Story.

 புதன் சவால் – வாழ்வோடு இணைந்த குரல்

“காலத்தினால் செய்த உதவி சிறிதெனினும்,

ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது.”

— திருவள்ளுவர்

திருவள்ளுவரின் ஒவ்வொரு குறளும் ஆழமான பொருளையும், வாழ்க்கைக்குத் தேவையான நெறிகளையும் எடுத்துரைக்கின்றன. அவற்றை நம் வாழ்வில் பின்பற்றும்போது, வாழ்க்கை மேலும் சிறப்பாகிறது.

கரூரைச் சேர்ந்த ராமு, மதுரைக்குச் செல்லும் ரயிலில் பயணம் செய்தார். மூன்று மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு மதுரை சென்றடைந்தார். அங்கிருந்து ஓர் ஆட்டோவில் ஆரப்பாளையத்திற்குச் சென்றார். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தன்னுடைய கல்விக் கட்டணத்தைச் செலுத்த முடியாமல் தவித்தபோது உதவிய தனது ஆசிரியர் ரங்கசாமியைச் சந்திக்கவே அவர் சென்றிருந்தார்.

அப்போது ராமுவின் நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருந்தது. ஒரு வருடத்திற்கான கல்விக் கட்டணமாக ரூ.1,200 செலுத்த வேண்டியிருந்தது. அந்த நேரத்தில் ரங்கசாமி ஆசிரியர், எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், அந்த ரூ.1,200-ஐ ராமுவுக்கு உதவியாக வழங்கினார்.

ராமு தனது இறுதித் தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று தேர்ச்சி பெற்றார். பின்னர் கல்லூரியில் சேர்ந்தார். அவருடைய திறமையால் கல்வி உதவித்தொகையும் கிடைத்தது. ஆசிரியர் ரங்கசாமியின் ஆசீர்வாதத்துடன் தனது வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.

காலம் வேகமாக ஓடியது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டன. ராமு தனது திறமையால் முன்னேறி, கூகுள் நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார். பின்னர் அமெரிக்கா சென்று அங்கேயே குடியேறினார்.

ஒருநாள் பழைய பள்ளி நாட்களை நினைத்துப் பார்த்தபோது, தனது வாழ்க்கையில் ஆசிரியர் ரங்கசாமி செய்த அந்தச் சிறிய உதவி அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது. “அன்று அந்த ரூ.1,200 கிடைக்காமல் இருந்திருந்தால், என் வாழ்க்கைப் பாதை எப்படி மாறியிருக்கும்?” என்று ராமு எண்ணினார்.

தனது பழைய நண்பர் ஒருவரிடம் விசாரித்தபோது, ஆசிரியர் ரங்கசாமி தனது மனைவியுடன் மதுரை ஆரப்பாளையம் பகுதியில் வசித்து வருவதை அறிந்தார். மேலும், கொரோனா காலத்தில் அவருடைய மகனை இழந்துவிட்டதாகவும், தற்போது சிறிய ஓய்வூதியத்தை மட்டுமே நம்பி வாழ்க்கையை நடத்தி வருவதாகவும் தெரிந்துகொண்டார்.

உடனே ராமு தனது ஆசிரியரைப் பார்க்கச் சென்றார். ஆரப்பாளையத்தில் இருந்த அந்தச் சிறிய வீட்டை அடைந்து அழைப்பு மணியை அழுத்தினார்.

“யார் அது?” என்று உள்ளிருந்து ஆசிரியர் ரங்கசாமியின் குரல் கேட்டது.

கதவைத் திறந்து வெளியே வந்த ரங்கசாமியும், ராமுவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலான கால இடைவெளி என்பதால், இருவராலும் உடனடியாக ஒருவரை ஒருவர் அடையாளம் காண முடியவில்லை.

ராமு மெதுவாக,

“சார்... நான் உங்கள் மாணவன் ராமு. இப்போது என்னை நினைவிருக்கிறதா?” என்று கேட்டார்.

சில நொடிகள் ரங்கசாமி அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் அவரது முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.

“ஆமாம்... இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது! ராமு... நீ எங்கே இருக்கிறாய்? என்ன செய்கிறாய்? இவ்வளவு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எப்படி இங்கே வந்தாய்?” என்று அன்புடன் கேட்டார்.

ராமு தனது வாழ்க்கையில் நடந்த அனைத்தையும் ஆசிரியரிடம் கூறினார். பின்னர் தான் கொண்டு வந்திருந்த இனிப்புகள், பழங்கள் மற்றும் ஒரு இந்தியன் வங்கியின் உள்ளூர் கிளைக்கான ரூ.1,00,000 காசோலையை ஆசிரியரிடம் கொடுத்தார்.

அதைப் பார்த்த ரங்கசாமி உடனே மறுத்துவிட்டார்.

“ராமு, நான் உனக்கு உதவி செய்தது என்னால் முடிந்த அளவுக்குத்தான். அதற்காக நீ இவ்வளவு பெரிய தொகையை எனக்குக் கொடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை,” என்றார்.

ராமு புன்னகையுடன் கூறினார்:

“சார், அன்று என்னிடம் உதவி தேவைப்பட்டது. அப்போது நீங்கள் உதவினீர்கள். இன்று என்னால் உதவி செய்ய முடிகிறது. எனது வாழ்க்கையில் உயர்ந்த நிலையை அடைய நீங்கள் செய்த அந்த உதவி மிகப் பெரிய பங்கு வகித்தது. அதோடு, நீங்கள் எனக்கு திருக்குறளையும் கற்றுக் கொடுத்தீர்கள். இன்று அந்தக் குறளின் உண்மையான பொருளை நான் உணர்கிறேன்.

நான் கொடுப்பது உங்கள் உதவிக்கான விலையல்ல, சார். அது என் நன்றிக்கடனின் ஒரு சிறிய அடையாளம் மட்டுமே. தயவுசெய்து இதை என் அன்பான ஆசிரியரின் மீது நான் கொண்டுள்ள மரியாதையின் பரிசாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.”

ரங்கசாமியின் கண்களில் கண்ணீர் மல்கியது. தனது அன்பு மாணவன் இவ்வளவு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் தன்னை நினைவில் வைத்திருப்பதை எண்ணி அவர் நெகிழ்ந்தார். இறுதியில் அந்தக் காசோலையை ஏற்றுக்கொண்டார்.

ராமுவின் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார்.

“ராமு, காலத்தில் செய்யப்படும் உதவி எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், அதன் மதிப்பு உலகத்தைவிடப் பெரியது என்பதை உணர்ந்த மனிதன் நீ. நான் உனக்கு செய்த உதவியின் மதிப்பை நீ இன்றும் நினைவில் வைத்திருக்கிறாய். அதுவே எனக்குப் பெருமை.

நீ எப்போதும் நல்ல மனிதனாகவும், நேர்மையான மனிதனாகவும், கொள்கையுடன் வாழ்பவனாகவும் இருந்து, நல்ல ஆரோக்கியத்துடனும் அமைதியுடனும் வாழ வேண்டும். என் மனமார்ந்த ஆசீர்வாதங்கள் உனக்கு,” என்றார்.

ராமுவின் கண்களிலும் கண்ணீர் வழிந்தது.

அன்று ராமு ரூ.1,200-ஐ திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை. அதைவிடப் பெரிய ஒன்றைத் திருப்பிக் கொடுத்தார் — ஒரு ஆசிரியர் செய்த நன்மையை மறக்காத நன்றியுள்ள இதயத்தை.

இதுவே திருவள்ளுவர் கூறிய:

“காலத்தினால் செய்த உதவி சிறிதெனினும்,

ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது.”

என்ற குறளின் வாழ்வியல் உண்மை.

K.Ragavan

Above ismyStory in Madhyamargroup.