Small Story 586T

 சிறுகதை 586 

அழைப்பு மற்றும் உணர்வு

ராமு, பத்மநாபாவின் வீட்டிற்கு தனது பேரனின் பிறந்தநாள் விழாவிற்கு அழைக்க வந்தார். ராமுவை பார்த்ததும் பத்மநாபா மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“ஏய் நண்பா! நீண்ட நாட்களாக உன்னை பார்க்கவே இல்லை,” என்றார்.

“ஆம்,” என்றார் ராமு. “என் பேரனின் பிறந்தநாள் விழாவிற்கு உன்னை அழைக்க வந்தேன். அவன் விடுமுறைக்காக ஜெர்மனியில் இருந்து வந்திருக்கிறான்.”

“அப்படியா, மிகவும் நல்ல விஷயம்,” என்று தலை அசைத்தார் பத்மநாபா. “இப்போது அவன் என்ன படிக்கிறான்?”

“அவன் 10ஆம் வகுப்பு படிக்கிறான்,” என்றார் ராமு.

அந்த நேரத்தில் பத்மநாபாவின் பேரப்பெண் ஸ்வேதா தனது முன்னேற்ற அட்டையுடன் உள்ளே வந்தாள்.

“தாத்தா, இந்த முறை நான் என் வகுப்பில் முதல் இடம் பிடித்தேன்!”

பத்மநாபா பெருமையுடன் சிரித்து, அவளை வாழ்த்தினார். அவள் மகிழ்ச்சியுடன் செய்தியை பகிர்ந்ததற்கும் பாராட்டினார். ராமுவும் 9ஆம் வகுப்பில் முதல் இடம் பெற்றதற்காக அவளை வாழ்த்தினார்.

ராமுவுக்கு தேநீர் கொடுத்த பிறகு, பத்மநாபா அமைதியாகச் சொன்னார்:

“ராமு, மாணவர்களுக்கு 17 அல்லது 18 ஆண்டுகள் வரை மதிப்பெண் அட்டைகள் இருக்கும், அவர்கள் தங்கள் மதிப்பெண்களில் மகிழ்ச்சியடைவார்கள். ஆனால் ஓய்வு பெற்ற பிறகு, நமக்கே ஆண்டுதோறும் ஒரு சோதனை இருக்கிறது—அதுதான் மருத்துவ பரிசோதனை அறிக்கைகள். நம் உடல்நிலை குறித்து நாம் எப்போதும் கவலைப்படுகிறோம். இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழப்போகிறோம் என்பது நமக்குத் தெரியாது; அது எல்லாம் கடவுளின் கையில் தான் உள்ளது.”

ராமு சம்மதமாக தலை அசைத்தார்.

“உண்மைதான் நண்பா. நம்முடைய பரிசோதனை அறிக்கைகள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு கனவுக்கொள்ளை போலவே இருக்கிறது. சிறிது இனிப்பு சாப்பிட்டாலே சர்க்கரை அளவு அதிகமாகிறது. அது ஒரு தொடர்ந்த கவலையாக மாறுகிறது.”

அந்த நாள், தனது பேரனின் பிறந்தநாளுக்கு நண்பனை அழைக்க வந்த ராமு, ஓய்விற்குப் பிறகான வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான உணர்வையும் எடுத்துக்கொண்டு திரும்பினார்.

K.Ragavan

20-4-26

Correction.

 Correction Regarding Letter Contributions

Dear friends,

Yesterday, due to an oversight, I mentioned that I had contributed 2,500 letters to The National (UAE). I would like to clarify and correct this.

Among the four newspapers—Khaleej Times, Gulf News, The Gulf Today, and The National—all of which have been active since 2008, I have been contributing letters since I began my blogs that same year.

Out of my total 2,500 letters over the past 18 years, The National has published 978, making it my top contributor. The remaining letters were published across the other three newspapers.

I would also like to note that during the COVID period, The National reduced its Letters column frequency, which affected the overall count. While reviewing my blogs, a small typographical error led to the earlier misstatement.

I request you all to kindly ignore the previous error. The National remains my number one publication, and my contributions continue to this day.

With warm regards,

K. Ragavan

Small Story 585.

 Small Story 585

The Voice That Never Faded

Bhujangarao and his wife Annapoorani visited a well-known eye hospital in Bengaluru for his annual check-up. Ever since he had moved back from the United States—after retiring as an anchor with CNN—this visit had become a yearly ritual. It wasn’t just for the medical care, but also for the warmth, hospitality, and excellent service they received. Years earlier, he had even undergone cataract surgery at the same hospital.

Bhujangarao handed over his file at the reception. The receptionist looked up, smiled warmly, and said,

“Hello, Anchor sir! How are you? Happy to see you after a year!”

Bhujangarao smiled gently. “Thank you for remembering this retired anchor,” he replied.

As they spoke, a lady standing nearby stepped closer.

“Excuse me, sir,” she said. “I was wondering if you are the same great anchor from CNN. I used to watch your programs regularly. I’m so happy you’ve settled in our city, Bengaluru.”

Annapoorani was astonished. It had been 14 years since his retirement, and now at 75, her husband was still being recognized.

The lady continued, turning to Annapoorani,

“Madam, I recognized him by his voice. A voice like his never fades. He is one of the finest anchors—admired by many journalists.”

Annapoorani felt a quiet pride and joy at the heartfelt compliment.

After the check-up, as they drove back home, Bhujangarao whispered,

“I never expected that. I even forgot to ask her name.”

Annapoorani smiled knowingly.

“Don’t worry,” she said. “When she handed over her file at the reception, I noticed her name—Vasanthy.”

Bhujangarao chuckled softly.

“Ah, a smart anchor’s wife,” he said.

K.Ragavan

19-4-26

Small Story 585.

 

சிறுகதை 585

மங்காத குரல்

புஜங்கராவும் அவரது மனைவி அன்னபூரணியும், வருடாந்திர கண் பரிசோதனைக்காக பெங்களூரில் உள்ள ஒரு பிரபல கண் மருத்துவமனைக்கு சென்றனர். அமெரிக்காவில் இருந்து—CNN செய்தி வாசிப்பாளராக இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்—இந்த வருகை அவருக்கு ஆண்டுதோறும் ஒரு பழக்கமாகி விட்டது. அது மருத்துவ சேவைக்காக மட்டும் அல்ல; அங்கு கிடைக்கும் அன்பு, உபசாரம், சிறந்த சேவை ஆகியவற்றிற்கும். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அதே மருத்துவமனையில்தான் அவர் கண்புரை அறுவை சிகிச்சையும் செய்துகொண்டிருந்தார்.

புஜங்கராவ் தனது கோப்பை வரவேற்பில் கொடுத்தார். வரவேற்பாளர் மேலே பார்த்து சிரித்தபடி,

“ஹலோ, Anchor சார்! எப்படி இருக்கிறீர்கள்? ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு உங்களை பார்க்க மிகவும் சந்தோஷம்!” என்றார்.

புஜங்கராவ் மெதுவாக சிரித்தார்.

“இந்த ஓய்வு பெற்ற அங்கரை நினைவில் வைத்ததற்கு நன்றி,” என்றார்.

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அருகில் இருந்த ஒரு பெண் முன்வந்து,

“மன்னிக்கவும் சார், நீங்கள் CNN-இல் இருந்த அந்த சிறந்த Anchor thana? உங்கள் நிகழ்ச்சிகளை நான் வழக்கமாக பார்த்திருக்கிறேன். நீங்கள் இப்போது நம்ம பெங்களூரில் குடியேறியிருக்கிறீர்கள் என்பதில் மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்றார்.

அன்னபூரணி அதிர்ச்சியடைந்தார். ஓய்வு பெற்றது 14 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன; இப்போது 75 வயதில் கூட, தனது கணவர் இன்னும் அடையாளம் காணப்படுகிறார்!

அந்த பெண் தொடர்ந்து, அன்னபூரணியை நோக்கி,

“மேடம், அவருடைய குரலால் நான் அவரை அடையாளம் கண்டேன். அப்படிப்பட்ட குரல் ஒருபோதும் மங்காது. பல பத்திரிகையாளர்களால் பாராட்டப்படும் சிறந்த அங்கர்களில் ஒருவர்தான் இவர்,” என்றார்.

அந்த பாராட்டை கேட்ட அன்னபூரணியின் மனம் அமைதியான பெருமையாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரம்பியது.

பரிசோதனை முடிந்து வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, புஜங்கராவ் மெதுவாக,

“அதை நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவளின் பெயரைக் கூட கேட்க மறந்து விட்டேன்,” என்றார்.

அன்னபூரணி அர்த்தமுள்ள சிரிப்புடன்,

“கவலைப்பட வேண்டாம். அவள் தனது கோப்பை வரவேற்பில் கொடுக்கும்போது, நான் அவளுடைய பெயரை பார்த்தேன்—வசந்தி,” என்றார்.

புஜங்கராவ் மெதுவாக சிரித்தார்.

“ஆஹா, ஒரு புத்திசாலி Anchor மனைவி!” என்றார்.

கே. ராகவன்

19-4-26

18 years Association.

 I’m delighted to share a proud personal milestone—18 years of continuous association with The National, Abu Dhabi, UAE, through my letters to the editor and reader contributions.

Over this journey, more than 2,500 of my letters have been published, reflecting my thoughts, observations, and engagement with issues that matter. This achievement means a great deal to me, and I’m truly grateful for the platform that gave my voice a place.

Thank you to all my friends and readers for your constant support and encouragement

 throughout these years. Your motivation has been an important part of this journey.

With Warm regards,

K.Ragavan

18-4-2026

Small Story 584.

 Small Story 584.

Memorable Madurai

Swarna was walking inside her house compound when she suddenly received a call from her cousin Shubha in Mumbai.

“Hey, how are you? Next week I am coming to your place with my grandchildren for a vacation,” said Shubha.

Swarna was delighted to hear this. Shubha, who was now settled in Mumbai with her husband Harish, had an only daughter living in New Zealand. Her grandchildren, Nandhini and Narain, had come to India on vacation and wanted to visit Madurai to see the temples and the famous Chitra Festival.

Harish could not join them because of his building’s annual function.

A few days later, Shubha arrived in Madurai with the children. They were thrilled to see Swarna’s independent house in Chockikulam, built ten years ago. Swarna’s husband, a retired professor from the American College, welcomed them warmly.

The cousins were overjoyed to meet after a long time. They spent hours reminiscing about their childhood holidays in Madurai—the hot summers, frequent power cuts, and how they managed through those days.

“Madurai has changed so much,” said Shubha.

“Yes, but it still holds on to its traditions and culture,” replied Swarna.

They spent a wonderful week visiting temples, attending the famous Chitra Festival, and enjoying delicious food and sweets.

When it was time to leave, the children whispered to Shubha,

“Aunty, every vacation we want to come here to enjoy the beautiful temples, traditions, and the respect people show to everyone.”

Shubha smiled and softly said,

“I have seen the old Madurai, and today I see its rapid growth—just like our Bharat.”

With happy memories in their hearts, Shubha and the children departed, promising to return again.

K.Ragavan

18-4-26

Small Story 584

 

சிறுகதை 584

மறக்கமுடியாத மதுரை

ஸ்வர்ணா தனது வீட்டுத் தோட்டத்துக்குள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, திடீரென மும்பையில் இருக்கும் தனது சகோதரி ஷுபாவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹேய், எப்படி இருக்கிறாய்? அடுத்த வாரம் நான் என் பேரக்குழந்தைகளுடன் உன் வீட்டுக்கு விடுமுறைக்கு வருகிறேன்,” என்று ஷுபா கூறினாள்.

இதை கேட்டு ஸ்வர்ணா மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். இப்போது தனது கணவர் ஹரிஷுடன் மும்பையில் குடியேறி இருந்த ஷுபாவுக்கு, நியூசிலாந்தில் வசிக்கும் ஒரே மகள் இருந்தாள். அவளுடைய பேரக்குழந்தைகள் நந்தினி மற்றும் நரேன் இந்தியாவிற்கு விடுமுறைக்கு வந்து, கோவில்களையும் புகழ்பெற்ற சித்திரைத் திருவிழாவையும் காண மதுரைக்கு வர விரும்பினர்.

ஹரிஷ் அவர்களுடன் வர முடியவில்லை, ஏனெனில் அவருடைய குடியிருப்பில் ஆண்டு விழா நடைபெற்று கொண்டிருந்தது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஷுபா குழந்தைகளுடன் மதுரைக்கு வந்தாள். பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்ட சோக்கிக்குளத்தில் உள்ள ஸ்வர்ணாவின் தனி வீட்டைக் கண்டு அவர்கள் மிகவும் உற்சாகமடைந்தனர். அமெரிக்கன் கல்லூரியில் ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியராக இருந்த ஸ்வர்ணாவின் கணவர் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு சந்தித்ததால், இரு சகோதரிகளும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அவர்கள் மதுரையில் கழித்த சிறுவயது விடுமுறை நாட்களை நினைத்து பல மணி நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்—வெயிலான கோடைகாலங்கள், அடிக்கடி ஏற்பட்ட மின்தடை, அவற்றை எப்படி சமாளித்தார்கள் என்பதெல்லாம்.

“மதுரை மிகவும் மாறிவிட்டது,” என்று ஷுபா கூறினாள்.

“ஆமாம், ஆனால் அதன் பாரம்பரியத்தையும் பண்பாட்டையும் இன்னும் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது,” என்று ஸ்வர்ணா பதிலளித்தாள்.

அவர்கள் ஒரு வாரம் முழுவதும் கோவில்கள் சென்றும், புகழ்பெற்ற சித்திரைத் திருவிழாவில் கலந்து கொண்டும், சுவையான உணவு மற்றும் இனிப்புகளை ரசித்தும் மகிழ்ந்தனர்.

புறப்படும் நேரம் வந்தபோது, குழந்தைகள் ஷுபாவிடம் மெதுவாக சொன்னார்கள்,

“அத்தை, ஒவ்வொரு விடுமுறையிலும் இங்கே வரவேண்டும். இங்குள்ள அழகான கோவில்கள், பாரம்பரியம், மற்றும் மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் மரியாதை எல்லாம் எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.”

ஷுபா சிரித்துக் கொண்டு மெதுவாக சொன்னாள்,

“பழைய மதுரையை நான் பார்த்திருக்கிறேன்; இன்று அதன் வேகமான வளர்ச்சியையும் பார்க்கிறேன்—அதேபோல் நம் பாரதமும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.”

மகிழ்ச்சியான நினைவுகளுடன், மீண்டும் வருவோம் என்ற வாக்குறுதியுடன் ஷுபாவும் குழந்தைகளும் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

K.Ragavan

18-4-26

Letter.

 Letter Published in TheNational UAE on 17 April26

Spain's thinking on migrants

I write in reference to the article Spain to legalise about 500,000 undocumented migrants (April 15): this is a significant and forward-looking move. The Spanish government’s initiative reflects a pragmatic approach to addressing labour shortages while promoting inclusive economic growth. Prime Minister Pedro Sanchez rightly emphasised that the country needs manpower, and sustainable development can only be achieved with a strong and legally recognised workforce. By granting legal status to undocumented workers, Spain not only acknowledges their contributions but also ensures better regulation, worker protection and tax participation. – K Ragavan, Bengaluru,

Small Story 583.

 Small Story 583

 All for Good

Gundappa had been planning for several days to visit his niece in Hosur. She had recently undergone cataract surgery after returning from the UK, where she had retired from her teaching profession. Now settled in Hosur, she was recovering well, and Gundappa was eager to see her.

However, the scorching heat over the past few days had made travel difficult. At 76, though still energetic and active, Gundappa decided to postpone the trip. Along with that, he also had to delay his wife Pramila’s wish to visit Melkote to seek blessings from their deity.

Gundappa, a retired General Manager from KMF, lived with Pramila in their independent house in Malleswaram, Bengaluru. Their son was settled in Malaysia, so the couple spent most of their time together, planning small trips and visits.

Just as they were reconsidering their plans, Gundappa received a phone call from his friend, Lawyer Harish.

“Hello! Tomorrow is my grandson’s wedding reception in Hosur,” Harish said cheerfully. “He got married in Sydney. The bride is from Hosur, so we are hosting the reception there. I’ve forwarded the location. You and Mrs. Pramila must come and bless the couple.”

Gundappa was delighted. What a pleasant surprise! He and Pramila had already been thinking of visiting Hosur the next day to see his niece, and now they had another reason to go.

He shared the news with Pramila, who smiled with relief and happiness. “We postponed our plans because of the heat,” she said, “but now it seems everything has fallen into place.”

Then she added gently, “Perhaps my wish to visit Melkote will also come true next week.”

Gundappa nodded, looking at her warmly. Both of them smiled at each other, feeling content.

Sometimes, they realized, delays happen for a reason—and in the end, everything turns out for the good.

K.Ragavan

17-4-26

Small Story 583.

 

சிறுகதை 583

எல்லாம் நன்மைக்கே

குண்டப்பா பல நாட்களாக தனது சகோதரியின் மகளை ஹோசூரில் சந்திக்க திட்டமிட்டு வந்தார். அவள் சமீபத்தில் கண்புரை அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்டிருந்தாள். அதற்கு முன்பு, ஆசிரியர் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றபின் இங்கிலாந்திலிருந்து திரும்பி வந்திருந்தாள். இப்போது ஹோசூரில் வசித்து, நலமாக குணமடைந்து கொண்டிருந்தாள். குண்டப்பா அவளை சந்திக்க ஆவலாக இருந்தார்.

ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக இருந்த கடும் வெப்பம் பயணத்தை கடினமாக மாற்றியது. 76 வயதாக இருந்தாலும், இன்னும் சுறுசுறுப்பாகவும் செயல்திறனுடனும் இருந்த குண்டப்பா, இந்தப் பயணத்தை ஒத்திவைக்க முடிவு செய்தார். அதோடு, தனது மனைவி பிரமிளாவின் மேல்கோட்டைக்கு சென்று தெய்வ தரிசனம் செய்யும் ஆசையையும் தள்ளிப்போட வேண்டியிருந்தது.

குண்டப்பா, கே.எம்.எப். நிறுவனத்தில் பொதுமேலாளராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். அவர் மற்றும் பிரமிளா, பெங்களூரின் மல்லேஸ்வரத்தில் உள்ள தங்கள் தனி வீட்டில் வசித்து வந்தனர். அவர்களின் மகன் மலேசியாவில் குடியேறியிருந்ததால், இந்தத் தம்பதியர் பெரும்பாலும் இருவரும் சேர்ந்து சிறிய பயணங்களையும் சந்திப்புகளையும் திட்டமிட்டு நேரத்தை கழித்தனர்.

அவர்கள் திட்டங்களை மறுபரிசீலனை செய்து கொண்டிருந்தபோது, குண்டப்பாவுக்கு அவரது நண்பர் வழக்கறிஞர் ஹரிஷ் தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

“ஹலோ! நாளை என் பேரனின் திருமண வரவேற்பு ஹோசூரில் இருக்கிறது,” என்று ஹரிஷ் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். “அவர் சிட்னியில் திருமணம் செய்துகொண்டார். மணமகள் ஹோசூரைச் சேர்ந்தவர். அதனால் அங்கே வரவேற்பு ஏற்பாடு செய்துள்ளோம். இடத்தின் விவரத்தை நான் அனுப்பியுள்ளேன். நீங்கள் மற்றும் திருமதி பிரமிளா கண்டிப்பாக வந்து ஆசீர்வதிக்க வேண்டும்.”

குண்டப்பா மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். இது என்ன ஒரு இனிய அதிர்ச்சி! அவர் மற்றும் பிரமிளா ஏற்கனவே மறுநாள் ஹோசூருக்கு சென்று தனது சகோதரியின் மகளை பார்க்க நினைத்திருந்தனர். இப்போது அதற்கொரு சிறந்த காரணமும் கிடைத்தது.

அவர் இந்தச் செய்தியை பிரமிளாவிடம் பகிர்ந்தார். அவள் நிம்மதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் சிரித்தாள். “நாம் வெப்பத்தால் திட்டத்தை ஒத்திவைத்தோம்,” என்றாள், “ஆனால் இப்போது எல்லாம் சரியாக அமைந்துவிட்டது போல இருக்கிறது.”

பிறகு மெதுவாகச் சேர்த்தாள், “என் மேல்கோட்டை பயண ஆசையும் அடுத்த வாரம் நிறைவேறும் என்று தோன்றுகிறது.”

குண்டப்பா அவளை அன்புடன் பார்த்து தலை அசைத்தார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர். மனநிறைவுடன் இருந்தனர்.

சில நேரங்களில் தாமதங்கள் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகவே நடக்கின்றன—முடிவில் எல்லாம் நன்மைக்கே முடிகிறது.

K.Ragavan 

17-4-26

Small Story 582.

 சிறுகதை 582:

எடிட்டரின் அதிர்ச்சி சந்திப்பு

முன்னணி காப்பீட்டு நிறுவனத்தில் Claims Manager ஆகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற பிறகு, ராம் பெங்களூரில் குடியேறினார். சிங்கப்பூரில் இருந்து திரும்பியபின், அவர் நீண்ட காலமாக மறந்து போன தனது வலைப்பதிவு மற்றும் சிறுகதை எழுதும் ஆர்வத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார். கடந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில், பல டிஜிட்டல் தளங்களில் அவர் மிகவும் பிரபலமானவராக மாறினார்.

ராம் தனது மனைவி வசந்தியுடன், அனைத்து தேவையான வசதிகளுக்கும் அருகில் உள்ள தனி குடியிருப்பில் வசித்து வந்தார். அவர்களின் மகள் ரோஷனி அமெரிக்காவில் குடியேறியிருந்தார். 73 வயதான ராம் ஒழுங்கான வாழ்க்கை முறையை கடைப்பிடித்து வந்தார்; அதில் அவருக்கு மிகவும் பிடித்த பழக்கங்களில் ஒன்று காலை நடை.

ஒரு நாள் காலை, அவர் வழக்கம்போல் பூங்காவில் நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்டு கொண்டிருந்தபோது, யாரோ அவரது பெயரை அழைத்தனர். திரும்பிப் பார்த்த ராம், தனது பழைய நெருங்கிய நண்பரும் விருது பெற்ற எடிட்டருமான ரமேஷ் ursஸை கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“மிஸ்டர் ராம்! நான் நேற்றுதான் பெங்களூருக்கு வந்தேன்,” என்று ரமேஷ் ursஅன்புடன் சிரித்துக் கூறினார். “நாம் நேரில் சந்தித்து மூன்றரை ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது, இருந்தாலும் நாம்தான் தொடர்பில் இருந்தோம்.”

ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவர்கள் கடைசியாக அவரது வீட்டில் சந்தித்திருந்தனர். இப்போது திடீரென அவரை நடைப்பயிற்சி இடத்தில் சந்தித்தது அவருக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

ரமேஷ் தொடர்ந்து, “நான் உங்களை இங்கே எப்படி கண்டுபிடித்தேன் என்று நீங்கள் யோசிப்பீர்கள். நான் கடைசியாக வந்தபோது, இந்தப் பகுதியில் நீங்கள் காலை நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்வதைப் பற்றி கூறியிருந்தீர்கள். அதை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு இன்று உங்களை ஆச்சரியப்படுத்த நினைத்தேன்,” என்றார்.

தன் நண்பரின் அக்கறையும் கூர்ந்த நினைவாற்றலும் ராமை நெகிழச் செய்தது. அவர் அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்திற்கு அழைத்து சென்று காலை உணவை உடன் பகிர்ந்துகொண்டார். அவர்கள் பழைய நினைவுகளை பகிர்ந்து, கதைகள் கூறி, மனமகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தனர்.

ரமேஷ் urs ராமின் சமீபத்திய புத்தக வெளியீட்டை வாழ்த்தி, இந்த வயதிலும் அவரது உற்சாகத்தையும் படைப்பாற்றலையும் பாராட்டினார். “உங்கள் ஆர்வம் உண்மையிலேயே அனைவருக்கும் ஒரு தூண்டுகோல்,” என்று கூறினார்.

ஒரு மணிநேரம் இனிமையாகக் கழிந்தபின், ரமேஷ் ursக்கு செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்தது.

பிரியாவிடை பெறும் முன், ராம் அன்புடன் கூறினார்: “உங்கள் இந்த அதிர்ச்சி வருகை என் நினைவில் என்றும் நிலைத்திருக்கும். உங்கள் சிந்தனை மற்றும் அக்கறை, ஒரு எடிட்டராக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சிறந்த மனிதராகவும் உங்கள் குணநலன்களை வெளிப்படுத்துகிறது. உங்கள் குடும்பத்தினருக்கு என் வணக்கங்களை தெரிவித்திடுங்கள்.”

ரமேஷ் urs சிரித்தபடி, ராமுக்கும் அவரது குடும்பத்திற்கும் நல்வாழ்த்துகள் கூறி விடைபெற்றார்.

வீட்டிற்கு திரும்பிச் செல்லும் போது, ராமின் மனம் லேசாகவும் நன்றியுணர்ச்சியாலும் நிரம்பியிருந்தது. காலத்தைக் கடந்து நிலைத்திருக்கும் நட்பின் அருமையை அவர் ஆழமாக உணர்ந்தார்.

கே. ராகவன்

16-4-26

Small Story 581.

 Small Story 581.

The Blessings That Travel With Us

Sudha and her son Suhas settled into their seats on the Mangalore-bound Vande Bharat Express. Suhas was on his way to Mangalore to write an important entrance exam at a well-known center. To Suhas’s surprise, his father Rajesh had joined them at the last moment. The parents also planned to visit Udupi after the exam for the darshan of Lord Krishna.

Soon after the train started, a lady arrived with her son and took the seats opposite Sudha. As their eyes met, the lady smiled warmly, and Sudha returned the smile. She introduced herself as Ranjana, and her son as Anirudh. They too were traveling to Mangalore for Anirudh’s entrance exam the next day.

Suhas happily greeted Anirudh, and the two boys quickly struck up a conversation. Ranjana shared that they would be staying with her aunt in Mangalore for a couple of days and then visit Udupi for darshan. Sudha was delighted and said they had a similar plan, though they intended to stay in a hotel.

After a brief pause, Ranjana said kindly, “Since we are traveling for the same purpose and from the same city, and I feel a good connection with you and Suhas, why don’t you stay with us? My aunt lives alone in a large house.”

Sudha looked at Rajesh, who nodded in agreement. She smiled and accepted the invitation.

As the journey continued, Sudha and Ranjana became good friends. They discovered a shared passion for collecting traditional clothes and spent hours chatting. Ranjana mentioned that her husband, who worked in a bank’s audit department, was away on official duty and couldn’t join them. The families exchanged homemade sweets and snacks, making the journey joyful and memorable.

At Mangalore station, a car sent by Ranjana’s aunt was waiting. Ranjana had already spoken to her aunt and received permission to bring Sudha’s family along. When they reached the large, elegant house, Aunt Ambuja welcomed them warmly.

After a delicious lunch, they all sat together talking. Ambuja observed thoughtfully, “This meeting during your train journey feels special—like it was meant to happen.”

Then she gently asked Sudha, “When you left Bengaluru, your elders must have blessed Suhas, didn’t they?”

Sudha nodded, surprised. “Yes, both my parents and my mother-in-law blessed him.”

Ambuja smiled softly and said, “It is the power of those blessings. Years ago, my grandson traveled to Trichy for an exam. He too met a kind family on the way and stayed with them in Srirangam. Such connections are not mere coincidences—they are guided by the blessings of our elders.”

Everyone sat in thoughtful silence, realizing the unseen strength and grace that travels with sincere blessings.

K.Ragavan

15-4-26

Small Story 581.T

 

சிறுகதை 581

நம்முடன் பயணம் செய்யும் ஆசீர்வாதங்கள்

சுதா மற்றும் அவரது மகன் சுஹாஸ், மங்களூரு நோக்கி செல்லும் வண்டே பாரத் எக்ஸ்பிரஸில் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். சுஹாஸ் ஒரு முக்கியமான நுழைவுத் தேர்வை எழுத மங்களூரு சென்று கொண்டிருந்தான். சுஹாஸுக்கு ஆச்சரியமாக, அவன் தந்தை ராஜேஷ் கடைசி நேரத்தில் அவர்களுடன் சேர்ந்திருந்தார். தேர்வு முடிந்த பின் உடுப்பியில் உள்ள ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் தரிசனத்திற்கும் செல்ல திட்டமிட்டிருந்தனர்.

ரயில் புறப்பட்ட சில நேரத்தில், ஒரு பெண்மணி தனது மகனுடன் வந்து சுதாவுக்கு எதிரே அமர்ந்தார். கண்கள் சந்தித்தவுடன், அந்த பெண்மணி அன்புடன் சிரித்தார்; சுதாவும் அதற்கு பதில் சிரித்தார். தன்னை ரஞ்சனா என்றும், தனது மகனை அனிருத் என்றும் அறிமுகப்படுத்தினார். அவர்களும் அனிருத் அடுத்த நாள் எழுத வேண்டிய நுழைவுத் தேர்வுக்காக மங்களூரு பயணம் செய்து கொண்டிருந்தனர்.

சுஹாஸ் மகிழ்ச்சியுடன் அனிருத்தை வரவேற்றான்; இருவரும் விரைவில் பழகிக் கொண்டனர். ரஞ்சனா, மங்களூரில் தன் அத்தை வீட்டில் சில நாட்கள் தங்கிவிட்டு, பின்னர் உடுப்பிக்கு தரிசனத்திற்கு செல்லப்போவதாக கூறினார். இதைக் கேட்ட சுதா மகிழ்ச்சியடைந்து, தங்களுக்கும் இதே போன்ற திட்டம்தான், ஆனால் அவர்கள் ஹோட்டலில் தங்க திட்டமிட்டிருந்தனர் என்று சொன்னார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, ரஞ்சனா அன்புடன் கூறினார்: “நாம் ஒரே நகரத்திலிருந்து, ஒரே காரணத்திற்காக பயணம் செய்கிறோம். உங்களையும் சுஹாஸையும் பார்த்தவுடன் ஒரு நல்ல இணைப்பு உணர்கிறேன். எனவே, எங்களுடன் தங்கலாமே? என் அத்தை பெரிய வீட்டில் தனியாக இருக்கிறார்.”

சுதா ராஜேஷை நோக்கிப் பார்த்தார்; அவர் சம்மதமாக தலைஅசைத்தார். சுதா சிரித்தபடி அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்.

பயணம் தொடர்ந்தபோது, சுதாவும் ரஞ்சனாவும் நெருங்கிய நண்பர்களாக மாறினர். பாரம்பரிய உடைகள் சேகரிப்பதில் இருவருக்கும் உள்ள ஆர்வம் அவர்களை இன்னும் இணைத்தது; அவர்கள் நீண்ட நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ரஞ்சனா, வங்கியின் ஆடிட் பிரிவில் பணிபுரியும் தனது கணவர் அதிகாரப்பூர்வ பணிக்காக வெளியூரில் இருப்பதால் வர முடியவில்லை என்றும் கூறினார். இரு குடும்பங்களும் வீட்டில் தயாரித்த இனிப்புகள், சிற்றுண்டிகளை பகிர்ந்து கொண்டு பயணத்தை மகிழ்ச்சியானதாக மாற்றினர்.

மங்களூரு நிலையத்தில், ரஞ்சனாவின் அத்தை அனுப்பிய கார் காத்திருந்தது. ரஞ்சனா ஏற்கனவே தனது அத்தையிடம் பேசி, சுதாவின் குடும்பத்தையும் அழைத்து வர அனுமதி பெற்றிருந்தார். அவர்கள் பெரிய, அழகான வீட்டை அடைந்தபோது, அத்தை அம்புஜா அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

சுவையான மதிய உணவுக்குப் பிறகு, அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அம்புஜா சிந்தனையுடன் கூறினார்: “இந்த ரயில் பயணத்தில் நடந்த இந்த சந்திப்பு விசேஷமாக உள்ளது—இது நடக்க வேண்டியது போலத் தோன்றுகிறது.”

பின்னர் அவர் மெதுவாக சுதாவிடம் கேட்டார்: “நீங்கள் பெங்களூரில் இருந்து கிளம்பும்போது, உங்கள் பெரியவர்கள் சுஹாஸுக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்தார்களா?”

சுதா ஆச்சரியத்துடன் தலையசைத்தார். “ஆம், என் பெற்றோரும், என் மாமியாரும் அவனை ஆசீர்வதித்தார்கள்.”

அம்புஜா மெதுவாக சிரித்து கூறினார்: “அந்த ஆசீர்வாதங்களின் சக்திதான் இது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன், என் பேரன் தேர்வுக்காக திருச்சிக்கு சென்றான். அவனும் பயணத்தில் ஒரு நல்ல குடும்பத்தை சந்தித்து, ஸ்ரீரங்கத்தில் அவர்களுடன் தங்கினான். இத்தகைய சந்திப்புகள் சாதாரண சம்பவங்கள் அல்ல—மூத்தோரின் ஆசீர்வாதங்கள் வழிநடத்தும் அருளானவை.”

அனைவரும் அமைதியாக அமர்ந்து, உண்மையான ஆசீர்வாதங்கள் நம்முடன் பயணம் செய்து நம்மை காக்கின்றன என்ற உணர்வில் ஆழ்ந்தனர்.

K.Ragavan

15-4-26

Small Story.580.

 Small Story 580..

Book Encounter

Poornima walked into her classroom. She was an English teacher for Grade IX and was well known for her excellent teaching. Her students consistently scored the highest marks in English.

In her mid-forties, Poornima had developed a deep passion for teaching. She completed her MA in English Literature and dedicated her life entirely to education. She lived peacefully with her aged mother in a modest apartment in Bhanashankari, close to her school. She had lost her father during the COVID period, and now her mother received his pension. Together, they led a simple and content life.

Many times, her mother had asked her about marriage, but Poornima always refused. Being an only daughter, she had decided to stay with and care for her mother.

One day, her friend Smitha called.

“Hey, how are you, Poornima?”

“I’m fine. How are you?” Poornima replied.

“I’m good. Yesterday, my husband’s old boss came to our home. After tea, Mr. Gupta told me, ‘Your husband is a wonderful human being. Thank you for the treat.’ As he was leaving, he gave me a book. After he left, my husband told me that at the age of 75, his boss had fulfilled his ambition of publishing his own book. I was really surprised!”

“This morning, I started reading it. The stories are not only amazing but also simple to understand. That’s why I’m calling you. As a good friend and a teacher, I want you to read it too. I’ll send the book through our friend Kanaka—she’s visiting you this afternoon and stays in your apartment.”

“Sure, I’ll read it and return it,” said Poornima.

The next afternoon, after finishing the book, Poornima called Smitha.

“The stories are truly wonderful—simple, meaningful, and inspiring. I even told my students to get the book on Kindle. It’s written in simple English and carries strong moral messages. Please thank the author, Mr. Gupta, your husband’s former boss at MICO.”

Smiling, Poornima placed the book gently on her table, feeling inspired by the thought that age is never a barrier to achieving one’s dreams.

K.Ragavan

14-4-26

Small Story 580.T

 

சிறுகதை 580

புத்தகச் சந்திப்பு

பூர்ணிமா தனது வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தார். அவர் 9ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ஆங்கில ஆசிரியராக இருந்தார் மற்றும் தனது சிறந்த கற்பித்தலுக்காக பரவலாக அறியப்பட்டவர். அவரது மாணவர்கள் எப்போதும் ஆங்கிலத்தில் மிக உயர்ந்த மதிப்பெண்களை பெற்றனர்.

நாற்பதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த பூர்ணிமாவுக்கு கற்பித்தலின் மீது ஆழமான ஆர்வம் உருவாகி இருந்தது. அவர் ஆங்கில இலக்கியத்தில் எம்.ஏ. பட்டம் பெற்றார் மற்றும் தனது வாழ்க்கையை முழுமையாக கல்விக்காக அர்ப்பணித்தார். அவர் தனது முதிய தாயுடன் பனசங்கரி பகுதியில் உள்ள ஒரு சாதாரண குடியிருப்பில் அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தார். COVID காலத்தில் தனது தந்தையை இழந்தார்; தற்போது அவரது தாய் அவருடைய ஓய்வூதியத்தை பெற்றுக் கொண்டிருந்தார். இருவரும் எளிமையான மற்றும் திருப்தியான வாழ்க்கையை நடத்தினர்.

பல முறை அவரது தாய் திருமணத்தைப் பற்றி கேட்டிருந்தாலும், பூர்ணிமா எப்போதும் மறுத்துவிட்டார். ஒரே மகளாக இருந்ததால், தாயுடன் இருந்து அவரை கவனிப்பதற்கே அவர் முடிவு செய்திருந்தார்.

ஒரு நாள், அவரது தோழி ஸ்மிதா அழைத்தார்.

“ஹே, எப்படி இருக்கிறாய் பூர்ணிமா?”

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நீ எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று பூர்ணிமா பதிலளித்தார்.

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். நேற்று என் கணவரின் பழைய மேலாளர் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தார். தேநீர் குடித்த பிறகு, குப்தா அவர்கள், ‘உங்கள் கணவர் ஒரு சிறந்த மனிதர். இந்த விருந்துக்கு நன்றி’ என்று கூறினார். அவர் செல்லும்போது, எனக்கு ஒரு புத்தகத்தை கொடுத்தார். அவர் சென்ற பிறகு, என் கணவர் கூறினார்—75 வயதில் தனது கனவான புத்தகத்தை வெளியிடும் ஆசையை அவர் நிறைவேற்றியுள்ளார் என்று. அது எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது!”

“இன்று காலை நான் அந்த புத்தகத்தை படிக்கத் தொடங்கினேன். கதைகள் அற்புதமாகவும், எளிதாக புரிந்துகொள்ளக்கூடியவையாகவும் உள்ளன. அதனால் தான் உன்னை அழைக்கிறேன். ஒரு நல்ல தோழியாகவும் ஆசிரியையாகவும், நீயும் அதை படிக்க வேண்டும். இன்று மதியம் நம்முடைய தோழி கனகா உன்னிடம் வருகிறார்—அவர் உன் குடியிருப்பிலேயே தங்குகிறார்—அவர்மூலம் நான் புத்தகத்தை அனுப்புகிறேன்.”

“சரி, நான் அதை படித்து திருப்பித் தருகிறேன்,” என்றார் பூர்ணிமா.

அடுத்த நாள் மதியம், புத்தகத்தை முடித்த பிறகு, பூர்ணிமா ஸ்மிதாவை அழைத்தார்.

“கதைகள் உண்மையிலேயே அருமையாக உள்ளன—எளிமையானவை, அர்த்தமுள்ளவை, ஊக்கமளிப்பவை. நான் என் மாணவர்களுக்கும் அந்த புத்தகத்தை Kindle-ல் வாங்கச் சொல்லியிருக்கிறேன். இது எளிய ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது மற்றும் வலுவான நற்பண்பு செய்திகளை கொண்டுள்ளது. தயவுசெய்து எழுத்தாளர் குப்தா அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கவும்—உங்கள் கணவரின் முன்னாள் மேலாளர் MICO நிறுவனத்தில்.”

புன்னகையுடன், பூர்ணிமா அந்த புத்தகத்தை மெதுவாக மேசையின் மீது வைத்தார். வயது எதையும் சாதிக்க தடையல்ல என்பதைக் குறிக்கும் அந்த எண்ணம் அவருக்கு புதிய ஊக்கத்தை அளித்தது.

கே. ராகவன்

14-4-26

Small Story 579.

 Small Story 579

 Value Others

Somu was disappointed once again when he was overlooked for the supervisor promotion in his company. Instead, Pramod was promoted. Though hurt, Somu congratulated him warmly.

The company they worked for was a leading distribution firm for pharma and consumer products, with a legacy of fifty years. It was now managed by Radhika, the late Managing Director’s daughter, an MBA graduate from Australia who had introduced many new policies and improvements.

Somu and Pramod had joined on the same day and had both completed six years in the company. Naturally, Pramod’s promotion upset Somu’s wife, Ramya, even more than it did him.

That evening, Somu and Ramya went to a supermarket to buy groceries. There, they met Kala, Pramod’s wife. She greeted them warmly and said, “How are you, Anna? All the best for next time.” Her words were kind and genuine—something Somu did not expect. However, Ramya felt hurt and avoided responding to her.

A few days later, Somu was called to Radhika’s office. After greeting him, she asked him to sit and said, “Mr. Somu, I have been observing your work and systems. I have decided to appoint you as the Manager of our new branch office, which will open next week in Bengaluru, along with all the perks.”

Somu was overjoyed to hear this.

That evening, when he shared the news with Ramya, she was thrilled. After a pause, she said, “The other day, Kala wished you good luck for next time. Now I understand her words better. I won’t repeat them in a negative way anymore, because I am Somu’s wife.”

Somu smiled gently and replied, “True, dear. We should always respect others’ feelings—and today, you’ve shown why you are my better half.”

K.Ragavan

13-4-26

Small Story 579.T

 

சிறுகதை 579 

பிறரை மதிப்போம்

சோமு தனது நிறுவனத்தில் மேற்பார்வையாளர் பதவிக்கு மீண்டும் ஒருமுறை தேர்வு செய்யப்படாததால் மனம் உடைந்தார். அதற்குப் பதிலாக, பிரமோத் பதவி உயர்வு பெற்றார். மனம் புண்பட்டிருந்தாலும், சோமு அவரை மனமார வாழ்த்தினார்.

அவர்கள் வேலை செய்த நிறுவனம் மருந்துகள் மற்றும் நுகர்வோர் பொருட்கள் விநியோகத்தில் முன்னணி நிறுவனமாகும்; ஐம்பது ஆண்டுகளாகப் புகழ்பெற்ற பாரம்பரியம் கொண்டது. தற்போது அதை மறைந்த மேலாண்மை இயக்குநரின் மகளான ராதிகா நிர்வகித்து வந்தார். ஆஸ்திரேலியாவில் எம்பிஏ முடித்திருந்த அவர், பல புதிய கொள்கைகளையும் முன்னேற்றங்களையும் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார்.

சோமுவும் பிரமோத்தும் ஒரே நாளில் வேலைக்கு சேர்ந்தவர்கள்; இருவரும் நிறுவனத்தில் ஆறு ஆண்டுகள் பணியாற்றியிருந்தனர். ஆகையால், பிரமோத்தின் பதவி உயர்வு சோமுவை விட அவரது மனைவி ரம்யாவை அதிகமாகவே பாதித்தது.

அந்த மாலை, சோமுவும் ரம்யாவும் மளிகைப் பொருட்கள் வாங்க சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்கு சென்றனர். அங்கே, அவர்கள் பிரமோத்தின் மனைவி கலாவை சந்தித்தனர். அவள் அன்பாக வணக்கம் கூறி, “எப்படி இருக்கிறீர்கள், அண்ணா? அடுத்த முறை நிச்சயம் வெற்றி பெறுவீர்கள், வாழ்த்துகள்,” என்றாள். அவளது வார்த்தைகள் உண்மையான அன்பும் நற்பண்பும் கொண்டவை—அதை சோமு எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், ரம்யா மனதில் புண்பட்டு அவளுக்கு பதில் கூறாமல் தவிர்த்தாள்.

சில நாட்களுக்கு பிறகு, சோமுவை ராதிகா தனது அலுவலகத்திற்கு அழைத்தார். அவர் வணக்கம் கூறிய பிறகு, “திரு. சோமு, உங்கள் வேலை மற்றும் செயல்முறைகளை நான் கவனித்து வந்தேன். அடுத்த வாரம் பெங்களூரில் திறக்கப்படும் எங்கள் புதிய கிளை அலுவலகத்தின் மேலாளராக உங்களை நியமிக்க முடிவு செய்துள்ளேன், அனைத்து சலுகைகளுடன்,” என்றார்.

இதைக் கேட்ட சோமு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

அந்த மாலை, இந்த செய்தியை ரம்யாவுடன் பகிர்ந்தபோது, அவள் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து, “அந்த நாளில் கலா ‘அடுத்த முறை நல்லது நடக்கும்’ என்று வாழ்த்தினாள். இப்போது அவளது வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரிகிறது. இனி அவற்றை தவறாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டேன், ஏனெனில் நான் சோமுவின் மனைவி,” என்றாள்.

சோமு மெதுவாக சிரித்து, “சரி, செல்லம். நாம் எப்போதும் பிறரின் உணர்வுகளை மதிக்க வேண்டும்—இன்று, நீ என் சிறந்த துணை என்பதைக் காட்டி விட்டாய்,” என்றார்.

K.Ragavan

13-4-26

Tribute 923.

 Tribute to Late  Legendary Singer Asha Bhosle 923

The departure of  92-year-old legendary singer AshaBhosle was great loss to Indian film industry particularly music world

 

Renowned for her rich, expressive, and remarkably versatile voice, Asha Bhosle remains one of the most iconic figures in the Indian film industry. Her ability to effortlessly adapt across genres—romantic, classical, cabaret, and folk—has earned her immense acclaim and numerous accolades over the decades.

Her voice has transcended generations, leaving an indelible mark on millions. Timeless songs from films like Aadmi Aur Insaan, Caravan, and Waqt continue to showcase her unmatched artistry and emotional depth.

Even today, her melodies resonate deeply with listeners around the world. Her contribution to Indian cinema—especially Bollywood music—is truly timeless and unforgettable.I Pray for the departed soul  and no one can for get this legend.

K.Ragavan

Small Story 578.

 Small Story 578

The Poongulam Wedding Encounter

Seshaiah came to the small village of Poongulam to attend his old friend’s daughter’s wedding. Before his retirement, he had worked as an administrator at a prestigious institute.

One evening, while staying in Chennai , he went to the beach with his wife, Akshitha. Though the city was hot during the day, the evenings were pleasant with the cool sea breeze. As they enjoyed the fresh air, Seshaiah noticed a young boy, about ten years old, selling chukky and groundnut balls.

Curious, Seshaiah called him over and asked, “Why are you selling these on the beach at this age?”

The boy replied politely, “Sir, I come from a poor family. I do this in the evenings to help my father. I am studying in the 6th standard, and this income supports both my family and my education.”

Seshaiah and his wife were deeply impressed. He then asked, “What do you want to become in the future?”

The boy smiled and said, “Sir, my mother prepares these sweets. After my studies, I want to start a small factory to manufacture chukky and make my village proud by creating jobs.”

Seshaiah was touched by the boy’s determination. He encouraged him and even suggested, “When you start your business, name your brand ‘Hari Chukky.’ Work hard, and you will succeed.”

Suddenly, Seshaiah’s thoughts were interrupted by his friend at the wedding.

“Hey buddy! I’m so happy you came to my daughter’s wedding!”

“How could I miss it?” Seshaiah replied warmly.

After the ceremony and a hearty breakfast, Seshaiah and his wife blessed the newly married couple. When his friend introduced the groom, the young man looked at Seshaiah and said, “Sir, I know you—from 18 years ago.”

Seshaiah was surprised. He couldn’t recognize him.

The groom smiled and continued, “Sir, I was that boy selling chukky on the beach. Your encouragement and your suggestion for the brand name changed my life. Today, I run a small factory in Poongulam. Our brand, ‘Hari Chukky,’ has become popular, and I employ around 80 people.”

At that moment, Seshaiah remembered the determined young boy—Venkatesh.

With tears in his eyes, Venkatesh said, “Sir, I never expected to meet you again. I have been searching for you. Today, I feel truly blessed.”

Seshaiah, his wife, and his friend stood in awe, filled with pride and emotion. A small moment of encouragement had transformed a young boy’s dream into a successful reality.

K.Ragavan

12-4-26

Small Story 578.T

 

சிறுகதை 578

பூங்குளம் திருமண சந்திப்பு

சேஷையா தனது பழைய நண்பரின் மகள் திருமணத்தில் கலந்து கொள்ள பூங்குளம் என்ற சிறிய கிராமத்திற்கு வந்தார். ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்பு, அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற கல்வி நிறுவனத்தில் நிர்வாகியாக பணியாற்றியவர்.

ஒரு மாலை, அவர் சென்னை நகரில் தங்கியிருந்தபோது, தனது மனைவி அக்ஷிதாவுடன் கடற்கரைக்கு சென்றார். பகலில் வெப்பமாக இருந்தாலும், மாலை நேரங்களில் கடல் காற்று வீசுவதால் சற்றே குளிர்ச்சியாக இருக்கும். அந்த சுகமான சூழலில் அவர்கள் அமர்ந்திருந்தபோது, சுமார் பத்து வயது சிறுவன் ஒருவர் சுக்கி மற்றும் கடலை உருண்டைகள் விற்பதை சேஷையா கவனித்தார்.

ஆர்வமாக அவர் அந்த சிறுவனை அழைத்து, “இந்த வயதில் ஏன் இங்கே வந்து இதை விற்கிறாய்?” என்று கேட்டார்.

சிறுவன் மரியாதையுடன் பதிலளித்தான்: “சார், நான் ஏழை குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். மாலை நேரங்களில் அப்பாவுக்கு உதவுவதற்காக இதை விற்கிறேன். நான் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கிறேன். இந்த வருமானம் எங்கள் குடும்பத்துக்கும் என் படிப்பிற்கும் உதவுகிறது.”

அவரின் பேச்சு சேஷையாவையும் அவரது மனைவியையும் மிகவும் கவர்ந்தது. அவர் மேலும் கேட்டார்: “நீ எதிர்காலத்தில் என்ன ஆக விரும்புகிறாய்?”

சிறுவன் புன்னகையுடன் கூறினான்: “சார், இந்த இனிப்புகளை என் அம்மா தயாரிக்கிறார். நான் படிப்பு முடித்த பின் சுக்கி தயாரிக்கும் ஒரு சிறிய தொழிற்சாலை தொடங்க விரும்புகிறேன். என் கிராமத்திற்கு பெருமை சேர்க்கவும், வேலைவாய்ப்புகளையும் உருவாக்கவும் ஆசைப்படுகிறேன்.”

சிறுவனின் உறுதியும் இலட்சியமும் சேஷையாவை ஆழமாக பாதித்தது. அவர் ஊக்குவித்து, “நீ தொழில் தொடங்கும்போது, ‘ஹரி சுக்கி’ என்று பெயர் வை. கடினமாக உழைத்தால் நிச்சயம் வெற்றி பெறுவாய்,” என்றார்.

அந்த நினைவுகளைத் திடீரென அவரது நண்பர் திருமணத்தில் கலைத்தார்.

“ஏய் நண்பா! என் மகள் திருமணத்திற்கு வந்ததற்கு மிகவும் சந்தோஷம்!” என்று அவர் மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார்.

“இதை நான் தவறவிடுவேனா?” என்று சேஷையா அன்புடன் பதிலளித்தார்.

திருமண விழாவும், சிறந்த விருந்தும் முடிந்த பின், சேஷையாவும் அவரது மனைவியும் புதிதாகத் திருமணம் ஆன ஜோடியை ஆசீர்வதித்தனர். அப்போது நண்பர் மணமகனை அறிமுகப்படுத்தினார். அந்த இளைஞன் சேஷையாவை பார்த்து, “சார், நான் உங்களை அறிவேன்—18 வருடங்களுக்கு முன்பிருந்து,” என்றான்.

சேஷையா ஆச்சரியமடைந்தார். அவரால் அவனை உடனே அடையாளம் காண முடியவில்லை.

மணமகன் புன்னகையுடன் தொடர்ந்து, “சார், நான் அந்த கடற்கரையில் சுக்கி விற்ற சிறுவன் தான். உங்கள் ஊக்கமும் ‘ஹரி சுக்கி’ என்ற பெயரையும் சொல்லியதுதான் என் வாழ்க்கையை மாற்றியது. இன்று நான் பூங்குளத்தில் ஒரு சிறிய தொழிற்சாலை நடத்துகிறேன். எங்கள் ‘ஹரி சுக்கி’ பிராண்ட் மிகவும் பிரபலமாகியுள்ளது. சுமார் 80 பேருக்கு வேலைவாய்ப்பு அளித்து வருகிறேன்,” என்றான்.

அந்த தருணத்தில் சேஷையாவுக்கு அந்த உறுதியான சிறுவன்—வெங்கடேஷ்—நினைவுக்கு வந்தான்.

கண்களில் கண்ணீருடன் வெங்கடேஷ் கூறினான்: “சார், நான் உங்களை மீண்டும் சந்திப்பேன் என்று நினைக்கவில்லை. பல வருடங்களாக உங்களை தேடிக்கொண்டிருந்தேன். இன்று நான் உண்மையாக ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன் என்று உணர்கிறேன்.”

அந்த நிமிடத்தில் சேஷையா, அவரது மனைவி, மற்றும் அவரது நண்பர் பெருமையுடனும் உணர்ச்சியுடனும் நிறைந்தனர். ஒரு சிறிய ஊக்கம், ஒரு சிறுவனின் கனவை வெற்றிகரமான நிஜமாக மாற்றியது.

K. ராகவன்

12-4-26

Small Story 577

 Small Story 577.

Blessings of Knowledgeable PeopleStory Story 

Ram always admired meeting good friends and people with a strong sense of social responsibility. After retiring as Director of the CBI, he was fortunate to build meaningful friendships with broad-minded individuals. At 62, he maintained good health and disciplined habits.

His wife, Vasanthy, a retired investigative journalist from a multinational channel, shared his values. The couple lived peacefully in Bengaluru, while their only daughter, Veena, was settled in Singapore with her husband, Pawan.

One evening, after meeting an old colleague, Ram returned to his apartment. Vasanthy greeted him with a warm smile.

“Today we are truly blessed,” she said. “Our manager, Kesav, visited Tirupati and brought prasadam for us. He also shared wonderful news.”

She continued, “At the age of 80his long-cherished ambition has been fulfilled. His book has finally been published. As a passionate storyteller with a deep human touch, this achievement means everything to him.”

Kesav had expressed heartfelt gratitude to his grandchildren, who helped him publish his work on Amazon. The news reached him while he was offering prayers to Lord Tirupati, filling his eyes with tears of joy.

“He never expected anything in return,” Vasanthy added. “His happiness comes from expressing his thoughts, connecting with people, and receiving appreciation from knowledgeable minds. That is his true success.”

She further mentioned that Kesav, a former Chief Director of the CBI and now an author, had always been Ram’s favorite mentor.

Hearing this, Ram felt deeply content. “It is truly a blessing,” he said, accepting the prasadam with reverence. “A life dedicated to passion, knowledge, and humility is always rewarded.”

Vasanthy nodded in agreement. “Yes, indeed. He is blessed by the Lord.”

K.Ragavan

11-4-26

Small Story 577.T

 

சிறுகதை 577

அறிவுடையோரின் ஆசீர்வாதம்

ராம் எப்போதும் நல்ல நண்பர்களையும், சமூகப் பொறுப்புணர்வு கொண்டவர்களையும் சந்திப்பதை விரும்பினார். சிபிஐ இயக்குநராக இருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு, விரிவான எண்ணம் கொண்ட பலருடன் அர்த்தமுள்ள நட்புகளை உருவாக்கும் வாய்ப்பு அவருக்கு கிடைத்தது. 62 வயதிலும், அவர் நல்ல உடல்நலத்தையும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கை முறையையும் கடைப்பிடித்தார்.

அவரது மனைவி வசந்தி, ஒரு பன்னாட்டு தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தில் விசாரணை செய்தியாளராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர். அவரும் ராமின் மதிப்புகளையே பகிர்ந்துகொண்டார். இந்த தம்பதிகள் பெங்களூரில் அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களின் ஒரே மகள் வீணா, தனது கணவர் பவன் உடன் சிங்கப்பூரில் வசித்து வந்தாள்.

ஒரு மாலை, ஒரு பழைய சக ஊழியரை சந்தித்து வீடு திரும்பிய ராமை, வசந்தி இனிய புன்னகையுடன் வரவேற்றாள்.

“இன்று நாம்மே உண்மையாக ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்,” என்று அவள் கூறினாள். “நமது மேலாளர் கேசவ் திருப்பதிக்கு சென்று, நமக்காக பிரசாதம் கொண்டு வந்தார். மேலும் ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தியையும் பகிர்ந்தார்.”

அவள் தொடர்ந்தாள்: “80 வயதில், அவர் நீண்டநாள் கனவு நிறைவேறியுள்ளது. அவர் எழுதிய புத்தகம் இறுதியாக வெளியிடப்பட்டுள்ளது. மனிதநேயத்தை ஆழமாக உணர்ந்து கதைகள் சொல்லும் அவருக்கு, இந்த சாதனை மிகவும் முக்கியமானது.”

கேசவ் தனது புத்தகத்தை அமேசானில் வெளியிட உதவிய தனது பேரக்குழந்தைகளுக்கு மனமார்ந்த நன்றியை தெரிவித்தார். அவர் திருப்பதி பெருமாளை தரிசனம் செய்துக் கொண்டிருந்தபோது இந்த செய்தி கிடைத்தது. அந்த தருணத்தில், அவரது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் மலர்ந்தது.

“அவர் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை,” என்று வசந்தி கூறினாள். “தன் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துவதிலும், மக்களுடன் இணைவதிலும், அறிவுடையோரின் பாராட்டைப் பெறுவதிலும் தான் அவருடைய உண்மையான மகிழ்ச்சி உள்ளது. அதுவே அவரது வெற்றி.”

அவள் மேலும் கூறினாள்: கேசவ், முன்னாள் சிபிஐ முதன்மை இயக்குநர் மற்றும் இப்போது ஒரு எழுத்தாளர், எப்போதும் ராமின் பிடித்த வழிகாட்டியாக இருந்தார்.

இதை கேட்ட ராம் மனமகிழ்ச்சியடைந்தார். “இது உண்மையிலேயே ஒரு ஆசீர்வாதம்,” என்று அவர் கூறி, பிரசாதத்தை பக்தியுடன் ஏற்றுக்கொண்டார். “ஆர்வம், அறிவு மற்றும் தாழ்மைக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை எப்போதும் பலன் தரும்.”

வசந்தி சம்மதமாக தலையசைத்தாள். “ஆம், நிச்சயமாக. அவர் இறைவனால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்.”

K.ராகவன்

11-4-26

Letter.

 Our readers have their say on the stories of the week

April 10, 2026

Letter Published on The National,UAE

Dialogue is the better path

I write in reference to your article All eyes on Strait of Hormuz as Iran and US agree ceasefire (April 8): After 40 days of war and escalation, the recent two-week ceasefire has brought some relief to the entire world, especially in terms of stabilising oil and gas supplies. Whether this positive momentum will continue between the two countries, fostering mutual trust and understanding, remains to be seen. History shows that war is never the solution to disputes; constructive dialogue is always the better path forward. Understanding, humanity and care for one another are values that endure over time. At this critical juncture, this decision is a welcome and wise step. - K.Ragavan, Bengaluru,India

My story in Amazon.

 https://www.amazon.in/dp/B0DCT4SXFL

Small Story 576.

 

Small Story 576

Masterstroke Reunion

Ram was waiting at the airport for his friend’s flight, which was delayed by 30 minutes. Sitting quietly in a chair, he watched passengers from another arriving flight walk past him.

Suddenly, his eyes fell on a familiar face.

“Hey… are you Prasad?” he called out.

The man turned back, surprised. He looked at Ram, trying to place him, but couldn’t recognize him.

Ram smiled and said, “Prasad, I’m Ram. We were together in the Toastmasters Club in Sharjah. I left 17 years ago.”

Prasad’s face lit up. “Oh my God! Your memory is amazing,” he said, almost whispering. “How are you? How’s your family?”

“All are fine,” Ram replied. “Are you still in the UAE? How are things there now?”

“I recently came to Bengaluru for a relative’s wedding in Banashankari,” Prasad said. “Things are better now after the ceasefire.”

“That’s good to hear. Take my number—call me tomorrow. Let’s meet and spend some time together at a restaurant.”

They exchanged numbers warmly. Both reminisced about their days in the Toastmasters Club, the debates they participated in, and the appreciation they received. Ram especially remembered the time they spent at City Centre and other favorite spots.

Soon after, Prasad left.

About half an hour later, Ram’s friend Murali arrived from Germany. Ram greeted him and drove him home, where Murali would stay for three days on an official visit.

As Ram drove, he smiled to himself. He had come to receive Murali but unexpectedly met Prasad after 17 long years.

Sometimes, life surprises us—one meeting brings back another, and old friendships find their way back when we least expect them.

K.Ragavan

10-4-26

Small Story 576.T

 சிறுகதை 576

மாஸ்டர்ஸ்ட்ரோக் மீண்டும் சந்திப்பு

ராம் தனது நண்பரின் விமானத்தை எதிர்பார்த்து விமான நிலையத்தில் காத்திருந்தான். அந்த விமானம் 30 நிமிடங்கள் தாமதமாகி இருந்தது. அமைதியாக ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த அவன், மற்றொரு விமானத்தில் வந்த பயணிகள் நடந்து செல்லுவதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.

திடீரென, அவன் கண்கள் ஒரு பரிச்சயமான முகத்தில் நின்றன.

“ஹே… நீ பிரசாத் தானே?” என்று அவன் கூப்பிட்டான்.

அந்த மனிதர் திரும்பி பார்த்தார். ஆச்சரியப்பட்டு, ராமை பார்த்தார். யார் என்று நினைவுக்கு வராமல் சிறிது யோசித்தார்.

ராம் சிரித்துக்கொண்டு, “பிரசாத், நான் ராம். நாம ஷார்ஜாவில் இருந்த Toastmasters கிளப்பில் சேர்ந்து இருந்தோம். நான் 17 ஆண்டுகளுக்கு முன் அங்கிருந்து வந்துவிட்டேன்,” என்றான்.

பிரசாதின் முகம் மகிழ்ச்சியால் ஒளிந்தது.

“அய்யோ! உன் நினைவாற்றல் அற்புதம்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னார். “எப்படி இருக்கிறாய்? உன் குடும்பம் எப்படி இருக்கிறது?”

“அனைவரும் நலமாக இருக்கிறார்கள்,” என்றான் ராம். “நீ இன்னும் UAE-ல்தான் இருக்கிறாயா? அங்குள்ள நிலைமை இப்போது எப்படி?”

“சமீபத்தில் பெங்களூருக்கு வந்தேன். பனசங்கரியில் ஒரு உறவினர் திருமணத்திற்கு,” என்றார் பிரசாத். “இப்போது எல்லாம் சிறப்பாகத்தான் இருக்கிறது, சமாதான உடன்படிக்கைக்கு பிறகு.”

“அது நல்ல செய்தி,” என்றான் ராம். “இது என் தொலைபேசி எண்—நாளை அழைப்பு விடு. நாம் ஒரு உணவகத்தில் சந்தித்து சிறிது நேரம் ஒன்றாக செலவிடலாம்.”

இருவரும் அன்புடன் எண்களை பரிமாறிக் கொண்டார்கள். Toastmasters கிளப்பில் கழித்த நாட்கள், அவர்கள் கலந்து கொண்ட விவாதங்கள், பெற்ற பாராட்டுகள்—all நினைவில் வந்தன. குறிப்பாக City Centre மற்றும் அவர்கள் சென்ற மற்ற பிடித்த இடங்கள் ராமின் மனதில் தெளிவாக இருந்தன.

சில நேரத்தில், பிரசாத் கிளம்பிவிட்டார்.

அதன் அரைமணிநேரத்திற்கு பிறகு, ராமின் நண்பர் முரளி ஜெர்மனியில் இருந்து வந்தார். ராம் அவரை வரவேற்று, வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான். முரளி மூன்று நாட்கள் அதிகாரப்பூர்வ பயணமாக அங்கு தங்க இருந்தார்.

கார் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, ராம் மனதிற்குள் சிரித்தான். முரளியை வரவேற்க வந்த அவனுக்கு, எதிர்பாராத விதமாக 17 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு பிரசாதை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நமக்கு அதிசயங்களை தருகிறது—ஒரு சந்திப்பு மற்றொரு சந்திப்பை உருவாக்கும். பழைய நட்புகள், நாம் எதிர்பாராத நேரத்தில் மீண்டும் நம்மை நாடி வரும்.

கே. ராகவன்

10-4-26

Small Story 575.

 Small Story 575.

₹2000 Note That Changed a Destiny

Muniamma came to her master Damodar’s house as usual. Damodar, a retired military officer, lived alone in his small house. He spent his days cooking for himself and passing time peacefully after his wife had passed away two years earlier.

Muniamma had been working for him for the past two years, cleaning vessels and sweeping the house sincerely. Damodar paid her ₹6000 per month, and on festivals like Pongal and Deepavali, he generously gave her an extra ₹2000. Muniamma was happy working in his house.

One day, Damodar told her,

“Finish your work, lock the house, and leave the key under the doorstep. I have to attend a wedding in the Gubbalala area.”

He then left.

Muniamma began her work. While sweeping the hall, she noticed a ₹2000 note lying on the sofa. She was surprised, as Damodar never left money around carelessly.

Just then, her mobile phone rang. It was her daughter Valli, who was studying in school.

“Amma, what are you doing?”

“I am cleaning Damodar sir’s house. I found a ₹2000 note on the sofa,” Muniamma replied.

Valli said, “Maybe he forgot it by mistake. You should inform him.”

Muniamma replied, “He has gone to a wedding and might be busy.”

Valli suggested, “Then keep the money safely in the hall cupboard and message him.”

Muniamma agreed. She carefully placed the money in the cupboard, finished her work, locked the house, and kept the key as instructed.

Later, Valli sent a message to Damodar informing him about the money.

The next morning, when Muniamma arrived for work, Damodar said,

“You did a very good thing by informing me about the money. I had kept it on the sofa to put in a cover as a gift for my friend’s daughter, but I forgot.”

He then asked, “How did you send the message?”

Muniamma replied, “Sir, it was not me. My daughter Valli, who is studying in 8th standard, sent the message.”

Damodar smiled and said,

“She is a smart girl with great presence of mind. I appreciate both her intelligence and your honesty.”

He continued,

“Yesterday, I also received good news. My ancestral property case was settled, and I got my share. I am very happy to say that I will take care of Valli’s education, whatever she wishes to study in the future.”

Muniamma’s eyes filled with tears.

“We are truly blessed,” she said.

Valli was overjoyed. Because of her mother’s honesty, her future had changed forever. She dreamed of studying law, and now, that dream was within reach.

K.Ragavan

9-4-26

Small Story 575.T

 Small Story  575.

₹2000 நோட்டு வாழ்க்கையை மாற்றியது

முனியம்மா வழக்கம்போல தனது வேலைக்காரர் தாமோதரின் வீட்டிற்கு வந்தாள். ஓய்வு பெற்ற ராணுவ அதிகாரியான தாமோதர், தனது சிறிய வீட்டில் தனியாக வாழ்ந்து வந்தார். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் அவரது மனைவி இறந்தபின், அவர் தனியாக சமைத்து சாப்பிட்டு அமைதியாக நாட்களை கழித்து வந்தார்.

முனியம்மா கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக அவரது வீட்டில் பாத்திரங்கள் கழுவியும், வீடு துடைத்தும் நேர்மையாக வேலை செய்து வந்தாள். தாமோதர் அவளுக்கு மாதம் ₹6000 சம்பளம் கொடுத்தார். பொங்கல், தீபாவளி போன்ற திருநாள்களில் ₹2000 கூடுதலாக வழங்கி வந்தார். அந்த வீட்டில் வேலை செய்வதில் முனியம்மா மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள்.

ஒரு நாள் தாமோதர் அவளிடம்,

“வேலை முடித்துவிட்டு வீட்டை பூட்டிவிட்டு, சாவியை வாசற்படியின் கீழே வையுங்கள். நான் குப்பளாலா பகுதியில் ஒரு திருமணத்திற்கு செல்ல வேண்டும்,” என்று கூறி சென்றார்.

முனியம்மா தனது வேலைகளை தொடங்கினாள். ஹாலை துடைக்கும் போது, சோபாவில் ₹2000 நோட்டு ஒன்று இருந்தது அவளது கவனத்திற்கு வந்தது. தாமோதர் பணத்தை இப்படிச் சிதறவிடுவது வழக்கமில்லாததால் அவள் ஆச்சரியப்பட்டாள்.

அப்போது அவளது மொபைல் ஒலித்தது. அது அவளது மகள் வள்ளி. அவள் பள்ளியில் படித்து கொண்டிருந்தாள்.

“அம்மா, என்ன செய்கிறீர்கள்?”

“நான் தாமோதர் சார் வீட்டை சுத்தம் செய்கிறேன். சோபாவில் ₹2000 நோட்டு ஒன்று கிடைத்தது,” என்று முனியம்மா கூறினாள்.

வள்ளி சொன்னாள், “அவர் தவறுதலாக மறந்திருக்கலாம். நீங்கள் அவருக்கு தெரியப்படுத்த வேண்டும்.”

முனியம்மா, “அவர் இப்போது திருமணத்தில் இருக்கிறார். பேச முடியாமல் இருக்கலாம்,” என்றாள்.

வள்ளி கூறினாள், “அப்படியானால், அந்த பணத்தை ஹாலில் உள்ள அலமாரியில் பாதுகாப்பாக வைத்து, அவருக்கு ஒரு செய்தி அனுப்புங்கள்.”

முனியம்மா அதற்கு சம்மதித்தாள். அவள் பணத்தை கவனமாக அலமாரியில் வைத்தாள். வேலை முடித்து வீட்டை பூட்டிவிட்டு, சாவியை சொன்னபடி வைத்துவிட்டு சென்றாள்.

பின்னர், வள்ளி தாமோதருக்கு அந்த பணம் பற்றிய செய்தியை அனுப்பினாள்.

அடுத்த நாள், முனியம்மா வேலைக்கு வந்தபோது, தாமோதர் கூறினார்,

“நீங்கள் மிகவும் நல்ல செயலை செய்துள்ளீர்கள். அந்த பணத்தை நான் என் நண்பரின் மகளுக்கு பரிசாக கொடுக்க ஒரு கவரில் வைக்க நினைத்தேன். ஆனால் மறந்து விட்டேன்.”

அவர் கேட்டார், “எப்படி நீங்கள் செய்தி அனுப்பினீர்கள்?”

முனியம்மா பதிலளித்தாள், “சார், நான் அல்ல. என் மகள் வள்ளி தான் அனுப்பினாள். அவள் எட்டாம் வகுப்பு படிக்கிறாள்.”

தாமோதர் சிரித்துக் கொண்டு,

“அவள் புத்திசாலியான பெண். அவளது உடனடி சிந்தனை திறமை பாராட்டத்தக்கது. உங்கள் நேர்மையும், அவளது அறிவும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது,” என்றார்.

அவர் மேலும் கூறினார்,

“நேற்று எனக்கு இன்னொரு நல்ல செய்தியும் கிடைத்தது. என் பூர்வீக சொத்து வழக்கு முடிவடைந்து, எனக்கு என் பங்கு கிடைத்துள்ளது. மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உள்ளது. இனி வள்ளியின் கல்வி முழுவதையும் நான் பொறுப்பேற்கிறேன். அவள் எதை படிக்க விரும்பினாலும் நான் ஆதரிப்பேன்.”

முனியம்மாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

“நாங்கள் உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலிகள்,” என்றாள்.

வள்ளி மகிழ்ச்சியில் திளைத்தாள். தனது அம்மாவின் நேர்மையால், அவளது எதிர்காலம் முழுவதும் மாறிவிட்டது. சட்டம் படிக்க வேண்டும் என்ற அவளது கனவு இப்போது நனவாகும் நிலையில் இருந்தது.

K.Ragavan

9-4-26

Small Story 574.

 Small Story 574.

People’s Power

Smitha walked into her cabin. Deputy Editor Anitha was already waiting for her approval to cover the Tamil Nadu elections.

Smitha, the Editor-in-Chief of a Chennai-based news channel, had earned a strong reputation over the past five years for delivering reliable information to the public. Earlier, she had worked at a leading news agency before starting her own channel with a team of twenty talented individuals.

Impressed by Anitha’s strong coverage and authenticity, Smitha approved her report and decided it should be telecast in the evening.

Tamil Nadu was buzzing with excitement over the upcoming elections. There was intense competition between the ruling party and the opposition, with both sides highlighting their policies and expressing confidence in winning. Smitha appreciated the enthusiasm, but she firmly believed that the real power of victory lies in the hands of the people.

Anitha captured this sentiment beautifully. During the evening broadcast, she emphasized the importance of elections and the need for good governance. She explained that true development requires progress in all areas and that merely offering freebies cannot solve deeper issues. She stressed that policies should focus on people’s real needs and long-term welfare.

Anitha concluded by reminding viewers that, regardless of what political parties promise, the ultimate decision rests with the people, who are the best judges of their future.

Her speech was widely applauded. The audience appreciated her clarity, and viewers admired her thoughtful and impactful way of expression.

K.Ragavan

8-4-26

Small Story 574.T

 

சிறுகதை 574

மக்களின் சக்தி

ஸ்மிதா தனது அலுவலக அறைக்குள் நுழைந்தாள். துணை ஆசிரியர் அனிதா, தமிழ்நாடு தேர்தலைப் பற்றிய செய்தியை ஒளிபரப்ப அனுமதி பெற அவளை காத்திருந்தாள்.

சென்னை நகரத்தைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட ஒரு செய்தி சேனலின் முதன்மை ஆசிரியராக இருந்த ஸ்மிதா, கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் மக்களுக்கு நம்பகமான தகவல்களை வழங்குவதன் மூலம் நல்ல பெயரைப் பெற்றிருந்தாள். அதற்கு முன்பு, ஒரு முன்னணி செய்தி நிறுவனத்தில் பணியாற்றிய அவள், இருபது திறமையான நபர்களைக் கொண்ட குழுவுடன் தனது சொந்த சேனலைத் தொடங்கினார்.

அனிதாவின் உறுதியான செய்தி தொகுப்பு மற்றும் உண்மைத்தன்மையால் கவரப்பட்ட ஸ்மிதா, அந்த அறிக்கையை ஒப்புதல் அளித்து, அதை மாலை நேரத்தில் ஒளிபரப்ப முடிவு செய்தாள்.

தமிழ்நாடு முழுவதும் வரவிருக்கும் தேர்தலை முன்னிட்டு உற்சாகம் நிலவியது. ஆளும் கட்சியும் எதிர்க்கட்சியும் தங்கள் கொள்கைகளை முன்வைத்து வெற்றி பெறுவோம் என்ற நம்பிக்கையுடன் கடுமையான போட்டியில் ஈடுபட்டிருந்தன. இந்த உற்சாகத்தை ஸ்மிதா பாராட்டினாலும், வெற்றியின் உண்மையான சக்தி மக்களின் கைகளில்தான் இருக்கிறது என்று அவள் நம்பினாள்.

அனிதா இந்த எண்ணத்தை மிகவும் அழகாக வெளிப்படுத்தினாள். மாலை ஒளிபரப்பின் போது, தேர்தல்களின் முக்கியத்துவத்தையும் நல்லாட்சியின் தேவையையும் அவள் வலியுறுத்தினாள். உண்மையான வளர்ச்சி அனைத்து துறைகளிலும் முன்னேற்றம் ஏற்படும் போது மட்டுமே சாத்தியம் என்றும், வெறும் இலவச பொருட்கள் வழங்குவது ஆழமான பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வாகாது என்றும் அவள் vilakinaal மக்களின் உண்மையான தேவைகள் மற்றும் நீண்டகால நலனை கருத்தில் கொண்டு கொள்கைகள் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்று அவள் கூறினாள்.

இறுதியாக, அரசியல் கட்சிகள் எதை வாக்குறுதி அளித்தாலும், இறுதி முடிவு மக்களுடைய கைகளில்தான் உள்ளது; அவர்கள் தங்களின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கும் சிறந்த நீதிபதிகள் என்று அனிதா நினைவூட்டினாள்.

அவளுடைய உரை பரவலாக பாராட்டப்பட்டது. பார்வையாளர்கள் அவளின் தெளிவையும், ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனான தாக்கமிக்க வெளிப்பாட்டையும் மிகவும் விரும்பினர்.

கே. ராகவன்

8-4-26

Small Story.573.

 Small  Story 573

A Pause from a Bustling Life

Janaki was comfortably seated on a bus, traveling to Channarayapatna to meet her old friend Sumathi. Sumathi, a retired teacher, had settled in that lively town. The two had worked together for eight years at a government high school in Shimoga.

After retirement, their lives had taken different paths. Sumathi had returned to her hometown, Channarayapatna, and was living in her family house there. Her daughter was settled in Mysuru. On the other hand, Janaki was living in Bengaluru, while her son had settled in Singapore.

It had been six long years since they had last met, at Sumathi’s daughter’s wedding. When the bus stopped and Janaki got down, she saw Sumathi walking toward her.

“Hey! How are you? It’s been so long!” Sumathi asked warmly.

Janaki smiled and replied, “I’m doing well! It really has been a long time.”

Sumathi’s husband, Suresh, greeted her respectfully. “How are you, madam? How is your husband?”

“He is in Singapore. He has sent his regards,” Janaki said. “How are you, anna (elder brother)?”

“I’m doing well. I retired just last week. Now I’m here with Sumathi,” Suresh said with a smile.

They reached Sumathi’s old house, which had been built by her father. It was well maintained and equipped with all modern amenities. Sumathi said, “Lunch will be ready in an hour. Before that, our gardener has brought fresh tender coconuts. Let’s have some.”

The three of them sat together and enjoyed the sweet, refreshing coconut water. Channarayapatna is famous for its delicious tender coconuts, and Janaki thoroughly relished the taste.

Janaki spent four happy days in that peaceful town—neither as busy as a city nor as quiet as a village. It provided her with a refreshing break from her hectic urban life.

As she prepared to leave, Sumathi gifted her a beautiful idol of Goddess Mahalakshmi. Janaki expressed her heartfelt thanks for the wonderful hospitality and the cherished moments of reminiscing.

Sumathi had long wished for such an opportunity, and Janaki’s visit truly brought her great joy.

— K. Ragavan

7-4-26

Small Story 573.T

 

சிறுகதை 573

பெருமுழக்கமான வாழ்க்கையிலிருந்து ஓரங்கட்டல்

ஜானகி பஸ்சில் தனது இருக்கையில் சௌகரியமாக அமர்ந்து, தனது பழைய தோழி சுமதியைச் சந்திக்க சென்னராயப்பட்டணத்திற்கு பயணம் செய்து கொண்டிருந்தாள். ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியையான சுமதி, அந்த உற்சாகமான நகரத்தில் குடியேறி இருந்தாள். அவர்கள் இருவரும் ஷிமோகாவில் உள்ள அரசு உயர்நிலைப் பள்ளியில் எட்டு ஆண்டுகள் சேர்ந்து பணியாற்றியவர்கள்.

ஓய்வுக்குப் பிறகு, அவர்களின் வாழ்க்கை வேறு பாதைகளில் சென்றது. சுமதி தனது சொந்த ஊரான சென்னராயப்பட்டணத்திற்குத் திரும்பி, அங்கே உள்ள குடும்ப வீட்டில் தங்கியிருந்தாள். அவளுடைய மகள் மைசூரில் குடியேறி இருந்தாள். மறுபுறம், ஜானகி பெங்களூரில் வசித்துக் கொண்டிருந்தாள், அவளுடைய மகன் சிங்கப்பூரில் குடியேறி இருந்தான்.

சுமதியின் மகளின் திருமணத்தில் கடைசியாக சந்தித்தது முதல் ஆறு நீண்ட ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. பஸ் நின்றதும் ஜானகி இறங்கி, சுமதி தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டாள்.

“ஏய்! எப்படி இருக்கிறாய்? எவ்வளவு நாட்களாகிவிட்டது!” என்று சுமதி அன்புடன் கேட்டாள்.

ஜானகி சிரித்துக் கொண்டு, “நான் நன்றாக இருக்கிறேன்! உண்மையிலேயே மிகவும் நாட்களாகிவிட்டது,” என்றாள்.

சுமதியின் கணவர் சுரேஷ் மரியாதையாக வணக்கம் கூறினார். “எப்படி இருக்கிறீர்கள் மேடம்? உங்கள் கணவர் எப்படி இருக்கிறார்?”

“அவர் சிங்கப்பூரில் இருக்கிறார். உங்களுக்கு தனது வாழ்த்துகளை அனுப்பியுள்ளார்,” என்று ஜானகி கூறினாள். “நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள் அண்ணா?”

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். கடந்த வாரமே ஓய்வு பெற்றேன். இப்போது சுமதியுடன் சேர்ந்திருக்கிறேன்,” என்று சுரேஷ் சிரித்துக்கொண்டு சொன்னார்.

அவர்கள் சுமதியின் பழைய வீட்டை அடைந்தார்கள். அவளுடைய தந்தையால் கட்டப்பட்ட அந்த வீடு, இப்போது நன்றாக பராமரிக்கப்பட்டு, அனைத்து நவீன வசதிகளுடனும் இருந்தது. சுமதி கூறினாள், “ஒரு மணி நேரத்தில் மதிய உணவு. அதற்கு முன், எங்கள் தோட்டக்காரர் புது இளநீரை கொண்டு வந்திருக்கிறார். அதை குடிப்போம்.”

மூவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து இனிமையான, சுவையான இளநீரை அருந்தினர். சென்னராயப்பட்டணம் அதன் ருசியான இளநீருக்குப் பிரசித்தி பெற்றது; ஜானகி அதன் சுவையை மிகவும் ரசித்தாள்.

ஜானகி அந்த அமைதியான நகரத்தில் நான்கு மகிழ்ச்சியான நாட்களை கழித்தாள்—நகரம் போல அதிக பிஸியாகவும் இல்லை, கிராமம் போல மிக அமைதியாகவும் இல்லை. அது அவளுடைய பரபரப்பான நகர வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு புத்துணர்ச்சி அளிக்கும் இடைவெளியை அளித்தது.

திரும்பிச் செல்லத் தயாரானபோது, சுமதி அவளுக்கு மகாலட்சுமி தேவியின் அழகான சிலையை பரிசாக அளித்தாள். ஜானகி அந்த அற்புதமான விருந்தோம்பலுக்கும், பழைய நினைவுகளை பகிர்ந்து கொண்ட இனிய தருணங்களுக்கும் நன்றி கூறினாள்.

சுமதிக்கும் இப்படியான ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கவேண்டும் என்ற ஆசை நீண்ட நாட்களாக இருந்தது. ஜானகி வந்தது அவளுக்கு உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

K.Ragavan

7-4-26

Tribute 922.

 மூவருக்கும் அஞ்சலி – ஜெமினி, Vijaya, Vahini மற்றும் ஏவிஎம் ஸ்டூடியோக்கள்

சினிமா உருவான நாள்முதல் அது மக்களின் கற்பனை, உணர்வுகள் மற்றும் அன்பை ஆக்கிரமித்து வருகிறது. இன்று, அனைத்து மொழிகளிலும் உள்ள திரைப்படத் துறை சமூகத்தையும் கலாச்சாரத்தையும் வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.

பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பு, தென்னிந்திய திரைப்பட உலகில் மூன்று புகழ்பெற்ற ஸ்டூடியோக்கள்—ஜெமினி ஸ்டூடியோஸ், விஜயா-வௌஹினி ஸ்டூடியோஸ் மற்றும் ஏவிஎம் புரொடக்ஷன்ஸ்—திரைப்படத் தயாரிப்பின் தூண்களாக திகழ்ந்தன. இந்த ஸ்டூடியோக்கள் கருப்பு-வெள்ளை காலத்திலிருந்து வண்ணத் திரைப்பட உலகிற்கான மாற்றத்தைக் கண்டன; இது தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தின் சிறப்பான சான்றாகும்.

சென்னை திரைப்பட தயாரிப்பாளர்களுக்கான முக்கிய மையமாக இருந்து, ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் கேரளாவிலிருந்து பல திறமையாளர்களையும் தயாரிப்பாளர்களையும் ஈர்த்தது. இங்கு வந்த பல கலைஞர்கள் மற்றும் தொழில்நுட்ப நிபுணர்கள் பின்னர் தங்கள் திறமையை நிரூபித்து நிலைபெற்றனர். இந்த மூன்று ஸ்டூடியோக்களும் எண்ணற்ற தயாரிப்பாளர்கள் மற்றும் இயக்குநர்களை வரவேற்று, உலகத் தரம் வாய்ந்த வசதிகளை வழங்கின.

அந்த காலங்களில், பாலிவுட் திரைப்படத் துறையும் வண்ணத் திரைப்பட செயலாக்கத்திற்காக சென்னை மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்தது; குறிப்பாக ஜெமினி ஸ்டூடியோஸ் அதன் செயலாக்க நிபுணத்துவத்திற்காக பிரசித்தி பெற்றது. இந்த மூன்று ஸ்டூடியோக்களின் பரந்த பரப்பளவு மற்றும் மேம்பட்ட கட்டமைப்பு பல்வேறு வகை திரைப்படங்களை உருவாக்க உதவியது; இதனால் அவை உண்மையான புராணங்களாக மாறின.

இன்றும், சென்னை வடபழனி திரைப்பட மையமாக நினைவுகூரப்படுகிறது; ஆயிரக்கணக்கான சினிமா ரசிகர்களையும் பார்வையாளர்களையும் ஈர்க்கிறது. இந்த ஸ்டூடியோக்களை உருவாக்கிய முன்னோடிகள் இன்று இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் விட்டுச் சென்ற பாரம்பரியம் நிலைத்த திரைப்படங்களிலும், அந்த நிறுவனங்களின் நிலையான ஆன்மாவிலும் தொடர்ந்து ஒலிக்கிறது.

இன்று, இந்திய சினிமாவுக்கு மறக்க முடியாத பங்களிப்பை செய்த இந்த மூன்று சிறப்பான ஸ்டூடியோக்களுக்கு எனது இதயங்கனிந்த அஞ்சலியை செலுத்துவதில் நான் பெருமையும் மகிழ்ச்சியும் கொள்கிறேன்.

கே. ராகவன்

6-4-2026

Tribute 922.

 Tribute to the Trio – Gemini, Vijaya-Vauhini, and AVM Studios922

Ever since cinema came into existence, it has captured people’s imagination, emotions, and love. Today, the film industry—across all languages—plays a vital role in shaping society and culture.

Decades ago, three iconic studios—Gemini Studios, Vijaya-Vauhini Studios, and AVM Productions—stood as pillars of filmmaking in South India. These studios witnessed the transition from the black-and-white era to the vibrant world of color cinema, reflecting remarkable technical advancement over time.

Chennai served as a major hub for filmmakers, attracting talent and producers from Andhra Pradesh and Kerala. Many artists and technicians who came here eventually established themselves and built thriving careers. These three studios had the privilege of welcoming countless producers and filmmakers, providing them with world-class facilities.

In those days, even the Bollywood film industry depended on Chennai for color film processing, with Gemini Studios being especially renowned for its processing expertise. The expansive floors and advanced infrastructure of all three studios enabled the creation of films across genres, making them truly legendary.

Even today, Vadapalani in Chennai is fondly remembered as a film hub, attracting thousands of cinema enthusiasts and visitors. Though the visionary pioneers behind these studios are no longer with us, their legacy continues to resonate through the timeless films and the enduring spirit of their institutions.

Today, I am honored and delighted to pay my heartfelt tribute to this remarkable trio of studios, whose contributions to Indian cinema remain unforgettable.

K.Ragavan

6-4-26

Small Story 572.

 Small Story 572.

Breakfast Encounter

Somashekar was waiting on the apartment bench for his friends before their morning walk. Soon, Ramesh and Madhav arrived, greeting him warmly.

“Hey guys,” Somashekar said with a smile, “today after our walk, we’re going to have breakfast at our favorite café opposite our apartment. Inform your families.”

“What’s the occasion, my dear Somashekar?” Madhav asked, curious.

Somashekar replied, “Next week, I’m going to the U.S. to visit my daughter. She has invited me to attend her son’s graduation ceremony in Boston. I’ll be missing you all for a few months.”

“That’s wonderful!” Ramesh said. “Let’s definitely celebrate.”

After they began walking, Ramesh asked, “Which route  you are taking buddy?”

“Not via Dubai,” Somashekar answered, “because of the ongoing conflicts. Many flights are being cancelled.”

Madhav nodded. “True, Dubai is a wonderful place. I spent ten years there and saw its incredible development. But the present situation is very bad, with significant damage to buildings.”

“Yes,” Ramesh added, “many of my friends and relatives have lived there happily for years, but now things have changed.”

“I agree,” Madhav said thoughtfully. “Because of decisions made by a few, the entire world is suffering—from energy shortages to economic problems.”

Somashekar sighed. “We all pray for normalcy in the Middle East, a region that has always been important on the global map.”

After finishing their walk, the friends enjoyed a pleasant breakfast together. Before parting, they wished Somashekar a happy journey and prayed for peace in the Middle East.

“Bon voyage!” they said, as they all returned to their apartments with warm smiles.

K.Ragavan

6-4-26

Small Story 572.T

 

சிறுகதை 572 .

 காலை உணவு சந்திப்பு

சோமசேகர் தனது நண்பர்களை காலை நடைப்பயிற்சிக்காக காத்திருந்தார். விரைவில் ரமேஷ் மற்றும் மாதவ் வந்து, அவரை அன்புடன் வாழ்த்தினர்.

“ஹாய் நண்பர்களே,” என்று சிரித்தபடி சோமசேகர் கூறினார், “இன்று நடைப்பயிற்சிக்கு பிறகு, நம்முடைய அபார்ட்மெண்ட் எதிரில் உள்ள நம்முடைய பிடித்த கஃபேவில் காலை உணவு சாப்பிடப் போகிறோம். உங்கள் குடும்பத்தினருக்கும் சொல்லுங்கள்.”

“என்ன விசேஷம், என் அன்புத் தோழன் சோமசேகர்?” என்று ஆச்சரியத்துடன் மாதவ் கேட்டார்.

சோமசேகர் பதிலளித்தார்: “அடுத்த வாரம் நான் என் மகளை பார்க்க அமெரிக்கா செல்கிறேன். அவள் தனது மகனின் பட்டமளிப்பு விழாவில் பாஸ்டனில் கலந்து கொள்ள என்னை அழைத்திருக்கிறாள். சில மாதங்கள் உங்களை எல்லாம் நான் மிஸ் பண்ணுவேன்.”

“அது மிகவும் அருமை!” என்று ரமேஷ் சொன்னார். “நிச்சயமாக நாம் கொண்டாட வேண்டும்.”

நடைப்பயிற்சி தொடங்கிய பிறகு, ரமேஷ் கேட்டார்: “நீ எந்த வழியாகப் பயணம் செய்கிறாய், நண்பா?”

“டுபாய் வழியாக அல்ல,” என்று சோமசேகர் பதிலளித்தார், “அங்குள்ள நடப்பு மோதல்களால் பல விமானங்கள் ரத்து செய்யப்படுகின்றன.”

மாதவ் தலையசைத்தார். “உண்மைதான். டுபாய் ஒரு அற்புதமான இடம். நான் அங்கே பத்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன், அதன் அசாதாரண வளர்ச்சியை பார்த்தேன். ஆனால் இப்போது நிலைமை மிகவும் மோசமாக உள்ளது; கட்டிடங்களுக்கு பெரிய சேதம் ஏற்பட்டுள்ளது.”

“ஆம்,” என்று ரமேஷ் சேர்த்தார், “என் நண்பர்களும் உறவினர்களும் பல ஆண்டுகள் அங்கே சந்தோஷமாக வாழ்ந்தார்கள், ஆனால் இப்போது நிலைமை மாறிவிட்டது.”

“நான் சம்மதிக்கிறேன்,” என்று மாதவ் சிந்தனையுடன் கூறினார். “சிலரின் முடிவுகளால், முழு உலகமும் பாதிக்கப்படுகிறது—எரிசக்தி பற்றாக்குறை முதல் பொருளாதார பிரச்சினைகள் வரை.”

சோமசேகர் ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டார். “மத்திய கிழக்கு பகுதியில் மீண்டும் இயல்பு நிலை திரும்ப வேண்டும் என்று நாம் அனைவரும் பிரார்த்திக்கிறோம். அந்த பகுதி எப்போதும் உலக வரைபடத்தில் முக்கியமானதாக இருந்தது.”

நடைப்பயிற்சியை முடித்த பிறகு, அவர்கள் அனைவரும் இனிய காலை உணவை ஒன்றாக அனுபவித்தனர். பிரியும்போது, சோமசேகருக்கு இனிய பயணம் அமைய வாழ்த்தி, மத்திய கிழக்கில் அமைதி நிலவ பிரார்த்தித்தனர்.

“இனிய பயணம்!” என்று அவர்கள் கூறி, அனைவரும் சிரிப்புடன் தங்களது வீடுகளுக்குத் திரும்பினர்.

கே. ராகவன்

6-4-26

Small Story 571.

 Small Story 571.

The Theatre Encounter

Radha arrived at the theatre, expecting her friend Suganya to be waiting with the tickets. Ten minutes passed, but Suganya didn’t show up. Soon, Radha received a call.

“Hey Radha, I’m so sorry! My uncle suddenly came from the US, so I couldn’t make it. I’ve informed the theatre manager. His name is Basavaraj—collect your ticket from the office.”

Radha followed the instructions, collected the ticket, and entered the hall. The movie was Dhurandar Part 2, which she had been eager to watch. Though disappointed that Suganya couldn’t join her, she settled into her seat as the film began.

After two hours, the interval arrived. Radha glanced at the seat beside her and noticed a handsome man sitting there. He smiled.

“Hey, I think I’ve seen you at my friend’s place in Malleswaram.”

Radha looked surprised. “Oh really? Who is your friend?”

“Manjula—my cousin. I’m Krishna, working as an HR Head in an audit firm.”

“I’m Radha. Nice to meet you,” she replied warmly. “Yes, I think I saw you during the Satyanarayana Pooja at Manjula’s house.”

They both smiled, recognizing the connection.

After the movie ended, Krishna offered, “Where do you stay? I can drop you.”

“No, it’s okay,” Radha hesitated at first. But seeing the heavy crowd and difficulty in getting an auto, she agreed, trusting him as Manjula’s cousin.

Krishna dropped her home safely and handed her his card. “Good night,” he said before leaving.

A few days later, Manjula called Radha.

“Sorry I couldn’t come that day,” she said.

Radha laughed and explained how she met Krishna at the theatre and how he dropped her home. “He’s a very decent gentleman,” she added.

Manjula teased, “Oh, you met Krishna? Do you like him?”

Radha was puzzled. “Why do you ask?”

“Just like that,” Manjula replied mysteriously and ended the call.

A few days later, Radha’s parents told her, “Someone is coming to see you today for marriage.”

Radha wondered who it could be. Within half an hour, Krishna arrived—with his parents and Manjula.

Smiling, Manjula revealed the truth: “Krishna saw you during our Pooja and told me he liked you. So I planned everything—the theatre meeting was not a coincidence!”

Radha was shocked. “Oh my God! I thought your uncle came from the US!”

Manjula laughed. “He did—but I told him you didn’t need to come. The ticket plan was all ours so Krishna could sit next to you.”

Radha and Krishna looked at each other and smiled.

Though the movie was full of action and drama, it was in that very theatre that their real-life love story began.

Soon, their marriage was fixed—with everyone happily agreeing that Radha and Krishna made a perfect pair.

K.Ragavan

5-4-26

Ongoing crisis.

 The ongoing crisis has taken a troubling turn in a different direction.

On February 28, the United States and Israel began attacks without prior notice, citing their own reasons. Even after nearly 35 days of continued conflict from both sides, no concrete resolution has emerged. This situation is both sad and deeply painful.

Having spent 16 years in the UAE, I have witnessed its rapid development and remarkable modern architecture. Seeing such progress now threatened or destroyed by tensions with neighboring regions is unacceptable from the UAE’s perspective.

Iran’s targeting of U.S. military bases located in Arab countries has further escalated the situation. However, the broader consequences and aftermath of these actions are not receiving the attention they deserve. The loss of lives and large-scale destruction are entirely unacceptable.

Millions of expatriates living in these regions now face uncertainty, with their safety and future hanging in the balance. At this critical juncture, both sides must set aside their egos and work toward a viable resolution. Doing so would not only save lives in the coming days but also prevent further material loss—losses that take decades to rebuild, as construction is far more difficult than destruction.

This war has not brought solutions; instead, it has intensified a global crisis, which is deeply concerning.

Will those involved recognize the reality of the situation and take steps to correct their actions?

K.Ragavan

Bengaluru

Small Story 570.

 Small Story 570.

A Timely Encounter

Gupta went to his usual vegetable shop. After purchasing vegetables, he started walking back home. Suddenly, someone called out, “Hey Gupta, how are you?”

He turned around and saw his colleague Partha standing there. Both had retired from the Milk Federation as Accounts Officers.

Partha said, “Sorry to bother you, Gupta. If you can recommend my brother’s son—he has completed his Management and Event Management course—it would be very helpful for his family. I will visit your house one day. You have helped many people.”

Gupta smiled and replied softly, “By God’s grace, it has always worked out. I will remember this. Bye for now.”

After returning home, Gupta finished his bath and pooja. Just then, his wife reminded him, “Dear, you forgot to withdraw money for expenses. The gas delivery will come today.”

“No problem,” Gupta said. “I will go to the ATM and get the money.”

He went to the ATM near his apartment. When he tried to insert his card, it wouldn’t go in. He noticed that another card had been left behind by a previous customer. Looking around and finding no one, he waited.

Soon, a bank service person arrived to refill the ATM. Gupta handed over the card and gave his phone number. “Please find the owner through the bank and ask them to contact me,” he said.

After withdrawing cash, he returned home.

At around 5 PM, his phone rang. “Hello, is this Mr. Gupta? I am near the temple and would like to meet you to thank you for returning my card.”

Gupta gave his address: “Enclave Apartments, Flat No. 101.”

Within 15 minutes, the doorbell rang. When Gupta opened the door, he saw a lady in her mid-forties. He invited her inside.

She introduced herself as Nandhini and thanked him warmly for helping recover her ATM card. Before leaving, she handed him her visiting card and said, “I run an event management company. If you need anything or want to recommend someone, please feel free to contact me.”

She left in a hurry, promising to stay in touch.

Gupta looked at her card and smiled—it was indeed an event management company. Immediately, he thought of Partha’s brother’s son, Karthik. This opportunity might help him secure a job.

Just then, the wall clock struck six, and Gupta felt a quiet happiness within.

K.Ragavan

4-4-26

Small Story 570.T

 

சிறுகதை 570

சரியான நேரத்தில் நடந்த சந்திப்பு

குப்தா தனது வழக்கமான காய்கறி கடைக்கு சென்றார். காய்கறிகளை வாங்கி முடித்துவிட்டு வீடு திரும்ப ஆரம்பித்தார். அப்போது திடீரென யாரோ “ஹே குப்தா, எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று அழைத்தார்.

அவர் திரும்பிப் பார்த்தார். அவருடைய சக ஊழியர் பார்த்தா அங்கே நின்றிருந்தார். இருவரும் பால் கூட்டுறவுச் சங்கத்தில் கணக்கு அலுவலர்களாக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்கள்.

பார்த்தா சொன்னார், “மன்னிக்கவும் குப்தா, உங்களை தொந்தரவு செய்கிறேன். என் தம்பியின் மகன் மேனேஜ்மெண்ட் மற்றும் நிகழ்ச்சி மேலாண்மை (Event Management) படித்திருக்கிறார். அவருக்கு ஒரு வேலை பரிந்துரைக்க முடியுமா? அது எங்கள் குடும்பத்திற்கு பெரிய உதவியாக இருக்கும். நான் ஒருநாள் உங்கள் வீட்டுக்கு வருகிறேன். நீங்கள் பலருக்கு உதவியிருக்கிறீர்கள்.”

குப்தா மெதுவாக புன்னகைத்து, “இது எல்லாம் கடவுளின் அருளால் நடந்ததே. நான் இதை நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறேன். இப்பொழுது போய்வருகிறேன்,” என்றார்.

வீட்டிற்கு திரும்பிய குப்தா குளித்து பூஜை செய்தார். அப்போது அவரது மனைவி நினைவூட்டினார்: “என்னங்க, வீட்டுச் செலவுக்கு பணம் எடுக்க மறந்துட்டீங்க. இன்று எரிவாயு சிலிண்டர் வரப் போகுது.”

“பிரச்சினையில்லை,” என்றார் குப்தா. “நான் ஏடிஎம் சென்று பணம் எடுத்துக்கொண்டு வருகிறேன்.”

அவர் தனது அபார்ட்மென்ட் அருகிலுள்ள ஏடிஎம் மையத்திற்கு சென்றார். கார்டை உள்ளே செலுத்த முயன்றபோது அது செல்லவில்லை. அப்போது முன்னால் வந்தவர் தங்களுடைய கார்டை உள்ளே விட்டுவிட்டு சென்றிருப்பதை கவனித்தார். சுற்றிலும் யாரும் இல்லாததால், அவர் அங்கே காத்திருந்தார்.

சிறிது நேரத்தில் வங்கி சேவை பணியாளர் ஒருவர் ஏடிஎம் நிரப்ப Vanthaar குப்தா அந்த கார்டை அவரிடம் கொடுத்து, “இதன் உரிமையாளரை வங்கி மூலம் கண்டுபிடித்து, என்னை தொடர்பு கொள்ள சொல்லுங்கள்,” என்று தனது தொலைபேசி எண்ணையும் வழங்கினார்.

பணம் எடுத்துக்கொண்டு அவர் வீட்டிற்கு திரும்பினார்.

மாலை ஐந்து மணியளவில் அவரது கைபேசி மணி அடித்தது. “வணக்கம், நீங்கள் குப்தாவா? நான் கோவிலின் அருகில் இருக்கிறேன். என் கார்டை திருப்பி கொடுத்ததற்காக உங்களை சந்தித்து நன்றி சொல்ல விரும்புகிறேன்,” என்றார் ஒருவர்.

குப்தா தனது முகவரியை கூறினார்: “என்க்ளேவ் அபார்ட்மென்ட்ஸ், ஃப்ளாட் எண் 101.”

15 நிமிடங்களில் கதவு மணி அடித்தது. கதவை திறந்த குப்தா, நாற்பது வயதிற்கும் மேற்பட்ட ஒரு பெண்ணை பார்த்தார். அவரை உள்ளே வர அழைத்தார்.

அவர் தன்னை நந்தினி என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு, தனது ஏடிஎம் கார்டை மீட்டுத் தந்ததற்காக மனமார்ந்த நன்றி தெரிவித்தார். செல்லும்போது தனது விஜிடிங் கார்டை கொடுத்து, “நான் ஒரு நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனத்தை நடத்துகிறேன். உங்களுக்கு ஏதாவது உதவி தேவையாயின் அல்லது யாரையும் பரிந்துரைக்க வேண்டுமெனில் தயங்காமல் என்னை தொடர்பு கொள்ளுங்கள்,” என்றார்.

அவர் விரைவாக கிளம்பி, பின்னர் தொடர்பில் இருப்பதாக கூறினார்.

குப்தா அந்த கார்டைப் பார்த்து புன்னகைத்தார் — அது உண்மையிலேயே ஒரு நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனம். உடனே பார்த்தாவின் தம்பியின் மகன் கார்த்திக் நினைவுக்கு வந்தார். இந்த வாய்ப்பு அவருக்கு ஒரு வேலை கிடைக்க உதவக்கூடும்.

அதே நேரத்தில் சுவர் கடிகாரம் ஆறு மணி அடித்தது. குப்தாவின் மனதில் அமைதியான மகிழ்ச்சி பொங்கியது.

– கே. ராகவன்

4-4-26

Letter.

 The UAE's passion for cricket

The National

Our readers have their say on the stories of the week

April 03, 2026

I write in reference to Sultan Al Qassemi’s article How Abdulrahman Bukhatir gave the UAE its cricketing soul (March 30): It was both engaging and thought-provoking. It beautifully highlights the remarkable journey of Abdulrahman Bukhatir, a true legend who played a pivotal role in giving the UAE its cricketing soul. Bukhatir sparked a revolution in the desert by building cricket stadiums and nurturing a deep passion for the sport across the UAE. His life and achievements are vividly and respectfully narrated by the author, making the article both inspiring and informative. Beyond cricket, Bukhatir has earned many laurels through his leadership of various reputed companies, which is equally admirable. I am personally proud to share that from 1994 to 1997, I had the privilege of serving in his insurance division at the Sharjah office. Overall, this is a well-written and inspiring tribute to a visionary who transformed the cricketing landscape of the UAE. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 569.

 Small Story 569

ID Encounter in the Temple

Ramappa, a retired high school teacher from Vijayawada, now lived in Bangalore with his son after losing his wife three years ago. He had always wished to have darshan of Lord Venkateswara at Tirumala Tirupati Temple. With great effort, his son managed to book a senior citizens’ darshan ticket for him.

On the day of darshan, Ramappa reached the counter. When the clerk asked for his ID proof, his heart sank—he had left his mobile phone, which had his ID, back in the hotel nearly 3 kilometers away.

“I’m sorry, sir. Without ID, you cannot proceed,” the clerk said firmly.

Worried and helpless, Ramappa realized that going back to the hotel and returning would make him miss his slot. With a heavy heart, he turned to leave.

Just then, a man approached him.

“Sir, how are you?” the man asked warmly.

Ramappa looked at him, puzzled. He couldn’t recognize the face.

“Sir, I am Sanjeev Reddy—your student from 10th standard. You always encouraged me to study well.”

Ramappa’s face lit up. “Oh yes! How are you, my boy?”

Sanjeev smiled. “I’m here for duty. Don’t worry, sir. I’ll help you.”

He was now an officer working with the temple administration. Without delay, he guided Ramappa inside and took him close to the sanctum.

For a few precious minutes, Ramappa stood before the Lord, completely immersed in devotion. Tears streamed down his face.

Folding his hands, he turned to Sanjeev and said, “I am truly blessed today. Because of my student, I could have such a peaceful and close darshan. In my class, you were always first… and today, you have proved again—not just in studies, but as a wonderful human being.”

His voice choked with emotion. “If I hadn’t met you today, I might not have seen the Lord at all… but you made it possible.”

Sanjeev humbly bowed his head.

Ramappa, with tears in his eyes, simply nodded—grateful, fulfilled, and deeply moved.

K.Ragavan 

3-4-26

Small Story 569.T

 

சிறுகதை 569

கோவிலில் அடையாள அட்டை சந்திப்பு

விஜயவாடாவைச் சேர்ந்த ஓய்வு பெற்ற உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியர் ராமப்பா, தனது மனைவியை மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் இழந்த பின், தனது மகனுடன் பெங்களூரில் வசித்து வந்தார். திருப்பதி திருமலையில் உள்ள திருமலை திருப்பதி வெங்கடேஸ்வரர் கோவில்ல் ஸ்ரீ வெங்கடேஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை அவருக்கு எப்போதும் இருந்தது. மிகுந்த முயற்சியுடன், அவரது மகன் மூத்த குடிமக்களுக்கு வழங்கப்படும் தரிசன டிக்கெட்டை முன்பதிவு செய்து வைத்தான்.

தரிசன நாள் வந்தது. ராமப்பா கவுன்டருக்குச் சென்றார். அப்போது அதிகாரி அவரிடம் அடையாள அட்டை கேட்டார். உடனே அவரது மனம் பதறியது—அவருடைய அடையாள அட்டை இருந்த மொபைல் போன், ஹோட்டலில், சுமார் 3 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் விட்டுவந்துவிட்டதை அவர் நினைத்தார்.

“மன்னிக்கவும் ஐயா, அடையாள அட்டை இல்லாமல் உங்களை அனுமதிக்க முடியாது,” என்று அதிகாரி உறுதியாகச் சொன்னார்.

கவலையுடன், உதவியற்ற நிலையில், ஹோட்டலுக்கு சென்று திரும்பும் நேரத்தில் தனது தரிசன நேரம் தவறிவிடும் என்று உணர்ந்த ராமப்பா, மனம் உடைந்து திரும்பிச் செல்லத் தொடங்கினார்.

அந்த நேரத்தில், ஒரு மனிதர் அவரை அணுகினார்.

“ஐயா, எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று அவர் அன்புடன் கேட்டார்.

ராமப்பா அவரைப் பார்த்தார். முகம் பரிச்சயமாகத் தோன்றவில்லை.

“ஐயா, நான் சஞ்சீவ் ரெட்டி—உங்கள் 10ஆம் வகுப்பு மாணவன். நீங்கள் எப்போதும் என்னை நன்றாகப் படிக்க ஊக்குவித்தீர்கள்,” என்றார்.

ராமப்பாவின் முகம் மகிழ்ச்சியில் ஒளிர்ந்தது. “ஆஹா! நீங்களா? எப்படி இருக்கிறாய், மகனே?” என்று கேட்டார்.

சஞ்சீவ் புன்னகைத்தார். “நான் இங்கே பணியில் இருக்கிறேன். கவலைப்படாதீர்கள் ஐயா, நான் உதவுகிறேன்.”

அவர் இப்போது கோவில் நிர்வாகத்தில் அதிகாரியாக பணியாற்றி வந்தார். தாமதிக்காமல், ராமப்பாவை உள்ளே அழைத்து சென்று, கருவறைக்கு அருகில் நிற்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தினார்.

அந்த சில நிமிடங்கள், ராமப்பா இறைவனின் முன் முழுமையாக பக்தியில் மூழ்கி நின்றார். அவரது கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

கைகளை கூப்பி, சஞ்சீவை நோக்கி அவர் சொன்னார்:

“இன்று நான் உண்மையிலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன். என் மாணவனின் காரணமாக இவ்வளவு அமைதியான, அருகிலிருந்து தரிசனம் கிடைத்தது. என் வகுப்பில் நீ எப்போதும் முதல் மாணவன்… இன்று மீண்டும் நிரூபித்துள்ளாய்—படிப்பில் மட்டுமல்ல, நல்ல மனிதராகவும்.”

அவரது குரல் உணர்ச்சியால் தடுக்கியது.

“இன்று உன்னை சந்திக்கவில்லை என்றால், நான் இறைவனைப் பார்க்கவே முடியாமல் போயிருப்பேன்… ஆனால் அதை நீ சாத்தியமாக்கிவிட்டாய்.”

சஞ்சீவ் தாழ்மையுடன் தலையசைத்தார்.

ராமப்பா, கண்ணீருடன், அமைதியாக தலையசைத்து நன்றியுடன் நின்றார்—மகிழ்ச்சியுடனும், திருப்தியுடனும், ஆழ்ந்த உணர்ச்சியுடனும்.

K.Ragavan

3-4-26

Small Story 568.

 Small Story 568

A Small Increase, A Big Bond

Bhimarao was shocked to see the sudden increase in commercial gas prices. He grew worried about his small hotel, which catered daily to around 200 people with both tiffin and meals. Despite rising costs, he did not want to increase the prices of his dishes. His motto had always been to serve middle-class people with quality food at reasonable rates.

His hotel, Café Rama, was located near an industrial area, where most customers were average earners. Bhimarao and his wife, Pramila, were a dedicated and honest couple. They had no interest in a modern, luxurious lifestyle; instead, they found happiness in supporting middle-income families with simple, affordable meals. For over 12 years, they had built not just a business, but a community.

One day, as Bhimarao sat deep in thought, Raghu—a loyal customer for more than seven years—walked in. Raghu regularly ate at the hotel and appreciated both the quality and pricing.

“Namaste, Bhimarao sir,” Raghu said warmly. “Due to the unexpected global situation, everything has changed. Costs are rising everywhere, and it’s not the government’s fault alone. We all understand your situation.”

Bhimarao listened quietly.

Raghu continued, “I spoke to our regular customers—those who have been eating here for more than five years. We all agreed to support you. You can increase meal prices by ₹5 and tiffin items by ₹1. It’s a small change, and it won’t burden us, but it will help you manage the gas price increase.”

He smiled and added, “Café Rama is more than just a place to eat. For over 12 years, you’ve created something special. From tomorrow, please implement this change. Don’t worry—we are all with you. Just continue serving us your quality food.”

Hearing these words, Pramila’s eyes filled with tears. “Rama’s name has brought us a family of 100 people,” she said softly. “Your support means everything to us.”

Bhimarao was stunned. The bonding and affection of his customers touched his heart deeply. What he had built was not just a hotel—it was a family united by trust, care, and shared values.

K.Ragavan

2-4-26