Small Story 781.

 Small Story 781

 The Value of Training, Recognition, and Lasting Relationships

Ram was busy with his office work when his mobile phone suddenly rang. The incoming number was unfamiliar, but he decided to answer the call.

"Hello, who is speaking?"

A pleasant female voice replied, "Good morning, Sir. I am Pramila, calling from Singapore. I joined your Bloggers Paradise last year."

Ram listened attentively as she continued.

"Sir, I am delighted to share some wonderful news with you. I am currently working as the Chief Editor of a leading publishing company here in Singapore. Recently, I was promoted to a much higher position, something I had never anticipated happening so soon.

"My organisation has greatly appreciated my dedication, the quality of my work, and, in particular, the content policies and professional approach I have consistently followed. These qualities have played an important role in my recent promotion.

"With more than 18 years of professional experience, this new opportunity is a significant milestone in my career. I strongly believe that the training I received at your Bloggers Paradise, along with your valuable guidance on developing quality content, played an important role in shaping my professional approach.

"I sincerely thank you, Sir, for your excellent training, encouragement, and inspiration."

Ram immediately recognised her voice and responded warmly.

"Oh! Now I remember you, Pramila. Congratulations! This is indeed wonderful news. I am extremely happy to hear about your achievement. My heartfelt wishes for many more successes in your professional career."

"Thank you so much, Sir. Are you currently in Mysore?"

"No, I have come to Bengaluru for a family function. I am also planning to watch the much-talked-about film America America 2 with my better half during our stay here."

Pramila responded enthusiastically, "That is wonderful, Sir! I have heard from many friends that the movie is amazing. Please enjoy the film, and convey my regards to Madam."

Ram thanked her for her kind wishes.

Before ending the call, Ram expressed his appreciation.

"Pramila, I am truly happy that you still remember your association with our Bloggers Paradise. It gives me immense satisfaction to know that the training and guidance you received here have contributed to your professional growth. The real reward for a trainer is to see his students succeed in their chosen fields. I wish you all the very best and hope you reach even greater heights in your career."

Pramila thanked him once again, and after exchanging a few more pleasantries, they ended the call.

Meanwhile, Ram's friend Navin had already confirmed their movie tickets at a theatre in a shopping mall in Rajarajeshwari Nagar (RR Nagar), Bengaluru.

After enjoying a delicious lunch, Ram and Vasanthi arrived at the theatre complex. They collected their tickets and settled down comfortably in their seats, looking forward to enjoying the much-anticipated movie.

The film turned out to be thoroughly entertaining, and both Ram and Vasanthi enjoyed the experience immensely. It was a pleasant outing that added another happy memory to their time together in Bengaluru.

After the screening, they started their return journey to Mysore by car.

As the car travelled along the highway, Ram reflected on Pramila's unexpected phone call. He felt proud that a former trainee, after building a successful professional career over the years, had taken the time to remember her learning experience at Bloggers Paradise and personally share her achievement with him.

He realised that professional training was not merely about teaching techniques, sharing knowledge, or developing writing skills. It was also about building confidence, encouraging creativity, maintaining professional standards, and helping individuals discover their potential.

What made him even happier was that Pramila had remembered her association with him even after establishing herself in a responsible position in an international publishing organisation.

For Ram, this was much more than an ordinary congratulatory phone call. It was a meaningful reminder that the impact of good teaching extends far beyond the classroom or training programme.

He smiled with satisfaction, realising that the efforts of Bloggers Paradise had made a lasting difference in someone's professional journey.

The true success of a teacher is not measured by the number of students trained, but by the achievements, confidence, and professional growth of those whom he has guided.

Recognition may come at any time, but the lasting relationships built through knowledge, encouragement, and genuine guidance are the greatest rewards of all.

K.Ragavan

1-11-26

Small Story 781.T

 சிறுகதை 781

 பயிற்சி, அங்கீகாரம் மற்றும் நீடித்த உறவுகளின் மகத்துவம்

ராம் தனது அலுவலகப் பணிகளில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்தபோது, திடீரென்று அவரது கைப்பேசி ஒலித்தது. அழைத்தவரின் எண் அவருக்குப் பரிச்சயமில்லாததாக இருந்தாலும், அவர் அழைப்பை ஏற்றார்.

"ஹலோ, யார் பேசுகிறீர்கள்?"

இனிமையான பெண் குரல் ஒன்று பதிலளித்தது.

"காலை வணக்கம் சார். நான் சிங்கப்பூரிலிருந்து பிரமிளா பேசுகிறேன். கடந்த ஆண்டு உங்கள் Bloggers Paradise பயிற்சி வகுப்பில் நான் இணைந்திருந்தேன்."

ராம் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். பிரமிளா தொடர்ந்து பேசினாள்.

"சார், உங்களிடம் ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தியைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். தற்போது சிங்கப்பூரில் உள்ள ஒரு முன்னணி பதிப்பக நிறுவனத்தில் தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றி வருகிறேன். சமீபத்தில் எனக்கு மிக உயர்ந்த பதவிக்கு பதவி உயர்வு கிடைத்துள்ளது. இவ்வளவு விரைவில் இந்த அளவுக்கு உயர்வேன் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.

"என்னுடைய அர்ப்பணிப்பான பணி, தரமான படைப்புகள் மற்றும் குறிப்பாக, உள்ளடக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து வெளியிடுவதில் நான் கடைப்பிடித்து வரும் கொள்கைகள், தொழில்முறை அணுகுமுறை ஆகியவற்றை எனது நிறுவனம் பெரிதும் பாராட்டியுள்ளது. இந்த அம்சங்களே எனது பதவி உயர்வுக்கு முக்கியக் காரணங்களாக அமைந்தன.

"18 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான தொழில்முறை அனுபவத்தைக் கொண்ட எனக்கு, இந்தப் புதிய பொறுப்பு எனது வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான மைல்கல்லாக அமைந்துள்ளது. உங்கள் Bloggers Paradise பயிற்சியில் நான் கற்றுக்கொண்ட பாடங்களும், தரமான படைப்புகளை உருவாக்குவது தொடர்பாக நீங்கள் அளித்த வழிகாட்டுதல்களும் எனது தொழில்முறை அணுகுமுறையைச் சிறப்பாக வடிவமைக்க உதவியுள்ளன என்று உறுதியாக நம்புகிறேன்.

"சிறந்த பயிற்சி, ஊக்கம் மற்றும் உத்வேகம் அளித்த உங்களுக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன் சார்."

உடனே ராம் அவரது குரலை அடையாளம் கண்டுகொண்டு அன்புடன் பதிலளித்தார்.

"ஓ! இப்போதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது பிரமிளா. உனக்கு எனது மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்! உண்மையிலேயே இது மிகச் சிறந்த செய்தி. உன்னுடைய சாதனையைக் கேட்டு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். உன்னுடைய தொழில்முறை வாழ்க்கையில் மேலும் பல உயரங்களையும் வெற்றிகளையும் அடைய எனது வாழ்த்துகள்."

"மிக்க நன்றி சார். நீங்கள் இப்போது மைசூரில் இருக்கிறீர்களா?"

"இல்லை, ஒரு குடும்ப நிகழ்ச்சிக்காக பெங்களூரு வந்திருக்கிறேன். இங்கு தங்கியிருக்கும் நாட்களில், என்னுடைய துணைவியாருடன் மிகவும் எதிர்பார்க்கப்படும் America America 2 திரைப்படத்தையும் பார்க்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறேன்."

உடனே பிரமிளா உற்சாகத்துடன் பதிலளித்தாள்.

"அது மிகவும் மகிழ்ச்சியான செய்தி சார்! அந்தத் திரைப்படம் அருமையாக இருப்பதாக எனது நண்பர்கள் பலர் கூறியிருக்கிறார்கள். திரைப்படத்தை நன்றாக ரசித்துப் பாருங்கள். மேடத்திடம் எனது வணக்கத்தையும் தெரிவித்துவிடுங்கள்."

ராம் அவளது அன்பான வாழ்த்துகளுக்கு நன்றி தெரிவித்தார்.

அழைப்பை முடிப்பதற்கு முன்பு ராம் தனது மகிழ்ச்சியையும் பாராட்டையும் வெளிப்படுத்தினார்.

"பிரமிளா, நமது Bloggers Paradise உடனான தொடர்பை இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் நீ நினைவில் வைத்திருப்பது எனக்கு உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. இங்கு நீ பெற்ற பயிற்சியும் வழிகாட்டுதலும் உன்னுடைய தொழில்முறை வளர்ச்சிக்குப் பங்களித்திருக்கின்றன என்பதை அறியும்போது எனக்கு மிகுந்த மனநிறைவு ஏற்படுகிறது. ஒரு பயிற்சியாளருக்கு உண்மையான வெகுமதி என்பது, அவரிடம் பயிற்சி பெற்றவர்கள் தாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த துறைகளில் வெற்றிபெறுவதைக் காண்பதுதான். உனது எதிர்காலப் பணிகளிலும் மேலும் பல சாதனைகள் புரிய எனது மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்."

பிரமிளா மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி தெரிவித்தாள். இருவரும் மேலும் சில அன்பான வார்த்தைகளைப் பகிர்ந்துகொண்ட பின்னர் அழைப்பை முடித்தனர்.

இதற்கிடையில், ராமின் நண்பர் நவீன், பெங்களூரு ராஜராஜேஸ்வரி நகரில் (RR Nagar) உள்ள ஒரு வணிக வளாகத் திரையரங்கில் திரைப்படத்திற்கான டிக்கெட்டுகளை ஏற்கெனவே முன்பதிவு செய்திருந்தார்.

சுவையான மதிய உணவை ரசித்து உண்ட பிறகு, ராமும் வசந்தியும் திரையரங்க வளாகத்தைச் சென்றடைந்தனர். தங்களது டிக்கெட்டுகளைப் பெற்றுக்கொண்டு, வசதியாக இருக்கைகளில் அமர்ந்து மிகவும் எதிர்பார்த்த திரைப்படத்தைக் காண ஆவலுடன் காத்திருந்தனர்.

திரைப்படம் மிகவும் பொழுதுபோக்காகவும் சுவாரஸ்யமாகவும் அமைந்தது. ராமும் வசந்தியும் படத்தை வெகுவாக ரசித்துப் பார்த்தனர். பெங்களூருவில் அவர்கள் ஒன்றாகக் கழித்த நாட்களில், இந்தத் திரைப்பட அனுபவமும் மற்றுமொரு இனிய நினைவாக அமைந்தது.

திரைப்படம் முடிந்ததும், அவர்கள் காரில் மைசூருக்குத் திரும்பப் புறப்பட்டனர்.

கார் நெடுஞ்சாலையில் பயணித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ராமின் மனதில் பிரமிளாவின் எதிர்பாராத தொலைபேசி அழைப்பு மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது. பல ஆண்டுகளாகத் தனது தொழில்முறை வாழ்க்கையில் முன்னேறி, வெற்றிகரமான நிலையை அடைந்திருந்த ஒரு முன்னாள் பயிற்சியாளர், தனது பயிற்சி அனுபவத்தை மறக்காமல் நினைவுகூர்ந்து, தனது சாதனையை நேரடியாகத் தன்னிடம் பகிர்ந்துகொண்டது அவருக்குப் பெருமையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.

தொழில்முறைப் பயிற்சி என்பது வெறும் தொழில்நுட்பங்களைக் கற்றுக்கொடுப்பது, அறிவைப் பகிர்ந்துகொள்வது அல்லது எழுதும் திறமையை வளர்ப்பது மட்டுமல்ல என்பதை அவர் உணர்ந்தார். ஒருவருக்குத் தன்னம்பிக்கையை ஏற்படுத்துவது, படைப்பாற்றலை ஊக்குவிப்பது, தொழில்முறைத் தரங்களைக் கடைப்பிடிக்கச் செய்வது, அவரவர் திறமைகளை உணர்ந்து வெளிக்கொணர உதவுவது ஆகியவையும் அதில் அடங்கியுள்ளன.

சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்ற ஒரு பதிப்பக நிறுவனத்தில் பொறுப்பான உயர்ந்த பதவியை அடைந்த பிறகும், பிரமிளா தன்னுடனான தொடர்பையும், Bloggers Paradise பயிற்சி அனுபவத்தையும் நினைவில் வைத்திருந்தது ராமுக்கு மேலும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

ராமைப் பொறுத்தவரையில், இது ஒரு சாதாரண வாழ்த்துத் தொலைபேசி அழைப்பு மட்டுமல்ல. நல்லதொரு கற்பித்தலின் தாக்கம் வகுப்பறையோடு அல்லது பயிற்சி வகுப்போடு முடிந்துவிடுவதில்லை; அது ஒருவரது வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நீண்ட காலம் தொடர்ந்து பயனளிக்கும் என்பதற்கான அர்த்தமுள்ள நினைவூட்டலாக அமைந்தது.

Bloggers Paradise மூலம் தான் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் ஒருவருடைய தொழில்முறை வாழ்க்கையில் நீடித்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பதை நினைத்து அவர் மனநிறைவுடன் புன்னகைத்தார்.

ஒரு ஆசிரியரின் உண்மையான வெற்றி, அவர் எத்தனை மாணவர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்தார் என்பதில் மட்டும் இல்லை. அவர் வழிகாட்டிய மாணவர்கள் அடையும் சாதனைகள், அவர்களிடம் உருவாகும் தன்னம்பிக்கை மற்றும் அவர்களுடைய தொழில்முறை வளர்ச்சி ஆகியவற்றில்தான் அடங்கியுள்ளது.

அங்கீகாரம் என்பது எப்போது வேண்டுமானாலும் கிடைக்கலாம். ஆனால் அறிவு, ஊக்கம் மற்றும் உண்மையான வழிகாட்டுதலின் மூலம் உருவாகும் நீடித்த உறவுகளே எல்லாவற்றையும் விட மிகப் பெரிய வெகுமதிகளாகும்.

கே. ராகவன்

1-11-26

Small Story 780.

 Small Story 780

 Faith, Intuition, and the Power of True Love

Shalini was disappointed once again as she sat in the restaurant, waiting for Vikas. It was the third consecutive day that he had failed to turn up.

Vikas and Shalini had become good friends after meeting at the same café a few months earlier. Vikas was a textile engineer, while Shalini was a software engineer. During their first meeting, Vikas had forgotten his wallet and was unable to pay the bill. Noticing his embarrassment, Shalini graciously offered to pay, saving him from an uncomfortable situation. That night, Vikas repaid her through an online payment.

Following that incident, they began meeting frequently at different places and gradually developed a close friendship. Their friendship blossomed into love, and both eventually decided to get married.

Vikas's parents were settled in Mumbai, while Shalini's parents lived in Hubli. Three days earlier, Vikas had told Shalini that his parents had come to Bengaluru to attend a wedding and were staying at a nearby hotel. He said he would meet them and discuss their marriage proposal.

However, three days had passed, and there was no sign of Vikas. His mobile phone was switched off, and she had received no information from him. As the days went by, Shalini became increasingly worried. Two months passed, and she began to wonder whether Vikas had been dishonest or whether something unexpected had happened to him. Several disturbing thoughts crossed her mind.

One evening, her office attendant informed her that an elderly gentleman had come to meet her.

Shalini welcomed him politely and offered him a chair.

The gentleman, who appeared to be around 70 years old and had a dignified personality, introduced himself.

"Good evening, Shalini. I am Pramod, Vikas's father."

Shalini was surprised and eagerly asked about Vikas.

Pramod began explaining what had happened.

"Two months ago, Vikas met me and my wife at the wedding hall and told us about you and his decision to marry you. After hearing about you, both of us happily agreed to his proposal.

"While returning to his office in a taxi, unfortunately, the vehicle met with a serious accident involving a lorry. It was entirely the lorry driver's fault. Some good-hearted people immediately came to his rescue and admitted him to a nearby hospital.

"The hospital authorities found his identity card and contacted his office. His office, in turn, informed me about the accident. Fortunately, my wife and I were in Bengaluru at that time. We rushed to the hospital and found Vikas in a critical condition.

"He had suffered serious injuries and lost his memory. The doctors advised us not to lose hope. They explained that his memory might return after a few months, although they could not guarantee a complete recovery.

"For the past two months, we have been staying in Bengaluru, hoping for his recovery. Unfortunately, his condition remains unchanged.

"Only today, through one of his office colleagues, I obtained your details. I felt it was my responsibility to meet you personally and explain everything."

Shalini was deeply shocked.

"Oh, my God! Can I see him? Which hospital is he admitted to?" she asked anxiously.

Pramod took her in an auto-rickshaw to Apollo Hospital, where Vikas was undergoing treatment.

The moment Shalini saw him lying on the hospital bed, she was overwhelmed with emotion. She could hardly believe that the cheerful and energetic person she had known was now in such a condition.

Meanwhile, Shalini's parents came to know about the situation and immediately arrived in Bengaluru to see Vikas.

After meeting them, Pramod spoke sincerely.

"You all seem to be a good family with respectable values. I want to be honest with you. Considering Vikas's uncertain medical condition, I would suggest that Shalini consider marrying someone else. We do not know when, or whether, Vikas will return to normal. I do not want her future to be affected because of our family."

Shalini's parents looked at their daughter, waiting for her response.

With remarkable confidence, Shalini said:

"I strongly believe that Vikas will recover and return to his normal life within eighteen months. I am prepared to wait for him. I have complete faith in my intuition."

Everyone was surprised by her confidence.

"How can you be so certain that he will recover after eighteen months?" someone asked.

Shalini explained:

"I have known about two similar cases that were successfully treated by my friend Nivetha, a neurosurgeon. I have seen how patients can gradually recover with proper medical care, treatment and patience. Based on those experiences, I strongly believe Vikas will recover. I am confident that my intuition will prove right."

Though everyone was moved by her determination, they left the hospital with heavy hearts, hoping for a miracle.

Eighteen months passed.

With continuous medical attention, proper treatment and the dedicated care of Dr. Nivetha, Vikas gradually began recovering. His memory slowly returned, and eventually, he regained his normal health and personality.

It was an emotional moment for both families when Vikas finally returned to his old self.

Everyone was amazed, not only by his recovery but also by Shalini's extraordinary confidence and patience.

Her intuition had proved right!

After a few days, Vikas and Shalini got married in Bengaluru in the presence of their parents, relatives and close friends.

It was a happy ending to a difficult journey filled with uncertainty, patience and hope.

Shalini's unwavering faith in her intuition, her commitment to true love and her willingness to wait for Vikas had finally brought happiness into both their lives.

True love is not merely about sharing happy moments. It is also about standing together during difficult times, when patience, faith and hope become the strongest expressions of love.

K.Ragavan

31-10-26

Small Story 780.Y

 சிறுகதை 780

 நம்பிக்கை, உள்ளுணர்வு மற்றும் உண்மையான காதலின் வலிமை

பெங்களூருவில் உள்ள ஒரு உணவகத்தில் அமர்ந்திருந்த ஷாலினி, மீண்டும் ஒருமுறை ஏமாற்றத்துடன் காத்துக்கொண்டிருந்தாள். விகாஸ் வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு வராமல் போனது இது தொடர்ந்து மூன்றாவது நாளாகும்.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு இதே உணவகத்தில் சந்தித்ததிலிருந்து விகாஸும் ஷாலினியும் நல்ல நண்பர்களாகப் பழகி வந்தனர். விகாஸ் ஒரு ஜவுளிப் பொறியாளர். ஷாலினி ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர்.

அவர்கள் முதன்முதலில் சந்தித்தபோது, விகாஸ் தனது பணப்பையை மறந்துவிட்டு வந்திருந்ததால், உணவகக் கட்டணத்தைச் செலுத்த முடியாமல் சங்கடப்பட்டார். அவருடைய தர்மசங்கடமான நிலையைப் புரிந்துகொண்ட ஷாலினி, தயங்காமல் அந்தக் கட்டணத்தைச் செலுத்தி அவருடைய கௌரவத்தைக் காப்பாற்றினாள். அன்று இரவே விகாஸ் இணையவழிப் பணப்பரிவர்த்தனை மூலம் அந்தத் தொகையைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டார்.

அந்தச் சந்திப்புக்குப் பிறகு இருவரும் பல்வேறு இடங்களில் அடிக்கடி சந்தித்து வந்தனர். அவர்களுடைய நட்பு நாளடைவில் நெருக்கமானது. பின்னர் அந்த நட்பு காதலாக மலர்ந்தது. இருவரும் திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவு செய்தனர்.

விகாஸின் பெற்றோர் மும்பையிலும், ஷாலினியின் பெற்றோர் ஹூப்ளியிலும் வசித்து வந்தனர்.

மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு, விகாஸ் தனது பெற்றோர் ஒரு திருமணத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக பெங்களூரு வந்திருப்பதாகவும், அருகிலுள்ள ஒரு ஹோட்டலில் தங்கியிருப்பதாகவும் ஷாலினியிடம் கூறியிருந்தார். அவர்களைச் சந்தித்து தங்களுடைய திருமணத்தைப் பற்றிப் பேசப்போவதாகவும் தெரிவித்திருந்தார்.

ஆனால், மூன்று நாட்கள் கடந்தும் விகாஸிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை. அவருடைய கைப்பேசியும் அணைக்கப்பட்டிருந்தது. ஷாலினி மிகவும் கவலையடைந்தாள்.

இரண்டு மாதங்கள் கடந்தன. விகாஸ் தன்னிடம் உண்மையாக நடந்துகொள்ளவில்லையா அல்லது அவருக்கு ஏதேனும் எதிர்பாராத விபத்து ஏற்பட்டிருக்குமா என்ற பல்வேறு சந்தேகங்கள் அவளுடைய மனதில் எழுந்தன.

ஒருநாள் மாலை, அலுவலக உதவியாளர் ஒருவர் வந்து, ஒரு வயதான பெரியவர் ஷாலினியைச் சந்திக்க வந்திருப்பதாகத் தெரிவித்தார்.

ஷாலினி அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று அமரும்படி கூறினாள்.

சுமார் 70 வயது மதிக்கத்தக்க அந்தப் பெரியவர் கம்பீரமான தோற்றத்துடன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார்.

"மாலை வணக்கம் ஷாலினி! நான் விகாஸின் தந்தை பிரமோத்."

இதைக் கேட்டதும் ஷாலினி ஆச்சரியமடைந்து, விகாஸைப் பற்றி ஆவலுடன் விசாரித்தாள்.

பிரமோத் நடந்த சம்பவங்களை விளக்கத் தொடங்கினார்.

"இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு, திருமண மண்டபத்தில் விகாஸ் எங்களையும் என் மனைவியையும் சந்தித்தான். உங்களைப் பற்றியும், உங்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புவதாகவும் தெரிவித்தான். உங்களைப் பற்றிக் கேட்டறிந்த நாங்கள் இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் எங்கள் சம்மதத்தைத் தெரிவித்தோம்.

"அங்கிருந்து அலுவலகத்திற்குத் திரும்புவதற்காக ஒரு டாக்ஸியில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, எதிர்பாராதவிதமாக அந்த வாகனம் ஒரு லாரியுடன் மோதி விபத்துக்குள்ளானது. இந்த விபத்துக்கு முழுக்க முழுக்க லாரி ஓட்டுநரின் தவறுதான் காரணம்.

"அந்த வழியாகச் சென்ற நல்ல உள்ளம் கொண்ட சிலர் உடனடியாக அவருக்கு உதவி செய்து அருகிலுள்ள மருத்துவமனையில் சேர்த்தனர்.

"விகாஸின் அடையாள அட்டையைப் பார்த்த மருத்துவமனை நிர்வாகம், அவருடைய அலுவலகத்தைத் தொடர்புகொண்டது. அலுவலகத்திலிருந்து எனக்கு விபத்து பற்றிய தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது. நல்லவேளையாக, அப்போது நானும் என் மனைவியும் பெங்களூருவில்தான் இருந்தோம். உடனடியாக மருத்துவமனைக்குச் சென்று பார்த்தபோது, விகாஸ் மிகவும் ஆபத்தான நிலையில் இருந்தான்.

"அவனுக்குப் பலத்த காயங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. மேலும், அவனுடைய நினைவாற்றலும் பாதிக்கப்பட்டு, கடந்த கால நினைவுகளை இழந்திருந்தான். மருத்துவர்கள் நம்பிக்கையை இழக்க வேண்டாம் என்று கூறினார்கள். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு நினைவாற்றல் திரும்புவதற்கு வாய்ப்புள்ளதாகவும், ஆனால் முழுமையாகக் குணமடைவான் என்று உறுதியாகக் கூற முடியாது என்றும் தெரிவித்தார்கள்.

"கடந்த இரண்டு மாதங்களாக அவன் குணமடைவான் என்ற நம்பிக்கையுடன் நானும் என் மனைவியும் பெங்களூருவிலேயே தங்கியிருக்கிறோம். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவனுடைய உடல்நிலையில் இன்னும் பெரிய மாற்றம் ஏற்படவில்லை.

"இன்றுதான் அவனுடைய அலுவலக நண்பர் ஒருவர் மூலம் உங்களைப் பற்றிய விவரங்களைத் தெரிந்துகொண்டேன். நடந்த அனைத்தையும் உங்களிடம் நேரில் தெரிவிக்க வேண்டியது என்னுடைய கடமை என்று நினைத்தேன்."

இதைக் கேட்ட ஷாலினி அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனாள்.

"ஐயோ! கடவுளே! நான் அவரைப் பார்க்கலாமா? அவர் எந்த மருத்துவமனையில் இருக்கிறார்?" என்று பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.

பிரமோத் அவளை ஓர் ஆட்டோவில் அழைத்துக்கொண்டு, விகாஸ் சிகிச்சை பெற்று வந்த அப்போலோ மருத்துவமனைக்குச் சென்றார்.

மருத்துவமனையில் படுக்கையில் விகாஸ் படுத்திருப்பதைப் பார்த்ததும் ஷாலினியால் தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. எப்போதும் சுறுசுறுப்பாகவும் உற்சாகமாகவும் காணப்பட்ட விகாஸ் இப்போது இத்தகைய நிலையில் இருப்பதை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை.

இதற்கிடையில், நடந்த சம்பவத்தை அறிந்த ஷாலினியின் பெற்றோர் உடனடியாக பெங்களூருவுக்கு வந்து விகாஸைப் பார்த்தனர்.

அவர்களைச் சந்தித்த பிறகு பிரமோத் மனம் திறந்து பேசினார்.

"நீங்கள் அனைவரும் நல்ல பண்புகளும் மதிப்புமிக்க குடும்பப் பின்னணியும் கொண்டவர்களாகத் தெரிகிறீர்கள். ஒரு விஷயத்தை நான் வெளிப்படையாகச் சொல்ல விரும்புகிறேன். விகாஸின் மருத்துவ நிலைமை எப்போது சீராகும் என்பது நிச்சயமில்லாத நிலையில், ஷாலினி வேறு ஒருவரைத் திருமணம் செய்துகொள்வது பற்றி யோசிக்கலாம் என்று நான் கருதுகிறேன். விகாஸ் எப்போது பழைய நிலைக்குத் திரும்புவான், அல்லது திரும்புவானா என்பதுகூட எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. எங்கள் குடும்பத்தின் காரணமாக ஷாலினியின் எதிர்காலம் பாதிக்கப்படுவதை நான் விரும்பவில்லை."

ஷாலினியின் பெற்றோர் தங்கள் மகளின் முகத்தைப் பார்த்தனர். அவளுடைய முடிவை அறிந்துகொள்ள ஆவலாக இருந்தனர்.

அப்போது ஷாலினி மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன் கூறினாள்:

"விகாஸ் நிச்சயமாகக் குணமடைந்து, இன்னும் பதினெட்டு மாதங்களுக்குள் பழைய நிலைக்குத் திரும்புவார் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். அவருக்காகக் காத்திருக்க நான் தயாராக இருக்கிறேன். என்னுடைய உள்ளுணர்வின் மீது எனக்கு முழுமையான நம்பிக்கை இருக்கிறது."

அவளுடைய உறுதியான வார்த்தைகளைக் கேட்ட அனைவரும் ஆச்சரியமடைந்தனர்.

"இன்னும் பதினெட்டு மாதங்களுக்குள் அவர் குணமடைந்துவிடுவார் என்று உன்னால் எப்படி இவ்வளவு உறுதியாகச் சொல்ல முடிகிறது?" என்று ஒருவர் கேட்டார்.

அதற்கு ஷாலினி விளக்கமளித்தாள்:

"இதேபோன்ற இரண்டு சம்பவங்களைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும். அவற்றில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் முறையான சிகிச்சைக்குப் பிறகு குணமடைந்தார்கள். அந்தச் சிகிச்சைகளில் என்னுடைய தோழி நிவேதா, நரம்பியல் அறுவைச் சிகிச்சை நிபுணராகப் பணியாற்றியிருக்கிறார். சரியான மருத்துவப் பராமரிப்பு, சிகிச்சை மற்றும் பொறுமை இருந்தால் நோயாளிகள் படிப்படியாகக் குணமடைய முடியும் என்பதை நான் அறிந்திருக்கிறேன்.

"அந்த அனுபவங்களின் அடிப்படையில் விகாஸும் நிச்சயமாகக் குணமடைவார் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். என்னுடைய உள்ளுணர்வு ஒருநாள் உண்மையாகும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது."

அவளுடைய மன உறுதியையும் தீர்மானத்தையும் கண்டு அனைவரும் நெகிழ்ந்தனர். இருப்பினும், ஒரு அதிசயம் நிகழ வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையுடன் கனத்த இதயத்தோடு அனைவரும் மருத்துவமனையிலிருந்து புறப்பட்டனர்.

**பதினெட்டு மாதங்கள் கடந்தன.**

தொடர்ச்சியான மருத்துவக் கண்காணிப்பு, முறையான சிகிச்சை மற்றும் டாக்டர் நிவேதாவின் அர்ப்பணிப்பான மருத்துவப் பராமரிப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் விகாஸ் படிப்படியாகக் குணமடையத் தொடங்கினார். அவருடைய நினைவாற்றலும் மெல்ல மெல்லத் திரும்பியது. இறுதியில், முழுமையான உடல்நலத்தையும் தனது பழைய சுறுசுறுப்பான இயல்பையும் மீண்டும் பெற்றார்.

விகாஸ் பழைய நிலைக்குத் திரும்பிய அந்தத் தருணம் இரு குடும்பத்தினருக்கும் மிகுந்த உணர்ச்சிகரமான மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

விகாஸின் உடல்நலம் தேறியதைக் கண்டு அனைவரும் வியந்தனர். அதைவிட, ஷாலினியின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் பொறுமையும் அனைவரையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தின.

**அவளுடைய உள்ளுணர்வு உண்மையாகிவிட்டது!**

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, பெற்றோர், உறவினர்கள் மற்றும் நெருங்கிய நண்பர்கள் முன்னிலையில் பெங்களூருவில் விகாஸுக்கும் ஷாலினிக்கும் திருமணம் சிறப்பாக நடைபெற்றது.

நிச்சயமற்ற நிலை, பொறுமை, நம்பிக்கை ஆகியவற்றைக் கடந்து வந்த அவர்களுடைய வாழ்க்கைப் பயணம் இறுதியில் மகிழ்ச்சியான முடிவை அடைந்தது.

தன்னுடைய உள்ளுணர்வின் மீது ஷாலினி கொண்டிருந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும், உண்மையான காதலின் மீது அவள் வைத்திருந்த உறுதியும், விகாஸுக்காகக் காத்திருக்க அவள் எடுத்துக்கொண்ட முடிவும் இறுதியில் இருவருடைய வாழ்க்கையிலும் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவந்தன.

**உண்மையான காதல் என்பது மகிழ்ச்சியான தருணங்களை மட்டும் ஒன்றாகப் பகிர்ந்துகொள்வது அல்ல. வாழ்க்கையில் கடினமான சூழ்நிலைகள் ஏற்படும்போதும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நிற்பதுதான் உண்மையான காதல். அத்தகைய நேரங்களில் பொறுமை, நம்பிக்கை, எதிர்பார்ப்பு ஆகியவையே காதலின் மிக வலிமையான வெளிப்பாடுகளாகத் திகழ்கின்றன.**

*கே. ராகவன்

31-10-26

Appreciation to Professor

 A Heartfelt Appreciation of Professor A. K. Gnanachandran – Another Milestone in Professional Excellence

The recent honour bestowed upon our good friend and respected Professor, Dr. A. K. Gnanachandran, by ABIPER Pharmacy College, Bengaluru, in recognition of his professional accomplishments, marks yet another significant milestone in his distinguished career.

His continuous achievements and dedicated involvement in the field of pharmacy reflect his commitment, passion, and enthusiasm towards his profession. His journey is truly inspiring and deserves our appreciation.

We, the members of the Madurai Veerans Group, feel extremely proud to have a distinguished personality like Professor A. K. Gnanachandran among us. While our group has always recognised and appreciated the valuable contributions and services of its members, the continued professional achievements of a friend like him add further pride and distinction to our group.

What makes this recognition even more special is his happiness and appreciation towards the group and the encouragement he receives from fellow members. His continued association and involvement with Madurai Veerans are truly admirable.

Heartiest congratulations, Professor A. K. Gnanachandran! May you continue to achieve many more milestones and bring further laurels to yourself, your profession, and our beloved Madurai Veerans Group.

With warm regards,

K. Ragavan

Letter.

 Letter Published in The National UAE On 30 Oct 26

Good move from Qatar

The article titled Iran ‘welcomes negotiations’ after reported Qatari-mediated draft deal (October 28) was an interesting and thought-provoking read. The ongoing escalation in the Middle East, including the recent developments involving the Houthis and the possibility of the US resuming military action, has created further uncertainty about the prospects for peace. Against this tense backdrop, Qatar’s latest diplomatic initiative to present Iran with a proposal to end the war is an important development in the region. The crucial question is how both Iran and the US will respond to this proposal. Will they consider it a genuine opportunity to end hostilities and move towards a peaceful settlement? Or will differences over their respective demands and strategic interests continue to stand in the way of an agreement? We will have to wait and see how the situation unfolds. Military action may intensify tensions and cause further loss of innocent lives, whereas sustained negotiations can help build mutual trust, address legitimate concerns and pave the way for a lasting settlement. The Middle East is a strategically important region, not only for the countries directly involved but also for the entire world. Prolonged conflict affects regional stability, international trade, energy supplies and the everyday lives of millions of people. Restoring peace and normalcy is therefore in everyone’s interest. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 779.

 Small Story 779

Friendship, Unexpected Encounters, and a Favourite Editor

Chandini arrived in Chennai from Bengaluru by car to meet her old friend Nisha at a newly opened, spacious restaurant in Anna Nagar. The two friends had studied together in college and later built successful careers in event management. Through their hard work, dedication, and creativity, both had achieved considerable success in Dubai.

However, the ongoing conflict in the Middle East and the escalating crisis had forced Nisha to return to her hometown, Chennai. She was now helping her father manage his advertising agency. Although she had not yet made up her mind about returning to Dubai, she continued to face the challenges of the situation with courage and determination.

Chandini, meanwhile, continued to run her own event management establishment successfully, despite the difficulties and uncertainties in the industry.

As soon as Chandini parked her car and stepped out, Nisha warmly welcomed her. Both friends were delighted to meet after a long time. They settled down comfortably in the restaurant and began reminiscing about their college days, sharing happy memories and discussing their professional experiences. They also enquired about each other's families and future plans.

Both friends had one daughter each, and both daughters were pursuing their college education. The conversation brought back many pleasant memories and strengthened their bond of friendship.

After enjoying delicious snacks and sweets at the restaurant, Nisha invited Chandini to her home to meet her parents. Chandini gladly accepted the invitation and accompanied her.

Nisha's father and mother welcomed Chandini affectionately and were delighted to see her again. They enquired about her family, her daughter's education, and her professional achievements. They also wished Chandini and her daughter a bright and successful future.

Chandini had thoughtfully brought along some delicious homemade sweets prepared by her mother the previous day. She presented them to Nisha's parents, who appreciated the gesture and thanked her warmly.

After spending nearly an hour chatting with the family, Chandini decided it was time to leave. Just then, the calling bell rang.

Nisha went to open the door and was pleasantly surprised to see one of her father's old friends, a well-known and respected editor in the film industry. She welcomed him warmly and introduced him to everyone present.

The editor greeted the family and took a seat on the sofa. Chandini also joined the conversation and listened with great interest as he shared his experiences, professional insights, and valuable knowledge of the film industry.

His depth of knowledge, versatility, and engaging manner impressed Chandini immensely. As an experienced event management professional, she immediately recognised the value of his expertise. She thought that his presence and insights would be a great asset to a special event she was planning in Dubai.

Seizing the opportunity, Chandini politely invited him to participate in an upcoming event programme in Dubai. The editor responded positively and agreed to consider the invitation, provided she gave him sufficient advance notice to plan his schedule.

Chandini was delighted by his response. After exchanging a few more pleasantries, she took leave of the family.

Before departing, she turned to Nisha's father and said with a smile, “Thank you very much, Uncle, for introducing me to such a knowledgeable and versatile editor. I am sorry I forgot to ask his name!”

Nisha's father smiled mysteriously and whispered, “Mr. Urs.”

For a moment, Chandini stood speechless. Her eyes widened with astonishment, and she could hardly believe what she had just heard.

**Mr. Urs was none other than her favourite editor in the film industry!**

She had admired his work and respected his professional achievements for a long time. Yet, quite unexpectedly, she had met him in the familiar surroundings of her friend's home and had even invited him to participate in her Dubai event without initially realising who he was.

What had begun as a simple reunion with an old college friend had turned into an unforgettable encounter.

Chandini left the house with a heart full of happiness and excitement. She was grateful for the friendship that had brought her there and thrilled by the unexpected opportunity to meet a person she had admired for years.

Sometimes, life surprises us in the most ordinary moments. A visit to an old friend's home can open the door to extraordinary opportunities, treasured memories, and new professional connections.

**Indeed, friendship has a beautiful way of bringing unexpected blessings into our lives.**

K.Ragavan

30-10-26

Small Story 779.T

 சிறுகதை 779

நட்பு, எதிர்பாராத சந்திப்புகள், விருப்பமான திரைப்படத் தொகுப்பாசிரியர்

கே. ராகவன்

சாந்தினி பெங்களூருவிலிருந்து காரில் சென்னைக்கு வந்து, அண்ணா நகரில் புதிதாகத் திறக்கப்பட்ட விசாலமான உணவகத்தில் தனது பழைய தோழி நிஷாவைச் சந்தித்தாள். இருவரும் கல்லூரியில் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள். படிப்பை முடித்த பின்னர், நிகழ்ச்சி மேலாண்மைத் துறையில் தங்களது தொழில் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினர். கடின உழைப்பு, அர்ப்பணிப்பு, படைப்பாற்றல் ஆகியவற்றின் மூலம் இருவரும் துபாயில் குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியைப் பெற்றிருந்தனர்.

ஆனால், மத்திய கிழக்கில் தொடர்ந்து நிலவி வந்த போர் பதற்றமும் அதிகரித்து வந்த நெருக்கடியும் காரணமாக, நிஷா தனது சொந்த ஊரான சென்னைக்குத் திரும்ப வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. தற்போது அவள் தனது தந்தையின் விளம்பர நிறுவனத்தை நிர்வகிப்பதில் அவருக்கு உதவி செய்து வந்தாள். மீண்டும் துபாய்க்குத் திரும்புவதா என்பது குறித்து அவள் இன்னும் முடிவெடுக்கவில்லை. இருப்பினும், தற்போதைய சூழ்நிலையால் ஏற்பட்ட சவால்களைத் துணிவுடனும் தன்னம்பிக்கையுடனும் எதிர்கொண்டு வந்தாள்.

இதற்கிடையில், சாந்தினி தனது சொந்த நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனத்தை வெற்றிகரமாக நடத்தி வந்தாள். தொழில்துறையில் பல்வேறு சிரமங்களும் நிச்சயமற்ற சூழ்நிலைகளும் நிலவியபோதிலும், அவற்றைத் திறமையாகச் சமாளித்து முன்னேறிக் கொண்டிருந்தாள்.

சாந்தினி தனது காரை நிறுத்திவிட்டு இறங்கியதும், நிஷா அன்புடன் அவளை வரவேற்றாள். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு சந்தித்த இரு தோழிகளும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

உணவகத்தில் வசதியாக அமர்ந்த இருவரும், தங்களது கல்லூரி நாட்களின் இனிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். தங்களது தொழில் அனுபவங்களைப் பற்றியும் மனம் திறந்து பேசினர். ஒருவருக்கொருவர் குடும்ப நலன், எதிர்காலத் திட்டங்கள் குறித்தும் விசாரித்துக் கொண்டனர்.

இருவருக்கும் தலா ஒரு மகள் இருந்தனர். அவர்கள் இருவரும் தற்போது கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தனர். மகள்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டபோது, இரு தோழிகளுக்கும் பல பழைய நினைவுகள் மீண்டும் மலர்ந்தன. இந்தச் சந்திப்பு அவர்களுடைய நீண்டகால நட்பை மேலும் வலுப்படுத்தியது.

உணவகத்தில் சுவையான சிற்றுண்டிகளையும் இனிப்புகளையும் சுவைத்த பின்னர், நிஷா சாந்தினியைத் தனது வீட்டிற்கு வந்து பெற்றோரைச் சந்திக்குமாறு அன்புடன் அழைத்தாள். சாந்தினியும் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு அவளுடன் சென்றாள்.

நிஷாவின் தந்தையும் தாயும் சாந்தினியைப் பாசத்துடன் வரவேற்றனர். அவளை மீண்டும் சந்தித்ததில் இருவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அவளது குடும்பம், மகளின் கல்வி, தொழில்முறைச் சாதனைகள் ஆகியவற்றைப் பற்றிக் கேட்டறிந்தனர். சாந்தினிக்கும் அவளது மகளுக்கும் சிறப்பான எதிர்காலமும் மென்மேலும் வெற்றிகளும் கிடைக்க வேண்டும் என்று வாழ்த்தினர்.

சாந்தினி தனது தாயார் முந்தைய நாளே வீட்டில் அன்புடன் தயாரித்திருந்த சுவையான இனிப்புகளை எடுத்துவந்திருந்தாள். அவற்றை நிஷாவின் பெற்றோரிடம் கொடுத்தாள். அவளது அன்பான செயலைப் பாராட்டிய அவர்கள், மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்தனர்.

குடும்பத்தினருடன் கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் உரையாடிய பின்னர், சாந்தினி விடைபெற்றுச் செல்லத் தயாரானாள். அப்போது திடீரென்று அழைப்பு மணி ஒலித்தது.

நிஷா கதவைத் திறக்கச் சென்றாள். அங்கே தனது தந்தையின் பழைய நண்பரும், திரைப்படத் துறையில் நன்கு அறியப்பட்டவரும் மதிப்பிற்குரியவருமான ஒரு தொகுப்பாசிரியர் நிற்பதைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்தாள். அவரை அன்புடன் வரவேற்று, அங்கிருந்த அனைவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தினாள்.

அந்தத் தொகுப்பாசிரியர் குடும்பத்தினருக்கு வணக்கம் தெரிவித்துவிட்டு, சோபாவில் அமர்ந்தார். சாந்தினியும் உரையாடலில் கலந்துகொண்டாள். திரைப்படத் துறையில் அவருக்குக் கிடைத்த அனுபவங்கள், தொழில்முறை நுணுக்கங்கள், ஆழமான அறிவு ஆகியவற்றை அவர் பகிர்ந்துகொண்டபோது, சாந்தினி மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டாள்.

அவருடைய ஆழ்ந்த அறிவு, பன்முகத் திறமை, சுவாரஸ்யமாகப் பேசும் விதம் ஆகியவை சாந்தினியைப் பெரிதும் கவர்ந்தன. அனுபவமிக்க நிகழ்ச்சி மேலாண்மைத் துறை நிபுணரான அவள், அவருடைய அறிவும் அனுபவமும் எவ்வளவு மதிப்புமிக்கவை என்பதை உடனடியாக உணர்ந்தாள்.

துபாயில் தான் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு சிறப்பு நிகழ்ச்சிக்கு அவருடைய பங்கேற்பும் ஆலோசனைகளும் பெரிதும் உதவியாக இருக்கும் என்று அவள் நினைத்தாள்.

சந்தர்ப்பத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்ட சாந்தினி, துபாயில் நடைபெறவிருந்த தனது அடுத்த நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ளுமாறு அவரை மரியாதையுடன் அழைத்தாள்.

அவரும் அந்த அழைப்பைச் சாதகமாகப் பரிசீலிப்பதாகக் கூறினார். ஆனால், தனது பயணத்தையும் பிற நிகழ்ச்சிகளையும் திட்டமிடுவதற்கு முன்கூட்டியே போதிய அவகாசம் அளிக்க வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டார்.

அவருடைய பதிலைக் கேட்ட சாந்தினி மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தாள். மேலும் சில நிமிடங்கள் அன்புடன் உரையாடிய பின்னர், அங்கிருந்த அனைவரிடமும் விடைபெறத் தயாரானாள்.

வீட்டிலிருந்து புறப்படுவதற்கு முன்பு, நிஷாவின் தந்தையைப் பார்த்துப் புன்னகையுடன் கூறினாள்:

“மாமா, இவ்வளவு அறிவும் பன்முகத் திறமையும் கொண்ட ஒரு சிறந்த தொகுப்பாசிரியரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியதற்கு மிக்க நன்றி. ஆனால், அவருடைய பெயரைக் கேட்க மறந்துவிட்டேனே!”

நிஷாவின் தந்தை மர்மமான புன்னகையுடன் அவளுக்கு அருகில் வந்து மெதுவாகக் கூறினார்:

“மிஸ்டர் Urs

ஒரு கணம் சாந்தினி பேச முடியாமல் அப்படியே நின்றுவிட்டாள். அவளுடைய கண்கள் வியப்பில் விரிந்தன. தான் கேட்ட செய்தியை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை.

அந்த மிஸ்டர் Urs  வேறு யாருமல்ல; திரைப்படத் துறையில் அவள் மிகவும் விரும்பிப் போற்றிய தொகுப்பாசிரியரே!

அவருடைய படைப்புகளை அவள் நீண்ட காலமாக ரசித்து வந்தாள். அவரது தொழில்முறைச் சாதனைகளையும் திறமையையும் பெரிதும் மதித்து வந்தாள். அப்படிப்பட்ட ஒருவரைத் தனது தோழியின் வீட்டில் இவ்வளவு இயல்பாகச் சந்திப்போம் என்று அவள் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அதுமட்டுமல்லாமல், அவர் யார் என்பதை முதலில் அறியாமலேயே, துபாயில் நடைபெறவிருந்த தனது நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ளுமாறு அவருக்கு அழைப்பும் விடுத்திருந்தாள்!

பழைய கல்லூரித் தோழியைச் சந்திப்பதற்காக மேற்கொண்ட ஒரு சாதாரணப் பயணம், மறக்க முடியாத ஓர் அனுபவமாக மாறிவிட்டது.

சாந்தினி மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் நிறைந்த மனதுடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டாள். இந்தச் சந்திப்புக்கு வழிவகுத்த தனது தோழியின் நட்பை எண்ணி நன்றியடைந்தாள். பல ஆண்டுகளாகப் போற்றி வந்த ஒருவரை எதிர்பாராத விதமாகச் சந்தித்ததையும், அவருடன் எதிர்காலத்தில் தொழில்முறையில் இணைந்து செயல்படுவதற்கான வாய்ப்பு கிடைத்ததையும் எண்ணி அவள் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.

வாழ்க்கை சில நேரங்களில் மிகவும் சாதாரணமான தருணங்களில்கூட நமக்கு எதிர்பாராத ஆச்சரியங்களை அளிக்கிறது. பழைய நண்பரின் வீட்டிற்குச் செல்லும் ஒரு சிறிய பயணம்கூட, அசாதாரணமான வாய்ப்புகள், இனிய நினைவுகள், புதிய தொழில்முறைத் தொடர்புகள் ஆகியவற்றிற்கு வழிவகுக்கலாம்.

உண்மையிலேயே, நட்பு என்பது நம் வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத நன்மைகளையும் அழகான அனுபவங்களையும் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் ஓர் அற்புதமான உறவாகும்!

கே. ராகவன்

MY Certificate.

 

Small Story 778.

 Small Story 778

 Friendship, Sweet Memories, and a Kannada Film

Ram was enjoying his usual morning walk in the park when his mobile phone suddenly rang. It was his wife, Vasanthi.

“Hello, Ram! Have you finished your walk? A good friend of mine from the United States is coming to meet us this afternoon. We knew the couple well when we were living in Dubai. Nandhini called me just now from Bengaluru and said that she and her husband, Pawan, would reach Mysore this evening.”

Ram was delighted to hear the news. “That is wonderful! They are coming all the way to Mysore to see us. I am really looking forward to meeting them,” he replied happily.

After finishing his walk, Ram returned to their apartment. Their pet dog, Tommy, greeted his master affectionately, wagging his tail.

Kaadhambari, who had just arrived, greeted him cheerfully. “Hey, Dad! I have come to give you some badam cake prepared by my mother-in-law.”

Ram was pleased to see her. Kaadhambari added, “I am happy to hear from Mummy that our friends Nandhini and Pawan are coming to visit us.”

Ram accepted the sweet and said, “Please convey my thanks to your mother-in-law for preparing such a tasty cake.”

Kaadhambari had to leave soon because she had some work at their office, Bloggers Paradise, situated on a prominent road in Mysore. The organisation operated from a newly constructed three-storeyed building.

After Kaadhambari left, Ram completed his bath and other morning routines before leaving for the office. Bloggers Paradise had established an excellent reputation over the past three years. Its strength had grown to 56 people, representing different countries, with the majority coming from India. The organisation had also made remarkable progress in its publications and circulation.

In the evening, Nandhini and Pawan arrived at Ram and Vasanthi’s apartment. Both were in their mid-forties, smartly dressed and pleasant in appearance.

Vasanthi, looking graceful in her blue saree, welcomed the couple warmly along with Ram, who wore his favourite trousers and a cream-coloured shirt.

After the introductions, Pawan congratulated Ram and Vasanthi on their reunion after several decades and expressed his happiness that they had settled in Mysore, the cultural capital of Karnataka.

The conversation continued over delicious evening snacks and two of Vasanthi’s favourite sweets, Mysore Pak and halwa. Everyone enjoyed the warm hospitality and exchanged memories of their earlier days in Dubai.

Vasanthi invited the couple to stay with them for two days. Nandhini and Pawan gladly accepted the invitation, and one of the guest rooms was allotted to them.

That night, Kaadhambari arrived with her husband, Prasanna. The gathering became livelier as everyone discussed various subjects, including their experiences abroad, their professional lives, and their common interests.

Suddenly, Nandhini remembered something exciting.

“Oh! I nearly forgot to tell you. We watched a Kannada film in the United States, and it was absolutely amazing!”

Vasanthi was curious. “What was the name of the film, Nandhini?”

“It was *America America 2*, by the famous writer, director, and producer Nagathihalli Chandrashekhar. We enjoyed it immensely. The film was impressive in every aspect,” Nandhini replied enthusiastically.

Ram nodded in recognition. “Yes, Nagathihalli Chandrashekhar is a well-known personality in the Kannada film industry, popularly called Sandalwood.”

He continued, “We are planning to visit Bengaluru in four days to attend a function. Perhaps we can watch the film during our visit.”

“Good idea, Mr Ram! Do not miss the opportunity,” Pawan said with a smile.

After their lively discussion, everyone sat down for dinner. They were served roti and dal, a simple and satisfying meal after the heavy evening snacks. The family and their guests enjoyed the dinner together.

Nandhini and Pawan spent two pleasant days with Ram and Vasanthi before leaving for Bengaluru. Their visit brought back fond memories of their friendship in Dubai and gave everyone an opportunity to strengthen their bond.

After their friends departed, Ram and Vasanthi reminisced about the enjoyable visit.

“We must certainly watch the film when we go to Bengaluru,” Vasanthi said.

Ram agreed. “Absolutely! If possible, we should also try to meet the award-winning director, as he is a friend of OO1. It would be wonderful to meet him personally and learn more about his experiences in the Kannada film industry.”

The couple looked forward to their forthcoming Bengaluru visit, hoping to enjoy the film and perhaps meet its celebrated director.

K.Ragavan

29-10-26

Small Story 778.T

 சிறுகதை 778

 நட்பு, இனிய நினைவுகள் மற்றும் ஒரு கன்னடத் திரைப்படம்

ராம் வழக்கம்போல் காலையில் பூங்காவில் நடைப்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். அப்போது திடீரென்று அவரது கைப்பேசி ஒலித்தது. அழைத்தது அவரது மனைவி வசந்தி.

“ஹலோ, ராம்! உங்கள் நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டீர்களா? அமெரிக்காவில் இருக்கும் என்னுடைய நெருங்கிய தோழி இன்று மாலை நம்மைச் சந்திக்க வருகிறார். நாம் துபாயில் வசித்த காலத்தில் அந்தத் தம்பதியினருடன் நல்ல நட்பு இருந்தது. நந்தினி இப்போதுதான் பெங்களூருவிலிருந்து என்னைத் தொலைபேசியில் அழைத்தார். அவரும் அவருடைய கணவர் பவனும் இன்று மாலை மைசூருக்கு வந்து சேருவதாகக் கூறினார்” என்றார் வசந்தி.

இந்தச் செய்தியைக் கேட்ட ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“அருமையான செய்தி! நம்மைப் பார்ப்பதற்காக அவர்கள் இவ்வளவு தூரம் மைசூருக்கு வருகிறார்கள். அவர்களைச் சந்திப்பதற்கு நான் மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறேன்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு ராம் தனது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புக்குத் திரும்பினார். அவருடைய செல்ல நாய் டாமி, வாலை ஆட்டியபடி தனது எஜமானரை அன்புடன் வரவேற்றது.

அப்போது அங்கு வந்த காதம்பரி, உற்சாகமாக, “ஹேய், அப்பா! என்னுடைய மாமியார் தயாரித்த பாதாம் கேக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்” என்றாள்.

காதம்பரியைப் பார்த்த ராம் மகிழ்ச்சியடைந்தார். காதம்பரி தொடர்ந்து, “நம்முடைய நண்பர்கள் நந்தினியும் பவனும் நம்மைப் பார்க்க வருகிறார்கள் என்று அம்மா சொன்னதைக் கேட்டு எனக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது” என்றாள்.

ராம் அந்த இனிப்பைப் பெற்றுக்கொண்டு, “இவ்வளவு சுவையான கேக் தயாரித்துக் கொடுத்த உன் மாமியாருக்கு என்னுடைய நன்றியைத் தெரிவித்துவிடு” என்றார்.

காதம்பரி சிறிது நேரத்திலேயே புறப்பட வேண்டியிருந்தது. மைசூரில் முக்கியமான சாலையில் அமைந்திருந்த அவர்களுடைய அலுவலகமான பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸில் அவளுக்கு வேலை இருந்தது. அந்த நிறுவனம் புதிதாகக் கட்டப்பட்ட மூன்று மாடிக் கட்டடத்தில் இயங்கி வந்தது.

காதம்பரி சென்ற பிறகு, ராம் குளித்துவிட்டு, தனது காலை நேர வழக்கமான பணிகளை முடித்தார். பின்னர் அலுவலகத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் பிளாக்கர்ஸ் பாரடைஸ் நிறுவனம் சிறந்த பெயரையும் புகழையும் பெற்றிருந்தது. பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த 56 பேர் அங்கு பணியாற்றி வந்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் இந்தியர்கள். நிறுவனத்தின் வெளியீடுகளும் அவற்றின் விநியோகமும் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தை அடைந்திருந்தன.

மாலையில் நந்தினியும் பவனும் ராம், வசந்தி தம்பதியினரின் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தனர். இருவரும் நாற்பது வயதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்தனர். நேர்த்தியாக உடையணிந்து, இனிமையான தோற்றத்துடன் காணப்பட்டனர்.

நீல நிறப் புடவையில் அழகாகக் காட்சியளித்த வசந்தியும், தனக்குப் பிடித்தமான கால்சட்டையும் கிரீம் நிறச் சட்டையும் அணிந்திருந்த ராமும் இணைந்து அந்தத் தம்பதியினரை அன்புடன் வரவேற்றனர்.

அறிமுகங்களுக்குப் பிறகு, பவன் ராமையும் வசந்தியையும் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் இணைந்ததற்காக வாழ்த்தினார். மேலும், கர்நாடகாவின் கலாசாரத் தலைநகரமாக விளங்கும் மைசூரில் அவர்கள் குடியேறியிருப்பது தனக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதாகவும் கூறினார்.

மாலை நேரச் சிற்றுண்டிகளுடன் உரையாடல் இனிமையாகத் தொடர்ந்தது. வசந்திக்குப் பிடித்தமான மைசூர் பாகும் அல்வாவும் பரிமாறப்பட்டன. அனைவரும் விருந்தோம்பலை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவித்ததோடு, துபாயில் ஒன்றாக இருந்த பழைய நாட்களின் நினைவுகளையும் பகிர்ந்துகொண்டனர்.

வசந்தி, “நீங்கள் இருவரும் இரண்டு நாட்கள் எங்களுடன் தங்கியிருக்க வேண்டும்” என்று அன்புடன் அழைத்தார்.

நந்தினியும் பவனும் அந்த அழைப்பை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டனர். அவர்களுக்காக வீட்டிலிருந்த விருந்தினர் அறைகளில் ஒன்று ஒதுக்கப்பட்டது.

அன்று இரவு காதம்பரி தனது கணவர் பிரசன்னாவுடன் வந்தாள். அனைவரும் ஒன்றுகூடியதால் அந்தச் சந்திப்பு மேலும் கலகலப்பானது. வெளிநாட்டு வாழ்க்கை அனுபவங்கள், தொழில் சார்ந்த செய்திகள், தங்களுக்குப் பொதுவான ஆர்வங்கள் எனப் பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றி அவர்கள் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

திடீரென்று நந்தினிக்கு ஒரு சுவாரசியமான விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது.

“ஓ! ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்ல மறந்துவிட்டேனே! நாங்கள் அமெரிக்காவில் ஒரு கன்னடத் திரைப்படத்தைப் பார்த்தோம். அந்தப் படம் அற்புதமாக இருந்தது!” என்றார் நந்தினி.

வசந்தி ஆர்வத்துடன், “நந்தினி, அந்தப் படத்தின் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டார்.

“அந்தப் படத்தின் பெயர் *அமெரிக்கா அமெரிக்கா 2*. புகழ்பெற்ற எழுத்தாளரும் இயக்குநரும் தயாரிப்பாளருமான நாகதிஹள்ளி சந்திரசேகர் இயக்கிய படம். நாங்கள் அந்தப் படத்தை மிகவும் ரசித்தோம். எல்லா வகையிலும் அந்தத் திரைப்படம் சிறப்பாக இருந்தது” என்று உற்சாகத்துடன் பதிலளித்தார் நந்தினி.

ராம் தலையசைத்தபடி, “ஆம், நாகதிஹள்ளி சந்திரசேகர் கன்னடத் திரைப்பட உலகில் நன்கு அறியப்பட்டவர். கன்னடத் திரையுலகம் பொதுவாக ‘சாண்டல்வுட்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது” என்றார்.

மேலும் அவர், “நாங்கள் இன்னும் நான்கு நாட்களில் ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்வதற்காக பெங்களூருவுக்குச் செல்லத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம். அப்போது இந்தப் படத்தைப் பார்க்க முயற்சி செய்யலாம்” என்றார்.

“மிகவும் நல்ல யோசனை, திரு. ராம்! இந்த வாய்ப்பைத் தவறவிடாதீர்கள்” என்று புன்னகையுடன் கூறினார் பவன்.

கலகலப்பான உரையாடலுக்குப் பிறகு அனைவரும் இரவு உணவிற்காக அமர்ந்தனர். மாலை நேரத்தில் சுவையான சிற்றுண்டிகளைச் சாப்பிட்டிருந்ததால், இரவு உணவாக ரொட்டியும் பருப்புக் குழம்பும் பரிமாறப்பட்டன. எளிமையான அந்த உணவு அனைவருக்கும் திருப்தியளித்தது. குடும்பத்தினரும் விருந்தினர்களும் ஒன்றாக அமர்ந்து உணவை மகிழ்ச்சியுடன் சாப்பிட்டனர்.

நந்தினியும் பவனும் இரண்டு இனிமையான நாட்களை ராம், வசந்தி தம்பதியினருடன் கழித்துவிட்டு பெங்களூருவுக்குப் புறப்பட்டனர். அவர்களுடைய வருகை துபாயில் ஒன்றாக இருந்த பழைய நட்பின் இனிய நினைவுகளை மீண்டும் மலரச் செய்தது. மேலும், அனைவரும் தங்களுக்கிடையிலான நட்பை மேலும் வலுப்படுத்திக்கொள்ளவும் இந்தச் சந்திப்பு ஒரு நல்ல வாய்ப்பாக அமைந்தது.

நண்பர்கள் புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு, ராமும் வசந்தியும் அந்த இனிய சந்திப்பைப் பற்றி நினைவுகூர்ந்தனர்.

“நாம் பெங்களூருவுக்குச் செல்லும்போது அந்தப் படத்தை நிச்சயமாகப் பார்க்க வேண்டும்” என்றார் வசந்தி.

ராம் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்.

“நிச்சயமாக! முடிந்தால், விருது பெற்ற அந்த இயக்குநரையும் சந்திக்க முயற்சி செய்யலாம். அவர் OO1-ன் நண்பர் அல்லவா? அவரை நேரில் சந்தித்து, கன்னடத் திரைப்படத் துறையில் அவருக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களைப் பற்றி அறிந்துகொள்வது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்” என்றார் ராம்.

வரவிருக்கும் பெங்களூருப் பயணத்தை அந்தத் தம்பதியினர் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். திரைப்படத்தை ரசிப்பதோடு, புகழ்பெற்ற அதன் இயக்குநரையும் நேரில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்ற எதிர்பார்ப்பும் அவர்களுடைய மனதில் இருந்தது.

கே. ராகவன்

2910-26

JUMI award.

 ANNOUNCEMENT: #JUMI

#Equal_to_POTW (JUst MIssed Post of the Week)

Period: October 18 to 24, 2026.

அன்பார்ந்த மத்யமர் நண்பர்களுக்கு வணக்கம்.

சென்ற வாரத்திற்கான ஜூமி வெற்றியாளர்கள் பட்டியல் கீழே. அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்

 

SLNo  Name of the Member

1 Amuthamozhi Mozhi 

2 Arangarajan Sundaresan 

3 Arul Kumar 

4 Asindu Mukundan 

5 Babu P Prasad 

6 Baskar Swaminathan 

7 Bhuvaneswari Sathiavaheeswaran 

8 C P Senthil Kumar 

9 Chandrasekaran Mohan 

10 Chellammal Ramaswamy 

11 Chitra Ramesh 

12 Doraisamy Kumar 

13 Ganesh Krishnamurthy 

14 George Chandran 

15 Gopalakrishnan Sundararaman 

16 Gps Selvam 

17 Hema Krishnamoorthy 

18 Ilango Rajamanikam 

19 Ilangovan Rathinam 

20 @Jailani kamaludeen Jailani

21 @Jambunathan Iyer

22 @Jayanthi Varadarajan

23 @Jayaraman Sethuraman

24 @Jeeva Dayanand

25 @Kalyani Krishnaswami

26 @Kumar T

27 @Kumar Tn

28 @Kv Nandakumar

29 @Lakshmi Jayaram

30 @Lakshminarasimhan Sridharan

31 @Meenakshi Iyer

32 @Michael Raj

33 @Nagarajan Vr

34 @Padma Venkataraman

35 @Padmanabhan Ramaswamy

36 @Pattabi Ram

37 @PB Sundar

38 @Pradeep Kumar

39 @Prema Rajagopal

40 @Pugazhendhi Sitharajan

41 @Radha Narasimhan

42 @Radha Parthasarathy

43 @Radhakrishnan Easwaran

44 @Ragavan Krishnamachary

45 @Raghothaman Rao

46 @Rajasree Murali

47 @Ram Venkatraman

48 @Ramanathan Subramania sarma

49 @Ramanujam Krishnamachari

50 @Ramraj Lakshmana Iyer

51 @Ramya Mahalingam

52 @Rufina Rajkumar

53 @S.Jeyaseeli Dhayalan

54 @Sambasivam Sivam

55 @Sampathkumaran Raghavan

56 @Sankarjk Iyer

57 @Saroja Narayanan

58 @Saroja Natarajan

59 @Serugudi Ramamurthy Venkatesan

60 @Shankar Ramanathan

61 @Sitaraman Rathinam

62 @Sridhar V

63 @Srija Venkatesh

64 @Srinivasa Gopalan

65 @Srividhya Sivasubramaniam

66 @Sudha Thirunarayanan

67 @Suganthi Kumar

68 @Sundari Somasundaram

69 @Suresh Babu Babu

70 @Suresh Ramanathan

71 @Tamilan Tamilan

72 @Thilagavathy Thilaga

73 @Thiyagarajan S

74 @Uma Murthy

75 @Usha Bhaskaran

76 @Vanchinathan Ramani

77 @Vasudevan Srirangarajan

78 @Vengadesh Srinivasagam

79 @Venkatachary Ranganathan

80 @Venkataraman Narayanan

81 @Venkataramani Raghunathan

82 @Venkatesh CR

83 @Venkatraman Srinivasan (BSNL)

84 @Venkatrao Vijayalakshmi

85 @Vijayalakshmi Viswanathan

86 @Vino Mohan

87 @ஆறுமுகம் சிக்ஸ்ஃபேஸ்

88 @இளஞ்செழியன் பழனி

89 @கோடாங்கி

90 @சில் வண்டு

 

சென்ற வாரத்தின் பதிவுகளில் மிகச் சிறந்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பணியில் பங்கேற்றவர்கள் பின்வருமாறு:

அனைவருக்கும் நன்றி.

குழுத் தலைவர்:

திரு. Shankar Rajarathnam 

மாடரேட்டர் குழு:

Haripriya Sambasivan 

Subha Shankar 

Karthikeyan Kalidasan 

Venkatasubramaniam Venkat 

Bhuvana Muthu 

Sujatha Krishnamoorthy 

Latha Srini 

Parvatham Muthukumaran 

Bala Sivakumar 

Manimozhi Jagadeesan 

Revathi Kumar 

மற்றும்

 

Sharmila Prakash ஆகிய நான்

 

மத்யமர் அறிவிப்புகளை உடனுக்குடன் பெற விரும்புவோர் கீழ்க்கண்ட சானல்களை Subscribe செய்ய வேண்டுகிறோம்.

 

WhatsApp channel 

 https://whatsapp.com/channel/0029Va6aRyv8fewtIR0Xrv0Q

 Telegram channel

https://t.me/Madhyamar

Madhyamar TV

https://youtube.com/@MadhyamarTV

Small Story 777.

 Small Story 777

 777 – The Taste of Tradition and Quality

Ramu arrived in Chennai after seven years to attend the wedding of his dear friend Mukund’s daughter. The wedding was being held at a newly established Kalyana Mahal on Govindappa Naicken Street, equipped with modern amenities and facilities.

Ramu and Mukund had worked in the same office in Bengaluru for many years and had developed a close friendship. After their careers took different turns, Mukund settled in Chennai, while Ramu continued to live in Bengaluru, even though Chennai was his hometown.

Mukund and his wife, Sunitha, warmly welcomed Ramu. After exchanging greetings, Mukund asked, “Why hasn’t Mrs. Ramu come with you? We were expecting to see her too!”

Ramu smiled and replied, “She has gone to Canada to stay with our daughter, Pramila, who is expecting a baby at any time. She wanted to be with her during this important period.”

After attending the wedding and enjoying a delicious lunch with a variety of dishes, the two old friends spent time reminiscing about their wonderful memories from their years together in Bengaluru. They laughed as they recalled their office experiences, mutual friends, and the happy moments they had shared.

Ramu stayed with Mukund for two days in his comfortable apartment in the posh Annanagar neighbourhood. During his stay, the friends decided to watch the classic Tamil film *Veerapandiya Kattabomman*. They thoroughly enjoyed the powerful dialogues delivered by the legendary actor Sivaji Ganesan, whose magnificent performance brought back memories of Tamil cinema’s golden era.

The following day, they visited Beach Station and saw the old Post Office building in the area. From there, they went to the famous Ramavilas Hotel, a place filled with nostalgic memories for both of them.

Whenever they visited Chennai for meetings in the past, they would make it a point to visit Ramavilas Hotel. They particularly enjoyed its famous 777-brand products, including its delicious savouries and traditional powders. They would always purchase their favourite items to take back to Bengaluru.

After spending four wonderful days in Chennai, Ramu prepared to return to Bengaluru. Mukund and Sunitha lovingly sent him off with several gifts and packets of sweets, knowing how much he enjoyed them.

As Ramu settled into his seat on the train, he looked at the familiar 777 products he had purchased and smiled to himself.

“Times have changed, and so much has changed around us. But 777 remains the same old 777, maintaining its quality and traditional taste,” he whispered with satisfaction.

The train began its journey towards Bengaluru, carrying Ramu home with a heart full of cherished memories, the warmth of an old friendship, and the timeless taste of a beloved Chennai tradition.

K.Ragavan

28-10-26.

Small Story 777.T

 சிறுகதை 777

777 – பாரம்பரியத்தின் சுவையும் தரத்தின் சிறப்பும்**

ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தனது அன்பு நண்பர் முகுந்தின் மகள் திருமணத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக ராமு சென்னைக்கு வந்தார். கோவிந்தப்ப நாயக்கன் தெருவில் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்ட, நவீன வசதிகளுடன் கூடிய கல்யாண மண்டபத்தில் திருமணம் நடைபெற்றது.

ராமுவும் முகுந்தும் பெங்களூருவில் ஒரே அலுவலகத்தில் பல ஆண்டுகள் பணியாற்றியவர்கள். அந்தக் காலகட்டத்தில் இருவருக்கும் இடையே நெருங்கிய நட்பு மலர்ந்திருந்தது. பின்னர், அவர்களுடைய வாழ்க்கைப் பயணங்கள் வெவ்வேறு திசைகளில் சென்றன. முகுந்த் சென்னையில் குடியேறினார். சென்னைதான் சொந்த ஊராக இருந்தபோதிலும், ராமு பெங்களூருவிலேயே தொடர்ந்து வசித்து வந்தார்.

முகுந்தும் அவரது மனைவி சுனிதாவும் ராமுவை அன்புடன் வரவேற்றனர். பரஸ்பரம் நலம் விசாரித்துக்கொண்ட பிறகு, முகுந்த் கேட்டார்.

“என்ன ராமு, உங்கள் மனைவி உங்களுடன் வரவில்லையா? அவரையும் சந்திக்கலாம் என்று எதிர்பார்த்திருந்தோம்!”

ராமு புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

“எங்கள் மகள் பிரமிளா கனடாவில் இருக்கிறாள். அவளுக்குப் பிரசவம் எந்த நேரத்திலும் நிகழலாம். இந்த முக்கியமான நேரத்தில் மகளுக்குத் துணையாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக என் மனைவி கனடாவுக்குச் சென்றிருக்கிறாள்.”

திருமணத்தில் கலந்துகொண்டு, பலவிதமான சுவையான உணவுகளுடன் கூடிய விருந்தை ரசித்துச் சாப்பிட்ட பிறகு, இரு பழைய நண்பர்களும் ஒன்றாக அமர்ந்து தங்களுடைய பெங்களூரு வாழ்க்கையின் இனிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். அலுவலக அனுபவங்கள், பொதுவான நண்பர்கள், தாங்கள் ஒன்றாகக் கழித்த மகிழ்ச்சியான தருணங்கள் எனப் பலவற்றையும் நினைவுகூர்ந்து மனம் விட்டுச் சிரித்தனர்.

ராமு, அண்ணாநகரில் அமைந்திருந்த முகுந்தின் வசதியான வீட்டில் இரண்டு நாட்கள் தங்கினார். அப்போது, இருவரும் புகழ்பெற்ற பழைய தமிழ்த் திரைப்படமான *வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்* படத்தைப் பார்க்க முடிவு செய்தனர். நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் அவர்கள் ஆற்றிய வீரமிக்க வசனங்களையும், அவரது அற்புதமான நடிப்பையும் பார்த்து இருவரும் பெரிதும் ரசித்தனர். அந்தத் திரைப்படம் தமிழ் சினிமாவின் பொற்கால நினைவுகளை மீண்டும் அவர்களுடைய மனதில் மலரச் செய்தது.

மறுநாள், அவர்கள் பீச் ஸ்டேஷன் பகுதிக்குச் சென்று அங்கிருந்த பழமையான தபால் அலுவலகக் கட்டடத்தையும் பார்த்தனர். அங்கிருந்து, இருவருக்கும் நன்கு பரிச்சயமான புகழ்பெற்ற ராமவிலாஸ் ஹோட்டலுக்குச் சென்றனர். அந்த இடம் அவர்களுடைய பழைய நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் ஓர் இனிய நினைவிடமாக இருந்தது.

கடந்த காலங்களில் அலுவலகக் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்வதற்காகச் சென்னை வரும்போதெல்லாம், ராமவிலாஸ் ஹோட்டலுக்குச் செல்வதை இருவரும் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். அங்கு கிடைக்கும் புகழ்பெற்ற 777 தயாரிப்புகளான சுவையான கார வகைகள் மற்றும் பாரம்பரியப் பொடிகள் அவர்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். தங்களுக்குப் பிடித்தமான பொருட்களை வாங்கிப் பெங்களூருவுக்குக் கொண்டுசெல்வதை அவர்கள் ஒருபோதும் தவறவிட்டதில்லை.

சென்னையில் நான்கு இனிய நாட்களைக் கழித்த பிறகு, ராமு பெங்களூருவுக்குத் திரும்பத் தயாரானார். அவருக்குப் பிடித்தமான இனிப்புகள் மற்றும் பல பரிசுப் பொருட்களை அன்புடன் கொடுத்து, முகுந்தும் சுனிதாவும் அவரை வழியனுப்பி வைத்தனர்.

ரயிலில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்த ராமு, தான் வாங்கியிருந்த பழக்கமான 777 தயாரிப்புகளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.

“காலம் மாறிவிட்டது. நம்மைச் சுற்றியுள்ள எத்தனையோ விஷயங்களும் மாறிவிட்டன. ஆனால், 777 மட்டும் பழைய 777 ஆகவே இருக்கிறது! அதன் தரத்தையும் பாரம்பரியமான சுவையையும் இன்றுவரை மாறாமல் காத்து வருகிறது!” என்று மனநிறைவுடன் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார்.

ரயில் பெங்களூருவை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கியது. பழைய நட்பின் அன்பு, நெஞ்சில் நிறைந்த இனிய நினைவுகள், சென்னையின் பாரம்பரியச் சுவை ஆகியவற்றைச் சுமந்துகொண்டு ராமு தனது இல்லத்தை நோக்கிப் பயணித்தார்.

கே. ராகவன்

28-10-26.

Small Story 776.

  Small Story 776

 Friendship, Ambition, and a Mother’s Blessings

Rajesh arrived at the usual meeting place to meet his dear friends. Suresh greeted him warmly and congratulated him on achieving his ambition of becoming a physiotherapist.

Suresh, Rajesh, and Akilesh had been close friends for several years. Each of them had a clear ambition for the future. Rajesh had become a physiotherapist, Suresh had fulfilled his dream of becoming an ophthalmologist, and Akilesh had become a physical education instructor at a school.

After everyone had gathered, they went to a nearby restaurant in the Banashankari area and settled down for breakfast. They congratulated one another on their achievements and felt proud that they had successfully pursued their chosen professions.

Rajesh began the conversation.

“Dear friends, we are meeting here after a few months, and I am delighted that all three of us have found jobs in Bengaluru. We can now meet frequently, share our experiences, and continue our friendship as before.

“I am especially grateful to my loving mother for motivating me to study physiotherapy. She always encouraged me to choose a profession through which I could serve people and contribute to their health and well-being.

“I have seen many people suffering from joint disorders and knee problems, particularly women. I feel a special concern for them and want to treat every patient with the same care and affection that I would show my own mother. I believe physiotherapy can help many people regain mobility, reduce discomfort, and lead more active lives.

“I developed a genuine interest in this subject, and by God's grace, I completed my studies successfully. I am happy that I will be joining a reputed speciality hospital tomorrow. I hope to gain experience, improve my skills, and provide quality treatment at reasonable charges so that more people can benefit from my services.”

Suresh listened attentively and then shared his own feelings.

“My ambition was to become an ophthalmologist because I wanted to help people suffering from poor vision and other eye-related problems. Good eyesight is essential for education, employment, and everyday life. I feel fortunate to have chosen a profession through which I can help people protect and improve their vision.”

Akilesh smiled and added, “My greatest wish is to motivate school students to maintain good health and develop healthy habits from an early age. Physical exercise, sports, discipline, and proper guidance can make a significant difference in their lives. I want to encourage every student to remain active, stay healthy, and grow into a confident individual.”

The three friends were delighted to discover that, although they had chosen different professions, their common purpose was to serve society. They promised to support one another, exchange professional knowledge, and remain connected throughout their careers.

After enjoying their breakfast and a pleasant conversation, they parted with happy hearts.

When Rajesh returned home, his mother, Ambuja, was eagerly waiting for him.

“Amma, I met my friends today. We are all very happy because we have achieved our professional ambitions and secured jobs in Bengaluru. I feel especially grateful to you for encouraging me to become a physiotherapist. With the increasing number of orthopaedic problems and people suffering from joint and knee pain, I believe this profession is very much needed today. I hope to serve my patients sincerely and make a positive difference in their lives.”

Ambuja smiled affectionately and replied, “My dear son, I am happy that you have achieved your ambition. But remember, apart from having an interest in your profession, dedication, patience, and compassion are equally important. Every patient who comes to you places their trust in your hands. Treat them with kindness, listen to their problems, and do your best to help them. Your profession will become truly meaningful when your knowledge is combined with a sincere desire to serve others.”

Rajesh felt deeply moved by his mother's words. He took out a box of badam cake, her favourite sweet, which he had brought especially for her.

“Amma, this is for you. I wanted to share my happiness with you before joining duty tomorrow.”

Ambuja accepted the sweet with a joyful smile and blessed him wholeheartedly.

“May God bless you with good health, wisdom, and success. May you become an excellent physiotherapist and bring relief and happiness to many people. Always remember that serving others with love is one of the greatest achievements in life.”

Rajesh bowed respectfully and received his mother's blessings. As he prepared to begin his professional journey the following day, he felt grateful for his education, his friends, and, above all, his mother's unconditional love and encouragement.

K.Ragavan

27-10-26

Small story 776.T.

 சிறுகதை 776

நட்பு, இலட்சியம், தாயின் ஆசி

ராஜேஷ் தனது அன்பு நண்பர்களைச் சந்திப்பதற்காக வழக்கமாகச் சந்திக்கும் இடத்திற்கு வந்தான். சுரேஷ் அவனை அன்புடன் வரவேற்று, இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராக (Physiotherapist) வேண்டும் என்ற தனது இலட்சியத்தை நிறைவேற்றியதற்காக வாழ்த்தினான்.

சுரேஷ், ராஜேஷ், அகிலேஷ் ஆகிய மூவரும் பல ஆண்டுகளாக நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்து வந்தனர். ஒவ்வொருவருக்கும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய தெளிவான இலட்சியம் இருந்தது. ராஜேஷ் இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராகவும், சுரேஷ் கண் மருத்துவராகவும் (Ophthalmologist), அகிலேஷ் ஒரு பள்ளியில் உடற்கல்வி ஆசிரியராகவும் தங்களது இலட்சியங்களை நிறைவேற்றியிருந்தனர்.

அனைவரும் ஒன்றுகூடிய பிறகு, பனசங்கரி பகுதியில் உள்ள அருகிலிருந்த உணவகத்திற்குச் சென்று காலை உணவைச் சாப்பிட அமர்ந்தனர். மூவரும் தங்களின் சாதனைகளுக்காக ஒருவரையொருவர் வாழ்த்திக்கொண்டனர். தாங்கள் விரும்பிய தொழில்களில் வெற்றிபெற்றதை எண்ணி பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

ராஜேஷ் உரையாடலைத் தொடங்கினான்.

“அன்பு நண்பர்களே, சில மாதங்களுக்குப் பிறகு நாம் இப்போது சந்திக்கிறோம். நம்மில் மூவருக்கும் பெங்களூருவிலேயே வேலை கிடைத்திருப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. இனிமேல் நாம் அடிக்கடி சந்தித்து, நமது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டு, முன்புபோலவே நமது நட்பைத் தொடர்ந்து வளர்க்கலாம்.

“நான் இயன்முறை மருத்துவம் படிக்க வேண்டும் என்று என்னை ஊக்கப்படுத்திய என் அன்புத் தாய்க்கு நான் மிகவும் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறேன். மக்களுக்குச் சேவை செய்து, அவர்களின் உடல்நலத்திற்கும் நல்வாழ்விற்கும் உதவக்கூடிய ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று அம்மா எப்போதும் எனக்கு அறிவுரை கூறி ஊக்கமளித்தார்.

“குறிப்பாகப் பெண்கள் பலர் மூட்டுக் கோளாறுகள் மற்றும் முழங்கால் வலியால் அவதிப்படுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள்மீது எனக்குத் தனிப்பட்ட அக்கறை உண்டு. என்னிடம் சிகிச்சைக்கு வரும் ஒவ்வொரு நோயாளியையும் என் சொந்தத் தாயிடம் காட்டும் அக்கறையுடனும் அன்புடனும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.

“இயன்முறை மருத்துவத்தின் மூலம் பலரின் உடல் இயக்கத்தை மேம்படுத்தவும், வலியைக் குறைக்கவும், அவர்கள் சுறுசுறுப்பான வாழ்க்கையை வாழவும் உதவ முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

“இந்தத் துறையில் எனக்கு உண்மையான ஆர்வம் ஏற்பட்டது. இறைவனின் அருளால் எனது படிப்பையும் வெற்றிகரமாக முடித்தேன். நாளை ஒரு புகழ்பெற்ற சிறப்பு மருத்துவமனையில் பணியில் சேரவிருக்கிறேன் என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி. அங்கு அனுபவத்தைப் பெற்று, எனது திறமைகளை மேலும் வளர்த்துக்கொண்டு, நியாயமான கட்டணத்தில் தரமான சிகிச்சையை வழங்க விரும்புகிறேன். அதன் மூலம் அதிகமான மக்கள் பயனடைய முடியும்.”

சுரேஷ் அவன் கூறியவற்றைக் கவனமாகக் கேட்டுவிட்டு, தனது எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டான்.

“எனது இலட்சியம் ஒரு கண் மருத்துவராக வேண்டும் என்பதுதான். பார்வைக் குறைபாடு மற்றும் கண் தொடர்பான பிற பிரச்சினைகளால் அவதிப்படுபவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்று விரும்பினேன். கல்வி கற்பதற்கும், வேலை செய்வதற்கும், அன்றாட வாழ்க்கையைச் சிறப்பாக நடத்துவதற்கும் நல்ல பார்வை மிகவும் அவசியம்.

“மக்களின் பார்வையைப் பாதுகாக்கவும், அவர்களின் கண்பார்வையை மேம்படுத்தவும் உதவக்கூடிய ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுத்ததில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.”

அகிலேஷ் புன்னகைத்தபடி தனது எண்ணத்தைத் தெரிவித்தான்.

“பள்ளி மாணவர்கள் சிறுவயதிலிருந்தே நல்ல உடல்நலத்தைப் பேணவும், ஆரோக்கியமான பழக்கவழக்கங்களை வளர்த்துக்கொள்ளவும் அவர்களை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும் என்பதே எனது மிகப்பெரிய விருப்பம்.

“உடற்பயிற்சி, விளையாட்டு, ஒழுக்கம் மற்றும் சரியான வழிகாட்டுதல் ஆகியவை மாணவர்களின் வாழ்க்கையில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். ஒவ்வொரு மாணவரும் சுறுசுறுப்பாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் இருந்து, தன்னம்பிக்கை நிறைந்த சிறந்த மனிதராக வளர வேண்டும் என்பதற்காக நான் பாடுபட விரும்புகிறேன்.”

மூவரும் வெவ்வேறு தொழில்களைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாலும், சமூகத்திற்குச் சேவை செய்வதே தங்களின் பொதுவான நோக்கம் என்பதை உணர்ந்து மகிழ்ச்சியடைந்தனர். ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இருப்பது, தங்களின் தொழில்சார் அறிவையும் அனுபவங்களையும் பகிர்ந்துகொள்வது, தங்களது பணிக்காலம் முழுவதும் நட்புடன் இணைந்திருப்பது என்று உறுதியளித்தனர்.

காலை உணவை ரசித்துச் சாப்பிட்டு, இனிமையான உரையாடலில் ஈடுபட்ட பிறகு, மூவரும் மகிழ்ச்சியான மனதுடன் விடைபெற்றனர்.

ராஜேஷ் வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, அவனது தாயார் அம்புஜா அவனுக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தார்.

“அம்மா, இன்று நான் எனது நண்பர்களைச் சந்தித்தேன். நாங்கள் மூவரும் எங்களுடைய தொழில்சார் இலட்சியங்களை நிறைவேற்றி, பெங்களூருவிலேயே வேலை பெற்றிருப்பதால் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோம்.

“நான் இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராக வேண்டும் என்று என்னை ஊக்கப்படுத்திய உங்களுக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றி, அம்மா. எலும்பு மற்றும் மூட்டு சம்பந்தமான பிரச்சினைகளும், மூட்டு மற்றும் முழங்கால் வலியால் அவதிப்படுபவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து வருவதால், இன்றைய காலகட்டத்தில் இந்தத் தொழில் மிகவும் அவசியமானது என்று நினைக்கிறேன்.

“என்னிடம் சிகிச்சைக்கு வருபவர்களுக்கு உண்மையான அக்கறையுடன் சேவை செய்து, அவர்களின் வாழ்க்கையில் நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.”

அம்புஜா அன்புடன் புன்னகைத்தபடி பதிலளித்தார்.

“என் அன்பு மகனே, நீ உன் இலட்சியத்தை அடைந்திருப்பதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. ஆனால், ஒரு தொழிலில் ஆர்வம் இருப்பது மட்டும் போதாது. அதனுடன் அர்ப்பணிப்பு உணர்வு, பொறுமை, இரக்கம் ஆகியவையும் சமமாக முக்கியமானவை.

“உன்னிடம் வரும் ஒவ்வொரு நோயாளியும் உன்னை நம்பியே வருகிறார்கள். அவர்களிடம் அன்பாக நடந்துகொள். அவர்களின் பிரச்சினைகளைப் பொறுமையாகக் கேட்டறிந்து, உன்னால் முடிந்தவரை அவர்களுக்கு உதவி செய்.

“உன்னுடைய மருத்துவ அறிவுடன், மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற உண்மையான விருப்பமும் இணையும்போதுதான், நீ செய்யும் தொழில் உண்மையான அர்த்தத்தைப் பெறும்.”

தாயின் அன்பான அறிவுரைகளைக் கேட்ட ராஜேஷ் மனம் நெகிழ்ந்தான். பின்னர், தாயாருக்குப் பிடித்தமான இனிப்பான பாதாம் கேக் பெட்டியை எடுத்தான். அவளுக்காகவே அதை வாங்கி வந்திருந்தான்.

“அம்மா, இது உங்களுக்காக. நாளை நான் பணியில் சேருவதற்கு முன்பு, என்னுடைய மகிழ்ச்சியை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.”

அம்புஜா மகிழ்ச்சியுடன் அந்த இனிப்பைப் பெற்றுக்கொண்டு, மனதாரத் தனது மகனை வாழ்த்தினார்.

“இறைவன் உனக்கு நல்ல உடல்நலத்தையும், அறிவையும், வெற்றியையும் அருளட்டும். நீ ஒரு சிறந்த இயன்முறை மருத்துவ நிபுணராக வளர்ந்து, பலருடைய வலியைப் போக்கி, அவர்களின் வாழ்க்கையில் நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் ஏற்படுத்துவாயாக!

“அன்புடன் மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்வதே வாழ்க்கையில் ஒருவர் அடையக்கூடிய மிக உயர்ந்த சாதனைகளில் ஒன்று என்பதை எப்போதும் நினைவில் வைத்துக்கொள்.”

ராஜேஷ் மரியாதையுடன் தலைவணங்கி, தாயின் ஆசியைப் பெற்றுக்கொண்டான்.

மறுநாள் தனது தொழில்முறை வாழ்க்கையைத் தொடங்கத் தயாரானபோது, தனக்குக் கிடைத்த கல்வி, அன்பான நண்பர்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தன் மீது தாயார் கொண்டிருந்த நிபந்தனையற்ற அன்பு மற்றும் ஊக்கத்தை எண்ணி மனமார நன்றியுடன் இருந்தான்.

கே. ராகவன்

27-10-26

Appreciation 953.T

 **பல்துறை ஆளுமைமிக்க எழுத்தாளரும் பேச்சாளருமான முத்துலட்சுமி அவர்களுக்கு பாராட்டு – 953**

**வைகறை சங்கமம் – உணவு, உணர்வுகள் மற்றும் உறவுகள் குறித்த விழிப்புணர்வூட்டும் நிகழ்ச்சி**

இன்று வைகறை சங்கமத்தில் **“உணவு, உணர்வுகள் மற்றும் உறவுகள்”** என்ற சுவாரஸ்யமான, நம் அன்றாட வாழ்க்கைக்கு மிகவும் பொருத்தமான தலைப்பில் நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது. விருது பெற்ற பல்துறை ஆளுமைமிக்க எழுத்தாளரும் உதவி மேலாளருமான முத்துலட்சுமி அவர்கள் இந்நிகழ்ச்சியை மிகச் சிறப்பாக வழங்கினார். அவரது சிந்தனையைத் தூண்டும் உரை, இன்றைய நவீன வாழ்க்கைச் சூழலில் மிகவும் பயனுள்ளதாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் அமைந்தது.

பசியால் உணவைத் தேடி இறைவன் சிவபெருமான் அன்னபூரணியிடம் வந்த நிகழ்வை அவர் எடுத்துக்காட்டாகக் கூறியது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. இது நம் வாழ்வில் உணவின் முக்கியத்துவத்தை அழகாக எடுத்துரைத்தது. உணவு என்பது பசியைப் போக்குவதற்கான ஒன்று மட்டுமல்ல; அது நமது உணர்வுகள், கலாச்சாரம், உடல்நலம் மற்றும் உறவுகளுடனும் நெருங்கிய தொடர்புடையது.

நமது உடலுக்குத் தேவையான ஊட்டச்சத்துகள் மற்றும் கலோரிகளின் அளவைப் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப உணவு உட்கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை அவர் தெளிவாக விளக்கினார். உணவுக்கும் உடல்நலத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பைப் பற்றிய அவரது அறிவியல் விளக்கங்கள் மிகவும் பாராட்டத்தக்கவை. பாரம்பரிய உணவுப் பழக்கங்களையும் நவீன உணவுப் பழக்கங்களையும் அவர் ஒப்பிட்டுக் கூறியது இன்றைய தலைமுறையினருக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாக இருந்தது.

கொழுப்புச் சத்து அதிகமுள்ள உணவுகளை அளவுக்கு அதிகமாக உட்கொள்வதைத் தவிர்த்து, ஆரோக்கியமான உணவுப் பழக்கங்களைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதை அவர் தெளிவுபடுத்தினார். **“வருமுன் காப்பதே சிறந்தது”** என்ற கருத்தையும், சத்தான உணவுகளை உட்கொள்வதன் மூலம் நல்ல உடல்நலத்தைப் பேணுவதுடன் நோய்கள் ஏற்படும் அபாயத்தையும் குறைக்க முடியும் என்பதையும் சிறப்பாக எடுத்துரைத்தார்.

பருவகாலத்திற்கு ஏற்ற உணவுகளை உட்கொள்வது செரிமானத்திற்கும் ஒட்டுமொத்த உடல்நலத்திற்கும் உதவும் என்பது அவர் எடுத்துரைத்த மற்றொரு பயனுள்ள கருத்தாகும். பாரம்பரிய தென்னிந்திய உணவு வகைகளின் சிறப்பையும், சமச்சீரான உணவில் அவற்றுக்குள்ள முக்கிய இடத்தையும் அவர் விளக்கினார்.

அதிகமாக விளம்பரப்படுத்தப்படும் உணவுப் பொருட்களை வாங்கும்போது எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும், தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய ரசாயனங்கள் கலந்த உணவுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும், புதிய காய்கறிகள் மற்றும் பழங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதுடன் விவசாயிகளிடமிருந்து நேரடியாகக் கிடைக்கும் உணவுப் பொருட்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்ற அவரது ஆலோசனைகள் நடைமுறைக்கு ஏற்றவையாகவும் நம்பிக்கையூட்டுவதாகவும் இருந்தன.

**உணவு, உணர்வுகள் மற்றும் உறவுகள் ஒன்றோடொன்று நெருங்கிய தொடர்புடையவை என்பதே இந்நிகழ்ச்சியின் மையக் கருத்தாகும்.** நல்ல உணவுப் பழக்கங்கள் உடல் ஆரோக்கியத்தையும் நேர்மறையான உணர்வுகளையும் மேம்படுத்தி, உறவுகளில் நல்லிணக்கத்தை உருவாக்க உதவுகின்றன. பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகளையும் நவீன உணவுப் பழக்கங்களையும் பலர் அதிகமாகச் சார்ந்திருக்கும் இன்றைய காலகட்டத்தில், இத்தகைய தலைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தது மிகவும் சிறப்பானதாகும்.

மற்ற பங்கேற்பாளர்களின் கருத்துகளும் பாராட்டத்தக்கவையாக இருந்தன. குறிப்பாக, **கல்யாணசமையல் சாதம்** சார்ந்த பங்கேற்பு விவாதத்திற்கு மேலும் சிறப்பையும் பயனையும் சேர்த்தது.

ஒட்டுமொத்தமாக, அறிவைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும், புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளவும், அன்றாட வாழ்க்கைக்குப் பயனுள்ள கருத்துகளைப் பெறவும் வைகறை சங்கமம் தொடர்ந்து ஒரு சிறந்த தளமாக விளங்கி வருகிறது. இன்றைய நிகழ்ச்சி உண்மையிலேயே அறிவூட்டுவதாகவும், சிந்தனையைத் தூண்டுவதாகவும், அனைவருக்கும் பயனளிக்கக்கூடியதாகவும் அமைந்தது.

இத்தகைய அர்த்தமுள்ள, தகவல்மிக்க நிகழ்ச்சியைச் சிறப்பாக வழங்கிய முத்துலட்சுமி அவர்களுக்கும், இதனை ஏற்பாடு செய்த வைகறை சங்கமத்தின் முழுக் குழுவினருக்கும் எனது மனமார்ந்த பாராட்டுகளையும் வாழ்த்துகளையும் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்!

**அன்புடன்,**

**கே. ராகவன்**

Appreciation to Versatile editor Speaker.

 Vaigarai Sangamam – An Educative Programme on Food, Feelings, and Relationships953.

Today’s programme at Vaigarai Sangamam was centred on the interesting and relevant topic of “Food, Feelings, and Relationships.” The session was presented wonderfully by the award-winning, versatile writer and Assistant Manager, Muthulakshmi. Her thought-provoking presentation was highly informative and meaningful in the context of our modern lifestyle.

Her example of Lord Shiva visiting Anbapoorana in search of food because of His hunger was particularly interesting. It beautifully highlighted the importance of food in our lives. Food is not merely something that satisfies our hunger; it is also closely connected with our emotions, culture, health, and relationships.

Her explanation of the importance of consuming food according to our body's nutritional and calorie requirements was very informative. The scientific insights she shared about the connection between food and health were admirable. Her comparison of traditional dietary practices with modern food habits was particularly relevant to today's generation.

She clearly explained the need to avoid excessive consumption of fatty foods and to adopt healthy eating habits. Her point that prevention is better than cure, and that nutritious food can help us maintain good health and reduce the risk of illness, was well presented.

The importance of eating seasonal foods for better digestion and overall well-being was another valuable point. She also highlighted the significance of our traditional South Indian dishes and their place in a balanced diet. Her advice to be cautious about heavily advertised food products, avoid foods containing harmful chemicals, and prefer fresh produce and food sourced directly from farmers was practical and convincing.

The central message of the programme was that food, feelings, and relationships are closely interconnected. Good food habits contribute to physical health, positive feelings, and harmonious relationships. This was an excellent topic for today's lifestyle, when many people are increasingly dependent on processed foods and modern eating habits.

The contributions of the other participants were also appreciable. In particular, Kalyanasamaiyal sadam's participation added further value to the discussion.

Overall, Vaigarai Sangamam continues to provide an excellent platform for learning, sharing knowledge, and gaining useful insights into everyday life. Today’s programme was truly educative, thought-provoking, and relevant to everyone.

Congratulations to Muthulakshmi and the entire Vaigarai Sangamam team for organising such a meaningful and informative session!

K.Ragavan

Small Story 775.

  Small Story 775

A Heartwarming Reunion in Mysore

After settling into her seat on the flight to Bengaluru, Sophia sent a message to her dear friend Ranjitha, informing her that she was on her way to India.

It had been three years since Sophia had last visited India, and she was eagerly looking forward to meeting Ranjitha and her other friends. This visit was especially meaningful because she wanted to attend the first birthday celebration of Ranjitha’s little son, Krishna.

After a nine-hour flight from London, Sophia finally arrived at Bengaluru International Airport. Once she had collected her luggage and completed the necessary formalities, she was about to book a cab to Mysore when a man approached her.

“Madam, are you Sophia? I am Kesav, the driver from OO1 Academy. Ranjitha Madam has sent me to receive you at the airport and take you to Dasaprakash Paradise in Mysore.”

Sophia was pleasantly surprised by this unexpected arrangement. Kesav then called Ranjitha and handed the phone to Sophia.

“Hey, Sophia! How are you? How is your husband? I am so happy that you have travelled all the way from London to attend Krishna’s first birthday! Please relax and enjoy the journey. Kesav will stop somewhere for breakfast on the way, and you should reach your hotel by 8:40 a.m. After resting for about three hours, you can come to our house for the birthday celebration. We are all eagerly waiting to see you!”

“Thank you so much, Ranjitha! I am really touched by your affection and thoughtfulness. See you soon!” Sophia replied happily.

As she settled comfortably into the car and enjoyed the smooth drive, Sophia could not stop thinking about Ranjitha’s thoughtful gesture. She had never expected her friend to send a car and driver all the way to Bengaluru airport to receive her.

She wondered how beautifully God connected good people in life. She had first met Ranjitha a few years earlier during her visit to Denver, when she had attended an anniversary celebration at the Academy. That meeting had blossomed into a warm and lasting friendship, and today, Ranjitha’s affection made her feel truly special.

After stopping for a delicious breakfast on the way, Sophia reached Dasaprakash Paradise in Mysore. She completed the check-in formalities and settled into her room.

Before leaving, Kesav told her, “Madam, I will come back at 12:15 p.m. to take you to the birthday function. Please relax and get some rest until then.”

Sophia thanked him and went to her room. After taking a refreshing bath, she rested for a couple of hours. She then sent a message to her husband, Henry, informing him that she had reached Mysore safely and was comfortable at the hotel.

At the appointed time, Kesav arrived to take her to Ranjitha’s house in Jayalakshmipuram.

The moment Sophia entered the house, she was delighted to see several familiar faces. OO1 and his wife were there, along with Ram, the well-known blogger and writer, his wife Vasanthi, Kaadhambari, Prasanna, and her mother, Kotha.

Everyone welcomed Sophia warmly. She blessed little Krishna and wished him a happy first birthday. The gathering was filled with smiles, laughter, and affectionate greetings. Her friends were delighted to see her again after such a long gap.

Sophia was especially happy to meet Prasanna, whom Kaadhambari had introduced to her. The reunion gave her an opportunity to strengthen her friendship with the family and get to know everyone better.

After enjoying a sumptuous lunch and spending some wonderful moments with her friends, Sophia returned to her hotel, carrying a heart full of happiness.

During the following week, Sophia visited the homes of her friends and enjoyed their hospitality and delicious lunches. She also visited OO1 Academy, where she spent time with OO1 and learned more about its activities and achievements.

Everywhere she went, she was welcomed with genuine affection. Her friends made special efforts to ensure that she felt at home, even though she had travelled from another country. The love, care, and warmth showered upon her were beyond anything she had imagined.

Sophia was particularly touched by the affection shown by Ranjitha, Ram, Vasanthi, and Prasanna’s family. What had begun as a visit to attend a child’s birthday celebration had turned into a memorable week filled with friendship, hospitality, and beautiful experiences.

On the day of her departure, Sophia received several gifts from her friends. Vasanthi, in particular, gave her special gifts as a token of love and remembrance. Sophia was deeply moved by their generosity and the affection behind every gift.

Once again, Kesav came forward to help. He drove her safely from Mysore to Bengaluru International Airport, ensuring that her return journey began comfortably.

After completing the airport formalities and boarding her flight, Sophia settled into her seat. As the aircraft prepared for departure, she began reminiscing about her wonderful stay in Mysore.

She thought of Ranjitha’s loving welcome, the joyful birthday celebration of little Krishna, the warmth of Ram and Vasanthi, the affection of Prasanna’s family, and the kindness of all her friends at OO1 Academy.

A smile spread across her face as she realised that the true value of a journey was not measured by the distance travelled, but by the love one received and the memories one carried home.

Though she was leaving Mysore, the bonds of friendship she had strengthened during the week would remain close to her heart.

**Some journeys bring us to new places, but the most beautiful journeys bring us closer to wonderful people.**

Sophia closed her eyes with a grateful heart, looking forward to the day when she would meet her dear friends again.

K.Ragavan

26-10-26.