Small Story 542.T

 சிறுகதை 542

வைர வளையலின் இனிய ஆச்சரியம்

கோட்டேஸ்வரராவ் அவர்களின் மனைவி பங்கஜம், கதவுமணி ஒலித்ததை கேட்டு கதவைத் திறந்தார். வெளியே இருபதுகளின் வயதில் இருக்கும் ஒரு இளைஞன் நின்றிருந்தான்.

“மேடம், புகழ்பெற்ற நகைக்கடையின் உரிமையாளர் தனஞ்ஜய் செட்டி அவர்கள் இதை உங்களிடம் கொடுக்கச் சொன்னார்கள். இதை கோட்டேஸ்வரா சார் ஒரு மாதம் முன்பு ஆர்டர் செய்திருந்தார். பொருளை பெற்றுக் கொண்டு சரிபார்த்த பிறகு இந்த எண்ணிற்கு அழைத்து எங்கள் முதலாளிக்கு தெரியப்படுத்துங்கள்,” என்றான்.

பங்கஜம் ஆச்சரியப்பட்டார். பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தார். அதில் அழகான ஒரு வைர வளையல் இருந்தது. உடனே கடைக்குத் தொலைபேசி செய்து, பொருள் கிடைத்ததை தெரிவித்தார்.

வளையலை கையில் பிடித்தபடி, தன் பூஜை அறைக்குச் சென்று, தெய்வத்தின் முன் அதை வைத்து பிரார்த்தனை செய்தார். தன் கணவர் எப்படிப் இப்படியொரு ஆச்சரியத்தை ஒரு சிறிய குறிப்பும் தராமல் ஏற்பாடு செய்தார் என்று அவர் நினைத்தார்.

அந்த நேரத்தில் அவரது மகள் ஆஷா தொலைபேசியில் அழைத்தாள்.

“அம்மா, எப்படி இருக்கிறீர்கள்? இன்று உங்கள் நட்சத்திரப் பிறந்த நாள். வாழ்த்துகள்!”

அப்போது தான் பங்கஜத்திற்கு நினைவுக்கு வந்தது — இன்று தான் அவரது நட்சத்திரப் பிறந்த நாள். ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவர்கள் கொண்டாடும் அந்த நாளை இந்த வருடம் அவர் மறந்துவிட்டார்.

மாலை நேரத்தில், ஆஷா அழைப்பை முடித்த சில நேரத்தில், கோட்டேஸ்வரராவ் அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டிற்கு வந்தார். இன்னும் இரண்டு வாரங்களில் அவர் ஓய்வு பெற இருக்கிறார்.

பங்கஜம் மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வரவேற்றார்.

“உங்கள் பரிசுக்கு நன்றி — அந்த அற்புதமான வைர வளையலுக்கு!”

கோட்டேஸ்வரராவ் ஆச்சரியமாக பார்த்தார்.

“நீ ஏற்கனவே வாங்கிவிட்டாயா? இன்று மாலையே நான் உன்னை அழைத்து கடைக்கு சென்று வாங்க நினைத்தேன்.”

அந்த நேரத்தில் அவரது கைபேசி மணி அடித்தது.

“ஹலோ கோட்டேஸ்வரா! நான் தனஞ்ஜய் பேசுகிறேன். இன்று மாலை நான் வெளியூருக்கு போகிறேன். அதனால் பாதுகாப்பாக அந்த வளையலை உங்கள் மனைவியிடம் கொடுத்து வைத்தேன். இது ஒரு ஆச்சரியமாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்!”

பங்கஜம் சிரித்தபடி தலையசைத்தார்.

ஆனால் மெதுவாக அவர் சொன்னார்:

“இந்த வயதில் இப்படிப் பெரிய தொகையை செலவு செய்வது உங்களுக்கு சுமையைக் கூடுதலாக தருமே.”

கோட்டேஸ்வரராவ் மெதுவாக சிரித்தார்.

“நீ என்னை நன்றாக அறிவாய். அலுவலகத்தில் நான் மேனேஜர் கோட்டேஸ்வரராவாக இருக்கலாம். ஆனால் வாழ்க்கையில் நான் திருப்தியுடன் வாழும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான்.”

அவர் தொடர்ந்தார்:

“எனக்கு ஒரு நண்பர் திரைப்பட தயாரிப்பாளர். நான் பேசும் விதமும் என் வாழ்க்கை அனுபவங்களும் அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும். ஒருநாள் ஒரு கதையைச் சொல்லும்படி கேட்டார். நான் என் பழைய போராட்டங்களையும், இன்று இந்த நிலைக்கு எப்படி வந்தேன் என்பதையும் அவரிடம் கூறினேன்.”

“ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு அவர் அந்த கதையை அடிப்படையாக வைத்து, புதிய நடிகர்களை வைத்து ஒரு படம் எடுத்தார். அந்த படம் இரண்டு திரையரங்குகளில் 50 நாட்கள் வெற்றிகரமாக ஓடியது. அந்தக் கதைக்காக எனக்கு நல்ல தொகையும் கிடைத்தது. மேலும் திரையில் என் பெயரும் வந்தது.”

“அவர் மிகவும் மகிழ்ந்து எனக்கு ஒரு தங்கச் சங்கிலி பரிசளிக்க விரும்பினார். ஆனால் நான் அதற்குப் பதிலாக ஒரு வைர வளையல் கொடுக்கச் சொன்னேன். விலையிலான வித்தியாசத்தை நான் தருவேன் என்று கூறினேன். ஆனால் அவர் மறுத்து, தனஞ்ஜய் நகைக்கடையில் இதை ஆர்டர் செய்தார்.”

அவர் அன்புடன் அவளை பார்த்து சொன்னார்:

“நாம் திருமணம் செய்துகொண்ட நாளில், நீ சாதாரண வளையல்கள் மட்டுமே அணிந்திருந்தாய். அந்த நாளிலிருந்து என் மனதில் ஒரு தீர்மானம் இருந்தது — என் வாழ்க்கை முடிவதற்கு முன், உனக்கு ஒரு வைர வளையல் அணிய வைப்பேன் என்று.”

“முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கடவுளின் அருளால் அந்த வாக்குறுதியை இன்று நிறைவேற்ற முடிந்தது.”

பங்கஜத்தின் கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.

அவர் அவரது கைகளை பிடித்து மெதுவாக சொன்னார்:

“உங்கள் பெயர் கோட்டேஸ்வரராவ்… ஆனால் உங்கள் இதயம் உண்மையான கோட்டேஸ்வரன் — உண்மையில் செல்வந்தர்.”

ஏனெனில்

உண்மையான செல்வந்தன் பணம் உடையவன் அல்ல,

இதயத்தில் அன்பும் நன்றியும் நிறைந்தவன் தான்.

– கே. ராகவன்

7-3-26