Small Story 529 .T

சிறுகதை 529 ஒரு கருத்து நம்மை நிர்ணயிக்காது சென்னையின் Anna Nagar என்ற பிரபலமான பகுதியில் உள்ள வசதிகள் நிறைந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசந்தி மற்றும் ரேவதி அண்டை வீட்டாராக வசித்து வந்தனர். இருபது ஆண்டுகளாக அவர்கள் நல்ல நண்பர்களாக இருந்தனர். உண்மையில், அதே நாளில் அவர்கள் இருவரும் அந்த குடியிருப்புக்கு குடிபெயர்ந்து வந்தவர்கள். பரஸ்பர புரிதலும் பாசமும் கொண்ட வலுவான உறவு அவர்களுக்கு இருந்தது. ஒரு நாள், ரேவதி கவலையுடன் வசந்தியின் வீட்டிற்கு வந்தாள். அவள் முகத்தை பார்த்தவுடன் வசந்தி ஏதோ தவறு இருப்பதை உணர்ந்தாள். “ஏன் ரேவதி, என்னாச்சு? இன்று உன் வழக்கமான மனநிலையில இல்லையே?” என்று மெதுவாக கேட்டாள். ரேவதி ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டாள். “நேற்று என் உறவினருள் ஒருத்தி மாலில் சந்தித்தாள். அவள் விடுமுறைக்காக அமெரிக்காவில் இருந்து வந்திருக்கிறாள். அவள் மகன் கூகுளில் நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறான் என்று பெருமையாகச் சொன்னாள். பிறகு வினோத் என்ன வேலை செய்கிறான் என்று கேட்டாள். நான் அவன் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் மேலாளராக வேலை செய்கிறான் என்றேன். உடனே அவள் கிண்டலாக, ‘அவன் ஐ.டி. படித்திருந்தா என் மகன் அவனை கூகுளில் சேர்த்திருப்பான். அவன் சாதாரண பட்டதாரி தானே!’ என்றாள். அந்த வார்த்தை எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது,” என்றாள். வினோத் மாதம் ரூ.2,50,000 சம்பளம் பெற்று இந்தியாவில் நல்ல நிலையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தான். அவன் தனது வேலையில் திருப்தியுடன் இருந்தான். இருந்தாலும் ‘சாதாரண பட்டதாரி’ என்ற அந்த குறிப்பு ரேவதியை மிகவும் காயப்படுத்தியது. வசந்தி அமைதியாக சிரித்துக் கொண்டு, “அதுக்குத்தான் இவ்வளவு கவலையா? இந்த உலகத்தில் பலர் யோசிக்காமல் பேசுவார்கள். சூழ்நிலைகள் எப்போதும் மாறக்கூடும் என்பதை அவர்கள் உணரமாட்டார்கள். யாராவது என்னைப் பற்றி நல்லதாகவோ கெட்டதாகவோ சொன்னாலும் நான் கவலைப்பட மாட்டேன். ஒருவரின் வளர்ச்சியையோ குணத்தையோ ஒரு கருத்து மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது. யாராவது ஏதாவது சொன்னதால் நாம் மாறப்போவதில்லை. நான் எப்போதும் வசந்திதான்; நீ எப்போதும் ரேவதிதான். அதுதான் உண்மை. இப்படிப்பட்ட கருத்துகளை லேசாக எடுத்துக் கொள்ள கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஒரே ஒருவரின் கருத்து நம்மை வரையறுக்க முடியாது,” என்றாள். வசந்தியின் வார்த்தைகள் ரேவதியின் மனதை தெளிவாக்கின. “நீ சொல்வது சரி வசந்தி. நாம் இவற்றை லேசாக எடுத்துக் கொண்டு புறக்கணிக்க வேண்டும்,” என்றாள். சிறிது நேரம் சிற்றுண்டி பகிர்ந்து சிரித்துக் கொண்ட பிறகு, ரேவதி முகத்தில் புன்னகையுடன் தன் வீட்டிற்கு திரும்பினாள். K.Ragavan 22-2-26