Small Story 569.T

 

சிறுகதை 569

கோவிலில் அடையாள அட்டை சந்திப்பு

விஜயவாடாவைச் சேர்ந்த ஓய்வு பெற்ற உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியர் ராமப்பா, தனது மனைவியை மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் இழந்த பின், தனது மகனுடன் பெங்களூரில் வசித்து வந்தார். திருப்பதி திருமலையில் உள்ள திருமலை திருப்பதி வெங்கடேஸ்வரர் கோவில்ல் ஸ்ரீ வெங்கடேஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை அவருக்கு எப்போதும் இருந்தது. மிகுந்த முயற்சியுடன், அவரது மகன் மூத்த குடிமக்களுக்கு வழங்கப்படும் தரிசன டிக்கெட்டை முன்பதிவு செய்து வைத்தான்.

தரிசன நாள் வந்தது. ராமப்பா கவுன்டருக்குச் சென்றார். அப்போது அதிகாரி அவரிடம் அடையாள அட்டை கேட்டார். உடனே அவரது மனம் பதறியது—அவருடைய அடையாள அட்டை இருந்த மொபைல் போன், ஹோட்டலில், சுமார் 3 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் விட்டுவந்துவிட்டதை அவர் நினைத்தார்.

“மன்னிக்கவும் ஐயா, அடையாள அட்டை இல்லாமல் உங்களை அனுமதிக்க முடியாது,” என்று அதிகாரி உறுதியாகச் சொன்னார்.

கவலையுடன், உதவியற்ற நிலையில், ஹோட்டலுக்கு சென்று திரும்பும் நேரத்தில் தனது தரிசன நேரம் தவறிவிடும் என்று உணர்ந்த ராமப்பா, மனம் உடைந்து திரும்பிச் செல்லத் தொடங்கினார்.

அந்த நேரத்தில், ஒரு மனிதர் அவரை அணுகினார்.

“ஐயா, எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று அவர் அன்புடன் கேட்டார்.

ராமப்பா அவரைப் பார்த்தார். முகம் பரிச்சயமாகத் தோன்றவில்லை.

“ஐயா, நான் சஞ்சீவ் ரெட்டி—உங்கள் 10ஆம் வகுப்பு மாணவன். நீங்கள் எப்போதும் என்னை நன்றாகப் படிக்க ஊக்குவித்தீர்கள்,” என்றார்.

ராமப்பாவின் முகம் மகிழ்ச்சியில் ஒளிர்ந்தது. “ஆஹா! நீங்களா? எப்படி இருக்கிறாய், மகனே?” என்று கேட்டார்.

சஞ்சீவ் புன்னகைத்தார். “நான் இங்கே பணியில் இருக்கிறேன். கவலைப்படாதீர்கள் ஐயா, நான் உதவுகிறேன்.”

அவர் இப்போது கோவில் நிர்வாகத்தில் அதிகாரியாக பணியாற்றி வந்தார். தாமதிக்காமல், ராமப்பாவை உள்ளே அழைத்து சென்று, கருவறைக்கு அருகில் நிற்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தினார்.

அந்த சில நிமிடங்கள், ராமப்பா இறைவனின் முன் முழுமையாக பக்தியில் மூழ்கி நின்றார். அவரது கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

கைகளை கூப்பி, சஞ்சீவை நோக்கி அவர் சொன்னார்:

“இன்று நான் உண்மையிலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன். என் மாணவனின் காரணமாக இவ்வளவு அமைதியான, அருகிலிருந்து தரிசனம் கிடைத்தது. என் வகுப்பில் நீ எப்போதும் முதல் மாணவன்… இன்று மீண்டும் நிரூபித்துள்ளாய்—படிப்பில் மட்டுமல்ல, நல்ல மனிதராகவும்.”

அவரது குரல் உணர்ச்சியால் தடுக்கியது.

“இன்று உன்னை சந்திக்கவில்லை என்றால், நான் இறைவனைப் பார்க்கவே முடியாமல் போயிருப்பேன்… ஆனால் அதை நீ சாத்தியமாக்கிவிட்டாய்.”

சஞ்சீவ் தாழ்மையுடன் தலையசைத்தார்.

ராமப்பா, கண்ணீருடன், அமைதியாக தலையசைத்து நன்றியுடன் நின்றார்—மகிழ்ச்சியுடனும், திருப்தியுடனும், ஆழ்ந்த உணர்ச்சியுடனும்.

K.Ragavan

3-4-26