Small Story 638.T

 சிறுகதை 638

ஒரு பணி நிறைவேறியது

பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு, சுவாமி தனது சொந்த ஊரான தென்காசியில் குடியேறினார். அவரும் அவரது மனைவி லட்சுமியும் தங்களது சிறிய வீட்டில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தனர். குளிர்ந்த தென்றல் காற்று, அழகான இயற்கைக் காட்சிகள் மற்றும் அமைதியான வாழ்க்கை ஆகியவை அவரது ஓய்வூதிய வருமானத்திற்குள் நிம்மதியாகப் பொருந்தியிருந்தன.

சுவாமி, திண்டுக்கல்லில் உள்ள ஒரு உயர்நிலைப் பள்ளியின் தலைமையாசிரியராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். நீண்டகால ஆசிரியர் வாழ்க்கை அவருக்கு பாடங்களை மட்டுமல்ல, மனித உறவுகளின் மதிப்பையும் கற்றுக் கொடுத்திருந்தது. அவரது மாணவர்கள் பலரும் சிறந்த திறமையாளர்களாக வளர்ந்து, நாட்டின் பல்வேறு துறைகளில் உயர்ந்த பதவிகளில் பணியாற்றி வந்தனர்.

ஒருநாள், தனது பணியின் இறுதி ஆண்டில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள் அடங்கிய ஆல்பத்தை அவர் எடுத்துப் பார்த்தார். ஒவ்வொரு புகைப்படத்தையும் பார்க்கும்போது, தனது மாணவர்களின் நினைவுகள் மனதில் மலர்ந்தன. படிப்பை முடித்த பிறகு எதிர்காலத் தொழில் குறித்து பல மாணவர்கள் அவரிடம் ஆலோசனை கேட்டிருந்தனர்.

அனைத்து மாணவர்களும் அவரது சிறந்த ஆங்கிலப் போதனைக்கும், கனிவான குணத்திற்கும் மிகுந்த மரியாதை கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் தொழில் வழிகாட்டுதல் கேட்டபோது, சுவாமி எப்போதும் கூறுவார்:

"உங்களில் ஒருவராவது உடல் ஊனமுற்ற குழந்தைகளைப் பராமரித்து, அவர்களுக்கு கல்வி கற்பிக்கும் பணிக்காக தனது வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தால், அதுவே எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும்."

ஆல்பத்தில் மூழ்கியிருந்த அவரைப் பார்த்து லட்சுமி புன்னகையுடன் கூறினாள்:

"உங்கள் பணியின் கடைசி ஆண்டில் மாணவர்களுக்கு நீங்கள் கூறிய அந்த அறிவுரையைத்தான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்."

"ஆமாம்," என்று சுவாமி பதிலளித்தார். "அதற்கு இப்போது பதினைந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இறைவன் என்ன திட்டமிட்டிருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை."

அடுத்த நாள், தம்பதியினர் புகழ்பெற்ற குற்றாலம் அருவிக்குச் சென்று மகிழ்ந்தனர். பின்னர் அருகிலிருந்த கோவிலில் தரிசனம் செய்தனர். அதன் பிறகு ஒரு உணவகத்தில் காலை உணவு அருந்திக் கொண்டிருந்தபோது, சுவாமியின் பார்வை சுவரில் தொங்கியிருந்த பெரிய விளம்பரப் பலகையில் விழுந்தது.

அதில் ஒரு அழகிய கட்டடத்தின் முன் ஏழு உடல் ஊனமுற்ற குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்திருந்தனர்.

ஆர்வமடைந்த சுவாமி, அந்த உணவக உரிமையாளரிடம் அதைப் பற்றி கேட்டார்.

"ஐயா," என்று அவர் கூறினார், "இது திருநெல்வேலியின் வண்ணார்பேட்டை பகுதியில் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்ட குழந்தைகள் இல்லம். இதைத் தொடங்கியவர் ரஹீம்."

வீட்டிற்கு திரும்பிய பிறகு, சுவாமி மீண்டும் தனது பழைய ஆல்பத்தைப் பார்த்தார். பின்னர் உணவகத்திலிருந்து கொண்டு வந்திருந்த சிற்றேட்டில் இருந்த தொலைபேசி எண்ணை அழைத்தார்.

சில மணி ஒலிகளுக்குப் பிறகு, மறுமுனையில் ஒரு குரல் கேட்டது:

"ஹலோ, வணக்கம். எவ்வாறு உதவலாம்?"

அந்தக் குரல் சுவாமிக்கு மிகவும் பரிச்சயமானதாகத் தோன்றியது.

உடனே அவர் கேட்டார்:

"நீ ரஹீமா, என் மாணவன்? உன் குரல் எப்போதும் தனித்துவமாகவும் மரியாதையுடனும் இருக்கும்."

மறுமுனையில் இருந்தவர் உற்சாகமாகப் பதிலளித்தார்:

"ஆமாம் ஐயா! நான் ரஹீம் தான். உங்கள் குரலையும் உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். நான் நீண்ட நாட்களாக உங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். ஐயா, நீங்கள் எனக்குக் கொடுத்த பணியை நான் நிறைவேற்றிவிட்டேன்."

சுவாமியின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

"ஆம் ரஹீம். உன் குழந்தைகள் இல்லத்தைப் பார்த்தவுடன் நான் உன்னைத் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது."

"ஐயா, நீங்கள் கண்டிப்பாக எங்களிடம் வர வேண்டும்," என்று அன்புடன் கூறினார் ரஹீம்.

"நிச்சயமாக. இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்து குழந்தைகளைச் சந்திக்கிறேன்," என்று சுவாமி பதிலளித்தார்.

உரையாடல் முடிந்தபின், இருவரின் கண்களிலும் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தாம் விதைத்த எண்ணம் நனவாகியிருந்ததால் ஆசிரியர் மகிழ்ந்தார். தன் அன்பு குருவின் கனவை நனவாக்கியிருந்ததால் மாணவர் மகிழ்ந்தார்.

நீதி

ஒரு ஆசிரியரின் உண்மையான வெற்றி, அவர் வகுப்பறையில் கற்பித்த பாடங்களில் இல்லை; அவர் விதைத்த நற்பண்புகள் மாணவர்களின் இதயங்களில் தொடர்ந்து வாழ்வதில்தான் இருக்கிறது.

– கே. ராகவன்

11-6-26