Great loss.

 The demise of the 94-year-old versatile actress Sowcar Janaki is a great loss to the film industry. With a career spanning more than 400 films in various languages, she proved her mettle as a remarkably talented and versatile actress. She was a highly respected, knowledgeable, and dignified personality, admired and loved by one and all.

Many of her memorable films and performances remain etched in our memories, especially her unique dialogue delivery and inimitable style of acting.

I had the privilege of meeting her and spending time with her on four occasions. During those interactions, she shared many interesting experiences and valuable insights from her long and illustrious journey in the film industry. Those conversations will always remain cherished memories for me.

I pray that the Almighty gives her family members the strength and courage to withstand this irreparable loss. May her soul rest in peace. Her remarkable contribution to Indian cinema will always be remembered and cherished.

K.Ragavan

Small Story 710.

 சிறுகதை 710

வாழ்க்கை அழகானது – 55

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு வெள்ளிக்கிழமையன்று, எமிரேட்ஸ் ஏர்லைன்ஸ் நிறுவனத்திடமிருந்து ராமுக்கு ஒரு கூரியர் வந்தது. அதில், காதம்பரியின் அலுவலகம் கூறியபடி, அவரது விசாவும் விமானப் பயணச்சீட்டும் இருந்தன. அதைப் பார்த்து ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். தனக்காக இவ்வளவு உதவிகளைச் செய்த காதம்பரிக்கு உடனடியாக ஒரு செய்தி அனுப்பி நன்றி தெரிவித்தார்.

அப்போது வெளியில் சென்றிருந்த மூர்த்தி வீட்டிற்குத் திரும்பி, ராமை அன்புடன் வரவேற்றார்.

“இன்று எனக்கு விடுமுறை. என் மனைவியும் மகளும் உங்களை மதிய உணவுக்கு அழைத்திருக்கிறார்கள். இன்று வரமகாலட்சுமி தினம் என்பதால், சிறப்பு விருந்து ஏற்பாடு செய்திருக்கிறோம். நீங்கள் எங்களுடன் மதிய உணவு சாப்பிட வேண்டும்,” என்று மூர்த்தி கூறினார்.

ராம் மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்தார்.

“நிச்சயமாக. பன்னிரண்டு மணிக்குள் உங்கள் வீட்டிற்கு வந்துவிடுகிறேன்,” என்று பதிலளித்தார்.

வீட்டிலிருந்து புறப்படுவதற்கு முன், டாமிக்கு மதிய உணவு கொடுத்துவிட்டு, குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மூர்த்தியின் வீட்டிற்குச் சென்றார்.

அவரை ஆர்த்தியும் நிர்மலாவும் அன்புடன் வரவேற்றனர்.

முதலில் அவருக்கு ஒரு கண்ணாடி பழச்சாறு கொடுத்துவிட்டு, அனைவரும் அமர்ந்தனர். ராம் இதுவரை நடந்த அனைத்து விஷயங்களையும் அவர்களிடம் விவரித்தார். காதம்பரியை எவ்வாறு சந்தித்தார், அவர் தன்னை துபாய்க்கு அழைத்தது எப்படி, அவரது அறிவுரைப்படி தற்போது விசாவும் விமானப் பயணச்சீட்டும் கிடைத்திருப்பது பற்றியும் விளக்கினார்.

மூர்த்தி மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன் ராம் கூறிய அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

“ராம், நீங்கள் உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலி! உங்களை அனைவரும் விரும்புகிறார்கள். ஊடகத் துறையில் இருப்பவர்கள்கூட உங்களை விரும்புகிறார்கள் போலிருக்கிறது. இப்போது மத்திய கிழக்கின் மிகப் பெரிய நகரங்களில் ஒன்றான துபாய்க்குச் செல்லப் போகிறீர்கள். இது உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்டுள்ள ஒரு அற்புதமான திருப்பம்,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

ராம் புன்னகைத்தார். ஆனால் அடுத்த கணம் அவரது முகத்தில் சற்றுக் கவலை தெரிந்தது. மூர்த்தியை நோக்கிச் சற்றுச் சாய்ந்து, மெதுவாகக் கூறினார்:

“இந்த வாய்ப்பு கிடைத்திருப்பது என் மனதில் ஒரு பக்கம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. ஆனால், இன்னொரு பக்கம் என் சிறிய நண்பன் டாமியைப் பற்றிக் கவலையாக இருக்கிறது. நான் இல்லாதபோது அவன் எப்படி இருப்பான் என்று தெரியவில்லை.”

உடனே நிர்மலா அன்புடன் பதிலளித்தாள்.

“மாமா, டாமி உங்களுடைய நாய் மட்டுமல்ல. அவன் எங்கள் குடும்பத்தின் அன்பான நாயும்கூட. நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். நீங்கள் துபாயில் இருக்கும் வரை நான் டாமியைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”

மூர்த்தியும் ஆர்த்தியும் உடனடியாக அவளுக்கு ஆதரவாகப் பேசினர்.

“நிச்சயமாக, ராம். டாமியை எங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவனாகவே பார்த்துக்கொள்வோம். நீங்கள் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் துபாய் செல்லலாம்,” என்று மூர்த்தி உறுதியளித்தார்.

ராமுக்கு நிம்மதி ஏற்பட்டது. அவரது முகம் மீண்டும் மலர்ந்தது.

“எல்லோருக்கும் நன்றி. நீங்கள் சொன்னது எனக்கு மிகவும் ஆறுதலாக இருக்கிறது,” என்று உணர்ச்சிப்பூர்வமாகக் கூறினார்.

சிறிது நேரத்தில் அனைவரும் வரமகாலட்சுமி தின மதிய விருந்துக்காக அமர்ந்தனர். ஆர்த்தியும் நிர்மலாவும் அன்புடன் தயாரித்திருந்த அந்த விருந்து மிகவும் சிறப்பாக இருந்தது. பலவிதமான சுவையான உணவுகள் பரிமாறப்பட்டன. அதன் பிறகு இரண்டு வகையான இனிப்புகளும், நிச்சயமாக, பாரம்பரியமான ஹோளிகையும் பரிமாறப்பட்டது. அது ராமுக்கு மறக்க முடியாத விருந்தாக அமைந்தது.

மதிய உணவின்போது, மூர்த்தி ராஜுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்து, ராம் துபாய் செல்லவிருக்கும் மகிழ்ச்சியான செய்தியைத் தெரிவித்தார்.

ராஜும் அவரது மனைவியும் அந்தச் செய்தியைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அவர்கள் ராமுக்கு வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்ததுடன், அவரது பயணம் வெற்றிகரமாகவும் பாதுகாப்பாகவும் அமைய வேண்டும் என்றும் வாழ்த்தினர்.

மதிய உணவுக்குப் பிறகு, ராம் மூர்த்தி, ஆர்த்தி மற்றும் நிர்மலாவுக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு தனது வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

தனக்குப் பிடித்த நாற்காலியில் அமர்ந்து சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார். கடந்த சில நாட்களில் தனது வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த அசாதாரணமான சம்பவங்களைப் பற்றி அவரது மனம் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தது.

சில நாட்களுக்கு முன்பு வரை, துபாய் என்பது அவருக்கு எட்டாத தொலைவில் இருந்த ஒரு கனவாகவே தோன்றியது. ஆனால் இப்போது அவரது கைகளில் விசாவும் விமானப் பயணச்சீட்டும் இருந்தன. எதிர்பாராத விதமாக காதம்பரியுடன் ஏற்பட்ட நட்பு, அவரது வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய கதவைத் திறந்திருந்தது. அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களும் அவரை ஊக்கப்படுத்தி, ஆதரித்து வந்தனர்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, டாமியைப் பற்றிய அவரது கவலையும் தீர்ந்துவிட்டது.

ராம் தனக்குள் புன்னகைத்துக்கொண்டார்.

“எல்லாமே சரியான திசையில் சென்றுகொண்டிருக்கிறது போலிருக்கிறது,” என்று நினைத்தார்.

அப்படியே தனது புதிய பயணத்தைப் பற்றி சிந்தித்தபடி அமர்ந்திருந்த ராமின் மனதில் ஆழ்ந்த நன்றியுணர்வு ஏற்பட்டது. ஒரு காலத்தில் நிச்சயமற்றதாகத் தோன்றிய அவரது வாழ்க்கை, இப்போது ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நல்ல ஆச்சரியங்களைத் தந்து கொண்டிருந்தது.

பல நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்தக் கணத்தில் அவர் தனது மனதில் முழுமையான அமைதியை உணர்ந்தார்.

வாழ்க்கை உண்மையிலேயே அழகானது.

தொடரும்

கே. ராகவன்

Letter.

 The National

Our readers have their say on the stories of the week

August 21, 2026

UAE-India ties

I write in reference to Ramola Talwar Badam’s article Indian ambassador calls on young people to continue to work for progress of UAE (August 14): the strong and longstanding India-UAE relationship, built over decades through trade, culture, education and the contribution of Indian professionals and workers across diverse sectors, is clearly visible today. The people-to-people connection between the two countries has played an important role in strengthening this partnership. The ambassador’s message to the younger generation is therefore particularly significant. If this spirit of co-operation and mutual respect continues, it can further strengthen the relationship between India and the UAE and contribute to the progress, prosperity and development of both nations. The youth have an important role to play in carrying this partnership forward and building an even stronger future for India and the UAE. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 709.

 Small Story 709

Life is Beautiful 54

It was Friday evening, and Ram was getting ready to go to Prasanna’s house for dinner. Just then, Murthy and his family came to his doorstep, and Ram readily joined them. Tommy, his faithful dog, happily wagged his tail, knowing that his master was going out.

Murthy and his wife, Aarti, sat in the front seats, while Ram and Nirmala sat in the back. As Murthy started the car, he told Ram, “Prasanna stays near Panchavadi Circle.”

Ram replied, “That is not far from here. His office is near the old Premium Studio. 

After about ten minutes, they reached Prasanna’s house. It was a lovely independent house with a beautiful garden, two bedrooms, a spacious hall, and a well-equipped kitchen.

Prasanna warmly greeted everyone and welcomed them inside. He introduced his mother, Kothai who was in her fifties. She had lost her husband eight years earlier in a tragic accident. Kothai was an elegant and dignified lady who followed traditional family values.

Meanwhile, Raj arrived with Deepa and Pinky. Kotha welcomed everyone warmly and said, “I am meeting Ram Anna for the first time, although he has been Prasanna’s mentor, guide, and philosopher.”

She then shared some wonderful news.

“Today, I want to tell you all something that has made our family very happy. Ram Anna had written to the owner of the car whose driver caused my husband’s fatal accident and requested compensation for our family. This morning, just before our Satyanarayana Puja began, the owner, Mr. Baliga, an industrialist from Mangalore, sent a cheque for ten lakh rupees in Prasanna’s name. We deposited it, and the cheque has now been cleared.”

Ram was thrilled to hear the news. He thanked God that his small effort, made eight years earlier, had finally brought some financial support to Prasanna’s family.

Everyone was deeply impressed by Ram’s presence of mind and his compassion.

Kothai said emotionally, “I believe this has happened because of my husband’s good nature. Somehow, his goodness has brought this help to our family at the right time.”

Prasanna then said to Ram “Sir   I want to return the ₹2,50,000 you gave me for my studies. I am in a position to repay you now, and I would like to do it tomorrow.”

Ram immediately stopped him.

“Prasanna, you need not repay me. Instead, if you come across any deserving student who needs help to build a better future, use the money to support that person. Helping someone rise in life is the best way to repay a good deed.”

Everyone applauded Ram’s generosity, humility, and continuing commitment to helping others.

After this heartfelt conversation, they entered the dining hall and took their seats. Kothai first served everyone the Satyanarayana Puja prasadam, including delicious Kesari. She then served a wonderful dinner prepared with great affection. There were several tasty dishes, followed by two delicious sweets—Mysore Pak and coconut cake.

Everyone thoroughly enjoyed the meal and appreciated Kothai's excellent cooking.

Before leaving, Ram, Murthy, and Raj blessed Prasanna and wished him a bright future filled with prosperity, happiness, success, and a good name.

When Ram returned home, he kept thinking happily about the evening’s memorable happenings at Prasanna’s house. He served Tommy his dinner and then settled into his favourite chair.

As Tommy lay peacefully nearby, Ram smiled to himself. He felt grateful that, after so many years, a simple act of kindness had brought hope and happiness to a family.

To be continued.

K. Ragavan

21-8-26

Small Story 709.T

 சிறுகதை 709

வாழ்க்கை அழகானது – 54

வெள்ளிக்கிழமை மாலை. ராம், பிரசன்னாவின் வீட்டிற்கு இரவு உணவிற்குச் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது முர்த்தியும் அவரது குடும்பத்தினரும் ராமின் வீட்டிற்கு வந்தனர். ராமும் அவர்களுடன் உடனே புறப்பட்டார். தனது எஜமானர் வெளியே செல்கிறார் என்பதை அறிந்த டாமி, மகிழ்ச்சியுடன் வாலை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

முர்த்தியும் அவரது மனைவி ஆர்த்தியும் முன் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். ராமும் நிர்மலாவும் பின் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். முர்த்தி காரை ஓட்டத் தொடங்கியபோது, “பிரசன்னா பஞ்சவாடி சர்க்கிள் அருகில் வசிக்கிறார்,” என்று ராமிடம் கூறினார்.

ராம், “அது இங்கிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை. அவருடைய அலுவலகம் பழைய பிரீமியம் ஸ்டூடியோவுக்கு அருகில் இருக்கிறது,” என்றார்.

சுமார் பத்து நிமிடங்களில் அவர்கள் பிரசன்னாவின் வீட்டை அடைந்தனர். அது அழகான தோட்டத்துடன் கூடிய ஒரு அருமையான தனி வீடாக இருந்தது. அந்த வீட்டில் இரண்டு படுக்கையறைகள், விசாலமான கூடம் மற்றும் நன்கு வசதிகள் செய்யப்பட்ட சமையலறை இருந்தன.

பிரசன்னா அனைவரையும் அன்புடன் வரவேற்று வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றார். பின்னர், ஐம்பதுகளில் இருந்த தனது தாயார் கோதையை அனைவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தினார். எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு துயரமான விபத்தில் கோதை தனது கணவரை இழந்திருந்தார். அவர் நேர்த்தியும் கம்பீரமும் கொண்டவராகவும், பாரம்பரிய குடும்பப் பண்புகளைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார்.

இதற்கிடையில், ராஜ் தீபா மற்றும் பிங்கியுடன் அங்கு வந்தார். கோதை அனைவரையும் அன்புடன் வரவேற்றுவிட்டு, “ராம் அண்ணாவை நான் முதன்முறையாக சந்திக்கிறேன். ஆனால், அவர் பிரசன்னாவின் வழிகாட்டியாகவும், ஆலோசகராகவும், தத்துவ ஞானியாகவும் இருந்திருக்கிறார்,” என்றார்.

பின்னர் அவர் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியான ஒரு செய்தியைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

“இன்று எங்கள் குடும்பத்தை மிகவும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்த ஒரு விஷயத்தை உங்களிடம் சொல்ல விரும்புகிறேன். எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, என் கணவரின் உயிரைப் பறித்த விபத்திற்குக் காரணமான காரின் உரிமையாளருக்கு ராம் அண்ணா கடிதம் எழுதி, எங்கள் குடும்பத்திற்கு இழப்பீடு வழங்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார். இன்று காலை, எங்களுடைய சத்தியநாராயண பூஜை தொடங்குவதற்கு சற்று முன்பு, மங்களூரைச் சேர்ந்த தொழிலதிபரான திரு. பாலிகா, பிரசன்னாவின் பெயரில் பத்து லட்சம் ரூபாய்க்கான காசோலையை அனுப்பியுள்ளார். அந்தக் காசோலையை நாங்கள் வங்கியில் செலுத்தினோம். இப்போது அது பணமாகிவிட்டது,” என்றார்.

இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு ராம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தான் செய்த ஒரு சிறிய முயற்சி, இப்போது பிரசன்னாவின் குடும்பத்திற்கு நிதியுதவியைப் பெற்றுத் தந்ததற்காக அவர் இறைவனுக்கு நன்றி கூறினார்.

ராமின் சமயோசிதமான சிந்தனையையும், அவரது கருணை உள்ளத்தையும் அனைவரும் மிகவும் பாராட்டினர்.

கோதை உணர்ச்சிவசப்பட்ட குரலில், “என் கணவரின் நல்ல குணத்தால்தான் இது நடந்திருக்கிறது என்று நான் நம்புகிறேன். அவருடைய நல்லெண்ணம் எப்படியோ எங்கள் குடும்பத்திற்கு சரியான நேரத்தில் இந்த உதவியைப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறது,” என்றார்.

அப்போது பிரசன்னா, “ராம் அண்ணா, நான் படிப்பதற்காக நீங்கள் கொடுத்த ₹2,50,000-ஐ திருப்பிக் கொடுக்க விரும்புகிறேன். இப்போது அதைத் திருப்பிச் செலுத்தும் நிலையில் நான் இருக்கிறேன். நாளையே அந்தப் பணத்தை உங்களிடம் கொடுக்க விரும்புகிறேன்,” என்றார்.

ராம் உடனே அவரைத் தடுத்தார்.

“பிரசன்னா, நீ எனக்கு அந்தப் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டியதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, வாழ்க்கையில் முன்னேறுவதற்காக உதவி தேவைப்படும் தகுதியான ஒரு மாணவனை நீ சந்தித்தால், அந்தப் பணத்தை அவருக்கு உதவியாகப் பயன்படுத்து. ஒருவரை வாழ்க்கையில் உயரச் செய்வதே, நாம் பெற்ற நன்மைக்குச் செய்யக்கூடிய சிறந்த கைமாறு,” என்றார்.

ராமின் பெருந்தன்மை, பணிவு மற்றும் பிறருக்கு தொடர்ந்து உதவ வேண்டும் என்ற அவரது உறுதியை அனைவரும் கைதட்டி பாராட்டினர்.

இந்த நெகிழ்ச்சியான உரையாடலுக்குப் பிறகு, அனைவரும் உணவு அறைக்குச் சென்று அமர்ந்தனர். முதலில் கோதை அனைவருக்கும் சத்தியநாராயண பூஜையின் பிரசாதத்தைப் பரிமாறினார். அதில் சுவையான கேசரியும் இருந்தது. பின்னர் மிகுந்த அன்புடன் தயாரித்திருந்த அருமையான இரவு உணவைப் பரிமாறினார். பலவிதமான சுவையான உணவுகளுக்குப் பிறகு, மைசூர் பாக் மற்றும் தேங்காய் கேக் என இரண்டு விதமான இனிப்புகளும் பரிமாறப்பட்டன.

அனைவரும் உணவை மிகவும் விரும்பி உண்டதுடன், கோதையின் சிறப்பான சமையலையும் வெகுவாகப் பாராட்டினர்.

புறப்படுவதற்கு முன், ராம், முர்த்தி மற்றும் ராஜ் ஆகியோர் பிரசன்னாவை ஆசீர்வதித்து, அவனுடைய எதிர்காலம் வளம், மகிழ்ச்சி, வெற்றி மற்றும் நல்ல பெயர் நிறைந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று வாழ்த்தினர்.

ராம் வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, பிரசன்னாவின் வீட்டில் அன்று மாலை நடந்த மறக்க முடியாத நிகழ்வுகளைப் பற்றி மகிழ்ச்சியுடன் நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். டாமிக்கு இரவு உணவைப் பரிமாறிவிட்டு, தனக்குப் பிடித்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார்.

டாமி அருகில் அமைதியாகப் படுத்திருந்தான். ராம் தன்னைத்தானே பார்த்து புன்னகைத்துக் கொண்டார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தான் செய்த ஒரு சிறிய நற்செயல் ஒரு குடும்பத்திற்கு நம்பிக்கையையும் மகிழ்ச்சியையும் கொண்டு வந்திருப்பதை நினைத்து அவர் மனமார நன்றியுணர்வு கொண்டார்.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

Small Story 708.

 Small Story 708

Life Is Beautiful – 53

The next morning, after finishing his walk, Ram went to his usual bread shop to buy bread for himself and Tommy. While he was on his way, his phone started ringing.

“Hello?”

“Ram, it’s Kathambari. I reached safely. Today, my company applied for your visa. I hope we will get it in a few days. I wanted to inform you and ask you to be ready. Once you receive the visa by courier, you can plan to enter Dubai within a month. Have a nice day.”

With that, Kathambari ended the call.

Ram reached home and gave the bread to Tommy. After freshening up, he started eating his bread. His mind was filled with thoughts about how Kathambari had come into his life and how her company had now applied for his visa. He felt that God had truly blessed him.

Only the previous day, he had seen R. A. Ki. Rangarajan’s photograph at Ranjitha’s house. The photograph had brought back many happy memories of the past. And now, he had received the wonderful news about his entry into Dubai—a place he had never even dreamed of visiting.

Ram wondered how Dubai would change the course of his life in the coming days. He had no idea what the future held for him, but he was ready to accept whatever came his way.

That evening, during his walk, he met Anandarao, another scientist friend who had retired from CFTRI.

“How are you, Ram?” Anandarao asked.

“I am fine, Mr. Rao. How is your wife?” Ram asked softly.

“She is fine. My son is also working in Dubai. He is doing well,” Anandarao replied.

They spoke for about ten minutes before going their separate ways.

Ram had always believed that whatever you wanted in life should come with God’s blessings. He never believed in forcing things or expecting too much from life. Since childhood, he had followed one simple principle:

“Do your work sincerely and leave the rest to God.”

He believed that if something was meant to happen, it would happen at the right time and in the right way.

After his walk, Ram returned home. He watched television for some time, had his night tiffin, and then went to bed.

Suddenly, his phone started ringing. It was Prasanna.

“Sir, today I came to your house, but I didn’t find you. Probably, you had gone for your walk. I just wanted to remind you about dinner at our place tomorrow evening. I have sent you my location. You can come with Murthy sir. Raj uncle will also be coming with his family.”

Ram replied, “Certainly, Prasanna. I will come.”

“Good night, sir,” Prasanna said and ended the call.

Ram placed his phone beside him and went to sleep.

As he closed his eyes, many thoughts passed through his mind—the memories of the past, Kathambari’s unexpected arrival in his life, his visa to Dubai, and the dinner invitation for the next evening.

Life was indeed moving in mysterious ways.

To be continued...

K. Ragavan

20-8-26

Small Story 708.T

 சிறுகதை 708

வாழ்க்கை அழகானது – 53

மறுநாள் காலையில், தனது வழக்கமான நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, தனக்கும் டாமிக்கும் ரொட்டி வாங்குவதற்காக ராம் வழக்கமாகச் செல்லும் ரொட்டிக் கடைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தார். அப்போது அவரது தொலைபேசி ஒலித்தது.

“ஹலோ?”

“ராம், நான் காதம்பரி பேசுகிறேன். நான் பத்திரமாக வந்து சேர்ந்துவிட்டேன். இன்று உங்கள் விசாவுக்காக எங்கள் நிறுவனம் விண்ணப்பித்துவிட்டது. இன்னும் சில நாட்களில் விசா கிடைத்துவிடும் என்று நம்புகிறேன். உங்களுக்குத் தகவல் தெரிவிக்கவும், நீங்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதைச் சொல்லவும் தான் அழைத்தேன். விசா கூரியர் மூலம் கிடைத்தவுடன், ஒரு மாதத்திற்குள் துபாய் செல்லத் திட்டமிடலாம். இனிய நாளாக அமையட்டும்.”

அவ்வளவு சொல்லிவிட்டு காதம்பரி தொலைபேசி அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

ராம் வீட்டை அடைந்து, டாமிக்கு ரொட்டியைக் கொடுத்தார். பின்னர் புத்துணர்ச்சி பெற்றுவிட்டு, தனது ரொட்டியைச் சாப்பிடத் தொடங்கினார். அவரது மனம் முழுவதும் காதம்பரி எவ்வாறு தனது வாழ்க்கைக்குள் வந்தார், இப்போது அவரது நிறுவனமே தனக்காக விசாவுக்கு விண்ணப்பித்துவிட்டது போன்ற எண்ணங்களால் நிறைந்திருந்தது. உண்மையிலேயே கடவுள் தன்னை ஆசீர்வதித்திருப்பதாக அவர் உணர்ந்தார்.

முந்தைய நாள்தான் ரஞ்சிதாவின் வீட்டில் ரா. கி. ரங்கராஜனின் புகைப்படத்தை அவர் பார்த்திருந்தார். அந்தப் புகைப்படம் கடந்த காலத்தின் பல இனிய நினைவுகளை மீண்டும் அவரது மனதில் கொண்டு வந்திருந்தது. இப்போது, தான் கனவிலும் நினைத்துப் பார்த்திராத துபாய்க்குச் செல்லும் வாய்ப்பும் கிடைத்திருந்தது.

துபாய் தனது வாழ்க்கையின் போக்கை இனி வரும் நாட்களில் எவ்வாறு மாற்றப்போகிறது என்று ராம் யோசித்தார். எதிர்காலம் தனக்கு என்ன வைத்திருக்கிறது என்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், எது வந்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள அவர் தயாராக இருந்தார்.

அன்று மாலை நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றபோது, CFTRI-யில் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றிருந்த மற்றொரு விஞ்ஞானி நண்பரான ஆனந்தராவை ராம் சந்தித்தார்.

“எப்படி இருக்கிறீர்கள், ராம்?” என்று ஆனந்தராவ் கேட்டார்.

“நான் நன்றாக இருக்கிறேன், திரு. ராவ். உங்கள் மனைவி எப்படி இருக்கிறார்?” என்று ராம் மெதுவாகக் கேட்டார்.

“அவர் நன்றாக இருக்கிறார். என் மகனும் துபாயில் வேலை செய்கிறான். நன்றாக இருக்கிறான்,” என்று ஆனந்தராவ் பதிலளித்தார்.

அவர்கள் சுமார் பத்து நிமிடங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு, பின்னர் தங்கள் வழியில் சென்றனர்.

வாழ்க்கையில் ஒருவர் விரும்புவது எதுவாக இருந்தாலும், அது கடவுளின் ஆசீர்வாதத்துடன் கிடைக்க வேண்டும் என்று ராம் எப்போதும் நம்பினார். எதையும் வற்புறுத்திப் பெறுவதிலோ, வாழ்க்கையிடம் அளவுக்கு அதிகமாக எதிர்பார்ப்பதிலோ அவருக்கு நம்பிக்கை இல்லை. சிறுவயதிலிருந்தே அவர் ஒரு எளிய கொள்கையைப் பின்பற்றி வந்தார்:

“உங்கள் கடமையை நேர்மையாகச் செய்யுங்கள்; மற்றதை இறைவனிடம் விட்டுவிடுங்கள்.”

ஏதாவது ஒன்று நடக்க வேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டிருந்தால், அது சரியான நேரத்தில், சரியான முறையில் நிச்சயம் நடக்கும் என்று அவர் நம்பினார்.

நடைப்பயிற்சியை முடித்துக்கொண்டு ராம் வீடு திரும்பினார். சிறிது நேரம் தொலைக்காட்சி பார்த்தார். இரவு சிற்றுண்டியைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, படுக்கைக்குச் சென்றார்.

திடீரென்று அவரது தொலைபேசி ஒலித்தது. அது பிரசன்னா.

“சார், இன்று உங்கள் வீட்டிற்கு வந்தேன். ஆனால், உங்களைக் காணவில்லை. ஒருவேளை நீங்கள் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றிருக்கலாம். நாளை மாலை எங்கள் வீட்டில் நடைபெறும் இரவு விருந்தைப் பற்றி உங்களுக்கு நினைவூட்டுவதற்காகத்தான் அழைத்தேன். எங்கள் வீட்டின் இருப்பிடத்தை உங்களுக்கு அனுப்பியிருக்கிறேன். நீங்கள் மூர்த்தி சாருடன் வரலாம். ராஜ் அங்கிளும் தனது குடும்பத்துடன் வருகிறார்.”

ராம், “நிச்சயமாக பிரசன்னா, நான் வருகிறேன்,” என்றார்.

“குட் நைட் சார்,” என்று கூறிவிட்டு பிரசன்னா தொலைபேசி அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

ராம் தனது தொலைபேசியை அருகில் வைத்துவிட்டு உறங்கச் சென்றார்.

கண்களை மூடியபோது, பல எண்ணங்கள் அவரது மனதில் வந்து சென்றன—கடந்த கால நினைவுகள், எதிர்பாராத விதமாக தனது வாழ்க்கைக்குள் வந்த காதம்பரி, துபாய்க்கான விசா, அடுத்த மாலை நடைபெறவிருந்த இரவு விருந்துக்கான அழைப்பு எனப் பல எண்ணங்கள் அவரைச் சூழ்ந்தன.

உண்மையிலேயே, வாழ்க்கை பல மர்மமான வழிகளில் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

20-8-26

Small Story 707.

 Small Story 707

Life Is Beautiful52

On Wednesday evening, Ram received a call from Ranjitha.

“Good evening, Mr. Ram. I will be coming to your place at 5 p.m. to pick you up. Please wait at the front gate of your apartment. After picking up Sophia, I will come to your place.”

At 4:55 p.m., Ram was ready. Tommy immediately understood that his master was going out.

Exactly at 5 p.m., Ranjitha arrived and greeted Ram. Sophia was sitting in the front seat beside Ranjitha. Ram occupied the back seat.

As they started, Sophia whispered, “Mr. Ram, my identity is known only to you, Ranjitha, and OO1.”

Ram understood the importance of maintaining Sophia’s confidentiality.

“Your identity and the confidence you have placed in me will remain strictly confidential. It is part of my profession, and I applaud your trust in me. Whatever you have shared with me will remain with me.”

Sophia smiled. “I know, sir. You are a person with vast knowledge and creative ideas.”

Even Ranjitha’s parents did not know about Sophia’s true identity.

Meanwhile, Ranjitha reached her house. It was an independent house located behind the former Premier Studio in Jayalakshmipuram, one of the posh areas of Mysore.

Ranjitha’s father, Ramnath, and her mother, Swetha, warmly greeted Ram and Sophia. Everyone entered the hall, where Swetha offered them juice.

“Ram, it is a pleasure to see you both,” Ramnath said. “I recently read one of your articles. It was very nice.”

Sophia smiled at his remarks.

Ranjitha recalled, “Sophia, the last time I visited your place, you showed me all the places, especially Rocky Mountain. How is your hubby? And how is your passion for drawing?”

“All are fine,” Sophia replied.

Sophia then gave Ramnath a sweet box, while Ram presented him with a Cross pen and wished him a very happy and healthy birthday.

Ramnath said, “In the morning, we had the birthday rituals with relatives and friends. This evening, I wanted to spend some time with both of you.”

“Thank you, Mr. Ramnath,” Ram replied warmly.

Ranjitha showed them around the house and garden before they returned to the hall. Ram admired the cleanliness of the house. Every article was arranged elegantly and with great care.

At around 7:15 p.m., everyone went to the dining hall. A delicious variety of dishes had been prepared, including poori and several other items. There were also two sweets—Kesari and Badam Cake.

“Both these sweets are my favourites,” Ram whispered.

Everyone began eating, and Sophia also enjoyed all the dishes.

Suddenly, Ram noticed a photograph and asked Ramnath, “Who is this gentleman with you?”

Ramnath replied, “When I visited Chennai a long time ago, I met my cousin. He is no more now. He was a popular writer and had won many awards. His name was R. A. Ki. Rangarajan.”

Ram was astonished.

“Oh my God! He is one of my favourite writers. He was the original author of the famous film Sumai Thangi.”

“You are right, Mr. Ramnath,” Ram replied.

“I can never forget Sumai Thangi,” Ram whispered, his voice filled with emotion.

After a delicious dinner and warm conversations, it was time for everyone to depart. Ranjitha dropped Ram at his apartment first and then took Sophia to her hotel.

Tommy was eagerly waiting for his master. As soon as Ram entered, Tommy welcomed him. Ram served him his food and then settled into his favourite chair.

For a few moments, he sat silently, lost in his memories.

Then Ram whispered, “Oh, Vasanthy... the film Sumai Thangi has brought back so many memories of you. I miss you.”

His eyes filled with tears.

To be continued...

K. Ragavan

19-8-26

Small Story 707.T

 

சிறுகதை 707

வாழ்க்கை அழகானது 52

புதன்கிழமை மாலை, ரஞ்சிதாவிடமிருந்து ராமுக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“மாலை வணக்கம், திரு. ராம். மாலை 5 மணிக்கு உங்கள் வீட்டிற்கு வந்து உங்களை அழைத்துச் செல்கிறேன். உங்கள் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் முன்வாசலில் காத்திருக்கவும். சோபியாவை அழைத்துக்கொண்ட பிறகு உங்கள் வீட்டிற்கு வருகிறேன்.”

மாலை 4:55 மணிக்கே ராம் தயாராகிவிட்டார். தன் எஜமானர் வெளியே செல்லப் போகிறார் என்பதை டாமி உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டான்.

சரியாக மாலை 5 மணிக்கு ரஞ்சிதா வந்து ராமை வரவேற்றாள். முன் இருக்கையில் ரஞ்சிதாவுக்கு அருகில் சோபியா அமர்ந்திருந்தாள். ராம் பின் இருக்கையில் அமர்ந்தார்.

கார் புறப்பட்டதும் சோபியா மெதுவாகக் கூறினாள்:

“திரு. ராம், எனது உண்மையான அடையாளம் உங்களுக்கும், ரஞ்சிதாவுக்கும், OO1-க்கும் மட்டுமே தெரியும்.”

ராம், சோபியாவின் ரகசியத்தைக் காப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்ந்தார்.

“உங்கள் அடையாளமும், நீங்கள் என்மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையும் முற்றிலும் ரகசியமாகவே இருக்கும். அது என் தொழிலின் ஒரு பகுதியாகும். என் மீது நீங்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையை நான் பெரிதும் பாராட்டுகிறேன். நீங்கள் என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்ட எதுவும் என்னை விட்டு வெளியே செல்லாது.”

சோபியா புன்னகைத்தாள்.

“எனக்குத் தெரியும், சார். நீங்கள் பரந்த அறிவும், படைப்பாற்றல் மிக்க சிந்தனைகளும் கொண்டவர்.”

ரஞ்சிதாவின் பெற்றோருக்குக்கூட சோபியாவின் உண்மையான அடையாளம் தெரியாது.

இதற்கிடையில், ரஞ்சிதா தனது வீட்டை அடைந்தாள். மைசூரின் செல்வச் செழிப்பான பகுதிகளில் ஒன்றான ஜெயலட்சுமிபுரத்தில், முன்னாள் பிரீமியர் ஸ்டுடியோவுக்குப் பின்புறம் அந்தத் தனி வீடு அமைந்திருந்தது.

ரஞ்சிதாவின் தந்தை ராம்நாத் மற்றும் தாய் ஸ்வேதா இருவரும் ராமையும் சோபியாவையும் அன்புடன் வரவேற்றனர். அனைவரும் வரவேற்பறைக்குள் சென்றனர். ஸ்வேதா அவர்களுக்கு பழச்சாறு வழங்கினார்.

“ராம், நீங்கள் இருவரும் வந்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. சமீபத்தில் உங்கள் கட்டுரை ஒன்றைப் படித்தேன். மிகவும் நன்றாக இருந்தது,” என்றார் ராம்நாத்.

சோபியா அவரது பாராட்டைக் கேட்டு புன்னகைத்தாள்.

ரஞ்சிதா நினைவுகூர்ந்தாள்:

“சோபியா, நான் கடைசியாக உங்கள் வீட்டிற்கு வந்தபோது, நீங்கள் எனக்கு எல்லா இடங்களையும், குறிப்பாக ராக்கி மவுண்டனையும் காட்டினீர்கள். உங்கள் கணவர் எப்படி இருக்கிறார்? உங்கள் ஓவியம் வரையும் ஆர்வம் எப்படி இருக்கிறது?”

“எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது,” என்று சோபியா பதிலளித்தாள்.

பின்னர் சோபியா ராம்நாத்திடம் ஒரு இனிப்புப் பெட்டியைக் கொடுத்தாள். ராம் அவருக்கு ஒரு கிராஸ் பேனாவைப் பரிசாக அளித்து,

“மிகவும் மகிழ்ச்சியான மற்றும் ஆரோக்கியமான பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள்,” என்று வாழ்த்தினார்.

ராம்நாத் கூறினார்:

“காலையில் உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களுடன் பிறந்தநாள் சடங்குகளை முடித்துவிட்டோம். இந்த மாலை உங்கள் இருவருடனும் சிறிது நேரம் செலவிட வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.”

“நன்றி, திரு. ராம்நாத்,” என்று ராம் அன்புடன் பதிலளித்தார்.

ரஞ்சிதா அவர்களுக்கு வீட்டையும் தோட்டத்தையும் சுற்றிக் காண்பித்தாள். பின்னர் அனைவரும் மீண்டும் வரவேற்பறைக்குத் திரும்பினர். வீட்டின் தூய்மையை ராம் மிகவும் ரசித்தார். ஒவ்வொரு பொருளும் நேர்த்தியாகவும் மிகுந்த கவனத்துடனும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்தது.

சுமார் இரவு 7:15 மணியளவில் அனைவரும் உணவருந்தும் அறைக்குச் சென்றனர். பூரி உள்ளிட்ட பலவிதமான சுவையான உணவுகள் தயாரிக்கப்பட்டிருந்தன. கேசரி மற்றும் பாதாம் கேக் என இரண்டு வகையான இனிப்புகளும் இருந்தன.

“இந்த இரண்டு இனிப்புகளும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை,” என்று ராம் மெதுவாகக் கூறினார்.

அனைவரும் சாப்பிடத் தொடங்கினர். சோபியாவும் அனைத்து உணவுகளையும் மகிழ்ச்சியுடன் ருசித்தாள்.

திடீரென்று, ராம் ஒரு புகைப்படத்தைக் கவனித்து ராம்நாத்திடம் கேட்டார்:

“உங்களுடன் இருக்கும் இந்தப் பெரியவர் யார்?”

ராம்நாத் பதிலளித்தார்:

“நான் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு சென்னை சென்றிருந்தபோது, என் உறவினர் ஒருவரைச் சந்தித்தேன். அவர் இப்போது இல்லை. அவர் பிரபலமான எழுத்தாளர். பல விருதுகளைப் பெற்றவர். அவரது பெயர் ஆர். கி. ரங்கராஜன்.”

ராம் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

“ஓ! கடவுளே! இவர் எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். புகழ்பெற்ற சுமை தாங்கி திரைப்படத்தின் மூலக்கதையை எழுதியவரும் இவர்தான்.”

“நீங்கள் சொல்வது சரிதான்,” என்று ராம்நாத் பதிலளித்தார்.

“சுமை தாங்கி திரைப்படத்தை என்னால் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது,” என்று ராம் உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் மெதுவாகக் கூறினார்.

சுவையான இரவு உணவும் அன்பான உரையாடல்களும் முடிந்த பிறகு, அனைவரும் விடைபெறும் நேரம் வந்தது. ரஞ்சிதா முதலில் ராமை அவரது குடியிருப்பில் இறக்கிவிட்டாள். பின்னர் சோபியாவை அவரது ஹோட்டலுக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

டாமி தனது எஜமானருக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தான். ராம் உள்ளே நுழைந்ததும், டாமி அவரை அன்புடன் வரவேற்றான். ராம் அவனுக்கு உணவு கொடுத்துவிட்டு, தனக்குப் பிடித்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார்.

சில நிமிடங்கள் அவர் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்; அவரது மனம் பழைய நினைவுகளில் மூழ்கியது.

பின்னர் ராம் மெதுவாகக் கூறினார்:

“ஓ, வசந்தி... சுமை தாங்கி திரைப்படம் உன்னைப் பற்றிய எத்தனையோ பழைய நினைவுகளை மீண்டும் கொண்டு வந்துவிட்டது. நான் உன்னை மிகவும் தவறவிடுகிறேன்.”

அவரது கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

Amazing Journey.

 Dear Friends,

I started my blog, “Creativity,” in 2008–2009, with the aim of preserving and sharing all my published letters, articles, various issues, and my Tribute column.

When I started the blog, it received around 30 views a day, or approximately 900 views a month. Today, after nearly 18 years, I am delighted and humbled to share that “Creativity” has crossed 30,000 views per day on Blogspot.

This remarkable growth has made me extremely happy and grateful. It would not have been possible without the continued interest, encouragement, and support of my readers and friends.

I am sharing below the current view statistics of my Creativity blog on Blogspot/Google, as of today.

Thank you all for being a part of this wonderful journey and for your continued support.

With warm regards,

K. Ragavan

18-08-2026

Small Story 706.

 Small Story 706.

Life Is Beautiful 51

The next day morning, Ram finished his walk with his little friend and entered his apartment. Murthy wished him, “Hey, how are you? I haven’t seen you for two days.”

“I went for two programmes and enjoyed them,” Ram replied.

“Good,” Murthy whispered and left for his office.

Ram entered his apartment, and Tomy settled into his usual place. After five minutes, Ram received a call from an unknown number. He answered it.

“Can I speak to Mr. Ram?” It was a sweet lady’s voice.

“Yes, this is Ram,” he replied.

“Sorry to disturb you. Can I talk to you for a few minutes?”

“No problem. You can,” Ram replied.

“I am Sophia. We met on Saturday at the OOI Academy function, where I listened to your inspiring address. I am now working with the FBI in Denver, USA, and I came here to attend the function.

“Eight years ago, I studied at this Academy, and OOI was my mentor and guide. My parents are settled in Boston. My dad was also a classmate of OOI. His name is David.

“I have gone through your blog. Ranjitha gave me the link. I am a regular reader, and I really like your style of writing. My husband works for FedEx as an Area Manager in Denver, and our only daughter, Monica, is in the eighth grade.

“During this visit, I never imagined that I would meet my favourite writer and former teacher. I also like your pen name, Bharani. Ranjitha told me that you would be coming for her dad’s birthday celebration, and I am very happy that I will get another opportunity to meet you and have a conversation with you.”

Ram replied, “Thank you, Sophia, for such a beautiful introduction and for your admiration of my blog and articles.”

Sophia continued, “Since I am an alumna of OOI Academy, I have always felt connected to the institution. Ranjitha met me last year in Denver for some investigation work, and recently she sent me the link to your blog by email.”

“Amazing, Sophia,” Ram whispered. “Thank you for your call and for the wonderful introduction. It is really nice to know that you are a working professional with the FBI.”

“Thank you, Mr. Ram. Have a nice day. See you at the birthday event. Bye.”

“Bye, Sophia.”

She ended the call.

Ram sat quietly for a moment, wondering how, within such a short period, three wonderful people had come into his circle of friendship. It felt like a miracle.

First, there was Ranjitha, then Kathambari, and now Sophia.

Life was indeed beautiful, and every new meeting seemed to bring another unexpected chapter into Ram’s journey.

To be continued...

K. Ragavan

18-8-26

Small Story 706T

 சிறுகதை 706

வாழ்க்கை அழகானது 51

அடுத்த நாள் காலை, ராம் தனது செல்ல நண்பனுடன் நடைப்பயிற்சியை முடித்துக்கொண்டு தனது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புக்குள் நுழைந்தார். அப்போது மூர்த்தி அவரைப் பார்த்து, “ஹே, எப்படி இருக்கிறீர்கள்? இரண்டு நாட்களாக உங்களைப் பார்க்கவே இல்லை,” என்று கேட்டார்.

“நான் இரண்டு நிகழ்ச்சிகளுக்குச் சென்றிருந்தேன். மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது,” என்று ராம் பதிலளித்தார்.

“நல்லது,” என்று மூர்த்தி மெதுவாகக் கூறிவிட்டு அலுவலகத்திற்குச் சென்றார்.

ராம் தனது வீட்டிற்குள் சென்றார். டாமி தனது வழக்கமான இடத்தில் சென்று அமர்ந்துகொண்டது. ஐந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, ராமுக்கு அடையாளம் தெரியாத எண்ணிலிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அவர் அழைப்பை ஏற்றார்.

“திரு. ராமிடம் பேசலாமா?” என்று இனிமையான பெண் குரல் கேட்டது.

“ஆம், நான்தான் ராம் பேசுகிறேன்,” என்று அவர் பதிலளித்தார்.

“உங்களுக்கு இடையூறாக இருந்தால் மன்னிக்கவும். உங்களிடம் சில நிமிடங்கள் பேசலாமா?”

“பரவாயில்லை. பேசலாம்,” என்று ராம் கூறினார்.

“நான் சோஃபியா. சனிக்கிழமை OOI அகாடமியில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியில் நாம் சந்தித்தோம். அங்கு நீங்கள் ஆற்றிய ஊக்கமளிக்கும் உரையை நான் கேட்டேன். தற்போது நான் அமெரிக்காவின் டென்வரில் FBI-யில் பணிபுரிகிறேன். அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்வதற்காகவே இங்கு வந்திருந்தேன்.

“எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் இந்த அகாடமியில் படித்தேன். OOI எனக்கு வழிகாட்டியாகவும், நல்ல ஆசானாகவும் இருந்தார். எனது பெற்றோர் பாஸ்டனில் வசிக்கிறார்கள். எனது அப்பாவும் OOI-யின் வகுப்புத் தோழராக இருந்தவர். அவருடைய பெயர் டேவிட்.

“உங்கள் வலைப்பதிவைப் படித்திருக்கிறேன். ரஞ்சிதா அதன் இணைப்பை எனக்கு அனுப்பியிருந்தார். நான் உங்கள் எழுத்துகளின் வழக்கமான வாசகி. உங்கள் எழுத்து நடை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். எனது கணவர் டென்வரில் FedEx நிறுவனத்தில் Area Manager-ஆகப் பணிபுரிகிறார். எங்களுடைய ஒரே மகள் மோனிகா எட்டாம் வகுப்பில் படிக்கிறாள்.

“இந்தப் பயணத்தின்போது, நான் மிகவும் விரும்பிப் படிக்கும் எழுத்தாளரையும், எனது முன்னாள் ஆசிரியரையும் சந்திப்பேன் என்று ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. உங்கள் ‘பரணி’ என்ற புனைப்பெயரும் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். ரஞ்சிதா, அவருடைய அப்பாவின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்திற்கு நீங்கள் வருவீர்கள் என்று என்னிடம் கூறியிருந்தார். அதனால், உங்களை மீண்டும் சந்தித்து சிறிது நேரம் உரையாடும் மற்றொரு வாய்ப்பு கிடைக்கப் போவதை நினைத்து நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்,” என்று சோஃபியா கூறினார்.

ராம், “சோஃபியா, இவ்வளவு அழகாக உங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டதற்கும், எனது வலைப்பதிவையும் கட்டுரைகளையும் விரும்பிப் படிப்பதற்கும் மிக்க நன்றி,” என்றார்.

சோஃபியா தொடர்ந்து, “நான் OOI அகாடமியின் முன்னாள் மாணவி என்பதால், அந்த நிறுவனத்துடன் எனக்கு எப்போதும் ஒரு நெருக்கமான தொடர்பு இருப்பதாகவே உணர்கிறேன். கடந்த ஆண்டு விசாரணை தொடர்பான பணிக்காக ரஞ்சிதா டென்வருக்கு வந்திருந்தபோது, அவரைச் சந்தித்தேன். சமீபத்தில் அவர் மின்னஞ்சல் மூலம் உங்கள் வலைப்பதிவின் இணைப்பை எனக்கு அனுப்பினார்,” என்றார்.

“அற்புதம், சோஃபியா,” என்று ராம் மெதுவாகக் கூறினார். “என்னை அழைத்ததற்கும், இவ்வளவு அழகாக அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டதற்கும் நன்றி. நீங்கள் FBI-யில் பணிபுரியும் ஒரு தொழில்முறை நிபுணர் என்பதை அறிந்துகொள்வதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.”

“நன்றி, திரு. ராம். உங்கள் நாள் இனிமையாக அமையட்டும். பிறந்தநாள் நிகழ்ச்சியில் சந்திப்போம். பை.”

“பை, சோஃபியா.”

அழைப்பு முடிந்தது.

ராம் சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். இவ்வளவு குறுகிய காலத்திற்குள், மூன்று அற்புதமான மனிதர்கள் தனது நட்பு வட்டத்திற்குள் வந்துவிட்டதை நினைத்து வியந்தார். அது ஒரு அதிசயம் போலவே தோன்றியது.

முதலில் ரஞ்சிதா, அடுத்து காதம்பரி, இப்போது சோஃபியா.

உண்மையிலேயே வாழ்க்கை அழகானதுதான். ஒவ்வொரு புதிய சந்திப்பும், ராமின் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் எதிர்பாராத மற்றொரு அழகான அத்தியாயத்தைத் திறந்துகொண்டே இருந்தது.

தொடரும்...

கே. ராகவன்18-8-26

Tribute 942.T

 இந்தியாவிற்கு 80-வது சுதந்திர தின அஞ்சலி942

மாபெரும் போராட்டங்கள், தியாகங்கள் மற்றும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சத்தியாகிரக இயக்கத்தின் பின்னர் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றது. நாம் சுதந்திரத்தின் 80-வது ஆண்டில் அடியெடுத்து வைக்கும் இந்த வேளையில், இது பெருமிதம் கொள்ள வேண்டிய தருணம் மட்டுமல்ல; பல தசாப்தங்களாக இந்தியா மேற்கொண்டுள்ள மகத்தான பயணத்தை சிந்தித்துப் பார்க்கும் ஒரு சிறப்பான வாய்ப்பும் ஆகும்.

ஒரு மூத்த குடிமகனாக, நமது நாட்டின் பல்வேறு துறைகளில் ஏற்பட்டுள்ள அற்புதமான வளர்ச்சியை நேரில் காணும் பெரும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்துள்ளது. தொழில்துறையின் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம், வங்கித் துறையின் வளர்ச்சி மற்றும் மிக வேகமாக நடைபெற்று வரும் டிஜிட்டல் மயமாக்கல் ஆகியவை இந்தியாவை மேலும் துடிப்பான, முன்னேற்றமிக்க மற்றும் உலகத்துடன் நெருக்கமாக இணைந்த நாடாக மாற்றியுள்ளன. தகவல் தொழில்நுட்பம் இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பலங்களில் ஒன்றாக உருவெடுத்துள்ளது. இன்று, இந்தியர்கள் தங்களது அறிவு, திறமை மற்றும் பங்களிப்புகளுக்காக உலகம் முழுவதும் அங்கீகரிக்கப்பட்டு மதிக்கப்படுகின்றனர்.

இந்த மகத்தான நாளில், இந்தியா தனது அனைத்து இலக்குகளையும் தொடர்ந்து அடைந்து, மேலும் வலிமையான, வளமான மற்றும் அமைதியான நாடாக உயர வேண்டும் என்று மனமார வாழ்த்துகிறேன். அனைத்து நாடுகளுடனும் இந்தியா தொடர்ந்து சிறந்த நட்புறவையும் நல்லிணக்கத்தையும் பேண வேண்டும். அமைதி, ஒற்றுமை மற்றும் பரஸ்பர மரியாதை ஆகியவை நமது வழிகாட்டும் கொள்கைகளாக என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும்.

நமது மகத்தான நாட்டின் வளர்ச்சிக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் தொடர்ந்து பாடுபட்டு வரும் மாண்புமிகு பிரதமர் அவர்களுக்கும், அவருடைய முழு குழுவினருக்கும் எனது இதயபூர்வமான வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். பல மாநிலங்கள், பல மொழிகள், பல்வேறு கலாச்சாரங்கள் மற்றும் பாரம்பரியங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், நம்மை ஒன்றிணைக்கும் ஒரே அடையாளம் உள்ளது — நாம் அனைவரும் இந்தியர்கள்.

ஒற்றுமை, முன்னேற்றம், வளர்ச்சி மற்றும் அமைதி ஆகியவற்றை நமது இலட்சியமாகக் கொள்வோம். நமது சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் தங்களது உயர்ந்த தியாகங்களால் காத்து வழங்கிய மதிப்புகளையும் கொள்கைகளையும் பேணிக்காத்து, இந்தியா தொடர்ந்து உலக அரங்கில் உயர்ந்து ஒளிரட்டும்.

ஒவ்வொரு இந்தியருக்கும் பெருமைமிகு மற்றும் மறக்க முடியாத 80-வது சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துகள்!

ஜெய் ஹிந்த்! 🇮🇳

கே. ராகவன்

17-08-2026

Tribute 942.

 Tribute to India on the 80th Independence Day942

After a great struggle, sacrifice, and the historic Satyagraha movement, India attained Independence. As we enter the 80th year of Independence, it is not only a moment of immense pride but also an opportunity to reflect on the remarkable journey India has undertaken over the decades.

As a senior citizen, I have had the privilege of witnessing the phenomenal growth of our nation in many fields. The remarkable progress in industries, the development of the banking sector, and the rapid pace of digitalisation have made India more vibrant, progressive, and globally connected. Information Technology has emerged as one of India's greatest strengths, and Indians are today acknowledged and respected across the world for their knowledge, talent, and contributions.

On this remarkable occasion, I sincerely wish that India will continue to achieve all its aspirations and emerge as a stronger, more prosperous, and peaceful nation. May our country maintain wonderful and friendly relationships with all nations and continue to uphold peace, harmony, and mutual respect as our guiding principles.

I extend my heartfelt wishes to the Hon'ble Prime Minister and his entire team for their continued efforts towards the development and progress of our great nation. Despite our many States, languages, cultures, and traditions, we remain united by one identity—we are all Indians.

Let our vision be one of unity, progress, development, and peace. May India continue to rise and shine on the world stage, while preserving the values and ideals for which our freedom fighters made the ultimate sacrifices.

Wishing every Indian a proud and memorable 80th Independence Day.

Jai Hind! 🇮🇳

K.Ragavan

17-8-26

Unforgettable day.

 An Unforgettable Meeting with Suresh Urs

August 17, 2022 — a day I will always remember.

On this day, I had the privilege of meeting the award-winning and versatile editor Suresh Urs. It was a truly memorable and inspiring experience to meet such a talented personality and learn from his remarkable journey in the world of cinema.

Today, August 17, 2026, marks four years since that unforgettable meeting. The memories remain as special as ever.

Grateful for the opportunity and the wonderful memories. 🙏✨K.Ragavan

Small Story 705.

 Small Story 705

Life Is Beautiful – 50

Kathambari continued:

“My visit to India was very fruitful. I had the opportunity to see the beautiful cities of Mysore and Coorg. Meeting Ram personally and seeing Ranjitha too was a memorable experience. Yesterday, I made another good contact, Sophia, during the meeting, and that made me very happy.

“Now I am going to order some special meals with a good variety of South Indian dishes. I hope you both will like them.”

Ram smiled and said, “Kathambari, I like only South Indian food, so it is perfectly fine for me.”

Ranjitha also agreed happily.

After ordering three meals, they continued their conversation. Kathambari said, “Yesterday’s meeting was very nice. I recorded Ram’s speech and sent it to my Chief. He was very impressed.”

Ranjitha then whispered to Ram, “Wednesday is my dad’s 60th birthday. I wanted to invite both of you and Sophia to our house.”

Kathambari looked a little disappointed and said, “Unfortunately, I am departing today.”

Ranjitha smiled and replied, “No problem. Certainly, there will be another occasion. I will be happy to attend when the opportunity comes,” replied Kathambari.

Then Ranjitha turned to Ram and said, “I will come and pick you up and take you to my house. Sophia will also come to my house. She is leaving for Denver on Thursday.”

After that, they all enjoyed a delicious South Indian lunch together.

When it was time to part, Ranjitha dropped Ram at his house. Ram thanked her warmly, and Tommy happily wagged his tail when he saw Ranjitha.

Ram came inside, relaxed for some time, and then went to retire for an hour’s rest.

Suddenly, Prasanna called.

“Sir, on Friday, my mother and I will be occupying the house that Raj Sir recommended. My mother has invited you for lunch. I will come to your place and personally invite you. I will invite Raj Sir separately. Along with you, I will also invite Murthy Sir. Okay, Sir? Bye!”

Before Ram could respond, Prasanna accidentally dropped his phone.

Ram smiled to himself and wondered what Friday’s lunch would bring. Life seemed to be bringing new people, new friendships, and new occasions into his world every day.

To be continued…

K. Ragavan

17-8-26

Small Story 705.

 சிறுகதை 705

வாழ்க்கை அழகானது – 50

காதம்பரி தொடர்ந்து கூறினாள்:

“இந்தியாவிற்கான எனது பயணம் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தது. மைசூர் மற்றும் கூர்க் ஆகிய அழகான நகரங்களைக் காணும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. ராமை நேரில் சந்தித்ததும், ரஞ்சிதாவைப் பார்த்ததும் மறக்க முடியாத அனுபவமாக இருந்தது. நேற்றைய கூட்டத்தில் சோபியா என்ற புதிய நல்ல அறிமுகமும் கிடைத்தது. அது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

“இப்போது, பலவகையான தென்னிந்திய உணவுகளைக் கொண்ட சில சிறப்பு உணவுகளை ஆர்டர் செய்யப் போகிறேன். நீங்கள் இருவரும் அவற்றை விரும்புவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.”

ராம் புன்னகைத்தபடி, “காதம்பரி, எனக்குத் தென்னிந்திய உணவுகள் மட்டுமே மிகவும் பிடிக்கும். எனவே, இது எனக்கு மிகவும் சரியானது,” என்றார்.

ரஞ்சிதாவும் மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்தாள்.

மூன்று பேருக்கான உணவுகளை ஆர்டர் செய்த பிறகு, அவர்கள் உரையாடலைத் தொடர்ந்தனர்.

காதம்பரி கூறினாள்:

“நேற்றைய கூட்டம் மிகவும் சிறப்பாக இருந்தது. ராம் பேசிய உரையை நான் பதிவு செய்து, எனது தலைமை அதிகாரிக்கு அனுப்பினேன். அவர் அதைக் கேட்டு மிகவும் impressed ஆக இருந்தார்.”

அப்போது ரஞ்சிதா ராமிடம் மெதுவாகக் கூறினாள்:

“புதன்கிழமை என் அப்பாவுக்கு 60-வது பிறந்தநாள். உங்கள் இருவரையும், சோபியாவையும் எங்கள் வீட்டிற்கு அழைக்க நினைத்தேன்.”

காதம்பரி சற்று ஏமாற்றத்துடன், “துரதிர்ஷ்டவசமாக, நான் இன்று புறப்படுகிறேன்,” என்றாள்.

ரஞ்சிதா புன்னகைத்தபடி, “பரவாயில்லை. நிச்சயமாக, இன்னொரு சந்தர்ப்பம் வரும்,” என்றாள்.

“அந்த வாய்ப்பு வரும்போது நான் மகிழ்ச்சியுடன் கலந்து கொள்வேன்,” என்று காதம்பரி பதிலளித்தாள்.

பின்னர் ரஞ்சிதா ராமிடம் திரும்பி, “நான் வந்து உங்களை அழைத்துக்கொண்டு எங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன். சோபியாவும் எங்கள் வீட்டிற்கு வருவாள். அவள் வியாழக்கிழமை டென்வருக்குப் புறப்படுகிறாள்,” என்றாள்.

அதன் பிறகு, அவர்கள் மூவரும் சுவையான தென்னிந்திய மதிய உணவை ஒன்றாக மகிழ்ச்சியுடன் உண்டனர்.

பிரியும் நேரம் வந்தபோது, ரஞ்சிதா ராமை அவரது வீட்டில் இறக்கிவிட்டுச் சென்றாள். ராம் அவளுக்கு மனமார்ந்த நன்றி தெரிவித்தார். ரஞ்சிதாவைப் பார்த்ததும் டாமி மகிழ்ச்சியுடன் தனது வாலை ஆட்டினான்.

ராம் வீட்டிற்குள் வந்து சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்தார். பின்னர் ஒரு மணி நேரம் ஓய்வெடுக்கச் சென்றார்.

திடீரென்று பிரசன்னா தொலைபேசியில் அழைத்தான்.

“சார், வெள்ளிக்கிழமை என் அம்மாவும் நானும் ராஜ் சார் பரிந்துரைத்த வீட்டில் குடியேறப் போகிறோம். என் அம்மா உங்களை மதிய உணவிற்கு அழைத்திருக்கிறார். நான் உங்கள் வீட்டிற்கு நேரில் வந்து உங்களை அழைக்கிறேன். ராஜ் சாரையும் தனியாக அழைப்பேன். உங்களுடன் சேர்த்து மூர்த்தி சாரையும் அழைக்கிறேன். சரி சார்? பை!”

ராம் பதிலளிப்பதற்குள், பிரசன்னா தற்செயலாக தனது தொலைபேசியைக் கீழே போட்டுவிட்டான்.

ராம் தனக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டார். வெள்ளிக்கிழமை நடைபெறவிருக்கும் அந்த மதிய உணவு எப்படிப்பட்ட அனுபவத்தைத் தரப் போகிறது என்று அவர் எண்ணினார்.

ஒவ்வொரு நாளும் புதிய மனிதர்கள், புதிய நட்புகள், புதிய சந்தர்ப்பங்கள் என வாழ்க்கை தனது உலகிற்குள் தொடர்ந்து பல புதிய விஷயங்களை கொண்டு வந்து கொண்டிருப்பதாக ராமுக்குத் தோன்றியது.

தொடரும்…

கே. ராகவன்

17-8-26

Small Story 704.

 Small Story 704 

Life is Beautiful 49

The next morning, after giving Tommy his usual food, Ram reached Dasaprakash Paradise. He informed the receptionist at the counter that he was waiting for someone. About two minutes later, Kathambari arrived with a smile.

“You are very punctual,” she greeted him.

Ram looked at Kathambari. She was wearing a beautiful green saree and carried herself with elegance, grace, and impeccable manners.

“I am waiting for Ranjitha, but before she arrives, I want to talk to you,” Kathambari said. “A few days ago, I went through your blog, your various articles, and some of your letters. My Chief was greatly impressed by your background in teaching and writing, as well as by your clear vision and ideas.”

“Thank you,” Ram whispered.

Kathambari continued, “Atkinson wants to invite you to our office in Dubai. He wants to speak with you personally. For that purpose, you can email me your passport details so that we can apply for your visa. His intention is to arrange a two-month visa for you and have you stay with us at our office, especially since you have taken retirement.”

Ram was delighted, but he became thoughtful.

“Kathambari, I am not a media man. My background is in teaching, along with some creative ideas. Perhaps that is what Atkinson needs. But you know the situation here. I also have to leave my little friend Tommy, and that is why I am hesitating.”

“I understand you, Ram,” Kathambari replied. “I came here for one week, and I am returning to Dubai tonight. Atkinson has only good intentions, and you need not worry about your safety in Dubai. You will be safe there.”

Ram remained silent for a moment.

“Well, I have to think about it. So far, my visits outside India have been only to Sri Lanka and Singapore. Dubai is the talk of the city, and I too would like to see it. But Tommy’s safety is my main concern.”

“I am sure you will have plenty of friends here to help. Kathambari replied with a smile.

“Since I joined Atkinson three years ago, when I was twenty, I have come to understand his nature, his thinking, and the way he understands people. He was a former RAW officer who later migrated to the United States and has now come to Dubai. I know him well.”

Ram nodded thoughtfully.

“Okay. I too believe that when intentions are good, God always helps. I will send you my details.”

“Thank you so much, Ram,” Kathambari whispered.

By then, Ranjitha arrived.

“Good afternoon to both of you,” she said cheerfully.

“Good afternoon, Ranjitha,” Ram replied.

All three of them then entered the dining hall. It was spacious and elegant—a place that had witnessed thousands of get-togethers, business meetings, and official gatherings over the years. The waiter arranged three comfortable chairs around the table, and all three sat down.

For a few moments, there was silence.

Ram and Ranjitha looked at Kathambari, waiting for her to begin.

Kathambari smiled and looked at both of them.

“There is something important I want to share with you,” she said.

Ram listened carefully.

To be continued.

K. Ragavan

16-8-26

Small Story 704T

 சிறுகதை 704 

வாழ்க்கை அழகானது 49

மறுநாள் காலை, டாமிக்கு வழக்கம்போல் உணவு கொடுத்துவிட்டு, ராம் தசப்பிரகாஷ் பாரடைஸ் ஹோட்டலுக்குச் சென்றார். வரவேற்பு மேசையில் இருந்தவரிடம், தான் ஒருவருக்காகக் காத்திருப்பதாகத் தெரிவித்தார். சுமார் இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, காதம்பரி புன்னகையுடன் அங்கு வந்தார்.

“நீங்கள் மிகவும் நேரம் தவறாமல் வந்திருக்கிறீர்கள்,” என்று அவரை வரவேற்றார்.

ராம் காதம்பரியைப் பார்த்தார். அவர் அழகான பச்சை நிறப் புடவை அணிந்திருந்தார். அவரது தோற்றத்திலும் நடத்தையிலும் நேர்த்தியும், கண்ணியமும், சிறந்த பண்பாடும் வெளிப்பட்டன.

“நான் ரஞ்சிதாவுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். ஆனால், அவர் வருவதற்கு முன்பு உங்களிடம் ஒரு விஷயம் பேச விரும்புகிறேன்,” என்றார் காதம்பரி. “சில நாட்களுக்கு முன்பு உங்கள் வலைப்பதிவையும், பல்வேறு கட்டுரைகளையும், நீங்கள் எழுதிய சில கடிதங்களையும் படித்தேன். ஆசிரியராகவும் எழுத்தாளராகவும் உங்களுக்குள்ள அனுபவமும், உங்களுடைய தெளிவான பார்வையும் சிந்தனைகளும் என் தலைவரை மிகவும் கவர்ந்துள்ளன.”

“நன்றி,” என்று ராம் மெதுவாகக் கூறினார்.

காதம்பரி தொடர்ந்து கூறினார்:

“அட்கின்சன் உங்களை துபாயில் உள்ள எங்கள் அலுவலகத்திற்கு வருமாறு அழைக்க விரும்புகிறார். அவர் உங்களிடம் நேரடியாகப் பேச விரும்புகிறார். அதற்காக, உங்கள் பாஸ்போர்ட் விவரங்களை எனக்கு மின்னஞ்சல் மூலம் அனுப்பலாம். அதன் அடிப்படையில் உங்கள் விசாவிற்கு நாங்கள் விண்ணப்பிக்கலாம். உங்களுக்கு இரண்டு மாத விசா ஏற்பாடு செய்து, எங்கள் அலுவலகத்திலேயே நீங்கள் தங்குவதற்கும் அவர் ஏற்பாடு செய்ய விரும்புகிறார். குறிப்பாக, நீங்கள் ஓய்வு பெற்றுவிட்டதால், இது உங்களுக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பாக இருக்கும் என்று அவர் கருதுகிறார்.”

ராம் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். ஆனால், சிறிது நேரத்தில் அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார்.

“காதம்பரி, நான் ஒரு ஊடகத் துறையைச் சேர்ந்தவன் அல்ல. எனது பின்னணி ஆசிரியர் பணியிலும், சில படைப்பாற்றல் சிந்தனைகளிலும் இருக்கிறது. ஒருவேளை அதுதான் அட்கின்சனுக்குத் தேவைப்படுகிறதோ என்னவோ. ஆனால், இங்குள்ள சூழ்நிலை உங்களுக்குத் தெரியும். என் சிறிய நண்பன் டாமியையும் விட்டுச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அதனால்தான் நான் தயங்குகிறேன்.”

“உங்களை நான் புரிந்துகொள்கிறேன், ராம்,” என்று காதம்பரி பதிலளித்தார். “நான் இங்கு ஒரு வாரமாக இருந்தேன். இன்று இரவு துபாய்க்குத் திரும்புகிறேன். அட்கின்சனுக்கு நல்ல நோக்கங்கள் மட்டுமே உள்ளன. துபாயில் உங்கள் பாதுகாப்பைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்படத் தேவையில்லை. அங்கு நீங்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பீர்கள்.”

ராம் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார்.

“சரி. இதைப் பற்றி நான் யோசிக்க வேண்டும். இதுவரை இந்தியாவிற்கு வெளியே நான் சென்றிருப்பது இலங்கைக்கும் சிங்கப்பூருக்கும் மட்டுமே. துபாய் இப்போது எல்லோருடைய பேச்சிலும் இருக்கிறது. நானும் ஒருமுறை சென்று பார்க்க விரும்புகிறேன். ஆனால், டாமியின் பாதுகாப்புதான் எனது முக்கியக் கவலை.”

“உங்களுக்கு உதவ இங்கு ஏராளமான நண்பர்கள் இருப்பார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்,” என்று காதம்பரி புன்னகையுடன் கூறினார்.

“நான் அட்கின்சனுடன் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, எனக்கு இருபது வயதாக இருந்தபோது சேர்ந்தேன். அன்றிலிருந்து அவருடைய இயல்பு, சிந்தனை, மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம் ஆகியவற்றை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். அவர் முன்பு RAW அதிகாரியாகப் பணியாற்றியவர். பின்னர் அமெரிக்காவுக்குக் குடிபெயர்ந்தார். இப்போது துபாயில் இருக்கிறார். அவரை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்.”

ராம் சிந்தனையுடன் தலையசைத்தார்.

“சரி. நோக்கங்கள் நல்லதாக இருக்கும்போது, கடவுள் எப்போதும் உதவுவார் என்று நானும் நம்புகிறேன். எனது விவரங்களை உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன்.”

“மிக்க நன்றி, ராம்,” என்று காதம்பரி மெதுவாகக் கூறினார்.

அதற்குள் ரஞ்சிதா அங்கு வந்தார்.

“உங்கள் இருவருக்கும் இனிய பிற்பகல் வணக்கம்,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

“இனிய பிற்பகல் வணக்கம், ரஞ்சிதா,” என்று ராம் பதிலளித்தார்.

பின்னர் மூவரும் உணவு அரங்கிற்குள் சென்றனர். அது மிகவும் விசாலமாகவும் அழகாகவும் இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக ஆயிரக்கணக்கான சந்திப்புகள், வணிகக் கூட்டங்கள் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்ற இடமாக அது விளங்கியது.

பணியாளர் மூன்று வசதியான நாற்காலிகளை மேசையைச் சுற்றி ஒழுங்குபடுத்தினார். மூவரும் அமர்ந்துகொண்டனர்.

சில கணங்கள் அமைதி நிலவியது.

ராமும் ரஞ்சிதாவும் காதம்பரியைப் பார்த்தனர். அவர் பேசத் தொடங்குவதற்காக இருவரும் காத்திருந்தனர்.

காதம்பரி புன்னகையுடன் இருவரையும் பார்த்தார்.

“உங்களிருவரிடமும் நான் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது,” என்றார்.

ராம் கவனமாகக் கேட்டார்.

தொடரும்.

கே. ராகவன்

16-8-26

From my Friend Ramadubramaniam.

 Good day. 

Today being Independence day, using each of the letters of word Independence, i have tried to put words related to Our Great Nation. 

Pls read and let me know your inputs.

 *Happy Independence Day - No.* *80* 

     

( _see in LANDSCAPE mode)_ 

                  Progressive *I* ndustrialized Nation

                    with good *N* atural Resources,

trying its best to have *D* iplomatic relations with other countries,

                          Largely *E* thical and

                                        *P* eaceful,

                                        *E* xpansive w.r.t science & technology,

                                        *N* eutral,

       maintains unity in *D* iversity,

  consistently growing *E* conomy,

               a responsible *N* uclear Power,

                        showing *C* andid response to major world events,  

      Lately focusing on *E* ducation of the masses.

Thanks & Regards,

Small Story 703

 Short Story 703

Life Is Beautiful – 48

The following morning, Ram attended the Independence Day celebrations held at his residential complex and had lunch there. After resting for a while, he left for the OO1 Academy campus at around 5:30 p.m. to attend the celebration marking the completion of ten years since the Academy was established.

Located on KRS Road, the campus had a huge main building and several excellent facilities. The Secretary warmly welcomed Ram. Ranjitha served him tea. Around 150 people, including international students, local dignitaries, and other guests, had gathered in the spacious hall. Swami Ramanandaji also greeted Ram warmly.

A few minutes later, the remarkable man who headed the OO1 Academy arrived. At 63, Paramanand was extremely handsome, well-mannered, dignified, and gracious in his conduct. The Independence Day celebrations had been held on a grand scale at the Academy that morning.

The gathering began promptly at 5:30 p.m. Ranjitha introduced Ram to him, and he too welcomed Ram warmly.

“It is a pleasure to meet you. Since you are now in Mysore, I will be meeting you regularly from now on,” he said.

Kathambari also arrived and was very happy to see Ram. She explained that her chief and the head of OO1 were close friends and that both of them had worked together in RAW.

Meanwhile, Ranjitha introduced her friend Sophia to Ram and Kathambari. Sophia was an FBI officer from Denver.

Later, Ranjitha handed Ram a brochure describing the Academy and its various activities. After the prayer, the formal programme began with the blessings of Swamiji.

All the speakers praised the Academy for its remarkable success in solving numerous cases relating to robberies and other crimes committed in Mysore and various other places. The five international students, as well as the other students pursuing the investigation course, spoke appreciatively about their experiences. They also said that they were extremely fond of the Academy.

OO1 delivered a highly impressive and inspiring speech. He spoke about his outstanding professional experiences in RAW. He also explained what had motivated him to establish an academy of his own and pursue his personal dream and mission.

At around 8 p.m., everyone proceeded for dinner. A wide variety of delicious dishes and sweets were served.

After dinner, OO1 announced:

“Our guest and versatile writer, Ram, will speak for a few minutes about today’s programme.”

Ram spoke for about fifteen minutes. He wished everyone a happy, joyful, and healthy Independence Day. He spoke about the history of the OO1 Academy and its background, and described its remarkable journey and achievements. His speech captivated the entire audience, and everyone was impressed by his intelligence and excellent oratory skills.

After the programme ended, the Chairman introduced his wife, Nandini, to Ram. She was a former IAS officer. Their only daughter lived in New Zealand and therefore could not attend the celebrations.

Before leaving, Ram expressed his heartfelt thanks to OO1, Ranjitha, and the other members of the team for inviting him to the unforgettable event.

Once again, Ranjitha dropped Ram and Kathambari at their respective places. As they got out of the car, Kathambari invited Ram and Ranjitha for lunch the following afternoon.

Ram accepted the invitation with a smile. He had a feeling that, in a journey already filled with many interesting events, that lunch would mark the beginning of yet another fascinating chapter.

As the night passed peacefully, Ram reflected on the wonderful day—the Independence Day celebrations, the Academy’s ten-year journey, the important people he had met, and the new connections that were unexpectedly taking shape in his life.

Little did Ram know that the following afternoon would reveal yet another fascinating side of Kathambari’s world.

To be continued...

K. Ragavan

15-8-26

Small Story 703.T

சிறுகதை 703

வாழ்க்கை அழகானது – 48

மறுநாள் காலை, ராம் தனது குடியிருப்பில் நடைபெற்ற சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொண்டு மதிய உணவை அருந்தினார். சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்த பிறகு, அகாடமி தொடங்கி பத்து ஆண்டுகள் நிறைவடைந்ததைக் குறிக்கும் கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொள்வதற்காக, மாலை சுமார் 5:30 மணிக்கு OO1 அகாடமி வளாகத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

KRS சாலையில் அமைந்திருந்த அந்த வளாகத்தில் மிகப்பெரிய பிரதானக் கட்டிடமும், பல்வேறு சிறப்பான வசதிகளும் இருந்தன. செயலாளர் ராமை அன்புடன் வரவேற்றார். ரஞ்சிதா அவருக்கு தேநீர் வழங்கினார். சர்வதேச மாணவர்கள், உள்ளூர் முக்கியப் பிரமுகர்கள் மற்றும் பிற விருந்தினர்கள் உட்பட சுமார் 150 பேர் விசாலமான அரங்கில் கூடியிருந்தனர். சுவாமி ராமானந்தாஜியும் ராமை அன்புடன் வரவேற்றார்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, OO1 அகாடமியின் தலைவரான அந்த அற்புதமான மனிதர் அங்கு வந்தார். 63 வயதான பரமானந்த் மிகவும் அழகான தோற்றத்துடனும், நற்பண்புடனும், கண்ணியமான நடத்தையுடனும் விளங்கினார். அன்று காலை அகாடமியில் சுதந்திர தினம் வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடப்பட்டிருந்தது.

மாலை 5:30 மணிக்கு கூட்டம் சரியாகத் தொடங்கியது. ரஞ்சிதா ராமை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அவரும் ராமை அன்புடன் வரவேற்றார்.

“உங்களைப் பார்ப்பதில் மகிழ்ச்சி. நீங்கள் மைசூரில் இருப்பதால், இனிமேல் உங்களைத் தொடர்ந்து சந்திப்பேன்,” என்றார் அவர்.

காதாம்பரியும் அங்கு வந்து ராமைப் பார்த்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். தனது தலைவரும் OO1 தலைவரும் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்றும், இருவரும் RAW-வில் இணைந்து பணியாற்றியவர்கள் என்றும் அவர் விளக்கினார்.

இதற்கிடையில், ரஞ்சிதா தனது தோழியான சோபியாவை ராம் மற்றும் காதாம்பரிக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். சோபியா டென்வரைச் சேர்ந்த FBI அதிகாரி.

பின்னர், ரஞ்சிதா அகாடமியையும் அதன் பல்வேறு செயல்பாடுகளையும் விவரிக்கும் ஒரு சிற்றேட்டை ராமிடம் வழங்கினார். பிரார்த்தனைக்குப் பிறகு, சுவாமிஜியின் ஆசீர்வாதத்துடன் முறையான நிகழ்ச்சி தொடங்கியது.

மைசூர் மற்றும் பல்வேறு இடங்களில் நடைபெற்ற கொள்ளை மற்றும் பிற குற்றங்கள் தொடர்பான ஏராளமான வழக்குகளைத் தீர்ப்பதில் அகாடமி பெற்றிருந்த குறிப்பிடத்தக்க வெற்றிகளைப் பற்றி அனைத்து பேச்சாளர்களும் பாராட்டிப் பேசினர். சர்வதேச மாணவர்கள் ஐந்து பேரும், விசாரணைப் படிப்பை மேற்கொண்டு வந்த மற்ற மாணவர்களும் தங்களது அனுபவங்களைப் பற்றி பாராட்டிப் பேசினர். அகாடமியைத் தாங்கள் மிகவும் விரும்புவதாகவும் தெரிவித்தனர்.

OO1 மிகச் சிறப்பானதும், ஊக்கமளிப்பதுமான உரையை நிகழ்த்தினார். RAW-வில் தாம் பெற்றிருந்த சிறப்பான தொழில்முறை அனுபவங்களைப் பற்றி பேசினார். மேலும், தனக்கென ஒரு அகாடமியை உருவாக்கி, தனது சொந்தக் கனவையும் நோக்கத்தையும் முன்னெடுக்கத் தன்னைத் தூண்டிய காரணங்களையும் விளக்கினார்.

இரவு சுமார் 8 மணியளவில் அனைவரும் இரவு உணவுக்குச் சென்றனர். அங்கு பலவகையான சுவையான உணவுகளும் இனிப்புகளும் பரிமாறப்பட்டன.

இரவு உணவுக்குப் பிறகு, OO1 அறிவித்தார்:

“நமது விருந்தினரும் பன்முகத் திறமை கொண்ட எழுத்தாளருமான ராம், இன்றைய நிகழ்ச்சியைப் பற்றி சில நிமிடங்கள் பேசுவார்.”

ராம் சுமார் பதினைந்து நிமிடங்கள் பேசினார். அனைவருக்கும் இனிய, மகிழ்ச்சியான மற்றும் ஆரோக்கியமான சுதந்திர தின வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தார். OO1 அகாடமியின் வரலாறு மற்றும் அதன் பின்னணியை எடுத்துரைத்ததுடன், அதன் குறிப்பிடத்தக்க பயணத்தையும் சாதனைகளையும் விளக்கினார். அவரது உரை முழு பார்வையாளர்களையும் கவர்ந்ததுடன், அவரது அறிவாற்றலும் சிறப்பான பேச்சாற்றலும் அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தின.

நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகு, தலைவர் தனது மனைவி நந்தினியை ராமுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அவர் முன்னாள் IAS அதிகாரி. அவர்களது ஒரே மகள் நியூசிலாந்தில் வசித்து வந்ததால், இந்தக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை.

புறப்படுவதற்கு முன், தன்னை இந்த மறக்க முடியாத நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்த OO1, ரஞ்சிதா மற்றும் குழுவின் மற்ற உறுப்பினர்களுக்கு ராம் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்தார்.

மீண்டும் ஒருமுறை, ரஞ்சிதா ராமையும் காதாம்பரியையும் அவரவர் இடங்களில் இறக்கிவிட்டுச் சென்றார். காரிலிருந்து இறங்கும்போது, மறுநாள் மதிய உணவுக்கு ராமையும் ரஞ்சிதாவையும் காத்தாம்பரி அழைத்தார்.

ராம் புன்னகையுடன் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். ஏற்கனவே பல சுவாரஸ்யமான நிகழ்வுகளைக் கொண்ட தனது பயணத்தில், அந்த மதிய உணவு மேலும் ஒரு சுவாரஸ்யமான அத்தியாயத்தைத் தொடங்கும் என்ற உணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டது.

இரவு அமைதியாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தபோது, ராம் அந்த அற்புதமான நாளைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்த்தார்—சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டம், அகாடமியின் பத்தாண்டு காலப் பயணம், தான் சந்தித்திருந்த முக்கியமான மனிதர்கள் மற்றும் எதிர்பாராத விதமாக உருவாகிக் கொண்டிருந்த புதிய தொடர்புகள் என அனைத்தும் அவரது நினைவில் ஓடின.

மறுநாள் மதியம் காத்தாம்பரியின் உலகத்தின் மற்றொரு சுவாரஸ்யமான பக்கத்தை வெளிப்படுத்தப் போகிறது என்பதை ராம் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 14 August 26,

A treat for tourists

I write in reference to Ramola Talwar Badam’s article Abu Dhabi’s free visa package set to attract more Indian tourists to UAE (August 12): the UAE capital’s gesture is not only warm and welcoming but also a wonderful opportunity to attract more visitors from around the world. With sporting, cultural and entertainment-related events expected to expand in the coming days, Abu Dhabi is positioning itself as an increasingly attractive destination for tourists and global visitors. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 702.

 Small Story 702

Life is Beautiful 47

As Ram was locking the door, Tommy stood nearby, wagging his tail happily and looking at his master. Ram smiled at him and left for the ashram.

When Ram reached the ashram, he saw Swami Ramanandaji talking to someone in his room. Ram had met Swamiji on several occasions and greatly admired his vast knowledge and profound wisdom. In particular, Ram was impressed by the fact that Swamiji had worked in the field of engineering while also possessing a deep understanding of philosophy and spirituality.

Just then, Swamiji came out of his room to attend to something. On seeing Ram, he smiled warmly and invited him inside.

Ram followed him into the room. There, he noticed a young woman sitting comfortably, waiting to speak with Swamiji.

“Ram, let me introduce you to her. Her name is Kaathambari,” Swamiji said. “She is a writer and also works as a journalist for a multinational television company headquartered in Dubai. She has come to India to cover Karnataka. In particular, she was very interested in visiting our ashram.”

Ram smiled.

“Kaathambari, it’s a pleasure to meet you. I never expected that I would meet you here, in the beautiful city of Mysore, of all places. I’m Ram.”

Kaathambari looked at him intently for a moment. Then, with pleasant surprise, she suddenly smiled.

“Oh my God! Are you Bharani? You are Bharani, my favourite writer, aren’t you?”

Ram smiled gently.

“Yes, I am.”

“It is such a pleasant surprise to meet you here, Sir. My chief, Atkinson, likes your style of writing, especially your recent article on the ongoing Middle East crisis in the newspaper. Through him, I got your name and telephone number. I was planning to call you and invite you to lunch the day after tomorrow, but now I have met you here itself. I am staying at Dasaprakash Paradise, and lunch will be there. Please come at 12 noon on the 16th. We have a lot to discuss.”

“Okay. See you then,” Ram said.

Just then, Ranjitha entered Swamiji’s room. On seeing Ram there, she looked surprised.

“Ram! I wanted to come to your place after seeing Swamiji, but you are here!”

Ram was equally surprised to see her.

Ranjitha wished Swamiji respectfully. “Namaskara, Swamiji. My chief wanted you to attend our function tomorrow evening. We are completing one decade, and we would be honoured by your presence.” She handed him an invitation.

Swamiji smiled and accepted it. “Sure, I will come.”

Ranjitha then turned to Ram. “Ram, I have your invitation in my car. I will drop you at your place and give it to you. You must also come to the function tomorrow.”

After they left the ashram, Ranjitha drove Ram to his house and handed him the invitation.

“Ram, please come tomorrow. It will mean a lot to us. And please tell your chief that I am happy to attend the function,” Ram said.

Ranjitha smiled. “Certainly. I’ll let him know.”

After a brief conversation, Ranjitha left.

Ram stood at the doorway for a moment, looking at the invitation in his hand. It had been an unexpectedly eventful day. Meeting Kaathambari, receiving an invitation to lunch, and now being invited to a special anniversary celebration—all of it seemed to be unfolding in a strangely meaningful way.

Little did Ram know that these seemingly ordinary meetings would soon lead to an unexpected turn in his life.

Tobecontinued

K.Ragavan

14-8-26

Small Story 702.T

 சிறுகதை 702 – வாழ்க்கை அழகானது 47

ராம் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டிருந்தபோது, டாமி அருகில் நின்றுகொண்டு, தனது எஜமானைப் பார்த்தபடி மகிழ்ச்சியுடன் வாலை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தான். ராம் அவனைப் பார்த்து புன்னகைத்துவிட்டு, ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

ராம் ஆசிரமத்தை அடைந்தபோது, சுவாமி ராமானந்தாஜி தனது அறையில் ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். ராம், சுவாமிஜியை ஏற்கனவே பலமுறை சந்தித்திருந்தார். அவருடைய பரந்த அறிவையும் ஆழ்ந்த ஞானத்தையும் ராம் பெரிதும் மதித்தார். குறிப்பாக, பொறியியல் துறையில் பணியாற்றியிருந்ததோடு, தத்துவம் மற்றும் ஆன்மிகத்திலும் சுவாமிஜி ஆழ்ந்த புரிதல் கொண்டிருந்தது ராமை மிகவும் கவர்ந்திருந்தது.

அப்போது, சுவாமிஜி ஏதோ ஒரு விஷயத்தைக் கவனிப்பதற்காக தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். ராமைப் பார்த்ததும் அன்புடன் புன்னகைத்து, அவரை உள்ளே வருமாறு அழைத்தார்.

ராம் அவரைப் பின்தொடர்ந்து அறைக்குள் சென்றார். அங்கே, ஒரு இளம் பெண் சுவாமிஜியுடன் பேசுவதற்காக வசதியாக அமர்ந்து காத்துக்கொண்டிருப்பதை அவர் கவனித்தார்.

“ராம், இவரை உனக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன். இவருடைய பெயர் காதம்பரி,” என்று சுவாமிஜி கூறினார். “இவர் ஒரு எழுத்தாளர். அதோடு, துபாயைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட ஒரு பன்னாட்டு தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தில் பத்திரிகையாளராகவும் பணியாற்றுகிறார். கர்நாடகாவைப் பற்றி செய்தி சேகரிப்பதற்காக இந்தியா வந்திருக்கிறார். குறிப்பாக, நமது ஆசிரமத்திற்கு வருவதில் இவருக்கு மிகவும் ஆர்வம் இருந்தது.”

ராம் புன்னகைத்தார்.

“காதம்பரி, உங்களைச் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி. அதுவும் அழகான மைசூர் நகரத்தில் உங்களைச் சந்திப்பேன் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. நான் ராம்.”

காதம்பரி அவரை ஒரு கணம் உற்றுப் பார்த்தார். பின்னர், மகிழ்ச்சியான ஆச்சரியத்துடன் திடீரென்று புன்னகைத்தார்.

“ஓ மை காட்! நீங்கள் பரணியா? நீங்கள்தானே பரணி—எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்?”

ராம் மெதுவாகப் புன்னகைத்தார்.

“ஆம். நான்தான்.”

“இங்கே உங்களைச் சந்தித்தது மிகவும் மகிழ்ச்சியான ஆச்சரியம், சார். எனது தலைமை அதிகாரி அட்கின்சனுக்கு உங்கள் எழுத்து நடை மிகவும் பிடிக்கும். குறிப்பாக, சமீபத்தில் நீங்கள் நாளிதழில் எழுதியுவரும் மத்திய கிழக்கு நெருக்கடி குறித்த கட்டுரை அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவர் மூலமாகத்தான் உங்கள் பெயரும் தொலைபேசி எண்ணும் எனக்குக் கிடைத்தது. உங்களைத் தொடர்புகொண்டு நாளை மறுநாள் மதிய உணவுக்கு அழைக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால், இங்கேயே உங்களைச் சந்தித்துவிட்டேன். நான் தசபிரகாஷ் பாரடைஸில் தங்கியிருக்கிறேன். மதிய உணவு அங்கேதான். 16ஆம் தேதி மதியம் 12 மணிக்கு நீங்கள் அவசியம் வர வேண்டும். நாம் நிறைய விஷயங்களைப் பற்றி பேச வேண்டியுள்ளது.”

“சரி. அப்போது சந்திப்போம்,” என்றார் ராம்.

அந்த நேரத்தில், ரஞ்சிதா சுவாமிஜியின் அறைக்குள் வந்தார். அங்கே ராமைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியப்பட்டார்.

“ராம்! சுவாமிஜியைப் பார்த்துவிட்டு உங்கள் வீட்டிற்கு வரலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால், நீங்கள் இங்கேயே இருக்கிறீர்களே!”

ராமும் அவரைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்.

ரஞ்சிதா சுவாமிஜியை மரியாதையுடன் வணங்கினார்.

“நமஸ்காரம், சுவாமிஜி. எங்கள் தலைமை அதிகாரி, நாளை மாலை நடைபெறும் எங்கள் விழாவில் நீங்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். நாங்கள் பத்து ஆண்டுகளை நிறைவு செய்கிறோம். எனவே, தங்களின் வருகை எங்களுக்கு மிகப் பெரிய கௌரவமாக இருக்கும்.”

என்று கூறியபடி, அழைப்பிதழை சுவாமிஜியிடம் கொடுத்தார்.

சுவாமிஜி புன்னகையுடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டார்.

“நிச்சயமாக வருகிறேன்.”

பின்னர் ரஞ்சிதா ராமை நோக்கித் திரும்பினார்.

“ராம், உங்களுக்கான அழைப்பிதழ் என்னுடைய காரில் இருக்கிறது. உங்களை உங்கள் வீட்டில் இறக்கிவிட்டு, அதை உங்களிடம் கொடுக்கிறேன். நீங்களும் நாளைய விழாவிற்கு அவசியம் வர வேண்டும்.”

ஆசிரமத்திலிருந்து புறப்பட்ட பிறகு, ரஞ்சிதா காரை ஓட்டிக்கொண்டு ராமை அவரது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். பின்னர், அவருக்கான அழைப்பிதழை வழங்கினார்.

“ராம், தயவுசெய்து நாளை அவசியம் வாருங்கள். நீங்கள் வருவது எங்களுக்கு மிகவும் முக்கியம். மேலும், உங்கள் தலைமை அதிகாரியிடம் விழாவில் கலந்து கொள்ள நான் மகிழ்ச்சியுடன் வருகிறேன் என்று சொல்லுங்கள்,” என்றார் ராம்.

ரஞ்சிதா புன்னகைத்தார்.

“நிச்சயமாக. அவரிடம் தெரிவிக்கிறேன்.”

சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு ரஞ்சிதா அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றார்.

ராம் வாசலில் சிறிது நேரம் நின்றபடி, தனது கையில் இருந்த அழைப்பிதழைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அது எதிர்பாராத வகையில் நிகழ்வுகள் நிறைந்த ஒரு நாளாக அமைந்திருந்தது. காதம்பரியைச் சந்தித்தது, மதிய உணவுக்கான அழைப்பைப் பெற்றது, அதன்பின் ஒரு சிறப்பு ஆண்டு விழாவில் கலந்து கொள்ள அழைக்கப்பட்டது—இவை அனைத்தும் ஏதோ ஒரு ஆழமான அர்த்தத்துடன் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதைப் போல ராமுக்குத் தோன்றியது.

ஆனால், சாதாரணமாகத் தோன்றிய இந்தச் சந்திப்புகள் அனைத்தும் விரைவில் தனது வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத ஒரு திருப்பத்தை ஏற்படுத்தப் போகின்றன என்பதை ராம் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

14-8-26

Small Story 701.

 Small Story 701.

Life Is Beautiful – 46

That evening, Ram took out the card Ranjitha had given him. He was amazed to learn that she was an Investigation Officer at the famous Academy OOI, a globally recognized institution founded a decade ago in Mysuru by its architect, Paramanand, a former RAW Chief.

Ram had read about the institute earlier and was pleased to learn that Ranjitha worked there. He was even happier to know that she and her chief appreciated his article. The unexpected connection made him curious about the Academy and its activities.

A week later, on a Sunday morning, Ram thought of visiting the Sri Ramakrishna Ashram. The ashram was well known for its spiritual atmosphere and for the philosophical teachings conducted there. It was also very close to his home. Ram had always loved the divine ambience of the place and cherished every opportunity to interact with the esteemed Swamijis.

The locality where Ram lived was a well-developed and peaceful residential area. Over the years, he had personally witnessed the remarkable growth of the neighbourhood. Ever since he had been transferred to Mysuru for work, he had settled down comfortably there. He had even purchased a good two-bedroom apartment and was enjoying a peaceful and contented life.

Whenever Ram thought of Vasanthi, memories of the many places they had visited together came flooding back. He remembered their conversations, laughter, and the beautiful moments they had shared. Though life had moved forward, those memories still occupied a special place in his heart.

In general, the people of Mysuru were soft-spoken, courteous, and deeply devoted to God. Ram had always admired the calm and peaceful nature of the city. His neighbours, too, were warm and friendly towards him, and he had gradually become a familiar and respected member of the community.

As Ram walked towards the ashram that Sunday morning, he felt a deep sense of peace. Yet, somewhere in his mind, the name Ranjitha and the mysterious Academy OOI kept returning.

He wondered whether his meeting with Ranjitha was merely a coincidence—or whether it was the beginning of something that would change the course of his life.

To be continued...

K. Ragavan

13-8-26

Small Story 701.T

 சிறுகதை 701

வாழ்க்கை அழகானது – 46

அன்று மாலை, ரஞ்சிதா ராமிடம் கொடுத்திருந்த அட்டையை அவர் மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தார். உலகப் புகழ்பெற்ற Academy OOI நிறுவனத்தில் ரஞ்சிதா ஒரு புலனாய்வு அதிகாரியாகப் பணியாற்றுகிறார் என்பதை அறிந்ததும் ராம் ஆச்சரியமடைந்தார். முன்னாள் RAW தலைவரான பரமானந்த் அவர்களால் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மைசூரில் நிறுவப்பட்டதே அந்தப் புகழ்பெற்ற நிறுவனம்.

ராம் ஏற்கனவே Academy OOI பற்றி படித்திருந்ததால், ரஞ்சிதா அங்கு பணியாற்றுகிறார் என்பதை அறிந்ததில் அவருக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. அதுமட்டுமல்லாமல், ரஞ்சிதாவும் அவரது மேலதிகாரியும் ராம் எழுதிய கட்டுரையைப் பாராட்டியிருந்தனர் என்பதையும் அறிந்தபோது, அவரது மகிழ்ச்சி மேலும் அதிகரித்தது.

எதிர்பாராத விதமாக ஏற்பட்ட இந்தத் தொடர்பு, Academy OOI மற்றும் அதன் செயல்பாடுகளைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை ராமுக்குள் ஏற்படுத்தியது.

ஒரு வாரம் கழித்து, ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண ஆசிரமத்திற்குச் செல்லலாம் என்று ராம் நினைத்தார். ஆன்மிகச் சூழலுக்கும், அங்கு நடைபெறும் தத்துவப் போதனைகளுக்கும் அந்த ஆசிரமம் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. மேலும், அது அவரது வீட்டிற்கு மிக அருகிலேயே இருந்தது.

அந்த ஆசிரமத்தின் தெய்வீகமான சூழலை ராம் எப்போதும் விரும்பி வந்தார். அங்கு தங்கியிருந்த மதிப்பிற்குரிய சுவாமிஜிகளுடன் உரையாடக் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு வாய்ப்பையும் அவர் பெரிதும் மதித்தார்.

ராம் வசித்து வந்த பகுதி நன்கு வளர்ச்சியடைந்த, அமைதியான குடியிருப்புப் பகுதியாக இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அந்தப் பகுதி அடைந்துவரும் வளர்ச்சியை அவர் நேரில் பார்த்திருந்தார். பணியின் காரணமாக மைசூருக்கு மாற்றப்பட்ட நாளிலிருந்து, அவர் அங்கேயே வசதியாகக் குடியேறிவிட்டார். பின்னர், நல்ல வசதிகளுடன் கூடிய இரண்டு படுக்கையறை கொண்ட ஓர் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பையும் வாங்கியிருந்தார்.

அமைதியும் மனநிறைவும் நிறைந்த வாழ்க்கையை அவர் அங்கே வாழ்ந்து வந்தார்.

எப்போதெல்லாம் ராம் வசந்தியை நினைத்தாரோ, அப்போதெல்லாம் அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாகச் சென்றிருந்த இடங்களின் நினைவுகள் அவரது மனதில் வெள்ளம்போல் பெருக்கெடுத்தன. அவர்கள் பகிர்ந்துகொண்ட உரையாடல்கள், சிரிப்புகள், இனிய தருணங்கள் என அனைத்தும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நினைவுக்கு வந்தன. வாழ்க்கை முன்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தாலும், அந்த நினைவுகள் அவரது இதயத்தில் இன்னும் அழியாத ஓர் இடத்தைப் பிடித்திருந்தன.

பொதுவாக, மைசூர் மக்கள் மென்மையாகப் பேசுபவர்களாகவும், பிறரை மரியாதையுடன் நடத்துபவர்களாகவும், இறைபக்தி மிகுந்தவர்களாகவும் இருந்தனர். நகரத்தின் அமைதியான, சாந்தமான இயல்பை ராம் மிகவும் விரும்பினார். அவரது அண்டை வீட்டாரும் அவரிடம் அன்புடனும் நட்புடனும் பழகினர்.

காலப்போக்கில், அந்தச் சமூகத்தில் அனைவருக்கும் நன்கு அறிமுகமானவராகவும், மதிப்பிற்குரியவராகவும் ராம் மாறிவிட்டார்.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, ஆசிரமத்தை நோக்கி ராம் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, அவரது மனதில் ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது. ஆனால், அந்த அமைதியின் நடுவிலும் ஒரு பெயர் மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் அவரது நினைவில் தோன்றியது — ரஞ்சிதா.

அதனுடன், மர்மம் நிறைந்த Academy OOI நிறுவனமும் அவரது எண்ணங்களில் இடம்பிடித்தது.

ரஞ்சிதாவைச் சந்தித்தது வெறும் தற்செயலான நிகழ்வுதானா?

அல்லது, அது ராமின் வாழ்க்கையின் போக்கையே மாற்றப்போகும் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கமா?

தொடரும்...

கே. ராகவன்

13-8-26

Needed immefiately T

பொருள்: ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனுக்கும் தனித்துவமான அடையாளத்தை வழங்குவதற்கான வேண்டுகோள்

இந்த மகத்தான நாட்டின் மூத்த குடிமகனாகிய நான், என் மனதில் எழும் ஒரு முக்கியமான கேள்வியையும், அன்பான வேண்டுகோளையும் முன்வைக்க விரும்புகிறேன்: ஒரு இந்தியக் குடிமகன் என்பதைக் தெளிவாகவும், நாடு முழுவதும் அங்கீகரிக்கப்படும் வகையிலும் நிரூபிக்கும் ஒரு தனித்துவமான ஆவணம் ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனுக்கும் ஏன் இருக்கக் கூடாது?

தற்போது பல்வேறு தேவைகளுக்காக பல அடையாள அட்டைகளும், பயண ஆவணங்களும் நம்மிடம் உள்ளன. இருப்பினும், சட்டப்படி இந்தியக் குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒவ்வொருவருக்கும், அவர்களின் இந்தியக் குடியுரிமையையும் தேசிய அடையாளத்தையும் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டும் எளிய, நாடு முழுவதும் அங்கீகரிக்கப்படும் ஒரு அதிகாரப்பூர்வ ஆவணம் அல்லது அட்டை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

இந்தியா இன்று உலகின் மிக வேகமாக வளர்ந்து வரும் முக்கிய பொருளாதார நாடுகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. பல தசாப்தங்களாக நமது நாடு குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியையும், மாற்றத்தையும் கண்டுள்ளது. அறிவியல், தொழில்நுட்பம், வணிகம், கல்வி, மருத்துவம், கலை, கலாசாரம் எனப் பல்வேறு துறைகளில் இந்தியர்கள் உலகளவில் மதிப்புடனும் மரியாதையுடனும் அங்கீகரிக்கப்படுகின்றனர்.

ஆனால், இந்த அனைத்து சாதனைகளுக்கும் அடிப்படையாக இருப்பது ஒரு எளிய உண்மை — நாம் இந்தியக் குடிமக்கள். இந்தியக் குடிமகன் என்ற தெளிவான அடையாளம், நம்மிடையே நாட்டுப்பற்றையும், சொந்த நாட்டுடன் கொண்டுள்ள பிணைப்பையும், கண்ணிய உணர்வையும், அங்கீகாரத்தையும், தேசியப் பெருமையையும் மேலும் வலுப்படுத்தும்.

எனவே, சட்டப்படி இந்தியக் குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட அனைவருக்கும், தற்போதுள்ள அடையாள ஆவணங்களுக்கு மாற்றாக அல்லாமல், அவற்றுக்கு துணையாகவும், இந்தியக் குடியுரிமைக்கான தெளிவான மற்றும் வசதியான சான்றாகவும் அமையும் வகையில், அதிகாரப்பூர்வமான “இந்தியக் குடிமகன் அடையாள ஆவணம்/அட்டை” (Indian Citizen Identity Document/Card) ஒன்றை அறிமுகப்படுத்துவது குறித்து இந்திய அரசு பரிசீலிக்குமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

ஒரு மூத்த குடிமகனாகிய நான், எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கும் அனைத்து மாற்றங்களையும் நேரில் காணும் வாய்ப்பு எனக்கு இருக்காமல் போகலாம். ஆனால், இளைய தலைமுறையும் எதிர்காலத் தலைவர்களும் வலிமையான, வளமான இந்தியாவை மட்டுமல்லாமல், இந்தியக் குடிமக்கள் என்ற தெளிவான, கண்ணியமான அடையாளத்தையும் தங்கள் பாரம்பரியமாகப் பெற வேண்டும் என்பதே என் உளமார்ந்த விருப்பமாகும்.

அடையாளம் அங்கீகாரத்தை அளிக்கிறது.

அங்கீகாரம் மரியாதையைப் பெற்றுத் தருகிறது.

ஒவ்வொரு குடிமகனும் “இந்தியன்” என்ற பெருமையுடன் அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கு தகுதியானவர்.

நாட்டின் பரந்த நலனை கருத்தில் கொண்டு, இந்த எண்ணத்தை இந்திய அரசின் கவனத்திற்கும், சக குடிமக்களின் சிந்தனைக்கும் மிகுந்த நம்பிக்கையுடனும், பணிவுடனும் முன்வைக்கிறேன். இக்கருத்து தீவிரமாகப் பரிசீலிக்கப்படும் என நம்புகிறேன்.

ஜெய் ஹிந்த்!

அன்பும் நல்வாழ்த்துகளும்,

கே. ராகவன்

மூத்த குடிமகன்

பெருமைமிகு இந்தியன்

Congratulations.

 Dear Mr. Veeresh,

It is amazing and truly wonderful news to know that your Chitraloka Journal has crossed 600,000 subscribers. This is indeed a great achievement and a proud moment not only for you and your team but also for the entire Sandalwood film industry.

As a friend who has known you for more than seven years, I have personally witnessed the remarkable growth and dramatic improvement in your channel’s coverage, content, reach, and subscriber base. Your dedication, passion, and consistent efforts have played a major role in bringing Kannada cinema closer to audiences.

This milestone is a testimony to your hard work and commitment. I am sure this is only the beginning, and I wish you and your entire team continued success in reaching many more milestones and achieving even greater heights in the years ahead.

Heartiest congratulations once again on this remarkable achievement!

With warm regards,

K. Ragavan

Distinct Identity.

 Subject: A Call for a Distinct Identity for Every Indian Citizen

As a senior citizen of this great country, I have a heartfelt question and a sincere request: why should an Indian citizen not have a clear, nationally recognised document that identifies them as an Indian citizen?

We already have several identity cards and travel documents for different purposes. However, I believe every Indian citizen should be provided with a simple and universally recognised document that clearly establishes their Indian citizenship and national identity.

India is one of the world's fastest-growing major economies. Over the decades, our nation has witnessed remarkable development and transformation. Indians are already respected and recognised globally for their achievements in science, technology, business, education, medicine, culture and many other fields.

Yet, at the heart of all these achievements is the simple fact that we are Indian citizens. A clear identity as an Indian citizen can strengthen our sense of belonging, dignity, recognition and national pride.

Therefore, I humbly request the Government of India to consider introducing an official Indian Citizen Identity Document/Card, in any suitable form, for citizens who are legally recognised as Indians. Such a document could provide a clear and convenient proof of citizenship while complementing the identity documents already in use.

As a senior citizen, I may not be here to witness all the changes that the future will bring. But I sincerely hope that the younger generation and future leaders of India will inherit not only a strong and prosperous nation, but also a clear and dignified identity as Indian citizens.

Identity gives recognition. Recognition commands respect. And every citizen deserves to be recognised with pride as an Indian.

I place this thought before the Government and fellow citizens with the hope that it will receive serious consideration in the larger national interest.

Jai Hind!

With warm regards,

K. Ragavan 

Senior Citizen

Proud Indian

Small Story 700.

 Short Story – 700

Life Is Beautiful – 45

“How did you come to know my name?”Ram whisphered

“My superior officer, Mr. Paramanand, read the article you recently wrote about the Middle East issue. He obtained your name and telephone number from the newspaper’s editor-in-chief. I had been thinking of meeting you one day. But I never imagined that I would meet you here in the park!”

Ram smiled. “I’m very happy too. Truly, this is a pleasant coincidence.”

“My superior officer will be very pleased to know that I met you today,” said Ranjitha. Then she took a visiting card from her handbag and handed it to him.

“This is my visiting card. I will stay in touch with you.”

“Certainly. It was a pleasure meeting you, Ranjitha.”

“Goodbye, sir. Have a pleasant day.”

“I wish you a pleasant day too.”

Ranjitha left the park. Ram remained seated there for a few more minutes. He kept thinking about the unexpected meeting that had just taken place.

To be continued...

K. Ragavan

12-8-26

Dope Test .

 The recent incident involving an Air India pilot testing positive in a dope test is deeply concerning and the resulting inconvenience and discomfort caused to passengers is completely unacceptable. Despite the stringent medical and safety checks in place, such incidents continue to occur, which is not only disappointing but also deeply distressing.

Merely suspending a pilot’s licence may not be sufficient to address the larger issue. The priority must be to ensure that passengers are never put at risk or left stranded and inconvenienced in mid-air due to such lapses. There should be stronger preventive measures, stricter monitoring, and greater accountability to ensure that only fully fit and responsible pilots are permitted to operate flights.

Small Story 700.T

 

சிறுகதை – 700

வாழ்க்கை அழகானது – 45

“எனது பெயர் உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்று ராம் மெதுவாகக் கேட்டார்.

“எனது மேலதிகாரியான திரு. பரமானந்த், மத்திய கிழக்கு பிரச்சினை குறித்து நீங்கள் சமீபத்தில் எழுதிய கட்டுரையைப் படித்தார். அந்தக் கட்டுரையின் மூலம் உங்கள் பெயரையும் தொலைபேசி எண்ணையும் பத்திரிகையின் தலைமை ஆசிரியரிடமிருந்து அவர் பெற்றுக்கொண்டார். ஒரு நாள் உங்களைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால், இந்தப் பூங்காவில் உங்களைச் சந்திப்பேன் என்று நான் ஒருபோதும் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை!”

ராம் புன்னகைத்தார். “எனக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. உண்மையிலேயே, இது ஒரு இனிய எதிர்பாராத சந்திப்பு.”

“இன்று நான் உங்களைச் சந்தித்ததை அறிந்தால், எனது மேலதிகாரி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவார்,” என்றார் ரஞ்சிதா.

பின்னர் அவர் தனது கைப்பையில் இருந்த ஒரு விசிட்டிங் கார்டை எடுத்து ராமிடம் கொடுத்தார்.

“இது என்னுடைய விசிட்டிங் கார்டு. இனிமேல் நான் உங்களுடன் தொடர்பில் இருப்பேன்.”

“நிச்சயமாக. உங்களைச் சந்தித்ததில் எனக்கும் மகிழ்ச்சி, ரஞ்சிதா.”

“விடைபெறுகிறேன், சார். உங்கள் நாள் இனிமையாக அமையட்டும்.”

“உங்களுக்கும் இனிய நாள் அமைய என் வாழ்த்துகள்.”

ரஞ்சிதா பூங்காவை விட்டு சென்றார்.

ராம் இன்னும் சில நிமிடங்கள் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தார். சற்றுமுன் எதிர்பாராத விதமாக நிகழ்ந்த அந்தச் சந்திப்பைப் பற்றியே அவர் தொடர்ந்து சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்.

தொடரும்...

கே. ராகவன்

12-8-26

Kudos toVersatile Actress Tara.

 Congratulations on completing four glorious decades in the film industry!

Your remarkable journey of 40 years is a testament to your hard work, dedication, talent, and perseverance. Your sincere efforts and commitment have earned you great success and a respected place in the film world.

Wishing you, Sister, many more years of success, happiness, and fulfillment in your field. May you continue to achieve greater heights and establish your own unique identity and legacy.

My heartfelt blessings and best wishes to you, Mr. Venu, and Srikrishna. May you all be blessed with good health, happiness, and continued success in the years ahead.

With warm regards and blessings,

K. Ragavan

Small Story 699.

 Small  Story 699

Life Is Beautiful – 44

The next morning, as usual, Ram set out for his morning walk. However, that day, he suddenly felt like going to Saluwamba Park instead of his usual walking route.

When he entered the park, it was around 6:45 in the morning. Some people were already engaged in their morning walks.

After completing two rounds, Ram decided to sit on a bench for a while.

As he walked towards a bench, he noticed a mobile phone lying on it.

He looked around, but there was no one nearby.

Just then, he heard a pleasant voice from behind him.

“Excuse me, sir. That is my mobile phone. I saw a woman fall down, so I hurried over to help her and left my phone here. When I came back, I saw you looking at it. I thought someone might have lost their phone and left it behind.”

“Oh, is that so! I thought someone had accidentally dropped their phone,” Ram replied.

“Thank you for being so attentive,” she said with a smile. “My name is Ranjitha. I work for an organization called OO1 Academy. Mr. Paramanand is the head of the organization.”

“It was nice meeting you, Ranjitha. I’m Ram. I retired from my job as a professor some time ago, at the age of 55. I live nearby, in Yadavagiri. Where do you live?”

“I live in Jayalakshmipuram,” Ranjitha replied.

Ram smiled.

“I’ve heard that you are also a writer. You write under the pen name ‘Bharani,’ don’t you?” he asked.

Ram was surprised.

To be continued…

K. Ragavan

11-8-26