Tribute 918.

 Tribute to the Indian Cricket Team Captain and His Men 918

It was a memorable night for the millions of spectators watching both in the stadium and online as India celebrated an amazing victory in the final of the T20 World Cup on 8 March at the Narendra Modi Stadium in Ahmedabad. The atmosphere was electric, and the win will remain etched in the hearts of cricket lovers for years to come.

I applaud the consistency and dedication of players such as Sanju Samson, Ishan Kishan, and others who performed brilliantly throughout the tournament. The bowling attack was equally impressive, with Jasprit Bumrah delivering remarkable spells that strengthened the team’s performance.

The Indian team has been making impressive headlines on the global stage through its outstanding performances. Every match displayed admirable teamwork, determination, and sportsmanship.

This victory belongs not only to the players but also to the coaches, support staff, and the wonderful commentators who made this World Cup tournament a truly mammoth and memorable event.

Special kudos to the skipper Suryakumar Yadav and his amazing men for leading India to this glorious triumph. Their effort, unity, and passion have made the nation proud.

KRagavan

9-3-26

Small Story 544.

 Small Story 544

 Encounter with Happiness

Sushma joined duty on her first day after securing excellent marks in Aeronautical Engineering along with other credentials. She was assigned to a domestic flight flying from Bengaluru to Thiruvananthapuram and successfully completed her journey.

In her family, she was the only daughter of her parents. From her younger days, she had always been passionate about flying and had dreamed of becoming a captain in a reputed airline.

After reaching the destination, she had three hours before her return flight. She quickly went to the famous Padmanabhaswamy Temple. There she had darshan and prayed to the Lord with gratitude for her success and blessings for her future.

That night she reached home. Her parents were amazed and proud that on the very first day of her duty she had also visited the great temple. Her mother came close, hugged her warmly, and said,

“You have proved your passion and completed your first day of duty. You have made us very proud and thrilled.”

She added, “This evening your grandparents are coming to bless you for your achievement.”

In the evening, Sushma’s grandparents arrived and blessed her wholeheartedly. After a delicious dinner and pleasant conversation, they prepared to leave. Before departing, her grandfather told her, “Tomorrow a young man named Ramnath will come to meet you.”

The next day, Ramnath, a smart and confident young man, visited her. He introduced himself as a Feature Editor for a leading international journal. He said he wanted to cover Sushma’s inspiring ambition and achievement.

They had a pleasant discussion, and he took a few photographs for the article. After some time, he thanked her and left.

After he left, Sushma felt a strange happiness in her heart. She wondered if it was a small crush on him. She could not express it, but she noticed that he had given his phone number before leaving. She thought she might speak to him later.

Meanwhile, Ramnath too felt the same warmth and admiration for Sushma. But he felt shy and wondered what she might think about him.

Both were dedicated professionals, deeply focused on their careers. Whether they would speak again and whether their dreams and ambitions would grow together—only God knew.

For Sushma, it felt like double joy: the blessing of visiting the great Lord at the temple on her first day of duty, and the unexpected meeting with a handsome and thoughtful young man recommended by her grandfather. Somewhere in her heart, she felt that this meeting might be the beginning of something beautiful. 

K.Ragavan

9-3-26

Small Story 544.T

 

சிறுகதை 544

 மகிழ்ச்சியுடன் ஒரு சந்திப்பு

ஏரோநாட்டிக்கல் இன்ஜினியரிங் படிப்பில் சிறந்த மதிப்பெண்களும் மற்ற தகுதிகளும் பெற்று, சுஷ்மா தனது முதல் பணிநாளில் பணியில் சேர்ந்தாள். பெங்களூருவிலிருந்து திருவனந்தபுரம் செல்லும் உள்நாட்டு விமானத்திற்கு அவள் நியமிக்கப்பட்டாள். அந்த பயணத்தை அவள் வெற்றிகரமாக முடித்தாள்.

அவள் குடும்பத்தில், பெற்றோருக்கு ஒரே மகள் தான் சுஷ்மா. சிறு வயதிலிருந்தே அவளுக்கு பறப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது. ஒரு புகழ்பெற்ற விமான நிறுவனத்தில் கேப்டனாக வேண்டும் என்பதே அவளின் கனவு.

இலக்கை அடைந்த பிறகு, திரும்பும் விமானத்திற்கு முன் அவளுக்கு மூன்று மணி நேரம் இருந்தது. உடனே அவள் புகழ்பெற்ற பத்மநாபசுவாமி கோவிலுக்குச் சென்றாள். அங்கு தரிசனம் செய்து, தன் வெற்றிக்காக இறைவனுக்கு நன்றி கூறியும், எதிர்காலத்திற்கான ஆசீர்வாதங்களையும் வேண்டிக் கொண்டாள்.

அன்று இரவு அவள் வீட்டிற்கு வந்தாள். தனது முதல் பணிநாளிலேயே அந்தப் பெருமைக்குரிய கோவிலுக்குச் சென்று வந்ததை அறிந்து, அவள் பெற்றோர் மிகவும் ஆச்சரியமும் பெருமையும் அடைந்தனர். அவளின் தாய் அருகில் வந்து அவளை அன்பாக அணைத்துக் கொண்டு கூறினாள்:

“உன் ஆர்வத்தையும் உறுதியையும் நிரூபித்து, முதல் நாளே உன் பணியை வெற்றிகரமாக முடித்துவிட்டாய். எங்களுக்கு மிகுந்த பெருமையும் மகிழ்ச்சியும் அளித்திருக்கிறாய்.”

அவள் மேலும் கூறினாள்:

“இன்று மாலை உன் தாத்தா பாட்டி உன் சாதனைக்கு ஆசீர்வாதம் வழங்க வருகிறார்கள்.”

மாலையில் சுஷ்மாவின் தாத்தா பாட்டி வந்து, அவளை மனமார ஆசீர்வதித்தனர். ருசியான இரவு உணவும் இனிய உரையாடலும் முடிந்தபின் அவர்கள் கிளம்பத் தயாரானார்கள். செல்லும் முன், அவளின் தாத்தா கூறினார்:

“நாளை ராம்நாத் என்ற ஒரு இளைஞன் உன்னைச் சந்திக்க வருவான்.”

அடுத்த நாள் ராம்நாத் என்ற புத்திசாலித்தனமும் தன்னம்பிக்கையும் கொண்ட இளைஞன் அவளைச் சந்திக்க வந்தான். அவன் ஒரு முன்னணி சர்வதேச இதழில் Feature Editor ஆக பணியாற்றுவதாக தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான். சுஷ்மாவின் ஊக்கமூட்டும் இலக்கும் சாதனையும் பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுத விரும்புகிறேன் என்றான்.

இருவரும் இனிமையாகப் பேசினர். அந்தக் கட்டுரைக்காக அவன் சில புகைப்படங்களையும் எடுத்தான். சிறிது நேரம் கழித்து அவன் நன்றி கூறி கிளம்பினான்.

அவன் சென்ற பிறகு, சுஷ்மாவின் மனதில் ஒரு விதமான மகிழ்ச்சி தோன்றியது. அவனிடம் ஒரு சிறிய ஈர்ப்பு தோன்றியதோ என்று அவள் எண்ணினாள். அதை வெளிப்படுத்த முடியவில்லை. ஆனால் அவன் கிளம்பும் முன் தனது தொலைபேசி எண்ணை கொடுத்ததை அவள் நினைத்தாள். பின்னர் ஒருநாள் அவனிடம் பேசலாம் என்று எண்ணினாள்.

இதே நேரத்தில், ராம்நாதுக்கும் சுஷ்மாவைப் பற்றிய அதேபோன்ற அன்பும் மதிப்பும் மனதில் தோன்றியது. ஆனால் அவன் கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டான்; அவள் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பாளோ என்று யோசித்தான்.

இருவரும் தங்கள் தொழிலில் முழுமையாக ஈடுபட்ட, கனவுகளுக்காக உழைக்கும் மனிதர்கள். அவர்கள் மீண்டும் பேசுவார்களா? அவர்களின் கனவுகளும் இலக்குகளும் ஒன்றாக வளருமா? அதை காலமும் கடவுளும் தான் அறிவார்கள்.

சுஷ்மாவுக்கு இது இரட்டை மகிழ்ச்சி போல இருந்தது:

முதல் பணிநாளிலேயே பெரிய இறைவனை கோவிலில் தரிசித்த ஆசீர்வாதம் ஒன்று, மேலும் தாத்தா அறிமுகப்படுத்திய அழகான மற்றும் சிந்தனையுள்ள இளைஞனை எதிர்பாராத விதமாகச் சந்தித்த மகிழ்ச்சி ஒன்று.

அவள் மனத்தின் ஓரத்தில், இந்த சந்திப்பு ஒரு அழகான ஆரம்பமாக இருக்கலாம் என்ற நம்பிக்கை மெதுவாக மலர்ந்தது.

– கி. ராகவன்

9-3-26

Small Story 543.

 Small Story 543

Dual Prayers

Rameshan was waiting for his friends to arrive for prayer. Five of them came to his apartment to join him. The prayer was mainly for a young boy from their adopted home who was going to undergo a major operation the next day. They all prayed sincerely that the surgery would be successful.

At the same time, they also decided to pray for the safety of innocent people affected by the recent military operations carried out by the United States and Israel in Iran. They prayed for the protection of all people, regardless of religion, and for the safety of migrant workers so that they could return safely to their home countries.

After praying together for ten minutes, Rameshan’s wife served tea and vada to everyone who had gathered. The small group shared the refreshments and felt peaceful after the prayer. They had prayed wholeheartedly for both situations before leaving with full hearts.

After the guests left, Mrs. Rameshan whispered to her husband, “These joint prayers not only make us happy, but they also unite people.”

Rameshan nodded and replied softly, “True, dear.”

KRagavan

8-3-26

Small Story 543.T

 சிறுகதை 543 –

 இரட்டை பிரார்த்தனை

ரமேஷன் தனது நண்பர்கள் வருவதற்காக பிரார்த்தனைக்காக காத்திருந்தார். அவர்களில் ஐந்து பேர் அவரது அபார்ட்மெண்டுக்கு வந்து அவருடன் சேர்ந்து பிரார்த்தனை செய்தார்கள். அடுத்த நாள் பெரிய அறுவை சிகிச்சை செய்யப்படவிருந்த அவர்களின் தத்தெடுத்த இல்லத்தில் இருக்கும் ஒரு சிறுவனுக்காகவே இந்தப் பிரார்த்தனை முக்கியமாக நடத்தப்பட்டது. அந்த அறுவை சிகிச்சை வெற்றிகரமாக முடிவடைய வேண்டும் என்று அவர்கள் அனைவரும் மனமார பிரார்த்தித்தனர்.

அதே நேரத்தில், சமீபத்தில் அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேல் ஈரானில் நடத்திய இராணுவ நடவடிக்கைகளால் பாதிக்கப்பட்ட நிரபராத மக்களின் பாதுகாப்பிற்காகவும் அவர்கள் பிரார்த்திக்க முடிவு செய்தனர். எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும் அனைத்து மக்களும் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்றும், வெளிநாடுகளில் வேலை செய்யும் குடியேற்ற தொழிலாளர்கள் தங்கள் சொந்த நாடுகளுக்கு பாதுகாப்பாக திரும்ப வேண்டும் என்றும் அவர்கள் வேண்டினர்.

பத்து நிமிடங்கள் ஒன்றாக பிரார்த்தித்த பிறகு, ரமேஷனின் மனைவி அங்கே வந்திருந்த அனைவருக்கும் தேனீர் மற்றும் வடை பரிமாறினார். அந்தச் சிறிய குழு அந்த சிற்றுண்டியை பகிர்ந்து கொண்டு, பிரார்த்தனைக்குப் பிறகு மன அமைதியை உணர்ந்தது. இரண்டு நிலைகளுக்காகவும் அவர்கள் முழு மனதுடன் பிரார்த்தித்திருந்ததால், அனைவரும் நிறைந்த மனதுடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள்.

விருந்தினர்கள் அனைவரும் சென்ற பிறகு, திருமதி ரமேஷன் தன் கணவரிடம் மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“இப்படி ஒன்றாகச் செய்யும் பிரார்த்தனைகள் நமக்கு மகிழ்ச்சியையும் தருகின்றன; மக்களையும் ஒன்றிணைக்கின்றன.”

ரமேஷன் தலையசைத்து மெதுவாகப் பதிலளித்தார்:

“உண்மை தான், அன்பே.”

– கே. ராகவன்

8-3-2026

Small Story 542.

 Small Story 542.

The Diamond Bangle Surprise

Pankajam, the wife of Koteswararao, heard the doorbell ringing and opened the door. A young man in his twenties was standing outside.

“Madam, Mr. Dhananjay Setty from the famous jewelry shop has sent this to you. It was ordered by Koteswara Sir one month back. Please call this number and inform our boss after you receive it and check the item.”

Pankajam was surprised. She opened the box and saw a beautiful diamond bangle inside. She immediately called the shop and informed them that she had received it.

Holding the bangle in her hands, she went to her deity, placed it before the idol, and prayed. She wondered how her husband had arranged such a surprise without giving her even a small hint.

Just then her daughter Asha called.

“Mom, how are you? Today is your star birthday. Congratulations!”

Only then did Pankajam realize that it was her star birthday — a day they usually celebrated but she had forgotten this year.

Later in the evening, after Asha ended the call, Koteswararao returned from the office. Only two weeks were left for his retirement.

Pankajam greeted him happily.

“Thank you for your gift — the magnificent diamond bangle!”

Koteswararao looked surprised.

“You already got it? I thought I would go with you this evening to collect it.”

At that moment, his phone rang.

“Hello Koteswar! This is Dhananjay. I’m going out of town this evening, so I safely delivered the bangle to your wife. I wanted to keep it a surprise!”

Pankajam smiled and nodded.

But she said softly, “At this stage, spending such a huge amount for this bangle will only increase your burden.”

Koteswararao smiled gently.

“You know me well, dear. In the office I may be Manager Koteswararao, but in life I am just a struggling human being with contentment.”

He continued,

“A friend of mine is a film producer. He likes the way I speak and my life experiences. He asked me to tell him a story. I told him about my earlier struggles and how I reached this level.”

“Six months ago he made a film based on my story with new actors. The film ran successfully for 50 days in two theatres. I received a good payment for the story and my name appeared on the screen.”

“He was very happy and wanted to gift me a gold chain. But I requested him instead to give a diamond bangle for you. I offered to pay the difference, but he refused and ordered it from Dhananjay Jewelry.”

He looked at her with affection.

“When we got married, you wore only ordinary bangles. From that day I decided that before my life ended, I would make you wear a diamond bangle.”

“After three decades by God’s grace, I could finally fulfill that promise.”

Pankajam’s eyes filled with tears.

She held his hands and said softly,

“Your name is Koteswararao… but your heart is that of a real Koteswaran (a truly wealthy man).”

Because the richest person is not the one with money,

but the one with love and gratitude in the heart.

K.Ragavan

7-3-26

Small Story 542.T

 சிறுகதை 542

வைர வளையலின் இனிய ஆச்சரியம்

கோட்டேஸ்வரராவ் அவர்களின் மனைவி பங்கஜம், கதவுமணி ஒலித்ததை கேட்டு கதவைத் திறந்தார். வெளியே இருபதுகளின் வயதில் இருக்கும் ஒரு இளைஞன் நின்றிருந்தான்.

“மேடம், புகழ்பெற்ற நகைக்கடையின் உரிமையாளர் தனஞ்ஜய் செட்டி அவர்கள் இதை உங்களிடம் கொடுக்கச் சொன்னார்கள். இதை கோட்டேஸ்வரா சார் ஒரு மாதம் முன்பு ஆர்டர் செய்திருந்தார். பொருளை பெற்றுக் கொண்டு சரிபார்த்த பிறகு இந்த எண்ணிற்கு அழைத்து எங்கள் முதலாளிக்கு தெரியப்படுத்துங்கள்,” என்றான்.

பங்கஜம் ஆச்சரியப்பட்டார். பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தார். அதில் அழகான ஒரு வைர வளையல் இருந்தது. உடனே கடைக்குத் தொலைபேசி செய்து, பொருள் கிடைத்ததை தெரிவித்தார்.

வளையலை கையில் பிடித்தபடி, தன் பூஜை அறைக்குச் சென்று, தெய்வத்தின் முன் அதை வைத்து பிரார்த்தனை செய்தார். தன் கணவர் எப்படிப் இப்படியொரு ஆச்சரியத்தை ஒரு சிறிய குறிப்பும் தராமல் ஏற்பாடு செய்தார் என்று அவர் நினைத்தார்.

அந்த நேரத்தில் அவரது மகள் ஆஷா தொலைபேசியில் அழைத்தாள்.

“அம்மா, எப்படி இருக்கிறீர்கள்? இன்று உங்கள் நட்சத்திரப் பிறந்த நாள். வாழ்த்துகள்!”

அப்போது தான் பங்கஜத்திற்கு நினைவுக்கு வந்தது — இன்று தான் அவரது நட்சத்திரப் பிறந்த நாள். ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவர்கள் கொண்டாடும் அந்த நாளை இந்த வருடம் அவர் மறந்துவிட்டார்.

மாலை நேரத்தில், ஆஷா அழைப்பை முடித்த சில நேரத்தில், கோட்டேஸ்வரராவ் அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டிற்கு வந்தார். இன்னும் இரண்டு வாரங்களில் அவர் ஓய்வு பெற இருக்கிறார்.

பங்கஜம் மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வரவேற்றார்.

“உங்கள் பரிசுக்கு நன்றி — அந்த அற்புதமான வைர வளையலுக்கு!”

கோட்டேஸ்வரராவ் ஆச்சரியமாக பார்த்தார்.

“நீ ஏற்கனவே வாங்கிவிட்டாயா? இன்று மாலையே நான் உன்னை அழைத்து கடைக்கு சென்று வாங்க நினைத்தேன்.”

அந்த நேரத்தில் அவரது கைபேசி மணி அடித்தது.

“ஹலோ கோட்டேஸ்வரா! நான் தனஞ்ஜய் பேசுகிறேன். இன்று மாலை நான் வெளியூருக்கு போகிறேன். அதனால் பாதுகாப்பாக அந்த வளையலை உங்கள் மனைவியிடம் கொடுத்து வைத்தேன். இது ஒரு ஆச்சரியமாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்!”

பங்கஜம் சிரித்தபடி தலையசைத்தார்.

ஆனால் மெதுவாக அவர் சொன்னார்:

“இந்த வயதில் இப்படிப் பெரிய தொகையை செலவு செய்வது உங்களுக்கு சுமையைக் கூடுதலாக தருமே.”

கோட்டேஸ்வரராவ் மெதுவாக சிரித்தார்.

“நீ என்னை நன்றாக அறிவாய். அலுவலகத்தில் நான் மேனேஜர் கோட்டேஸ்வரராவாக இருக்கலாம். ஆனால் வாழ்க்கையில் நான் திருப்தியுடன் வாழும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான்.”

அவர் தொடர்ந்தார்:

“எனக்கு ஒரு நண்பர் திரைப்பட தயாரிப்பாளர். நான் பேசும் விதமும் என் வாழ்க்கை அனுபவங்களும் அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும். ஒருநாள் ஒரு கதையைச் சொல்லும்படி கேட்டார். நான் என் பழைய போராட்டங்களையும், இன்று இந்த நிலைக்கு எப்படி வந்தேன் என்பதையும் அவரிடம் கூறினேன்.”

“ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு அவர் அந்த கதையை அடிப்படையாக வைத்து, புதிய நடிகர்களை வைத்து ஒரு படம் எடுத்தார். அந்த படம் இரண்டு திரையரங்குகளில் 50 நாட்கள் வெற்றிகரமாக ஓடியது. அந்தக் கதைக்காக எனக்கு நல்ல தொகையும் கிடைத்தது. மேலும் திரையில் என் பெயரும் வந்தது.”

“அவர் மிகவும் மகிழ்ந்து எனக்கு ஒரு தங்கச் சங்கிலி பரிசளிக்க விரும்பினார். ஆனால் நான் அதற்குப் பதிலாக ஒரு வைர வளையல் கொடுக்கச் சொன்னேன். விலையிலான வித்தியாசத்தை நான் தருவேன் என்று கூறினேன். ஆனால் அவர் மறுத்து, தனஞ்ஜய் நகைக்கடையில் இதை ஆர்டர் செய்தார்.”

அவர் அன்புடன் அவளை பார்த்து சொன்னார்:

“நாம் திருமணம் செய்துகொண்ட நாளில், நீ சாதாரண வளையல்கள் மட்டுமே அணிந்திருந்தாய். அந்த நாளிலிருந்து என் மனதில் ஒரு தீர்மானம் இருந்தது — என் வாழ்க்கை முடிவதற்கு முன், உனக்கு ஒரு வைர வளையல் அணிய வைப்பேன் என்று.”

“முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கடவுளின் அருளால் அந்த வாக்குறுதியை இன்று நிறைவேற்ற முடிந்தது.”

பங்கஜத்தின் கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.

அவர் அவரது கைகளை பிடித்து மெதுவாக சொன்னார்:

“உங்கள் பெயர் கோட்டேஸ்வரராவ்… ஆனால் உங்கள் இதயம் உண்மையான கோட்டேஸ்வரன் — உண்மையில் செல்வந்தர்.”

ஏனெனில்

உண்மையான செல்வந்தன் பணம் உடையவன் அல்ல,

இதயத்தில் அன்பும் நன்றியும் நிறைந்தவன் தான்.

– கே. ராகவன்

7-3-26

Letter.

 Letter Published in The National UAE on 6Mar 26

A. Civilians first’ policy, please

I write in reference to Nada AlTaher’s podcast episode How much longer could the Iran conflict last? (March 3): recent unpleasant developments in the Middle East, beginning with the attacks on Iran by the US and Israel, followed by retaliatory strikes, including on the Gulf countries, have raised serious global concerns. History has shown that war rarely produces a concrete or lasting solution. Instead, it tends to deepen divisions and prolong instability. Meaningful dialogue and diplomatic engagement will offer a more constructive path forward. It would be a step towards reducing the immense suffering endured by civilians. Ordinary people – families, children and the elderly – bear the heaviest burden of geopolitical struggles. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 541.

 Small Story 541.

God’s Will – No One Knows

Sudharsan never anticipated that all his plans would be disrupted. He was supposed to travel to Sri Lanka for official work to launch a new product. However, due to recent disturbances in the Middle East and several other regions, many airlines had cancelled their routes.

Sudharsan worked as a Marketing Manager for a leading company that manufactured televisions and had a good reputation worldwide.

“Sudharsan, come for lunch. You have forgotten that today is Sunday,” called his mother Revathy.

Sudharsan came out of his room. His father Ramnath was waiting for him.

“Sudharsan, I want to ask you something. Why are you postponing your marriage? You are our only son, and we want to see our grandchildren,” said Ramnath.

“Dad, I understand your concern. Soon I will take a decision,” Sudharsan replied.

Sudharsan had never had a crush or close female friends. He kept postponing marriage because he had seen two of his friends’ marriages end in divorce, which made him hesitant.

After lunch, Sudharsan decided to go to a nearby mall and buy some chocolates. While standing at the counter, he noticed a wallet lying there. He looked around.

Soon he saw a young lady wearing a simple cotton saree, with graceful looks and ordinary bangles in her hands, searching anxiously.

“Excuse me, is this your wallet?” Sudharsan asked.

“Yes! Thank you so much,” she replied with relief. “I am Mythili. If I had lost that wallet, I would have lost the reference letter needed for my job interview.”

“Oh, I see. What is your background?” Sudharsan asked politely.

“I studied B.Sc. last year. Since then I have been struggling to get a job. My father is a retired school mathematics teacher.”

“What is his name?” asked Sudharsan with curiosity.

“My father’s name is Madhavan. He retired from Jayanagar High School.”

Sudharsan immediately recognized the name.

“I’m so glad! He was my mathematics teacher,” Sudharsan said happily. “If you don’t mind, I will drop you home. I would also like to meet him.”

Sudharsan drove Mythili to their small house, which had been built many years ago. Madhavan recognized Sudharsan immediately and warmly thanked him for returning the wallet.

When Mythili opened the wallet and checked the reference letter, she saw the recommending name—it was from Sudharsan’s company through his dealer Ram.

Sudharsan was delighted. Mythili had been recommended by his trusted dealer. He explained everything and promised to help her with the job opportunity.

As he drove back home, Sudharsan felt unusually happy. He kept thinking about Mythili—her simple green cotton saree, her modest ornaments, and her graceful smile. Simplicity was something he had always admired.

When Sudharsan told his parents about Mythili, they were pleased to see the happiness in his face.

“She seems simple and graceful,” said Revathy. “Shall we speak to your mathematics teacher Madhavan about his daughter?”

Ramnath smiled widely. Only that morning he had asked Sudharsan about marriage, and now the answer had appeared unexpectedly.

Truly, God’s will is something no one can ever predict.

K.Ragavan

6-3-26

Small Story 541.T

 சிறு கதை 541

கடவுளின் விருப்பம் – யாருக்கும் தெரியாது

சுதர்சன் தனது எல்லா திட்டங்களும் தடைபடும் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. புதிய தயாரிப்பை அறிமுகப்படுத்துவதற்காக அதிகாரப்பூர்வ பணிக்காக அவர் இலங்கைக்கு செல்ல வேண்டும் என்று திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால் சமீபத்தில் மத்திய கிழக்கு மற்றும் பிற பகுதிகளில் ஏற்பட்ட குழப்பங்களால் பல விமான நிறுவனங்கள் தங்கள் சேவைகளை ரத்து செய்திருந்தன.

சுதர்சன் உலகளவில் நல்ல பெயர் பெற்ற தொலைக்காட்சி உற்பத்தி நிறுவனத்தில் மார்க்கெட்டிங் மேனேஜராக வேலை செய்தார்.

“சுதர்சன், மதிய உணவுக்கு வா. இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதை மறந்துவிட்டாயா?” என்று அவரது தாய் ரேவதி அழைத்தார்.

சுதர்சன் தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். அவரது தந்தை ராம்நாத் அவருக்காக காத்திருந்தார்.

“சுதர்சன், உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்க வேண்டும். ஏன் நீ உன் திருமணத்தை தொடர்ந்து தள்ளிக்கொண்டு இருக்கிறாய்? நீ எங்கள் ஒரே மகன். எங்கள் பேரக்குழந்தைகளை பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கிறது,” என்று ராம்நாத் கூறினார்.

“அப்பா, உங்கள் கவலை எனக்கு புரிகிறது. விரைவில் நான் ஒரு முடிவு எடுப்பேன்,” என்று சுதர்சன் பதிலளித்தார்.

சுதர்சனுக்கு இதுவரை எந்த பெண்ணிடமும் காதல் உணர்வு அல்லது நெருக்கமான பெண் நண்பர்கள் இருந்ததில்லை. தனது நண்பர்களில் இருவரின் திருமணங்கள் விவாகரத்துடன் முடிந்ததை பார்த்ததால் அவர் திருமணத்தை தள்ளிக்கொண்டே வந்தார்.

மதிய உணவுக்குப் பிறகு, சுதர்சன் அருகிலுள்ள ஒரு மாலுக்கு சென்று சில சாக்லேட்டுகள் வாங்க முடிவு செய்தார். கவுண்டரின் அருகில் நின்றபோது, அங்கே ஒரு பணப்பை கிடப்பதை கவனித்தார். அவர் சுற்றிலும் பார்த்தார்.

அப்போது எளிமையான பருத்தி சேலை அணிந்திருந்த ஒரு இளம் பெண், கைகளில் சாதாரண வளையல்கள் அணிந்து கவலையுடன் ஏதோ தேடிக்கொண்டிருந்ததை அவர் பார்த்தார்.

“மன்னிக்கவும், இது உங்கள் பணப்பையா?” என்று சுதர்சன் கேட்டார்.

“ஆமாம்! மிகுந்த நன்றி,” என்று அவள் நிம்மதியுடன் பதிலளித்தாள். “என் பெயர் மைதிலி. இந்த பணப்பை தொலைந்திருந்தால், என் வேலை நேர்காணலுக்குத் தேவையான பரிந்துரை கடிதமும் தொலைந்துவிட்டிருக்கும்.”

“அப்படியா? உங்கள் கல்வி என்ன?” என்று சுதர்சன் மரியாதையுடன் கேட்டார்.

“நான் கடந்த வருடம் பி.எஸ்.சி. முடித்தேன். அதன் பிறகு ஒரு வேலைக்காக மிகவும் முயற்சி செய்து வருகிறேன். என் அப்பா ஓய்வு பெற்ற பள்ளி கணித ஆசிரியர்.”

“அவருடைய பெயர் என்ன?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார் சுதர்சன்.

“என் அப்பாவின் பெயர் மாதவன். அவர் ஜெயநகர் உயர்நிலைப் பள்ளியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றார்.”

அந்த பெயரை கேட்டவுடன் சுதர்சன் உடனே நினைத்தார்.

“மிக மகிழ்ச்சி! அவர் என் கணித ஆசிரியர் தான்,” என்று சுதர்சன் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். “உங்களுக்கு பிரச்சினை இல்லையெனில், நான் உங்களை வீட்டிற்கு விடுவேன். அவரையும் சந்திக்க விரும்புகிறேன்.”

சுதர்சன் மைதிலியை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்டிருந்த அவர்களின் சிறிய வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். மாதவன் சுதர்சனை உடனே அடையாளம் கண்டு, பணப்பையை திருப்பிக் கொடுத்ததற்காக மனமார்ந்த நன்றி தெரிவித்தார்.

மைதிலி பணப்பையை திறந்து பரிந்துரை கடிதத்தை பார்த்தபோது அதில் இருந்த பெயரை கவனித்தாள் — அது சுதர்சன் வேலை செய்யும் நிறுவனத்திற்கு அவரது டீலர் ராம் மூலம் வந்த பரிந்துரை கடிதமாக இருந்தது.

சுதர்சன் மிகவும் மகிழ்ந்தார். மைதிலிக்கு பரிந்துரை செய்தவர் அவரது நம்பகமான டீலர் என்பதால் அவர் எல்லாவற்றையும் விளக்கி, அந்த வேலை வாய்ப்புக்கு உதவுவதாக உறுதி அளித்தார்.

வீட்டிற்கு திரும்பிச் செல்லும்போது சுதர்சனின் மனம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தது. மைதிலியின் எளிமையான பச்சை பருத்தி சேலை, சாதாரண ஆபரணங்கள், அவளின் அழகான சிரிப்பு—இவை அனைத்தும் அவரது நினைவில் வந்துகொண்டே இருந்தன. எளிமை என்பது அவர் எப்போதும் விரும்பிய ஒன்று.

சுதர்சன் மைதிலியைப் பற்றி தனது பெற்றோரிடம் கூறியபோது, அவரது முகத்தில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியை பார்த்து அவர்கள் மகிழ்ந்தனர்.

“அவள் மிகவும் எளிமையாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறாள்,” என்று ரேவதி கூறினார். “உன் கணித ஆசிரியர் மாதவனிடம் அவருடைய மகளைப் பற்றி பேசலாமா?”

ராம்நாத் பரந்த சிரிப்புடன் பார்த்தார். அன்று காலைதான் அவர் சுதர்சனிடம் திருமணத்தைப் பற்றி கேட்டிருந்தார். ஆனால் இப்போது அதற்கான பதில் எதிர்பாராத விதமாக வந்துவிட்டது.

உண்மையாகவே, கடவுளின் விருப்பத்தை யாராலும் முன்கூட்டியே கணிக்க முடியாது.

– கே. ராகவன்

6-3-26

Glorious 93 years.

 Recently, the Kannada film industry celebrated the 93rd year of Kannada cinema, an event that was widely attended by many prominent film personalities. It was heartening to see the industry come together to honor its rich history and achievements.

Today, the Sandalwood film industry is well-equipped with talented technicians and creative professionals across all areas of filmmaking. Having followed Kannada cinema for more than two and a half decades, I have personally witnessed its steady growth and remarkable transformation.

The quality of storytelling has improved dramatically over the years, and it is encouraging to see many new and promising talents emerging in the industry.

Wishing the Sandalwood film industry many more milestones, greater achievements, and continued success in the years to come.

K.Ragavan

Small Story 540.

 Small Story 540.

Strong Conviction

Keshav visited a newly opened mall in Bengaluru and was surprised to see Amritha there.

“Hey! How are you?” he asked, smiling.

“What a pleasant surprise!” Amritha replied warmly. “I never expected to see my favorite friend here.”

Both were college mates who had completed their MBA and were waiting to start their careers. They shared a strong friendship and often exchanged ideas about marketing. Keshav came from a wealthy family, while Amritha belonged to a middle-class family rooted in strong values and traditions.

After a brief silence, Keshav spoke sincerely.

“Amritha, I want to ask you something honestly. I like you. If you feel the same, will you marry me? I am ready to wait until we are settled in our careers.”

Amritha looked thoughtful. “Keshav, I like you as a good friend. But my family is orthodox and follows traditions strictly. Your lifestyle is different from mine. I’m not sure if our worlds will match.”

Keshav responded firmly, “I respect your traditions. I’ve already spoken to my parents, and they have agreed. I am ready to follow your way of life. We can wait until our careers are settled.”

Amritha smiled gently. “I don’t know how long it will take for us to settle. But if we are destined to marry, it will happen.”

They both agreed and parted with hope in their hearts.

Soon after, Keshav received a job offer in Sydney and moved to Australia. A few months later, Amritha secured a job in New Zealand and relocated. Despite the distance, they stayed in touch through regular calls and messages.

After two years, they decided to meet for a holiday in Dubai. It was a joyful reunion. They explored the city, visited famous attractions, and cherished every moment together. Before returning, they decided that once back home, they would begin preparations for their marriage.

However, tragedy struck unexpectedly. Due to sudden international conflict, a bomb blast damaged the hotel where they were staying. Both were seriously injured.

After several days of treatment, they slowly recovered and were discharged. They returned safely to Bengaluru, where their anxious parents welcomed them with tears of relief.

Their parents, shaken by the incident, advised them to forget everything and move on separately.

But Keshav and Amritha stood firm.

“We will wait until we fully recover and then continue our journey together. We believe in our future,” they said with unwavering determination.

Their parents were speechless, deeply moved by their strong conviction and faith in each other.

True love stands firm, even in the face of adversity.

K.Ragavan

5-3-26

Small Story 540.T

 

சிறுகதை 540

உறுதியான நம்பிக்கை

கேஷவ் பெங்களூரில் புதிதாக திறக்கப்பட்ட ஒரு மாலுக்குச் சென்றார். அங்கு அம்ரிதாவைக் கண்டதும் அவர் ஆச்சரியமடைந்தார்.

“ஹாய்! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று சிரித்தபடி கேட்டார்.

“என்ன ஒரு இனிய ஆச்சரியம்!” என்று அம்ரிதா அன்புடன் பதிலளித்தாள். “என் மிகவும் விருப்பமான நண்பரை இங்கே பார்க்கும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.”

இருவரும் கல்லூரி நண்பர்கள். அவர்கள் எம்பிஏ படிப்பை முடித்து, தங்கள் தொழில் வாழ்க்கையைத் தொடங்க காத்திருந்தனர். அவர்களுக்குள் வலுவான நட்பு இருந்தது. மார்க்கெட்டிங் தொடர்பான எண்ணங்களை அடிக்கடி பகிர்ந்து கொண்டனர். கேஷவ் செல்வம் வாய்ந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். அம்ரிதா பாரம்பரிய மதிப்புகள் நிறைந்த நடுத்தரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்.

சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு கேஷவ் மனமாரப் பேசினார்.

“அம்ரிதா, நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் நேர்மையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். எனக்கு நீ பிடிக்கும். உனக்கும் அதே உணர்வு இருந்தால், என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்வாயா? நம் தொழில் வாழ்க்கை நிலைபெறும் வரை நான் காத்திருக்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.”

அம்ரிதா சிந்தனையுடன் கூறினாள்.

“கேஷவ், நான் உன்னை ஒரு நல்ல நண்பராக விரும்புகிறேன். ஆனால் என் குடும்பம் மரபுகளை கடுமையாகப் பின்பற்றுகிறது. உன் வாழ்க்கை முறை எனது வாழ்க்கை முறையிலிருந்து வேறுபட்டது. நம் இருவரின் உலகங்கள் பொருந்துமா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.”

கேஷவ் உறுதியுடன் பதிலளித்தார்.

“உன் மரபுகளை நான் மதிக்கிறேன். நான் ஏற்கனவே என் பெற்றோரிடம் பேசியுள்ளேன்; அவர்கள் சம்மதித்துள்ளனர். நான் உன் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றத் தயாராக இருக்கிறேன். நம் தொழில் வாழ்க்கை நிலைபெறும் வரை காத்திருக்கலாம்.”

அம்ரிதா மெதுவாக சிரித்தாள்.

“நாம் எப்போது நிலைபெறுவோம் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நமக்குத் திருமணம் நடக்க வேண்டிய விதி இருந்தால், அது நிச்சயம் நடக்கும்.”

இருவரும் நம்பிக்கையுடன் பிரிந்தனர்.

சில நாட்களிலேயே கேஷவுக்கு சிட்னியில் வேலை வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவர் ஆஸ்திரேலியாவுக்கு மாற்றம் ஆனார். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அம்ரிதாவுக்கும் நியூசிலாந்தில் வேலை கிடைத்து அங்கு குடியேறினாள். தூரம் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் அடிக்கடி தொலைபேசி மற்றும் செய்திகளின் மூலம் தொடர்பில் இருந்தனர்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர்கள் விடுமுறைக்காக துபாயில் சந்திக்க முடிவு செய்தனர். அது ஒரு மகிழ்ச்சியான மீள்சந்திப்பு. நகரின் பிரபலமான இடங்களைச் சுற்றிப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர். வீடு திரும்பியதும் திருமணத் தயாரிப்புகளைத் தொடங்க முடிவு செய்தனர்.

ஆனால் எதிர்பாராத துயரம் ஏற்பட்டது. திடீர் சர்வதேச மோதலால், அவர்கள் தங்கியிருந்த விடுதியில் குண்டு வெடிப்பு ஏற்பட்டது. இருவரும் கடுமையாக காயமடைந்தனர்.

சில நாட்கள் சிகிச்சைக்குப் பிறகு மெதுவாக குணமடைந்து மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். அவர்கள் பாதுகாப்பாக பெங்களூருக்கு திரும்பினர். அவர்களின் கவலையடைந்த பெற்றோர் கண்ணீருடன் அவர்களை வரவேற்றனர்.

இந்த சம்பவத்தால் அதிர்ச்சியடைந்த பெற்றோர், எல்லாவற்றையும் மறந்து தனித்தனியாக வாழும்படி அறிவுறுத்தினர்.

ஆனால் கேஷவ் மற்றும் அம்ரிதா உறுதியாக நின்றனர்.

“நாம் முழுமையாக குணமடைந்து, அதன் பிறகு நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தை ஒன்றாகத் தொடர்வோம். நம் எதிர்காலத்தில் நம்பிக்கை இருக்கிறது,” என்று அவர்கள் திடமான மன உறுதியுடன் கூறினர்.

அவர்களின் பெற்றோர் சொற்கள் இன்றி நின்றனர்; அவர்களின் உறுதியான நம்பிக்கையும் அன்பும் அவர்களை ஆழமாகத் தொட்டது.

உண்மையான அன்பு, சோதனைகள் வந்தாலும் நிலைத்து நிற்கும்.

K.Ragavan

5-3-26

Small Story 539.

 Small Story 539 – Trio Encounter

Manjunath called Ram one evening with exciting news. “Hey buddy, happy news! Our friend Vijay is arriving from Toronto tomorrow for his friend’s daughter’s wedding in Jayanagar. Let’s go to the airport in the morning, surprise him, and drop him at his hotel. His better half isn’t coming. I’ll pick you up near your metro station.”

Ram was thrilled. Meeting Vijay after sixteen years in the Garden City, Bengaluru, filled him with joy. The trio had been close friends during their long stay in Dubai, where they worked for more than a decade and a half. They had shared countless memories—visiting hotels, exploring the Emirates, and enjoying life together.

Later, Vijay moved to Canada with his family and settled there. Though his visits to Bengaluru were rare, he always made it a point to meet Manjunath and Ram. Ram’s wife and children were also excited about Vijay’s arrival.

The next morning, Manjunath and Ram reached the airport. The flight arrived on time. After about fifteen minutes, Vijay walked out. He was surprised and delighted to see his friends waiting for him, even though he had told them not to come.

After warm hugs and cheerful laughter, Vijay led them to the car arranged by the wedding party. Forty-five minutes later, they reached his star hotel. Vijay invited them in and offered tea. They planned to meet again the next day for lunch, as he would soon be leaving for his native place to visit relatives.

The following day, the trio met at a hotel and spent hours reminiscing about their professional lives and joyful outings in Dubai. Vijay smiled and said, “Only our physical appearance has changed. Our enthusiasm is still the same.” He added softly, “Enjoy your life, do what you love, and always eat good food. That’s my philosophy, and it keeps me happy.”

After a delightful meal and nearly two hours of heartfelt conversation, they parted ways—carrying renewed happiness and cherished memories in their hearts.

K.Ragavan

4-3-26

Small Story 539.T

 

சிறுகதை 539 – மூவர் சந்திப்பு

ஒரு மாலை மஞ்சுநாத் ராமுக்கு உற்சாகமான செய்தியுடன் அழைத்தார்.

“ஹே நண்பா, சந்தோஷ செய்தி! நம்ம நண்பர் விஜய் நாளை டொரொண்டோவில் இருந்து ஜெயநகரில் நடக்கும் அவருடைய நண்பரின் மகளின் திருமணத்திற்காக வருகிறார். காலை விமான நிலையத்துக்கு போய் அவரை ஆச்சரியப்படுத்தி, அவருடைய ஹோட்டலுக்கு விட்டுவிடலாம். அவருடைய மனைவி வரவில்லை. உன் மெட்ரோ நிலையம் அருகில் நான் உன்னை எடுத்து கொள்கிறேன்,” என்றார்.

பதினாறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ‘கார்டன் சிட்டி’ பெங்களூரில் விஜயை சந்திக்கப் போவதாக நினைத்த ராம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தார். துபாயில் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வேலை செய்த காலத்தில், இம்மூவரும் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்தனர். பல ஹோட்டல்களுக்கு செல்வதும், எமிரேட்ஸ் பகுதிகளைச் சுற்றிப்பார்ப்பதும், வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியாக அனுபவித்ததும் போன்ற எண்ணற்ற நினைவுகளை அவர்கள் பகிர்ந்திருந்தனர்.

பின்னர் விஜய் தனது குடும்பத்துடன் கனடாவுக்கு குடிபெயர்ந்து அங்கே தங்கினார். பெங்களூருக்கு அவருடைய வருகைகள் அரிதாக இருந்தாலும், மஞ்சுநாத் மற்றும் ராமை சந்திப்பதை அவர் எப்போதும் தவறவிட மாட்டார். ராமின் மனைவியும் குழந்தைகளும் விஜயின் வருகையை எதிர்நோக்கி உற்சாகமாக இருந்தனர்.

அடுத்த நாள் காலை, மஞ்சுநாத் மற்றும் ராம் விமான நிலையத்தை அடைந்தனர். விமானம் நேரத்துக்கு வந்தது. சுமார் பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு விஜய் வெளியே வந்தார். வர வேண்டாம் என்று கூறியிருந்தாலும், தனது நண்பர்கள் காத்திருப்பதை பார்த்து அவர் ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தார்.

அன்பான அணைப்புகளும் மகிழ்ச்சியான சிரிப்புகளும் பரிமாறப்பட்டன. பின்னர் திருமண ஏற்பாட்டாளர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த காருக்கு விஜய் அவர்களை அழைத்துச் சென்றார். நாற்பத்தைந்து நிமிடங்களில் அவர்கள் அவர் தங்கியிருந்த நட்சத்திர ஹோட்டலை அடைந்தனர். உள்ளே வருமாறு அழைத்து, தேநீர் வழங்கினார். மறுநாள் மதிய உணவிற்கு மீண்டும் சந்திப்பதாகத் திட்டமிட்டனர்; ஏனெனில் அவர் விரைவில் தனது சொந்த ஊருக்குச் சென்று உறவினர்களைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது.

மறுநாள், மூவரும் ஒரு ஹோட்டலில் சந்தித்து, துபாயில் இருந்த தொழில்வாழ்க்கையும் மகிழ்ச்சியான சுற்றுலா நினைவுகளையும் மணி கணக்கில் பகிர்ந்து கொண்டனர். விஜய் புன்னகையுடன், “நம்ம உடல் தோற்றம் மட்டுமே மாறியுள்ளது; நம்ம உற்சாகம் இன்னும் அதேபோல்தான் இருக்கிறது,” என்றார். மெதுவாக அவர் மேலும் கூறினார்: “வாழ்க்கையை அனுபவிங்க, உங்களுக்கு பிடித்ததை செய்யுங்கள், நல்ல உணவு சாப்பிடுங்கள் — அதுதான் என் தத்துவம்; அதுதான் என்னை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கிறது.”

இனிய உணவும், இரு மணி நேரத்திற்கும் அருகிலான மனமார்ந்த உரையாடலும் முடிந்தபின், அவர்கள் புதுப்பித்த மகிழ்ச்சியுடனும் இனிய நினைவுகளுடனும் பிரிந்துச் சென்றனர்.

K.Ragavan

4-3-26

Small Story 538.

 Small Story 538

Peace: A Rare Commodity

Ram entered Gururaj’s apartment to congratulate him on his recent elevation as Director in a leading publication company. About twelve people had gathered in the well-equipped living room of Gururaj’s apartment to celebrate the occasion.

Ram, a retired professional from a leading software company and a well-known blogger, was invited to say a few words about Gururaj. Now in his fifties, Gururaj was a handsome and respected person with a strong reputation in his field. Ram warmly congratulated him on his promotion and began addressing the friends and colleagues present.

He spoke about how Gururaj had earned a prestigious position in his multinational publication company, which produced works in various languages. His contribution as a storyteller was widely admired. Ram wished him many more successes in his career and expressed hope that his remarkable work in storytelling would continue to inspire readers in the years to come.

Before concluding, Ram added thoughtfully, “Peace has become a rare commodity at the global level.” All the members nodded in agreement, acknowledging the truth in his words. They then offered a silent prayer that the ongoing tensions in the Middle East, including conflicts involving Iran, the United States, and Israel, would come to an end, and that safety and peace would prevail for all people affected.

The gathering ended not only as a celebration of success, but also as a reminder of the world’s deep need for peace.

K.Ragavan

3-3-26

Small Story 538.T

 சிறுகதை 538

அமைதி: அரிதாகிவரும் ஒரு செல்வம்

ராம், முன்னணி பதிப்பக நிறுவனத்தில் இயக்குநராக சமீபத்தில் உயர்வு பெற்ற குருராஜை வாழ்த்துவதற்காக அவரது அபார்ட்மெண்டிற்கு வந்தார். குருராஜின் நன்கு வசதியுடன் அமைந்திருந்த ஹாலில், அந்தச் சந்தர்ப்பத்தை கொண்டாட சுமார் பன்னிரண்டு பேர் கூடினர்.

முன்னணி மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவரும், பிரபல வலைப்பதிவாளருமான ராம், குருராஜைப் பற்றி சில வார்த்தைகள் பேச அழைக்கப்பட்டார். ஐம்பதுகளில் உள்ள குருராஜ், அழகிய தோற்றத்துடன் தன்னுடைய துறையில் உயர்ந்த மரியாதையும் நல்ல பெயரையும் பெற்றிருந்தார். ராம் அவரை அவரது பதவி உயர்விற்காக உளமாற வாழ்த்தி, அங்கு கூடியிருந்த நண்பர்களையும் சக ஊழியர்களையும் நோக்கி உரையாற்றத் தொடங்கினார்.

பல மொழிகளில் படைப்புகளை வெளியிடும் பன்னாட்டு பதிப்பக நிறுவனத்தில் குருராஜ் பெற்றிருந்த மதிப்புமிக்க நிலையைப் பற்றி அவர் பேசினார். கதை சொல்லியாக அவர் செய்த பங்களிப்பு பரவலாக பாராட்டப்பட்டது என்றும் குறிப்பிட்டார். அவரது தொழில்வாழ்க்கையில் மேலும் பல வெற்றிகளை அடைய வேண்டும் என்று ராம் வாழ்த்தி, எதிர்காலத்திலும் அவரது சிறப்பான கதை சொல்லும் பணி வாசகர்களை தொடர்ந்து ஈர்க்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையையும் தெரிவித்தார்.

உரையை முடிப்பதற்கு முன் ராம் சிந்தனையுடன் கூறினார்: “உலகளவில் அமைதி என்பது இப்போது அரிதாகிவரும் ஒரு செல்வமாகி விட்டது.” அங்கு இருந்த அனைவரும் அவரது வார்த்தைகளின் உண்மையை ஒப்புக்கொண்டு சம்மதமாகத் தலை அசைத்தனர். பின்னர், ஈரான், அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேல் உள்ளிட்ட மத்திய கிழக்கு பிராந்தியத்தில் நிலவும் பதற்றங்கள் முடிவுக்கு வந்து, பாதிக்கப்பட்ட அனைத்து மக்களுக்கும் பாதுகாப்பும் அமைதியும் நிலவ வேண்டும் என அமைதியாக பிரார்த்தனை செய்தனர்.

அந்தச் சந்திப்பு வெற்றியை கொண்டாடிய நிகழ்வாக மட்டுமல்லாமல், உலகம் எவ்வளவு ஆழமாக அமைதியை ஏங்குகிறது என்பதை நினைவூட்டும் தருணமாகவும் அமைந்தது.

கே. ராகவன்

3-3-26

Tribute 917.

 Tribute to Peace and Mutual Dialoque917.

Recent unpleasant developments in the Middle East, particularly the attacks on Iran by powerful nations such as the United States and Israel, have raised serious global concerns. These actions are reportedly aimed at regime change and stopping Iran’s nuclear enrichment program. Although tensions over Iran’s nuclear ambitions have persisted for decades, the sudden escalation on Saturday, February 28, came as a shock to many around the world.

Military action often invites retaliation, and history has shown that war rarely produces a concrete or lasting solution. Instead, it tends to deepen divisions and prolong instability. Meaningful dialogue and diplomatic engagement, as consistently emphasized by Prime Minister Narendra Modi of India, may offer a more constructive path forward.

The world must also reflect on the immense suffering endured by civilians in the Middle East over decades of conflict. Ordinary people—families, children, and the elderly—bear the heaviest burden of geopolitical struggles. Their commitments and responsibilities to their loved ones are disrupted, and they are frequently caught in violence driven by power politics.

In times of war, it is difficult to completely shield civilian areas from harm. However, the protection of civilians must remain a top priority under international humanitarian principles. The international community has a moral and collective responsibility to come together, de-escalate tensions, and work toward peace.

Constructive dialogue, with careful consideration of the pros and cons of all perspectives, can help reduce current aggression. Only through mutual understanding, respect for sovereignty, and sustained diplomatic efforts can long-term peace and stability be achieved.

K.Ragavan

2-3-26

Small Story 537.

 Small Story 537

Message of Safety and Friendship

Satyanarayana was very happy to receive a message from his friend Murthy, who had been working in Dubai for more than two decades. In the message, Murthy assured him that he was safe.

The previous day, Satyanarayana had sent a message to Murthy asking about his safety because of the ongoing crisis involving attacks on Iran. Since Dubai in the UAE is geographically close, he was worried that there might be side effects from the conflict. After reading Murthy’s reply and knowing that he was safe, Satyanarayana felt relieved and peaceful.

After finishing his morning walk, Satyanarayana went to the usual meeting place where his friends were waiting. He happily shared the good news with them. Kothandaram whispered that his relative had also sent a message confirming safety and praised the UAE administration for its quick action in preventing any danger from the recent tensions.

All the friends prayed for the safety of their loved ones who were working or studying in the UAE. Ram nodded thoughtfully and said, “In today’s fast world, anything may happen at any time.” The other friends agreed with him. After spending some time together with thankful hearts, they departed for their homes.

K.Ragavan

2-3-26

Take care all.

 Dear relatives and friends,

The recent developments regarding the attack on Iran have caused concern, especially since the UAE is geographically close. I kindly request everyone to remain calm, stay cautious, and limit unnecessary movement outside for the time being.

Please stay informed through official sources, follow local authorities’ guidance, and keep your phones charged and essentials ready as a precaution.

Let us pray for peace, safety, and a return to normalcy very soon.

Stay safe and take care.

With Warm regards,

K.Ragavan

Small Story 537.

 சிறுகதை 537

பாதுகாப்பும் நட்பும் – ஒரு செய்தி

இருபதுக்கும் மேற்பட்ட ஆண்டுகளாக Dubai நகரத்தில் வேலை செய்து வந்த தனது நண்பர் முர்த்தியிடமிருந்து ஒரு செய்தி வந்ததைப் பெற்ற சத்யநாராயணா மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அந்த செய்தியில் தாம் பாதுகாப்பாக இருப்பதாக முர்த்தி உறுதியளித்திருந்தார்.

முந்தைய நாள், Iran மீது நடைபெற்ற தாக்குதல்களால் ஏற்பட்ட பதற்றநிலையை நினைத்து, சத்யநாராயணா முர்த்தியின் பாதுகாப்பைப் பற்றி கேட்டுச் செய்தி அனுப்பியிருந்தார். United Arab Emirates (ஐக்கிய அரபு அமீரகம்) நாட்டில் உள்ள துபாய் புவியியல் ரீதியாக அருகில் இருப்பதால், அந்த மோதலின் தாக்கம் அங்கு இருக்கக்கூடும் என்று அவர் கவலைப்பட்டார். முர்த்தியின் பதிலை வாசித்து, அவர் பாதுகாப்பாக இருப்பதை அறிந்ததும் சத்யநாராயணா நிம்மதியும் அமைதியும் அடைந்தார்.

காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, சத்யநாராயணா வழக்கமான சந்திப்பு இடத்திற்கு சென்றார். அங்கு அவரது நண்பர்கள் காத்திருந்தனர். அவர் மகிழ்ச்சியுடன் நல்ல செய்தியை அவர்களுடன் பகிர்ந்தார். கோதண்டரம் மெதுவாகச் சொல்லியதாவது, தனது உறவினரும் பாதுகாப்பாக இருப்பதாக செய்தி அனுப்பியிருந்தார் என்றும், சமீபத்திய பதற்றநிலையிலிருந்து எந்தவித ஆபத்தும் ஏற்படாதவாறு விரைவாக நடவடிக்கை எடுத்த ஐக்கிய அரபு அமீரக நிர்வாகத்தைப் பாராட்டினார் என்றும் கூறினார்.

ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் வேலை செய்து கொண்டோ அல்லது படித்து கொண்டோ இருக்கும் தங்களின் அன்புக்குரியவர்களின் பாதுகாப்பிற்காக நண்பர்கள் அனைவரும் இறைவனை வேண்டினர். ராம் சிந்தனையுடன் தலையசைத்து, “இன்றைய வேகமான உலகத்தில் எப்போது என்ன நடைபெறும் என்று சொல்ல முடியாது,” என்றார். மற்ற நண்பர்களும் அதற்கு சம்மதித்தனர். நன்றியுணர்வுடன் சில நேரம் ஒன்றாகக் கழித்த பிறகு, அவர்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பினர்.

K.Ragavan

2-3-26

Small Story 536.

 Small Story 536 

 Laptop Mystery

Ranjeetha entered the elegant apartment in Jayalakshmipuram, Mysore, to attend a complaint from Smitha, wife of the famous industrialist Paramesh. The apartment complex had only thirty posh independent houses and was located in a prime area.

Smitha warmly welcomed Ranjeetha, offered her a seat, and served tea.

Looking worried, Smitha explained, “From this morning, I cannot find our laptop. It contains all our property records and important documents. Usually, it stays in our bedroom. Only my husband and I use it.”

Ranjeetha calmly replied, “No need to panic, Madam. Perhaps your husband has taken it.”

Smitha shook her head. “He would have told me. Today he said he was going to meet Haveri, a good friend of his. There is no possibility of him carrying the laptop without informing me.”

“Did you call your husband?” Ranjeetha asked.

“He said he would be in a meeting and would return by 5 p.m. Since he left at 9 a.m. and I noticed the laptop missing, I called your Chief OO1. He is also a good friend of my husband. He immediately sent you for the investigation.”

Ranjeetha carefully looked around the house and then said confidently, “The laptop is in safe hands. You mentioned Haveri. Who is he?”

“He is my husband’s confidential friend. They meet often,” Smitha replied.

“What does he do?” Ranjeetha asked.

“I forgot his profession. I will try to recall,” said Smitha.

Ranjeetha smiled. “He must be a lawyer friend of your husband. I believe your husband has taken the laptop with him.”

Suddenly, Smitha remembered. “Yes! You are right. He is a lawyer!”

At that very moment, her mobile phone rang.

“Hello, it’s me,” said her husband. “Today you must come to my friend Haveri’s house for tea. His daughter got engaged.”

Smitha immediately asked, “You have taken the laptop?”

“Yes, I told you I was going to meet Haveri. You must have forgotten,” he replied.

“Sorry. I will be there at 4 p.m.,” she said.

Smitha turned to Ranjeetha with a smile. “Your investigation method is amazing.”

“Thank you, Madam. It is all because of my Chief OO1's training,” Ranjeetha replied modestly.

Smitha felt relieved and happy. The laptop mystery was solved, and at the same time, Haveri’s daughter had found a good bridegroom.

K.Ragavan

1-3-26

Small Story 536.

சிறுகதை 536 மடிக்கணினி மர்மம் பரமேஷ் என்ற புகழ்பெற்ற தொழிலதிபரின் மனைவி ஸ்மிதா அளித்த புகாரை விசாரிக்க, ரஞ்சீதா மைசூரின் ஜெயலக்ஷ்மிபுரத்தில் உள்ள அழகிய அபார்ட்மென்டுக்கு வந்தார். அந்த வளாகத்தில் முப்பது செழுமையான தனி வீடுகள் மட்டுமே இருந்தன; அது நகரின் முக்கியமான பகுதியில் அமைந்திருந்தது. ஸ்மிதா ரஞ்சீதாவை அன்புடன் வரவேற்று, அமரச் சொல்லி, தேநீர் பரிமாறினார். கவலையுடன் ஸ்மிதா கூறினார்: “இன்றுக் காலை முதலிருந்து எங்கள் மடிக்கணினி கிடைக்கவில்லை. அதில் எங்கள் சொத்து ஆவணங்களும் முக்கியமான பதிவுகளும் உள்ளன. அது வழக்கமாக எங்கள் படுக்கையறையில்தான் இருக்கும். அதை நான் மற்றும் என் கணவர் மட்டுமே பயன்படுத்துவோம்.” ரஞ்சீதா அமைதியாகச் சொன்னார்: “பதற வேண்டாம், அம்மா. உங்கள் கணவர் எடுத்துச் சென்றிருக்கலாம் அல்லவா?” ஸ்மிதா தலையசைத்தார். “அவர் எடுத்துச் சென்றிருந்தால் எனக்குத் தெரிவித்திருப்பார். இன்று அவர் ‘ஹாவேரி’ என்ற தனது நெருங்கிய நண்பரைச் சந்திக்கப் போவதாகச் சொன்னார். எனக்குச் சொல்லாமல் மடிக்கணினியை எடுத்துச் செல்வதற்கே வாய்ப்பில்லை.” “நீங்கள் உங்கள் கணவருக்கு தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டீர்களா?” என்று ரஞ்சீதா கேட்டார். “அவர் ஒரு கூட்டத்தில் இருப்பதாகவும், மாலை 5 மணிக்குள் திரும்பிவருவதாகவும் கூறினார். காலை 9 மணிக்கு அவர் சென்றதும், மடிக்கணினி இல்லையென்று கவனித்ததும், உங்கள் தலைமை OO1-க்கு நான் அழைத்தேன். அவர் என் கணவரின் நல்ல நண்பர். உடனே உங்களை விசாரணைக்கு அனுப்பினார்,” என்றார் ஸ்மிதா. ரஞ்சீதா வீட்டைச் சுற்றி கவனமாகப் பார்த்து, நம்பிக்கையுடன் சொன்னார்: “மடிக்கணினி பாதுகாப்பான கைகளில்தான் உள்ளது. நீங்கள் ‘ஹாவேரி’ என்று சொன்னீர்கள். அவர் யார்?” “அவர் என் கணவரின் நம்பகமான நண்பர். அவர்கள் அடிக்கடி சந்திப்பார்கள்,” என்றார் ஸ்மிதா. “அவர் என்ன வேலை செய்கிறார்?” என்று ரஞ்சீதா கேட்டார். “அவரின் தொழிலை மறந்து விட்டேன். நினைவுக்கு வர முயற்சிக்கிறேன்,” என்றார் ஸ்மிதா. ரஞ்சீதா புன்னகைத்தார். “அவர் உங்கள் கணவரின் வழக்கறிஞர் நண்பராக இருக்க வேண்டும். உங்கள் கணவர் மடிக்கணினியை அவரிடம் எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார் என நினைக்கிறேன்.” அந்த நேரமே ஸ்மிதாவுக்கு திடீரென நினைவுக்கு வந்தது. “ஆமாம்! நீங்கள் சரிதான் சொல்கிறீர்கள். அவர் ஒரு வழக்கறிஞர்!” அந்த சமயத்தில் அவளின் கைபேசி மணி அடித்தது. “ஹலோ, நான்தான்,” என்றார் அவளது கணவர். “இன்று நீ ஹாவேரியின் வீட்டுக்கு தேநீர் அருந்த வர வேண்டும். அவரது மகளுக்கு நிச்சயதார்த்தம் நடந்தது.” உடனே ஸ்மிதா கேட்டார்: “நீங்கள் மடிக்கணினியை எடுத்துச் சென்றீர்களா?” “ஆமாம். நான் ஹாவேரியைச் சந்திக்கப் போவதாகச் சொன்னேனே! நீ மறந்துவிட்டாய் போல,” என்றார் அவர். “மன்னிக்கவும். நான் மாலை 4 மணிக்கு அங்கே வருகிறேன்,” என்றார் ஸ்மிதா. ஸ்மிதா புன்னகையுடன் ரஞ்சீதாவை நோக்கி, “உங்கள் விசாரணை முறை அற்புதம்,” என்றார். “நன்றி, அம்மா. இது எல்லாம் என் தலைமை OO1 அளித்த பயிற்சியின் பலன்,” என்று ரஞ்சீதா தாழ்மையுடன் பதிலளித்தார். ஸ்மிதா நிம்மதியும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தார். மடிக்கணினி மர்மம் தீர்ந்தது. அதே சமயம், ஹாவேரியின் மகளுக்கும் நல்ல வரன் கிடைத்திருந்தது. K.Ragavan 1-3-26

Small Story535.

Small Story 535: Picture Encounter Sandeep was waiting for his uncle Swamy to come for tea. Swamy had recently returned from Sydney after spending two months with his daughter Nisha. He was Sandeep’s mother’s only brother and had helped Sandeep a lot in his younger days, especially with his studies. Now, Sandeep was working as a manager in a leading bank. When Swamy did not arrive on time, Sandeep’s wife, Vidya, said, “Your uncle is usually very punctual. He is late today. Can you please call him?” Sandeep called his uncle. Swamy answered, “Sorry, Sandeep. On the way, I met my friend’s daughter. She invited us to her house, so we stopped by. We have started now and will reach in ten minutes.” After ten minutes, Swamy and his wife, Pramela, arrived at Sandeep’s house. They brought a box full of chocolates and sweets for Vidya. She happily accepted them and served coffee and bondas she had prepared. She also offered them Mysore Pak made with jaggery, which they both liked very much. While enjoying the snacks, Swamy said softly, “On the way to your house, I saw my friend’s daughter. She greeted me respectfully and invited us home. She even offered to drop us here, but I said we would come another time.” Pramela added, “She is a fine girl with good manners and great respect for elders. We even took a picture with her.” They showed the picture to Sandeep and Vidya. Vidya smiled and said, “Oh, she is beautiful.” But Sandeep was taken aback. The girl in the picture looked very much like Radhika, his younger brother Santhosh’s old crush. Santhosh had gone to the UK for higher studies and gradually lost touch with her. He was still unmarried. Swamy continued, “Her name is Radha. She has a lovely eight-year-old son, and her husband is a doctor.” Sandeep felt a mix of emotions. For a moment, he had thought she might be Radhika and still unmarried. He even considered sending the picture to his brother. But she was a different person who only resembled her. Sometimes, two people may look alike, yet their lives are completely different. That day, the picture reminded Sandeep of his brother and his past feelings. Silently, he prayed that one day Santhosh would meet Radhika again and find happiness in his life. K.Ragavan 28-2-26

Small Story 535.T

சிறுகதை 535: படம் சந்தித்த நினைவுகள் சந்தீப் தனது மாமா சுவாமி தேநீருக்கு வர காத்திருந்தார். சுவாமி சமீபத்தில் தனது மகள் நிஷாவுடன் இரண்டு மாதங்கள் கழித்து சிட்னியிலிருந்து திரும்பி வந்திருந்தார். அவர் சந்தீப்பின் தாயின் ஒரே சகோதரர். சந்தீப் சிறுவயதில், குறிப்பாக படிப்பில், அவருக்கு மிகவும் உதவியவர். இப்போது சந்தீப் ஒரு முன்னணி வங்கியில் மேலாளராக பணியாற்றி வந்தார். சுவாமி நேரத்திற்கு வராததால், சந்தீப்பின் மனைவி வித்யா, “உங்கள் மாமா பொதுவாக மிகவும் நேர்த்தியானவர். இன்று தாமதமாகிவிட்டது. தயவுசெய்து அவருக்கு ஒரு அழைப்பு செய்ய முடியுமா?” என்று கேட்டார். சந்தீப் தனது மாமாவை அழைத்தார். சுவாமி தொலைபேசியை எடுத்துக் கொண்டு, “மன்னிக்கவும், சந்தீப். வழியில் என் நண்பரின் மகளை சந்தித்தேன். அவள் எங்களை வீட்டிற்கு வர அழைத்தாள், அதனால் சிறிது நேரம் அங்கே சென்றோம். இப்போது கிளம்பிவிட்டோம். இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் வந்துவிடுவோம்,” என்றார். பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, சுவாமியும் அவரது மனைவி பிரமிலாவும் சந்தீப்பின் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். அவர்கள் வித்யாவிற்காக சாக்லேட் மற்றும் இனிப்புகள் நிறைந்த ஒரு பெட்டியை கொண்டு வந்திருந்தார்கள். வித்யா மகிழ்ச்சியுடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டு, தானே தயாரித்த காபியும் போண்டாவும் பரிமாறினார். மேலும், வெல்லம் சேர்த்து செய்த மைசூர் பாகையும் வழங்கினார். அது அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தது. சிற்றுண்டிகளை சுவைத்து கொண்டிருந்தபோது, சுவாமி மெதுவாக, “உன் வீட்டிற்கு வரும்போது என் நண்பரின் மகளை பார்த்தேன். அவள் மரியாதையுடன் வணக்கம் சொல்லி, வீட்டிற்கு வர அழைத்தாள். இங்கேயே எங்களை கார் மூலம் இறக்கிவிடலாம் என்றும் கூறினாள். ஆனால் பிறகு வருவோம் என்று நான் சொன்னேன்,” என்றார். பிரமிலா சேர்த்து, “அவள் நல்ல பழக்கவழக்கங்களும், பெரியவர்களிடம் மிகுந்த மரியாதையும் கொண்ட ஒரு நல்ல பெண். அவளுடன் நாங்கள் ஒரு புகைப்படமும் எடுத்துக்கொண்டோம்,” என்றார். அவர்கள் அந்தப் புகைப்படத்தை சந்தீப்புக்கும் வித்யாவுக்கும் காட்டினர். வித்யா புன்னகையுடன், “ஆஹா, அவள் மிகவும் அழகாக இருக்கிறாள்,” என்றார். ஆனால் சந்தீப் அதிர்ச்சியடைந்தார். அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த பெண், அவரது தம்பி சந்தோஷின் பழைய காதலி ராதிகாவைப் போலவே இருந்தாள். சந்தோஷ் உயர்கல்விக்காக இங்கிலாந்து சென்ற பிறகு, அவளுடன் தொடர்பு மெல்ல மெல்ல துண்டிக்கப்பட்டது. அவர் இன்னும் திருமணம் ஆகாதவராக இருந்தார். சுவாமி தொடர்ந்து, “அவள் பெயர் ராதா. அவளுக்கு அழகான எட்டு வயது மகன் இருக்கிறார். அவளுடைய கணவர் ஒரு மருத்துவர்,” என்றார். சந்தீப்பின் மனதில் பலவிதமான உணர்வுகள் எழுந்தன. ஒரு கணத்திற்கு, அவள் ராதிகாவாக இருக்கலாம், இன்னும் திருமணம் ஆகாமல் இருக்கலாம் என்று எண்ணினார். அந்தப் புகைப்படத்தை தம்பிக்கு அனுப்பலாமா என கூட சிந்தித்தார். ஆனால் அவள் வேறு ஒருவர் — ராதிகாவைப் போல தோற்றமளிக்கும் ஒருத்தி மட்டுமே. சில நேரங்களில், இரண்டு பேர் ஒரே மாதிரி தோற்றமளித்தாலும், அவர்களின் வாழ்க்கைகள் முற்றிலும் வேறுபட்டதாக இருக்கலாம். அன்று அந்தப் புகைப்படம் சந்தீப்பிற்கு தன் தம்பியையும், அவரது கடந்தகால உணர்வுகளையும் நினைவூட்டியது. ஒருநாள் சந்தோஷ் மீண்டும் ராதிகாவை சந்தித்து, தனது வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியை அடைய வேண்டும் என்று அமைதியாக அவர் பிரார்த்தித்தார். K.Ragavan 28-2-26

Small Story 534.

Small Story 534 The Magic Name of Ram Ram never expected a call from Sumanth, the son of his close friend Laxman. Sumanth said he wanted to meet him and would be coming to his apartment after work. Exactly on time, Sumanth arrived carrying a large box of sweets. Ram’s wife, Smitha, was surprised to see the box full of sweets. “Uncle, Aunty, I have good news,” Sumanth began excitedly. “Yesterday, I attended an interview at a multinational pharmaceutical company for the position of Research Assistant in the Quality Control Department. During the interview, the Chief Selection Doctor asked me if I had any reference in the pharma industry. Immediately, I remembered you, Uncle. My father has often spoken about your top position in the company from which you retired.” Sumanth continued, “When I mentioned your name and your company, the Chief was very impressed. To my surprise, he told me on the spot that I was selected!” Ram was happy, though he could not immediately recognize the name of the Chief Selection Doctor. After giving Sumanth his blessings, he saw him off. A little later, Ram received a phone call. “Hello, sir. This is Raja, your train friend. We traveled together last March from Hyderabad to Bengaluru.” Ram quickly remembered the pleasant journey and their conversation about the pharmaceutical industry. Raja continued, “Yesterday, I interviewed Sumanth. His credentials were impressive, but we require a strong reference. When he mentioned your name and your company, I was truly impressed. He spoke very highly of you.” Ram smiled warmly. “Thank you so much, Mr. Raja. I am glad to hear from you. I remember our journey from Hyderabad to Bengaluru. I am happy that I still have a good name in the industry.” Raja replied respectfully, “Sir, you are a legend in the pharma industry.” Smitha, who had been listening to the conversation, smiled proudly. “No doubt about that,” she said. Ram realized that a good name earned through years of honesty and dedication is truly magical — it continues to bless others even after retirement. K.Ragavan 27-2-26

Letter.

Letter Published in The National UAE on 27 Feb 26 Dreams should never be abandoned I write in reference to the article My dream is to never give up: Young Dubai climber on scaling the highest peaks (February 24): It highlights the inspiring journey of an 11-year-old Dubai climber whose determination to scale the world’s highest peaks is truly remarkable. At such a young age, his courage, discipline and passion for mountain climbing set him apart. With his impressive track record and unwavering focus, it is clear that he is steadily moving toward achieving his lofty goals. Mountain climbing demands not only physical strength but also mental resilience, and this young climber has already demonstrated both qualities. Dedication and determination are the foundations of success, and if he continues with the same spirit and commitment, there is no doubt he will reach the highest summits he dreams of conquering. Wishing him all the very best in all his future endeavours. May he continue to climb higher and inspire many others along the way. - K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 534.T

சிறுகதை 534 ராமின் மாயமான பெயர் ராம் தனது நெருங்கிய நண்பர் லக்ஷ்மணின் மகன் சுமந்த் தன்னிடம் அழைப்பார் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சுமந்த் அவரைச் சந்திக்க விரும்புவதாகவும், வேலை முடிந்தபின் அவரது குடியிருப்புக்கு வருவதாகவும் கூறினார். சரியாக நேரத்திற்கு, சுமந்த் ஒரு பெரிய இனிப்புப் பெட்டியுடன் வந்தான். இனிப்புகள் நிறைந்த அந்தப் பெட்டியை பார்த்த ராமின் மனைவி ஸ்மிதா ஆச்சரியப்பட்டார். “மாமா, மாமி, எனக்கு ஒரு நல்ல செய்தி இருக்கிறது,” என்று சுமந்த் உற்சாகமாகத் தொடங்கினார். “நேற்று ஒரு பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனத்தில் குவாலிட்டி கண்ட்ரோல் துறையில் ‘ரிசர்ச் அசிஸ்டன்ட்’ பதவிக்கான நேர்காணலில் கலந்து கொண்டேன். நேர்காணலின் போது, தலைமை தேர்வு மருத்துவர் எனக்கு மருந்து துறையில் ஏதேனும் பரிந்துரை உள்ளதா என்று கேட்டார். உடனே உங்களை நினைத்தேன், மாமா. நீங்கள் ஓய்வு பெற்ற நிறுவனத்தில் உயர்ந்த பதவியில் இருந்ததை என் அப்பா எப்போதும் கூறியிருக்கிறார்.” சுமந்த் தொடர்ந்தான்: “உங்கள் பெயரும், உங்கள் நிறுவனத்தின் பெயரும் சொன்னவுடன், அந்த தலைமை மருத்துவர் மிகவும் கவரப்பட்டார். எனக்கு ஆச்சரியமாக, உடனே நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாகச் சொன்னார்!” ராம் மிகவும் மகிழ்ந்தார். ஆனால் அந்த தலைமை தேர்வு மருத்துவரின் பெயரை உடனே நினைவுபடுத்த முடியவில்லை. சுமந்துக்கு தனது ஆசீர்வாதங்களை வழங்கி, அவரை வழியனுப்பினார். சில நேரம் கழித்து, ராமுக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. “வணக்கம் ஐயா. நான் ராஜா பேசுகிறேன். கடந்த மார்ச் மாதம் ஹைதராபாத் முதல் பெங்களூரு வரை நாமிருவரும்சேர்ந்து பயணம் செய்தோம்.” அந்த இனிய பயணமும், மருந்து துறையைப் பற்றிய உரையாடலும் ராமுக்கு உடனே நினைவுக்கு வந்தது. ராஜா தொடர்ந்து பேசினார்: “நேற்று நான் சுமந்தை நேர்காணல் செய்தேன். அவருடைய தகுதிகள் சிறப்பாக இருந்தன. ஆனால் எங்களுக்கு ஒரு வலுவான பரிந்துரை தேவைப்பட்டது. அவர் உங்கள் பெயரும், உங்கள் நிறுவனத்தின் பெயரும் சொன்னவுடன், நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். அவர் உங்களைப் பற்றி மிகவும் உயர்வாகப் பேசினார்.” ராம் அன்புடன் சிரித்தார். “மிக்க நன்றி, திரு. ராஜா. உங்கள் அழைப்பால் மிகவும் மகிழ்ச்சி. ஹைதராபாத்–பெங்களூரு பயணம் எனக்கும் நினைவில் உள்ளது. ஓய்வு பெற்ற பிறகும், எனக்கு இன்றும் துறையில் நல்ல பெயர் இருப்பது மகிழ்ச்சியாக உள்ளது.” ராஜா மரியாதையுடன் பதிலளித்தார்: “ஐயா, நீங்கள் மருந்துத் துறையில் ஒரு புராண நாயகன்.” அருகில் இருந்து உரையாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஸ்மிதா பெருமையுடன் சிரித்தார். “அதில் சந்தேகமே இல்லை,” என்றார். பல ஆண்டுகள் நேர்மையும் அர்ப்பணிப்பும் கொண்டு சம்பாதித்த நல்ல பெயர் உண்மையிலேயே மாயமானது — ஓய்வு பெற்ற பிறகும் அது பிறருக்கு ஆசீர்வாதமாகத் தொடர்கிறது என்பதை ராம் உணர்ந்தார். – கே. ராகவன் 27-2-26

Small Story 533.

Small Story 533 Wedding Day Encounter After visiting their family deity, Roshani and her husband Mahesh returned home and opened their gate. That day was their wedding anniversary, and they had gone to the temple to seek blessings. Her parents had also come to wish them and were waiting inside the house. Her mother, Kanaka, informed her, “Someone called on the landline asking for you. They said they would meet you before 9 p.m.” Exactly at 7:30 p.m., Nandhini and her husband Chander arrived at their home. Roshani was delighted to see her friend Nandhini, whom she had met just a year ago during a flight to Dubai. They had spent about an hour together at the malls and at Global Village, chatting and sharing stories. Nandhini greeted her warmly. “Hey Roshani! How are you? Do you remember me? Last year we spent an hour together at the malls and Global Village.” Roshani smiled with joy and welcomed her in. Nandhini continued, “I came here to attend a wedding and wanted to wish you on your wedding anniversary.” She handed over a beautiful package containing a delicious cake. Roshani was thrilled. Softly, Nandhini whispered, “Last year, on this very same day, you gave me sweets at Global Village and told me it was your wedding day. Since I came to Bengaluru for a wedding and have an early morning flight back to Dubai, I decided to come directly to the airport from your home after meeting you.” Roshani was truly touched. It was their first acquaintance, yet Nandhini had remembered the special date and thoughtfully brought a cake to celebrate. Mahesh, too, felt deeply moved. He realized how friendship can blossom beyond distance, beyond time, and beyond miles. After spending a joyful hour together and enjoying a sweet, delicious dinner, Nandhini and Chander left with warm memories in their hearts — and a bond that had grown stronger despite the distance. K.Ragavan 26-2-26

Small Story 533.T

சிறுகதை 533 திருமண நாள் சந்திப்பு குடும்ப தெய்வத்தை வழிபட்டு வந்த ரோஷனி மற்றும் அவரது கணவர் மகேஷ் வீட்டிற்கு திரும்பி கதவைத் திறந்தனர். அன்று அவர்கள் திருமண ஆண்டு நாள். ஆசீர்வாதம் பெற அவர்கள் கோவிலுக்கு சென்றிருந்தனர். ரோஷனியின் பெற்றோர்களும் வாழ்த்த வருகை தந்து வீட்டிற்குள் காத்திருந்தனர். அவளது தாய் கனகா கூறினாள்: “யாரோ லேண்ட்லைன் போனில் உன்னைத் தேடி அழைத்தார்கள். இரவு 9 மணிக்குள் வந்து சந்திப்போம் என்று சொன்னார்கள்.” அப்படியே மாலை 7:30 மணிக்கு நந்தினி மற்றும் அவரது கணவர் சந்தர் வீட்டிற்கு வந்தனர். ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு துபாய் செல்லும் விமானப் பயணத்தில் சந்தித்த தனது தோழி நந்தினியை பார்த்த ரோஷனி மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். அவர்கள் அப்போது மால்களிலும் ‘குளோபல் வில்லேஜ்’ இடத்திலும் சுமார் ஒரு மணி நேரம் சேர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். நந்தினி அன்புடன் வாழ்த்தினாள்: “ஹே ரோஷனி! எப்படி இருக்கிறாய்? என்னை நினைவிருக்கிறதா? கடந்த ஆண்டு மால்களிலும் குளோபல் வில்லேஜிலும் நாம் ஒரு மணி நேரம் சேர்ந்து இருந்தோம்.” ரோஷனி மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்து அவளை உள்ளே வரவேற்றாள். நந்தினி தொடர்ந்து கூறினாள்: “ஒரு திருமண விழாவில் கலந்து கொள்ளவே நான் இங்கு வந்தேன். அதே சமயம் உன் திருமண ஆண்டு நாளுக்கு வாழ்த்து சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.” என்று கூறி, சுவையான கேக் கொண்ட அழகான ஒரு பொதியை அவளிடம் கொடுத்தாள். ரோஷனி மிகவும் மகிழ்ந்தாள். மெதுவாக நந்தினி சொன்னாள்: “கடந்த ஆண்டு இதே நாளில், குளோபல் வில்லேஜில் நீ எனக்கு இனிப்புகள் கொடுத்து, அது உன் திருமண நாள் என்று சொன்னாய். இப்போது ஒரு திருமணத்திற்காக பெங்களூருக்கு வந்துள்ளேன். காலையில் துபாய்க்கு திரும்பும் விமானம் இருப்பதால், உன்னைச் சந்தித்தவுடன் நேராக விமான நிலையத்திற்குச் செல்ல முடிவு செய்தேன்.” ரோஷனி மனமுவந்து நெகிழ்ந்தாள். முதல் சந்திப்பே ஆனாலும், அந்த முக்கியமான நாளை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு கேக் கொண்டு வந்த நந்தினியின் அன்பு அவளை உருக வைத்தது. மகேஷும் இதனால் மிகவும் உருகினார். தூரம், காலம், மைல்கள் எல்லாவற்றையும் தாண்டி நட்பு எப்படி மலர முடியும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். ஒரு மணி நேரம் மகிழ்ச்சியுடன் கழித்து, இனிய இரவு உணவைச் சேர்ந்து அனுபவித்த பின், நந்தினி மற்றும் சந்தர் இனிய நினைவுகளுடனும் மேலும் வலுவடைந்த நட்புப் பிணைப்புடனும் அங்கிருந்து புறப்பட்டனர். K.Ragavan 26-2-26

Small Story 532.

Small Story 532. Duo’s Elevation Rama arrived at Suma’s apartment carrying a box full of sweets. The two friends worked as editors in the same department of a leading journal and had built a strong reputation through their weekly investigative column, “RS Duo.” Suma had invited Rama for a surprise lunch but refused to reveal the reason. “Hey, what’s the occasion?” Rama whispered playfully. “You tell me first,” Suma replied with a knowing smile. Finally, unable to hold back her excitement, Suma said, “I received my promotion letter this morning! I wanted to surprise you.” Rama’s eyes widened with joy. “What a coincidence! I also got my promotion message today.” Both friends burst into laughter, delighted that they had been promoted on the same day. Their column had become immensely popular among readers, and the management decided to reward them together with promotions and added perks. After enjoying a delicious lunch, they spent two pleasant hours with Suma’s parents, receiving their warm blessings. “We’re truly lucky,” Rama said thoughtfully. “We write together, we succeed together—and now we’re promoted on the same day, just like the strong characters in our stories.” “It’s a wonderful occasion,” Suma agreed. Rama added softly, “My parents are in Sydney at my brother’s house, so they couldn’t bless me in person. But I know this is all because of my mum and dad’s blessings.” Later that evening, Suma shared the happy news with her husband, Suresh, who was equally thrilled—especially when he saw his favorite sweets waiting to celebrate the special day. It was truly a memorable moment of success, friendship, and shared elevation. K.Ragavan 25-2-26

Small Story 532.T

சிறுகதை 532 இரட்டையரின் உயர்வு ரமா ஒரு இனிப்பு பெட்டியுடன் சுமாவின் குடியிருப்பிற்கு வந்தாள். இருவரும் ஒரு முன்னணி இதழின் ஒரே துறையில் ஆசிரியர்களாகப் பணியாற்றி வந்தனர். அவர்கள் எழுதிய வாராந்திர விசாரணை கட்டுரை “RS Duo” மூலம் சிறந்த பெயரைப் பெற்றிருந்தனர். சுமா ரமாவை ஒரு அதிர்ச்சி மதிய உணவிற்கு அழைத்திருந்தாள். ஆனால் காரணத்தை சொல்ல மறுத்தாள். “ஹே, என்ன விசேஷம்?” என்று ராமா நகைச்சுவையாகக் கேட்டாள். “முதலில் நீயே சொல்,” என்று சுமா அறிந்த சிரிப்புடன் பதிலளித்தாள். இறுதியில் தன் மகிழ்ச்சியை அடக்க முடியாமல் சுமா கூறினாள்: “இன்று காலை எனக்கு பதவி உயர்வு கடிதம் வந்தது! உன்னை ஆச்சரியப்படுத்தவே நினைத்தேன்.” ரமாவின் கண்கள் மகிழ்ச்சியால் பெரிதானது. “என்ன ஒரு அதிசயம்! எனக்கும் இன்று பதவி உயர்வு செய்தி வந்தது,” என்றாள். இருவரும் சிரிப்பில் மலர்ந்தனர். ஒரே நாளில் பதவி உயர்வு கிடைத்தது அவர்களுக்கு அளவில்லா சந்தோஷத்தை அளித்தது. அவர்களின் கட்டுரை வாசகர்களிடையே மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்றிருந்ததால், நிர்வாகம் இருவருக்கும் ஒன்றாக பதவி உயர்வும் கூடுதல் சலுகைகளும் வழங்க தீர்மானித்தது. சுவையான மதிய உணவை அனுபவித்த பிறகு, சுமாவின் பெற்றோருடன் இரண்டு மணி நேரம் இனிமையாகக் கழித்து, அவர்களின் அன்பான ஆசியையும் பெற்றனர். “நாம் உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலிகள்,” என்று ரமா எண்ணத்துடன் கூறினாள். “நாம் ஒன்றாக எழுதுகிறோம், ஒன்றாக வெற்றி பெறுகிறோம் — இப்போது ஒரே நாளில் பதவி உயர்வும் பெற்றிருக்கிறோம். நம் கதைகளின் வலுவான கதாபாத்திரங்களைப் போல!” “இது ஒரு அருமையான சந்தர்ப்பம்,” என்று சுமா ஒப்புக்கொண்டாள். ரா மெதுவாகச் சேர்த்தாள்: “என் பெற்றோர் என் சகோதரன் வீட்டில் சிட்னியில் இருக்கிறார்கள். எனவே நேரில் ஆசீர்வதிக்க முடியவில்லை. ஆனாலும், இது எல்லாம் என் அம்மா, அப்பாவின் ஆசீர்வாதத்தால்தான் என்று நான் நம்புகிறேன்.” அன்று மாலை, சுமா இந்த மகிழ்ச்சியான செய்தியை தனது கணவர் சுரேஷிடம் பகிர்ந்தாள். தனது விருப்பமான இனிப்புகள் கொண்டாட காத்திருக்கிறதைப் பார்த்த அவர் மிகவும் மகிழ்ந்தார். அது உண்மையிலேயே வெற்றி, நட்பு, மற்றும் ஒருங்கிணைந்த உயர்வின் மறக்க முடியாத தருணமாக இருந்தது. கே. ராகவன் 25-2-26

Small Story 531.

Small Story 531 Designation Has Changed Radhika joined a well-known online group last year. Within a year, her articles were widely appreciated by the group’s 60,000-plus members. Nearly 80 percent of the members had liked her posts since she joined, which reflected both the quality of her writing and the active participation within the group. One day, Radhika received a message from the group administrator offering her the role of Moderator. Radhika, who had completed her degree in Communication and Journalism two years earlier, was delighted. She was about to reply when she received an unexpected call. It was her friend Vasanthy calling from Boston. “Hey, how are you?” Vasanthy asked. Radhika was surprised to receive a call at that hour from her friend, who was also the Editor-in-Chief of a leading publication company. “I’m fine! How are you? How are your husband Ram and your son Tejas?” Radhika replied. “All are fine,” Vasanthy said. “I called to tell you that we are expanding our division, and I have recommended you as the Lead Editor for our Denver branch, which will be launched soon. Please send me your biodata and passport details. In three months, you will be in Denver.” Radhika was overwhelmed. On one hand, she felt honored to be offered the Moderator position in the popular group. On the other hand, this new opportunity as Lead Editor was a major step forward in her career. She realized she would not be able to manage both responsibilities. She thanked the group administrator for his kind offer and explained her situation. He was very happy about her new assignment and congratulated her with a warm message shared with all the members. The group members were delighted by her success and showered her with good wishes. Radhika sent her details to Vasanthy, and her parents were thrilled about her new position. As she settled into her seat for the journey to Denver, she whispered to herself, “I was once offered a Moderator position in a popular group. Today, I am taking charge as Lead Editor in a multinational publication. My group has truly been my lucky charm.” Her designation had changed—but her passion for writing remained the same. K.Ragavan 24-2-26

Small Story 531.T

சிறுகதை 531 பதவி மாறியது ராதிகா கடந்த ஆண்டு ஒரு பிரபலமான ஆன்லைன் குழுவில் சேர்ந்தார். ஒரு ஆண்டுக்குள், அந்த குழுவின் 60,000-க்கும் மேற்பட்ட உறுப்பினர்களால் அவரது கட்டுரைகள் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டன. அவர் சேர்ந்ததிலிருந்து சுமார் 80 சதவீத உறுப்பினர்கள் அவரது பதிவுகளை விரும்பியிருந்தனர். இது அவரது எழுத்துத் திறமையையும், குழுவின் செயலில் ஈடுபாட்டையும் வெளிப்படுத்தியது. ஒருநாள், குழு நிர்வாகியிடமிருந்து ராதிகாவிற்கு ஒரு செய்தி வந்தது. அவருக்கு “மோடரேட்டர்” (Moderator) பதவி வழங்கப்படுவதாக அதில் கூறப்பட்டிருந்தது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் தகவல் தொடர்பியல் மற்றும் பத்திரிகைத்துறையில் பட்டம் பெற்றிருந்த ராதிகா, இந்த வாய்ப்பால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவர் பதிலளிக்கத் தயாராக இருந்தபோது, எதிர்பாராத ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அது பாஸ்டனில் இருந்து அவரது தோழி வசந்தி அழைத்தது. “ஹேய், எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று வசந்தி கேட்டாள். ஒரு முக்கிய வெளியீட்டு நிறுவனத்தின் தலைமை ஆசிரியராக இருந்த தனது தோழியிடமிருந்து அந்த நேரத்தில் அழைப்பு வந்ததால் ராதிகா ஆச்சரியமடைந்தார். “நான் நன்றாக இருக்கிறேன்! நீ எப்படி இருக்கிறாய்? உன் கணவர் ராம் மற்றும் மகன் தேஜஸ் எப்படி இருக்கிறார்கள்?” என்று ராதிகா கேட்டார். “அனைவரும் நன்றாக இருக்கிறார்கள்,” என்று வசந்தி கூறினாள். “நாங்கள் எங்கள் பிரிவை விரிவுபடுத்துகிறோம். விரைவில் தொடங்கப்படவுள்ள டென்பர் கிளைக்காக உன்னை ‘லீட் எடிட்டர்’ (Lead Editor) பதவிக்கு பரிந்துரைத்துள்ளேன். தயவுசெய்து உன் வாழ்க்கை வரலாறு (Biodata) மற்றும் பாஸ்போர்ட் விவரங்களை அனுப்பு. மூன்று மாதங்களில் நீ டென்பரில் இருப்பாய்.” ராதிகா மிகுந்த அதிர்விலும் மகிழ்ச்சியிலும் ஆழ்ந்தார். ஒருபுறம், பிரபலமான குழுவில் மோடரேட்டர் பதவி கிடைத்தது பெருமையாக இருந்தது. மறுபுறம், லீட் எடிட்டர் பதவி அவரது தொழில் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய முன்னேற்றமாக இருந்தது. இரு பொறுப்புகளையும் ஒரே நேரத்தில் மேற்கொள்ள முடியாது என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அவர் குழு நிர்வாகியிடம் நன்றியுடன் பதிலளித்து, தனது நிலையை விளக்கினார். அவரது புதிய பொறுப்பை அறிந்த நிர்வாகி மிகவும் மகிழ்ந்து, அனைத்து உறுப்பினர்களிடமும் வாழ்த்து செய்தி பகிர்ந்தார். குழு உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அவரது வெற்றியை கொண்டாடி, மனமார்ந்த வாழ்த்துகளை தெரிவித்தனர். ராதிகா தனது விவரங்களை வசந்திக்கு அனுப்பினார். அவரது புதிய பதவியை அறிந்த அவரது பெற்றோரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். டென்பருக்கான பயணத்தில் விமானத்தில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்தபோது, அவர் மெதுவாக தன்னிடம் பேசிக் கொண்டார்: “ஒருகாலத்தில் பிரபலமான குழுவில் மோடரேட்டர் பதவி எனக்கு வழங்கப்பட்டது. இன்று, ஒரு பன்னாட்டு வெளியீட்டு நிறுவனத்தில் லீட் எடிட்டராக பொறுப்பேற்கிறேன். அந்த குழுவே எனக்கு அதிர்ஷ்டச் சின்னமாக இருந்தது.” அவரது பதவி மாறியிருந்தது — ஆனால் எழுத்தின் மீதான அவரது ஆர்வம் மாறவில்லை. K.Ragavan 24-2-26

Tribute 916.

Tribute to the 36 Sati Savitri Nivasa Team 916 Today, I fondly remember an interesting stage drama I recently witnessed and thoroughly enjoyed. Though the play ran for 90 minutes, I attended it at my daughter’s request—and I am truly glad I did. I deeply admired the performance of all the artists. Acting on stage is indeed a herculean task, and I was amazed by the outstanding performances delivered by the entire cast, skillfully guided by the capable director, Karthik Hebbar. The dialogues were powerful, cleverly woven with references to current events, and filled with delightful humor. The songs and dance performances added great charm and vibrancy to the production. Among the many talented performers, a few characters remain fresh in my memory—Saradha Amma, Jayamma, Saroja, and the daughter-in-law Karthiyayini. Each of them portrayed their roles with remarkable authenticity and grace. It was truly a memorable evening for me on 18th February at the renowned Ranga Shankara auditorium. I wholeheartedly wish Karthik Hebbar and his entire team many more successes for this play in the coming days, and also great achievements in their future creative ventures. K.Ragavan 23-2-26

Small Story 530.

Small Story 530: An Amazing Visit to the Trio Castle House Ramyawas anxious and excited to receive her guests of Her mother-in-law had come from the US three daughter of brother , who were all holding good positions there. Exactly at 11 a.m., the trio—Lakshmi, Swapna, and Nandhini—arrived carrying a box full of sweets. They greeted Aunt Pankajam warmly and smiled at Ramya. Ramya welcomed them into her home with great joy. The three women, in their mid-fifties and elder to Ramya, spoke in their pure South Indian mother tongue, which filled the house with warmth and familiarity. After enjoying a delicious lunch along with the sweets they had brought, the guests were very happy. They told Aunt Pankajam that they had missed her for more than twelve years. They had also missed Ramya’s husband, Ramesh, and regretted not being able to attend the housewarming of their newly built home, which was designed with a unique concept. Now that they had finally seen it, they were thrilled. Ramya took them around the entire house, explaining how it had been built in an eco-friendly style. The guests were especially attracted to the structure, which was built with bricks and resembled a British castle. They admired the way Ramya maintained the house and were delighted by the amazing behavior of her dog. Lakshmi whispered to Ramya, “This time, we have planned not to miss anything. We are truly amazed by your beautiful eco-friendly castle-like home.” After spending a few pleasant hours together and enjoying tea with snacks, the trio left happily, grateful for meeting their aunt and her dear daughter-in-law. They could not meet the children, as they had gone to the office. While traveling back to their hotel, Swapna nodded and said, “What an amazing castle house—blending old tradition with beautiful antiques!” K.Ragavan 23-2-26

Small Story 530.T

Small Story 530: An Amazing Visit to the Trio Castle House Ramyawas anxious and excited to receive her guests of Her mother-in-law had come from the US three daughter of brother , who were all holding good positions there. Exactly at 11 a.m., the trio—Lakshmi, Swapna, and Nandhini—arrived carrying a box full of sweets. They greeted Aunt Pankajam warmly and smiled at Ramya. Ramya welcomed them into her home with great joy. The three women, in their mid-fifties and elder to Ramya, spoke in their pure South Indian mother tongue, which filled the house with warmth and familiarity. After enjoying a delicious lunch along with the sweets they had brought, the guests were very happy. They told Aunt Pankajam that they had missed her for more than twelve years. They had also missed Ramya’s husband, Ramesh, and regretted not being able to attend the housewarming of their newly built home, which was designed with a unique concept. Now that they had finally seen it, they were thrilled. Ramya took them around the entire house, explaining how it had been built in an eco-friendly style. The guests were especially attracted to the structure, which was built with bricks and resembled a British castle. They admired the way Ramya maintained the house and were delighted by the amazing behavior of her dog. Lakshmi whispered to Ramya, “This time, we have planned not to miss anything. We are truly amazed by your beautiful eco-friendly castle-like home.” After spending a few pleasant hours together and enjoying tea with snacks, the trio left happily, grateful for meeting their aunt and her dear daughter-in-law. They could not meet the children, as they had gone to the office. While traveling back to their hotel, Swapna nodded and said, “What an amazing castle house—blending old tradition with beautiful antiques!” K.Ragavan 23-2-26

Small Story 529.

Small Story 529 One Comment Won’t Decide Our Worth Vasanthy and Revathy were neighbours in a well-equipped apartment in the posh area of Anna Nagar, Chennai. They had been good friends for two decades. In fact, they had moved into the apartment on the same day and shared a strong bond of understanding and affection. One day, Revathy came to Vasanthy’s apartment with an upset look on her face. Vasanthy noticed immediately. “Hey, what happened? You’re not in your usual mood,” she asked gently. Revathy sighed. “Yesterday, one of my relatives met me at a mall. She has come from the US for the holidays. She told me that her son got a good job at Google and then asked what Vinod is doing. I told her he is working as a manager in a private company. Then she said sarcastically, ‘If he had studied IT, my son could have pulled him into Google. He is only an ordinary graduate.’ That comment really upset me.” Vinod was earning ₹2,50,000 per month in India, which was a very good salary, and he was happy with his job. Still, the remark about being ‘just an ordinary graduate’ hurt Revathy deeply. Vasanthy smiled calmly and said, “Is that why you’re upset? In this world, people make blunt comments without thinking. They don’t realize that situations change. I never bother about what others say — whether they call me good or bad. No one can decide a person’s growth or character just by commenting. Just because someone says something, we are not going to change. I am always Vasanthy, and you are Revathy. That’s all. We must learn to take such comments lightly. One person’s opinion cannot define us.” Revathy felt her mind clear. “You’re right, Vasanthy. We should take it easy and ignore such remarks.” After sharing some snacks and laughter, Revathy returned to her apartment with a smiling face. K.Ragavan 22-2-26

Small Story 529 .T

சிறுகதை 529 ஒரு கருத்து நம்மை நிர்ணயிக்காது சென்னையின் Anna Nagar என்ற பிரபலமான பகுதியில் உள்ள வசதிகள் நிறைந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசந்தி மற்றும் ரேவதி அண்டை வீட்டாராக வசித்து வந்தனர். இருபது ஆண்டுகளாக அவர்கள் நல்ல நண்பர்களாக இருந்தனர். உண்மையில், அதே நாளில் அவர்கள் இருவரும் அந்த குடியிருப்புக்கு குடிபெயர்ந்து வந்தவர்கள். பரஸ்பர புரிதலும் பாசமும் கொண்ட வலுவான உறவு அவர்களுக்கு இருந்தது. ஒரு நாள், ரேவதி கவலையுடன் வசந்தியின் வீட்டிற்கு வந்தாள். அவள் முகத்தை பார்த்தவுடன் வசந்தி ஏதோ தவறு இருப்பதை உணர்ந்தாள். “ஏன் ரேவதி, என்னாச்சு? இன்று உன் வழக்கமான மனநிலையில இல்லையே?” என்று மெதுவாக கேட்டாள். ரேவதி ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டாள். “நேற்று என் உறவினருள் ஒருத்தி மாலில் சந்தித்தாள். அவள் விடுமுறைக்காக அமெரிக்காவில் இருந்து வந்திருக்கிறாள். அவள் மகன் கூகுளில் நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறான் என்று பெருமையாகச் சொன்னாள். பிறகு வினோத் என்ன வேலை செய்கிறான் என்று கேட்டாள். நான் அவன் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் மேலாளராக வேலை செய்கிறான் என்றேன். உடனே அவள் கிண்டலாக, ‘அவன் ஐ.டி. படித்திருந்தா என் மகன் அவனை கூகுளில் சேர்த்திருப்பான். அவன் சாதாரண பட்டதாரி தானே!’ என்றாள். அந்த வார்த்தை எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது,” என்றாள். வினோத் மாதம் ரூ.2,50,000 சம்பளம் பெற்று இந்தியாவில் நல்ல நிலையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தான். அவன் தனது வேலையில் திருப்தியுடன் இருந்தான். இருந்தாலும் ‘சாதாரண பட்டதாரி’ என்ற அந்த குறிப்பு ரேவதியை மிகவும் காயப்படுத்தியது. வசந்தி அமைதியாக சிரித்துக் கொண்டு, “அதுக்குத்தான் இவ்வளவு கவலையா? இந்த உலகத்தில் பலர் யோசிக்காமல் பேசுவார்கள். சூழ்நிலைகள் எப்போதும் மாறக்கூடும் என்பதை அவர்கள் உணரமாட்டார்கள். யாராவது என்னைப் பற்றி நல்லதாகவோ கெட்டதாகவோ சொன்னாலும் நான் கவலைப்பட மாட்டேன். ஒருவரின் வளர்ச்சியையோ குணத்தையோ ஒரு கருத்து மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது. யாராவது ஏதாவது சொன்னதால் நாம் மாறப்போவதில்லை. நான் எப்போதும் வசந்திதான்; நீ எப்போதும் ரேவதிதான். அதுதான் உண்மை. இப்படிப்பட்ட கருத்துகளை லேசாக எடுத்துக் கொள்ள கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஒரே ஒருவரின் கருத்து நம்மை வரையறுக்க முடியாது,” என்றாள். வசந்தியின் வார்த்தைகள் ரேவதியின் மனதை தெளிவாக்கின. “நீ சொல்வது சரி வசந்தி. நாம் இவற்றை லேசாக எடுத்துக் கொண்டு புறக்கணிக்க வேண்டும்,” என்றாள். சிறிது நேரம் சிற்றுண்டி பகிர்ந்து சிரித்துக் கொண்ட பிறகு, ரேவதி முகத்தில் புன்னகையுடன் தன் வீட்டிற்கு திரும்பினாள். K.Ragavan 22-2-26

Smsll Story 528.

Small Story 528. Unexpected Blessings After his morning walk, Ram met his friend Nagaraj on the way. Nagaraj, who had retired as a civil engineer from a leading construction company, had settled near Ram’s apartment. “Hey Ram, I missed you for ten days. Where were you?” Nagaraj asked. “I went to Shimoga to attend a relative’s wedding. From there, I went to Hubli and came back yesterday. How are you?” Ram replied. “I’m fine. Today my grandson is writing his 12th Public Examination. He has a sentiment that whenever you wish him, he scores good marks in exams as well as in other activities. Since I met you, please come with me to my house, bless him, and I will drop you back home,” said Nagaraj. Ram was happy to hear that Nagaraj’s grandson, Varun, was appearing for his public exam. He liked the boy very much and was glad to bless him. Both of them reached Nagaraj’s house just as Varun was about to leave for the examination. Ram blessed him warmly and wished him success with high marks. After Varun left, Nagaraj’s wife offered Ram his favorite masala dosa with ginger tea. Ram gladly accepted it and enjoyed the delicious homemade breakfast. As he prepared to leave, Ram whispered to Nagaraj, “Before I met you today, I was planning to have masala dosa at our Udupi restaurant. But God blessed me with a homemade one instead.” Nagaraj smiled and nodded. “You are always God’s blessed child.” Ram smiled contentedly as Nagaraj dropped him back at his house, grateful for the unexpected blessing that made his day special. K.Ragavan 21-2-26

Small Story 528.T

சிறுகதை 528 எதிர்பாராத ஆசீர்வாதங்கள் காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துவிட்டு வந்த ராம், வழியில் தனது நண்பர் நாகராஜை சந்தித்தார். முன்னணி கட்டுமான நிறுவனத்தில் சிவில் பொறியாளராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற நாகராஜ், ராமின் குடியிருப்பிற்கு அருகில் குடியேறியிருந்தார். “ஹே ராம், பத்து நாட்களாக உன்னைப் பார்க்கவில்லை. எங்கே போயிருந்தாய்?” என்று நாகராஜ் கேட்டார். “ஒரு உறவினரின் திருமணத்திற்கு Shivamogga (ஷிமோகா) சென்றிருந்தேன். அங்கிருந்து Hubballi (ஹூப்ளி) போய், நேற்று தான் திரும்பி வந்தேன். Neenga எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று ராம் பதிலளித்தார். “நான் நன்றாக இருக்கிறேன். இன்று என் பேரன் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பொதுத் தேர்வு எழுதுகிறான். நீ ஆசீர்வதித்தால் அவன் தேர்விலும் மற்ற செயல்களிலும் நல்ல மதிப்பெண் பெறுவான் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு இருக்கிறது. இப்போது உன்னைச் சந்தித்துவிட்டேன்; தயவு செய்து என் வீட்டிற்கு வந்து அவனை ஆசீர்வதிக்கவும். பிறகு உன்னை வீட்டில் இறக்கிவிடுகிறேன்,” என்றார் நாகராஜ். நாகராஜின் பேரன் வருண் பொதுத் தேர்வு எழுதுகிறான் என்பதை கேட்டு ராம் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவனை ராம் மிகவும் நேசித்தார்; அவனை ஆசீர்வதிக்க சந்தோஷமாக சம்மதித்தார். இருவரும் நாகராஜின் வீட்டிற்கு சென்றபோது, வருண் தேர்வுக்கு செல்லத் தயாராக இருந்தான். ராம் அன்புடன் அவனை ஆசீர்வதித்து, உயர்ந்த மதிப்பெண்களுடன் வெற்றி பெற வாழ்த்தினார். வருண் வெளியேறிய பிறகு, நாகராஜின் மனைவி ராமின் விருப்பமான மசாலா தோசையும் இஞ்சி டீயையும் வழங்கினார். ராம் மகிழ்ச்சியுடன் அதை ஏற்று, வீட்டில் செய்யப்பட்ட சுவையான காலை உணவை ரசித்து உண்டார். புறப்படத் தயாரானபோது, ராம் மெதுவாக நாகராஜிடம், “இன்று உன்னைச் சந்திக்கும் முன், நம்முடைய உடுப்பி உணவகத்தில் மசாலா தோசை சாப்பிடலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அதற்கு பதிலாக, கடவுள் வீட்டிலேயே தயாரிக்கப்பட்ட தோசையை அருளாக அளித்தார்,” என்றார். நாகராஜ் புன்னகையுடன் தலைஅசைத்தார். “நீ எப்போதும் கடவுளின் அருள்பெற்ற குழந்தைதான்,” என்றார். நாகராஜ் ராமை அவரது வீட்டில் இறக்கிவிட்டபோது, அந்த எதிர்பாராத ஆசீர்வாதம் தன் நாளை சிறப்பாக மாற்றியதற்காக ராம் மனம் நிறைந்த நன்றியுடன் புன்னகைத்தார். K.Ragavan 21-2-26

Letter.

Letter Published in The National UAE on 20 Feb26 powerful cultural symbol I write in reference to Ramola Talwar Badam’s article Hindu temple in Abu Dhabi welcomes four million visitors in two years (February 16): the remarkable number of visitors reflects the spirit of harmony and mutual respect that defines the UAE, which has consistently demonstrated its commitment to tolerance, co-existence and cultural diversity across various spheres. The establishment of the temple in and of itself stands as a powerful cultural and religious symbol. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 527.

Small Story 527: The Dindigul Encounter Ram came to Dindigul after many long years to attend his friend’s son’s wedding. Sadly, his old friend was no more. Decades ago, both of them had worked in the pharmaceutical industry and had covered the Dindigul region together. After enjoying a delicious wedding lunch with three varieties of sweets, Ram told his wife, Roshani, “You talk with your friends. I’ll be back soon.” Roshani looked surprised but did not question him. Ram slowly walked towards Abhirami Sannadhi Street, lost in memories. Suddenly, a young man approached him. “Excuse me, sir. Can you tell me where the famous Laxmi Vilas Hotel near the temple is?” Ram was startled. He too had been searching for the same hotel. “Where are you from?” Ram asked. “I live in the US. I came for my cousin’s marriage and wanted to see this hotel. My grandfather retired as Marketing Director from Parke-Davis. He passed away last year. When he worked here, he used to have his meals at this hotel. He spoke about it many times. I was curious to see it.” Ram felt a sudden wave of emotion. “What is your name? And your grandfather’s name?” “My name is Easwar. My grandfather was Viswanathan.” Ram was overwhelmed. Viswanathan was his close friend and colleague. They had watched many Vithalacharya movies together in Dindigul during their younger days. Looking at Easwar, Ram could see the resemblance — the same sharp features, the same warmth in his smile. “I too worked in the pharma field,” Ram said gently. “Your grandfather and I were very close.” They both searched for Laxmi Vilas Hotel but could not find it. Perhaps it had shifted, or perhaps time had erased it. Though they could not locate the hotel, Ram had discovered something far more precious — a living connection to his dear departed friend. There was another surprise. Easwar belonged to the bride’s side, while Ram had come from the groom’s side. Destiny had brought them together in an unexpected way. They returned to the wedding hall, and Ram introduced Easwar to Roshani. The meeting felt special, almost magical. The next day, Ram and Roshani left Dindigul and returned to Bengaluru. Before parting, Easwar warmly invited them to visit him in the US. Though Laxmi Vilas Hotel could not be found, it had rekindled an old friendship and created a new bond. Ram smiled to himself. Some places may disappear with time — but memories and relationships never do. K.Ragavan 20-2-26

Small Story 527.T

சிறுகதை 527: திண்டுக்கல் சந்திப்பு ராம் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தனது நண்பரின் மகன் திருமணத்தில் கலந்து கொள்ள திண்டுக்கலுக்கு வந்தார். வருத்தமாக, அவரது பழைய நண்பர் இப்போது உயிரில் இல்லை. பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பு, இருவரும் மருந்து தொழில்துறையில் பணியாற்றி, திண்டுக்கல் பகுதியை ஒன்றாகச் சுற்றியிருந்தனர். மூன்று வகை இனிப்புகளுடன் கூடிய சுவையான திருமண விருந்தை அனுபவித்த பிறகு, ராம் தனது மனைவி ரோஷனியிடம், “நீ நண்பர்களுடன் பேசிக்கொள். நான் சிறிது நேரத்தில் திரும்பி வருகிறேன்,” என்றார். ரோஷனி ஆச்சரியமாக பார்த்தாள்; ஆனால் எதையும் கேட்கவில்லை. ராம் மெதுவாக அபிராமி சன்னதி தெருவை நோக்கி நடந்தார். நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்தார். அப்போது திடீரென ஒரு இளைஞன் அவரை அணுகினான். “மன்னிக்கவும், ஐயா. கோவிலுக்கு அருகில் இருக்கும் புகழ்பெற்ற லட்சுமி விலாஸ் ஹோட்டல் எங்கே இருக்கிறது என்று சொல்ல முடியுமா?” ராம் அதிர்ச்சியடைந்தார். அவரும் அதே ஹோட்டலைத்தான் தேடிக் கொண்டிருந்தார். “நீங்கள் எங்கு இருந்து வந்தீர்கள்?” என்று ராம் கேட்டார். “நான் அமெரிக்காவில் வசிக்கிறேன். என் உறவினர் திருமணத்திற்காக வந்தேன். இந்த ஹோட்டலைப் பார்க்கவே ஆசைப்பட்டது. என் தாத்தா பார்க்-டேவிஸ் நிறுவனத்தில் மார்க்கெட்டிங் இயக்குநராக ஓய்வு பெற்றவர். அவர் கடந்த ஆண்டு காலமானார். இங்கே வேலை செய்த காலத்தில், இந்த ஹோட்டலில் தான் அடிக்கடி உணவருந்துவார். இதைப் பற்றி பலமுறை கூறியிருக்கிறார். அதனால் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது,” என்றான். ராமின் மனதில் உணர்ச்சி அலை எழுந்தது. “உன் பெயர் என்ன? உன் தாத்தாவின் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டார். “என் பெயர் ஈஸ்வர். என் தாத்தாவின் பெயர் விஸ்வநாதன்.” ராம் பரவசமடைந்தார். விஸ்வநாதன் அவரது நெருங்கிய நண்பரும் பணியாளருமானவர். இளமைக் காலத்தில் திண்டுக்கலில் அவர்கள் சேர்ந்து பல விதலாச்சார்யா திரைப்படங்களை பார்த்திருந்தனர். ஈஸ்வரை பார்த்தபோது, அதே கூர்மையான முகவடிவம், அதே பாசமுள்ள சிரிப்பு — தாத்தாவின் உருவம் அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது. “நானும் மருந்து துறையில் வேலை செய்தவன்,” என்று ராம் மெதுவாகச் சொன்னார். “உன் தாத்தாவும் நானும் மிகவும் நெருங்கியவர்கள்.” இருவரும் லட்சுமி விலாஸ் ஹோட்டலைத் தேடினார்கள். ஆனால் அது கிடைக்கவில்லை. அது வேறு இடத்துக்கு மாற்றப்பட்டிருக்கலாம்; அல்லது காலம் அதை அழித்திருக்கலாம். ஆனால் ஹோட்டலை கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டாலும், ராம் இன்னும் விலைமதிப்பற்ற ஒன்றைக் கண்டுபிடித்திருந்தார் — தனது மறைந்த நண்பருடன் மீண்டும் உயிர்ப்பெற்ற உறவு. இன்னொரு ஆச்சரியம் இருந்தது. ஈஸ்வர் மணமகள் தரப்பைச் சேர்ந்தவர்; ராம் மணமகன் தரப்பிலிருந்து வந்திருந்தார். விதி அவர்களை எதிர்பாராத விதமாக ஒன்று சேர்த்திருந்தது. திருமண மண்டபத்திற்குத் திரும்பிய அவர்கள், ரோஷனியிடம் ஈஸ்வரை அறிமுகப்படுத்தினார் ராம். அந்த சந்திப்பு மிகவும் சிறப்பாகவும், ஏதோ மந்திரமாய் உணரப்பட்டது. அடுத்த நாள், ராம் மற்றும் ரோஷனி திண்டுக்கலை விட்டு பெங்களூருவிற்கு திரும்பினர். பிரியும் முன், ஈஸ்வர் அவர்களை அமெரிக்காவுக்கு வருமாறு அன்புடன் அழைத்தான். லட்சுமி விலாஸ் ஹோட்டலைக் காண முடியவில்லை. ஆனால் அது ஒரு பழைய நட்பை மீண்டும் உயிர்ப்பித்து, புதிய உறவை உருவாக்கியது. ராம் அமைதியாக சிரித்தார். சில இடங்கள் காலத்தால் மறைந்து போகலாம் — ஆனால் நினைவுகளும் உறவுகளும் என்றும் மறையாது. K.Ragavan 20-2-26

Small Story 526.

Small Story 526 The Value of a Good Film Ram, Jagadeesh, and Nandhini arrived at their friend Shashi’s house one pleasant evening. The four friends, all versatile writers who had retired from various professions, had gathered to discuss an important topic close to their hearts — meaningful cinema and the values it could offer to society. Shashi warmly welcomed them into the hall. It was 4:30 p.m., the perfect time for tea and snacks. His wife, Poornima, had lovingly prepared delicious gulab jamun and crispy onion pakodas, served along with hot tea. The friends enjoyed the refreshments while exchanging light-hearted jokes and laughter. After tea, Shashi gently steered the conversation toward the purpose of their meeting. “My dear friends,” he said with a smile, “let us share our thoughts on how we can contribute to bringing good, value-based films to the audience.” Nandhini began, emphasizing that a strong story and meaningful content are the backbone of any successful film. Jagadeesh agreed, adding that producers should encourage young and talented actors and writers who are striving to make a mark. Finally, Ram shared his thoughts. “Friends and fellow writers,” he began thoughtfully, “in any language, story and content are the true heroes of a film. Today, we see many fast-paced action movies flooding the screens. While they entertain, I feel audiences are also longing for films that highlight family bonding, cultural traditions, and moral values.” He continued, “There are many young talents in acting, writing, and filmmaking emerging from small platforms and digital screens. Their creativity deserves recognition and support. Producers with good vision and positive thinking must come forward to encourage these young directors — especially those trained in reputed acting and film institutes in Bengaluru and across the country.” The room fell silent for a moment as everyone reflected on his words. They all felt that meaningful cinema could indeed bring positive change to society. After spending ninety productive minutes together, the friends thanked Shashi and Poornima for their warm hospitality and departed with renewed enthusiasm. All of them agreed that Ram’s ideas, if put into action, could inspire films filled with values and purpose. They left with hope in their hearts — determined to contribute to a new wave of meaningful cinema. K.Ragavan 19-2-26

Small Story 526T

சிறுகதை 526 ஒரு நல்ல திரைப்படத்தின் மதிப்பு ராம், ஜகதீஷ் மற்றும் நந்தினி ஒரு இனிய மாலை நேரத்தில் தங்களின் நண்பர் சஷியின் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். பல்வேறு தொழில்களில் இருந்து ஓய்வு பெற்றிருந்த இந்த நால்வரும் திறமையான எழுத்தாளர்கள். சமுதாயத்திற்கு நல்ல மதிப்புகளை அளிக்கக்கூடிய அர்த்தமுள்ள திரைப்படங்கள் குறித்து ஆலோசிக்க அவர்கள் ஒன்று கூடியிருந்தனர். சஷி அவர்களை அன்புடன் வரவேற்று மண்டபத்தில் அமரச் செய்தார். மாலை 4.30 மணி — தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டிக்கு ஏற்ற நேரம். அவரது மனைவி பூர்ணிமா அன்புடன் தயாரித்த சுவையான குலாப் ஜாமூன் மற்றும் முறுகலான வெங்காயப் பஜ்ஜி, சூடான தேநீருடன் பரிமாறப்பட்டன. நண்பர்கள் சிரிப்பும் நகைச்சுவையும் கலந்து அவற்றை ரசித்தனர். தேநீர் முடிந்ததும், சந்திப்பின் நோக்கத்தை சஷி மெதுவாக உரையாடலுக்கு கொண்டு வந்தார். “என் அன்பு நண்பர்களே,” என்று அவர் சிரித்தபடி கூறினார், “நல்ல மதிப்புகளைக் கொண்ட திரைப்படங்களை பார்வையாளர்களுக்கு கொண்டு வர நாம் எவ்வாறு பங்களிக்கலாம் என்பதில் நமது கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொள்வோம்.” நந்தினி முதலில் பேசினார். வலுவான கதை மற்றும் அர்த்தமுள்ள உள்ளடக்கம் தான் எந்த திரைப்படத்தின் வெற்றிக்கும் முதுகெலும்பு என்று அவர் வலியுறுத்தினார். ஜகதீஷ் அதற்கு இணங்கி, தங்களை நிரூபிக்க முயற்சிக்கும் இளம் திறமையான நடிகர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்களை தயாரிப்பாளர்கள் ஊக்குவிக்க வேண்டும் என்றார். இறுதியாக ராம் தனது கருத்துகளை பகிர்ந்தார். “நண்பர்களும் சக எழுத்தாளர்களும்,” என்று சிந்தனையுடன் தொடங்கினார், “எந்த மொழியிலான திரைப்படமாக இருந்தாலும், கதை மற்றும் உள்ளடக்கமே அதன் உண்மையான நாயகர்கள். இன்று வேகமான சண்டைக் காட்சிகள் நிறைந்த பல திரைப்படங்கள் வெளியாகின்றன. அவை பொழுதுபோக்கை அளித்தாலும், குடும்ப பிணைப்பு, பண்பாட்டு மரபுகள், மற்றும் நெறிமுறைகள் போன்ற மதிப்புகளை எடுத்துரைக்கும் படங்களை மக்கள் ஏங்குகின்றனர் என்று நான் உணர்கிறேன்.” அவர் தொடர்ந்து, “நடிப்பு, எழுத்து மற்றும் திரைப்படத் தயாரிப்பு துறைகளில் பல இளம் திறமைகள் சிறிய தளங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் ஊடகங்களில் இருந்து உருவாகின்றனர். அவர்களின் படைப்பாற்றலுக்கு அங்கீகாரமும் ஆதரவும் கிடைக்க வேண்டும். நல்ல பார்வையும் நேர்மறை சிந்தனையும் கொண்ட தயாரிப்பாளர்கள் முன்னுக்கு வந்து இளம் இயக்குநர்களை ஊக்குவிக்க வேண்டும் — குறிப்பாக பெங்களூரு மற்றும் நாட்டின் பல பகுதிகளில் உள்ள புகழ்பெற்ற நடிப்பு மற்றும் திரைப்படக் கல்வி நிறுவனங்களில் பயின்றவர்களை,” என்றார். அவரது வார்த்தைகள் அனைவரையும் சில நொடிகள் அமைதியாகச் சிந்திக்க வைத்தன. அர்த்தமுள்ள திரைப்படங்கள் சமூகத்தில் நேர்மறையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்ற நம்பிக்கை அவர்களுக்குள் உருவானது. தொண்ணூறு நிமிடங்கள் பயனுள்ளதாகக் கழித்த பிறகு, நண்பர்கள் சஷி மற்றும் பூர்ணிமாவுக்கு அவர்களின் அன்பான விருந்தோம்பலுக்கு நன்றி தெரிவித்து பிரிந்தனர். ராமின் யோசனைகள் செயல்படுத்தப்பட்டால், மதிப்பும் நோக்கமும் நிறைந்த திரைப்படங்களுக்கு அது ஊக்கமாக அமையும் என்று அனைவரும் ஒருமனதாக ஏற்றுக்கொண்டனர். புதிய அர்த்தமுள்ள திரைப்பட அலைக்கு தங்களால் இயன்ற பங்களிப்பை செய்ய உறுதியுடன், நம்பிக்கையுடன் அவர்கள் பிரிந்தனர். K.Ragavan 19-2-26

Small Story 525.

Small Story 525 A Birthday Coincidence Vasanthy called her father, Krishnan, who had traveled to Florida in the United States to visit her brother. Her voice carried excitement and pride. “Appa, I have good news!” she began. She told him about her recent promotion at work—she had been elevated as Branch In-Charge at the publishing company where she worked. Along with her professional success, she shared something even closer to her heart. Being deeply interested in social issues and passionate about writing, she had just completed her latest novel. “It has exactly 525 pages!” she said happily. “And guess what? The company is interested in publishing it.” Krishnan put the call on speaker so his wife, Pankajam, could hear. Both of them were overjoyed. “Five hundred and twenty-five pages?” Pankajam asked with curiosity. “How did you arrive at that number?” Vasanthy laughed softly. “I don’t know, Amma. When I finished writing and checked the final draft, it came to 525 pages. I just feel lucky because my date of birth is on the 12th… and somehow this number feels special.” Pankajam smiled. “We don’t really believe in predictions or astrology, but such coincidences are always delightful.” Krishnan whispered proudly, “This is a great achievement, dear Vasanthy. We will surely return home in time for the book release. We want to be there beside you.” That day, happiness filled their hearts in every possible way. For Krishnan, Pankajam, and Vasanthy, it was not just about the number 525. It was about hard work, dreams coming true, and the joy of sharing success with family. Their happiness was truly unlimited. K.Ragavan 18-2-26