Small Story 646.T

 Small Story 646.

நன்றியுணர்வின் சந்திப்பு

ரயில்வே துறையில் நிலைய மேலாளராக (Station Master) பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற பிறகு, ராமையா தனது சொந்த ஊரான சன்னப்பட்டணாவில் குடியேறினார். ஒரு நாள், தனது நண்பரின் மகளின் திருமணத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக பாண்டவபுராவிற்கு சென்றார். அங்கு சென்றிருந்தபோது, தற்போதைய நிலைய மேலாளரான நாகராஜைச் சந்திக்க முடிவு செய்தார்.

நாகராஜ் அவரை அன்புடன் வரவேற்று ஒரு கப் தேநீர் வழங்கினார். இருவரும் அமர்ந்து ரயில்வே பணியில் இருந்த பழைய நாட்களை நினைவுகூர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். சிறிது நேரம் கழித்து நாகராஜ், “என் நண்பர் ஒருவர் காரில் பெங்களூருக்குச் செல்கிறார். வழியிலேயே உங்களை சன்னப்பட்டணாவில் இறக்கிவிடுவார்,” என்றார்.

சுமார் பதினைந்து நிமிடங்கள் கழித்து நாகராஜின் நண்பர் வந்தார். அவர் ராமையாவை மரியாதையுடன் வணங்கினார். ராமையாவும் புன்னகையுடன் பதில் வணக்கம் தெரிவித்தார். அந்த நண்பர் சோமசேகர், அவரை தன்னுடன் பயணிக்க அழைத்தார்.

இருவரும் காரில் அமர்ந்தனர். அதற்குள் ஓட்டுநர் கழிவறைக்குச் சென்று திரும்பி வந்தார். சுமார் இருபத்தேழு வயது மதிக்கத்தக்க, நல்ல பழக்கவழக்கமுள்ள இளைஞர். அவர் ராமையாவை பணிவுடன் வணங்கினார்.

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் பயணத்தைத் தொடங்கினர். நாகராஜ் அவர்களுக்கு பாதுகாப்பான பயண வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தார்.

பயணத்தின் போது திடீரென்று ஓட்டுநர் கேட்டார்:

“ஐயா, என்னை உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?”

ராமையா அவரை உற்றுப் பார்த்தார். ஆனால் நினைவுக்கு வரவில்லை.

இளைஞர் புன்னகையுடன் கூறினார்:

“ஐயா, நான் மாணிக்கம். நீங்கள் மைசூர் நிலையத்தில் பணியாற்றியபோது, உங்கள் வீட்டில் வேலை செய்த முனியம்மாவின் மகன். என் பள்ளிக் கட்டணத்தை நீங்கள் செலுத்த உதவியதோடு, நன்றாகப் படிக்கவும் ஊக்கமளித்தீர்கள்.”

உடனே ராமையாவின் முகம் மலர்ந்தது.

“ஆஹா! இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது. நீ முனியம்மாவின் மகனா? உன்னைப் பார்த்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்றார்.

மாணிக்கம் தொடர்ந்து,

“இப்போது நான் பெங்களூரிலுள்ள ஒரு தொழிற்சாலையில் மேற்பார்வையாளராக (Foreman) வேலை செய்கிறேன். சோமசேகர் ஐயாவுக்கு என்னை நன்றாகத் தெரியும். அதனால்தான் இன்று அவருக்கு உதவ வந்தேன்,” என்றான்.

ராமையா திருப்தியுடன் தலையசைத்தார். முனியம்மா மிகவும் விசுவாசமான, கடினமாக உழைக்கும் பெண் என்பதால், அவளுடைய மகனின் கல்விக்கு உதவியிருந்ததை அவர் நினைத்துப் பார்த்தார்.

சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு மாணிக்கம் மெதுவாகச் சொன்னான்:

“ஐயா, என் அம்மா சமீபத்தில் புற்றுநோயால் இறந்துவிட்டார். இறப்பதற்கு முன்பு, நீங்கள் எனக்கு செய்த உதவிக்காக ஒருநாள் உங்களை நேரில் சந்தித்து நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்று அடிக்கடி கூறிக்கொண்டிருந்தார்.”

அதைக் கேட்ட ராமையா மிகவும் வருந்தினார்.

“அது மிகவும் வருத்தமான செய்தி. உன் அம்மா ஒரு அருமையான பெண்,” என்றார்.

மாணிக்கம் மென்மையாகப் புன்னகைத்து,

“என் அம்மாவால் உங்களுக்கு நேரில் நன்றி சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் இன்று உங்களைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. ஒரு வகையில், அவருடைய ஆசையை நான் நிறைவேற்றியிருக்கிறேன்,” என்றான்.

அவர்கள் சன்னப்பட்டணாவை அடைந்துவிட்டனர். ராமையா காரிலிருந்து இறங்கியபோது, தனது தொலைபேசி எண்ணை மாணிக்கத்திடம் கொடுத்து, வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் வந்து சந்திக்குமாறு அழைத்தார்.

கார் தொலைவில் மறைந்து செல்லும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராமையாவின் மனம் நெகிழ்ந்தது. முனியம்மாவின் மகன் வெளிப்படுத்திய நன்றியுணர்வு, நாம் செய்யும் சிறிய உதவிகூட ஒருவரின் வாழ்க்கையில் நீண்டகால தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை அவருக்கு மீண்டும் உணர்த்தியது.

நீதி: நாம் செய்த நன்மையை நாம் மறந்துவிடலாம்; ஆனால் அதனால் பயன் பெற்றவர் அதை வாழ்நாள் முழுவதும் நன்றியுடன் நினைவில் வைத்திருப்பார்.

—K.ராகவன்