையும் பாடல்களும் கதையின் உணர்வுகளை ஆழமாக எடுத்துச் சென்றன. ஒளிப்பதிவாளர் சாலை சகாதேவன் பதிவு செய்த ஐக்கிய இராச்சியம் மற்றும் பிற இடங்களின் அழகிய காட்சிகள் படத்தின் கவர்ச்சியை மேலும் உயர்த்தின.

இந்தத் திரைப்படம் திரையரங்குகளில் 2020-ஆம் ஆண்டு வெளியாவதற்கு சுமார் எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே முடிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதில் சொல்லப்பட்டுள்ள கருத்துகள் இன்றும் பொருத்தமுடையவையாகவே உள்ளன. எனக்குத் தெரிந்த வரையில், இது பாரதிராஜாவின் கடைசி இயக்குநர் படைப்பாகவும், அவர் நடித்த முக்கியமான இறுதிப் படைப்புகளில் ஒன்றாகவும் அமைந்துள்ளது.

இந்தக் கதை இளம் பெண்ணான வெண்பாவையும் எழுத்தாளரான ஓமையும் மையமாகக் கொண்டு நகர்கிறது. அவர்கள் இணைந்து மேற்கொள்ளும் பயணத்தில் நிகழும் அர்த்தமுள்ள உரையாடல்கள் மற்றும் அனுபவங்கள் சமூகத்திற்கு பல மதிப்புமிக்க செய்திகளை வழங்குகின்றன. குறிப்பாக, வாழ்க்கையின் சவால்களையும் விளைவுகளையும் துணிச்சலுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும்; தற்கொலை ஒருபோதும் தீர்வாக இருக்க முடியாது என்ற வலுவான கருத்தை படம் வலியுறுத்துகிறது.

பத்து நாட்கள் நீளும் அவர்களின் பயணத்தில், ஓம் தனது மறைந்த நண்பரின் குடும்பத்தினருக்கு அளித்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுகிறார். உணர்வுபூர்வமான திருப்பமாக, வெண்பா உண்மையில் தனது நண்பரின் மகள் என்பதை அறியும் போது அவர் ஆச்சரியத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் நிறைகிறார். வெண்பாவை பாதுகாப்பாக அவள் செல்ல வேண்டிய இடத்திற்குக் கொண்டு சேர்த்த பிறகு, ஓம் தனது தாய்நாடான இந்தியாவிற்குத் திரும்ப முடிவு செய்கிறார்.

இந்த முடிவில் ஒரு குறியீட்டு அழகு இருக்கிறது. பாரதிராஜா தனது திரையுலகப் பயணத்தை தமிழ்நாட்டின் கிராமங்களின் உயிரோட்டத்தை பிரதிபலித்த கிராமியக் கதைகளின் மூலம் தொடங்கினார். பல தசாப்தங்களாக பல்வேறு கருப்பொருள்களையும் திரைப்பட பாணிகளையும் அவர் ஆராய்ந்தார். ஆனால் வெளிநாட்டை மையமாகக் கொண்ட இந்த இறுதிப் படைப்பில், கதாநாயகன் இறுதியில் தன் சொந்த நாட்டிற்குத் திரும்புகிறார். அது பாரதிராஜாவின் வாழ்நாள் முழுவதும் நீடித்த தனது மண், பண்பாடு மற்றும் கிராமங்களின் மீதான பற்றை நினைவூட்டுகிறது.

இதற்கு முன்பு முதல் மரியாதை என்ற காலத்தால் அழியாத படைப்பின் மூலம் பாரதிராஜா மகத்தான மரியாதையைப் பெற்றார். மீண்டும் ஒரு மரியாதை திரைப்படத்தின் வாயிலாகவும் அவர் ஒரு சிறந்த இயக்குநராகவும் கதையாசிரியராகவும் தனது திறமையை மீண்டும் நிரூபித்தார். “இயக்குநர் இமயம்” என்று போற்றப்படும் அவர், அர்த்தமுள்ள சினிமா வயதையும் காலத்தையும் புவியியல் எல்லைகளையும் தாண்டி மக்களின் மனங்களில் நிலைத்திருக்கும் என்பதை மீண்டும் காட்டினார்.

இந்த மகத்தான கலைஞர் இன்று நம்முடன் இல்லாவிட்டாலும், அவரது திரைப்படங்கள் அவரது படைப்பாற்றல், தொலைநோக்கு பார்வை மற்றும் மனித உணர்வுகளைப் பற்றிய ஆழமான புரிதலை என்றும் பேசிக்கொண்டே இருக்கும். அவரது படைப்புகள் தலைமுறை தலைமுறையாக திரையுலக ரசிகர்களின் பாராட்டையும் மரியாதையையும் பெற்றுக்கொண்டே இருக்கும்.

பாரதிராஜா என்ற அந்த மகத்தான திரைப்படக் கலைஞருக்கு என் மனமார்ந்த அஞ்சலி. அவரது புகழும் படைப்புகளும் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.

– கே. ராகவன்

6-7-26

Small Story 663.

 Short Story 663:

 Life is Beautiful... (Part 8)

Time was passing very quickly. Ram was extremely anxious. He was waiting for Raj's phone call to find out who had been involved in the accident.

Ten minutes later, Raj called.

"Ram, the boy's name was Manjunath."

Ram let out a quiet sigh of relief.

"Raj, on one hand, I'm relieved that it wasn't Prasanna who met with the accident. But on the other hand, someone else has lost his life. I just can't come to terms with that. A loss is a loss."

Raj replied,

"That shows your kind heart and your humane outlook."

"Thank you, Raj. We'll talk later."

Ram sat back in his chair and closed his eyes. He tried to recall the very first time he had met Prasanna. It is true that the human mind can travel faster than the wind.

Seven years earlier, Ram had gone to Bengaluru to visit a friend. While returning to Mysuru by bus, a young boy suddenly dashed across the road on the Mysuru highway. The driver slammed on the brakes just in time, and the boy narrowly escaped with his life.

All the passengers on the bus began scolding the boy.

At that moment, Ram said,

"Please calm down. It was an unfortunate incident. Don't scold the boy."

He then asked the boy,

"Why did you cross the road without checking if any vehicles were coming?"

The boy's reply left Ram completely shocked.

(To be continued...)

— K. Raghavan

6-7-26

Small Story 663.T

 சிறுகதை 663:

வாழ்க்கை அழகானது... (பகுதி 8)

காலம் மிக வேகமாகக் கடந்துகொண்டிருந்தது. ராம் மிகவும் பதற்றமாக இருந்தார். விபத்தில் சிக்கியது யார் என்பதை அறிய ராஜின் தொலைபேசி அழைப்புக்காக அவர் ஆவலுடன் காத்திருந்தார்.

பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு ராஜ் அழைத்தார்.

"ராம், அந்தப் பையனின் பெயர் மஞ்சுநாத்."

ராம் அமைதியாக ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்.

"ராஜ், ஒருபுறம் விபத்தில் சிக்கியது பிரசன்னா இல்லை என்பதை அறிந்து நிம்மதியாக இருக்கிறேன். ஆனால் மறுபுறம், வேறொருவர் தனது உயிரை இழந்திருக்கிறார். அதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இழப்பு என்பது இழப்புதான்."

அதற்கு ராஜ் கூறினார்:

"அதுதான் உங்கள் நல்ல மனதையும் மனிதநேயமான பார்வையையும் காட்டுகிறது."

"நன்றி, ராஜ். பிறகு பேசலாம்."

ராம் தனது நாற்காலியில் சாய்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டார். பிரசன்னாவை முதன்முதலில் சந்தித்த அந்த நாளை நினைவுகூர முயன்றார். உண்மையில், மனித மனம் காற்றைவிட வேகமாகப் பயணிக்கக்கூடியது.

ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ராம் தனது நண்பரைச் சந்திக்க பெங்களூரு சென்றிருந்தார். அங்கிருந்து மைசூருக்குப் பேருந்தில் திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது, மைசூர் நெடுஞ்சாலையில் ஒரு சிறுவன் திடீரென சாலையைக் குறுக்கே ஓடினான். பேருந்து ஓட்டுநர் உடனடியாக பிரேக் போட்டதால், அந்தச் சிறுவன் உயிர் தப்பினான்.

பேருந்தில் இருந்த அனைத்து பயணிகளும் அந்தச் சிறுவனைத் திட்டத் தொடங்கினர்.

அப்போது ராம் கூறினார்:

"தயவுசெய்து அமைதியாக இருங்கள். இது ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான சம்பவம். அந்தச் சிறுவனைத் திட்டாதீர்கள்."

பிறகு அவர் அந்தச் சிறுவனிடம் கேட்டார்:

"வாகனங்கள் வருகிறதா என்று பார்க்காமல் ஏன் சாலையைக் கடந்தாய்?"

அந்தச் சிறுவன் கூறிய பதில் ராமை முற்றிலும் அதிர்ச்சியடையச் செய்தது.

(தொடரும்...)

— கே. Ragavan

6-7-26

Small Story 662.

 Small Story 662

Life Is Beautiful – Part 7

After Prasanna left, Ram finished his breakfast and, as usual, switched on the television to watch the morning news. It was one of his daily morning routines.

Suddenly, he received a phone call from Raj. Ram answered the call.

Ram: Hello, this is Ram speaking.

Raj: Good morning, Ram. What happened? I haven't heard from you since the birthday celebration.

Ram: I've been quite busy with work. Tell me, what's the matter?

Raj: A major accident occurred this morning on the Bengaluru highway near Mandya. A college student has reportedly lost his life in the accident.

Ram: A college student? How old was he? Do you know his name?

Raj: He was around 20 to 22 years old, with a dark complexion. That's all I know. Why do you ask?

Ram: A boy I know, Prasanna, traveled to Bengaluru today. Could you please find out whether the one who died was him?

Raj: Sure. I'll make some inquiries and call you back immediately.

With that, Raj ended the call.

Ram walked over to his mother's photograph and stood silently before it. Tears welled up in his eyes.

"Mom... Please bless me. Nothing should happen to Prasanna."

He could no longer control his emotions.

Why is Ram so deeply concerned about Prasanna? What is the connection between them? These questions are sure to stir your curiosity. The answers will be revealed in the upcoming parts.

(To be continued...)

K. Raghavan

5-7-26

Small Story 662.T

 Small Story 662.

வாழ்க்கை அழகானது – பகுதி 7

பிரசன்னா சென்ற பிறகு, ராம் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, வழக்கம்போல் தொலைக்காட்சியில் காலைச் செய்திகளைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். அது அவரது அன்றாட காலை வழக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்தது.

திடீரென்று ராஜிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. ராம் அழைப்பை ஏற்றார்.

ராம்: ஹலோ, ராம் பேசுகிறேன்.

ராஜ்: குட் மார்னிங், ராம். என்னாச்சு? பிறந்தநாள் விழாவுக்குப் பிறகு உன்னிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை.

ராம்: கொஞ்சம் வேலைப்பளு அதிகமாக இருந்தது. சொல்லு, என்ன விஷயம்?

ராஜ்: இன்று காலை மண்டியா அருகே பெங்களூரு நெடுஞ்சாலையில் ஒரு பெரிய விபத்து நடந்திருக்கிறது. அதில் ஒரு கல்லூரி மாணவர் உயிரிழந்திருக்கிறார்.

ராம்: மாணவரா? அவருக்கு எவ்வளவு வயது இருக்கும்? பெயர் தெரியுமா?

ராஜ்: சுமார் 20 முதல் 22 வயது இருக்கும். மாநிறம். அதற்கு மேல் எனக்குத் தெரியவில்லை. ஏன் கேட்கிறாய்?

ராம்: எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பையன், பிரசன்னா, இன்று பெங்களூருக்குப் போயிருந்தான். இறந்தது அவன்தானா என்று தயவுசெய்து விசாரித்துச் சொல்ல முடியுமா?

ராஜ்: சரி, நான் விசாரித்துவிட்டு உனக்கு உடனே போன் செய்கிறேன்.

என்று கூறிவிட்டு ராஜ் அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

ராம் தனது அம்மாவின் புகைப்படத்தின் முன் சென்று நின்றார். கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

"அம்மா... என்னை ஆசீர்வதியுங்கள். பிரசன்னாவுக்கு எதுவும் ஆகக் கூடாது."

அவரால் தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

பிரசன்னாவைப் பற்றி ராம் ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுகிறார்? அவருக்கும் பிரசன்னாவுக்கும் என்ன தொடர்பு? இந்தக் கேள்விகள் உங்கள் மனதில் ஆவலை ஏற்படுத்தும். அதன் விடை அடுத்த பகுதிகளில் வெளிப்படும்.

(தொடரும்...)

கே. ராகவன்

5-7-26

Small Story 661.

 Small Story661

Life is Beautiful – Part 6

After Murthy left, Ram went as usual to the bakery to buy his morning bread. The bakery owner, Aachar, greeted him.

Aachar: “Good morning, sir. Prasanna came here five minutes ago. He asked whether you were at home.”

Ram: “Oh no! I completely forgot that Prasanna was coming today. I must go home immediately.”

Ram quickly bought the bread and rushed home. Prasanna was waiting there for him.

Ram: “Good morning, Prasanna. Have you been waiting long?”

Prasanna: “No, sir. I just arrived.”

Ram: “Come inside. How are your studies going?”

Prasanna: “They are going well, sir. How is your health?”

Ram: “My health is very good. Come, have breakfast with me.”

Prasanna: “No, sir. I must leave now.”

Ram: “Alright. How much do you need for this month’s college fees?”

Prasanna: “I need ₹2,000 this time, sir. I also have to pay the hostel fees.”

Ram wrote a cheque for that amount and gave it to Prasanna.

“See you,” he said.

Ram: “Alright. Go safely. Take care of your health.”

(To be continued...)

– K. Ragavan

4-7-26

Smsll Story 661.

 

Small Story661.

 வாழ்க்கை அழகானது – பகுதி 6

மூர்த்தி சென்ற பிறகு, ராம் வழக்கம்போல் தனது காலை உணவிற்காக ரொட்டியை வாங்க பேக்கரிக்குச் சென்றார். அந்தப் பேக்கரியின் உரிமையாளர் ஆச்சார் அவரைப் பார்த்து வணக்கம் கூறினார்.

ஆச்சார்: "வணக்கம் சார். பிரசன்னா ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு இங்கே வந்தார். நீங்கள் வீட்டில் இருக்கிறீர்களா என்று கேட்டார்."

ராம்: "ஐயோ! இன்று பிரசன்னா வருவதை நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன். உடனே வீட்டிற்குப் போக வேண்டும்."

ரொட்டியை வாங்கிக்கொண்டு ராம் விரைவாக வீட்டை அடைந்தார். அங்கு பிரசன்னா அவருக்காகக் காத்திருந்தார்.

ராம்: "வணக்கம் பிரசன்னா. நீண்ட நேரமாகக் காத்திருக்கிறாயா?"

பிரசன்னா: "இல்லை சார். நானும் இப்போதுதான் வந்தேன்."

ராம்: "உள்ளே வா. படிப்பு எப்படி இருக்கிறது?"

பிரசன்னா: "நன்றாக இருக்கிறது சார். உங்கள் உடல்நலம் எப்படி இருக்கிறது?"

ராம்: "என் உடல்நலம் மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது. வா, என்னுடன் காலை உணவு சாப்பிடு."

பிரசன்னா: "வேண்டாம் சார். நான் இப்போது கிளம்ப வேண்டும்."

ராம்: "சரி. இந்த மாதம் கல்லூரிக் கட்டணத்திற்கு எவ்வளவு வேண்டும்?"

பிரசன்னா: "இந்த முறை ₹2,000 வேண்டும் சார். விடுதிக் கட்டணத்தையும் சேர்த்துக் கட்ட வேண்டும்."

ராம் அந்தத் தொகைக்கு ஒரு காசோலையை எழுதி பிரசன்னாவிடம் கொடுத்தார்.S சந்திக்கிறேன்."

ராம்: "சரி. பத்திரமாகப் போ. உடல்நலத்தை கவனித்துக்கொள்."

(தொடரும்...)

4-7-26

– கே. ராகவன்

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 3 July 26,

Trains will enhance connectivity

I write in reference to the article Etihad Rail: How landmark passenger service will transform UAE travel (June 29): over the decades, the UAE has witnessed remarkable transformation across every sector, and the recent launch of Etihad Rail's passenger service connecting Fujairah and Abu Dhabi is another milestone worthy of appreciation. This landmark project reflects the vision, foresight and long-term planning of the UAE's leadership. By providing a fast, safe and sustainable mode of transport, it will enhance connectivity, support economic growth, promote tourism and improve the quality of life for residents and visitors alike. Kudos to the UAE and Etihad Rail. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 660 .

 Small Story 660

Life Is Beautiful – Part 5

The next morning, during his usual walk, Ram met Moorthy.

Ram: Good morning! How are you?

Moorthy: I'm doing well. How was the birthday celebration?

Ram: It was wonderful. More than the celebration itself, Raj and I spent a long time talking about many different things. That conversation brought me even greater joy.

Moorthy: I know. You are someone who enjoys meeting people and sharing in their joys and sorrows. Ever since the day we met, I've truly admired that quality in you.

Ram: I learned that habit from my father. Unfortunately, I lost him when I was just twenty years old.

Moorthy: There's something else I really like about you. You have an immense love for nature. In your eyes, everyone is good and beautiful.

Ram: When we begin to see the goodness and beauty in everyone, love and compassion naturally blossom in our hearts.

Moorthy: That's absolutely true. Our attitude determines the quality of our life.

Ram: Sri Ramanuja taught that we should treat everyone equally. And the great Swami Vivekananda said:

"If you think you are happy, you will be happy. If you think you are not happy, that is exactly how you will remain."

What a profound philosophy of life!

Moorthy: Yes, that's true. Well, it's time for me to leave for the office. See you later.

(To be continued...)

— K. Ragavan

3-7-26

Small Story 660.T

 Small Story 660.

வாழ்க்கை அழகானது – பகுதி5

அடுத்த நாள் காலை, தனது வழக்கமான நடைப்பயிற்சியின் போது ராம், மூர்த்தியைச் சந்தித்தார்.

ராம்: காலை வணக்கம்! எப்படி இருக்கிறீர்கள்?

மூர்த்தி: நன்றாக இருக்கிறேன். பிறந்தநாள் விழா எப்படி இருந்தது?

ராம்: மிகவும் நன்றாக இருந்தது. விழாவைவிட, ராஜும் நானும் பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றி நீண்ட நேரம் பேசினோம். அந்த உரையாடல்தான் எனக்கு இன்னும் அதிக மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

மூர்த்தி: எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் மனிதர்களைச் சந்தித்து, அவர்களின் இன்பத் துன்பங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புபவர். நாம் சந்தித்த நாள் முதல் அந்த குணத்தை நான் மிகவும் பாராட்டி வருகிறேன்.

ராம்: அந்தப் பழக்கத்தை என் தந்தையிடமிருந்துதான் கற்றுக்கொண்டேன். துரதிர்ஷ்டவசமாக, எனக்கு இருபது வயது இருக்கும்போதே அவரை இழந்துவிட்டேன்.

மூர்த்தி: இன்னொரு விஷயமும் எனக்கு உங்களைப் பற்றி மிகவும் பிடிக்கும். இயற்கையை நீங்கள் அளவில்லாமல் நேசிக்கிறீர்கள். உங்கள் பார்வையில் எல்லோரும் நல்லவர்களும் அழகானவர்களும் தான்.

ராம்: நாம் அனைவரிடமும் நன்மையையும் அழகையும் காணத் தொடங்கினால், அன்பும் பாசமும் தானாகவே மனதில் மலரும்.

மூர்த்தி: சரிதான். மனப்பான்மையே வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கிறது.

ராம்: ஸ்ரீ ராமானுஜர் அனைவரையும் சமமாக நடத்த வேண்டும் என்று போதித்தார். மேலும், மகான் சுவாமி விவேகானந்தர் கூறியுள்ளார்: "நீ மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்று நினைத்தால், நீ மகிழ்ச்சியாக இருப்பாய். நான் மகிழ்ச்சியாக இல்லை என்று நினைத்தால், அப்படியே இருப்பாய்." என்ன ஒரு ஆழமான வாழ்க்கைத் தத்துவம்!

மூர்த்தி: ஆம், உண்மைதான். சரி, அலுவலகத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய நேரம் ஆகிவிட்டது. பிறகு சந்திப்போம்.

(தொடரும்...)

– கே. ராகவன்

3-7-26

Small Story 659.

 Small Story 659

Life Is Beautiful – Part 4

After finishing dinner, Ram returned home in an auto-rickshaw. Seeing his master back home, Tommy jumped around with excitement. Ram affectionately patted Tommy and served him his dinner.

After that, he settled into his usual chair and began reading his favorite newspaper. Reading the newspaper until 10:00 p.m. was part of his daily routine. At exactly 10:15 p.m., he would retire for the night. He had followed this disciplined routine without fail for the past fifteen years since being transferred to Mysuru.

Before that, he had worked in the beautiful temple city of Madurai, and later in Bengaluru. After completing a total of twenty-five years of service, he was transferred to Mysuru.

His mother meant the world to him. Apart from her, he had no one else in his family. It was only after her passing that Ram was transferred to Mysuru.

Every night before going to bed, he would stand before his mother's photograph, fold his hands, and softly say,

"Mother... I miss you very much. Good night."

Only then would he go to bed.

He would wake up at 5:30 every morning. He would prepare a cup of tea for himself and some milk for Tommy. After that, the two of them would go for their morning walk together.

— K. Ragavan

2-7-26

(Tobe continued)

Small Story 659.T

 Small Story 659

வாழ்க்கை அழகானது – பகுதி 4

இரவு உணவை முடித்துவிட்டு ராம் ஒரு ஆட்டோவில் வீட்டிற்கு வந்தார். தனது எஜமானர் திரும்பி வந்ததைப் பார்த்த டாமி மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தது. ராம் அன்புடன் டாமியைத் தட்டிக் கொடுத்து, அதற்கு இரவு உணவை வைத்தார்.

பிறகு, தனது வழக்கமான நாற்காலியில் அமர்ந்து, தனக்குப் பிடித்த பத்திரிகையைப் படிக்கத் தொடங்கினார். இரவு 10 மணி வரை பத்திரிகைகள் படிப்பது அவரது அன்றாட வழக்கம். சரியாக 10.15 மணிக்கு அவர் உறங்கச் செல்வார். மைசூருக்கு பணிமாற்றம் செய்யப்பட்டு வந்த கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக இந்த ஒழுக்கத்தை அவர் தவறாமல் கடைப்பிடித்து வந்தார்.

அதற்கு முன்பு அவர் கோயில்கள் நிறைந்த அழகிய நகரமான மதுரையிலும், பின்னர் பெங்களூரிலும் பணியாற்றியிருந்தார். மொத்தமாக இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் பணியாற்றிய பின் அவர் மைசூருக்கு மாற்றப்பட்டார்.

அவரது தாயாரே அவருக்கு உலகம். அவரைத் தவிர வேறு யாரும் குடும்பத்தில் இல்லை. தாயார் மறைந்த பிறகுதான் ராமுக்கு மைசூருக்கு மாற்றம் கிடைத்தது.

ஒவ்வொரு இரவும் உறங்கச் செல்லும் முன், தனது தாயாரின் புகைப்படத்தின் முன் நின்று, கைகளை கூப்பி, "அம்மா... நான் உங்களை மிகவும் நினைக்கிறேன். இனிய இரவு வணக்கம்," என்று மெதுவாகச் சொல்லிவிட்டு, அதன் பிறகே படுக்கைக்குச் செல்வார்.

காலை 5.30 மணிக்கு அவர் எழுந்துவிடுவார். தனக்காக ஒரு கோப்பை தேநீரையும், டாமிக்காக பாலும் தயார் செய்வார். அதன் பிறகு, இருவரும் சேர்ந்து காலை நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்வார்கள்.

கே. ராகவன்

2-7-26

(தொடரும்...)

Highest views .

 June was a milestone for my creativity blog! It reached an all-time high of 234,258 views, a huge jump from around 900 readers in the early days.

This achievement has made me incredibly happy. After years of consistent effort, it's rewarding to see my work reach and inspire so many readers. This milestone has boosted my confidence and motivated me to create even better content in the days ahead.

Thank you to everyone who has supported and read my blog. Your encouragement means a lot!

With Warm regards,

K.Ragavan

1-7-26

Happy Doctors day.

 Happy Doctors day

On the happy occasion of Doctors' Day, I pay my heartfelt tribute to the entire medical fraternity for their unwavering dedication and selfless service to suffering humanity.

Having spent three decades in the pharmaceutical industry (1963–1993), I had the privilege of meeting and working with many doctors. Even today, I fondly remember their compassion, commitment, and tireless efforts to care for their patients.

The medical profession is one of the noblest professions and has always earned the respect and gratitude of society for its invaluable contribution to humanity.

On this special day, I extend my warmest wishes to all doctors. Happy Doctors' Day! May you continue your noble mission of healing, serving, and bringing hope to countless lives.

With sincere respect and gratitude.

K.Ragavan

Small Story 658.

 Small Story 658.

Life Is Beautiful – 3

Whenever Ram and Raj met, they would discuss various social issues. Since Ram was a journalist, their conversation began that way on this occasion as well.

Ram: I read in today's newspaper about the brutal attack carried out by the Naxalites. They killed our security personnel. It is deeply painful.

Raj: Yes, I read that news too.

Ram: It is very unfortunate that such an incident happened despite all the security arrangements. The government should take swift action.

Raj: You're right. I wonder where they are getting their weapons from.

Ram: Poverty, injustice, and lack of education are the main reasons why the Naxalite movement emerged in our country.

Raj: I completely agree. Appropriate measures should be taken to bring this problem under control.

Ram: Yes.

At that moment, Pinky came in carrying a tray of sweets.

Pinky: Uncle, here's your favorite Mysore Pak. Please have some.

Ram: Thank you, dear. I, too, need to control my habit of eating too many sweets.

Pinky: That's not really a problem, Uncle. You walk three kilometers every day. You also take very good care of your health and maintain your body weight.

Ram: Even so, I should be careful. I'll just have one piece.

Raj: It doesn't look like the rain is going to stop. Why don't you stay here tonight and leave tomorrow morning?

Ram: Thank you. But my friend Tommy is alone at home, so I have to go.

Raj: All right. In that case, at least have dinner before you leave.

K. Raghavan

1-7-26

(To be continued…)

Small Story 657.

 Small Story 657

Liife is Beautiful – 2

Murthy works as a manager in a multinational pharmaceutical company. His entire world revolves around his wife, Aarthi, and their daughter, Nirmala.

Ram lived in the apartment next door to Murthy's. Murthy had built that apartment building ten years earlier. On several occasions, he had asked Ram, "Why did you take voluntary retirement from your college job?"

Ram would always give the same answer: "Because I wanted to enjoy a peaceful and tranquil life."

After that, Murthy never questioned him further about the reason.

On weekends and public holidays, Ram and Nirmala would spend time playing their favorite games—carrom and Monopoly.

In the evenings, Ram would often visit another friend of his, Raj. Raj was a journalist, and like Ram, he had a keen interest in many subjects.

One day, Raj invited Ram to attend his daughter Pinky's birthday celebration that evening.

At around 4:00 p.m. that day, it suddenly began to rain heavily. Although Mysuru is a delightful city, no one can predict when it will rain during the monsoon season because its weather is influenced by the monsoon over the nearby Coorg (Madikeri/Mercara) region.

The rain continued until 6:00 p.m. Despite the heavy downpour, Ram hired an auto-rickshaw and went to Raj's house.

Raj and his wife, Deepa, were delighted to see Ram.

Raj said, "Ram, I'm so happy that you came despite such heavy rain."

With a smile, Ram replied, "I'm happy to be here to celebrate your daughter Pinky's birthday, Raj."

He then walked over to Pinky and said, "Happy Birthday! May you always be healthy and happy."

He handed her the gift he had brought with him.

— K. Ragavan

30-6-26

Tribute to GKR.934.

 The demise of G. K. Ramamurthy, popularly known as GKR, is a great loss to the pharmaceutical world. He served in several pharmaceutical companies in top leadership positions and made a significant impact on their growth and success. His association with companies such as Cipla, Crosslands, and later, associated withRanbaxy if I am right, reflected  his exceptional marketing vision and leadership. His bold and innovative marketing strategies helped elevate these companies to greater heights. As a former pharma professional, I always heard about him simply as "GKR"—a name that commanded immense respect across the industry. His passing marks the end of an era, and he will be remembered for his remarkable contributions to pharmaceutical marketing and management.

K.Ragavan

Small Story 656

 Small Story  656 .

 Life Is Beautiful

A New Story

Chapter 1

This story is entirely fictional. All the characters appearing in it are products of my imagination. I begin this story today.

It was 7:00 a.m. The city of Mysuru was calm and peaceful. A light drizzle was falling. Men and women were taking their morning walks in a roadside park. The park was one of the well-known landmarks of Yadavagiri, one of Mysuru's most beautiful neighborhoods.

The hero of our story, Professor Ram, a retired academic, was taking a leisurely morning walk with his beloved pet dog, Tommy. Walking with Tommy every morning had become part of his daily routine.

At exactly 8:00 a.m., as he had done unfailingly for the past fifteen years, he stopped at his favorite bakery to buy a loaf of bread for breakfast.

Ram's life had been filled with adventure and sacrifice. At 57 years of age, he had never married. He was a man of high ideals and strong principles. He was also a deeply devoted follower of Sri Ramanuja, whom he revered as the great spiritual teacher who established and upheld the philosophy of the Sri Vaishnava tradition.

After finishing his walk and buying the bread, Ram returned to the modest apartment building that he had built twenty years earlier.

Just then, his neighbor, Moorthy, saw him and greeted him with a warm smile.

Moorthy: "Good morning, Professor! Have you finished your morning walk?"

Ram: "Yes."

Moorthy: "What's your plan for today?"

Ram: "I haven't decided anything yet."

Moorthy: "In that case, come over and join me for lunch today."

Ram: "Not today. I'll come another day."

(To be continued...)

— K. Ragavan

29-6-26

Change from June 29.

 அன்பு நண்பர்களே,

முதலில், என்னுடைய சிறுகதைகளை தொடர்ந்து வாசித்து, தினமும் மேலும் சிறப்பாக எழுத ஊக்கமளித்து வரும் உங்கள் அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

29-06-2026 முதல், இதுவரை இருந்த அதே நீளத்தில், ஒரு புதிய கதைத் தளத்துடன் எனது தினசரி தொடரைத் தொடர்ந்து வழங்க உள்ளேன்.

கதை எண் 656-க்குப் பிறகு புதிய தொடர் ஆரம்பமாகும். கதை எண்கள் இதுவரை இருந்த அதே வரிசையில் தொடரும். ஆனால், இதுவரை போல ஒவ்வொரு கதையும் தனித்தனியாக இல்லாமல், இனிமேல் ஒரே தொடர்கதையாக அடுத்தடுத்த பகுதிகளாக வெளிவரும். இருப்பினும், கதை எண் வரிசை மாறாமல் தொடரும்.

தொடர்ந்து எனக்கு அளித்து வரும் உங்கள் அன்பான ஆதரவிற்கும் ஊக்கத்திற்கும் மனமார்ந்த நன்றி.

அன்புடன்,கே. ராகவன்

Change from 29 June.

 Dear Friends,

First of all, I sincerely thank you all for reading my small stories and encouraging me to deliver better every day.

From 29 June 2026, I will continue my daily serial with a new story concept, maintaining the same length as before.

After Story No. 656, the new serial will begin. The story numbering will continue in the same sequence as before, and instead of different, independent stories, the new story will continue as a single ongoing serial while retaining the same numbering pattern.

Thank you for your continued support and encouragement.

With kind regards,

K. Ragavan

29-06-2026

Tribute 933 T

பன்முகத் திறமை மிக்க நடிகரும் இயக்குநருமான திரு. கே. பாக்யராஜ் அவர்களுக்கு அஞ்சலி

73 வயதான பன்முகத் திறமை மிக்க நடிகர், இயக்குநர், எழுத்தாளர் மற்றும் திரைக்கதை மேதை திரு. கே. பாக்யராஜ் அவர்களின் மறைவு, தமிழ் திரையுலகிற்கும் உலகெங்கிலும் உள்ள திரைப்பட ரசிகர்களுக்கும் பேரதிர்ச்சியையும் ஆழ்ந்த துயரத்தையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. அவரது மறைவு, ஒரு பொற்காலத்தின் முடிவைக் குறிக்கும் வகையில், தலைமுறைகள் பலவற்றிற்கும் வழிகாட்டியாக விளங்கும் அழியாப் பாரம்பரியத்தை விட்டுச் சென்றுள்ளது.

தனித்துவமான கதை சொல்லும் பாணி, அசாதாரணமான திரைக்கதைகள், நகைச்சுவை, உணர்வுபூர்வமான காட்சிகள் மற்றும் குடும்பப் பண்புகளை வலியுறுத்திய திரைப்படங்கள் மூலம் திரு. பாக்யராஜ் அவர்கள் தமிழ் சினிமாவில் அழியாத முத்திரையைப் பதித்தார். புகழ்பெற்ற இயக்குநர் பாரதிராஜா அவர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றிய அனுபவம், அவருக்கு திரைப்படத் துறையில் வலுவான அடித்தளமாக அமைந்தது. பின்னர் தனது அபாரமான படைப்பாற்றலால் தனக்கென ஒரு தனி இடத்தை உருவாக்கினார்.

முந்தானை முடிச்சு, இன்று போய் நாளை வா, டார்லிங் டார்லிங் டார்லிங், தூரல் நின்னு போச்சு, சின்ன வீடு, சுந்தர காண்டம் போன்ற அவரது மறக்க முடியாத திரைப்படங்கள் இன்றளவும் ரசிகர்களால் நேசிக்கப்படும் காலத்தால் அழியாத காவியங்களாகத் திகழ்கின்றன. மேலும், நடிகர் தனுஷுடன் இணைந்து நடித்த உத்தமபுத்திரன் திரைப்படத்தில் அவரது சிறப்பான நடிப்பும் பரவலான பாராட்டைப் பெற்றது.

திரு. கே. பாக்யராஜ் அவர்கள் ஒரு சிறந்த திரைப்படக் கலைஞர் மட்டுமல்ல; எளிமை, பணிவு மற்றும் எப்போதும் புன்னகையுடன் பழகும் இனிய மனிதராகவும் அனைவரின் அன்பையும் மரியாதையையும் பெற்றவர். இந்திய திரைப்பட உலகிற்கு அவர் ஆற்றிய மகத்தான பங்களிப்பு என்றென்றும் நினைவுகூரப்படும்.

அவரது மனைவி திருமதி பூர்ணிமா பாக்யராஜ், பிள்ளைகள், குடும்பத்தினர், நண்பர்கள் மற்றும் எண்ணற்ற ரசிகர்கள் இந்த ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பைத் தாங்கிக் கொள்ள இறைவன் மனவலிமையையும் ஆறுதலையும் அருள வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறேன்.

அன்னாரது ஆன்மா இறைவனின் திருவடியில் சாந்தியடைய இறைவனை வேண்டுகிறேன்.

கே. ராகவன்

Tribute 933.

 Tribute to the Late Versatile Actor and Director K. Bhagyaraj933

The demise of the 73-year-old versatile actor, director, writer, and screenplay genius K. Bhagyaraj is a great shock to the Tamil film industry and cinema lovers everywhere. His passing marks the end of an era, leaving behind an extraordinary legacy that will continue to inspire generations. 

Known for his unique storytelling, brilliant screenplays, and films filled with humour, emotion, and strong family values, Bhagyaraj created a lasting impact on Tamil cinema. His association with the legendary director Bharathiraja gave him a strong foundation in filmmaking, and he later carved a niche for himself with his exceptional creativity. 

Many of his unforgettable films, including Mundhanai Mudichu, Indru Poi Naalai Vaa, Darling Darling Darling, Thooral Ninnu Pochu, Chinna Veedu, and Sundara Kandam, remain evergreen classics cherished by audiences even today. His memorable performance in Uthamaputhiran alongside Dhanush also earned widespread appreciation. 

K. Bhagyaraj was not only a gifted filmmaker but also a warm, humble, and ever-smiling personality who won the affection of colleagues and fans alike. His immense contribution to Indian cinema will never be forgotten.

I pray that God grants strength and courage to his wife, Poornima Bhagyaraj, his children, family members, friends, and countless admirers to bear this irreparable loss. May his noble soul rest in eternal peace. Om Shanti. 🙏

K.Ragavan

Small Story 655.

 

Small Story 655.

Elevation Encounter

Mahadevappa returned home from the office to find his friend, Muniappa, waiting for him.

"Welcome, Muniappa! How are you?" Mahadevappa greeted warmly. Turning to his wife, he said, "Please bring some tea and biscuits."

After exchanging pleasantries, Muniappa smiled and handed over a box of sweets.

"I have wonderful news to share," he said. "My son, Ravindra, has been promoted to the position of Executive Engineer in his company. He has also been transferred to their construction site in Shimoga."

Mahadevappa happily accepted the sweets.

"That's excellent news! At this stage of his career, earning a promotion in a leading construction company truly reflects his talent, dedication, and hard work. I am very proud of him."

After a brief pause, Mahadevappa continued, "In fact, I was planning to meet you soon with another proposal."

"What proposal?" Muniappa asked curiously.

"My sister's daughter, Ragini, has completed her MBA and recently joined a multinational company. I feel she would be a suitable match for your grandson, Viswa."

Muniappa smiled with interest.

"What a pleasant coincidence!" he replied. "Even my brother-in-law has just been promoted as Marketing Manager in his company. It seems promotions are bringing happiness to our families."

The following week, both families met. After Viswa and Ragini spoke to each other and expressed their willingness, the elders happily fixed the wedding.

Sometimes, an elevation in one's profession becomes a sign of even greater blessings, bringing joy, success, and new relationships into the family.

K.Ragavan

28-6-26

Small Story 655.T

 

சிறுகதை 655

பதவி உயர்வால் மலர்ந்த உறவு

மகாதேவப்பா அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டிற்கு வந்தபோது, அவரது நண்பர் முனியப்பா அவருக்காகக் காத்திருந்தார்.

"வாருங்கள், முனியப்பா! நலமாக இருக்கிறீர்களா?" என்று மகாதேவப்பா அன்புடன் வரவேற்றார்.

பிறகு தனது மனைவியிடம், "தேநீரும் பிஸ்கட்டும் கொண்டு வாருங்கள்," என்றார்.

சிறிது நேரம் நலம் விசாரித்த பிறகு, முனியப்பா புன்னகையுடன் ஒரு இனிப்புப் பெட்டியை நீட்டினார்.

"ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தியை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள வந்திருக்கிறேன்," என்றார். "என் மகன் ரவீந்திரா, அவர் பணியாற்றும் நிறுவனத்தில் நிர்வாகப் பொறியாளர் (Executive Engineer) பதவிக்கு உயர்த்தப்பட்டுள்ளார். மேலும், அவருக்கு ஷிவமொக்கா (ஷிமோகா) கட்டுமானத் திட்டப் பணியிடத்திற்கு இடமாற்றமும் கிடைத்துள்ளது."

மகாதேவப்பா மகிழ்ச்சியுடன் இனிப்பைப் பெற்றுக் கொண்டார்.

"மிகவும் மகிழ்ச்சியான செய்தி! ஒரு முன்னணி கட்டுமான நிறுவனத்தில் இந்த நிலையில் பதவி உயர்வு பெறுவது அவரது திறமை, அர்ப்பணிப்பு மற்றும் கடின உழைப்புக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரம். அவரைப் பற்றி எனக்கும் மிகவும் பெருமையாக இருக்கிறது," என்றார்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த அவர் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார்.

"உண்மையில், நானும் உங்களை விரைவில் சந்திக்க நினைத்திருந்தேன். ஒரு நல்ல விஷயத்தைப் பற்றி பேச வேண்டும்."

"என்ன விஷயம்?" என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார் முனியப்பா.

"என் சகோதரியின் மகள் ராகிணி, எம்.பி.ஏ. படிப்பை முடித்துவிட்டு சமீபத்தில் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்துள்ளார். உங்கள் பேரன் விஸ்வாவுக்கு அவள் நல்ல வாழ்க்கைத் துணையாக இருப்பாள் என்று நான் நினைக்கிறேன்."

முனியப்பா மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தார்.

"எவ்வளவு இனிய தற்செயல்! என் மைத்துனருக்கும் சமீபத்தில் அவர் பணிபுரியும் நிறுவனத்தில் மார்க்கெட்டிங் மேலாளர் (Marketing Manager) பதவி உயர்வு கிடைத்துள்ளது. நம் குடும்பங்களில் பதவி உயர்வுகள் மகிழ்ச்சியையும் நல்ல நிகழ்வுகளையும் கொண்டு வருகின்றன போலிருக்கிறது," என்றார்.

அடுத்த வாரம் இரண்டு குடும்பத்தினரும் சந்தித்தனர். விஸ்வாவும் ராகிணியும் தனியாகப் பேசி, திருமணத்திற்கு இருவரும் சம்மதம் தெரிவித்தனர். அதன்பின், குடும்பத்தின் பெரியவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் திருமணத்தை நிச்சயித்தனர்.

– கே. ராகவன்

28-6-26

Amazing TitanWatch.

 Amazing Titan Watch.

Recently, I watched the Titan series on Prime Video and was truly impressed. The portrayal of old Mumbai, its culture, and the period setting was beautifully captured. The performances by Naseeruddin Shah, Xerxes Desai, and the rest of the cast were outstanding and memorable.

The series brilliantly showcases J.R.D. Tata's vision and the challenge of creating an affordable, world-class Indian watch brand. It is an inspiring story of Indian talent, innovation, determination, and patriotism, highlighting how Titan stood strong against multinational brands and carved its own identity. A must-watch for anyone who appreciates inspiring stories of Indian entrepreneurship.

K.Ragavan.

Great loss.

 The demise of 73-year-old actor, writer, producer, and director K. Bhagyaraj is a great loss to the Tamil film industry. Through his witty dialogues, engaging storytelling, and memorable performances, he created a unique identity that no one can deny. May his soul rest in peace.

Small Story 654.

 Small Story 654.

Visit Turned into Tragedy

Keshav was shocked to receive a message from Srinath's son, Viswa, informing him that Srinath had passed away in the recent earthquake in Venezuela.

Last month, Srinath had travelled to the United States to visit his son. After spending some time with him and visiting a few places in the U.S., Srinath expressed his desire to visit Venezuela. Since Viswa was busy with his work commitments, he could not accompany his father. Instead, he requested a trusted neighbour to travel with Srinath.

Three days after they arrived in Venezuela, a devastating earthquake struck. On that day, Srinath's companion had stepped out to meet a friend, while Srinath remained inside the house. When the earthquake hit, the building collapsed, trapping Srinath inside. Despite rescue efforts, he could not be saved.

When Viswa received the tragic news from his father's companion, he was heartbroken. Filled with grief, he immediately travelled to Venezuela, lamenting the cruel twist of fate.

Back home in Bangalore, Srinath's wife was shattered by the news and struggled to recover from the shock.

As soon as Keshav heard the heartbreaking news, he went to Srinath's parents' house. The entire family was immersed in sorrow. Keshav offered his heartfelt condolences to Srinath's father, mother, and wife.

In a sorrowful voice, Keshav said, "We plan our journeys with hope and happiness, and most of the time everything goes well. But sometimes, fate has other plans, and we are forced to endure unimaginable grief. I have lost a dear friend, and society has lost a generous philanthropist who was always ready to help others through his many good deeds."

After spending some time comforting the grieving family, Keshav returned home with a heavy heart, deeply saddened by the tragic loss of his beloved friend.

K.Ragavan

27-6-26

Small Story 658. Life 3.T

 வாழ்க்கை அழகானது – 3

ராம் மற்றும் ராஜ் சந்திக்கும் போதெல்லாம் பல்வேறு சமூகப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி விவாதிப்பார்கள். ராம் ஒரு பத்திரிகையாளர் என்பதால், அன்றும் அவர்களது உரையாடல் அவ்வாறே தொடங்கியது.

ராம்: இன்று செய்தித்தாளில் நக்சலைட்டுகள் நடத்திய கொடூரமான தாக்குதலைப் பற்றி படித்தேன். நம் வீரர்களைக் கொன்றிருக்கிறார்கள். மிகவும் வேதனையாக இருக்கிறது.

ராஜ்: ஆம், நானும் அந்தச் செய்தியைப் படித்தேன்.

ராம்: இத்தனை பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் இருந்தும் இந்தச் சம்பவம் நடந்தது மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது. அரசு விரைவாக நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

ராஜ்: நீ சொல்வது சரிதான். அவர்களுக்கு ஆயுதங்கள் எங்கிருந்து கிடைக்கின்றன என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

ராம்: நம் நாட்டில் நக்சல் இயக்கம் உருவாகக் காரணம் வறுமை, அநீதி மற்றும் கல்வியறிவின்மை.

ராஜ்: அதை நான் முழுமையாக ஒப்புக்கொள்கிறேன். இந்தப் பிரச்சினையை கட்டுப்படுத்த உரிய நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டும்.

ராம்: ஆமாம்.

அந்த நேரத்தில் பிங்கி ஒரு தட்டில் இனிப்புகளுடன் வந்தாள்.

பிங்கி: மாமா, உங்களுக்குப் பிடித்த மைசூர் பாக். சாப்பிடுங்கள்.

ராம்: நன்றி, மகளே. எனக்கும் அதிகமாக இனிப்பு சாப்பிடும் பழக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

பிங்கி: அதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை, மாமா. நீங்கள் தினமும் மூன்று கிலோமீட்டர் நடக்கிறீர்கள். உங்கள் உடல் எடை மற்றும் உடல்நலத்தையும் மிகவும் கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்கிறீர்கள்.

ராம்: இருந்தாலும் நான் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஒரு துண்டு மட்டும் எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

ராஜ்: மழை நிற்கும் போலத் தெரியவில்லை. இன்று இங்கேயே தங்கி, நாளை காலை செல்லலாமே.

ராம்: நன்றி. ஆனால் என் நண்பர் டாமி வீட்டில் தனியாக இருக்கிறார். அதனால் நான் செல்ல வேண்டும்.

ராஜ்: சரி. அப்படியானால் இரவு உணவு முடித்துவிட்டு புறப்படுங்கள்.

கே. ராகவன்
(தொடரும்...)

Small Story 657 T.Life 2

வாழ்க்கை அழகானது – 2

மூர்த்தி ஒரு பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனத்தில் மேலாளராகப் பணியாற்றி வருகிறார். அவரது உலகமே அவரது மனைவி ஆர்த்தி மற்றும் மகள் நிர்மலா.

மூர்த்தியின் அடுக்குமாடி குடியிருப்பிற்கு அடுத்த வீட்டில் ராம் வசித்து வந்தார். மூர்த்தி அந்த வீட்டை பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டியிருந்தார். பலமுறை, "நீங்கள் ஏன் கல்லூரிப் பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றீர்கள்?" என்று ராமிடம் கேட்டிருக்கிறார். அதற்கு ராம் எப்போதும், "நிம்மதியான, அமைதியான வாழ்க்கையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதற்காக," என்றே பதிலளித்தார். அதன் பிறகு மூர்த்தி அந்தக் காரணத்தைப் பற்றி மீண்டும் கேட்கவில்லை.

வார இறுதி நாட்களிலும் விடுமுறை நாட்களிலும், ராமும் ,Nirmala vumஇருவருக்கும் மிகவும் பிடித்த கேரம் மற்றும் மோனோபாலி விளையாட்டுகளை விளையாடுவார்கள்.

மாலை நேரங்களில், ராம் தனது மற்றொரு நண்பரான ராஜைச் சந்திக்கச் செல்வார். ராஜ் ஒரு பத்திரிகையாளர்; ராமைப் போலவே அவருக்கும் பல விஷயங்களில் ஆர்வம் இருந்தது.

ஒரு நாள், ராஜ் தனது மகள் பிங்கியின் பிறந்தநாள் விழாவிற்கு மாலையில் வருமாறு ராமை அழைத்தார்.

அன்று மாலை 4 மணியளவில் திடீரென பலத்த மழை பெய்யத் தொடங்கியது. மைசூர் மிகவும் இனிமையான நகரமாக இருந்தாலும், பருவமழைக் காலங்களில் எப்போது மழை பெய்யும் என்று யாராலும் கணிக்க முடியாது. ஏனெனில், மைசூர் அருகிலுள்ள கூர்க் (மடிகேரி/மெர்காரா) பகுதியின் பருவமழையால் பாதிக்கப்படுகிறது.

மாலை 6 மணி வரை தொடர்ந்து மழை பெய்தது. இருந்தபோதிலும், ராம் ஒரு ஆட்டோவில் ஏறி ராஜின் வீட்டிற்குச் சென்றார்.

ராமை பார்த்த ராஜும், அவரது மனைவி தீபாவும் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

ராஜ் கூறினார்: "ராம், இவ்வளவு கனமழை பெய்தும் நீங்கள் வந்தது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது."

ராம் புன்னகையுடன், "உங்கள் மகள் பிங்கியின் பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்துகொள்வது எனக்கு மகிழ்ச்சி, ராஜ். உள்ளே வாருங்கள்." என்றார்.

பின்னர் பிங்கியிடம் சென்று, "இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள். நீ எப்போதும் ஆரோக்கியமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் வாழ வேண்டும்." என்று வாழ்த்தி, தன்னுடன் கொண்டு வந்த பரிசை அவளிடம் வழங்கினார்.

– கே. ராகவன்

Small Story 656 Life 1

புதிய கதை

வாழ்க்கை அழகானது

1.

இந்தக் கதை முழுவதும் கற்பனையே. இதில் இடம்பெறும் அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் என் கற்பனையில் உருவானவர்கள். இக்கதையை இன்று முதல் தொடங்குகிறேன்.

அதிகாலை 7 மணி. மைசூர் நகரம் அமைதியாக இருந்தது. மெல்லிய தூறல் மழை பெய்துக் கொண்டிருந்தது. சாலையோரப் பூங்காவில் ஆண்களும் பெண்களும் நடைப்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர். அந்தப் பூங்கா, மைசூரின் அழகிய பகுதியான யாதவகிரியில் அமைந்திருந்த ஒரு முக்கிய அடையாளமாகும்.

நமது கதையின் நாயகன், ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியர் ராம், தனது அன்பான செல்ல நாயான டாமியுடன் மெதுவாக நடைப்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். டாமியுடன் தினமும் காலை நடைப்பயிற்சி செல்வது அவரது வழக்கமாக இருந்தது.

சரியாக காலை 8 மணிக்கு, கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகச் செய்து வரும் பழக்கப்படி, தனது விருப்பமான பேக்கரிக்குச் சென்று காலை உணவிற்கான ரொட்டியை வாங்கிக் கொள்வார்.

ராமின் வாழ்க்கை சாகசங்களும் தியாகங்களும் நிறைந்தது. 57 வயதான ராம் திருமணம் ஆகாதவர். அவர் உயர்ந்த கொள்கைகளைக் கொண்டவர். மேலும், ஸ்ரீராமானுஜர் மீது ஆழ்ந்த பக்தி கொண்டவர். ஸ்ரீவைஷ்ணவ சமயத் தத்துவத்தை நிலைநிறுத்திய மகத்தான ஆன்மிக குருவாக ஸ்ரீராமானுஜரை அவர் போற்றி வந்தார்.

நடைப்பயிற்சியை முடித்து, ரொட்டியை வாங்கிக்கொண்டு, இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் கட்டிய சிறிய அடுக்குமாடி வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

அப்போது அவரது அயல்வாசியான மூர்த்தி அவரைக் கண்டு புன்னகையுடன் பேசினார்.

மூர்த்தி: "என்ன பேராசிரியரே! காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டீர்களா?"

ராம்: "ஆமாம்."

மூர்த்தி: "இன்றைய திட்டம் என்ன?"

ராம்: "இன்னும் எதுவும் முடிவு செய்யவில்லை."

மூர்த்தி: "அப்படியானால், இன்று மதிய உணவுக்கு என்னுடன் வாருங்கள்."

ராம்: "இன்று வேண்டாம். பிறகு ஒருநாள் வருகிறேன்."

(தொடரும்...)

– கே. ராகவன்

Small Story 654.T

 

சிறுகதை 654

சுற்றுலா சோகமாக மாறியது

ஸ்ரீநாத்தின் மகன் விஸ்வாவிடமிருந்து வந்த ஒரு செய்தியைப் பார்த்ததும், கேஷவ் அதிர்ச்சி அடைந்தார். அதில், சமீபத்தில் வெனிசுலாவில் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தில் ஸ்ரீநாத் உயிரிழந்துவிட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

கடந்த மாதம், ஸ்ரீநாத் தனது மகனைச் சந்திப்பதற்காக அமெரிக்கா சென்றிருந்தார். அங்கு மகனுடன் சில நாட்கள் மகிழ்ச்சியாகக் கழித்ததுடன், அமெரிக்காவின் சில முக்கிய இடங்களையும் சுற்றிப் பார்த்தார். அதன் பிறகு, வெனிசுலாவையும் பார்க்க வேண்டும் என்ற தனது விருப்பத்தை மகனிடம் தெரிவித்தார். ஆனால், வேலைப்பளு காரணமாக விஸ்வாவால் தந்தையுடன் செல்ல முடியவில்லை. எனவே, தன்னுடைய நம்பிக்கைக்குரிய அண்டை வீட்டுக்காரர் ஒருவரை ஸ்ரீநாத்துடன் அனுப்பி வைத்தார்.

அவர்கள் வெனிசுலா சென்ற மூன்றாவது நாளில், அங்கு பயங்கரமான நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. அன்றைய தினம், ஸ்ரீநாத்துடன் சென்றவர் தனது நண்பரைச் சந்திக்க வெளியே சென்றிருந்தார். ஆனால், ஸ்ரீநாத் மட்டும் வீட்டிலேயே இருந்தார். அப்போது ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தால் கட்டிடம் இடிந்து விழுந்து, அவர் இடிபாடுகளுக்குள் சிக்கிக்கொண்டார். மீட்புப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டபோதிலும், அவரை உயிருடன் காப்பாற்ற முடியவில்லை.

தந்தையுடன் சென்றவரிடமிருந்து இந்தத் துயரச் செய்தியை அறிந்த விஸ்வா மனமுடைந்து போனார். அளவிட முடியாத துயரத்தில் ஆழ்ந்த அவர், விதியின் கொடுமையை எண்ணி வருந்தியபடியே உடனடியாக வெனிசுலாவிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

இதற்கிடையில், பெங்களூரில் இருந்த ஸ்ரீநாத்தின் மனைவி இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். அந்தச் சோகத்திலிருந்து அவரால் எளிதில் மீள முடியவில்லை.

இந்த வேதனைமிகு செய்தியைக் கேட்டவுடன், கேஷவ் ஸ்ரீநாத்தின் வீட்டிற்குச் சென்றார். அங்கு அவரது தந்தை, தாய், மனைவி மற்றும் குடும்பத்தினர் அனைவரும் அளவில்லாத துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தனர். கேஷவ், ஸ்ரீநாத்தின் தந்தை, தாய் மற்றும் மனைவியிடம் தனது ஆழ்ந்த இரங்கலைத் தெரிவித்தார்.

சோகத்துடன் அவர் கூறினார்:

"நாம் பயணங்களை மகிழ்ச்சியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் திட்டமிடுகிறோம். பெரும்பாலான நேரங்களில் எல்லாம் நன்றாகவே நடக்கிறது. ஆனால் சில சமயங்களில், விதி வேறு திட்டமிட்டிருக்கும். அப்போது தாங்க முடியாத துயரத்தை நாம் அனுபவிக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்படுகிறது. இன்று நான் என் அன்பு நண்பரை இழந்திருக்கிறேன். எப்போதும் பிறருக்கு உதவுவதில் முனைந்திருந்த, பல நற்காரியங்களைச் செய்த ஒரு சிறந்த மனிதநேயவாதியை இந்தச் சமுதாயமும் இழந்துவிட்டது."

துயரத்தில் வாடிய குடும்பத்தினருக்கு ஆறுதல் கூறி சிறிது நேரம் அவர்களுடன் இருந்த கேஷவ், மனம் கனத்தபடியே தனது இல்லத்திற்குத் திரும்பினார். தனது அன்பு நண்பரை இழந்த வேதனை அவரது மனதை நீண்ட நேரம் விட்டு அகலவில்லை.

– கே. ராகவன்

27-6-26

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 26 June 26,

Greater crowd awareness needed

I write in reference to the article One dead and eight injured in crush in Amman after Jordan’s World Cup loss to Algeria (June 23): this news item was very sad to read. Large crowds at sports events can sometimes become dangerous when people panic or rush without caution. It is important for spectators to remain calm, follow safety instructions and move carefully in crowded areas. This unfortunate incident is a reminder of the need for greater crowd awareness and responsible behaviour. My thoughts and prayers are with the family of the deceased, and I wish a speedy recovery to all those who were injured. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 653.

 Small Story 653

Trio's Ambitious Venture

Siddarth was waiting for his two friends at their usual café. After a few minutes, Revanth and Hemanth arrived, greeting each other warmly.

As soon as they settled down, the bearer approached Siddarth and asked, “Shall I bring your usual order?”

Siddarth smiled and replied, “Yes, please. One idly, one vada, and tea for each of us.”

While enjoying their breakfast, Revanth began the conversation.

“Hey guys, do you remember the plan we made during our college days? We always wanted to pursue higher studies in different fields and contribute to society in our own ways. Now that we have graduated, it’s time to make that dream a reality.”

Siddarth nodded. “Absolutely. I have decided to study Investigative Journalism. My goal is to expose corruption and bring important social issues to light so that people can be better informed.”

Revanth added, “I have chosen Physiotherapy. I want to help people overcome physical difficulties and improve their quality of life, especially those suffering from arthritis and other mobility-related disorders.”

Hemanth smiled and said, “And I am going to specialize in storytelling and communication. Through stories, I want to create awareness about social issues, education, health, and environmental protection. Stories have the power to inspire change.”

“All our plans are finally taking shape,” Siddarth said enthusiastically. “Tomorrow marks the beginning of our mission.”

After finishing their breakfast, the trio prepared to meet their mentor, guide, and philosopher, Ram, a retired CNN journalist whom they deeply respected.

Ram had become an important influence in their lives ever since they met him at a social gathering dedicated to community development. His wisdom, experience, and commitment to social service had inspired them to think beyond personal success and work for the betterment of society.

As they walked toward Ram’s residence, the three friends felt excited and determined. Though they had chosen different career paths, they shared a common purpose—to serve society and contribute to the nation's progress without being involved in politics.

They believed that through truth, healing, and awareness, they could make a meaningful difference in people's lives. Their ambitious venture was not merely about building careers; it was about creating a better future for society.

K.Ragavan

26-6-26

Tragic Disaster.

 The recent tragic disaster in Venezuela, where more than 1000 deaths are feared, could be one of the worst humanitarian catastrophes in recent history if these reports are confirmed. The scale of the devastation is unimaginable, affecting countless lives and communities. At this critical moment, the international community must come together to provide urgent humanitarian assistance, support rescue and relief efforts, and stand in solidarityWith those affected by this tragedy

K.Ragavan

Small Story 653.

 

சிறுகதை 653

மூவரின் லட்சியப் பயணம்

சித்தார்த் தனது இரு நண்பர்களுக்காக அவர்கள் வழக்கமாகச் சந்திக்கும் கஃபேவில் காத்திருந்தான். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு ரேவந்த் மற்றும் ஹேமந்த் வந்து, ஒருவருக்கொருவர் அன்புடன் வணக்கம் தெரிவித்தனர்.

அவர்கள் அமர்ந்தவுடன், பணியாளர் சித்தார்த்திடம் வந்து,

“உங்கள் வழக்கமான காலை உணவை கொண்டு வரட்டுமா?” என்று கேட்டார்.

சித்தார்த் புன்னகையுடன்,

“ஆமாம். ஒரு இட்லி, ஒரு வடை, மேலும் எங்கள் மூவருக்கும் தேநீர் கொண்டு வாருங்கள்,” என்றான்.

காலை உணவை ரசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ரேவந்த் உரையாடலைத் தொடங்கினான்.

“நண்பர்களே, கல்லூரி நாட்களில் நாம் போட்டுக் கொண்ட திட்டம் நினைவிருக்கிறதா? வெவ்வேறு துறைகளில் உயர்கல்வி கற்று, நமது வழியில் சமூகத்திற்குப் பங்களிக்க வேண்டும் என்று எப்போதும் விரும்பினோம். இப்போது நாம் பட்டம் பெற்றுவிட்டோம். அந்தக் கனவை நனவாக்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.”

சித்தார்த் தலையசைத்தான்.

“நிச்சயமாக. நான் புலனாய்வு பத்திரிகையியல் (Investigative Journalism) படிக்க முடிவு செய்துள்ளேன். ஊழல்களை வெளிக்கொண்டு வந்து, முக்கியமான சமூகப் பிரச்சினைகளை மக்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவதே என் இலக்கு. இதனால் மக்கள் விழிப்புணர்வுடன் இருக்க முடியும்.”

ரேவந்த் தொடர்ந்தான்.

“நான் உடற்பயிற்சி மருத்துவம் (Physiotherapy) துறையைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன். உடல் நலக் குறைபாடுகள் உள்ளவர்களுக்கும், குறிப்பாக மூட்டுவலி (Arthritis) மற்றும் நடமாட்டச் சிரமங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் உதவி செய்து, அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்த விரும்புகிறேன்.”

ஹேமந்த் புன்னகையுடன் கூறினான்.

“நானோ கதைசொல்லல் மற்றும் தொடர்பியல் (Storytelling and Communication) துறையில் சிறப்புப் பயிற்சி பெறப் போகிறேன். கதைகள் மூலம் சமூகப் பிரச்சினைகள், கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த விரும்புகிறேன். மக்களை மாற்றத்திற்குத் தூண்டும் சக்தி கதைகளுக்கு உண்டு.”

“நாம் திட்டமிட்ட அனைத்தும் இப்போது வடிவம் பெறத் தொடங்கியுள்ளது,” என்று சித்தார்த் உற்சாகமாகக் கூறினான்.

“நாளை நமது இலட்சியப் பயணத்தின் தொடக்க நாள்.”

காலை உணவை முடித்த பிறகு, அந்த மூவரும் தங்களது வழிகாட்டி, ஆலோசகர் மற்றும் தத்துவஞானியான ராமைச் சந்திக்கத் தயாரானார்கள். அவர் ஓய்வுபெற்ற CNN பத்திரிகையாளர்; அவரை அவர்கள் மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றினர்.

சமூக முன்னேற்றத்திற்காக நடைபெற்ற ஒரு சந்திப்பில் ராமை முதன்முதலாகச் சந்தித்ததிலிருந்து, அவர் அவர்களின் வாழ்க்கையில் முக்கியமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தார். அவரது ஞானம், அனுபவம் மற்றும் சமூக சேவைக்கான அர்ப்பணிப்பு, தனிப்பட்ட வெற்றியைத் தாண்டி சமூக நலனுக்காகச் சிந்திக்க அவர்களை ஊக்குவித்தது.

ராமின் இல்லத்தை நோக்கி நடந்துச் சென்றபோது, அந்த மூன்று நண்பர்களும் மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் உறுதியுடனும் இருந்தனர். அவர்கள் வெவ்வேறு தொழில் பாதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாலும், அவர்களுக்கெல்லாம் ஒரே நோக்கம் இருந்தது—அரசியலில் ஈடுபடாமல் சமூகத்திற்கு சேவை செய்து, நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கு பங்களிப்பது.

உண்மை, நலவாழ்வு மற்றும் விழிப்புணர்வு ஆகியவற்றின் மூலம் மக்களின் வாழ்க்கையில் அர்த்தமுள்ள மாற்றத்தை உருவாக்க முடியும் என்று அவர்கள் நம்பினர். அவர்களின் இந்த லட்சியப் பயணம் வெறும் தொழில் வளர்ச்சிக்காக அல்ல; சமூகத்திற்கு ஒரு சிறந்த எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதற்காகவே இருந்தது.

– கே. ராகவன்

26-6-26

Small Story 652.

 Small Story 652.

The Sweet Tradition

Satyanarayana, even after retirement, joined his friend's company as a Manager at his friend's request. Though he had crossed seventy-five years of age, his vast experience in the IT field, active lifestyle, and eagerness to learn made him an invaluable asset to the organization.

Satyanarayana and his wife, Archana, lived alone in India. Their only daughter had settled in New Zealand. Every alternate year, Satyanarayana and Archana visited her, and she too made it a point to visit them regularly.

One morning, Satyanarayana entered his friends group  carrying a large box of sweets. His friend Shashi noticed it and asked with a smile, "What's the occasion, dear Anna?"

Leaning closer, Satyanarayana whispered proudly, "My grandson has secured admission to Grade 5 in a reputed school in New Zealand on merit."

Delighted, he distributed sweets to everyone. As he moved around, he looked around the group and remarked, "I see Padmanabha and Reddy are missing today."

Laxman tasted a piece of milk cake and said, "Anna, this is delicious. Thank you."

Just then, Ram arrived after his usual morning walk and joined the group. Taking a sweet, he said, "Thank you, Satyanarayana. This sweet is as delightful as your nature."

After a pause, Ram added thoughtfully, "I often wonder about one thing. Doctors and health experts keep advising us to reduce sugar consumption, yet our tradition of distributing sweets on happy occasions remains unchanged."

Everyone laughed and nodded in agreement.

"Very true," said Shashi.

Ram continued, "Perhaps some traditions are too deeply connected with our emotions to disappear. Sweet moments demand sweet celebrations."

"Well said," replied Satyanarayana.

As everyone enjoyed the sweets and shared in his happiness, another group of friends passing by overheard the conversation. One of them smiled and whispered, "He's right. Some sweet traditions can never be eradicated."

Moral: Happiness grows when shared, and some traditions endure because they carry the sweetness of human relationships.

K.Ragavan

25-6-26

Small Story 652.T

 

சிறுகதை 652

இனிய பாரம்பரியம்

ஓய்வு பெற்ற பிறகும், தனது நண்பரின் வேண்டுகோளின்பேரில் சத்யநாராயணா அவரது நிறுவனத்தில் மேலாளராக சேர்ந்தார். எழுபத்தைந்து வயதைத் தாண்டியிருந்தாலும், தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் அவருக்கிருந்த பரந்த அனுபவம், சுறுசுறுப்பான வாழ்க்கை முறை மற்றும் புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வம் ஆகியவை அவரை நிறுவனத்திற்கு ஒரு மதிப்புமிக்க சொத்தாக மாற்றியிருந்தன.

சத்யநாராயணாவும் அவரது மனைவி அர்ச்சனாவும் இந்தியாவில் தனியாக வசித்து வந்தனர். அவர்களின் ஒரே மகள் நியூசிலாந்தில் குடியேறியிருந்தாள். ஒவ்வொரு மாற்று ஆண்டிலும் சத்யநாராயணாவும் அர்ச்சனாவும் அவளைச் சந்திக்கச் செல்வார்கள். அதேபோல், அவளும் தவறாமல் பெற்றோரை வந்து சந்தித்து வந்தாள்.

ஒரு நாள் காலை, சத்யநாராயணா ஒரு பெரிய இனிப்புப் பெட்டியுடன் தனது நண்பர்கள் குழுவுக்குள் வந்தார். அதைக் கண்ட அவரது நண்பர் சஷி புன்னகையுடன்,

“என்ன விசேஷம் அண்ணா?” என்று கேட்டார்.

சத்யநாராயணா பெருமிதத்துடன் அருகில் வந்து மெதுவாக,

“என் பேரனுக்கு நியூசிலாந்தில் உள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற பள்ளியில், திறமையின் அடிப்படையில் ஐந்தாம் வகுப்பில் சேர்க்கை கிடைத்திருக்கிறது,” என்றார்.

மகிழ்ச்சியடைந்த அவர் அனைவருக்கும் இனிப்புகளை வழங்கினார். இனிப்புகளைப் பகிர்ந்துகொண்டே சுற்றிப் பார்த்த அவர்,

“பத்மநாபாவும் ரெட்டியும் இன்று வரவில்லையே!” என்று கூறினார்.

லக்ஷ்மண் ஒரு துண்டு பால்கோவாவை சுவைத்து,

“அண்ணா, இது மிகவும் சுவையாக இருக்கிறது. நன்றி,” என்றார்.

அந்த நேரத்தில், தனது வழக்கமான காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு ராம் அங்கு வந்தார். ஒரு இனிப்பை எடுத்துக்கொண்டு,

“நன்றி சத்யநாராயணா. இந்த இனிப்பு உங்கள் குணத்தைப் போலவே இனிமையாக இருக்கிறது,” என்றார்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த அவர் சிந்தனையுடன் தொடர்ந்தார்:

“எனக்கு அடிக்கடி ஒரு விஷயம் தோன்றும். மருத்துவர்களும் உடல்நல நிபுணர்களும் சர்க்கரையை குறைக்கச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால் மகிழ்ச்சியான நிகழ்ச்சிகளில் இனிப்புகள் வழங்கும் நமது பாரம்பரியம் மட்டும் இன்னும் மாறாமல் தொடர்கிறது.”

அனைவரும் சிரித்தபடி சம்மதமாகத் தலையசைத்தனர்.

“மிகவும் உண்மை,” என்றார் சஷி.

ராம் தொடர்ந்து,

“சில பாரம்பரியங்கள் நமது உணர்வுகளோடு மிகவும் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. இனிய தருணங்கள் இனிய கொண்டாட்டங்களையே எதிர்பார்க்கின்றன,” என்றார்.

“அருமையாகச் சொன்னாய்,” என்று சத்யநாராயணா பாராட்டினார்.

அனைவரும் இனிப்புகளைச் சுவைத்துக்கொண்டே அவரது மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். அப்போது அந்த வழியாகச் சென்ற மற்றொரு நண்பர்கள் குழு இவர்களின் உரையாடலைக் கேட்டது.

அவர்களில் ஒருவர் புன்னகையுடன் தனது நண்பரிடம் மெதுவாக,

“அவர் சொல்வது சரிதான். சில இனிய பாரம்பரியங்களை எப்போதும் அழிக்க முடியாது,” என்றார்.

நீதி:

மகிழ்ச்சியைப் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது அது மேலும் பெருகுகிறது. மனித உறவுகளின் இனிமையை தாங்கி நிற்பதால்தான் சில பாரம்பரியங்கள் என்றும் நிலைத்திருக்கின்றன.

கே. ராகவன்

25-6-26

Good entertainer.

 Recently, I watched Mangana Kaili Manikya, a comedy entertainer directed by Rajendra Karanth. The film features commendable performances by Ramesh Aravind, Hansika Motwani,  Rangayana Raghu.and Ravishankar gowda The cinematography by J. G. Krishna is visually appealing, while the clean editing by S. K. Nagendra Urs keeps the narrative engaging. The music composed by Rajesh Ramanath adds to the film's charm. Overall, it is an enjoyable and wholesome entertainer, with Ramesh Aravind once again delivering an entertaining performance.

K.Ragavan

Great Poet Writer.

 Our Madhyamar Group chose an excellent topic to remember and celebrate the late legendary lyricist Kannadasan and his meaningful songs.

It is very difficult to select just one song from the countless gems he gave us. However, my choice is "Mayakkama Kalakkama" from the memorable film Sumai Thangi, based on the original story by my favourite writer Ra. Ki. Rangarajan. This beautiful and thought-provoking song was wonderfully rendered by the late great P. B. Srinivas.

The song's lyrics carry deep philosophical meaning and have often inspired me in my life. Even today, its message remains relevant and uplifting.

Kannadasan was not just a lyricist but a remarkable writer whose songs touched the hearts of millions. Almost every song he penned carried a profound meaning and timeless wisdom. It is no surprise that he continues to be remembered and celebrated by generations of fans.

A wonderful topic from our amazing Madhyamar Group to honour this legendary poet and lyricist.

With Warm Regards,

K.Ragavan

Great Poet Writer.

 எங்கள் மத்யமர் குழு, மறைந்த கவியரசர் கண்ணதாசனையும் அவருடைய அர்த்தமுள்ள பாடல்களையும் நினைவுகூர்ந்து கொண்டாடுவதற்காக ஒரு சிறந்த தலைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளது.

கண்ணதாசன் அவர்கள் நமக்குத் தந்த எண்ணற்ற முத்தான பாடல்களில் ஒன்றை மட்டும் தேர்ந்தெடுப்பது மிகவும் கடினமானது. இருப்பினும், எனது தேர்வு, எனது விருப்பமான எழுத்தாளர் ரா. கி. ரங்கராஜன் அவர்களின் மூலக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவான மறக்க முடியாத திரைப்படமான சுமைதாங்கியில் இடம்பெற்ற "மயக்கமா கலக்கமா" என்ற பாடல்.

இந்த அழகான, சிந்திக்க வைக்கும் பாடலை மறைந்த புகழ்பெற்ற பாடகர் பி. பி. ஸ்ரீநிவாஸ் அவர்கள் அற்புதமாகப் பாடியுள்ளார்.

இந்தப் பாடலின் வரிகள் ஆழமான தத்துவார்த்த கருத்துக்களைக் கொண்டவை. வாழ்க்கையின் பல தருணங்களில் அவை எனக்கு ஊக்கமும் வழிகாட்டுதலும் அளித்துள்ளன. இன்றளவும் அந்தப் பாடலின் செய்தி பொருத்தமுடையதாகவும் மன உறுதியை அளிப்பதாகவும் உள்ளது.

கண்ணதாசன் அவர்கள் ஒரு பாடலாசிரியர் மட்டுமல்ல; மக்களின் இதயங்களைத் தொட்ட ஒரு சிறந்த எழுத்தாளரும் ஆவார். அவர் எழுதிய பெரும்பாலான பாடல்கள் ஆழமான அர்த்தத்தையும் காலத்தால் அழியாத ஞானத்தையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளன. அதனால் தான், இன்றும் பல தலைமுறைகளால் அவர் நினைவுகூரப்பட்டு கொண்டாடப்படுகிறார்.

இந்த மாபெரும் கவிஞரையும் பாடலாசிரியரையும் கௌரவிக்கும் வகையில் எங்கள் அற்புதமான மத்யமர் குழு தேர்ந்தெடுத்துள்ள இந்த தலைப்பு மிகவும் பாராட்டத்தக்கது.

அன்புடன்,

கே. ராகவன்

Small Story 651.

 Short Story 651

Karthik, the Amusing Predictor

Karthik visited the office of his friend, lawyer Ramu. At the time, Ramu was busy talking with a client. Seeing Karthik, he warmly welcomed him and asked him to take a seat.

After the client left, Ramu asked:

"Hello, Karthik. What brings you here?"

Karthik replied:

"I met our friend Narendra. He asked me to deliver this document to you."

Ramu opened the document and looked at it. It was his car insurance policy. The policy had expired the previous day. Narendra had already renewed it, as Ramu was one of his clients.

After enjoying a cup of tea and chatting for about ten minutes, Karthik left the office.

On his way home, he met his relative, Nagaraj. The two spent some time discussing family matters and sharing old memories.

As they were about to part, Nagaraj said:

"My new Seltos car is ready, and I'm on my way to pick it up. Our friend, lawyer Ramu, gave me a phone number and said, 'You'll be surprised when you hear the voice of the person who answers.'"

He continued:

"I just called that number. To my surprise, it belonged to our friend Narendra! I was delighted to learn that he has now become a leading insurance advisor with many good clients, including celebrities from the Sandalwood film industry."

After talking for a while longer, they went their separate ways.

Some time later, Karthik called Narendra and said:

"I've delivered the document to lawyer Ramu. Also, I have a little intuition: I think you may receive a vehicle insurance policy today—perhaps for a good car like a Seltos!"

Surprised, Narendra asked:

"How did you predict that, Karthik? Amazing!"

Karthik simply laughed.

This "secret" remained between Karthik and Narendra for a few days. Eventually, Karthik revealed the truth.

"I only told you that you might get an insurance policy for a Seltos as a joke. Just before that, I had met Nagaraj, who was on his way to collect his new Seltos. So it wasn't a real prediction at all!"

he explained.

Hearing this, all their friends laughed and enjoyed the story. Karthik's amusing "prediction" turned out to be great entertainment for everyone.

Moral: Sometimes what appears to be an excellent prediction is actually a combination of sharp observation and a little playful guesswork. 😊

— K. Raghavan

24-6-26

Small Story 651.T

 

சிறுகதை 651

வேடிக்கையான கணிப்பாளர் கார்த்திக்

கார்த்திக் தனது நண்பரான வழக்கறிஞர் ராமுவின் அலுவலகத்திற்குச் சென்றார். அப்போது ராமு ஒரு வாடிக்கையாளருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார். கார்த்திக்கை பார்த்ததும் அன்புடன் வரவேற்று அமரச் சொன்னார்.

வாடிக்கையாளர் சென்ற பிறகு, ராமு கேட்டார்:

“வணக்கம் கார்த்திக், என்ன விஷயமாக வந்திருக்கிறாய்?”

கார்த்திக் பதிலளித்தார்:

“நம்ம நண்பர் நரேந்தரைச் சந்தித்தேன். அவர் இந்த ஆவணத்தை உங்களிடம் கொடுக்கச் சொன்னார்.”

ராமு அந்த ஆவணத்தைத் திறந்து பார்த்தார். அது அவரது கார் காப்பீட்டுக் கொள்கை (Insurance Policy) ஆகும். அந்தக் கொள்கையின் காலாவதி முந்தைய நாளே முடிந்திருந்தது. நரேந்தர் ஏற்கனவே அதை புதுப்பித்திருந்தார், ஏனெனில் ராமு அவரது வாடிக்கையாளர்களில் ஒருவராக இருந்தார்.

ஒரு கோப்பை தேநீர் அருந்தி, சுமார் பத்து நிமிடங்கள் உரையாடிய பிறகு, கார்த்திக் அலுவலகத்திலிருந்து புறப்பட்டார்.

வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியில், தனது உறவினரான நாகராஜைச் சந்தித்தார். இருவரும் குடும்ப விஷயங்களைப் பற்றி பேசிக் கொண்டும் பழைய நினைவுகளைப் பகிர்ந்தும் சிறிது நேரம் கழித்தனர்.

பிரியாவிடை பெறும் நேரத்தில் நாகராஜ் கூறினார்:

“என்னுடைய புதிய செல்டோஸ் கார் தயாராக இருக்கிறது. அதை வாங்கிக் கொள்ளப் போகிறேன். நம்ம நண்பர் வழக்கறிஞர் ராமு ஒரு தொலைபேசி எண்ணைக் கொடுத்து, ‘அந்த நபரின் குரலைக் கேட்டால் உனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும்’ என்றார்.”

மேலும் அவர் கூறினார்:

“நான் இப்போதுதான் அந்த எண்ணுக்கு அழைத்தேன். ஆச்சரியமாக அது நம்ம நண்பர் நரேந்தரின் எண்ணாக இருந்தது! அவர் இப்போது முன்னணி காப்பீட்டு ஆலோசகராக வளர்ந்து, பல நல்ல வாடிக்கையாளர்களையும், சந்தனவன (சாண்டல்வுட்) திரைப்படப் பிரபலங்களையும் கொண்டிருக்கிறார் என்பதை அறிந்து மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்.”

சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு இருவரும் தங்கள் வழியில் சென்றனர்.

சில நேரம் கழித்து, கார்த்திக் நரேந்தருக்கு தொலைபேசியில் அழைத்து,

“நான் ஆவணத்தை வழக்கறிஞர் ராமுவிடம் கொடுத்து விட்டேன். மேலும், ஒரு சிறிய உள்ளுணர்வு எனக்குத் தோன்றியது. இன்று உங்களுக்கு ஒரு வாகனக் காப்பீட்டுக் கொள்கை கிடைக்கலாம்; அதுவும் ஒரு நல்ல கார், உதாரணமாக செல்டோஸ் காருக்காக இருக்கலாம்!” என்றார்.

நரேந்தர் ஆச்சரியமடைந்து,

“அதை எப்படி கணித்தாய் கார்த்திக்? அருமை!” என்று கேட்டார்.

கார்த்திக் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தார்.

இந்த “ரகசியம்” சில நாட்கள் நரேந்தருக்கும் கார்த்திக்குமிடையே தொடர்ந்தது. இறுதியில் கார்த்திக் உண்மையை வெளிப்படுத்தினார்.

“வேடிக்கைக்காகத்தான் உனக்கு செல்டோஸ் காருக்கான ஒரு காப்பீட்டுக் கொள்கை கிடைக்கலாம் என்று சொன்னேன். ஏனெனில் அதற்கு முன்புதான் நான் நாகராஜைச் சந்தித்தேன். அவர் தனது புதிய செல்டோஸ் காரை வாங்கச் சென்று கொண்டிருந்தார். எனவே அது உண்மையான கணிப்பு இல்லை!”

என்று கூறினார்.

இதைக் கேட்ட நண்பர்கள் அனைவரும் சிரித்துப் மகிழ்ந்தனர். கார்த்திக்கின் வேடிக்கையான “கணிப்பு” அனைவருக்கும் நல்ல பொழுதுபோக்காக அமைந்தது.

நீதி: சில நேரங்களில் மிகச் சிறந்த கணிப்பாகத் தோன்றுவது, உண்மையில் கூர்மையான கவனிப்பும் சிறிது வேடிக்கையான யூகமும் சேர்ந்த கலவையாக இருக்கலாம். 😊

கே. ராகவன்

24-6-26