Small Story 609.T

 சிறுகதை 609

வித்தியாசமான எண்ணத்துடன் நடைபெற்ற திருமணம்

மருத்துவமனையில் தனது அடுத்த நோயாளியை பார்த்துக் கொண்டிருந்த டாக்டர் ஷாலினிக்கு திடீரென தனது தோழி ஸ்மிதாவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹேய், ஒரு நல்ல செய்தி! உன் நண்பன் ஸ்ரீகாந்த் இன்று காலை அமெரிக்காவிலிருந்து திரும்பி வந்திருக்கிறான்,” என்று உற்சாகமாகச் சொல்லிவிட்டு ஸ்மிதா அழைப்பை முடித்தாள்.

அந்த செய்தியை கேட்ட ஷாலினி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். ஸ்ரீகாந்த் அவளுடைய கல்லூரி நாட்களிலிருந்தே நெருங்கிய நண்பன். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மனதளவில் விரும்பி வந்தனர். ஷாலினியின் நெருங்கிய தோழியும், ஸ்ரீகாந்தின் வீட்டாரின் அயலாருமான ஸ்மிதா, எப்போதும் இவர்களின் நட்பை ஊக்குவித்து, ஒருநாள் அவர்கள் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று கனவு கண்டாள்.

அன்று மாலை மருத்துவமனையிலிருந்து வீடு திரும்பிய ஷாலினி சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் குழந்தை மருத்துவத்தில் மேற்படிப்பின் இறுதி ஆண்டில் இருந்தாள். சிறிது நேரத்தில் ஸ்ரீகாந்த் அவள் வீட்டிற்கு வந்தான். ஷாலினியின் பெற்றோரான ராதிகாவும் ராமும் அவனை அன்புடன் வரவேற்றனர். ராமும் ஸ்ரீகாந்தின் தந்தை ஹரிஷும் பல ஆண்டுகளாக நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்தனர். தங்களது பிள்ளைகள் திருமணம் செய்து கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பற்றி அவர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்.

தேநீர் மற்றும் இனிப்புகள் பரிமாறப்பட்ட பிறகு, ஸ்ரீகாந்த் ஷாலினியைத் தேடி சுற்றிப் பார்த்தான். அதைப் பார்த்த ராதிகா சிரித்தபடி,

“ஷாலினி இப்போதுதான் வீட்டுக்கு வந்தாள். ஆனால் நம்ம அயல்காரர் வீட்டுக் குழந்தைக்கு திடீரென்று காய்ச்சல் வந்துவிட்டது. அதனால் அந்தக் குழந்தையைப் பார்க்கச் சென்றிருக்கிறாள். சீக்கிரம் வந்துவிடுவாள்,” என்றார்.

பிறகு ராம் கேட்டார்:

“ஸ்ரீகாந்த், இனி உன் திட்டங்கள் என்ன?”

“அங்கிள், எனக்கு கூகுளில் வேலை வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது. இன்னும் ஒரு மாதத்தில் வேலைக்கு சேர போகிறேன்,” என்று ஸ்ரீகாந்த் பதிலளித்தான். “அதற்கு முன் நானும் ஷாலினியும் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று என் பெற்றோர் விரும்புகிறார்கள். இப்போது எளிமையான பதிவு திருமணம் செய்து வைத்து, அடுத்த ஆண்டு பெரிய குடும்ப விழாவாக கொண்டாடலாம் என்று நினைக்கிறார்கள்.”

பதிவு திருமண யோசனை ராமுக்கு அதிகம் பிடிக்கவில்லை.

“உண்மையான திருமணத்தை ஏன் தள்ளிப் போட வேண்டும்? ஒரு மாதத்துக்குள்ளேயே திருமணத்தை சிறப்பாக நடத்தலாம்,” என்று அவர் நம்பிக்கையுடன் கூறினார்.

அந்த நேரத்தில் ஷாலினி வீட்டிற்குள் வந்து ஸ்ரீகாந்தை அன்புடன் வரவேற்றாள்.

“எப்படி இருக்கிறாய், ஸ்ரீகாந்த்?”

“நன்றாக இருக்கிறேன்,” என்று மெதுவாக சிரித்தபடி அவன் பதிலளித்தான்.

ராதிகா, ஸ்ரீகாந்தின் பெற்றோரின் விருப்பத்தை ஷாலினியிடம் விளக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ஹரிஷ் உற்சாகமாக ராமுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

“ஒரு நல்ல செய்தி! நம்ம ஜோதிடர் நல்ல முகூர்த்த நாளை கூறியிருக்கிறார். எங்கள் அபார்ட்மெண்ட் அருகே இருக்கும் அழகான திருமண மண்டபத்தையும் முன்பதிவு செய்து விட்டோம். என் பழைய நண்பர் ஒருவர் நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனத்தை நடத்துகிறார். அவர் அலங்காரம் முதல் மெலிசை நிகழ்ச்சி வரை எல்லாவற்றையும் ஏற்பாடு செய்ய சம்மதித்திருக்கிறார்,” என்றார்.

எல்லாமே இவ்வளவு விரைவாக நடப்பதை பார்த்து ஷாலினி ஆச்சரியமடைந்தாள். மகிழ்ச்சியோடு இருந்தாலும், அவளுக்கு ஒரு முக்கியமான விருப்பம் இருந்தது.

“இந்தத் திருமணத்தில் எனக்கும் மகிழ்ச்சி தான்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள். “ஆனால் நான் ஒரு வருடம் கிராமப்புற மருத்துவமனையில் பணியாற்ற வேண்டும். குழந்தைகளின் உடல்நல ஆராய்ச்சியையும் தொடர விரும்புகிறேன். திருமணத்திற்குப் பிறகும் நான் ஒரு வருடம் கழித்துதான் ஸ்ரீகாந்துடன் சேர முடியும். அது உங்களுக்கு சம்மதமா?”

ஸ்ரீகாந்த் உடனே தலையசைத்தான்.

“கண்டிப்பாக, ஷாலினி. நாம் இருவரும் தொழில்முறை நிபுணர்கள். ஒருவரின் இலக்குகளையும் பொறுப்புகளையும் மற்றொருவர் மதிக்க வேண்டும்,” என்றான்.

ஸ்ரீகாந்தின் முதிர்ச்சியான முடிவைக் கேட்ட ராம் பெருமையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் இருந்தார்.

நிர்ணயிக்கப்பட்ட நாளில், குடும்பத்தினர், நண்பர்கள், இசை மற்றும் ஆசீர்வாதங்களுடன் திருமணம் மிகவும் அழகாக நடைபெற்றது. திருமணத்திற்குப் பிறகு விரைவிலேயே ஸ்ரீகாந்த் தனது புதிய வேலையைத் தொடங்க அமெரிக்கா புறப்பட்டுச் சென்றான்.

ஒரு வருடம் கழித்து, கிராமப்புற மருத்துவ சேவையையும் தனது ஆராய்ச்சி திட்டத்தையும் வெற்றிகரமாக முடித்த டாக்டர் ஷாலினி, சான் பிரான்சிஸ்கோ விமான நிலையத்தை அடைந்தாள். ஸ்ரீகாந்த் ஆவலுடன் அவளுக்காக காத்திருந்தான். அவளை பார்த்தவுடன் அன்புடன் அணைத்துக் கொண்டான்.

இருவரின் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி பொங்கியது — அவர்கள் மீண்டும் ஒன்றாக சேர்ந்ததற்காக மட்டுமல்ல; காதலுக்கும் தொழில் நெறிமுறைகளுக்கும் சமமான மதிப்பளித்து, வாழ்க்கையை தொடங்கியிருந்ததற்காகவும்.

— கே. ராகவன்

13-5-26