Small Story612.T

 சிறுகதை 612:

ஏடிஎம் இயந்திர சந்திப்பு

ஆர்த்தநாரி ஏடிஎம் இயந்திரத்தில் இருந்து எடுத்த பணத்தை எண்ணிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது யாரோ,

“சார்!” என்று அழைக்கும் குரல் கேட்டது.

அவர் திரும்பிப் பார்த்தார். அங்கே அருண் புன்னகையுடன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

ஆர்த்தநாரி அவனை உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டார். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இதே ஏடிஎம் மையத்தில் ஆர்த்தநாரி தவறுதலாக தனது பணப்பையை கீழே போட்டுவிட்டு சென்றிருந்தார். அதை கவனித்த அருண், அவரைத் தொடர்ந்து ஓடி வந்து பணப்பையை பாதுகாப்பாக ஒப்படைத்தான்.

அப்போது அருண் பி.எஸ்்சி முதல் ஆண்டு படித்து வந்தான். கல்லூரிக் கட்டணம் செலுத்த மிகவும் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஒரு சிறிய உணவகத்தில் சமையல்காரராக வேலை செய்த அவன் தந்தை, தனது ஒரே மகன் மருத்துவராக வேண்டும் என்ற கனவை நிறைவேற்ற மிகுந்த முயற்சி செய்தார். அருண் ஒன்பது வயதிலேயே தனது தாயை இழந்துவிட்டான்; அதன் பிறகு வாழ்க்கை அவனுக்கு எளிதாக இருந்ததில்லை.

அருணின் கதையை கேட்ட ஆர்த்தநாரி மிகவும் மனம் உருகினார். அந்த இளைஞனின் நேர்மையும் உறுதியும் அவரை கவர்ந்தது. அதனால் அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கான கல்லூரிக் கட்டணத்தை தானே ஏற்றுக்கொள்வதாக வாக்குறுதி அளித்தார்.

அதற்குப் பிறகு ஆர்த்தநாரி தனது சொந்த ஊரான சோழவந்தானுக்கு சென்று அங்கே மூன்று ஆண்டுகள் தங்கியிருந்தார். ஆனால் வங்கியின் மூலம் அருணின் கட்டணத்தை தொடர்ந்து செலுத்துமாறு ஏற்பாடு செய்திருந்தாலும், தனது தொலைபேசி எண்ணை அருணிடம் கொடுக்க மறந்துவிட்டார்.

இப்போது, கடந்த வாரம் பெங்களூருவிற்கு திரும்பி வந்திருந்த ஆர்த்தநாரிக்கு, அதே ஏடிஎம் மையத்தில் மீண்டும் அருணை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

“சார், இன்று உங்களை பார்த்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்று உணர்ச்சியுடன் அருண் கூறினான்.

“நான் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளேன். நாளை முதல் பெங்களூருவில் உள்ள ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் மருத்துவ பிரதிநிதியாக பணியில் சேர இருக்கிறேன்.”

ஆர்த்தநாரி பெருமிதத்துடன் புன்னகைத்தார்.

அருண் தொடர்ந்து,

“நான் மருத்துவராக முடியவில்லை. ஆனால் இந்த வேலை மூலம் தினமும் மருத்துவர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். மெதுவாக வாழ்க்கையை அது எப்படியோ அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள கற்றுக்கொண்டேன். புதிய வேலையில் சேரும் முன் இன்று உங்களை சந்தித்தது எனக்கு ஒரு ஆசீர்வாதம் போல இருக்கிறது,” என்றான்.

பிறகு மெதுவாக,

“என் படிப்பிற்காக நீங்கள் செலவிட்ட பணத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக திருப்பித் தருகிறேன். தயவு செய்து உங்கள் தொலைபேசி எண்ணைத் தாருங்கள். இது என் விசிட்டிங் கார்டு,” என்றான்.

ஆர்த்தநாரி அந்த அட்டையை வாங்கிக் கொண்டு தனது எண்ணை அருணிடம் கொடுத்தார்.

பின்னர் அருணின் தோளில் அன்பாக கை வைத்து,

“நீ எதையும் திருப்பித் தர வேண்டியதில்லை. உன் நேர்மை, உழைப்பு, கனவுகள் — இவைகளுக்காகத்தான் நான் உதவினேன். இப்போது நீ தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் வாழ்க்கைப் பாதையைப் பார்த்து எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்.

அருணின் கண்கள் நன்றியினால் கலங்கின.

அதன்பிறகு இருவரும் ஒன்றாக காலை உணவு அருந்தி, மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடனும் திருப்தியுடனும் அங்கிருந்து பிரிந்தார்கள்.

— கே. ராகவன்

16-5-26