Small Story 606.

 Small Story 606:

The Gift of Blessings

After receiving his promotion as Chief Executive, Ram was posted to Singapore for training. Ram had been working for a Singapore-based pharmaceutical company for more than a decade in various positions. Because of his dedication and excellent performance, he was elevated to the position of Chief Executive and was asked to visit the company headquarters in Singapore for training and to meet the Directors.

As instructed by the company, Ram left Chennai and reached Singapore, where he was warmly received by the Public Relations Officer. The next day, Ram arrived at the office and was greeted by the Board of Directors. All the Directors applauded Ram’s work and appreciated the tremendous growth of the Indian market under his leadership. The company now had 100 representatives, five Regional Managers, and 20 District Managers, with a huge turnover from its limited range of vitamin products.

The Managing Director began his speech:

“We are proud to have Ram with us. His new position will be based in Bengaluru, where our new factory will begin operations shortly.”

Ram was delighted to hear that the company’s new factory in India would soon be functioning, bringing greater recognition and growth to the organization.

After spending a week in Singapore and visiting many places, Ram returned to Chennai. His wife, Vasanthy, was very happy because many of her friends were settled in Bengaluru, and she looked forward to spending time with them.

Vasanthy had a long-cherished wish. She hoped that Asha, the daughter of her close friend Nandhini, would one day marry her son Vikas. Ram also knew about this wish and silently prayed for it.

The following week, Ram and Vasanthy moved to their newly furnished apartment in Jayanagar, Bengaluru. One evening, Nandhini arrived with her daughter Asha and took them out for dinner. Vikas, an engineer working in Chennai, had recently received an offer from a German firm and was likely to be posted in Bengaluru for five years.

Ram and Vasanthy were happy to meet Nandhini and Asha. After spending time together, they returned home with hopes of arranging the marriage of Vikas and Asha. Nandhini too shared the same feelings and prayed for Vikas’s posting to Bengaluru. Her husband, Charan, was also eagerly waiting for Vikas’s arrival.

A few months later, Vikas joined the new firm in Bengaluru and married Asha. Both families were overjoyed and settled happily.

Sometimes, people’s ambitions and heartfelt wishes are fulfilled easily because they are truly blessed. Vasanthy and Nandhini were perfect examples of this beautiful blessing.

K.Ragavan

10-5-26

Small Story 606.T

 சிறுகதை 606:

ஆசீர்வாதத்தின் பரிசு

தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக (Chief Executive) பதவி உயர்வு பெற்ற பிறகு, ராம் சிங்கப்பூருக்கு பயிற்சிக்காக அனுப்பப்பட்டார். ராம், சிங்கப்பூரைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பல்வேறு பொறுப்புகளில் பணியாற்றி வந்தார். அவரது அர்ப்பணிப்பு மற்றும் சிறந்த செயல்திறன் காரணமாக, அவர் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக உயர்த்தப்பட்டு, நிறுவன இயக்குநர்களைச் சந்திக்கவும் பயிற்சி பெறவும் சிங்கப்பூருக்கு செல்லுமாறு கூறப்பட்டது.

நிறுவனத்தின் அறிவுறுத்தலின்படி, ராம் சென்னை நகரிலிருந்து புறப்பட்டு சிங்கப்பூரை அடைந்தார். அங்கு மக்கள் தொடர்பு அதிகாரி அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். மறுநாள், ராம் அலுவலகத்துக்கு சென்றபோது, இயக்குநர் குழுவினரால் மரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்டார். இந்திய சந்தையில் அவரது தலைமையின் கீழ் ஏற்பட்டிருந்த மிகப்பெரிய வளர்ச்சியை எல்லா இயக்குநர்களும் பாராட்டினர். நிறுவனத்தில் தற்போது 100 பிரதிநிதிகள், 5 பிராந்திய மேலாளர்கள் மற்றும் 20 மாவட்ட மேலாளர்கள் இருந்தனர். குறைந்த அளவிலான வைட்டமின் தயாரிப்புகள் இருந்தபோதிலும், நிறுவனம் மிகப்பெரிய வருமானத்தைப் பெற்றிருந்தது.

மேலாண்மை இயக்குநர் தனது உரையைத் தொடங்கினார்:

“ராம் எங்களுடன் இருப்பதில் எங்களுக்கு பெருமை. அவரது புதிய பொறுப்பு பெங்களூருவில் இருக்கும். அங்கு எங்கள் புதிய தொழிற்சாலை விரைவில் செயல்படத் தொடங்கும்.”

இந்தியாவில் நிறுவனத்தின் புதிய தொழிற்சாலை விரைவில் இயங்கவிருப்பது ராமுக்கு பேரானந்தத்தை அளித்தது. அது நிறுவனத்திற்கு மேலும் வளர்ச்சியும் மதிப்பும் தரும் என்று அவர் நம்பினார்.

ஒரு வாரம் சிங்கப்பூரில் தங்கி பல இடங்களைச் சுற்றிப்பார்த்த பிறகு, ராம் மீண்டும் சென்னை திரும்பினார். அவரது மனைவி வசந்தி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். ஏனெனில், அவரது பல தோழிகள் பெங்களூருவில் வசித்து வந்தனர்; அவர்களுடன் நேரம் செலவிடும் ஆசை அவருக்கிருந்தது.

வசந்திக்கு நீண்டநாள் ஆசை ஒன்று இருந்தது. தனது நெருங்கிய தோழியான நந்தினியின் மகள் ஆஷா, ஒருநாள் தனது மகன் விகாஸைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். இந்த ஆசையை ராமும் அறிந்திருந்தார்; மனதளவில் அதற்காக அவர் பிரார்த்தித்தும் வந்தார்.

அடுத்த வாரமே, ராம் மற்றும் வசந்தி, பெங்களூருவின் ஜெயநகரில் உள்ள புதிய அலங்கரிக்கப்பட்ட அடுக்குமாடி வீட்டிற்கு குடிபெயர்ந்தனர். ஒரு மாலை, நந்தினி தனது மகள் ஆஷாவுடன் வந்து, அனைவரையும் இரவு உணவிற்கு அழைத்துச் சென்றார். சென்னை நகரில் பொறியாளராக வேலை பார்த்து வந்த விகாஸ், சமீபத்தில் ஒரு ஜெர்மன் நிறுவனத்திலிருந்து வேலை வாய்ப்பு பெற்றிருந்தார். அவர் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு பெங்களூருவில் பணியமர்த்தப்பட வாய்ப்பிருந்தது.

ராம் மற்றும் வசந்தி, நந்தினி மற்றும் ஆஷாவை சந்தித்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அனைவரும் சேர்ந்து நேரம் கழித்த பிறகு, விகாஸ் மற்றும் ஆஷாவின் திருமணத்தை நடத்த வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையுடன் வீடு திரும்பினர். நந்தினிக்கும் அதே எண்ணம்தான் இருந்தது. விகாஸுக்கு பெங்களூருவில் வேலை அமைய வேண்டும் என்று அவர் பிரார்த்தித்தார். அவரது கணவர் சரணும், விகாஸின் வருகைக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தார்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, விகாஸ் பெங்களூருவில் உள்ள புதிய நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். பின்னர் அவர் ஆஷாவைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். இரு குடும்பங்களும் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ச்சியாக வாழத் தொடங்கினர்.

சில நேரங்களில், மனிதர்களின் கனவுகளும் மனமார்ந்த ஆசைகளும் மிகவும் எளிதாக நிறைவேறுகின்றன. அதற்கு காரணம் அவர்கள் உண்மையிலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதுதான். வசந்தியும் நந்தினியும் அந்த அழகான ஆசீர்வாதத்தின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள்.

கே. ராகவன்

10-5-26

Small Story 605.

 Small Story 605

 The Number Game

Savitri came to her cabin, where three people were waiting for her. One of them asked anxiously, “Madam, will the ongoing crisis between Iran and the US come to an end? My son is working in the Middle East. He wants to return, but he worries whether he will get a good package in our country.”

Savitri was the Editor-in-Chief of a leading news journal in Chennai. She adjusted her spectacles and replied calmly, “I cannot say anything with certainty now. Today, some news reports have already suggested that the US-Iran conflict has intensified, but I am still waiting for reports from our correspondents. The situation between these two countries is highly unpredictable.”

The man, Manikam, smiled faintly. “I know you from your journalism college days. I took the liberty of asking you not only as a journalist but also as an astrologer, because of your authenticity. You are my friend’s daughter, and though he passed away a few years ago, you still respect me like your own father.”

Savitri smiled warmly. “True, Uncle. I understand your concern for your son. But I feel the situation may not change very quickly.”

“Thank you, Madam,” Manikam said. “My friends also wanted to know whether the recent ongoing political issue in our state will be resolved smoothly.”

“It will be resolved,” Savitri replied confidently. “We believe in democracy. Whatever the differences of opinion among parties, ultimately the verdict of the majority must be accepted. The party with the highest numbers should form the administration.”

The other two friends nodded. “Thank you, Madam, for your assurance. We too believe that the party with the majority of votes should govern the nation.”

Savitri continued thoughtfully, “I agree there are shortcomings in the system. Still, I hope they will be managed wisely. Sometimes, even when no one comes forward responsibly, I feel sorry for our policies. In the end, everything becomes a number game.”

The three men exchanged glances and agreed. “Yes, the number game is always played in our system.”

Satisfied with the eminent journalist’s balanced views on policy, democracy, and power, the three visitors thanked her and left the cabin quietly.

KRagavan

9-5-26

Small Story 605.T

 சிறுகதை 605

எண்களின் விளையாட்டு

சாவித்ரி தனது அலுவலக அறைக்குள் வந்தாள். அங்கு மூவர்  காத்திருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் பதட்டமாகக் கேட்டார்:

“மேடம், தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கும் ஈரான்–அமெரிக்கா மோதல் முடிவுக்கு வருமா? என் மகன் மத்திய கிழக்கில் வேலை செய்கிறான். அவன் இந்தியாவிற்கு திரும்ப விரும்புகிறான். ஆனால் இங்கே அவனுக்கு நல்ல சம்பளத்துடன் வேலை கிடைக்குமா என்று கவலைப்படுகிறான்.”

சாவித்ரி சென்னை நகரின் முன்னணி செய்தி இதழின் முதன்மை ஆசிரியர். கண்ணாடியைச் சரிசெய்து அமைதியாகப் பதிலளித்தாள்:

“இப்போது உறுதியாக எதையும் சொல்ல முடியாது. இன்று வந்த சில செய்திகளில் அமெரிக்கா–ஈரான் மோதல் மேலும் தீவிரமடைந்ததாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. ஆனால் எங்கள் நிருபர்களிடமிருந்து வரும் முழு தகவல்களை நான் இன்னும் காத்திருக்கிறேன். இந்த இரு நாடுகளுக்கிடையிலான நிலைமை மிகவும் கணிக்க முடியாததாக உள்ளது.”

மாணிக்கம் மெதுவாகச் சிரித்தார்.

“உங்களை  கல்லூரி நாட்களிலிருந்தே எனக்குத் தெரியும். உங்கள் நேர்மையும் நம்பகத்தன்மையும் காரணமாக, பத்திரிகையாளராக மட்டுமல்லாமல் ஜோதிடராகவும் உங்களிடம் கேட்கத் துணிந்தேன். நீங்கள் என் நண்பரின் மகள். அவர் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் இறந்துவிட்டாலும், இன்னும் என்னை உங்கள் தந்தையைப் போல மதிக்கிறீர்கள்.”

சாவித்ரி அன்புடன் சிரித்தாள்.

“அது உண்மைதான், அங்கிள். உங்கள் மகனைப் பற்றிய கவலை எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் இந்த நிலைமை விரைவில் மாறும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.”

“நன்றி, மேடம்,” என்றார் மாணிக்கம். “என் நண்பர்களும் நமது மாநிலத்தில் தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கும் அரசியல் பிரச்சினை சுமுகமாகத் தீருமா என்று জানতে விரும்புகிறார்கள்.”

“அது தீர்ந்துவிடும்,” என்று நம்பிக்கையுடன் கூறினாள் சாவித்ரி.

“நாம் ஜனநாயகத்தை நம்புகிறோம். கட்சிகளுக்கிடையில் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், இறுதியில் பெரும்பான்மையின் தீர்ப்பை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியது அவசியம். அதிக எண்ணிக்கையைக் கொண்ட கட்சியே ஆட்சியை அமைக்க வேண்டும்.”

மற்ற இருவரும் தலையசைத்தனர்.

“நன்றி, மேடம். நாமும் பெரும்பான்மை வாக்குகளைப் பெற்ற கட்சியே நாட்டை ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்று நம்புகிறோம்.”

சாவித்ரி சிந்தனையுடன் தொடர்ந்தாள்:

“இந்த அமைப்பில் குறைகள் இருப்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். இருந்தாலும் அவை புத்திசாலித்தனமாக கையாளப்படும் என்று நம்புகிறேன். சில சமயங்களில், யாரும் பொறுப்புடன் முன்வராதபோது, நமது கொள்கைகளை நினைத்து வருந்துகிறேன். இறுதியில், எல்லாமே ஒரு எண்களின் விளையாட்டாக மாறிவிடுகிறது.”

அந்த மூவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டு சம்மதித்தனர்.

“ஆம், இந்த எண்களின் விளையாட்டு எப்போதும் நமது அமைப்பில் நடந்து கொண்டே இருக்கிறது.”

கொள்கை, ஜனநாயகம் மற்றும் அதிகாரம் குறித்து அந்தப் புகழ்பெற்ற பத்திரிகையாளர் கூறிய சமநிலையான கருத்துகளில் திருப்தியடைந்த மூவரும், சாவித்ரியிடம் நன்றி கூறி அமைதியாக அறையை விட்டு வெளியேறினர்.

— கே. ராகவன்

9-5-26

Letter

 The Zayed National Museum's recognition doesn't come as a surprise

The National

Our readers have their say on the stories of the week

May 08, 2026

I write in reference to Faisal Al Zaabi’s article Zayed National Museum named among world’s most beautiful by Prix Versailles (May 6): the UAE has earned many accolades over the years, and this latest recognition is yet another prestigious addition. The honour bestowed in Paris by Prix Versailles – awards given in the field of architecture – highlights Abu Dhabi as a global cultural hub and reflects the nation’s commitment to architectural excellence and heritage preservation. In addition to its cultural achievements, the UAE has also demonstrated strong diplomatic leadership in recent crises, protecting its citizens and maintaining stability through measured and effective responses. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 604.

 Small Story 604: 

Poongulam Encounter

Rajesh reached Poongulam Village to scout locations for his new film. The village was 100 kilometers away from the bustling city of Bengaluru. It had been recommended by Rajesh’s classmate Shekar, who had settled there many years ago.

Rajesh was a celebrated film director who had earned many accolades for his movies. His films were appreciated by audiences and honored by several organizations. Among the twenty-five films he had directed, winning two National Awards was considered his greatest achievement. His talented team of technicians had always stood by him and delivered excellent work.

Rajesh’s thoughts were interrupted when Shankar arrived to receive him.

“Hey buddy, how are you?” asked Shankar warmly.

Rajesh smiled. “I am fine. This is a beautiful village with excellent locations.”

Shankar whispered, “Let us go to my house and take some rest. At 4 PM, our Panchayat Board Chairman himself will meet us. We can discuss the filming locations and permissions.”

That evening, Chairman Raju arrived and introduced himself.

“I am your fan, sir,” he said happily. “We are honored that you have selected our Poongulam for your new film.”

Rajesh smiled and replied softly, “I have always wanted to highlight villages in my films. Many talented people live in villages. Today, every village has internet and educational facilities. The children studying here are intelligent and will play an important role in developing our country in the future.”

He continued, “Poongulam is a beautiful village, well maintained by you and the villagers. Shankar, my old friend, knows my taste well, so he suggested this place. I am happy to shoot my new film entirely in this village over a four-month schedule. I am confident Poongulam will become widely known after the film releases.”

Raju felt proud and said, “I am sure you will make our village famous, Director sir.”

After spending three days exploring the locations, Rajesh returned to Bengaluru with confidence that his new film would receive a warm welcome from the people.

K.Ragavan

8-5-26

Small Story 604.T

 சிறுகதை 604:

பூங்குளம் சந்திப்பு

தனது புதிய திரைப்படத்திற்கான படப்பிடிப்பு இடங்களைத் தேடி, ராஜேஷ் பூங்குளம் கிராமத்திற்குச் சென்றார். அந்த கிராமம், பரபரப்பான பெங்களூரு நகரத்திலிருந்து 100 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்தது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அங்கே குடியேறியிருந்த அவரது வகுப்பு தோழன் சேகர், அந்த கிராமத்தை அவருக்கு பரிந்துரைத்திருந்தான்.

ராஜேஷ், பல விருதுகளை வென்ற புகழ்பெற்ற திரைப்பட இயக்குநர். அவரது திரைப்படங்கள் மக்களிடையே பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றதோடு, பல அமைப்புகளாலும் பாராட்டப்பட்டிருந்தன. அவர் இயக்கிய இருபத்தைந்து திரைப்படங்களில், இரண்டு தேசிய விருதுகளை வென்றது அவரது மிகப் பெரிய சாதனையாகக் கருதப்பட்டது. திறமையான தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் கொண்ட அவரது குழு எப்போதும் அவருக்கு துணையாக இருந்து சிறந்த பணியை வழங்கி வந்தது.

அப்போது சங்கர் வந்து சேர்ந்ததால், ராஜேஷின் சிந்தனை கலைந்தது.

“ஏய் நண்பா, எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று சங்கர் அன்புடன் கேட்டான்.

ராஜேஷ் புன்னகையுடன்,

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன். இது மிகவும் அழகான கிராமம். படப்பிடிப்பிற்கு அருமையான இடங்கள் இருக்கின்றன,” என்றார்.

சங்கர் மெதுவாக,

“வாங்க, முதலில் என் வீட்டிற்கு சென்று ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளலாம். மாலை 4 மணிக்கு நம்ம ஊராட்சி மன்றத் தலைவர் நேரில் வந்து உங்களைச் சந்திப்பார். அப்போது படப்பிடிப்பு இடங்கள் மற்றும் அனுமதிகள் பற்றி பேசலாம்,” என்றான்.

அன்றைய மாலை, தலைவர் ராஜு வந்து தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார்.

“சார், நான் உங்கள் ரசிகன்,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

“எங்கள் பூங்குளம் கிராமத்தை உங்கள் புதிய திரைப்படத்திற்காகத் தேர்ந்தெடுத்தது எங்களுக்கு பெருமையாக உள்ளது.”

ராஜேஷ் மெதுவாக புன்னகைத்து,

“என் திரைப்படங்களில் கிராமங்களின் அழகையும் வாழ்க்கையையும் காட்ட வேண்டும் என்பது என் நீண்டநாள் ஆசை. கிராமங்களில் பல திறமையான மக்கள் வாழ்கிறார்கள். இப்போது ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் இணைய வசதியும் கல்வி வாய்ப்புகளும் உள்ளன. இங்கே படிக்கும் குழந்தைகள் மிகவும் புத்திசாலிகள்; எதிர்காலத்தில் நாட்டின் முன்னேற்றத்தில் அவர்கள் முக்கிய பங்கு வகிப்பார்கள்,” என்றார்.

அவர் தொடர்ந்து,

“பூங்குளம் மிகவும் அழகான கிராமம். நீங்கள் மற்றும் கிராம மக்கள் இதை நன்றாக பராமரித்து வருகிறீர்கள். என் பழைய நண்பர் சங்கர் என் ரசனையை நன்றாக அறிவார். அதனால்தான் இந்த இடத்தை பரிந்துரைத்தார். நான்கு மாதங்கள் முழுவதும் இங்கேயே என் புதிய திரைப்படத்தை படமாக்க உள்ளேன். படம் வெளியான பிறகு பூங்குளம் எல்லோராலும் அறியப்படும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உள்ளது,” என்றார்.

இதைக் கேட்டு பெருமிதம் அடைந்த ராஜு,

“இயக்குநர் சார், நீங்கள் எங்கள் கிராமத்தை நிச்சயமாகப் புகழ்பெறச் செய்வீர்கள்,” என்றார்.

மூன்று நாட்கள் படப்பிடிப்பு இடங்களை ஆராய்ந்த பிறகு, தனது புதிய திரைப்படம் மக்களிடையே நல்ல வரவேற்பைப் பெறும் என்ற நம்பிக்கையுடன் ராஜேஷ் மீண்டும் பெங்களூருக்குத் திரும்பினார்.

கே. ராகவன்

8-5-26

Small Story.603.

 Small Story 603.

A Fresh Start with Good News

After his vacation, Vinod returned to Dubai to continue the course he had left unfinished for a few more months. When he reached his flat, his roommate Hari warmly welcomed him. Vinod shared sweets and snacks prepared by his mother.

Hari said, “The sweets your mom makes are very nice. I really love the taste.” Vinod felt happy hearing the compliment about his mother’s cooking. Back in his hometown, Bengaluru, everyone appreciated her preparations, especially her sweet dishes.

Hari then added, “Hey, I almost forgot—your internship with a leading supply chain management company has been approved. My friend’s dad, who works there, told me yesterday. You should receive the official message today.”

Just then, Vinod checked his phone and saw the approval message. He was asked to join from the next day. The company was located very close to his flat, and the stipend of 5000 dirhams for six months (with a possible extension) felt like a great opportunity.

Excited, Vinod called his dad, who was working in the UAE capital, and shared the good news. His father was very happy and said that Vinod would surely shine in his career.

Before leaving for his hometown earlier, Vinod had been worried about the uncertainty caused by the war crisis. But now, after returning, he had received this wonderful opportunity. He prayed that the crisis would end permanently and felt grateful to the UAE government for ensuring the safety of everyone during those difficult sixty days.

K.Ragavan

7-5-26

Small Story 603.T

 

சிறுகதை 603

ஒரு புதிய தொடக்கம் – நல்ல செய்தியுடன்

தனது விடுமுறைக்குப் பிறகு, Vinod துபாய்க்கு திரும்பி, இன்னும் சில மாதங்களுக்கு முடிக்காமல் இருந்த தனது பாடநெறியைத் தொடர்ந்தார். தனது அபார்ட்மெண்ட் சென்றபோது, அவரது ரூம் மேட் Hari அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். தனது அம்மா தயாரித்த இனிப்புகள் மற்றும் ஸ்நாக்ஸ்களை விநோத் பகிர்ந்தார்.

ஹரி கூறினார்: “உன் அம்மா செய்வது ரொம்ப சுவையாக இருக்கிறது. அந்த ருசி எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.” தனது அம்மாவின் சமையலைப் பற்றி பாராட்டு கேட்ட விநோத் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவரது சொந்த ஊரான Bengaluruவில், குறிப்பாக அவள் தயாரிக்கும் இனிப்புகளை அனைவரும் மிகவும் பாராட்டுவார்கள்.

பின்னர் ஹரி சொன்னார்: “அட, நான் கிட்டத்தட்ட மறந்துட்டேன்—ஒரு முன்னணி சப்ளை சேன் மேனேஜ்மென்ட் நிறுவனத்தில் உன் இன்டர்ன்ஷிப் ஒப்புதல் கிடைத்துவிட்டது. அங்கே வேலை செய்யும் என் நண்பனின் அப்பா நேற்று எனக்கு சொன்னார். இன்று உனக்கு அதிகாரப்பூர்வமான தகவல் வரும்.”

அதே சமயம், விநோத் தனது மொபைலை பார்த்தார்; அதில் ஒப்புதல் செய்தி வந்திருந்தது. அடுத்த நாளிலிருந்தே வேலைக்கு சேர வேண்டும் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அந்த நிறுவனம் அவரது வீட்டிற்கு மிகவும் அருகில் இருந்தது. ஆறு மாதங்களுக்கு 5000 திர்ஹாம் ஊதியம் (மேலும் நீட்டிப்பு வாய்ப்புடன்) வழங்கப்படுவது ஒரு சிறந்த வாய்ப்பாக இருந்தது.

மிகுந்த உற்சாகத்துடன், விநோத் தனது அப்பாவை அழைத்தார். அவர் Abu Dhabiயில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். இந்த நல்ல செய்தியை கேட்ட அவரது தந்தை மிகவும் மகிழ்ந்து, விநோத் தனது தொழிலில் நிச்சயமாக சிறந்து விளங்குவார் என்று கூறினார்.

தன் ஊருக்கு செல்லும் முன், போர்நிலை காரணமாக ஏற்பட்ட நிச்சயமின்மையால் விநோத் கவலையடைந்திருந்தார். ஆனால் இப்போது திரும்பி வந்ததும், இந்த அருமையான வாய்ப்பு கிடைத்தது. அந்த நெருக்கடி நிரந்தரமாக முடிவடைய வேண்டும் என்று அவர் பிரார்த்தனை செய்தார். கடினமான அந்த அறுபது நாட்களில் அனைவரின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்த UAE Governmentக்கு அவர் நன்றி உணர்வு கொண்டிருந்தார்.

– க. ராகவன்

Recent verdict

 The recent verdict in the state elections, particularly in Tamil Nadu, has been significant. For over six decades, the two major Dravidian parties—such as Dravida Munnetra Kazhagam (DMK) and All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam (AIADMK)—have dominated the state’s political landscape. Over time, sections of the public grew dissatisfied, especially over controversies involving remarks on religion and traditions like Sanatana Dharma.

In this context, the emergence of a newer political force like Tamilaga Vettri Kazhagam (TVK) appears to have resonated with a segment of voters seeking change. Many see this shift as a reflection of evolving public sentiment rather than a sudden transformation.

The people of Tamil Nadu, known for their awareness and political engagement, have once again demonstrated that they carefully evaluate leadership and policies before making electoral decisions. Election outcomes in the state have historically shown that no party can take voter support for granted, and public opinion can shift when expectations are not met.

Overall, the verdict highlights the dynamic nature of democracy in Tamil Nadu, where voters continue to assert their voice and shape the political future of the state.

K.Ragavan

Bengaluru

Small Story 602.

 Small Story 602.

Mango Mela Encounter

Radhika received an unexpected afternoon call from her friend Roshani, inviting her and her husband to join a Mango Mela at a popular restaurant on the main road that evening. Radhika gladly agreed, promising they would arrive by 6:30 pm.

When Ram returned home, Radhika shared the news. At 70, Ram was delighted. He and Radhika, 65, were an ideal couple, blessed with a daughter, Vasanthy, who lived in Sydney. After retiring from his long career at Google in the United States, Ram had settled in Bengaluru. A passionate blogger and storyteller since his mid-fifties, he continued to write and enjoyed a loyal readership on social media.

That evening, right on time, Ram and Radhika reached the restaurant, where Roshani and her husband Murali were already waiting. As they settled in, Roshani seemed distracted, scanning the room.

“Who are you looking for?” Radhika asked.

Roshani leaned closer and whispered, “The owner of this restaurant is a well-known writer. She has published several books in Kannada and English. I’ve read her works, and  she knows me personally.”

Just then, a voice called out, “Rashmi! How are you?”

“I’m fine,” Rashmi replied, then turned to introduce her friends. “Meet Radhika and her husband, Ram.”

The woman smiled warmly. “Nice to meet you,” she said softly. Then, looking at Ram, she added with surprise, “Sir, I never expected to see you at my restaurant during this Mango Mela.”

Rashmi looked puzzled. “You know Ram?”

The woman laughed gently. “We’ve been reading each other’s posts regularly and became friends online without ever meeting.”

Ram smiled modestly. “It’s truly a pleasure to meet such a renowned author in person,” he said.

“I’m Swetha,” she said. “And today is a special day for me—to finally meet a storyteller whose writing I admire.”

They all enjoyed the evening, savoring a variety of delicious mango dishes and sharing lively conversations. After more than an hour and a half, the families prepared to leave.

As they departed, Murali nodded toward Ram and said, “You’re quite popular here!”

Ram smiled, pleasantly surprised. He had never imagined that a simple visit to a Mango Mela would turn into such a memorable encounter with a celebrated writer.

It was, indeed, a delightful and unexpected evening.

K.Ragavan

Jumi Award.

 Announcement: JUMI (Just Missed POTW)

Period: April 26 to May 2 , 2026

அன்பார்ந்த மத்யமர் நண்பர்களுக்கு வணக்கம்🙏

சென்ற வாரத்திற்கான ஜூமி வெற்றியாளர்கள் பட்டியல் கீழே. 

1. Amaravathi S

2. Amirdham Adarvaa

3. Anitha G K

4. Annamalai Sugumaran

5. Arangarajan Sundaresan

6. Arul Kumar

7. Aruna Raguraman

8. Arunajatesan Venkatraman

9. Badhrinath Raghavendran

10. Bhooma Sivaramakrishnan

11. Bhuvaneswari Sathiavaheeswaran

12. C P Senthil Kumar

13. Chitra Neelakandan

14. Chitra Ramesh

15. Dhivakar Venkataraman

16. George Chandran

17. Gomathy Chidambaranathan

18. GSyamaladevi

19. Hatheem Karunai Seyedmohideen

20. Kalidasan

21. Kalyani Devanathn

22. Kumaar Anantha Krishnan

23. Lakshmanan P

24. Lakshmi Jayaram

25. Lakshminarasimhan Rajaraman

26. Lakshminarasimhan Sridharan

27. Lalitha Bala

28. M Ravi

29. Mala Ekambaram

30. Manikandan Sivakumar

31. Mb Kumar

32. Michael Raj

33. Murlidharan Ramarao

34. Padma Manian

35. Padma Venkataraman

36. Padmanabhan Ramaswamy

37. Pattabi Ram

38. Ponni Selvi

39. Prabhavathi Ananthasubramanian

40. Pradeep Kumar

41. Radhakrishnan Easwaran

42. Ragavan Krishnamachary

43. Raghothaman Rao

44. Rajagopalan Sundharam

45. Rajasekaran Raju

46. Raji Krishnamoorthy

47. Ramanujam Krishnamachari

48. S. Jeyaseeli Dhayalan

49. Sankara Narayanan

50. Sankaranarayanan Balasubramanian Chithirai Singer

51. Saroja Narayanan

52. Sathyabama Narayanan

53. Sathyanarayanan Sundararajan

54. Serugudi Ramamurthy Venkatesan

55. Shankar Ramanathan

56. Shanthi Chandramohan

57. Sharmila Prakash

58. Sitaraman Rathinam

59. Sivakumar K Krishnamoorthy

60. Srinivasa Gopalan

61. Subramaniam Srinivasan

62. Subramanian Sankaran

63. Suganthi Kumar

64. Sumathi Subramanian

65. Sundararajan Sivam

66. Suresh Ramanathan

67. Thilagavathy Thilaga

68. V K Shankar

69. V S Kesavan

70. V. Narenthrakumar

71. Vanchinathan Ramani

72. Velu Pillai

73. Vengadesh Srinivasagam

74. Venkatachary Ranganathan

75. Venkatesh CR

76. Viji Mouli

77. Vino Mohan

78. சில் வண்டு

79. நாகை குமரன்

80. வானவன் கோ.கார்த்திக் சூனாம்பேடு

அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்!

சென்ற வாரத்தின் பதிவுகளில் மிகச் சிறந்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பணியில் பங்கேற்றவர்கள் பின்வருமாறு:

அனைவருக்கும் நன்றி🙏

குழுத் தலைவர்:

திரு. Shankar Rajarathnam

மாடரேட்டர் குழு:

Haripriya Sambasivan

Revathi Kumar

Subha Shankar

Karthikeyan Kalidasan

Venkatasubramaniam Venkat

Bhuvana Muthu

Thenmozhi Rajmohan

Sujatha Krishnamoorthy

 Latha Srini

Bala Sivakumar

Manimozhi Jagadeesan

மற்றும்

நான் Parvatham Muthukumaran

மத்யமர் அறிவிப்புகளை உடனுக்குடன் பெற விரும்புவோர் கீழ்க்கண்ட சானல்களை Subscribe செய்ய வேண்டுகிறோம்.

WhatsApp channel

https://whatsapp.com/channel/0029Va6aRyv8fewtIR0Xrv0Q

Telegram channel

https://t.me/Madhyamar

Madhyamar TV

https://youtube.com/@MadhyamarTV?si=GufskHxbYoewBkUp.

Small Story 602T

 சிறுகதை 602

மாம்பழ மேளா சந்திப்பு

ராதிகாவுக்கு பிற்பகலில் எதிர்பாராத ஒரு அழைப்பு வந்தது. அது அவளது தோழி ரோஷணியிடமிருந்து. அன்று மாலை முக்கிய சாலையில் உள்ள பிரபலமான ஒரு உணவகத்தில் நடைபெறும் “மாம்பழ மேளா”விற்கு தன்னையும், தனது கணவரையும் வருமாறு அழைத்தாள். ராதிகா மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்து, அவர்கள் மாலை 6:30க்கு வந்து சேருவோம் என்று கூறினாள்.

ராம் வீடு திரும்பியதும், ராதிகா இந்த செய்தியை பகிர்ந்தாள். 70 வயதான ராம் மகிழ்ச்சியடைந்தார். 65 வயதான ராதிகாவுடன் அவர் ஒரு சிறந்த தம்பதியராக இருந்தார். அவர்களுக்கு வசந்தி என்ற மகள் இருந்தாள்; அவள் சிட்னியில் வசித்து வந்தாள். அமெரிக்காவில் Google நிறுவனத்தில் நீண்ட காலம் பணியாற்றிய பிறகு ஓய்வு பெற்ற ராம், பெங்களூரில் குடியேறினார். ஐம்பதுகளில் இருந்து எழுத்து மீது ஆர்வம் கொண்ட அவர், ஒரு தீவிரமான பிளாக்கரும் கதை எழுத்தாளரும் ஆக இருந்து, சமூக ஊடகங்களில் நல்ல வாசகர்கள் வட்டாரத்தைக் கொண்டிருந்தார்.

அன்று மாலை நேரத்திற்கு சரியாக ராம் மற்றும் ராதிகா உணவகத்தை அடைந்தனர். அங்கு ரோஷணியும், அவளது கணவர் முரளியும் ஏற்கனவே காத்திருந்தனர். அவர்கள் அமர்ந்தபோது, ரோஷணி சற்று கவலைக்கிடமாக சுற்றிலும் யாரையோ தேடிக்கொண்டிருந்தாள்.

“யாரைக் தேடுகிறாய்?” என்று ராதிகா கேட்டாள்.

ரோஷணி அருகில் வந்து மெதுவாகச் சொன்னாள்: “இந்த உணவகத்தின் உரிமையாளர் ஒரு பிரபல எழுத்தாளர். கன்னடத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் பல புத்தகங்களை எழுதியிருக்கிறார். நான் அவருடைய படைப்புகளை படித்திருக்கிறேன். அவருக்கு என்னை தனிப்பட்ட முறையில் தெரியும்.”

அந்த நேரத்தில், ஒரு குரல் கேட்டது: “ரஷ்மி! எப்படி இருக்கிறாய்?”

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன்,” என்று ரஷ்மி பதிலளித்து, தனது நண்பர்களை அறிமுகப்படுத்தினாள். “இவர்கள் ராதிகா மற்றும் இவரது கணவர் ராம்.”

அந்த பெண் இனிமையாக சிரித்தாள். “உங்களை சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி,” என்றாள். பின்னர் ராமை நோக்கி ஆச்சரியத்துடன், “சார், இந்த மாம்பழ மேளாவில் உங்களை என் உணவகத்தில் பார்க்கும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை,” என்றாள்.

ரஷ்மி குழப்பமடைந்தாள். “உங்களுக்கு ராம் தெரிகிறதா?”

அந்த பெண் மெதுவாகச் சிரித்தாள். “நாங்கள் ஒருவரின் பதிவுகளை ஒருவர் தொடர்ந்து வாசித்து, நேரில் சந்திக்காமல் இணையத்தில் நண்பர்களாகி விட்டோம்,” என்றாள்.

ராம் எளிமையாகச் சிரித்தார். “இவ்வளவு புகழ்பெற்ற எழுத்தாளரை நேரில் சந்திப்பது உண்மையில் பெருமையாக இருக்கிறது,” என்றார்.

“நான் ஸ்வேதா,” என்றாள் அவள். “இன்று எனக்கு ஒரு சிறப்பு நாள்—நான் மதிக்கும் ஒரு கதையாசிரியரை நேரில் சந்திக்கிறேன்.”

அவர்கள் அனைவரும் பலவகையான சுவையான மாம்பழ உணவுகளை ருசித்து, மகிழ்ச்சியான உரையாடல்களுடன் நேரத்தை கழித்தனர். ஒரு மணி நேரம் கடந்தபின், இரு குடும்பங்களும் கிளம்பத் தயாரானார்கள்.

புறப்படும் போது, முரளி ராமை நோக்கி, “நீங்கள் இங்கே மிகவும் பிரபலமாக இருக்கிறீர்கள்!” என்றார்.

ராம் மெதுவாகச் சிரித்தார்; இது அவருக்கு இனிய ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஒரு சாதாரண மாம்பழ மேளா வருகை இவ்வளவு நினைவுகூரத்தக்க சந்திப்பாக மாறும் என்று அவர் ஒருபோதும் நினைத்திருக்கவில்லை.

அது உண்மையிலேயே ஒரு இனிமையான மற்றும் எதிர்பாராத மாலை ஆகும்.

– கே. ராகவன்

Small Story 601.

 Small Story 601

 People Are Not Always Fools

Ram received a call from his friend Basavaraj, asking him to come a little early to their usual meeting place. Ram was just finishing his morning walk, so he hurried over.

When he arrived, Basavaraj and the other friends greeted him warmly, offered him sweets, and congratulated him. Ram was surprised and asked what the occasion was.

They reminded him of his prediction about the recent election in the neighboring state. A few days earlier, Ram had confidently said that the people would vote out the long-standing dynasty government. While his friends had disagreed, believing that the ruling party would continue for decades, Ram had insisted that a change was coming—and he was right.

The election results had just been announced, and the government had indeed changed.

Ram smiled and said, “People in that state have understood the false promises, the law and order issues, and concerns about safety. They chose change. The new leader may be popular on screen, but now he must prove himself on the ground.”

He continued, “Arrogance, overconfidence, and ignoring people’s sentiments led to the fall of the dynasty. This result shows that people are powerful, and they can change their decisions when needed.”

His friends nodded in agreement.

Ram added, “Let us hope the new leader fulfills his promises and governs honestly, without corruption.”

After finishing their tea, the friends appreciated Ram’s thoughts and went their separate ways, reflecting on how people’s wisdom had shaped the future.

K.Ragavan

Small Story 601.T

 

சிறுகதை 601

மக்கள் எப்போதும் முட்டாள்கள் அல்ல

ராம் தனது நண்பர் பசவராஜ் அழைத்த தொலைபேசி அழைப்பை பெற்றார். வழக்கமாக சந்திக்கும் இடத்திற்கு கொஞ்சம் சீக்கிரம் வரச் சொன்னார். ராம் தனது காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துக் கொண்டிருந்ததால், உடனே அங்கு விரைந்தார்.

அங்கு சென்றபோது, பசவராஜ் மற்றும் மற்ற நண்பர்கள் அவரை அன்புடன் வரவேற்று, இனிப்புகள் கொடுத்து, வாழ்த்தினர். ராம் ஆச்சரியப்பட்டு, “என்ன விஷயம்?” என்று கேட்டார்.

அவர்கள் சமீபத்தில் அண்டை மாநிலத்தில் நடந்த தேர்தல் குறித்து ராம் கூறிய கணிப்பை நினைவூட்டினர். சில நாட்களுக்கு முன்பு, நீண்ட காலமாக ஆட்சி செய்த குடும்ப ஆட்சியை மக்கள் மாற்றிவிடுவார்கள் என்று ராம் நம்பிக்கையுடன் கூறியிருந்தார். ஆனால், அவரது நண்பர்கள் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ளாமல், அந்த ஆட்சியே பல ஆண்டுகள் தொடரும் என்று நினைத்திருந்தனர். இருந்தாலும், மாற்றம் வரும் என்று ராம் உறுதியாக கூறியிருந்தார் — அது உண்மையாகி விட்டது.

தேர்தல் முடிவுகள் தற்போது வெளியானது, உண்மையாகவே ஆட்சி மாறியது.

ராம் சிரித்துக்கொண்டு, “அந்த மாநிலத்தின் மக்கள் பொய்யான வாக்குறுதிகள், சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கு பிரச்சினைகள், பாதுகாப்பு குறித்த கவலைகள் ஆகியவற்றை உணர்ந்திருக்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் மாற்றத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். புதிய தலைவர் திரையில் பிரபலமானவர் இருக்கலாம், ஆனால் இப்போது நிலத்தில் தனது திறமையை நிரூபிக்க வேண்டும்,” என்றார்.

அவர் தொடர்ந்து, “அகம்பாவம், அதிக நம்பிக்கை, மக்களின் உணர்வுகளை புறக்கணித்தது ஆகியவையே அந்த குடும்ப ஆட்சியின் வீழ்ச்சிக்கு காரணம். இந்த முடிவு மக்கள் சக்திவாய்ந்தவர்கள் என்பதை காட்டுகிறது; தேவையானபோது அவர்கள் தங்கள் முடிவை மாற்றக்கூடியவர்கள்,” என்றார்.

அவரது நண்பர்கள் ஒப்புதல் தெரிவித்து தலையசைத்தனர்.

ராம் மேலும், “புதிய தலைவர் தனது வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றி, ஊழல் இல்லாமல் நேர்மையாக ஆட்சி செய்வார் என்று நம்புவோம்,” என்றார்.

தேநீர் முடித்த பிறகு, நண்பர்கள் ராமின் கருத்துகளை பாராட்டி, மக்கள் அறிவு எதிர்காலத்தை உருவாக்கியது என்பதை சிந்தித்துக்கொண்டு தங்கள் வழியில் சென்றனர்.

K.Ragavan

Small Story600.

 

Small Story600

The Mystery of Room 600

Ranjitha arrived at the newly opened Star Hotel in Yadavgiri, Mysore. The hotel had quickly gained popularity for its elegance and comfort. That day, she was assigned to assist guests staying in Room 600.

When she reached the room, Rohan was waiting for her along with his American wife, Sophia. They had come to Mysore on a holiday to explore its rich culture and heritage. However, their trip had suddenly turned stressful.

Sophia had lost her wallet during their outing. The wallet contained not only her credit cards but also an official key—one that was extremely important. The key opened her locker, which held several confidential documents. Sophia, who worked as an FBI officer, was deeply worried.

Rohan’s father, Ramnath, happened to be a close friend of Investigation Chief 001. Upon hearing about the situation, he immediately contacted the Chief and requested help. Following the Chief’s instructions, Ranjitha took charge of the case.

Ranjitha calmly spoke to Sophia, who was clearly upset. She reassured her and began gathering details.

“Can you tell me all the places you visited today?” Ranjitha asked.

Rohan replied, “After breakfast, we went to meet my old classmate. He is now working as a Director at CFTRI.”

Ranjitha nodded and continued, “Did you visit any other places? Sophia, did anything in particular interest you?”

Sophia thought for a moment and said, “I admire Swami Vivekananda and his teachings. I’ve always been fascinated by Indian spirituality.”

Ranjitha’s eyes lit up. “Did you happen to visit the Ramakrishna Ashram?”

Rohan suddenly remembered. “Yes! Since there is no Vivekananda memorial here, we went to the Ramakrishna Ashram. We met the Swamiji there. He showed Sophia a picture of Swami Vivekananda, and she was very happy. We spoke with him for about half an hour before leaving.”

Ranjitha smiled confidently. “Don’t worry. I believe I know where your wallet is. Let’s go to the Ashram.”

The three of them quickly headed to the Ramakrishna Ashram. As they arrived, the Swamiji welcomed them warmly.

Ranjitha explained the situation. “Swamiji, Sophia seems to have misplaced her wallet during her visit here. May we check the room where you met her?”

The Swamiji nodded kindly. “Of course. Please go ahead.”

Inside the room, there was a table filled with books and papers. Ranjitha walked toward it and carefully looked around. Then she leaned slightly and whispered, “There it is—your wallet.”

Sophia rushed forward and saw her wallet lying safely among the books. Relief washed over her face.

“You must have placed it here while talking and forgotten to take it,” Ranjitha explained. “This Ashram is known for its honesty and discipline. Nothing goes missing here.”

Sophia picked up her wallet, checked its contents, and smiled gratefully. “Everything is here. Thank you so much, Ranjitha. I was extremely worried.”

Rohan immediately called Chief 001 and expressed his gratitude. “Your trainee solved the case in less than an hour!”

Sophia turned to Ranjitha and said, “Your observation and calm thinking are impressive. You handled this like a true professional.”

Ranjitha smiled modestly. “It’s all because of my Chief’s training.”

With the mystery solved, the tension lifted. The three of them returned to the hotel and enjoyed a delicious lunch together, laughing about the incident.

Their Mysore trip, which had briefly taken a worrying turn, ended on a happy note—thanks to Ranjitha’s presence of mind and sharp investigative skills.

K.Ragavan

Small Story 600.T

 Small Story 600

அறை 600 இன் மர்மம்

ரஞ்சிதா மைசூரின் யாதவகிரி பகுதியில் புதிதாகத் திறக்கப்பட்ட ஸ்டார் ஹோட்டலுக்கு வந்தாள். அதன் அழகும் வசதிகளும் காரணமாக அந்த ஹோட்டல் விரைவில் புகழ் பெற்றது. அந்த நாள், அறை 600-ல் தங்கியிருந்த விருந்தினர்களை உதவுவதற்காக அவள் நியமிக்கப்பட்டாள்.

அவள் அந்த அறைக்கு சென்றபோது, ரோஹன் தனது அமெரிக்க மனைவி சோபியாவுடன் காத்திருந்தான். அவர்கள் மைசூரின் கலாச்சாரத்தையும் பாரம்பரியத்தையும் அனுபவிக்க சுற்றுலாவுக்கு வந்திருந்தனர். ஆனால் அவர்களின் பயணம் திடீரென கவலைக்கிடமாக மாறியது.

சோபியா வெளியே சென்றபோது தனது பணப்பையை இழந்துவிட்டாள். அந்த பணப்பையில் கிரெடிட் கார்டுகள் மட்டுமல்லாமல் ஒரு முக்கியமான அதிகாரப்பூர்வ சாவியும் இருந்தது. அந்த சாவி அவளுடைய லாக்கரைத் திறக்க உதவும், அதில் மிகவும் ரகசியமான ஆவணங்கள் இருந்தன. FBI அதிகாரியாக பணியாற்றும் சோபியா மிகவும் பதட்டமாக இருந்தாள்.

ரோஹனின் தந்தை ராமநாத், விசாரணை தலைவர் 001-ன் நெருங்கிய நண்பர். இந்த விஷயத்தை அறிந்தவுடன், அவர் உடனே தலைவரை தொடர்புகொண்டு உதவி கேட்டார். தலைவரின் வழிகாட்டுதலின்படி, ரஞ்சிதா இந்த விசாரணையை எடுத்துக்கொண்டாள்.

ரஞ்சிதா அமைதியாக சோபியாவிடம் பேசினாள். “இன்று நீங்கள் சென்ற இடங்களை எல்லாம் சொல்ல முடியுமா?” என்று கேட்டாள்.

ரோஹன் பதிலளித்தான்: “காலை உணவுக்குப் பிறகு, நான் பழைய நண்பரைச் சந்திக்கச் சென்றோம். அவர் தற்போது CFTRI-ல் இயக்குநராக உள்ளார்.”

“வேறு எங்காவது சென்றீர்களா? சோபியா, உங்களுக்கு ஏதாவது சிறப்பு ஆர்வம் இருந்ததா?” என்று ரஞ்சிதா கேட்டாள்.

சோபியா சிந்தித்து, “எனக்கு சுவாமி விவேகானந்தரின் போதனைகள் மிகவும் பிடிக்கும். இந்திய ஆன்மிகம் எனக்கு மிகவும் ஈர்ப்பாக உள்ளது,” என்றாள்.

ரஞ்சிதாவின் கண்கள் ஒளிந்தன. “அப்படியானால் நீங்கள் ராமகிருஷ்ண ஆசிரமத்திற்கு சென்றீர்களா?” என்று கேட்டாள்.

ரோஹன் உடனே நினைத்துக்கொண்டான். “ஆம்! இங்கே விவேகானந்தர் நினைவிடம் இல்லாததால், நாங்கள் ராமகிருஷ்ண ஆசிரமத்திற்குச் சென்றோம். அங்கு சுவாமிஜியை சந்தித்தோம். அவர் சோபியாவுக்கு விவேகானந்தரின் படத்தை காட்டினார். நாங்கள் அவருடன் அரை மணி நேரம் பேசிவிட்டு வெளியேறினோம்,” என்றான்.

ரஞ்சிதா நம்பிக்கையுடன் சிரித்தாள். “கவலைப்பட வேண்டாம். உங்கள் பணப்பை எங்கு இருக்கிறது என எனக்கு தெரியும். நாம் ஆசிரமத்திற்குப் போவோம்,” என்றாள்.

மூவரும் உடனே ராமகிருஷ்ண ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர். அங்கு சுவாமிஜி அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

“சுவாமிஜி, சோபியா இங்கே வந்தபோது தனது பணப்பையை தவறவிட்டிருக்கிறார். நாம் அந்த அறையைப் பார்க்கலாமா?” என்று ரஞ்சிதா கேட்டாள்.

“மிகவும் சரி,” என்று சுவாமிஜி அனுமதித்தார்.

அவர்கள் அறைக்குள் சென்றனர். அங்கு மேசையில் புத்தகங்களும் காகிதங்களும் இருந்தன. ரஞ்சிதா அமைதியாக சுற்றிப் பார்த்தாள். பின்னர் மெதுவாக, “அங்கே பாருங்கள்—உங்கள் பணப்பை,” என்று சொன்னாள்.

சோபியா விரைந்து சென்று பார்த்தாள். புத்தகங்களுக்குள் அவளுடைய பணப்பை பாதுகாப்பாக இருந்தது. அவள் நிம்மதியாக சுவாசித்தாள்.

“நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது இதை இங்கே வைத்துவிட்டு மறந்துவிட்டீர்கள். இந்த ஆசிரமம் நேர்மைக்கும் ஒழுக்கத்திற்கும் பெயர் பெற்றது. இங்கே எதுவும் காணாமல் போகாது,” என்று ரஞ்சிதா விளக்கினாள்.

சோபியா தனது பணப்பையை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே உள்ள அனைத்தையும் சரிபார்த்தாள். “எல்லாமே இருக்கிறது. மிகவும் நன்றி, ரஞ்சிதா,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினாள்.

ரோஹன் உடனே தலைவர் 001-ஐ அழைத்து நன்றி தெரிவித்தான். “உங்கள் பயிற்சி பெற்றவர் ஒரு மணி நேரத்திற்குள் இந்த வழக்கை தீர்த்துவிட்டார்!”

சோபியா ரஞ்சிதாவை நோக்கி, “உங்கள் கவனமும் அமைதியான சிந்தனையும் மிகவும் சிறந்தவை. நீங்கள் ஒரு உண்மையான நிபுணரைப் போல செயல்பட்டீர்கள்,” என்றாள்.

ரஞ்சிதா சிரித்தபடி, “அது என் தலைவரின் பயிற்சியின் பலன்,” என்றாள்.

மர்மம் தீர்ந்ததும், அனைவரின் மன அழுத்தமும் குறைந்தது. அவர்கள் ஹோட்டலுக்குத் திரும்பி, சுவையான மதிய உணவை ஒன்றாக சாப்பிட்டு இந்த சம்பவத்தை சிரித்தபடி நினைத்தனர்.

இவ்வாறு, ஒரு சிறிய பதட்டத்தை ஏற்படுத்திய மைசூர் பயணம், ரஞ்சிதாவின் புத்திசாலித்தனத்தால் இனிய நினைவாக முடிந்தது.

– கே. ராகவன்

Tribute 926.

 Tribute to Editor,Director NagendraUrs.926

Today, I fondly remember a versatile personality from the Sandalwood film industry—none other than Nagendra Urs.

Following in the footsteps of his late father, Sundar Krishna Urs, he has carved out a respectable identity for himself. Nagendra Urs began his career as an editor and, as I recall, went on to  direct few films, earning recognition through his dedication and creativity.

It’s noteworthy that Yash, now a hugely popular star in Sandalwood, acted in one of his films—highlighting Nagendra Urs’s eye for talent.

In addition to his work behind the camera, Nagendra Urs has also appeared as an actor. His presence in the digital creative space is significant and continues to grow.

I still deeply admire the rich and powerful voice of his late father, Sundar Krishna Urs—truly one of the finest talents of his time.

Wishing Nagendra Ursand family  good health, peace, and happiness. May he continue to bring fresh concepts to the Sandalwood industry and introduce new talented faces and technicians.

K.Ragavan

4-5-26

Small Story 599.

 

Small Story 599: 

The Jackfruit Grandpa

Kalyan returned home from college and said to his mother, “Mummy, I think Grandpa has come from our native place.”

Seetha smiled and asked, “How do you know? He has gone upstairs to meet his friend Mahadevappa.”

Kalyan replied, “I know Grandpa has come because I can smell our farm’s jackfruit. Every season he brings it, and today I smelled it again.”

Seetha laughed softly. “I appreciate your sense of smell—you are the favorite jackfruit boy in our house,” she said.

Just then, Kousik came out of his room and said, “I too like our farm’s jackfruit.”

Seetha explained, “Your dad takes special interest every season. He sends a few fruits by courier and brings some himself. Then he distributes them to his old bank friends, people in our apartment, and others outside. It has been his routine for years.”

Meanwhile, Grandpa Ram entered the house. Kalyan greeted him warmly, and Grandpa hugged him. “You must get good marks in your final-year exams,” he said.

“Sure, Grandpa. With your blessings—and my favorite jackfruit—I will secure a top rank,” Kalyan replied confidently.

After some time, they all had lunch together. Soon, Kalyan’s grandmother called from Chennarayapatna.

“Hello, Kalyan! Did you like the jackfruit? Grandpa was telling me for the past week that he would bring it for you. I am coming there the day after tomorrow to stay with you for a month in Jayanagar. I also want to visit the new malls and the Tirumalagiri temple.”

“I’m waiting for you eagerly, Grandma,” Kalyan replied happily.

After a delicious lunch and some tasty jackfruit halwa prepared by Seetha, Grandpa Ram and Kalyan sat down together to play carrom, enjoying their special time as always.

 K. Ragavan

Small Story 599.T

 சிறுகதை 599:

பலாப்பழ தாத்தா

கல்யாண் கல்லூரியில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்து தன் அம்மாவிடம்,

“அம்மா, நம்ம ஊரிலிருந்து தாத்தா வந்திருக்கிறார் போல,” என்றான்.

சீதா சிரித்தபடி, “உனக்கு எப்படி தெரியும்? அவர் மேலே மகாதேவப்பாவை பார்க்கப் போயிருக்கிறார்,” என்று கேட்டாள்.

அதற்கு கல்யாண், “தாத்தா வந்திருக்கிறார் எனக்கு தெரியும், ஏனெனில் நம்ம பண்ணையின் பலாப்பழத்தின் மணம் வருகிறது. ஒவ்வொரு சீசனிலும் அவர் அதை கொண்டு வருவார். இன்று அந்த மணம் மீண்டும் வந்தது,” என்றான்.

சீதா மெதுவாக சிரித்து, “உன் மணத்தை உணரும் திறமைக்கு பாராட்டு—நம்ம வீட்டில் நீயே பலாப்பழ ரசிகன்,” என்றாள்.

அந்த சமயம் கௌசிக் தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்து, “நானும் நம்ம பண்ணை பலாப்பழத்தை விரும்புகிறேன்,” என்றான்.

சீதா விளக்கமாக கூறினாள்:

“உன் அப்பா ஒவ்வொரு சீசனிலும் இதற்காக சிறப்பு கவனம் செலுத்துவார். சில பழங்களை கூரியரில் அனுப்புவார், சிலவற்றை தானே கொண்டு வருவார். பிறகு தனது பழைய வங்கி நண்பர்கள், நம்ம அபார்ட்மென்ட் மக்களும், மற்றவர்களுக்கும் பகிர்ந்து கொடுப்பார். இது பல ஆண்டுகளாக அவர் செய்து வரும் பழக்கம்.”

அந்த நேரத்தில் தாத்தா ராம் வீட்டுக்குள் வந்தார். கல்யாண் அவரை அன்புடன் வரவேற்றான், தாத்தா அவனை கட்டிப்பிடித்தார்.

“நீ இறுதி ஆண்டு தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுக்க வேண்டும்,” என்றார்.

“கண்டிப்பாக தாத்தா! உங்கள் ஆசீர்வாதமும், எனக்கு பிடித்த பலாப்பழமும் இருந்தால், நான் முதல் ரேங்க் பெறுவேன்,” என்று கல்யாண் நம்பிக்கையுடன் பதிலளித்தான்.

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து மதிய உணவு சாப்பிட்டனர். அதற்குப் பிறகு, சென்னராயப்பட்டணத்தில் இருந்த பாட்டி அழைத்தார்.

“ஹலோ கல்யாண்! பலாப்பழம் பிடித்ததா? கடந்த வாரம் முழுக்க தாத்தா அதை உனக்காக கொண்டு வரப்போகிறேன் என்று சொன்னார். நான் நாளை மறுநாள் ஜெயநகரில் ஒரு மாதம் தங்க வருகிறேன். புதிய மால்களையும், திருமல்கிரி கோவிலையும் பார்க்க ஆசை,” என்றார்.

“நான்  ungalukakaஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன் பாட்டி,” என்று கல்யாண் மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான்.

சுவையான மதிய உணவும், சீதா செய்த பலாப்பழ ஹல்வாவும் சாப்பிட்ட பிறகு, தாத்தா ராம் மற்றும் கல்யாண் வழக்கம்போல Caram விளையாட அமர்ந்து, அவர்களின் சிறப்பு நேரத்தை மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தனர்.

K.Ragavan

Small Story598.

 Small Story 598.

The Marathon Misunderstanding

Arun stood alone on the ground, feeling upset. The 8 km marathon was about to begin, yet none of his friends had arrived. His close friends—Basavaraj, Vijay, and Nagaraj—were always punctual participants. Their absence, and the lack of any communication, made Arun uneasy.

Just then, Rekha appeared and greeted him, “Hey Arun, you’ve forgotten to go to the award ceremony in the auditorium. Your friends are getting prizes there!”

Suddenly, Arun remembered the function mentioned in the invitation. He rushed to the auditorium, where a huge crowd had gathered. The speaker invited everyone to honor the previous marathon winners. One by one, the awards were distributed.

The announcer then made an important statement: “This time, the marathon will start at 8 a.m. in September to avoid the hot sun.”

Arun realized he had completely forgotten this detail from the invitation. After congratulating his three friends and the other winners, they all headed toward the venue together.

On the way, Basavaraj smiled and said, “Hey buddy, you forgot that you came first last time!”

Arun nodded and replied, “True, buddy. I was so excited about participating this year that I was only focused on the race. I was aiming for recognition again.”

After the one-and-a-half-hour program, they began heading home. Before leaving, Basavaraj whispered, “I appreciate your spirit. Your focus on the marathon brought you straight to the ground first—and then to the ceremony.”

The other friends nodded in agreement, smiling at Arun’s dedication.

K.Ragavan

Small Story 598.T

 

சிறுகதை 598

மரத்தான் தவறான புரிதல்

அருண் மைதானத்தில் தனியாக நின்று வருத்தமாக இருந்தான். 8 கி.மீ மரத்தான் தொடங்கப் போகிறது, ஆனால் அவன் நண்பர்களில் யாரும் இன்னும் வரவில்லை. அவன் நெருங்கிய நண்பர்கள்—பசவராஜ், விஜய், மற்றும் நாகராஜ்—எப்போதும் நேரத்திற்கு வருபவர்கள். அவர்களின் வருகை இல்லாமலும், எந்த தகவலும் இல்லாமலும் இருந்தது அருணை கவலையடையச் செய்தது.

அந்த சமயத்தில், ரேகா வந்து அவனை வரவேற்று, “ஹே அருண், நீ விருது வழங்கும் விழாவிற்கு ஆடிட்டோரியத்தில் போக மறந்துவிட்டாய். உன் நண்பர்கள் அங்கே பரிசு வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்!” என்றாள்.

அப்போது அருணுக்கு அழைப்பிதழில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த நிகழ்ச்சி நினைவுக்கு வந்தது. அவன் விரைவாக ஆடிட்டோரியத்திற்குச் சென்றான். அங்கே பெரிய கூட்டம் ஒன்று கூடியிருந்தது. மேடையில் இருந்த பேச்சாளர், முந்தைய மரத்தான் வெற்றியாளர்களை கௌரவிக்க அனைவரையும் அழைத்தார். ஒவ்வொருவருக்கும் விருதுகள் வழங்கப்பட்டன.

பின்னர் அறிவிப்பாளர் முக்கியமான ஒரு தகவலை அறிவித்தார்: “இந்த முறை, கடும் வெயிலை தவிர்க்க, மரத்தான் செப்டம்பர் மாதத்தில் காலை 8 மணிக்கு தொடங்கும்.”

அருண் இந்த விவரத்தை அழைப்பிதழில் இருந்தும் முழுமையாக மறந்துவிட்டதை உணர்ந்தான். தனது மூன்று நண்பர்களையும் மற்ற வெற்றியாளர்களையும் வாழ்த்திய பிறகு, அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து நிகழ்வு நடைபெறும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

பாதையில், பசவராஜ் சிரித்துக்கொண்டு, “ஏய் நண்பா, கடந்த முறை நீ முதலிடம் பெற்றதை மறந்துவிட்டாயே!” என்றான்.

அருண் தலையசைத்து, “ஆம் நண்பா. இந்த வருடம் பங்கேற்கும் ஆர்வத்தில் நான் முழுக்க போட்டியிலேயே கவனம் செலுத்தினேன். மீண்டும் அங்கீகாரம் பெறவே நினைத்தேன்,” என்று பதிலளித்தான்.

ஒரு மணி நேரமும் அரை மணிநேரமும் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு, அவர்கள் வீடு திரும்பத் தொடங்கினர். செல்லும் முன், பசவராஜ் மெதுவாக, “உன் உற்சாகம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. மரத்தான் மீது உன் கவனம் முதலில் உன்னை மைதானத்திற்கும், பின்னர் விழாவிற்கும் கொண்டு வந்தது,” என்று சொன்னான்.

மற்ற நண்பர்களும் சம்மதமாக தலை அசைத்து, அருணின் அர்ப்பணிப்பை பாராட்டினர்.

கே. ராகவன்

2-5-26

Letter.

Letter Published in The National UAE on 1May 26

I write in reference to Mina Al-Oraibi’s article Opec exit ‘purely a policy move’, UAE energy minister says (April 28): recent remarks from the UAE energy minister regarding his government’s decision to leave Opec and Opec+ appear to reflect a strategic policy shift. This move, which seems only partly in response to the ongoing crisis in the Middle East, invites deeper reflection. Viewed through the lens of evolving geopolitical and economic priorities, this decision aligns with the UAE’s general direction of travel that is based on the idea of bolstering national sovereignty. – K Ragavan, Bengaluru, India

Amazing Viewers.T

 Writing

ராகவன்–Creativity Blogspot பார்வையாளர்கள் கணிசமாக அதிகரிப்பு

நான் என் "Creativity" வலைப்பதிவை 2008ஆம் ஆண்டு தொடங்கினேன் என்று நினைக்கிறேன். ஆரம்ப காலங்களில் தினமும் சுமார் 30 பார்வையாளர்கள்—மாதத்திற்கு 900 பேர்—என்ற அளவில் இருந்தது. அந்த நிலையான ஆதரவு பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்தது. காலப்போக்கில், என் பதிவுகளின் மீது அதிகரித்த ஆர்வத்தை பிரதிபலிப்பதுபோல், பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கையும் மெதுவாக உயர்ந்தது.

இன்று, எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் அளிக்கும் ஒரு செய்தியை பகிர விரும்புகிறேன். இந்த ஏப்ரல் மாதத்தில், என் வலைப்பதிவு மொத்தம் 93,903 பார்வைகளை கடந்துள்ளது—இது இதுவரை நான் அடைந்துள்ள மிக உயர்ந்த எண்ணிக்கையாகும். இந்த முக்கியமான சாதனை எனக்கு மிகுந்த அர்த்தமுள்ளது; மேலும் தொடர்ந்து உருவாக்கவும் பகிரவும் என்னை ஊக்குவிக்கிறது.

என் வலைப்பதிவை தொடர்ந்து பார்வையிடும் அனைத்து வாசகர்களுக்கும் மற்றும் பார்வையாளர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள். உங்கள் நேரம், ஆதரவு, மற்றும் தொடர்ந்து வழங்கும் ஊக்கமே என்னை ஒவ்வொரு பதிவிலும் இன்னும் சிறப்பாக செய்யத் தூண்டுகிறது.

அன்புடன்,

கே. ராகவன்

1-5-26

Amazing Viewers.

 Ragavan-Creativity .Blog spot.Com Viewers Dramatic increase.

I started my creativity blog on Blogspot in 2008, if I remember correctly. In the early days, I had around 30 visitors per day—about 900 per month—and that steady support continued for many years. Over time, the viewership gradually increased, reflecting the growing interest in my content.

Today, I am truly happy and satisfied to share that in April, my blog has crossed 93,903 views—the highest in all these years. This milestone means a lot to me and encourages me to keep creating and sharing.

I sincerely thank all my readers and viewers for taking the time to visit my blog regularly, for your continued support, and for being part of this journey. Your interest and encouragement inspire me to do better with every post.

With Warm Regards,

K.Ragavan

1-5-26

Small Story 597.

 Small Story 597.

Truth Behind the High Pressure

Anirudh returned to his favorite library in Bengaluru after two years of study and three years of working in Australia. The library was quiet and calm, filled with books in many languages by eminent authors.

As he signed the register, he sensed someone standing behind him, waiting. When he turned back, his face lit up with joy.

“Hey, you!”

It was Anita. They had met six years ago in the same library and had become close friends. After Anirudh left for Australia, Anita had gone to the US for her higher studies. She had returned just a month ago.

After reading together for an hour, they went to their favorite restaurant for tea.

“So, Anita, how was your time in the US?” Anirudh asked. “I came back on holiday… and I was hoping to find you. I wanted to tell you something… my proposal. I hope you are still my old Anita.”

Anita smiled softly. “I am always your Anita. But during our time apart, I had a bad experience. One day in Boston, I fell down. Later, I was diagnosed with a mild cardiac problem. I was shocked—I’ve always been calm, and there’s no history of this in my family.”

“The doctors said it wasn’t hereditary. But after a few months, it got worse, and I became very upset. Then I met an Indian doctor who told me not to worry and suggested I consult his chief in India. I came here last week and met the doctor. After several tests, he said he would give his final opinion this afternoon.”

“Can I come with you?” Anirudh asked.

“It’s okay,” Anita replied. “I’ll call you.”

Before leaving, Anirudh asked for the doctor’s name.

“Dr. Shubhadra,” she said.

The next morning, Anita called, her voice filled with excitement.

“Good news! The doctor said there’s nothing physically wrong with me. My condition is due to emotional pressure. She said if I express my true feelings instead of suppressing them, everything will return to normal.”

Anirudh smiled. “So… what is your wish?”

Anita looked at him, slightly nervous. “My wish… is you. I’ve had a crush on you for years. I was just afraid you wouldn’t accept me.”

Anirudh’s eyes softened. “Don’t worry. I’ve always loved you. I was waiting for the right moment. Will you marry me after we settle our careers?”

Anita blushed. “Yes… I will.”

In that moment, her burden lifted—the true reason behind her “high pressure” was finally gone.

What Anita didn’t know was that Anirudh had already learned the truth the previous evening—from the doctor herself, Dr. Shubhadra… his aunt. He had chosen not to reveal it, wanting Anita to express her feelings on her own.

And now, they both had their answer—and their future.

K.Ragavan

1-5-26

Small Story 597.T

 சிறுகதை 597

அழுத்தத்தின் பின்னால் இருக்கும் உண்மை

அனிருத், இரண்டு வருட படிப்பு மற்றும் மூன்று வருட ஆஸ்திரேலிய வேலைக்குப் பிறகு, தனது விருப்பமான பெங்களூரு நூலகத்திற்குத் திரும்பினார். நூலகம் அமைதியாகவும் சாந்தமாகவும் இருந்தது; பல மொழிகளில் பிரபல எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்கள் நிரம்பியிருந்தன.

அவர் பதிவேட்டில் கையெழுத்திடும்போது, பின்னால் யாரோ நின்று காத்திருப்பதை உணர்ந்தார். அவர் திரும்பிப் பார்த்ததும், முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தது.

“ஹேய், நீங்களா!”

அது அனிதா. அவர்கள் ஆறு வருடங்களுக்கு முன்பு இதே நூலகத்தில் சந்தித்து நெருங்கிய நண்பர்களாக ஆனார்கள். அனிருத் ஆஸ்திரேலியா சென்ற பிறகு, அனிதா தனது மேல்படிப்பிற்காக அமெரிக்கா சென்றிருந்தாள். அவள் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு தான் திரும்பி வந்திருந்தாள்.

ஒரு மணி நேரம் சேர்ந்து வாசித்த பிறகு, அவர்கள் தங்கள் விருப்பமான உணவகத்திற்குச் சென்று தேநீர் குடித்தனர்.

“அனிதா, அமெரிக்காவில் உன் அனுபவம் எப்படி இருந்தது?” என்று அனிருத் கேட்டார். “நான் விடுமுறைக்காக வந்தேன்… உன்னைப் பார்க்கவே ஆசைப்பட்டேன். உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்… என் மனதில் இருந்த முன்மொழிவு. நீ இன்னும் என் பழைய அனிதாதான் என்று நம்புகிறேன்.”

அனிதா மெதுவாக சிரித்தாள். “நான் எப்போதும் உன் அனிதாதான். ஆனால் நம்மிடையே பிரிவிருந்த காலத்தில், எனக்கு ஒரு கஷ்டமான அனுபவம் நடந்தது. ஒரு நாள் போஸ்டனில் நான் கீழே விழுந்தேன். பின்னர் எனக்கு லேசான இதயப் பிரச்சனை இருப்பதாக கண்டறியப்பட்டது. நான் அதிர்ச்சி அடைந்தேன்—நான் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பேன்; எங்கள் குடும்பத்திலும் இதுபோன்ற பிரச்சனை இல்லை.”

“மருத்துவர்கள் இது மரபியல் காரணமல்ல என்று சொன்னார்கள். ஆனால் சில மாதங்களில் அது அதிகரித்தது, நான் மிகவும் கவலையடைந்தேன். பிறகு ஒரு இந்திய மருத்துவரை சந்தித்தேன்; அவர் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று கூறி, இந்தியாவில் இருக்கும் தனது முதன்மை மருத்துவரை சந்திக்கச் சொன்னார். நான் கடந்த வாரம் இங்கே வந்து அந்த மருத்துவரை சந்தித்தேன். பல பரிசோதனைகளுக்குப் பிறகு, இன்று மதியம் அவர் தனது இறுதி கருத்தை வழங்குவதாகச் சொன்னார்.”

“நான் உன்னுடன் வரலாமா?” என்று அனிருத் கேட்டார்.

“பரவாயில்லை,” என்றாள் அனிதா. “நான் உன்னைத் தொடர்பு கொள்கிறேன்.”

போகும் முன், அனிருத் மருத்துவரின் பெயரை கேட்டார்.

“டாக்டர் சுபாத்ரா,” என்றாள் அவள்.

அடுத்த நாள் காலை, அனிதா அழைத்தாள்; அவளது குரல் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியிருந்தது.

“நல்ல செய்தி! மருத்துவர் சொன்னார்—என்னிடம் உடல்ரீதியாக எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. இது மன அழுத்தத்தால் ஏற்பட்டது. நான் என் உண்மையான உணர்வுகளை அடக்காமல் வெளிப்படுத்தினால், எல்லாம் சாதாரண நிலைக்கு திரும்பிவிடும் என்று கூறினார்.”

அனிருத் சிரித்தார். “அப்படியா… உன் ஆசை என்ன?”

அனிதா சிறிது பதட்டத்துடன் அவரை நோக்கிப் பார்த்தாள். “என் ஆசை… நீ தான். பல வருடங்களாக உன்னைப் பற்றிய ஒரு விருப்பம் எனக்கு இருந்தது. நீ என்னை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டாயோ என்று பயந்தேன்.”

அனிருத் கண்களில் மென்மை தெரிந்தது. “கவலைப்படாதே. நான் எப்போதுமே உன்னை நேசித்தேன். சரியான நேரத்திற்காக காத்திருந்தேன். நம் வாழ்க்கை நிலைமை சரியாக அமைந்த பிறகு என்னை திருமணம் செய்து கொள்வாயா?”

அனிதா நாணத்துடன் சிரித்தாள். “ஆம்… நான் சம்மதிக்கிறேன்.”

அந்த நிமிடத்தில், அவளது மனச்சுமை நீங்கியது—அவளது “அழுத்தத்தின்” உண்மையான காரணம் மறைந்துவிட்டது.

ஆனால், அனிதா அறியாத ஒரு உண்மை இருந்தது. முந்தைய மாலையே அனிருத் உண்மையை தெரிந்து கொண்டிருந்தார்—மருத்துவர் டாக்டர் சுபாத்ரா… அவருடைய அத்தை.அனிதா தனது உணர்வுகளை தானாக வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக, அவர் அதை வெளிப்படுத்தாமல் இருந்தார்.

இப்போது, அவர்கள் இருவருக்கும் பதிலும் கிடைத்தது—அவர்களின் எதிர்காலமும் தெளிவானது.

கே. ராகவன்

1-5-26

Small Story 596.

 Small Story 596.

Festival Encounter

After returning from New Zealand, Professor Sundarrajan resumed his routine of walking around his spacious independent house in the Chokikulam area. He and his wife, Ambujam, had spent a month at their son’s place before coming back home.

As he checked his mailbox, he found a wedding invitation from Aneesh—dated fifteen days earlier in Bengaluru. Aneesh’s father had once worked as a Works Manager at TVS and had been Sundarrajan’s neighbor. Aneesh had been a bright student in Sundarrajan’s class, and the professor often praised him to his father. After completing his studies, Aneesh and his family moved back to their native place, Bengaluru, and over time, communication between them faded.

That afternoon, Sundarrajan received a call on his landline.

“Hello, sir. This is Aneesh. I’m calling from Kodaikanal. I got married a few days ago and had sent an invitation to your address. Since you couldn’t attend, I thought you might be out of town.”

He continued, “After my studies, I went to the US, completed my master’s degree, worked there for three years, and then returned to settle in Bengaluru. I would like to visit you this afternoon with my wife, Sunitha.”

Sundarrajan was thrilled to hear the voice of his favorite student after seven long years. Ambujam, too, was delighted at the news.

During his student days, Aneesh had loved the Chitra Festival, celebrated grandly in Madurai. Every year, he would attend the festival along with Sundarrajan’s family.

The next day, Aneesh arrived with his wife, Sunitha, an independent and well-educated woman who had studied in Madurai and was now working in Bengaluru.

Aneesh said, “Sir, you have been my teacher and guide. I owe my present success to you. I wanted your blessings on my wedding day, but since you couldn’t come, Sunitha and I have come to seek them now. We also wish to receive the Lord’s blessings at the festival day after tomorrow.”

Sundarrajan was deeply moved by Aneesh’s gratitude and respect. Ambujam’s eyes filled with tears of joy at his devotion. They blessed the couple wholeheartedly and presented them with a memorable gift—an idol representing the Chitra Festival.

After spending three joyful days together, Aneesh and Sunitha left, sharing their contact details and warmly inviting Sundarrajan’s family to visit them in Bengaluru.

K.Ragavan

30-4-26

Small Story 595.

 Small Story 595

A Memorable Stay in a Beloved City

Ranganath happily spent his holidays at his grandson’s flat in Dubai. After a recent crisis, the bustling city of Dubai was slowly returning to normalcy. Ranganath had worked in the Electricity Department for twenty-three years before retiring and settling in his native place, Karur, with his wife. Their only daughter was settled in the United States, and her son, Naveen, was pursuing his postgraduate studies in Dubai.

One day, Ranganath planned to visit his colleague’s son in Sharjah, where he himself had lived for two decades. When he reached the place by cab, he could hardly recognize it. The old surroundings had transformed into a landscape filled with modern buildings.

His friend’s son, Aravind, was working as a Production Manager in a leading confectionery company in Sharjah. When Ranganath arrived at his home, Aravind’s wife, Ramya, warmly greeted him and asked him to sit on the sofa. She mentioned that Aravind had gone to the ATM and would return in a few minutes. Their only son, Vikram, was studying in the 7th standard at Our Own English High School and had gone to school.

Soon, Aravind returned and greeted him cheerfully, “Hello, Uncle! I’m so happy you have come to your old place.” They shared breakfast and then left for Aravind’s office. There, Aravind introduced Ranganath to his directors as a senior electrical engineer who had spent twenty-three years in Sharjah. The directors were impressed and warmly welcomed him, offering tea, biscuits, and toffees made by their company.

Ranganath noticed that many Indians were working in the factory, which had a good reputation and exported its products to several countries. In the afternoon, they had lunch in the company canteen. By 5 PM, Aravind dropped Ranganath back at his grandson Naveen’s residence.

During his eleven-day stay, Ranganath met many old friends, visited familiar places, and experienced parts of the city he had not seen before. His long-awaited visit to his favorite destination had come at the perfect time, making his stay with Naveen truly memorable.

Finally, he returned to his hometown, Karur. His wife was overjoyed to see him and gently said that in the future, they should travel together, as she had missed him very much. Ranganath smiled and agreed, saying that because of two upcoming weddings she had to stay back this time, but next time, they would surely travel together.

K.Ragavan

29-4-26

Small Story595.T

 சிறுகதை 595

பிரியமான நகரத்தில் நினைவாக நிறைந்த ஒரு தங்குதல்

ரங்கநாத் தனது விடுமுறையை துபாயில் உள்ள தனது பேரன் வீட்டில் மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தார். சமீபத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு நெருக்கடியின் பிறகு, பரபரப்பான துபாய் நகரம் மெதுவாக மீண்டும் இயல்புநிலைக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தது. ரங்கநாத் மின்சாரத் துறையில் இருபத்துமூன்று ஆண்டுகள் பணியாற்றிய பின் ஓய்வு பெற்று, தனது மனைவியுடன் சொந்த ஊரான கரூரில் குடியேறினார். அவர்களின் ஒரே மகள் அமெரிக்காவில் வசித்து வந்தார்; அவளின் மகன் நவீன் துபாயில் முதுநிலை படிப்பை தொடர்ந்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஒரு நாள், ரங்கநாத் தனது நண்பரின் மகனைச் சந்திக்க ஷார்ஜாவுக்கு செல்லத் திட்டமிட்டார். அவர் இருபது ஆண்டுகள் வாழ்ந்த அந்த இடத்திற்குச் கார் மூலம் சென்றபோது, அதை அடையாளம் காணவே முடியவில்லை. பழைய சூழல் முழுவதும் மாற்றமடைந்து, நவீன கட்டிடங்கள் நிரம்பிய நகரமாக மாறியிருந்தது.

அவரின் நண்பரின் மகன் அரவிந்த், ஷார்ஜாவில் உள்ள ஒரு முன்னணி இனிப்பு தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் உற்பத்தி மேலாளராகப் பணியாற்றி வந்தார். ரங்கநாத் அவரது வீட்டிற்கு வந்தபோது, அரவிந்தின் மனைவி ரம்யா அவரை அன்புடன் வரவேற்று சோஃபாவில் அமரச் சொன்னார். அரவிந்த் ஏடிஎமுக்கு சென்றிருப்பதாகவும் சில நிமிடங்களில் வருவார் என்றும் கூறினார். அவர்களின் ஒரே மகன் விக்ரம், ‘Our Own English High School’-இல் 7ஆம் வகுப்பில் படித்து, பள்ளிக்கு சென்றிருந்தான்.

சிறிது நேரத்தில் அரவிந்த் வந்து, “ஹலோ அங்கிள்! நீங்கள் உங்கள் பழைய இடத்திற்கு வந்திருப்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றார். அவர்கள் ஒன்றாக காலை உணவு உட்கொண்டனர். பின்னர், அரவிந்தின் அலுவலகத்திற்குச் சென்றனர். அங்கு, அரவிந்த் ரங்கநாத்தை தனது இயக்குநர்களிடம், ஷார்ஜாவில் இருபத்துமூன்று ஆண்டுகள் பணியாற்றிய மூத்த மின்சார பொறியாளராக அறிமுகப்படுத்தினார். இயக்குநர்கள் அவரை வரவேற்று, தேநீர், பிஸ்கட் மற்றும் அவர்களது நிறுவனத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட மிட்டாய்களை வழங்கினர்.

ரங்கநாத் அந்த தொழிற்சாலையில் பல இந்தியர்கள் பணியாற்றுவதையும், அதன் தயாரிப்புகள் பல நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுவதையும் கவனித்தார். மதிய நேரத்தில் அவர்கள் நிறுவன உணவகத்தில் உணவு உண்டனர். மாலை 5 மணிக்கு, அரவிந்த் ரங்கநாத்தை நவீனின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

பதினொன்று நாட்கள் தங்கியிருந்த காலத்தில், ரங்கநாத் பல பழைய நண்பர்களைச் சந்தித்து, பழக்கமான இடங்களைப் பார்த்து, முன்பு பார்க்காத நகரத்தின் பல பகுதிகளையும் அனுபவித்தார். அவருக்குப் பிரியமான நகரத்திற்கு நீண்டநாள் எதிர்பார்த்த இந்த பயணம் சரியான நேரத்தில் நிகழ்ந்ததால், நவீனுடன் கழித்த காலம் மிகவும் நினைவாக மாறியது.

இறுதியாக, அவர் தனது சொந்த ஊரான கரூருக்கு திரும்பினார். அவரை பார்த்ததில் அவரது மனைவி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, இனி அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து பயணம் செய்ய வேண்டும் என்று மெதுவாக கூறினார்; ஏனெனில், அவர் மிகவும் நினைத்திருந்தார். ரங்கநாத் சிரித்தபடி சம்மதித்து, இந்த முறை இரண்டு திருமணங்கள் காரணமாக அவர் வர முடியவில்லை, ஆனால் அடுத்த முறை கண்டிப்பாக சேர்ந்து பயணம் செய்வோம் என்று கூறினார்.

K.Ragavan

29-4-26

Small Story 594.

 Small Story 594.

Respecting Elders’ Wisdom

Rohini came to the bus stop to take a bus to BSK 3rd Stage, as her car was at the service center. She didn’t want to take an auto since the distance to Malathy’s house was hardly two kilometers. The bus stop was conveniently located in front of her independent house.

Rohini and Malathy had become close friends at a popular gym in JP Nagar. For the past seven years, their friendship had grown stronger. Both were of the same age, maintained good health, and were committed to fitness through regular exercise.

Seeing Rohini at her doorstep, Malathy was delighted.

“Hey! If you were coming, I would have sent Rohan to pick you up, especially since your car is in service,” she said.

“No problem,” Rohini replied with a smile. “I wanted to travel by bus—after many years!”

Malathy served delicious snacks, including her famous rava laddu. Rohini tasted one and nodded appreciatively.

“Amazing taste, Malathy! Where did you learn this?”

“All thanks to my mother-in-law,” Malathy said warmly. “She taught me many recipes. She’s now visiting my brother-in-law in Australia.”

Rohini had a daughter, Reshma, who was in her final year of architecture. Malathy’s son, Rohan, was a smart and handsome young man studying in his final year of medicine. Malathy’s husband, Ram, was an investigative photojournalist who had received many accolades. Rohini’s husband, Ashwin, was a versatile editor working for a leading international online magazine.

When Rohini left, Ram said softly to Malathy,

“Rohini’s daughter Reshma is smart and charming. I was thinking… what if we consider an alliance between Rohan and Reshma?”

Malathy sighed gently.

“I had the same thought. In fact, I already spoke to Rohini about it. But she said it’s not possible—they belong to the same gothra.”

Ram nodded in understanding. He recalled how one of his close friends had married within the same gothra and how their families had faced difficulties afterward.

“Elders speak from experience,” Ram said thoughtfully. “We may choose to follow or not, but their words carry wisdom.”

Though slightly disappointed, Ram accepted the decision. Like many others, he believed in respecting elders’ guidance, understanding that their advice often comes from years of life experience.

K.Ragavan

24-4-26

Small Story 594.T

 சிறுகதை 594

மூத்தோரின் அறிவை மதிப்பது

ரோஹிணி தனது காரை சர்வீஸ் சென்டரில் விட்டிருந்ததால், பி.எஸ்.கே. 3வது ஸ்டேஜ் செல்ல பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்தாள். மாலதியின் வீட்டிற்கு தூரம் இரண்டு கிலோமீட்டர் மட்டுமே என்பதால், ஆட்டோ எடுத்துச் செல்ல விரும்பவில்லை. அவளுடைய தனி வீட்டு முன்பே பேருந்து நிறுத்தம் வசதியாக இருந்தது.

ஜே.பி. நகர் பகுதியில் உள்ள ஒரு பிரபல ஜிம்மில் ரோஹிணியும் மாலதியும் நெருங்கிய நண்பர்களாக ஆனார்கள். கடந்த ஏழு ஆண்டுகளாக அவர்களது நட்பு வலுவடைந்தது. இருவரும் ஒரே வயதினர்; நல்ல உடல்நலத்தை பேணிக் கொண்டு, தொடர்ந்து உடற்பயிற்சி செய்து வந்தனர்.

வீட்டின் வாசலில் ரோஹிணியை பார்த்ததும் மாலதி மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

“ஹே! நீ வரப்போகிறாய் என்றால், ரோஹனை உன்னை அழைத்து வரச் சொன்னிருப்பேன். குறிப்பாக உன் கார் சர்வீஸில் இருக்கும்போது,” என்றாள்.

“பரவாயில்லை,” என்று ரோஹிணி புன்னகையுடன் சொன்னாள். “பல ஆண்டுகளுக்கு பிறகு பேருந்தில் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தேன்!”

மாலதி சுவையான சிற்றுண்டிகளை, குறிப்பாக தனது புகழ்பெற்ற ரவா லட்டுவை பரிமாறினாள். ரோஹிணி அதை ருசித்து பார்த்து பாராட்டினாள்.

“அருமையான சுவை, மாலதி! இதை எங்கே கற்றுக்கொண்டாய்?”

“என் மாமியாருக்கு நன்றி,” என்று மாலதி அன்புடன் சொன்னாள். “பல சமையல் குறிப்புகளை அவர் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார். இப்போது அவர் என் மைத்துனரிடம் ஆஸ்திரேலியாவில் இருக்கிறார்.”

ரோஹிணிக்கு ரேஷ்மா என்ற மகள் இருந்தாள்; அவள் கட்டிடக்கலை இறுதி ஆண்டில் படித்து வந்தாள். மாலதியின் மகன் ரோஹன், புத்திசாலியும் அழகான இளைஞரும், மருத்துவம் இறுதி ஆண்டில் படித்து வந்தான். மாலதியின் கணவர் ராம், பல விருதுகள் பெற்ற விசாரணை புகைப்பட செய்தியாளர். ரோஹிணியின் கணவர் அஷ்வின், முன்னணி சர்வதேச ஆன்லைன் இதழில் பல்திறமை கொண்ட ஆசிரியராக பணியாற்றினார்.

ரோஹிணி வெளியேறிய பின், ராம் மெதுவாக மாலதியிடம் கூறினார்:

“ரோஹிணியின் மகள் ரேஷ்மா புத்திசாலி, அழகானவள். நம் ரோஹனுக்கும் ரேஷ்மாவுக்கும் கல்யாணம் பற்றி யோசித்தால் எப்படி இருக்கும்?”

மாலதி மெதுவாக சுவாசித்தாள்.

“நானும் அதையே நினைத்தேன். உண்மையில், இதைப் பற்றி ரோஹிணியிடம் பேசினேன். ஆனால் அது சாத்தியமில்லை என்றார்—அவர்கள் ஒரே கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.”

ராம் புரிந்துக் கொண்டு தலை அசைத்தார். ஒரே கோத்திரத்தில் திருமணம் செய்த தனது நண்பரின் குடும்பம் பின்னர் சந்தித்த சிரமங்களை அவர் நினைத்துக் கொண்டார்.

“மூத்தோர் அனுபவத்திலிருந்து பேசுகிறார்கள்,” என்று ராம் சிந்தனையுடன் கூறினார். “அவர்களின் வார்த்தைகளை நாம் பின்பற்றலாமா இல்லையா என்பது நம்மிடம் இருக்கலாம்; ஆனால் அவற்றில் ஞானம் நிறைந்துள்ளது.”

சிறிது ஏமாற்றம் இருந்தாலும், ராம் அந்த முடிவை ஏற்றுக் கொண்டார். பலர்போல், அவர் மூத்தோரின் அறிவுரைகளை மதிப்பதில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்; ஏனெனில் அவை வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்து வந்தவை.

K.Ragavan

28-4-26

Trbute 925

 

Tribute to Raghu Rai – 

Photographer and Photojournalist 925

Today, I pay tribute to a versatile photographer and photojournalist who established a powerful visual language across many domains and left an indelible mark on his profession—none other than Raghu Rai. Over the course of his remarkable career, he documented pivotal moments in history, including the Bangladesh crisis and the tragic Bhopal disaster. His compelling imagery earned him numerous accolades and global recognition, with his work featured in leading international magazines.

Raghu Rai’s contribution to photography and photojournalism is immense. His ability to capture the human condition with depth, sensitivity, and truth set him apart as a master of his craft. His departure is a profound loss to the world of photography and the global photojournalism community. His legacy, however, will continue to inspire generations of photographers to come.

K.Ragavan

28-4-26

Small Story 593.

 Small Story 593.

A Wedding to Remember

Govind called his friend Vishal.

“Hey, how are you? Yesterday Satish came to invite our family to his daughter’s wedding at a resort. I was wondering about it.”

Vishal replied, “I was wondering too when he invited me. Instead of a traditional mantap, why are people choosing resorts nowadays?”

Govind said, “Even I was thinking the same. My wife Arti said it’s for convenience—better accommodation, beautiful lighting, open spaces, and a grand ambiance. That’s the trend in today’s big weddings. With music and lighting like a Bollywood event, it feels like a celebration on a whole new level.”

Vishal nodded. “Yes, I agree. With the fast digital revolution, even weddings are changing. It’s actually a welcome trend. Anyway, we’ll catch up next Saturday at the reception.”

The following week, Govind and Vishal arrived with their families at the resort for Satish’s daughter’s wedding. The venue looked like a palace, decorated with stunning lights. A live music troupe played melodious old Kannada and Hindi songs, creating a warm and festive atmosphere.

More than 600 guests were seated comfortably in different areas. Snacks were being served, and everyone was enjoying the celebration.

After wishing the couple and having dinner, Govind and Vishal congratulated their friend Satish.

“It was an amazing and wonderful wedding,” they said.

Vishal asked, “What does the bridegroom do?”

Satish replied proudly, “He is in Sydney, running an award-winning event management firm. He has received many accolades.”

As they were leaving, Govind whispered, “What a grand event—with celebrities and everything. Truly a memorable wedding.”

Vishal smiled and nodded. “A little expensive, but definitely worth it.”

With that, both families departed, carrying with them memories of a beautiful and modern celebration.

K.Ragavan

27-4-26

Small Story 593.T

 

சிறுகதை 593

மறக்க முடியாத ஒரு திருமணம்

கோவிந்த் தனது நண்பர் விஷாலை அழைத்தார்.

“ஹே, எப்படி இருக்கிறாய்? நேற்று சதீஷ் எங்கள் குடும்பத்தை அவரது மகளின் ரிசார்ட் திருமணத்திற்கு அழைக்க வந்தார். அதைப் பற்றி நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.”

விஷால் பதிலளித்தார்:

“அவர் என்னையும் அழைத்தபோது நானும் அதையே நினைத்தேன். பாரம்பரிய மண்டபம் இல்லாமல் இப்போது ஏன் மக்கள் ரிசார்ட்களைத் தேர்வு செய்கிறார்கள்?”

கோவிந்த் சொன்னார்:

“நானும் அதையே நினைத்தேன். என் மனைவி ஆர்த்தி சொன்னாள்—அது வசதிக்காக. நல்ல தங்கும் இடம், அழகான ஒளி அலங்காரம், விசாலமான திறந்த வெளி, பிரம்மாண்டமான சூழல்—இவை எல்லாம் இன்றைய பெரிய திருமணங்களில் புதிய போக்கு. இசையும் ஒளியுமுடன் அது ஒரு பாலிவுட் நிகழ்ச்சியைப் போலவே உணர்வை தருகிறது.”

விஷால் தலையசைத்தார்:

“ஆமாம், நான் ஒத்துக்கொள்கிறேன். வேகமான டிஜிட்டல் மாற்றத்துடன் திருமணங்களும் மாறி வருகின்றன. இது உண்மையில் வரவேற்கத்தக்க மாற்றம். சரி, அடுத்த சனிக்கிழமை வரவேற்பில் சந்திப்போம்.”

அடுத்த வாரம், கோவிந்தும் விஷாலும் தங்கள் குடும்பங்களுடன் சதீஷின் மகளின் திருமணத்திற்காக ரிசார்ட்டிற்கு வந்தார்கள். அந்த இடம் ஒரு அரண்மனை போல் காட்சியளித்தது; அற்புதமான ஒளி அலங்காரங்கள் அதனை மேலும் அழகாக்கின. நேரடி இசைக் குழு பழைய கன்னட மற்றும் இந்தி பாடல்களை இனிமையாக இசைத்தது, அது ஒரு உஷ்ணமான கொண்டாட்டச் சூழலை உருவாக்கியது.

600-க்கும் மேற்பட்ட விருந்தினர்கள் பல்வேறு இடங்களில் வசதியாக அமர்ந்திருந்தனர். ஸ்நாக்ஸ்கள் வழங்கப்பட்டு, அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்.

மணமக்களை வாழ்த்தி, இரவு உணவை உட்கொண்ட பிறகு, கோவிந்தும் விஷாலும் தங்கள் நண்பர் சதீஷை வாழ்த்தினர்.

“இது ஒரு அற்புதமான, மறக்க முடியாத திருமணம்,” என்று அவர்கள் கூறினர்.

விஷால் கேட்டார்:

“மாப்பிள்ளை என்ன வேலை செய்கிறார்?”

சதீஷ் பெருமையுடன் பதிலளித்தார்:

“அவர் சிட்னியில் ஒரு விருது பெற்ற நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனத்தை நடத்துகிறார். பல பாராட்டுகளை பெற்றுள்ளார்.”

புறப்படும் போது, கோவிந்த் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“எவ்வளவு பிரம்மாண்டமான நிகழ்ச்சி! பிரபலங்களும் வந்திருந்தனர். உண்மையிலேயே நினைவில் நிற்கும் திருமணம்.”

விஷால் சிரித்துக் கொண்டு தலையசைத்தார்:

“சிறிது செலவு அதிகம் தான், ஆனால் நிச்சயமாக மதிப்புள்ளது.”

அவ்வாறு, இரு குடும்பங்களும் அழகான மற்றும் நவீன கொண்டாட்டத்தின் இனிய நினைவுகளை மனதில் கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.

K.Ragavan

27-4-26

Small Story 592.

 Small Story 592

Happy Overseas Calls

Ram, after his morning walk, entered his friends’ usual meeting spot. Laxman and Basavanna greeted him warmly.

“Hey Ram, Harish is on the line from the US,” Laxman said, handing over the phone.

“Hello, Harish! How is life in the US? And how is your daughter?” Ram asked.

“Everything is fine, Ram,” Harish replied cheerfully. “I’m enjoying my time here, reconnecting with old friends.”

After a brief chat, Ram passed the phone to others so they could greet Harish. Soon, the group settled down with tea and biscuits, enjoying their usual camaraderie.

A little later, Basavanna received a call from Lawyer Ramesh, who was in Germany. He greeted him warmly, and Ram too wished Ramesh, whispering, “Enjoy your stay.”

Satya smiled and said, “Today we received two overseas calls. It’s wonderful to know they are happy and doing well.”

Laxman nodded and asked Ram, “When are you planning to visit your daughter?”

“Not this year,” Ram replied thoughtfully. “Let the present crisis settle down. Normalcy must return in West Asia, and travelers should feel comfortable flying with their favorite airlines.”

The group had been meeting at the same junction, near a well-known restaurant, for over two and a half decades. Their regular gatherings—even on holidays—kept their bond strong. Ram always admired this closeness and often spoke about it.

“After retirement,” Ram would say, “senior citizens need companionship, mutual respect, and emotional support.” He found all of that in this group.

After chatting happily and connecting with friends across the globe, Ram took leave and headed home with a contented heart.

K.Ragavan

26-4-26

Small Story 592.T

 சிறுகதை 592

மகிழ்ச்சியான வெளிநாட்டு அழைப்புகள்

ராம் தனது காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்து, நண்பர்கள் வழக்கமாக கூடும் இடத்திற்கு வந்தார். லக்ஷ்மண் மற்றும் பசவண்ணா அவரை அன்புடன் வரவேற்றனர்.

“ஹே ராம், ஹரிஷ் அமெரிக்காவில் இருந்து பேசுகிறார்,” என்று லக்ஷ்மண் போனை கொடுத்தார்.

“ஹலோ ஹரிஷ்! அமெரிக்காவில் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது? உங்கள் மகள் எப்படி இருக்கிறார்?” என்று ராம் கேட்டார்.

“எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது ராம்,” என்று ஹரிஷ் மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தார். “இங்கே நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். பழைய நண்பர்களுடன் மீண்டும் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறேன்.”

சில நிமிடங்கள் பேசிய பிறகு, ராம் மற்றவர்களும் ஹரிஷுடன் பேசுவதற்காக போனை கொடுத்தார். விரைவில் அனைவரும் தேநீர் மற்றும் பிஸ்கட் உடன் அமர்ந்து, வழக்கமான நட்புறவை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவித்தனர்.

சிறிது நேரம் கழித்து, பசவண்ணாவுக்கு ஜெர்மனியில் இருந்த வழக்கறிஞர் ரமேஷ் அழைத்தார். அவர் அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். ராமும் “உங்கள் பயணத்தை மகிழ்ச்சியாக அனுபவியுங்கள்” என்று மெதுவாக வாழ்த்தினார்.

சத்யா சிரித்துக்கொண்டு, “இன்று நமக்கு இரண்டு வெளிநாட்டு அழைப்புகள் வந்துள்ளன. அவர்கள் அனைவரும் நலமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருப்பது அறிந்து மிகவும் சந்தோஷமாக உள்ளது,” என்றார்.

லக்ஷ்மண் ராமை நோக்கி, “நீங்கள் உங்கள் மகளை பார்க்க எப்போது செல்லப் போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

“இந்த வருடம் இல்லை,” என்று ராம் சிந்தனையுடன் பதிலளித்தார். “இப்போதைய பிரச்சினைகள் சமாளிக்கப்படட்டும். மேற்கு ஆசியாவில் நிலைமை சாதாரணமாக மாற வேண்டும். பயணிகள் தங்களுக்கு பிடித்த விமான சேவைகளில் நிம்மதியாகப் பயணம் செய்ய வேண்டும்.”

இந்தக் குழு இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அதே சந்திப்பில்—ஒரு பிரபலமான உணவகத்துக்கு அருகில்—தொடர்ந்து சந்தித்து வந்தது. விடுமுறை நாட்களிலும் கூட அவர்கள் சந்திப்பது, அவர்களின் நட்பை இன்னும் வலுப்படுத்தியது. ராம் இந்த நெருக்கத்தை எப்போதும் பாராட்டினார்.

“ஓய்வு பெற்ற பிறகு,” என்று ராம் அடிக்கடி கூறுவார், “மூத்த குடிமக்களுக்கு நட்பு, பரஸ்பர மரியாதை, மற்றும் உணர்ச்சி ஆதரவு மிகவும் அவசியம்.” இந்த எல்லாவற்றையும் அவர் இந்த நண்பர்கள் குழுவில் கண்டார்.

உலகம் முழுவதும் இருக்கும் நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக பேசிய பிறகு, ராம் திருப்தியுடன் வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

K.Ragavan

26-4-26

Small Story 591.

 

சிறுகதை 591

எதிர்பாராத சந்திப்பும் மீண்டும் இணைவும்

மல்லிகா மாலிலிருந்து வெளியே வந்து பார்க்கிங் பகுதியில் தனது காரை நோக்கி நடந்தாள். காரை அடையும் நேரத்தில், “ஹலோ, ஆன்ட்டி! எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று ஒருவர் அழைத்தார்.

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்; கிரீஷ் அங்கே நின்றுக்கொண்டிருந்தான்.

“ஹே, கிரீஷ்! எப்படி இருக்கிறாய்? துபாயிலிருந்து எப்போது திரும்பி வந்தாய்?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“கடந்த வாரம் தான் வந்தேன், ஆன்ட்டி,” என்று அவன் பதிலளித்தான். “மத்திய கிழக்கில் உள்ள நிலைமையின் அசாதாரணத்தால், எங்கள் வகுப்புகள் இப்போது ஆன்லைனில் நடக்கின்றன.”

“ஹரிஷ் எப்படி இருக்கிறார்?”

“அவர் நன்றாக இருக்கிறார். ஒரு முன்னணி ஆடிட் நிறுவனத்தில் சேர்ந்துள்ளார். அடுத்த வாரம் சிங்கப்பூருக்கு கிளம்பப் போகிறார். இன்று அல்லது நாளை எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து செல்லுங்கள்,” என்று மல்லிகா கூறினாள்.

மல்லிகாவும் ராதிகாவும் தங்களது சொந்த ஊரான செங்கோட்டை முதல் நெருங்கிய தோழிகளாக இருந்தனர்; தற்போது சென்னை அண்ணா நகர் பகுதியில் குடியேறியுள்ளனர்.

அன்றைய மாலை, ராதிகா மல்லிகாவிற்கு தொலைபேசியில் அழைத்து, அடுத்த நாள் தேநீருக்கு குடும்பத்துடன் வருமாறு அழைத்தாள்; ஏனெனில் அவளது கணவர் ராம், அதிகாரப்பூர்வ பயணமாக சிட்னிக்கு செல்லவிருந்தார்.

அடுத்த நாள், மல்லிகாவின் குடும்பம், இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ள ராதிகாவின் வீட்டிற்கு சென்றது. அவர்கள் அன்புடன் வரவேற்கப்பட்டனர். ராம், மல்லிகாவின் கணவர் ரவியை வரவேற்றார்; விரைவில் அனைவரும் தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டியுடன் அமர்ந்தனர்.

உரையாடலின் போது, ரவி, ஹரிஷின் சிங்கப்பூர் வேலைக்கு அவர்களை வாழ்த்தினார். பின்னர் உரையாடல் மெதுவாக மேற்கு ஆசியாவில் நடைபெறும் பிரச்சினைக்கு மாறியது.

“இப்போதெல்லாம், குழந்தைகள் பெற்றோருக்கு அருகில் இருப்பது பாதுகாப்பாக இருக்கிறது போலத் தோன்றுகிறது,” என்று ரவி சிந்தனையுடன் கூறினார்.

மல்லிகா தலையசைத்தாள். “அது உண்மை. சமீபத்திய சம்பவங்கள் பெற்றோர்களை அதிகமாக கவலைப்பட வைக்கின்றன. முன்பு மத்திய கிழக்கு மிகவும் பாதுகாப்பான இடமாக கருதப்பட்டது; வீட்டிற்கு வரவும் செல்லவும் எளிதாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது, ஒரே ஒருவரின் செயல்கள் உலகம் முழுவதையும் பாதிக்கிறது போல இருக்கிறது.”

“ஆம், அது சரி,” என்று ராம் அமைதியாக ஒப்புக்கொண்டார்.

இரண்டு மணி நேரம் இனிமையாக கழித்த பிறகு, மல்லிகாவின் குடும்பம் புறப்பட்டுச் சென்றது. அவர்கள் வெளியே வந்தபோது, மாலை குளிர்ந்த காற்று, மரினா கடற்கரையின் அமைதியான அழகை நினைவூட்டியது.

இது இரு குடும்பங்களுக்கும் ஒரு இனிய, நினைவில் நிற்கும் மீண்டும் சந்திப்பு ஆக இருந்தது.

K.Ragavan 

25-4-26

Letter.

 Letter Published in TheNationalUAE on24 April26,

Tribute to an 18-year association

I write in reference The National newspaper’s 18th anniversary. I am delighted to share a proud personal milestone: 18 years of continuous association with this newspaper of record through my letters to the editor and reader contributions. During the course of this journey, close to a thousand letters of mine have been published, reflecting my thoughts, observations and engagement with issues that matter. This achievement means a great deal to me, and I’m truly grateful for the platform that gave my voice a place. Thank you to all my friends and readers for your constant support and encouragement throughout these years. Your motivation has been an important part of this journey. – K Ragavan, Bengaluru,

Small Story 590.

 Small Story 590.

 Election Encounter

Kumaravel reached his house in Madurai  from Theni. He is a bank officer who had gone to Theni on deputation, but he returned home to cast his vote. At 30, he is sincere and honest, and he recently earned a promotion in a nationalised bank.

His parents, Ramaswamy and Pankajam, live in Madurai and have been encouraging him to get married. Kumaravel had postponed marriage to focus on his career, but now he feels settled.

His father warmly welcomed him, and his mother served him breakfast.

“Mom, I had work in the bank last night and left at 6 AM with my friend in his car,” Kumaravel said. “After breakfast, I’ll go to the school where our voter ID is registered and cast my vote.”

Kumaravel and his mother went early to the polling booth and cast their votes. At the school, people stood patiently in long queues, eager to vote.

Kumaravel whispered, “I’m happy to see so many women and youngsters here. It shows their sense of responsibility. Whichever party comes to power, if they govern well and take care of the basic needs of common people, it will be good for everyone.”

After voting, he met his old college mate Nalini on the way. Nalini had once had a quiet affection for him during their college days, but she had waited as Kumaravel focused on his career.

They greeted each other, and Nalini invited him to her home.

“I’ll come later,” Kumaravel replied.

That evening, Nalini came to his house with her parents to formally propose marriage. Both families were happy and agreed to the match. Nalini’s long-held wish was finally fulfilled.

After the wedding date was fixed, Nalini smiled and said, “I hope the election results bring good development to our state.”

They all shared tea together before the families departed, leaving behind a sense of joy and new beginnings.

K.Ragavan

24-4-26

Small Story 590.T

 சிறுகதை 590 

தேர்தல் சந்திப்பு

குமாரவேல் தேனியிலிருந்து Madurai ilஉள்ள தனது வீட்டிற்கு வந்தார். அவர் ஒரு தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கியில் பணிபுரியும் அதிகாரி. தேனியில் தற்காலிக பணியிட மாற்றத்தில் இருந்த அவர், வாக்களிக்கத் தனது ஊருக்கு திரும்பி வந்தார். 30 வயதான அவர் நேர்மையும் உழைப்பும் கொண்டவர்; சமீபத்தில் வங்கியில் பதவி உயர்வு பெற்றிருந்தார்.

அவரது பெற்றோர் ராமசாமி மற்றும் பங்கஜம் Maduraiல் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் குமாரவேலை திருமணம் செய்து கொள்ள ஊக்குவித்து வந்தனர். வேலைக்காக இதுவரை திருமணத்தைத் தள்ளிப்போட்டிருந்த குமாரவேல், இப்போது தன்னுடைய வாழ்க்கை நிலையாகிவிட்டதாக உணர்ந்தார்.

அவரது தந்தை அவரை அன்புடன் வரவேற்றார்; தாய் சாப்பாடு பரிமாறினார்.

“அம்மா, நேற்று இரவு வங்கியில் வேலை இருந்தது. இன்று காலை 6 மணிக்கு நண்பருடன் காரில் கிளம்பினேன்,” என்றார் குமாரவேல். “காலை உணவுக்குப் பிறகு நம்முடைய வாக்குச்சாவடி இருக்கும் பள்ளிக்குச் சென்று வாக்களிக்கப் போகிறேன்.”

குமாரவேலும் அவரது தாயும் காலையிலேயே வாக்குச்சாவடிக்கு சென்று தங்களது வாக்குகளை பதிவு செய்தனர். அங்கு மக்கள் நீண்ட வரிசையில் பொறுமையாக நின்று வாக்களிக்கக் காத்திருந்தனர்.

“இவ்வளவு பெண்களும் இளைஞர்களும் வந்து வாக்களிப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது,” என்று குமாரவேல் மெதுவாகச் சொன்னார். “எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும், அவர்கள் நன்றாக ஆட்சி செய்து சாதாரண மக்களின் அடிப்படை தேவைகளை கவனித்தால், எல்லோருக்கும் நல்லது தான்.”

வாக்களித்த பிறகு, வீட்டிற்கு வரும் வழியில் தனது பழைய கல்லூரி தோழி நளினியை சந்தித்தார். கல்லூரி நாட்களில் நளினிக்கு குமாரவேலிடம் அமைதியான பாசம் இருந்தது; ஆனால் அவர் தனது தொழிலில் கவனம் செலுத்தியதால், அவள் காத்திருந்தாள்.

இருவரும் நன்றாக பேசிக் கொண்டனர். நளினி தனது வீட்டிற்கு வருமாறு அழைத்தாள்.

“பிறகு வருகிறேன்,” என்று குமாரவேல் பதிலளித்தார்.

அன்றைய மாலை, நளினி தனது பெற்றோருடன் குமாரவேலின் வீட்டிற்கு வந்து முறையாக திருமண பேச்சு நடத்தினர். இரு குடும்பங்களும் மகிழ்ச்சியுடன் இந்த இணைப்பை ஏற்றுக்கொண்டனர். நளினியின் நீண்ட நாள் விருப்பம் இறுதியாக நிறைவேறியது.

திருமண தேதி நிச்சயிக்கப்பட்ட பிறகு, நளினி சிரித்துக் கொண்டு, “இந்த தேர்தல் முடிவுகள் நம் மாநிலத்திற்கு நல்ல முன்னேற்றத்தை கொண்டு வரட்டும்,” என்றாள்.

அனைவரும் சேர்ந்து தேநீர் அருந்தி மகிழ்ந்தனர். குடும்பங்கள் பிரியும் போது, மகிழ்ச்சியும் புதிய தொடக்கங்களும் மனதில் நிறைந்திருந்தன.

K.Ragavan

24-4-26

Small Story 589.

 Small Story 589.

 Mango Encounter

Rathna never expected an invitation from Anupama, whom she had met just three months earlier at a theater while watching an old Kannada movie of Shankar Nag. They had struck up a quick friendship, and Anupama, a Chemistry professor from Vijayawada who was in town for a relative’s wedding, had taken Rathna’s phone number before leaving.

Now, to Rathna’s surprise and delight, Anupama had sent an invitation to her son’s wedding, which was to be held in Bengaluru the following month.

One afternoon, Rathna received a parcel. It was from Anupama—inside were ten large, ripe mangoes. Rathna immediately called her to thank her for both the invitation and the thoughtful gift.

“These mangoes are from our farm in Vijayawada,” Anupama whispered warmly. “We’ll meet at the wedding next month.”

“Certainly,” Rathna replied with a smile.

That evening, Rathna’s husband, Ramkumar, returned home from the hospital. As soon as he entered, he noticed the sweet aroma.

“These must be from Andhra Pradesh,” he said. “Did you buy them?”

Rathna laughed softly. “No, remember I told you about my friend I met at the theater? Anupama from Vijayawada—she sent them. And she’s invited us to her son’s wedding in Bengaluru next month.”

Ramkumar smiled. “That’s impressive. In such a short time, you’ve made a good friend—and even received famous mangoes along with a wedding invitation.”

Rathna smiled back. “That’s the advantage of studying psychology—I understand people well.”

Ramkumar nodded in agreement. “True indeed.”

K.Ragavan 

23-4-26

Small Story 589.T

 சிறுகதை 589 

 மாம்பழ சந்திப்பு

ரத்னா, மூன்று மாதங்களுக்கு முன் தான் சந்தித்த அனுபமாவிடமிருந்து ஒரு அழைப்பை எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவர்கள் இருவரும் ஒரு பழைய கன்னட திரைப்படமான ஷங்கர் நாகின் படத்தை திரையரங்கில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது சந்தித்தனர். அந்தச் சந்திப்பில் விரைவில் நட்பு மலர்ந்தது. விஜயவாடாவைச் சேர்ந்த வேதியியல் பேராசிரியையான அனுபமா, ஒரு உறவினரின் திருமணத்திற்காக நகரத்திற்கு வந்திருந்தார். செல்லும் முன், ரத்னாவின் தொலைபேசி எண்ணை எடுத்துக்கொண்டார்.

இப்போது, ரத்னாவிற்கு ஆச்சரியமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும், அனுபமா தனது மகனின் திருமணத்திற்கு அழைப்பிதழை அனுப்பியிருந்தார். அந்தத் திருமணம் அடுத்த மாதம் பெங்களூரில் நடைபெறவிருந்தது.

ஒரு பிற்பகல், ரத்னாவிற்கு ஒரு பார்சல் வந்தது. அது அனுபமாவிடமிருந்து—அதற்குள் பத்து பெரிய, பழுத்த மாம்பழங்கள் இருந்தன. அழைப்பிதழுக்கும் அன்பான பரிசுக்கும் நன்றி சொல்ல ரத்னா உடனே அவரை அழைத்தார்.

“இந்த மாம்பழங்கள் எங்கள் விஜயவாடா பண்ணையிலிருந்து வந்தவை,” என்று அனுபமா அன்பாகச் சொன்னார். “அடுத்த மாதம் திருமணத்தில் சந்திப்போம்.”

“நிச்சயமாக,” என்று ரத்னா புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

அன்று மாலை, ரத்னாவின் கணவர் ராம்குமார் மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டிற்கு திரும்பினார். உள்ளே வந்தவுடன், இனிய மணத்தை கவனித்தார்.

“இவை கண்டிப்பாக ஆந்திரப் பிரதேசத்திலிருந்து வந்த மாம்பழங்கள் போலிருக்கின்றன,” என்றார். “நீ வாங்கினாயா?”

ரத்னா மெதுவாகச் சிரித்தாள். “இல்லை, திரையரங்கில் சந்தித்த என் தோழி அனுபமா நினைவிருக்கிறதா? விஜயவாடாவைச் சேர்ந்தவர்—அவர்தான் அனுப்பியிருக்கிறார். மேலும், அடுத்த மாதம் பெங்களூரில் நடக்கும் அவருடைய மகனின் திருமணத்திற்கும் நம்மை அழைத்திருக்கிறார்.”

ராம்குமார் சிரித்தார். “அது மிகவும் சிறப்பு. இத்தனை குறுகிய காலத்தில் நீ நல்ல நண்பரைப் பெற்றுள்ளாய்—மேலும் பிரபலமான மாம்பழங்களும், திருமண அழைப்பும் கிடைத்துள்ளன.”

ரத்னா புன்னகைத்தாள். “அதுதான் உளவியல் படித்ததின் பயன்—நான் மனிதர்களை நன்றாகப் புரிந்துகொள்கிறேன்.”

ராம்குமார் சம்மதமாகத் தலைஅசைத்தார். “மிகவும் உண்மை.”

கே. ராகவன்

23-4-26