Small Story 652.T

 

சிறுகதை 652

இனிய பாரம்பரியம்

ஓய்வு பெற்ற பிறகும், தனது நண்பரின் வேண்டுகோளின்பேரில் சத்யநாராயணா அவரது நிறுவனத்தில் மேலாளராக சேர்ந்தார். எழுபத்தைந்து வயதைத் தாண்டியிருந்தாலும், தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் அவருக்கிருந்த பரந்த அனுபவம், சுறுசுறுப்பான வாழ்க்கை முறை மற்றும் புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வம் ஆகியவை அவரை நிறுவனத்திற்கு ஒரு மதிப்புமிக்க சொத்தாக மாற்றியிருந்தன.

சத்யநாராயணாவும் அவரது மனைவி அர்ச்சனாவும் இந்தியாவில் தனியாக வசித்து வந்தனர். அவர்களின் ஒரே மகள் நியூசிலாந்தில் குடியேறியிருந்தாள். ஒவ்வொரு மாற்று ஆண்டிலும் சத்யநாராயணாவும் அர்ச்சனாவும் அவளைச் சந்திக்கச் செல்வார்கள். அதேபோல், அவளும் தவறாமல் பெற்றோரை வந்து சந்தித்து வந்தாள்.

ஒரு நாள் காலை, சத்யநாராயணா ஒரு பெரிய இனிப்புப் பெட்டியுடன் தனது நண்பர்கள் குழுவுக்குள் வந்தார். அதைக் கண்ட அவரது நண்பர் சஷி புன்னகையுடன்,

“என்ன விசேஷம் அண்ணா?” என்று கேட்டார்.

சத்யநாராயணா பெருமிதத்துடன் அருகில் வந்து மெதுவாக,

“என் பேரனுக்கு நியூசிலாந்தில் உள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற பள்ளியில், திறமையின் அடிப்படையில் ஐந்தாம் வகுப்பில் சேர்க்கை கிடைத்திருக்கிறது,” என்றார்.

மகிழ்ச்சியடைந்த அவர் அனைவருக்கும் இனிப்புகளை வழங்கினார். இனிப்புகளைப் பகிர்ந்துகொண்டே சுற்றிப் பார்த்த அவர்,

“பத்மநாபாவும் ரெட்டியும் இன்று வரவில்லையே!” என்று கூறினார்.

லக்ஷ்மண் ஒரு துண்டு பால்கோவாவை சுவைத்து,

“அண்ணா, இது மிகவும் சுவையாக இருக்கிறது. நன்றி,” என்றார்.

அந்த நேரத்தில், தனது வழக்கமான காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு ராம் அங்கு வந்தார். ஒரு இனிப்பை எடுத்துக்கொண்டு,

“நன்றி சத்யநாராயணா. இந்த இனிப்பு உங்கள் குணத்தைப் போலவே இனிமையாக இருக்கிறது,” என்றார்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த அவர் சிந்தனையுடன் தொடர்ந்தார்:

“எனக்கு அடிக்கடி ஒரு விஷயம் தோன்றும். மருத்துவர்களும் உடல்நல நிபுணர்களும் சர்க்கரையை குறைக்கச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால் மகிழ்ச்சியான நிகழ்ச்சிகளில் இனிப்புகள் வழங்கும் நமது பாரம்பரியம் மட்டும் இன்னும் மாறாமல் தொடர்கிறது.”

அனைவரும் சிரித்தபடி சம்மதமாகத் தலையசைத்தனர்.

“மிகவும் உண்மை,” என்றார் சஷி.

ராம் தொடர்ந்து,

“சில பாரம்பரியங்கள் நமது உணர்வுகளோடு மிகவும் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. இனிய தருணங்கள் இனிய கொண்டாட்டங்களையே எதிர்பார்க்கின்றன,” என்றார்.

“அருமையாகச் சொன்னாய்,” என்று சத்யநாராயணா பாராட்டினார்.

அனைவரும் இனிப்புகளைச் சுவைத்துக்கொண்டே அவரது மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். அப்போது அந்த வழியாகச் சென்ற மற்றொரு நண்பர்கள் குழு இவர்களின் உரையாடலைக் கேட்டது.

அவர்களில் ஒருவர் புன்னகையுடன் தனது நண்பரிடம் மெதுவாக,

“அவர் சொல்வது சரிதான். சில இனிய பாரம்பரியங்களை எப்போதும் அழிக்க முடியாது,” என்றார்.

நீதி:

மகிழ்ச்சியைப் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது அது மேலும் பெருகுகிறது. மனித உறவுகளின் இனிமையை தாங்கி நிற்பதால்தான் சில பாரம்பரியங்கள் என்றும் நிலைத்திருக்கின்றன.

கே. ராகவன்

25-6-26