Small Story 565.

 Small Story 565

Bonding with Grandparents

Govind had come to his daughter’s house in Mysore a week ago. His daughter, Ashwini, and her husband, Ram, had settled there after retiring from their bank jobs. Their daughter, Asha, was now working in a bank as well.

Ram came from a family of three brothers who had all served in banks in Rajasthan before eventually settling in Bangalore. Govind and his wife, Ranjana, had retired as college professors and chosen to settle in Hassan, a place they truly loved. Though Govind’s family was originally from Rajasthan, he had spent most of his career in Karnataka and had grown fond of it.

One evening, Asha returned home from work and noticed that her grandfather was not there. She looked worried. Seeing her concern, her mother Ashwini said, “Grandpa has gone to his favorite place, the Ramakrishna Ashram, to meet his friend Uthappa. Today, they are going out for dinner at Dasaprakash Paradise. And Grandma has gone to meet her old friend, Anupama.”

Asha always admired her grandparents’ discipline and routine. Even after retirement, they made it a point to meet their friends and maintain strong relationships. She rarely saw such consistency and deeply appreciated their habit of staying connected whenever they visited Mysore. Her father, Ram, also followed in the footsteps of his in-laws.

That night, when her grandparents returned, Asha greeted them warmly and said, “Good night, Grandpa and Grandma.”

Ashwini smiled softly and whispered, “Great, Asha.”

K.Ragavan

30-3-26

Tribute 921.

 Tribute to MukthaFilms 60 on Entering Its 7th Successful Year

MukthaFilms 60 group has successfully completed six remarkable years and is now stepping into its 7th year—a proud milestone indeed. Over the years, the group has grown in strength and stature, introducing a wide range of engaging programmes featuring film personalities and technicians. These efforts have been widely appreciated by its members.

I have been a part of this group since 2002and I have consistently observed the excellent coordination between the organizers and participants. This spirit of unity and collaboration is truly admirable.

One of the most commendable aspects of this group is its inclusiveness—bringing together actors and artists irrespective of their roles, along with celebrities from various fields. This has made the group widely loved not only among its members but also among many non-members who hear about its activities.

The foundation of this legacy lies in the visionary work of the renowned duo: the late V. Ramaswamy, a distinguished producer, and V. Srinivasan, an award-winning director. Together, they contributed around  50 meaningful films to cinema,if I am right leaving behind a rich legacy that continues to inspire. The name “MukthaFilms 60” itself stands as a tribute to Director V. Srinivasan’s remarkable body of work, which continues to speak for itself.

I would also like to acknowledge the dedicated efforts of Muktha Srinivasan’s daughter, Maya Srinivasan, as well as Mr. Ramaswamy’s daughter Vidhya if i amright and sons —Muktha Ravi and Sundar—for their hard work and commitment in carrying this legacy forward. Their contributions have been instrumental in the group reaching this significant milestone.

On this special occasion of entering its 7th successful year, I extend my heartfelt congratulations to everyone associated with MukthaFilms 60. I wish the group continued success and many more achievements in the years to come.

With warm regards,

K. Ragavan

Small Story 565.T

 சிறுகதை 565

பாட்டி தாத்தாவுடன் உறவு

கோவிந்த் தனது மகள் வீட்டிற்கு மைசூருக்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன் வந்திருந்தார். அவரது மகள் அஷ்வினி மற்றும் அவளது கணவர் ராம், வங்கி வேலைகளில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு அங்கேயே குடியேறினர். அவர்களது மகள் ஆஷா தற்போது வங்கியில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

ராம் மூன்று சகோதரர்களைக் கொண்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர்கள் அனைவரும் ராஜஸ்தானில் வங்கிகளில் பணியாற்றி பின்னர் பெங்களூரில் குடியேறினர். கோவிந்த் மற்றும் அவரது மனைவி ரஞ்சனா, கல்லூரி பேராசிரியர்களாக இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின், தாங்கள் மிகவும் விரும்பிய ஹாசன் என்ற இடத்தில் குடியேறினர். கோவிந்தின் குடும்பம் முதலில் ராஜஸ்தானைச் சேர்ந்ததாக இருந்தாலும், அவர் தனது வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை கர்நாடகத்தில் கழித்ததால், அந்த இடத்துக்கு அவருக்கு அதிக பற்று ஏற்பட்டது.

ஒரு மாலை, ஆஷா வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தபோது, தன் தாத்தா வீட்டில் இல்லாததை கவனித்தாள். அவள் கவலைப்பட்டாள். அதை பார்த்த அஷ்வினி, “தாத்தா தனது பிடித்த இடமான ராமகிருஷ்ண ஆசிரமத்திற்கு நண்பர் உத்தப்பாவைச் சந்திக்க சென்றிருக்கிறார். இன்று அவர்கள் தசப்ரகாஷ் பாரடைஸ் ஹோட்டலில் இரவு உணவுக்கு போகிறார்கள். பாட்டி தனது பழைய தோழி அனுபமாவைச் சந்திக்க சென்றிருக்கிறார்,” என்றாள்.

ஆஷா எப்போதும் தனது தாத்தா பாட்டியின் ஒழுக்கத்தையும் தினசரி பழக்கங்களையும் பாராட்டுவாள். ஓய்வு பெற்ற பிறகும், அவர்கள் நண்பர்களைச் சந்தித்து உறவுகளை வலுப்படுத்துவது அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தது. மைசூருக்கு வரும்போதெல்லாம் அவர்கள் இந்த பழக்கத்தை தவறாமல் தொடர்ந்தனர். அவளது தந்தை ராமும், தன் மாமியார் மாமனாரின் வழியைப் பின்பற்றினார்.

அன்று இரவு, தாத்தா பாட்டி வீடு திரும்பியபோது, ஆஷா அவர்களை அன்புடன் வரவேற்று, “குட் நைட் தாத்தா, பாட்டி,” என்றாள்.

அஷ்வினி மெதுவாக சிரித்து, “அருமை, ஆஷா,” என்று சொன்னாள்.

K.Ragavan

30-3-26

Small Story 564.

 Small Story 564.

A Day at the IPL Match

Ramu called Ganesh and asked whether he was willing to join him for today’s IPL T20 match at the local stadium. Ganesh was excited and ready to go, but his mother overheard the conversation and immediately said no.

Ganesh was shocked. He told Ramu that he would call him back in a few minutes and hung up the phone.

His mother, Smitha, said, “Do you remember last year? Many fans lost their lives. I am not willing to send you.”

Ganesh replied, “Mom, that incident was beyond control. Now the authorities are very vigilant and won’t allow overcrowding.”

But Smitha was still not convinced.

Hearing their conversation, his father, Ram, came out of the room. “Smitha, don’t worry. Once something like that happens, it doesn’t mean it will repeat forever. I trust the authorities will take proper care, and people are more responsible now.”

He continued, “Think about it—when there was talk about war recently, the whole world panicked about energy supplies, especially cooking gas. But things are stable now. We have to believe everything will go smoothly and trust in God.”

Smitha finally felt reassured. “Okay, Ganesh. Take care and be careful. You can tell Ramu you will join him—and don’t forget to pay your share.”

Ganesh smiled happily. “Thank you, Mom and Dad, for allowing me to watch my favorite team play today!”

K.Ragavan

29-3-26

Small Story 564.T

 

சிறுகதை 564

ஒரு நாள் IPL போட்டியில்

ராமு, கணேஷுக்கு அழைத்து இன்று உள்ளூர் மைதானத்தில் நடைபெறும் IPL T20 போட்டிக்கு தன்னுடன் வர விருப்பமா என்று கேட்டான். கணேஷ் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் உடனே சம்மதித்தான். ஆனால், அவன் தாய் ஸ்மிதா அந்த உரையைக் கேட்டதும் உடனே “இல்லை” என்று கூறினார்.

கணேஷ் அதிர்ச்சி அடைந்தான். “சில நிமிடங்களில் திரும்ப அழைக்கிறேன்” என்று ராமுவிடம் சொல்லி போனை வைத்தான்.

அப்போது அவன் தாய் ஸ்மிதா, “கடந்த ஆண்டு நடந்ததை நினைவிருக்கிறதா? பல ரசிகர்கள் உயிரிழந்தார்கள். உன்னை அனுப்ப நான் தயாரில்லை,” என்றார்.

கணேஷ் பதிலளித்தான்: “அம்மா, அந்த சம்பவம் யாராலும் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒன்று. இப்போது அதிகாரிகள் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்கிறார்கள். அதிக நெரிசலை அவர்கள் அனுமதிக்க மாட்டார்கள்.”

ஆனால் ஸ்மிதா இன்னும் சம்மதிக்கவில்லை.

அவர்களின் உரையைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அவன் தந்தை ராம் வெளியே வந்தார். “ஸ்மிதா, கவலைப்படாதே. ஒரு விஷயம் ஒருமுறை நடந்ததால் அது எப்போதும் மீண்டும் நடக்கும் என்பதில்லை. அதிகாரிகள் சரியான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை எடுப்பார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். மக்கள் கூட இப்போது அதிக பொறுப்புடன் இருக்கிறார்கள்,” என்றார்.

அவர் தொடர்ந்து, “சமீபத்தில் போர் பற்றிய பேச்சு வந்தபோது உலகமே எரிசக்தி பற்றாக்குறையைப் பற்றி பயந்தது—குறிப்பாக சமையல் எரிவாயு. ஆனால் இப்போது எல்லாம் சீராக இருக்கிறது. அனைத்தும் நன்றாக நடைபெறும் என்று நம்ப வேண்டும்; கடவுளை நம்ப வேண்டும்,” என்றார்.

இதனால் ஸ்மிதா மனம் தளர்ந்து, “சரி கணேஷ், கவனமாக இரு. ராமுவிடம் நீ வருகிறாய் என்று சொல்லிக்கொள்—உன் பங்கை பணம் கொடுக்க மறக்காதே,” என்றார்.

கணேஷ் மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தான். “நன்றி அம்மா, அப்பா! இன்று என் பிடித்த அணியை விளையாடக் காண அனுமதி அளித்ததற்கு!” என்றான்.

K.Ragavan

29-3-26

The ongoing crisis should be stopped.

 The ongoing crisis involving the United States, Israel, and Iran has still not come to a conclusion, even after 29 days of conflict. The continued deployment of troops and the persistent attacks on Iran’s plants and other critical areas are deeply concerning and unacceptable in a civilized society.

In any war, beyond the question of victory or defeat, it is the innocent civilians who suffer the most. They are left without security, facing loss of life, displacement, and immense hardship. As a senior citizen of India, I deeply sympathize with the innocent people across all affected regions who have lost their lives and livelihoods.

It is imperative that the international community, along with organizations such as the United Nations and global human rights bodies, step up their efforts to bring an end to this devastating conflict and protect civilians. The UN Security Council must act decisively to address and resolve this crisis.

This war has already begun to create global panic and may lead to serious consequences, including energy shortages in the days to come. Immediate and collective action is essential to restore peace and prevent further human suffering.

K.Ragavan

Bengaluru

Small Story563.

 Small Story 563

A Wedding That Opened New Doors

Murthy received a call from his old friend Kumar, now settled in Coimbatore, wishing him a happy Ramanavami. Kumar mentioned that he would be coming to Bengaluru to attend a friend’s daughter’s wedding and asked if he could stay with him. Murthy was delighted, and his wife Rekha was equally excited, as they hadn’t met Kumar’s family in six years. The last time they had met was at Kumar’s son’s wedding in Chennai; his son was now settled in Sydney.

Kumar and his wife lived in Coimbatore, though their native place was Udumalpet. Kumar and Murthy had worked together in the same bank in Bengaluru for six years. Even after moving to different places, their friendship remained strong through daily conversations on WhatsApp.

Murthy’s wife eagerly prepared their favorite dishes and sweets and even bought special treats from Anand to welcome them. A few days later, Kumar and his wife arrived. After warm greetings and reminiscing about old memories, they enjoyed a hearty lunch and took some rest.

In the evening, Kumar expressed his wish to watch old Kannada films of legendary actors Dr. Rajkumar and Vishnuvardhan. Murthy arranged everything, and they spent a nostalgic evening enjoying those classics.

The next day, Kumar attended the wedding nearby and returned in the afternoon. During their conversation, Kumar shared that his son, Vasu, was a cinematographer working in a media company in Sydney. He had received several awards for his documentary films and was keen to work with directors in the Kannada film industry.

Murthy then remembered that one of his clients, Basappa, had an uncle named Director Chandrashekar. He offered to introduce Kumar to him. The next day, they met the director. After watching Vasu’s film clips, Chandrashekar was impressed and promised to keep him in mind for future projects. This assurance brought great joy to Kumar.

After spending two more days together, Kumar and his wife returned home, feeling happy and fulfilled. What began as a simple wedding visit turned into a meaningful opportunity for their son’s future.

Sometimes, reunions not only revive memories but also create new possibilities.

K.Ragavan

28-3-26

Small Story 563.T

 சிறுகதை 563

புதிய வாய்ப்புகளைத் திறந்த ஒரு திருமணம்

மூர்த்திக்கு அவரது பழைய நண்பரான குமார், தற்போது கோயம்புத்தூரில் வசித்து வருபவர், ராமநவமி நல்வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்து அழைத்தார். தன்னுடைய நண்பரின் மகளின் திருமணத்திற்கு பெங்களூருக்கு வருவதாகவும், தங்குவதற்கு மூர்த்தியின் வீட்டில் இருக்கலாமா என்று கேட்டார். இதனால் மூர்த்தி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்; அவருடைய மனைவி ரேகாவும் அதே அளவுக்கு உற்சாகமாக இருந்தார், ஏனெனில் அவர்கள் குமாரின் குடும்பத்தை கடந்த ஆறு ஆண்டுகளாக சந்திக்கவில்லை. கடைசியாக அவர்கள் சென்னை நகரில் நடந்த குமாரின் மகனின் திருமணத்தில் சந்தித்திருந்தனர்; அந்த மகன் இப்போது சிட்னியில் வசித்து வருகிறார்.

குமார் மற்றும் அவரது மனைவி கோயம்புத்தூரில் வசித்து வந்தாலும், அவர்களின் சொந்த ஊர் உடுமல்பேட்டை ஆகும். குமார் மற்றும் மூர்த்தி பெங்களூரில் ஒரே வங்கியில் ஆறு ஆண்டுகள் ஒன்றாக வேலை செய்தவர்கள். பின்னர் வெவ்வேறு இடங்களுக்கு சென்றாலும், அவர்கள் நட்பு தினமும் வாட்ஸ்அப் மூலம் தொடர்ந்து நிலைத்திருந்தது.

மூர்த்தியின் மனைவி அவர்களுக்கு பிடித்த உணவுகளையும் இனிப்புகளையும் ஆர்வமாகத் தயாரித்தார். மேலும் வரவேற்புக்காக ஆனந்த் கடையிலிருந்து சிறப்பு இனிப்புகளையும் வாங்கி வைத்தார். சில நாட்களுக்கு பிறகு, குமார் மற்றும் அவரது மனைவி வந்தடைந்தனர். அன்பான வரவேற்பும் பழைய நினைவுகளும் பகிர்ந்து கொண்ட பிறகு, அவர்கள் சுவையான மதிய உணவை அனுபவித்து ஓய்வு எடுத்தனர்.

மாலை நேரத்தில், குமார், புகழ்பெற்ற நடிகர்கள் டாக்டர் ராஜ்குமார் மற்றும் விஷ்ணுவர்த்தன் நடித்த பழைய கன்னட திரைப்படங்களை பார்க்க விருப்பம் தெரிவித்துள்ளார். மூர்த்தி அதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்தார், அவர்கள் அந்த நினைவூட்டும் திரைப்படங்களை ரசித்து மகிழ்ந்தனர்.

அடுத்த நாள், குமார் அருகில் நடந்த திருமணத்தில் கலந்து கொண்டு மதியம் திரும்பி வந்தார். அப்போது, தனது மகன் வாசு பற்றி அவர் கூறினார். வாசு சிட்னியில் உள்ள ஒரு மீடியா நிறுவனத்தில் ஒளிப்பதிவாளராக (சினிமாட்டோகிராபர்) வேலை செய்து வருகிறார். அவரது ஆவணப்படங்களுக்கு பல விருதுகள் கிடைத்துள்ளன; மேலும் கன்னட திரைப்பட இயக்குநர்களுடன் வேலை செய்யும் ஆர்வமும் அவருக்கு உள்ளது.

இதைக் கேட்ட மூர்த்தி, தனது வாடிக்கையாளரான பசப்பாவின் மாமா இயக்குநர் சந்திரசேகர் பற்றி நினைவுபடுத்திக் கொண்டார். குமாரை அவருடன் அறிமுகப்படுத்த முன்வந்தார். அடுத்த நாள் அவர்கள் அந்த இயக்குநரை சந்தித்தனர். வாசுவின் படைப்புகளை பார்த்த சந்திரசேகர் மிகவும் கவரப்பட்டு, எதிர்கால திட்டங்களில் அவரை நினைவில் வைத்துக் கொள்வதாக உறுதியளித்தார். இது குமாருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

இன்னும் இரண்டு நாட்கள் ஒன்றாக கழித்த பிறகு, குமார் மற்றும் அவரது மனைவி மகிழ்ச்சியுடனும் திருப்தியுடனும் வீட்டிற்கு திரும்பினர். ஒரு சாதாரண திருமணப் பயணமாக தொடங்கியது, அவர்களின் மகனின் எதிர்காலத்திற்கான ஒரு அர்த்தமுள்ள வாய்ப்பாக மாறியது.

சில நேரங்களில், மீண்டும் சந்திப்புகள் பழைய நினைவுகளை மட்டுமல்லாமல், புதிய வாய்ப்புகளையும் உருவாக்குகின்றன.

K.Ragavan

28-3-26

Letter.

 We need to avoid a global recession

The National

Our readers have their say on the stories of the week

March 27, 2026

Is there scope for hope?

I write in reference to the editorial Iran's Hormuz blockade will hurt friend and foe alike (March 25): the US-Israel war against Iran has escalated tensions in the Middle East and created a global energy crisis. Rising fuel prices have affected economies worldwide, placing a heavy burden on ordinary people. Despite the severe economic costs, loss of human lives and billions of dollars already spent, neither the US nor Iran has yet presented a fully viable solution to end the conflict. However, there is hope that diplomatic efforts – perhaps with help from India – could help ease tensions and lead to the complete reopening of the Strait of Hormuz. At this point, hope remains the most important factor, as the world looks for a peaceful resolution to this crisis. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 572.

 Small Story 562.

We Realize the Value Only When It’s Missing”

Thangam was worried. The gas cylinder had not arrived on time, unlike previous days, and managing a household of seven people was not easy. With two sons, her husband, and her elderly in-laws, she had always run the home smoothly. But now, things felt uncertain.

The world itself was going through a difficult time. Because of the wrong decisions made by powerful countries, there was a shortage of gas and energy everywhere. Thangam’s relatives lived in Gulf countries, and she prayed daily for their safety and for peace to return.

“How long will this war continue?” she wondered anxiously.

Just then, her mobile phone rang. It was her friend Asha, who worked at a bank.

“Hey, I got my gas cylinder within a day,” Asha said cheerfully. “Don’t worry. Our government is taking precautionary measures. Things will improve soon, and hopefully the war will end.”

Asha’s comforting words gave Thangam some relief. Her husband Ganesh also reassured her. “Don’t worry. We can manage for another seven days with careful use.”

Thangam thought deeply. “As long as everything comes on time, we never think about it. But the moment it stops, everyone panics.” She remembered an old proverb her elders used to say. Now, she truly understood its meaning. In today’s fast-paced world, people often forget the wisdom of the past.

Her 75-year-old mother-in-law, Ambujam, gently spoke, “Don’t worry, Thangam. Reduce  dishes. Instead of cooking two vegetables, make just one. Avoid preparing tiffin items. We can manage with ready-made chapatis and bread as long as they are available.”

Thangam’s eyes filled with tears of gratitude. She softly whispered to herself, “She is not just my mother-in-law… she is like my own mother.”

Feeling lighter and stronger, Thangam returned to her daily work with renewed hope.

K.Ragavan

27-3-26

Small Story 562.T

 

சிறுகதை 562

“இல்லாதபோது தான் அதன் மதிப்பு தெரியும்”

தங்கம் கவலையில் இருந்தாள். வழக்கம்போல் நேரத்தில் வர வேண்டிய எரிவாயு சிலிண்டர் வரவில்லை. ஏழு பேரைக் கொண்ட குடும்பத்தை நடத்துவது எளிதல்ல. இரண்டு மகன்கள், கணவர், வயதான மாமியார்–மாமனார் ஆகியோருடன் அவள் எப்போதும் வீட்டை சீராக நடத்தி வந்தாள். ஆனால் இப்போது நிலைமை உறுதியாக இல்லை.

உலகமே கடினமான காலத்தை எதிர்கொண்டது. பலம் வாய்ந்த நாடுகள் எடுத்த தவறான முடிவுகளால் எங்கும் எரிவாயு மற்றும் ஆற்றல் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. தங்கத்தின் உறவினர்கள் வளைகுடா நாடுகளில் இருந்ததால், அவர்களின் பாதுகாப்பிற்கும், அமைதி திரும்ப வரவும் அவள் தினமும் பிரார்த்தித்தாள்.

“இந்த போர் இன்னும் எவ்வளவு நாள் நீளும்?” என்று அவள் கவலையுடன் எண்ணினாள்.

அந்த நேரத்தில், அவளது கைப்பேசி மணி அடித்தது. அது வங்கியில் வேலை செய்யும் தோழி ஆஷா.

“ஹேய், எனக்கு ஒரு நாளிலேயே சிலிண்டர் கிடைத்துவிட்டது,” என்று ஆஷா மகிழ்ச்சியாக சொன்னாள். “கவலைப்படாதே. நம் அரசு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் எடுத்து வருகிறது. விரைவில் நிலைமை சீராகும். போரும் முடிவடையும்.”

ஆஷாவின் வார்த்தைகள் தங்கத்துக்கு சிறு நிம்மதி அளித்தது. அவளது கணவர் கணேஷும், “கவலைப்படாதே. நாம கவனமாக பயன்படுத்தினால் இன்னும் ஏழு நாட்கள் சமாளிக்கலாம்,” என்று உறுதிபடுத்தினார்.

தங்கம் சிந்தித்தாள்: “எல்லாம் நேரத்திற்கு கிடைக்கும் போது அதன் மதிப்பை யாரும் நினைக்க மாட்டார்கள். அது இல்லாதபோது தான் அனைவரும் பதறுகிறார்கள்.” மூத்தவர்கள் சொல்லிய பழமொழி அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அதன் அர்த்தத்தை இப்போது தான் உணர்ந்தாள். இன்றைய வேகமான வாழ்க்கையில், பழமையான ஞானத்தை மக்கள் மறந்து வருகின்றனர்.

அவளது 75 வயதான மாமியார் அம்புஜம் மெதுவாகச் சொன்னார்: “கவலைப்படாதே தங்கம். சமைப்பதை குறை. இரண்டு கறிகள் செய்யாமல் ஒன்றே போதும். டிபன் வகைகளை தவிர்த்து விடு. கிடைக்கும் வரை தயாரான சப்பாத்தி, ரொட்டியுடன் நாம் சமாளிக்கலாம்.”

தங்கத்தின் கண்களில் நன்றியின் கண்ணீர் நிரம்பியது. மெதுவாக அவள் சொன்னாள்: “அவர் என் மாமியார் மட்டும் இல்லை… என் அம்மா போன்றவர்.”

மனம் லேசாகி, நம்பிக்கையுடன் தங்கம் மீண்டும் தனது தினசரி பணிகளில் ஈடுபட்டாள்.

K.Ragavan

27-3-26

Small Story 561.

 Small Story 561.

A Good Decision

Yamini was thrilled when her boss asked her to travel to the UAE to cover the latest news. It was a big opportunity, and she felt proud of the trust placed in her.

When she shared the news with her parents, her mother, Nandhini, looked worried. “I am not encouraging you to go to the UAE at this time,” she said anxiously.

Yamini replied confidently, “Mom, what are you saying? I have been one of the most successful anchors in our channel for the past three years. I’ve covered many important stories and earned good recognition. The UAE is a safe place. You’ve seen in the past few days how they have prevented drone attacks and protected people. Journalism is my passion, and one must be prepared for challenges. We will be protected, so please don’t worry.”

Her father, Ram, supported her. “Nandhini, don’t worry. She will handle this project well and earn a great name,” he said reassuringly.

Nandhini had always trusted Ram’s judgment, and in many situations, his words had proven right. After a moment, she nodded with a faint smile.

Yamini hugged her father and said, “I love you, Dad. You always encourage me. I will leave tomorrow by Emirates.”

Ram smiled and replied, “You are traveling with one of the finest airlines, and I believe your visit will contribute positively during this crisis. It may even bring hope for peace in the region.”

With her parents’ blessings and confidence in her heart, Yamini prepared for her journey, ready to face challenges and make a difference.

K.Ragavan

26-3-26

Small Story 561.T

 

Small Story 561.

ஒரு நல்ல முடிவு

யாமினிக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. சமீபத்திய செய்திகளை பதிவு செய்ய அவளை ஐக்கிய அரபு அமீரகம் (UAE) அனுப்ப வேண்டும் என்று அவளது மேலாளர் கேட்டிருந்தார். இது ஒரு பெரிய வாய்ப்பு; தன்னிடம் வைத்த நம்பிக்கைக்கு அவள் பெருமைப்பட்டாள்.

இந்த செய்தியை பெற்றோரிடம் பகிர்ந்தபோது, அவளது தாய் நந்தினி கவலையுடன் பார்த்தார்.

“இந்த நேரத்தில் உன்னை UAE-க்கு அனுப்ப நான் உற்சாகப்படவில்லை,” என்று அவர் பதட்டமாக கூறினார்.

யாமினி தன்னம்பிக்கையுடன் பதிலளித்தாள்:

“அம்மா, என்ன சொல்றீங்க? கடந்த மூன்று வருடங்களாக நான் எங்கள் சேனலின் மிகச் சிறந்த ஆங்கர்களில் ஒருத்தி. பல முக்கிய செய்திகளை நான் கவர் பண்ணி நல்ல பெயர் எடுத்திருக்கேன். UAE ஒரு பாதுகாப்பான இடம். கடந்த சில நாட்களாக ட்ரோன் தாக்குதல்களை எப்படி தடுத்து மக்களை பாதுகாத்திருக்காங்க என்று நீங்களே பார்த்தீங்க. பத்திரிகையாளராக இருப்பது என் ஆர்வம். சவால்களை எதிர்கொள்ள தயாராக இருக்கணும். நம்மை பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொள்வாங்க, அதனால் கவலைப்படாதீங்க.”

அவளது தந்தை ராம் அவளை ஆதரித்தார்:

“நந்தினி, கவலைப்படாதே. அவள் இந்த வேலைையை நன்றாகச் செய்து, நல்ல பெயர் எடுப்பாள்,” என்று அவர் நம்பிக்கையுடன் கூறினார்.

நந்தினி எப்போதும் ராமின் முடிவுகளை நம்புவாள்; பல நேரங்களில் அவர் சொன்னது சரியாகி இருந்தது. ஒரு கணம் யோசித்த பிறகு, மெதுவாக சிரித்து சம்மதித்தாள்.

யாமினி தந்தையை அணைத்துக் கொண்டு,

“நான் உங்களை மிகவும் நேசிக்கிறேன், அப்பா. எப்போதும் எனக்கு ஊக்கம் தர்றீங்க. நான் நாளை Emirates விமானத்தில் புறப்பட்றேன்,” என்றாள்.

ராம் சிரித்துக் கொண்டு,

“நீ சிறந்த விமான சேவையில் பயணம் செய்கிறாய். இந்த நெருக்கடியான காலத்தில் உன் பயணம் நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்று நம்புகிறேன். இது அந்த பகுதியின் அமைதிக்கான நம்பிக்கையையும் உருவாக்கலாம்,” என்றார்.

பெற்றோரின் ஆசீர்வாதங்களுடன், தன்னம்பிக்கையுடன், யாமினி தனது பயணத்திற்குத் தயாரானாள் — சவால்களை எதிர்கொள்ளவும், மாற்றத்தை உருவாக்கவும் தயாராக.

K.Ragavan

26-3-26

Small Story 560.

 Small Story 560

Bonding  Beyond Today

Gnanaraj is a hard working man having two sons and both the sons are studying well.Arulis in 9Standard and James in 7 standard.Gnanaraj has come from a poor family and jot studied much stopped his schooling in 8Standard.His job is putting newspaper to his area houses and milk covers and houses will ask to pay their Electric bill was his daily routine.He is able to earn 25000 rs in a month and happily 

Managed his family with wife Helen .Small happy family living in Tambaram.Gnanaraj has his class mate friend Santhanam is helping him when ever needed.Santhanam studied well become a good newspaper editor.Arul likes him and wanted tobecome a editor like him and Santhanamalways encourage him to studywell.Gnanaraj always admire Santhanam's good friendship and helping nature and his wife Meena also nice tohelpothers.Oneday santhanam came to Gnanaraj house and gave a goid news that his office wanted to have a full time attendant and delivery man for a goid salary of 35000rupees per month with other benefits.Gnanarajwas hesitate to leave the houses where gor domany years with bonding refused to accept.Santhansm told I talked with your clients and they agreed to joining our Paper.Then Gnanaraj agreed and joined his office.After joining in the paper office Gnanarajlife take a good turn and his sincere honest work liked by the management promoted him as despatch clerk eith revision in salary of 40000 .At the age of 40 Gnanaraj never expected to earn this much with limited academic background.Santhanam always looking him at his child hood friend and never  looked him in other way.Santhansm encouraged Arulto study journalism and become a good editor in the future.Both friends  schoolfriendship grown with love and affection anda goid bonding.

Gnanaraj when ever visits Church and pray that his friendship will contin

ue and even today also heprayed  after his departure his children will continue with santhanam's children.Thebell also rang 

K Ragavan

25-3-26

Small Story 560.T

 Small Story 560

இன்றைக்குப் பிறகும் தொடரும் பந்தம்

ஞானராஜ் மிகவும் உழைப்பாளியான மனிதர். அவருக்கு இரண்டு மகன்கள் உள்ளனர்; இருவரும் நன்றாகப் படித்து வருகிறார்கள். பெரியவன் அருள் 9ஆம் வகுப்பிலும், சிறியவன் ஜேம்ஸ் 7ஆம் வகுப்பிலும் படிக்கிறார்கள்.

ஞானராஜ் ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறந்தவர். அவர் 8ஆம் வகுப்பு வரை மட்டுமே படித்து, அதன்பிறகு கல்வியை நிறுத்திவிட்டார். தினமும் அவர் செய்த வேலை—தன் பகுதியிலுள்ள வீடுகளுக்கு செய்தித்தாள்கள் மற்றும் பால் பைகளைக் கொண்டு செல்லுதல், மேலும் சில வீடுகளின் மின்சார கட்டணத்தை செலுத்திக் கொடுத்தல். மாதம் ரூ.25,000 வரை சம்பாதித்து, தனது மனைவி ஹெலனுடன் சிறிய சந்தோஷமான குடும்ப வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தார். அவர்கள் தாம்பரத்தில் வாழ்ந்தனர்.

ஞானராஜுக்கு சந்தானம் என்ற பள்ளி நண்பர் இருந்தார். அவன் எப்போதும் அவனுக்கு உதவி செய்து வந்தான். சந்தானம் நல்ல படிப்பு படித்து, ஒரு சிறந்த செய்தித்தாள் ஆசிரியராக உயர்ந்திருந்தான். அருளுக்கு அவன் மீது மிகவும் விருப்பம்; அவனைப் போலவே ஒரு ஆசிரியராக வேண்டும் என்ற ஆசையும் இருந்தது. சந்தானம் அவனை எப்போதும் நன்றாகப் படிக்க ஊக்குவித்தான்.

ஞானராஜ், சந்தானத்தின் நட்பு, உதவும் மனம் ஆகியவற்றை எப்போதும் பாராட்டி வந்தார். சந்தானத்தின் மனைவி மீனாவும் பிறருக்கு உதவ விரும்பும் நல்ல மனம் கொண்டவர்.

ஒருநாள் சந்தானம், ஞானராஜின் வீட்டிற்கு வந்து, ஒரு நல்ல செய்தி கூறினார். தனது அலுவலகத்தில் முழுநேர உதவியாளர் மற்றும் விநியோகப் பணிக்கான வேலை இருந்தது. அதற்கான சம்பளம் ரூ.35,000 மற்றும் பிற நலன்களும் இருந்தன.

ஆனால், பல ஆண்டுகளாக பழகியிருந்த வீடுகளை விட்டு செல்ல வேண்டும் என்பதால், ஞானராஜ் முதலில் தயங்கினார். அதற்கு சந்தானம், “உங்கள் வாடிக்கையாளர்களிடம் நான் பேசிவிட்டேன்; அவர்கள் எங்கள் செய்தித்தாளில் சேர ஒப்புக்கொண்டார்கள்” என்று கூறினார்.

இதனால் ஞானராஜ் சம்மதித்து அந்த அலுவலகத்தில் சேர்ந்தார். அங்கு சேர்ந்தபின் அவரது வாழ்க்கை நல்ல மாற்றம் கண்டது. அவரது நேர்மை மற்றும் உழைப்பை மேலாளர்கள் பாராட்டி, அவரை டெஸ்பாச் கிளார்க்காக பதவி உயர்வு வழங்கினர். சம்பளமும் ரூ.40,000 ஆக உயர்ந்தது.

40 வயதில், குறைந்த கல்வி இருந்தபோதும் இவ்வளவு சம்பளம் பெறுவேன் என்று ஞானராஜ் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. சந்தானம், அவரை எப்போதும் தனது சிறு வயது நண்பராகவே பார்த்தான்; வேறு எந்த விதத்திலும் பார்த்ததில்லை.

சந்தானம், அருளை பத்திரிகையியல் படிக்க ஊக்குவித்து, எதிர்காலத்தில் நல்ல ஆசிரியராக உருவாகச் செய்தான்.

இவ்வாறு, இருவரின் பள்ளி நட்பு, அன்பும் பாசமும் கொண்டு மேலும் வலுவடைந்தது.

ஞானராஜ் எப்போதும் தேவாலயத்திற்கு சென்று, இந்த நட்பு என்றென்றும் தொடர வேண்டும் என்று இறைவனை வேண்டிக்கொண்டார். தன்னுடைய வாழ்க்கை முடிந்த பின்னரும், தன் குழந்தைகள் சந்தானத்தின் குழந்தைகளுடன் இந்த நட்பைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்தார்.

அந்த நேரத்தில் தேவாலய மணி ஒலித்தது…

K.Ragavan

25-03-2026

Small Story 559.

 Small Story 559.

The Gift of Stories

Kishan returned to Bengaluru from his native place in Rajasthan after attending a relative’s wedding. His daughter Nandhitha and her husband lived nearby with their only daughter, Namratha.

As soon as he entered the house, his granddaughter ran to him with a bright smile.

“Happy 70th birthday, Grandpa! Congratulations!” she said joyfully. “I have a surprise for you.”

She handed him a small book. Curious, Kishan opened it—and his eyes filled with emotion. It was a beautifully compiled collection of 100 short stories he had written over the past few months.

Kishan had always loved storytelling. Even during his working years, he spent over 15 years writing stories as a passion. But this was the first time his work had been turned into a proper book.

Overwhelmed, he hugged Namratha and blessed her for a happy future. He then gave her sweets he had brought from Rajasthan to share with the family.

Just then, his phone rang. It was his friend, Publisher Panchapakesan.

“Hello, my friend!” Panchapakesan said excitedly. “I’ve been waiting for you. I want to publish your stories. We’ll share 50% of the sales.”

Kishan was surprised. “But I’m not a well-known writer. This is the first time my stories have even been compiled into a book.”

“I understand readers,” Panchapakesan replied confidently. “Your stories have heart. Tomorrow we’ll sign the agreement. The publication will be ready in two days. This Saturday, we’ll release your book. I’m sure readers will love it.”

Hearing this, Kishan felt deeply grateful. His wife Radhika, listening nearby, had tears of joy in her eyes. She had always believed in his talent and knew that one day his passion would shine.

As the clock struck 11 a.m., Kishan reflected on his life. He had always followed one simple principle: never expect returns for what you do with love.

And now, life had gifted him something beautiful in return.

Moral:

When you follow your passion without expecting rewards, life finds a way to reward you at the right time.

K.Ragavan

24-3-26

Small Story 559.T

 

சிறுகதை 559 – கதைகளின் பரிசு

கிஷன் தனது சொந்த ஊரான ராஜஸ்தானில் ஒரு உறவினரின் திருமணத்தில் கலந்து கொண்டு பெங்களூருக்கு திரும்பினார். அவரது மகள் நந்திதா மற்றும் அவளுடைய கணவர் அருகிலேயே தங்கள் ஒரே மகள் நம்ரதாவுடன் வசித்து வந்தனர்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன், அவரது பேத்தி மகிழ்ச்சியுடன் ஓடி வந்து, “பிறந்தநாள் நல்வாழ்த்துகள் தாத்தா! 70வது பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள்! உங்களுக்காக ஒரு சர்ப்ரைஸ் இருக்கிறது,” என்று கூறினாள்.

அவள் அவரிடம் ஒரு சிறிய புத்தகத்தை கொடுத்தாள். ஆச்சரியமாக அதைத் திறந்த கிஷனின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின. கடந்த சில மாதங்களில் அவர் எழுதிய 100 சிறுகதைகளை அழகாக தொகுத்து புத்தகமாக உருவாக்கியிருந்தாள்.

கிஷன் எப்போதும் கதைகள் எழுதுவதில் ஆர்வம் கொண்டவர். வேலை செய்த காலத்திலும் கூட, 15 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவர் இதை ஒரு விருப்பமாக செய்து வந்தார். ஆனால், அவரது கதைகள் இப்படியாக ஒரு புத்தகமாக வெளியானது இதுவே முதல் முறை.

மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் அவர் நம்ரதாவை அணைத்துக் கொண்டு, அவளுக்கு நல்ல எதிர்காலம் வேண்டி ஆசீர்வதித்தார். பின்னர் ராஜஸ்தானிலிருந்து கொண்டு வந்த இனிப்புகளை குடும்பத்தினருடன் பகிர்ந்து கொள்ள அவளிடம் கொடுத்தார்.

அந்த நேரத்தில் அவரது தொலைபேசி மணி ஒலித்தது. அது அவரது நண்பர், பதிப்பாளர் பஞ்சபகேசன்.

“வணக்கம் நண்பா!” என்று உற்சாகமாக அவர் கூறினார். “நான் unakkaka காத்துக் கொண்டிருந்தேன். உன் கதைகளை நான் வெளியிட விரும்புகிறேன். விற்பனையில் 50% உனக்கு தருவேன்.”

கிஷன் ஆச்சரியப்பட்டார். “ஆனால் நான் பிரபலமான எழுத்தாளர் அல்ல. இது தான் என் கதைகள் முதல் முறையாக புத்தகமாக வருகிறது.”

“நான் வாசகர்களை நன்றாகப் புரிந்துகொள்கிறேன்,” என்று பஞ்சபகேசன் நம்பிக்கையுடன் பதிலளித்தார். “உன் கதைகளில் உணர்வு இருக்கிறது. நாளை ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடலாம். இரண்டு நாளில் புத்தகம் தயாராகிவிடும். இந்த சனிக்கிழமை வெளியீடு செய்வோம். வாசகர்கள் அதை விரும்புவார்கள் என்று எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளது.”

இதைக் கேட்ட கிஷன் மனமார நன்றி உணர்ந்தார். அருகில் இருந்த அவரது மனைவி ராதிகாவின் கண்களில் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் வழிந்தது. அவர் எப்போதும் அவரது திறமையில் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்; ஒருநாள் அது வெளிப்படும் என்று தெரிந்திருந்தது.

கடிகாரம் காலை 11 மணி அடித்தபோது, கிஷன் தனது வாழ்க்கையை நினைவில் கொண்டார். அவர் எப்போதும் ஒரு எளிய கொள்கையைப் பின்பற்றினார்:

அன்புடன் செய்யும் செயல்களுக்கு எதிர்பார்ப்பு வைக்காதீர்கள்.

இப்போது, வாழ்க்கை அவருக்கு அதற்கான அழகான பரிசை திருப்பித் தந்தது.

நெறி: எதிர்பார்ப்பில்லாமல் உங்கள் ஆர்வத்தை பின்பற்றினால், சரியான நேரத்தில் வாழ்க்கை உங்களை வெகுமதியளிக்கும்.

K.Ragavan

24-03-26

Tribute 920.T

 கதை சொல்லிகளுக்கான மரியாதை – 920

சமீப காலங்களில், கதை சொல்லும் கலையும்—அதில் அனைத்து பாலினத்தவரின் செயலில் ஈடுபாடும்—மட்டுமின்றி பாராட்டத்தக்கதாகவும், அனைத்து வயதினராலும் விரும்பப்படும் ஒன்றாகவும் வளர்ந்து வருகிறது. படைப்பாற்றல் என்பது உண்மையிலேயே தனித்துவமானது; சிந்தனைகளையும் உணர்வுகளையும் அர்த்தமுள்ளதாக வெளிப்படுத்தும் கதை சொல்லல் நிச்சயமாக அற்புதமானது. இந்த துறையில் உண்மையான போட்டி என்பதே இல்லை; உங்கள் கதை சொல்லல் தனித்துவமாகவும் நம்பிக்கையுடனும் இருந்தால், அது மக்களிடம் கண்டிப்பாக ஒலிக்குமே.

படைப்பாற்றல் என்பது இறைவனின் அருளாகும்; அது எப்போதும் வாசகர்களும் கேட்பவர்களும் மத்தியில் ஏற்றுக் கொள்ளப்படும். இன்றைய வேகமான உலகில், குறுகிய நேரத்தில் தெளிவான செய்தியை வழங்கும் கதை சொல்லல் மிகவும் மதிப்புமிக்கதும் தாக்கமிக்கதுமானதாகும்.

இன்று, அனைத்து பாலினங்களையும் சேர்ந்த கதை சொல்லிகளுக்கான என் மனமார்ந்த மரியாதையை செலுத்துகிறேன். சமூக ஊடகங்களின் மூலம், இந்த அழகான கலை வடிவம் வேகமாக பரவி, மக்களை இணைத்து, சிந்தனைகளை ஊக்குவித்து, வாழ்வுகளை வளப்படுத்தி வருகிறது.

கே. ராகவன்

23-3-26

Tribute 920.

 Tribute to Storytellers – 920

In recent times, the concept of storytelling—and the active involvement of people across genders—has become not only appreciable but also widely embraced by audiences of all ages. Creativity is something truly unique, and storytelling that carries meaningful thoughts and emotions is nothing short of amazing. In this space, there is no real competition; as long as your storytelling is distinct and authentic, it will surely resonate with people.

Creative work is a blessing from God, and it will always find acceptance among readers and listeners. In today’s fast-paced world, storytelling that delivers a clear message within a limited time is especially valued and impactful.

Today, I offer my heartfelt tribute to storytellers of all genders. Through social media, this beautiful art form is spreading rapidly, connecting people, inspiring minds, and enriching lives everywhere.

K.Ragavan

23-3-26

Small Story 558.

 Small Story 558

The Late Invitation

Radhika reluctantly went to her friend Vanitha’s son Ritish’s birthday party. Vanitha was a good friend, and they even lived in the same apartment on the same floor. Still, the fact that Vanitha had invited her only at 4 p.m. left a small itch in Radhika’s mind. She kept thinking that if she had been invited earlier, she could have gone out and bought a nicer gift for Ritish.

The reason for the delay, however, was something only Vanitha knew.

Her mother had been admitted to the hospital, and Vanitha had been worried all day. Only after the doctor reassured her that everything was under control did she go ahead with the birthday celebration. Her mother was even expected to come home by 6 p.m.

When Radhika arrived, Vanitha greeted her warmly and soon explained everything. By then, Vanitha’s mother, father, and brother also arrived, bringing relief and joy to the gathering.

The party turned out to be lively and memorable. A young singer named Kishore entertained the guests with beautiful old Kannada songs and popular Bollywood numbers. The melodies of Dr. Rajkumar and Vishnuvardhan filled the room, creating a nostalgic and cheerful atmosphere.

Radhika enjoyed the delicious sweets and snacks. She softly mentioned that her husband had missed the celebration because he was on an official tour to Australia. Kishore was introduced to the twenty guests as one of the good party singers in Bengaluru, and Radhika even thought of inviting him to perform at her home for a future occasion.

As she received her return gift and prepared to leave, Radhika reflected on her earlier thoughts. She realized she had misunderstood Vanitha. Despite her difficult situation, Vanitha had organized the party beautifully and treated every guest with warmth.

Radhika learned an important lesson that day: never judge or underestimate others without knowing the reason behind their actions.

K.Ragavan

23-3-26

Small Story 558.T

 சிறுகதை 558 

தாமதமான அழைப்பு

ராதிகா தனது தோழி வனிதாவின் மகன் ரிதிஷின் பிறந்தநாள் விழாவுக்கு மனதளவில் தயக்கத்துடன் சென்றாள். வனிதா நல்ல தோழி; ஒரே அபார்ட்மென்ட்டில், அதே மாடியிலேயே வசித்தார்கள். ஆனால் மாலை 4 மணிக்கே தான் அழைத்தது ராதிகாவின் மனதில் ஒரு சிறிய குறையாக இருந்தது. முன்பே அழைத்திருந்தால், ரிதிஷ்க்கு நல்ல பரிசு வாங்கியிருப்பேன் என்று அவள் எண்ணிக்கொண்டே இருந்தாள்.

அந்த தாமதத்திற்கான காரணம் வனிதாவுக்கே தெரிந்த ஒன்று.

அவளது தாய் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். நாள் முழுவதும் வனிதா கவலையில் இருந்தாள். மருத்துவர் நிலைமை கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது என்று உறுதி அளித்த பிறகே, விழாவை நடத்த முடிவு செய்தாள். மாலை 6 மணிக்குள் அவளது தாய் வீட்டிற்கு வருவார் என்றும் கூறப்பட்டது.

ராதிகா வந்தபோது, வனிதா அன்புடன் வரவேற்று, காரணத்தை விளக்கியாள். அதற்குள் வனிதாவின் தாய், தந்தை, சகோதரர் ஆகியோரும் வந்து, அனைவருக்கும் நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் அளித்தனர்.

விழா மிகவும் உற்சாகமாகவும் நினைவில் நிற்கத்தக்கதாகவும் அமைந்தது. கிஷோர் என்ற இளம் பாடகர் அழகான பழைய கன்னடப் பாடல்களையும் பிரபலமான பாலிவுட் பாடல்களையும் பாடி விருந்தினர்களை கவர்ந்தார். டாக்டர் ராஜ்குமார் மற்றும் விஷ்ணுவர்த்தன் பாடல்களின் இனிமை சூழலை நெகிழ்ச்சியுடனும் சந்தோஷத்துடனும் நிரப்பியது.

ராதிகா ருசியான இனிப்புகளையும் சிற்றுண்டிகளையும் ருசித்தாள். தனது கணவர் ஆஸ்திரேலியாவில் அதிகாரப்பூர்வ பயணத்தில் இருப்பதால் விழாவிற்கு வர முடியவில்லை என்று மெதுவாகச் சொன்னாள். பெங்களூருவில் நல்ல பார்ட்டி பாடகராக கிஷோர் அனைவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார். எதிர்காலத்தில் தனது வீட்டில் நடைபெறும் நிகழ்ச்சிக்காக அவரை அழைக்கலாம் என்றும் ராதிகா நினைத்தாள்.

திரும்பும் பரிசை பெற்று செல்லத் தயாரானபோது, ராதிகா தன் முன்னைய எண்ணங்களை நினைத்து பார்த்தாள். வனிதாவை தவறாகப் புரிந்துகொண்டதை உணர்ந்தாள். சிரமமான சூழ்நிலையிலும், வனிதா விழாவை சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்து, அனைவரையும் அன்புடன் கவனித்தாள்.

அன்று ராதிகா ஒரு முக்கியமான பாடம் கற்றுக்கொண்டாள்:

மற்றவர்களின் செயல்களுக்கு பின்னாலுள்ள காரணத்தை அறியாமல் ஒருபோதும் தீர்ப்பளிக்கக்கூடாது.

K.Ragavan

23-3-26

Small Story 557.

 Small Story 557.

Friendly Invitation

Madhav was surprised to receive an invitation to his friend Chandran’s daughter’s wedding, to be held in his native place in Kerala near Guruvayur. Madhav knew Chandran through his daily column in Gulf newspapers when he was working in the Middle East. Their association had continued over the years, even though they had never met in person.

After his retirement, Madhav stayed in touch with Chandran by regularly exchanging letters and stories. His wife, Vedhavalli, was delighted, as her long-cherished wish to visit Guruvayur Temple was finally going to be fulfilled along with attending the wedding nearby.

Madhav felt happy that their friendship had grown into a strong bond, and he was eager to finally meet Chandran. However, Vedhavalli was slightly worried about Madhav’s health. Once, they had to cut short a trip because of his sudden giddiness. Now that he was feeling better, she felt more confident about the journey.

“I am sure we will go, attend the wedding, and also have the blessings of Lord Guruvayurappan,” Vedhavalli said with hope. “I have prayed for your good health and for a safe, comfortable journey.”

Madhav smiled and said softly, “This invitation shows how much Chandran values our friendship, even though we have only known each other through writings.”

Vedhavalli nodded. “True. And with faith and confidence, everything will go well.”

Madhav whispered, “Yes, confidence is the most important thing in life. I am sure the Lord will guide us.”

With hope in their hearts, they looked forward to the journey, the wedding, and a long-awaited meeting that would turn their written friendship into a real one.

K.Ragavan

22-3-26

Small Story 557.T

 

சிறுகதை 557

நண்பனின் அன்பான அழைப்பு

மாதவன், தனது நண்பர் சந்திரனின் மகளின் திருமணத்திற்கு வந்த அழைப்பைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார். அந்த திருமணம், கேரளாவில் குருவாயூர் அருகிலுள்ள அவரது சொந்த ஊரில் நடைபெறவிருந்தது. மாதவன், சந்திரனை மத்திய கிழக்கில் வேலை செய்த காலத்தில், வளைகுடா செய்தித்தாள்களில் அவர் எழுதிய தினசரி கட்டுரைகள் மூலம் அறிந்தார். நேரில் ஒருபோதும் சந்திக்காதபோதிலும், அவர்களது நட்பு ஆண்டுகள் கடந்தும் தொடர்ந்து வளர்ந்தது.

ஓய்வுபெற்ற பிறகு, மாதவன் சந்திரனுடன் கடிதங்களும் கதைகளும் பரிமாறிக் கொண்டு தொடர்பில் இருந்தார். அவரது மனைவி வேதவல்லி மிகவும் மகிழ்ந்தார்; ஏனெனில், நீண்டநாள் விருப்பமாக இருந்த குருவாயூர் கோவில் தரிசனம் செய்யும் ஆசை, இந்த திருமணத்துடன் சேர்ந்து நிறைவேறவிருந்தது.

இந்த நட்பு ஒரு வலுவான உறவாக வளர்ந்ததற்கு மாதவன் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார். மேலும், சந்திரனை நேரில் சந்திக்க அவர் ஆவலுடன் இருந்தார். ஆனால், வேதவல்லி மாதவனின் உடல்நிலை குறித்து சிறிது கவலையுடன் இருந்தார். ஒருமுறை, திடீர் மயக்கம் ஏற்பட்டதால், அவர்கள் ஒரு பயணத்தை நடுவே நிறுத்த வேண்டியிருந்தது. இப்போது அவர் நலமாக இருப்பதால், இந்தப் பயணம் குறித்து அவர் நம்பிக்கையுடன் இருந்தார்.

“நிச்சயமாக நாம் சென்று திருமணத்தில் கலந்து கொண்டு, குருவாயூரப்பனின் அருளையும் பெறுவோம்,” என்று வேதவல்லி நம்பிக்கையுடன் கூறினார். “உங்கள் நல்ல உடல்நிலைக்கும், பாதுகாப்பான, சுகமான பயணத்திற்கும் நான் பிரார்த்தனை செய்துள்ளேன்.”

மாதவன் மெதுவாக சிரித்து, “நாம் எழுதுதலின் மூலம் மட்டுமே அறிமுகமானாலும், இந்த அழைப்பு நம் நட்பை சந்திரன் எவ்வளவு மதிக்கிறார் என்பதைக் காட்டுகிறது,” என்றார்.

வேதவல்லி தலையசைத்தார். “அது உண்மை. நம்பிக்கையும் தன்னம்பிக்கையும் இருந்தால் எல்லாம் நன்றாக நடைபெறும்.”

மாதவன் மெதுவாக சொன்னார், “ஆம், தன்னம்பிக்கை தான் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமானது. கடவுள் நம்மை வழிநடத்துவார் என்று நான் நம்புகிறேன்.”

நம்பிக்கையுடன், அவர்கள் இந்தப் பயணம், திருமணம் மற்றும் எழுத்து நட்பை நேரடி நட்பாக மாற்றும் அந்த நீண்டநாள் எதிர்பார்த்த சந்திப்பை எதிர்நோக்கினர்.

K.Ragavan

22-3-26

Small Story 556.

 Small Story 556.

A Gift Across Oceans

Ram returned from his evening walk to his apartment, where his wife Janaki handed him a parcel.

“Dear, this just arrived ten minutes ago,” she said.

Ram looked surprised. “Who could have sent this?” he wondered aloud. That evening, at 7 p.m., he had invited his daughter, son, and a few close friends to celebrate his 53rd wedding anniversary. The unexpected parcel added to his curiosity.

He carefully opened it. Inside, he found a neatly folded blue shirt—his favorite color—and a small envelope. The parcel was from Sugandhi, a versatile journalist he had met in California exactly a year ago, on the same date.

Memories rushed back to him.

During his visit to his daughter in California, Ram had met Sugandhi at a supermarket. She had taken a liking to him, impressed by his gentle nature and dignified personality. Being fellow Indians in a foreign land, they struck up a warm conversation, which led to tea at a nearby restaurant.

While they were chatting, Ram received a call from son Raj in Chennai, wishing him a happy wedding anniversary. Sugandhi had overheard the conversation. That small moment had stayed with her.

During his three-month stay in California, Ram grew close to Sugandhi and her husband, Vasudev. Together, they visited many places and shared joyful moments. Their bond grew into a meaningful friendship.

Now, a year later, she had remembered his special day. Along with the shirt, she had sent a small wallet as a gift for Janaki.

By 6:45 p.m., all the guests had arrived. They warmly wished Ram and Janaki on their 53rd wedding anniversary. After a delicious dinner prepared by Janaki and a spread of sweets, everyone enjoyed the celebration.

Before the evening ended, Ram stood up to thank his guests. He spoke about the parcel from California and the thoughtful gesture of a friend who had remembered his special day from across the oceans. He shared how such friendships made life richer and more meaningful.

The guests listened with admiration. Some even whispered that, like Lord Ram, this Ram too was loved by everyone around him.

Ram felt overwhelmed. His eyes filled with tears of gratitude. Janaki looked at him with deep emotion, understanding the quiet joy in his heart.

It was not just an anniversary celebration—it was a reminder that true connections, once formed, never fade, no matter the distance.

K.Ragavan

21-3-26

Small Story 556.T

 சிறுகதை 556 

கடல்களைத் தாண்டிய பரிசு

ராம் தனது மாலை நடைப்பயிற்சியிலிருந்து தனது அபார்ட்மெண்டுக்கு திரும்பினார். அப்போது அவரது மனைவி ஜானகி ஒரு பார்சலை அவரிடம் கொடுத்தார்.

“அன்பே, இது பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்தான் வந்தது,” என்றார்.

ராம் ஆச்சரியப்பட்டார். “இதைக் யார் அனுப்பியிருப்பார்கள்?” என்று அவர் சிந்தித்தார். அந்த மாலை 7 மணிக்கு, தனது 53வது திருமண நாள் விழாவைக் கொண்டாட தனது மகள், மகன் மற்றும் நெருங்கிய நண்பர்களை அழைத்திருந்தார். இந்த எதிர்பாராத பார்சல் அவரது ஆவலை மேலும் தூண்டியது.

அவர் அதை கவனமாகத் திறந்தார். அதன் உள்ளே அழகாக மடிக்கப்பட்ட நீல நிற சட்டை ஒன்று—அவரது பிடித்த நிறம்—மற்றும் ஒரு சிறிய உறை இருந்தது. அந்த பார்சல், சரியாக ஒரு வருடத்திற்கு முன், அதே தேதியில் கலிஃபோர்னியாவில் அவர் சந்தித்த பல்துறை பத்திரிகையாளர் சுகந்தி அனுப்பியது.

நினைவுகள் அவரது மனதில் மின்னின.

தனது மகளிடம் கலிஃபோர்னியாவில் தங்கியிருந்தபோது, ராம் ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட்டில் சுகந்தியை சந்தித்தார். அவரது மென்மையான இயல்பும் மரியாதையான நடையும் சுகந்தியை கவர்ந்தது. வெளிநாட்டில் இருந்த இந்தியர்கள் என்ற ஒரே உணர்வில் அவர்கள் அன்பாகப் பேசத் தொடங்கினர். அந்த உரையாடல் அருகிலிருந்த ஒரு உணவகத்தில் தேநீர் குடிப்பதற்கு வழிவகுத்தது.

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ராமுக்கு சென்னை நகரில் இருந்த அவரது மகன் ராஜ் தொலைபேசியில் அழைத்து திருமண நாள் வாழ்த்துகளை தெரிவித்தார். அந்தச் சிறிய தருணத்தை சுகந்தி கவனித்திருந்தார். அது அவரது மனதில் நிலைத்துவிட்டது.

கலிஃபோர்னியாவில் மூன்று மாதங்கள் தங்கியிருந்த காலத்தில், ராம் சுகந்தி மற்றும் அவரது கணவர் வாசுதேவுடன் நெருக்கமாகிப் போனார். அவர்கள் பல இடங்களுக்கு சேர்ந்து சென்று, மகிழ்ச்சியான தருணங்களை பகிர்ந்துகொண்டனர். அந்த உறவு ஒரு அர்த்தமுள்ள நட்பாக வளர்ந்தது.

இப்போது, ஒரு வருடத்திற்கு பிறகு, அவர் தனது சிறப்பு நாளை நினைவில் வைத்திருந்தார். சட்டையுடன் சேர்த்து, ஜானகிக்காக ஒரு சிறிய பணப்பையும் பரிசாக அனுப்பியிருந்தார்.

மாலை 6:45க்கு, அனைத்து விருந்தினர்களும் வந்துவிட்டனர். அவர்கள் ராம் மற்றும் ஜானகிக்கு 53வது திருமண நாள் வாழ்த்துகளை தெரிவித்தனர். ஜானகி சமைத்த சுவையான உணவும் பல வகை இனிப்புகளும் அனைவராலும் ரசிக்கப்பட்டது.

இரவு முடிவடையும் முன், ராம் எழுந்து விருந்தினர்களுக்கு நன்றி தெரிவித்தார். கலிஃபோர்னியாவில் இருந்து வந்த அந்த பார்சலும், தூரத்தில் இருந்தும் தனது சிறப்பு நாளை நினைவில் வைத்திருந்த நண்பரின் அன்பான செயலையும் அவர் பகிர்ந்துகொண்டார். இப்படியான நட்புகள் வாழ்க்கையை மேலும் வளமாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் மாற்றுகின்றன என்று கூறினார்.

விருந்தினர்கள் அதைக் கவனமாகக் கேட்டனர். சிலர் மெல்ல, “இராமபிரான் போல, இந்த ராமும் அனைவராலும் நேசிக்கப்படுகிறார்,” என்று பேசிக்கொண்டனர்.

ராம் மிகவும் நெகிழ்ந்தார். அவரது கண்களில் நன்றி கண்ணீர் நிரம்பியது. ஜானகி அவரைப் பார்த்து, அவரது மனதில் இருந்த அமைதியான மகிழ்ச்சியை புரிந்துகொண்டார்.

அது ஒரு சாதாரண திருமண நாள் விழா அல்ல—ஒரு உண்மையான உறவு உருவானால், தூரம் எவ்வளவு இருந்தாலும் அது ஒருபோதும் மங்காது என்பதை நினைவூட்டிய ஒரு தருணம்.

கே. ராகவன்

21-3-2026

Letter.

 Letter Published in The National UAE 20 Mar 26 

The assassination of Larijani

I write in reference to Nada AlTaher’s article Ali Larijani: Iran's security chief and key power behind the throne (March 18): the killing of Larijani could further intensify tensions in the region as the conflict is about to enter its fourth week. In any war, the primary objective of the sides involved is to achieve a strategic victory. Will killing Larijani contribute to such a victory? Only time will tell, but in the meantime, the war has already left thousands of civilians dead. Alongside the human cost, there is also a growing economic impact, including rising inflation, which is already being felt globally. War is rarely the right solution for achieving long-term objectives. Diplomacy remains the most sustainable path forward. The key question now is whether the conflict will prolong or if the international community will step in to de-escalate the situation and bring about a resolution – especially considering the global dependence on oil supplies passing through this region. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 555.

 Small Story 555.

Ugadi Surprise

Ashwini boarded a bus to Mysore in the to celebrate Ugadi with her parents, looking forward to their blessings and a delicious lunch prepared by her mother. She arrived at the Mysore bus station and took an auto to Yadavgiri, where her parents had settled after retiring from college. Both of them were English professors.

Ashwini’s only son was in New Zealand, and her husband had also gone there on official work. So, she decided to stay back and surprise her parents for Ugadi.

When she reached home, Madhav Rao was pleasantly surprised to see her. Her mother, Ambujam, was overjoyed that their only daughter had come home on such a happy occasion. They spent some time reminiscing about Ashwini’s childhood days.

After a while, Ambujam said, “I always prepare lunch for two people with sweets on Ugadi. You can eat now. It’s already 12. But if you wait for 15 minutes, a guest I’ve invited will arrive—you’ll be happy to see her.”

Ashwini wondered what surprise her mother had planned, just like the one she had brought.

Exactly at 12:15, an elegant lady arrived in a car, parked outside, and entered the house. The moment Ashwini saw her, she was thrilled.

“Madam Ranjitha! The amazing investigation assistant of OO1—I’ve seen you in TV interviews! I never expected to see you at my mother’s house!”

Ranjitha smiled warmly, hugged Ashwini, and said, “I never expected to see you here either.”

Ashwini, meeting her for the first time, introduced herself. Ranjitha replied, “I’ve seen your son’s graduation photo. Your mother showed it to me during my last visit.”

Ashwini was amazed. “You’re truly in the right profession—how do you remember me so well?”

After enjoying a delicious Ugadi lunch, including the famous sweet poli, Ranjitha took her leave.

Ashwini felt deeply happy that her surprise visit had led to an unexpected and delightful meeting with the famous investigation officer of OO1. It turned out to be a Ugadi she would never forget.

K.Ragavan

20-3-26

SmallStory555.T

 சிறுகதை 555 

உகாதி அதிர்ச்சி

அஷ்வினி உகாதி திருநாளைக் கொண்டாட தனது பெற்றோரிடம் ஆசீர்வாதமும், தாயார் சமைக்கும் ருசியான மதிய உணவையும் அனுபவிக்க மைசூருக்குப் பேருந்தில் பயணம் செய்தாள். மைசூர் பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கி, அவர்கள் ஓய்வு பெற்ற பின் குடியேறிய யாதவகிரிக்கு ஆட்டோவில் சென்றாள். இருவரும் ஆங்கிலப் பேராசிரியர்களாக இருந்தனர்.

அஷ்வினியின் ஒரே மகன் நியூசிலாந்தில் இருந்தான்; கணவரும் அலுவல் காரணமாக அங்கு சென்றிருந்தார். ஆகையால், உகாதிக்காக பெற்றோருக்கு ஒரு அதிர்ச்சி கொடுக்க அவள் தனியாக வர முடிவு செய்தாள்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் மாதவ ராவ் அவளைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவளது தாய் அம்புஜம், தங்களின் ஒரே மகள் இத்தகைய மகிழ்ச்சியான நாளில் வீட்டுக்கு வந்ததை  பேரானந்தம் அடைந்தார். அவர்கள் அஷ்வினியின் சிறுவயது நினைவுகளை பகிர்ந்து கொண்டு சில நேரம் பேசினர்.

சில நேரம் கழித்து அம்புஜம் கூறினாள்:

“நான் எப்போதும் உகாதி நாளில் இரண்டு பேருக்காக இனிப்புகளுடன் மதிய உணவு தயாரிப்பேன். இப்போது நீ சாப்பிடலாம்—ஏற்கனவே பன்னிரண்டு மணி ஆகிவிட்டது. ஆனால் இன்னும் பதினைந்து நிமிடம் காத்திருந்தால், நான் அழைத்த ஒரு விருந்தினர் வருவார்; அவரைப் பார்த்தால் நீ மகிழ்ச்சியடைவாய்.”

அஷ்வினி, தன் தாயார் என்ன அதிர்ச்சி வைத்திருக்கிறார் என்று ஆச்சரியப்பட்டாள்—அவள் கொண்டு வந்த அதிர்ச்சியைப் போலவே.

மிகச் சரியாக 12:15 மணிக்கு, ஒரு அழகிய பெண் காரில் வந்து வீட்டின் முன் நிறுத்தி உள்ளே வந்தார். அவளைப் பார்த்தவுடன் அஷ்வினி மகிழ்ச்சியில் ஆச்சரியப்பட்டாள்.

“மாடம் ரஞ்சிதா! OO1-இன் அற்புதமான விசாரணை உதவியாளர்! உங்கள் தொலைக்காட்சி நேர்காணல்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்! என் அம்மாவின் வீட்டில் உங்களை பார்க்கலாம் என்று நான் நினைத்ததே இல்லை!”

ரஞ்சிதா புன்னகையுடன் அவளை அணைத்துக் கொண்டு, “நானும் உன்னை இங்கே பார்க்கலாம் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை,” என்றாள்.

முதன்முறையாக சந்தித்த அஷ்வினி தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள். ரஞ்சிதா பதிலளித்தாள்:

“உன் மகனின் பட்டமளிப்பு புகைப்படத்தை நான் பார்த்திருக்கிறேன். கடந்த முறை வந்தபோது உன் அம்மா காட்டினார்.”

அஷ்வினி ஆச்சரியப்பட்டாள்.

“நீங்கள் உண்மையிலேயே சரியான தொழிலில் இருக்கிறீர்கள்—எப்படி என்னை இவ்வளவு நன்றாக நினைவில் வைத்திருக்கிறீர்கள்?”

ருசியான உகாதி மதிய உணவை—புகழ்பெற்ற இனிப்பு போலியையும் சேர்த்து—அனைவரும் சுவைத்து முடித்த பின், ரஞ்சிதா விடைபெற்றுச் சென்றாள்.

தன் அதிர்ச்சி வருகை இப்படிப் பிரபலமான OO1 விசாரணை அதிகாரியை சந்திக்கும் இனிய தருணமாக மாறியதில் அஷ்வினி மிகவும் மகிழ்ந்தாள். அது அவள் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத ஒரு உகாதியாக அமைந்தது.

K.Ragavan

20-3-26

Small Story 554.

 Small Story 554.

Pondicherry Encounter

Ram had come to Pondicherry to visit the daughter of one of his close friends, who was studying at Jawaharlal Institute of Postgraduate Medical Education and Research. After meeting Asha and having lunch with her in the canteen, Ram stepped out, feeling content.

As he walked away, he suddenly heard someone calling his name.

“Hey, how are you, Ram?”

The voice was beautiful and familiar. He turned around in surprise—and there she was. Sophia.

It had been twenty-five years.

Ram’s mind went back to the day he first met her at her uncle’s clinic. Her uncle was a renowned surgeon, and at that time Ram was working for a pharmaceutical company. Sophia had just arrived from Chennai to visit her uncle. She had been young, curious, and full of ambition.

Back then, she had told him she had completed her BSc and wanted to study further. Ram had casually advised her, “If you’re interested, go for BPharm and later a postgraduate degree. It has good opportunities.”

Now, standing before him after all these years, she smiled warmly.

“I never expected to see you here after twenty-five years. You’ve changed!”

Ram laughed gently. “That’s true. I’m 70 now, retired, and settled in Bengaluru.”

Sophia’s eyes sparkled. “I followed your advice, you know. I completed my MPharm and now work in quality control at Merck in the USA.”

Ram felt a quiet pride. “I’m so happy to hear that. You’ve done very well for yourself.”

She continued, “I came to attend my friend Kalpana’s sister’s wedding in Cuddalore, and thought I’d visit my uncle here too. Next week, I’ll be coming to Bengaluru to see another friend before returning to the USA with my children. My husband works with the FBI.”

She handed him her number. “Please stay in touch. I’d love to visit your family.”

“Of course,” Ram said with a smile. “My wife will be happy to meet you. My daughter lives in Atlanta.”

They both paused for a moment, absorbing the unexpected joy of the reunion.

“My train leaves in an hour,” Sophia said. “Take care.”

“You too,” Ram replied, handing her his card.

They parted with warm smiles, hearts full of gratitude.

Sophia walked away feeling deeply thankful. Meeting Ram after two and a half decades had reminded her of a simple piece of advice that had shaped her life. In many ways, she felt that her success today was partly because of that kind and thoughtful gentleman she had met long ago.

K.Ragavan

19-3-26

Small Story 554.T

 

சிறுகதை 554

பாண்டிச்சேரி சந்திப்பு

ராம், தனது நெருங்கிய நண்பரின் மகளைச் சந்திக்க Jawaharlal Institute of Postgraduate Medical Education and Research-க்கு பாண்டிச்சேரிக்கு வந்திருந்தார். அங்கே படித்து வந்த ஆஷாவைச் சந்தித்து, கான்டீனில் அவளுடன் மதிய உணவு உண்டார். அதற்குப் பிறகு வெளியே வந்தபோது, மனம் நிறைவாக இருந்தது.

அவர் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, திடீரென யாரோ அவரது பெயரை அழைத்தது.

“ஹே ராம், எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”

அந்த குரல் இனிமையும் பரிச்சயமும் கொண்டதாக இருந்தது. அவர் ஆச்சரியமாக திரும்பிப் பார்த்தார்—அவள் அங்கே நின்றாள். சோபியா.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது.

ராமின் நினைவு, அவர் முதன்முதலில் அவளைச் சந்தித்த நாளுக்குத் திரும்பிப் போனது. அது அவளுடைய மாமாவின் கிளினிக்கில் நடந்தது. அவளுடைய மாமா ஒரு புகழ்பெற்ற அறுவை சிகிச்சை நிபுணர். அப்போது ராம் ஒரு மருந்து நிறுவனத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். சோபியா, சென்னையிலிருந்து தனது மாமாவைச் சந்திக்க வந்திருந்தாள். அவள் இளம் வயதிலும், ஆர்வமும், உயர்ந்த இலக்குகளும் கொண்டவள்.

அப்போது அவள் தன் BSc படிப்பை முடித்துவிட்டு, மேல்படிப்பு படிக்க விரும்புவதாக கூறியிருந்தாள். ராம் சாதாரணமாக அவளுக்கு அறிவுரை கூறினார்: “உங்களுக்கு விருப்பமிருந்தால், BPharm படித்து, பிறகு மேல்படிப்பு செய்யுங்கள். அதில் நல்ல வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.”

இப்போது, இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவள் முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் உஷ்ணமான சிரிப்புடன் சொன்னாள்:

“இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உங்களை இங்கே பார்க்கும் என்று நினைக்கவே இல்லை. நீங்கள் மிகவும் மாறிவிட்டீர்கள்!”

ராம் மெதுவாக சிரித்தார். “அது உண்மைதான். இப்போது எனக்கு 70 வயது. ஓய்வு பெற்றுவிட்டு, பெங்களூரில் அமைதியாக வாழ்கிறேன்.”

சோபியாவின் கண்கள் பிரகாசித்தன. “நான் உங்கள் அறிவுரையைப் பின்பற்றினேன். MPharm முடித்து, இப்போது அமெரிக்காவில் Merck நிறுவனத்தில் குவாலிட்டி கண்ட்ரோலில் வேலை செய்கிறேன்.”

ராமுக்கு அமைதியான பெருமை தோன்றியது. “அதை கேட்டு எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. நீங்கள் மிகச் சிறப்பாக முன்னேறியுள்ளீர்கள்.”

அவள் தொடர்ந்தாள்: “என் தோழி கல்பனாவின் சகோதரியின் திருமணத்திற்கு Cuddalore வந்திருந்தேன். அதற்குப் பிறகு என் மாமாவையும் பார்க்க இங்கே வந்தேன். அடுத்த வாரம் பெங்களூருக்கு என் இன்னொரு தோழியைச் சந்திக்க வருகிறேன். அதன் பிறகு என் குழந்தைகளுடன் அமெரிக்காவுக்கு திரும்பப் போகிறேன். என் கணவர் Federal Bureau of Investigation-ல் வேலை செய்கிறார்.”

அவள் தனது தொலைபேசி எண்ணை அவரிடம் கொடுத்தாள். “தயவுசெய்து தொடர்பில் இருங்கள். உங்கள் குடும்பத்தினரைச் சந்திக்க வர விரும்புகிறேன்.”

“நிச்சயமாக,” என்று ராம் சிரித்தபடி சொன்னார். “என் மனைவிக்கும் உங்களைச் சந்திக்க மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கும். என் மகள் அட்லாண்டாவில் வசிக்கிறாள்.”

சில நிமிடங்கள் இருவரும் அமைதியாக நின்றனர். எதிர்பாராத இந்தச் சந்திப்பு அவர்களின் மனதில் மகிழ்ச்சியை நிரப்பியது.

“என் ரயில் இன்னும் ஒரு மணிநேரத்தில் புறப்படும்,” என்று சோபியா சொன்னாள். “கவனமாக இருங்கள்.”

“நீங்களும் அப்படியே,” என்று ராம் தனது கார்டை கொடுத்து கூறினார்.

அவர்கள் இருவரும் உஷ்ணமான சிரிப்புடன் பிரிந்தனர். நன்றியுணர்வால் நிறைந்த மனங்களுடன்.

சோபியா அங்கிருந்து நடந்து செல்லும்போது, உள்ளத்தில் ஆழ்ந்த நன்றியை உணர்ந்தாள். இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ராமைச் சந்தித்தது, அவளுடைய வாழ்க்கையை மாற்றிய ஒரு எளிய அறிவுரையை நினைவூட்டியது. இன்றைய தனது வெற்றிக்கு, பல வகைகளில், அந்த நல்ல மனம் கொண்ட மனிதரின் அன்றைய சிந்தனையுள்ள வார்த்தைகளும் ஒரு காரணம் என்று அவள் உணர்ந்தாள்.

— கே. ராகவன்

19-3-26

Small Story 553.

 Small Story 553.

 The Progress of Parameswariah

Parameswariah was a retired school headmaster who settled in his native village near Malavalli. The village had around 2,000 houses, a small school, and a post office. He loved the peaceful atmosphere of his village and decided to spend his retired life there with his wife, Annapoorna, a retired bank manager.

They had two sons who were settled in Boston, USA.

Annapoorna was a passionate writer who often wrote about women’s problems and their safety. Seeing her dedication to writing inspired Parameswariah to start writing stories as well. Within two years, his stories became quite popular. He enjoyed writing while living in the calm and beautiful environment of the village among simple and friendly people.

One thing always stayed in his mind. The village school had around 300 students but lacked proper facilities. Parameswariah dreamed of developing the school up to the 8th standard so that village children could receive better education.

As a teacher, he loved the letter “P.” He often told students that “P” stands for many meaningful words—Progress, Purpose, Perseverance, Prediction, and Possibility. These words inspired him throughout his life.

He decided that if any of his stories were ever made into a film and brought him money, he would use that amount to develop the school.

One day, his prediction came true. A famous film director who loved rural stories read one of Parameswariah’s stories and decided to make a movie based on it. The film became a great hit.

Parameswariah used the money he earned to expand the village school. Since it was a private school, he was able to invest directly in its development. Annapoorna felt proud and happy about her husband’s dream and his commitment to improving the village.

After seeing these developments, their two sons also donated one million rupees to support the school’s improvement.

The entire village was delighted. The school now had better facilities, and many more children could continue their education.

Parameswariah believed that anything is possible when a person works with dedication and genuine interest. With progressive thinking and continued effort, the school was gradually expanded up to the 12th standard.

His retirement mission was finally fulfilled.

Parameswariah, the man who believed in Progress, became a role model for the entire village.

K.Ragavan

18-3-26

Small Story 553.T

 

சிறுகதை 553

பரமேஸ்வரையாவின் முன்னேற்றம்

பரமேஸ்வரையா ஓய்வு பெற்ற பள்ளி தலைமை ஆசிரியர். அவர் மலவள்ளி அருகிலுள்ள தனது சொந்த கிராமத்தில் குடியேறினார். அந்த கிராமத்தில் சுமார் 2000 வீடுகள், ஒரு சிறிய பள்ளி, ஒரு அஞ்சலகம் இருந்தது. அமைதியான சூழலை மிகவும் நேசித்த அவர், தனது மனைவி அன்னபூர்ணாவுடன் ஓய்வு வாழ்க்கையை அங்கே கழிக்க முடிவு செய்தார். அன்னபூர்ணா ஓய்வு பெற்ற வங்கி மேலாளர்.

அவர்களுக்கு இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். அவர்கள் பாஸ்டன் நகரத்தில் குடியேறியிருந்தனர்.

அன்னபூர்ணா ஒரு ஆர்வமுள்ள எழுத்தாளர். பெண்களின் பிரச்சினைகள் மற்றும் அவர்களின் பாதுகாப்பு குறித்து அடிக்கடி எழுதி வந்தார். அவருடைய எழுத்துப் பற்றுதல் பரமேஸ்வரையாவையும் எழுதத் தூண்டியது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் அவரது கதைகள் மிகவும் பிரபலமானவை ஆனது. எளிமையான மற்றும் நட்பு மனப்பான்மை கொண்ட கிராம மக்களுடன் அமைதியான சூழலில் வாழ்ந்தபடி அவர் எழுத்தை ரசித்தார்.

ஆனால் ஒரு விஷயம் எப்போதும் அவரது மனதில் இருந்தது. கிராமப் பள்ளியில் சுமார் 300 மாணவர்கள் இருந்தாலும், தேவையான வசதிகள் இல்லை. அந்த பள்ளியை 8ஆம் வகுப்பு வரை வளர்த்திட வேண்டும் என்பது அவரது கனவு. இதனால் கிராமத்து குழந்தைகள் சிறந்த கல்வி பெற முடியும் என்று அவர் நம்பினார்.

ஒரு ஆசிரியராக, “P” என்ற எழுத்தை அவர் மிகவும் விரும்பினார். “P” என்பது Progress (முன்னேற்றம்), Purpose (நோக்கம்), Perseverance (விடாமுயற்சி), Prediction (முன்கணிப்பு), Possibility (சாத்தியம்) ஆகிய பல அர்த்தமுள்ள சொற்களை குறிக்கிறது என்று அவர் மாணவர்களிடம் அடிக்கடி கூறுவார். இந்த வார்த்தைகள் அவருடைய வாழ்க்கை முழுவதும் அவரை ஊக்குவித்தன.

தன் கதைகளில் ஏதாவது ஒன்று திரைப்படமாக எடுக்கப்பட்டு, அதனால் வருமானம் கிடைத்தால், அந்த பணத்தை பள்ளி மேம்பாட்டிற்காக பயன்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் முடிவு செய்தார்.

ஒரு நாள், அவரது முன்கணிப்பு நனவானது. கிராம வாழ்க்கையை நேசிக்கும் ஒரு பிரபல திரைப்பட இயக்குனர், பரமேஸ்வரையாவின் ஒரு கதையை வாசித்து, அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு படம் எடுக்க முடிவு செய்தார். அந்த திரைப்படம் மிகப்பெரிய வெற்றி பெற்றது.

அதனால் கிடைத்த பணத்தைப் பயன்படுத்தி, பரமேஸ்வரையா கிராமப் பள்ளியை விரிவுபடுத்தினார். அது ஒரு தனியார் பள்ளி என்பதால், நேரடியாக முதலீடு செய்து வளர்ச்சியை ஏற்படுத்த முடிந்தது. தனது கணவரின் கனவும், கிராம முன்னேற்றத்திற்கான அவரின் அர்ப்பணிப்பும் அன்னபூர்ணாவுக்கு பெருமையையும் மகிழ்ச்சியையும் அளித்தது.

இந்த மாற்றங்களைப் பார்த்து, அவர்களின் இரண்டு மகன்களும் பள்ளி வளர்ச்சிக்காக ஒரு மில்லியன் ரூபாய் நன்கொடை அளித்தனர்.

முழு கிராமமும் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கியது. பள்ளியில் சிறந்த வசதிகள் உருவானது. மேலும் பல குழந்தைகள் தங்கள் கல்வியை தொடர்ந்து பயில முடிந்தது.

ஒரு மனிதன் உண்மையான ஆர்வத்துடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் உழைத்தால், எதுவும் சாத்தியம் என்பதை பரமேஸ்வரையா நம்பினார். முன்னேற்றமான சிந்தனையுடனும் தொடர்ந்து முயற்சியுடனும், அந்த பள்ளி மெதுவாக 12ஆம் வகுப்பு வரை வளர்ந்தது.

அவரின் ஓய்வு வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் இறுதியில் நிறைவேறியது.

முன்னேற்றத்தை நம்பிய மனிதர் பரமேஸ்வரையா, அந்த முழு கிராமத்திற்கும் ஒரு முன்மாதிரியாக ஆனார்.

கே. ராகவன்

18-03-2026

Small Story 552.

 Small Story 552.

Different Thought of Politics

Sripathy was a schoolteacher who taught Social Studies and Politics to 9th-standard students. One day, when he started the class, he noticed that Ramu was absent. Ramu was one of the brightest students in the class and had a special interest in Social Studies and politics.

Ramu’s mother was unwell that day, so he had taken leave to take her to the hospital. His father had passed away a few years earlier during the COVID-19 period. Since then, it had been only Ramu and his mother, Visalakshi. She worked as a domestic servant in the house of a well-known lawyer named Muthanna. The lawyer knew about Ramu’s interest in studies and politics and often encouraged him and helped him with his education.

After visiting the doctor, Ramu left his mother at home and hurried to school. By the time he reached, Sripathy was about to finish the class. Ramu had already taken permission from the Headmaster for being late.

He quietly came near the teacher and whispered,

“Sir, I did not want to miss your class, especially the politics lesson.”

Sripathy smiled and nodded. “I know, Ramu. You like my class.”

Ramu replied, “Yes, sir. I like the way you teach politics. You say politics is about serving people without bias and giving importance to education. Many people think politics is only for self-interest, but there were many leaders who sacrificed for the people and built a good name. I want to follow in the footsteps of such leaders in the future. That is why I like your class.”

Sripathy was deeply touched by Ramu’s words. At that moment, he felt that he was looking at a future leader who truly wished to serve the people.

K.Ragavan

17-3-26

Small Story 552.T

 சிறுகதை 552

அரசியலைப் பற்றிய வேறுபட்ட எண்ணம்

ஸ்ரீபதி ஒரு பள்ளி ஆசிரியர். அவர் 9ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு சமூக அறிவியல் மற்றும் அரசியல் பாடங்களை கற்பித்தார். ஒரு நாள் அவர் வகுப்பை தொடங்கியபோது, ராமு வரவில்லை என்பதை கவனித்தார். ராமு அந்த வகுப்பில் மிகவும் புத்திசாலியான மாணவர்களில் ஒருவன். சமூக அறிவியல் மற்றும் அரசியல் பாடங்களில் அவனுக்கு சிறப்பு ஆர்வம் இருந்தது.

அன்று ராமுவின் தாயார் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். அதனால் அவரை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து செல்ல ராமு விடுமுறை எடுத்திருந்தான். அவன் தந்தை சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கோவிட்-19 காலத்தில் மரணமடைந்திருந்தார். அதன் பிறகு ராமுவும் அவன் தாயார் விசாலாக்ஷியும் மட்டும் தான் இருந்தனர்.

விசாலாக்ஷி, முத்தண்ணா என்ற பிரபலமான வழக்கறிஞரின் வீட்டில் வேலைக்காரியாக வேலை செய்தார். ராமுவின் படிப்பிலும் அரசியலிலும் உள்ள ஆர்வத்தை அந்த வழக்கறிஞர் அறிந்திருந்தார். அதனால் அவர் அடிக்கடி ராமுவை ஊக்குவித்து, அவன் கல்விக்கு உதவி செய்து வந்தார்.

மருத்துவரை சந்தித்து வந்த பிறகு, ராமு தன் தாயாரை வீட்டில் விட்டுவிட்டு விரைவாக பள்ளிக்குச் சென்றான். அவன் பள்ளிக்கு வந்தபோது, ஸ்ரீபதி ஆசிரியர் வகுப்பை முடிக்கத் தயாராக இருந்தார். ராமு தாமதமாக வந்ததற்காக ஏற்கனவே தலைமையாசிரியரிடம் அனுமதி பெற்றிருந்தான்.

அவன் அமைதியாக ஆசிரியரின் அருகே வந்து மெதுவாகச் சொன்னான்:

“சார், உங்கள் வகுப்பை — குறிப்பாக அரசியல் பாடத்தை — நான் தவறவிட விரும்பவில்லை.”

ஸ்ரீபதி சிரித்தபடி தலையசைத்தார்.

“எனக்கு தெரியும், ராமு. உனக்கு என் வகுப்பு பிடிக்கும்.”

ராமு பதிலளித்தான்:

“ஆம் சார். நீங்கள் அரசியலை கற்பிக்கும் விதம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். நீங்கள் அரசியல் என்பது எந்த பாரபட்சமும் இல்லாமல் மக்களுக்கு சேவை செய்வது என்றும், கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது என்றும் சொல்லுகிறீர்கள். பலர் அரசியல் என்பது சுயநலத்திற்காக மட்டுமே என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால் மக்களுக்காக தியாகம் செய்து நல்ல பெயர் பெற்ற தலைவர்களும் பலர் இருந்தனர். எதிர்காலத்தில் நான் அப்படிப்பட்ட தலைவர்களின் பாதையில் நடக்க விரும்புகிறேன். அதனால் தான் உங்கள் வகுப்பு எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.”

ராமுவின் வார்த்தைகள் ஸ்ரீபதியை ஆழமாகத் தொடந்தன. அந்த நேரத்தில், மக்களுக்கு உண்மையாக சேவை செய்ய விரும்பும் ஒரு எதிர்காலத் தலைவரை அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்ற உணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டது.

கே. ராகவன்

17-3-26

Small Story 551.

 Small Story 551.

 Double Promotion

Ram came to his office and met his colleague Sitharaman and wished him good morning.

Sitharaman said, “Hey Ram, today our colleague Ramya is giving a party for her recent promotion. It will be at the Udupi restaurant’s party hall at 7 PM. I will come and pick you up at your apartment. The invitation is for all family members too.”

“This promotion is very prestigious for her, becoming a Branch Manager at such a young age,” he added.

Ram whispered, “True. Ramya is a very talented lady with excellent credentials. Her dad is a retired professor and brought her up very well. Since I stay in the same apartment as their family, I know them well.”

Ram himself also had good credentials and an excellent work record, but this promotion had been given to Ramya by the management. It was a multinational software company with branches in many countries.

In the evening, Ram came to the party with his mother. His father had gone to attend a relative’s marriage. It was a good gathering, with around 50 guests including family members.

After everyone settled down, the Regional Director, Seshan, appreciated Ramya’s service and praised her work over the past three years. Ramya, at just 25, looked elegant and pleasant. She was soft-spoken and well-mannered.

After a delicious dinner with sweets, the Regional Director spoke again.

“Thank you all for attending this celebration,” he said. “I also have a surprise announcement. Ram will take charge as the Branch In-Charge of our newly started branch near Silk Institute with a new team selected last week.”

Everyone applauded.

Then Ramya’s father came to speak. He thanked the company for recognizing Ramya’s talent. Then he made another surprise announcement.

“Our family has also selected Ram as our future son-in-law. The marriage will be celebrated here in the Garden City.”

Everyone was delighted. Ram and Ramya made a wonderful pair.

Sitharaman came close to Ram and whispered, “Ram, you are always humble and you appreciate others. Today you got two promotions—one in your career and one in life with a life partner. You truly deserve both.”

Ram smiled and said softly, “It is all my mummy's blessings.” 

K.Ragavan

16-3-26

Small Story 551.T

 

சிறுகதை 551 

இரட்டை பதவி உயர்வு

ராம் தனது அலுவலகத்திற்கு வந்து தனது சக ஊழியர் சீதாராமனை சந்தித்து “காலை வணக்கம்” என்றார்.

சீதாராமன் கூறினார்:

“ஹே ராம், இன்று நம்முடைய சக ஊழியர் ரம்யா தனது சமீபத்திய பதவி உயர்வுக்காக ஒரு விருந்து கொடுக்கிறார். அது இன்று மாலை 7 மணிக்கு உடுப்பி உணவகத்தின் பார்ட்டி ஹாலில் நடைபெறும். நான் உன் அபார்ட்மெண்ட்டிற்கு வந்து உன்னை அழைத்து செல்வேன். குடும்பத்தினரும் வரலாம் என்று அழைப்பு உள்ளது.”

அவர் மேலும் சொன்னார்:

“இத்தனை இளம் வயதில் கிளை மேலாளராக (Branch Manager) உயர்வு பெறுவது மிகப் பெருமையானது.”

ராம் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“அது உண்மைதான். ரம்யா மிகவும் திறமையானவர்; நல்ல கல்வி மற்றும் திறமைகள் கொண்டவர். அவளுடைய அப்பா ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியர். அவர் அவளை மிகச் சிறப்பாக வளர்த்துள்ளார். நான் அவர்களின் குடும்பத்துடன் அதே அபார்ட்மெண்ட்டில் வசிப்பதால் அவர்களை நன்றாக அறிந்திருக்கிறேன்.”

ராமும் நல்ல கல்வி தகுதிகளும் சிறந்த பணிசாதனைகளும் கொண்டவரே. ஆனால் இந்த பதவி உயர்வை நிர்வாகம் ரம்யாவுக்கு வழங்கியது. அது பல நாடுகளில் கிளைகள் கொண்ட ஒரு பன்னாட்டு மென்பொருள் நிறுவனம்.

மாலையில் ராம் தனது அம்மாவுடன் விருந்துக்கு வந்தார். அவருடைய அப்பா ஒரு உறவினரின் திருமணத்திற்கு சென்றிருந்தார்.

அங்கு சுமார் 50 பேர்—குடும்பத்தினரும் நண்பர்களும்—சேர்ந்து ஒரு நல்ல கூட்டமாக இருந்தது.

அனைவரும் அமர்ந்த பிறகு, பிராந்திய இயக்குநர் சேஷன் ரம்யாவின் சேவையை பாராட்டி, கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் அவள் செய்த பணிகளைப் புகழ்ந்தார்.

25 வயதான ரம்யா மிகவும் அழகாகவும் அமைதியான குணத்துடனும் இருந்தாள். அவள் மென்மையாக பேசும், நல்ல நடத்தை கொண்டவள்.

அனைவரும் இனிப்புகளுடன் சுவையான இரவு உணவை முடித்த பிறகு, பிராந்திய இயக்குநர் மீண்டும் பேசினார்.

“இந்த விழாவிற்கு வந்ததற்காக அனைவருக்கும் நன்றி,” என்றார்.

“இன்னும் ஒரு அதிர்ச்சி அறிவிப்பும் உள்ளது. ராம் கடந்த வாரம் தேர்வு செய்யப்பட்ட புதிய குழுவுடன் சில்க் இன்ஸ்டிட்யூட் அருகே தொடங்கப்பட்ட புதிய கிளையின் கிளை பொறுப்பாளராக (Branch In-Charge) பொறுப்பேற்கிறார்.”

அனைவரும் கைத்தட்டினார்கள்.

பிறகு ரம்யாவின் அப்பா பேச வந்தார்.

அவர் ரம்யாவின் திறமையை மதித்து கௌரவித்த நிறுவனத்திற்கு நன்றி தெரிவித்தார். பின்னர் அவர் இன்னொரு ஆச்சரியமான அறிவிப்பைச் செய்தார்.

“எங்கள் குடும்பமும் ராமை எங்கள் வருங்கால மருமகனாகத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளது. திருமணம் இங்கே **தோட்ட நகரம் (Garden City)**யிலேயே நடைபெறும்.”

அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். ராம் மற்றும் ரம்யா ஒரு அருமையான ஜோடியாக இருந்தனர்.

சீதாராமன் ராமின் அருகே வந்து மெதுவாகச் சொன்னார்:

“ராம், நீ எப்போதும் பணிவாக இருப்பவன். மற்றவர்களைப் பாராட்டுவாய். இன்று உனக்கு இரண்டு பதவி உயர்வுகள் கிடைத்துள்ளன—ஒன்று உன் தொழிலில், மற்றொன்று வாழ்க்கையில் ஒரு வாழ்க்கை துணையைப் பெறுவதில். இரண்டிற்கும் நீ தகுதியானவன்.”

ராம் சிரித்துக் கொண்டு மெதுவாகச் சொன்னார்:

“இதெல்லாம் என் அம்மாவின் ஆசீர்வாதம் தான்.”

K.Ragavan

16-3-26

Tribute 919.

Tribute to Advertisement Film Cinematographers

In the film industry, all technicians play a vital role, and I admire the contribution of every individual. Apart from feature films, advertisement films—though they run only for a few seconds—carry powerful content that often makes a product successful.

Various cinematographers have played an important role in the success of many products through advertisement films. It is truly an art for a cinematographer to present their talent through creative visuals, working with models and crafting beautiful visual effects that attract the audience and promote the product effectively.

This work not only contributes to the success of the brand but also supports the cinematographer’s own professional growth. With this strong background and experience, many advertisement film cinematographers later go on to play leading roles in feature films, bringing their visual expertise and creativity to cinema.

Today, I wish to appreciate and pay tribute to the cinematographers of advertisement films for their brilliant work. I sincerely wish them great success in the future, including opportunities in feature films of various subjects where their visual skills and artistic vision can shine.

K. Ragavan

16-03-2026

Small Story 550.

 Small Story 550.

Own Agenda in Today’s World

Ram walked into the beautifully decorated hall to attend the birthday celebration of his friend Murthy’s grandson. The occasion was special—little Arun was turning seven. The hall was filled with cheerful decorations, colorful balloons, and the sound of children laughing and running around.

Ram and Murthy had been close friends for decades. Both had retired from the Revenue Department and later settled in Madurai. Now in their seventies, they were still blessed with good health and a strong physique. Their friendship had grown stronger with time.

Murthy noticed Ram entering and walked toward him with a warm smile.

“Hey Ram! How are you?” he said happily. “Where is your wife?”

Ram leaned closer and whispered, “One of her old friends has come from the US. She has gone with her to the Meenakshi Amman Temple and later to Alagar Kovil. She will come in the evening and bless Arun at your flat.”

Murthy nodded with understanding. Both Ram and Murthy lived in the same posh apartment complex, a landmark in the Arapalayam area. The apartment had modern amenities, spacious flats, and a friendly community of residents.

Just then, Arun ran toward Ram.

“Happy Birthday, Arun!” Ram said affectionately, placing his hand on the boy’s head to bless him.

He handed over a neatly wrapped gift. Arun quickly opened it and his eyes sparkled with joy.

“A cricket bat! My favorite!” Arun exclaimed excitedly. “Thank you, Uncle Ram!”

Ram smiled warmly. He knew Arun loved playing cricket in the apartment courtyard with his friends.

Murthy came close to Ram and gently pulled him toward the dining area.

“Come, Ram,” he said. “I have ordered your favorite sweets—Mysore Pak and Badam Halwa.”

Ram’s face brightened. “You still remember my favorites!” he said with gratitude.

Murthy laughed. “Of course! Old friendships never forget such things.”

As they were enjoying the sweets, Arun suddenly rushed to his grandfather.

“Grandpa,” he said impatiently, “my friend Sanjay called again. He is asking where the hall is. We already sent the location and directions in the message. But he keeps asking again and again. I am getting bored answering him. I don’t like people repeating the same question.”

Murthy looked at Arun and smiled gently.

“It’s okay, Arun,” he said calmly. “Sometimes people need help.”

Arun nodded but still looked slightly irritated and ran off to play.

Ram leaned toward Murthy and spoke softly.

“You see, Murthy, this is today’s fast world. People do not want to ask the same thing twice, and they don’t like answering repeated questions either. Whether it is children or elders, everyone seems to have their own agenda and their own pace.”

Murthy sighed thoughtfully.

“Very true,” he replied. “Today people are always in a hurry. Patience is slowly disappearing. No one likes repetition—even if it is something small.”

The celebration continued with laughter, cake cutting, and a grand buffet dinner. Guests enjoyed the delicious food and wished Arun a bright future.

After the dinner, Ram slowly walked back to his flat in the same apartment building.

As he walked through the quiet corridor, he murmured to himself thoughtfully,

“In today’s fast world, everyone has their own agenda… and no one wants to listen to the same thing twice.”

The thought lingered in his mind as he closed his door for the night.

KRagavan

15-3-26

Small Story 550.T

 

Small Story 550.

இன்றைய உலகில் ஒவ்வொருவருக்கும் தனி நோக்கம்

ராம் தனது நண்பர் மூர்த்தியின் பேரன் அருணின் பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்துகொள்ள அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட மண்டபத்துக்குள் நுழைந்தார். அந்த நாள் சிறப்பானது — சிறிய அருண் ஏழு வயதை எட்டியிருந்தான். மண்டபம் முழுவதும் வண்ணமயமான பலூன்களாலும் மகிழ்ச்சியான அலங்காரங்களாலும் நிரம்பியிருந்தது. குழந்தைகள் சிரித்தும் ஓடியும் விளையாடிய சத்தம் இடம் முழுவதும் ஒலித்தது.

ராமும் மூர்த்தியும் பல தசாப்தங்களாக நெருங்கிய நண்பர்கள். இருவரும் வருவாய் துறையில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்கள். பின்னர் மதுரையில் குடியேறினர். இப்போது எழுபதுகளைக் கடந்திருந்தாலும், அவர்கள் நல்ல உடல்நலத்துடனும் வலுவான உடற்கட்டுடனும் இருந்தனர். காலம் செல்லச் செல்ல அவர்களுடைய நட்பு இன்னும் வலுப்பெற்றது.

ராம் மண்டபத்துக்குள் வருவதை பார்த்த மூர்த்தி மகிழ்ச்சியுடன் அவரை நோக்கி வந்தார்.

“ஏய் ராம்! எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று அவர் மகிழ்ச்சியுடன் கேட்டார். “உன் மனைவி எங்கே?”

ராம் சற்றுக் அருகே வந்து மெதுவாகச் சொன்னார்.

“அவளுடைய பழைய தோழிகளில் ஒருத்தி அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருக்கிறாள். அவளுடன் மீனாட்சி அம்மன் கோவிலும் பிறகு அழகர் கோவிலும் சென்று வருகிறாள். மாலையில் வந்து உங்கள் வீட்டில் அருணை ஆசீர்வதிப்பாள்.”

மூர்த்தி புரிந்துகொண்டு தலையசைத்தார். ராமும் மூர்த்தியும் இருவரும் அரப்பாளையம் பகுதியில் உள்ள அதே உயர்தர குடியிருப்பு வளாகத்தில் வசித்து வந்தனர். அந்த குடியிருப்பு நவீன வசதிகளும் விசாலமான வீடுகளும், நட்பான அயலவர்களும் கொண்ட ஒரு சிறப்பு இடமாக இருந்தது.

அந்த நேரத்தில் அருண் ராமை நோக்கி ஓடிவந்தான்.

“பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், அருண்!” என்று ராம் அன்புடன் கூறி, அவன் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார்.

பிறகு அழகாக சுற்றி வைத்திருந்த ஒரு பரிசுப் பெட்டியை அவனிடம் கொடுத்தார். அருண் உடனே அதைத் திறந்தான். அவன் கண்கள் மகிழ்ச்சியால் பிரகாசித்தன.

“கிரிக்கெட் பேட்! எனக்கு மிகவும் பிடித்தது!” என்று அவன் உற்சாகமாகக் கத்தினான். “நன்றி, ராம் அங்கிள்!”

ராம் புன்னகைத்தார். குடியிருப்பு வளாகத்தின் மைதானத்தில் நண்பர்களுடன் கிரிக்கெட் விளையாடுவதில் அருணுக்கு எவ்வளவு ஆர்வம் என்பதை அவர் நன்றாக அறிந்திருந்தார்.

மூர்த்தி ராமை மெதுவாக உணவுப் பகுதியை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார்.

“வா ராம்,” என்று அவர் கூறினார். “உனக்குப் பிடித்த மைசூர் பாகும் பாதாம் ஹல்வாவும் நான் ஆர்டர் செய்திருக்கிறேன்.”

ராமின் முகம் மகிழ்ச்சியால் ஒளிர்ந்தது.

“இன்னும் என் விருப்பங்களை நினைவில் வைத்திருக்கிறாயே!” என்று நன்றியுடன் சொன்னார்.

மூர்த்தி சிரித்தார்.

“நிச்சயமாக! பழைய நட்புகள் இப்படிப் பட்ட விஷயங்களை மறக்காது.”

அவர்கள் இனிப்புகளை சுவைத்து கொண்டிருந்தபோது, அருண் திடீரென்று தன் தாத்தாவை நோக்கி ஓடிவந்தான்.

“தாத்தா,” என்று அவன் சற்று பொறுமையில்லாமல் சொன்னான், “என் நண்பன் சஞ்சய் மீண்டும் போன் செய்தான். மண்டபம் எங்கே என்று கேட்கிறான். நாம ஏற்கனவே இடத்தின் லொகேஷனையும் வழியையும் மெசேஜில் அனுப்பியிருக்கிறோம். ஆனாலும் அவன் மீண்டும் மீண்டும் அதையே கேட்கிறான். அதற்கு பதில் சொல்லிக் கொண்டே இருக்க நான் சலித்துப்போய்விட்டேன். ஒரே கேள்வியை மீண்டும் கேட்பவர்களை எனக்கு பிடிக்காது.”

மூர்த்தி அருணை பார்த்து மெதுவாக சிரித்தார்.

“பரவாயில்லை, அருண்,” என்று அவர் அமைதியாகச் சொன்னார். “சில நேரங்களில் மனிதர்களுக்கு உதவி தேவைப்படும்.”

அருண் தலையசைத்தாலும், இன்னும் சற்றே எரிச்சலுடன் நண்பர்களுடன் விளையாட ஓடிப்போனான்.

ராம் மெதுவாக மூர்த்தியிடம் திரும்பி பேசினார்.

“பார்கிறாயா, மூர்த்தி,” என்று அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். “இது தான் இன்றைய வேகமான உலகம். ஒரே விஷயத்தை இரண்டாவது முறை கேட்கவும் மக்கள் விரும்பவில்லை; அதற்குப் பதில் சொல்லவும் விரும்பவில்லை. குழந்தைகளாக இருந்தாலும் பெரியவர்களாக இருந்தாலும், எல்லாருக்கும் தங்களுக்கென தனி நோக்கமும் தனி வேகமும் இருக்கிறது.”

மூர்த்தி சிந்தனையுடன் மூச்சுவிட்டார்.

“மிகவும் உண்மை,” என்று அவர் பதிலளித்தார். “இன்றைய உலகில் அனைவரும் அவசரத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பொறுமை மெதுவாக குறைந்து வருகிறது. சிறிய விஷயமாக இருந்தாலும், மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுவது யாருக்கும் பிடிக்கவில்லை.”

விழா தொடர்ந்து சிரிப்புகளுடனும், கேக் வெட்டுதலுடனும், சிறப்பான விருந்தோம்பலுடனும் நடந்தது. விருந்தினர்கள் சுவையான உணவை ரசித்து அருணின் எதிர்காலம் சிறப்பாக இருக்க வாழ்த்தினர்.

இரவு உணவுக்குப் பிறகு ராம் மெதுவாக அதே குடியிருப்பு கட்டடத்தில் உள்ள தனது வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

அமைதியான நடைபாதையில் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது அவர் சிந்தனையுடன் தன்னிடமே மெதுவாக சொன்னார்:

“இந்த வேகமான உலகில்… ஒவ்வொருவருக்கும் தங்களுக்கென ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது… ஒரே விஷயத்தை இரண்டாவது முறை கேட்கவும் கேட்கவும் யாருக்கும் விருப்பமில்லை.”

அந்த எண்ணம் அவருடைய மனதில் நீண்ட நேரம் தங்கியபடியே இருந்தது. பின்னர் அவர் வீட்டுக் கதவை மூடி இரவிற்குத் தயாரானார்.

கே. ராகவன்

15-3-26

Small Story 549.

 Small Story 549

 Disappointment Turned Into Fortune

Harish came to his cabin and sat in his chair. Attender Rangan entered with some files for his signature. After signing them, Harish returned the files.

Before leaving, Rangan hesitantly said,

“Sir, I heard there is a vacancy in the stores department. I would like my son to be considered for that job.”

Harish looked at him and asked, “What is your son’s qualification?”

Rangan humbly replied, “He is a Computer Engineer. He passed out last year.” He then handed over his son’s biodata.

Harish glanced at it and said, “I’m sorry, Rangan. This morning, on my way to the office, I already selected someone for that position.”

Rangan was disappointed. The job offered a good salary, and it would have helped his family during their financial difficulties.

The next morning, Rangan’s son Sathish received a call from an unknown lady.

“Are you Sathish?” she asked.

“Yes,” he replied.

“You need to come to our office today at 3 PM for a discussion. I will send you the location by message.”

Sathish was surprised. He wondered who the lady was and why she wanted to meet him. His father had already left for work.

In the afternoon, Sathish reached the location mentioned in the message. At the reception, he said that a lady had called him in the morning.

“You are Sathish? Please go to that cabin,” the receptionist said.

Sathish entered the cabin and saw an elegant lady sitting at the desk.

“I am Pavithra, the Project Manager of this UK-based firm. I called you today. I was impressed with your biodata,” she said.

Sathish was astonished and wondered how she had received his biodata.

“You will undergo three months of training here,” Pavithra continued. “After that, you will be posted to London. Here is your appointment letter.”

Sathish looked at the letter in disbelief. During training he would receive ₹75,000 per month, and after training he would receive a salary in London currency.

Overjoyed, Sathish bought his father’s favorite sweets and went home.

That evening, when Rangan returned from work, Sathish excitedly told him everything. Rangan was shocked.

“If you had joined my office, you would have earned only ₹25,000,” he said.

Just then Rangan’s phone rang. It was Harish.

“Rangan, I accidentally called you,” Harish said.

“No problem, sir. I wanted to tell you something. My son got a good job. His salary is ₹75,000—three times more than the job in your office.”

“That is wonderful news,” Harish replied.

Rangan hesitated and said, “Sir, I thought you refused to take him because I am retiring next month.”

Harish gently said, “Rangan, I am also retiring next month. I have watched you work with dedication and honesty for the past 27 years. After you left yesterday, I saw your son’s biodata and called  Pavithra. She agreed to offer him a good position because of his qualifications.”

Rangan was stunned.

“Sir, I’m very sorry. I misunderstood you,” he said with tears in his eyes.

Harish softly replied, “Don’t apologize. Sathish deserves a bright future.”

After the call ended, Rangan wiped his tears. He realized how wrongly he had judged Harish.

The truth was known only to Harish:

Pavithra, the project manager who offered 

K.Ragavan

14-3-26

Small Story 549.T

 

சிறு கதை 549

ஏமாற்றம் அதிர்ஷ்டமாக மாறியது

ஹரீஷ் தனது கேபினில் வந்து தனது நாற்காலியில் அமர்ந்தார். அட்டெண்டர் ரங்கன் சில கோப்புகளுடன் கையொப்பத்திற்காக உள்ளே வந்தார். ஹரீஷ் அவற்றில் கையொப்பமிட்டு மீண்டும் ரங்கனிடம் கொடுத்தார்.

வெளியேறுவதற்கு முன் ரங்கன் தயக்கத்துடன் சொன்னார்:

“சார், ஸ்டோர்ஸ் டிபார்ட்மெண்டில் ஒரு காலிப் பணியிடம் இருக்கிறது என்று கேட்டேன். அந்த வேலையை என் மகனுக்கு தரலாம் என்று நினைக்கிறேன்.”

ஹரீஷ் அவரை பார்த்து கேட்டார்:

“உங்கள் மகனின் தகுதி என்ன?”

ரங்கன் பணிவுடன் பதிலளித்தார்:

“அவர் கம்ப்யூட்டர் இன்ஜினியர். கடந்த வருடம் படிப்பை முடித்தார்.”

என்று சொல்லி தனது மகனின் பயோடேட்டாவை அவரிடம் கொடுத்தார்.

ஹரீஷ் அதை ஒரு பார்வை பார்த்து,

“மன்னிக்கவும் ரங்கன். இன்று காலை அலுவலகத்திற்கு வரும்போது அந்த வேலைக்கு ஒருவரை ஏற்கனவே தேர்வு செய்து விட்டேன்,” என்றார்.

ரங்கன் மிகவும் மனம் உடைந்தார். அந்த வேலை நல்ல சம்பளத்துடன் இருந்தது. அவர்களின் குடும்பம் பொருளாதார சிரமத்தில் இருந்ததால் அது உதவியாக இருந்திருக்கும்.

அடுத்த நாள் காலை, ரங்கனின் மகன் சதீஷுக்கு தெரியாத ஒரு பெண்மணியிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“நீங்கள்தான் சதீஷா?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“ஆமாம்,” என்று அவர் பதிலளித்தார்.

“நீங்கள் இன்று மாலை 3 மணிக்கு எங்கள் அலுவலகத்திற்கு வர வேண்டும். ஒரு விவாதம் இருக்கிறது. நான் லொக்கேஷனை மெசேஜ் மூலம் அனுப்புகிறேன்,” என்று அவள் கூறினாள்.

சதீஷ் ஆச்சரியப்பட்டார். அந்த பெண் யார்? ஏன் அவரை சந்திக்க அழைக்கிறாள்? என்று எண்ணினார். அதற்குள் அவரது தந்தை வேலைக்கு சென்று விட்டார்.

மதியம், மெசேஜில் கொடுக்கப்பட்ட முகவரிக்கு சதீஷ் சென்றார். ரிசெப்ஷனில், “காலை ஒரு லேடி என்னை அழைத்தார்,” என்று கூறினார்.

“நீங்கள்தான் சதீஷா? அந்த கேபினுக்கு செல்லுங்கள்,” என்று ரிசெப்ஷனிஸ்ட் சொன்னார்.

சதீஷ் அந்த கேபினில் உள்ளே சென்றபோது, மேசையின் பின்னால் ஒரு அழகான பெண் அமர்ந்திருந்தார்.

“நான் பவித்ரா. இது யுகே-அடிப்படையிலான நிறுவனத்தின் ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர். இன்று காலை நான் தான் உங்களுக்கு அழைத்தேன். உங்கள் பயோடேட்டா எனக்கு மிகவும் பிடித்தது,” என்றார்.

சதீஷ் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டார். தனது பயோடேட்டா அவரிடம் எப்படி சென்றது என்று எண்ணினார்.

பவித்ரா தொடர்ந்து கூறினார்:

“முதலில் நீங்கள் இங்கே மூன்று மாதங்கள் பயிற்சி பெற வேண்டும். அதன் பிறகு லண்டனுக்கு அனுப்பப்படுவீர்கள். இதோ உங்கள் நியமனக் கடிதம்.”

சதீஷ் அந்த கடிதத்தை நம்ப முடியாமல் பார்த்தார். பயிற்சி காலத்தில் மாதம் ₹75,000 சம்பளம் கிடைக்கும். அதன் பிறகு லண்டனில் அந்நாட்டு நாணயத்தில் சம்பளம் கிடைக்கும்.

மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்த சதீஷ், தனது தந்தைக்கு மிகவும் பிடித்த இனிப்புகளை வாங்கி வீட்டிற்கு சென்றார்.

அந்த மாலை ரங்கன் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தபோது, சதீஷ் மகிழ்ச்சியுடன் நடந்த எல்லாவற்றையும் கூறினார். ரங்கன் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

“நீ என் அலுவலகத்தில் சேர்ந்திருந்தால் மாதம் ₹25,000 தான் சம்பளம் கிடைத்திருக்கும்,” என்றார்.

அந்த நேரத்தில் ரங்கனின் தொலைபேசி ஒலித்தது. அது ஹரீஷ்.

“ரங்கன், தவறுதலாக உங்களுக்கு அழைத்துவிட்டேன்,” என்றார் ஹரீஷ்.

“பரவாயில்லை சார். ஒரு நல்ல செய்தி சொல்ல வேண்டும். என் மகனுக்கு நல்ல வேலை கிடைத்துவிட்டது. அவனுடைய சம்பளம் ₹75,000 — உங்கள் அலுவலகத்தில் இருந்த வேலையை விட மூன்று மடங்கு அதிகம்,” என்றார் ரங்கன்.

“அது மிகவும் நல்ல செய்தி,” என்று ஹரீஷ் பதிலளித்தார்.

ரங்கன் தயக்கத்துடன் சொன்னார்:

“சார், நான் அப்படி நினைத்தேன்… நான் அடுத்த மாதம் ஓய்வு பெறப் போகிறேன் என்பதால் தான் என் மகனை நீங்கள் ஏற்கவில்லை என்று.”

ஹரீஷ் மெதுவாக கூறினார்:

“ரங்கன், நானும் அடுத்த மாதம் ஓய்வு பெறப் போகிறேன். கடந்த 27 ஆண்டுகளாக நீங்கள் நேர்மையுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் வேலை செய்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன். நேற்று நீங்கள் சென்ற பிறகு உங்கள் மகனின் பயோடேட்டாவை பார்த்தேன். உடனே பவித்ராவுக்கு அழைத்தேன். அவரது தகுதியைப் பார்த்து அவருக்கு நல்ல வேலை கொடுக்க அவள் சம்மதித்தாள்.”

ரங்கன் மெய் சிலிர்த்தார்.

“சார், என்னை மன்னிக்கவும். நான் உங்களை தவறாக புரிந்து கொண்டேன்,” என்று கண்ணீர் மல்க சொன்னார்.

ஹரீஷ் மெதுவாக பதிலளித்தார்:

“மன்னிப்பு வேண்டாம். சதீஷ் ஒரு பிரகாசமான எதிர்காலத்துக்குத் தகுதியானவன்.”

அழைப்பு முடிந்த பிறகு ரங்கன் கண்ணீரை துடைத்தார். ஹரீஷைப் பற்றி தாம் எவ்வளவு தவறாக நினைத்திருந்தோம் என்பதை உணர்ந்தார்.

உண்மையை ஹரீஷ் மட்டுமே அறிந்திருந்தார்:

சதீஷுக்கு அந்த வேலை வாய்ப்பை வழங்கிய பவித்ரா, ஹரீஷின் மகள் தான்.

கே. ராகவன்

14-03-2026