சிறுகதை 639
தொடர்பில்லாமலேயே தொடர்ந்த பாசப்பிணைப்பு
ஸ்ரீநிதி தாம்பரம் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி, தன்னை வரவேற்க தனது வகுப்புத் தோழிகளில் யாராவது வந்திருக்கிறார்களா என்று ஆவலுடன் சுற்றிப் பார்த்தாள்.
ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, கிறிஸ்தவக் கல்லூரியில் படிப்பை முடித்த நான்கு நெருங்கிய நண்பர்கள் ஒரு வித்தியாசமான உறுதிமொழி எடுத்திருந்தனர். ஐந்து ஆண்டுகள் ஒருவருடனொருவர் எந்தத் தொடர்பும் கொள்ளாமல் இருந்து, அதே தேதி மற்றும் மாதத்தில் மீண்டும் சந்திக்க வேண்டும் என்பதே அந்த உறுதிமொழி.
அந்த நால்வரில் ஒருத்தி ஸ்ரீநிதி. மற்றவர்கள் பரத், வசுமதி மற்றும் சுகன்யா.
மெதுவாக தனது கல்லூரியை நோக்கி நடந்துசென்ற ஸ்ரீநிதிக்கு, அவர்கள் நால்வரும் சேர்ந்து எண்ணற்ற காலையுணவுகள் சாப்பிட்டதும், தேநீர் அருந்தியதும், ஐஸ்கிரீம் சுவைத்ததும் நினைவுக்கு வந்தது. அவர்கள் மாணவர்களாக இருந்த காலத்தை விட அந்தப் பகுதி மிகவும் மாறியிருந்தது. தாம்பரம் இப்போது அதிகமான பேருந்துகளும் ரயில்களும் இயங்கும் பரபரப்பான நகரமாக வளர்ந்திருந்தது.
அவர்கள் சந்திக்க முடிவு செய்திருந்த கல்லூரி நூலகத்தை அடைந்தபோது, பரத் ஏற்கனவே அங்கு காத்திருந்தான்.
ஸ்ரீநிதியைப் பார்த்ததும் பரத் மகிழ்ச்சியுடன்,
“ஹேய்! எப்படி இருக்கிறாய்? முன்புபோலவே இருக்கிறாயே!” என்றான்.
“நீயும் அப்படித்தான் இருக்கிறாய்!” என்று புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள் ஸ்ரீநிதி. “எப்படி இருக்கிறாய்? இப்போது எங்கு வேலை செய்கிறாய்?”
பல ஆண்டுகளாக எந்தத் தொடர்பும் இல்லாததால், தங்களது வாழ்க்கைப் பயணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள இருவரும் ஆவலாக இருந்தனர்.
“நான் ஓமனில் ஒரு நிறுவனத்தில் ஏற்றுமதி மேலாளராக வேலை செய்கிறேன்,” என்று பெருமையுடன் கூறினான் பரத்.
“அருமை!” என்றாள் ஸ்ரீநிதி. “நான் அண்ணா நகரில் வசிக்கிறேன். வங்கியில் அதிகாரியாக பணியாற்றுகிறேன்.”
அப்போது வசுமதி அங்கு வந்து இருவரையும் அன்புடன் வரவேற்றாள்.
“நான் சமீபத்தில் MBAபடிப்பை முடித்தேன். Soonபணியைத் தொடங்கப் போகிறேன்,” என்றாள்.
மூவரும் சுகன்யாவுக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தனர். அரை மணி நேரம் கடந்தும் அவள் வரவில்லை.
அவர்களுக்குக் கவலை ஏற்பட்டது.
“தேதியை மறந்துவிட்டாளோ?” என்று யோசித்தாள் வசுமதி.
சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அறுபது வயதிற்கு மேற்பட்ட ஒருவர் அவர்களிடம் வந்தார்.
“நீங்கள் சுகன்யாவின் கல்லூரி நண்பர்களா?” என்று கேட்டார்.
மூவரும் ஆச்சரியத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர்.
“ஆமாம்,” என்று பதிலளித்தான் பரத்.
அவர் புன்னகைத்து,
“என் பெயர் பிரசன்னா. என்னுடன் வாருங்கள். இன்னும் பதினைந்து நிமிடங்களில் உங்கள் தோழியைச் சந்திக்கலாம். அதுவரை எந்தக் கேள்வியும் கேட்காதீர்கள்,” என்றார்.
ஆர்வத்துடனும் ஆச்சரியத்துடனும் அவர்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர். சிறிது நேரத்தில் புதிதாக கட்டப்பட்டிருந்த ஒரு திருமண மண்டபத்தை அடைந்தனர்.
அங்கே இருந்த பதாகையைப் பார்த்து அவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.
“சுகன்யா – பிரமோத் திருமணம்”
என்று அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது.
திருமண மண்டபத்திற்குள் நுழைந்த அவர்கள், மேடையில் மணமகனான பிரமோத்தின் அருகில் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்திருந்த சுகன்யாவைக் கண்டு பேரானந்தம் அடைந்தனர்.
கல்லூரிக் காலத்தில் சுகன்யா விரும்பியவர்தான் பிரமோத்.
சுகன்யா தனது வாக்குறுதியை மீறவில்லை. நண்பர்களை நேரடியாகத் தொடர்புகொள்ளாமல், தனது மாமா பிரசன்னாவிடம் கல்லூரி நூலகத்திலிருந்து அவர்களை அழைத்து வருமாறு கூறியிருந்தாள்.
மதிய உணவின்போது, நால்வரும் தங்களது கல்லூரி நினைவுகளைப் பகிர்ந்து மகிழ்ந்தனர். சுகன்யாவும் பிரமோதும் தற்போது சிங்கப்பூரில் பட்டயக் கணக்காளர்களாக (Chartered Accountants) பணியாற்றி வருவதாக தெரிவித்தனர்.
ஸ்ரீநிதி மெதுவாக வசுமதியிடம்,
“எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. சுகன்யா பட்டயக் கணக்காளராகி, தான் காதலித்தவரையே திருமணம் செய்துகொண்டிருக்கிறாள்,” என்றாள்.
அதைக் கேட்ட சுகன்யா புன்னகையுடன்,
“எனக்கு கிடைத்த மிகப் பெரிய மகிழ்ச்சி என்ன தெரியுமா? நீங்கள் மூவரும் நிச்சயமாக நம் கல்லூரி நூலகத்தில் எனக்காகக் காத்திருப்பீர்கள் என்று நான் நம்பினேன். அந்த நம்பிக்கை வீணாகவில்லை. என் திருமண நாளில், நம் கல்லூரி நினைவுகளையும் நட்பையும் மீண்டும் ஒருமுறை கொண்டாட வேண்டும் என்று நினைத்தேன்,” என்றாள்.
நான்கு நண்பர்களும் ஒருவரை ஒருவர் பாசத்துடன் பார்த்து புன்னகைத்தனர்.
பல ஆண்டுகள் தொடர்பில்லாமல் இருந்தபோதிலும், அவர்களது நட்புப் பிணைப்பு அசையாமல் இருந்தது. உண்மையான நட்பு என்பது தினமும் பேசுவதில் அல்ல; நம்பிக்கையிலும், இனிய நினைவுகளிலும், தேவைப்படும் நேரத்தில் நண்பர்கள் நிச்சயம் இருப்பார்கள் என்ற உறுதியிலும் இருப்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
நீதி:
உண்மையான நட்பு, தூரத்தாலும், காலத்தாலும், மௌனத்தாலும் சிதைவதில்லை. தொடர்ந்து தொடர்பில் இல்லாவிட்டாலும், உண்மையான பாசப்பிணைப்புகள் என்றும் வலிமையாகவே இருக்கும்.
— கே. ராகவன்
12-6-26
