Good Interview.

 America America 2 – An Interesting Interview with Kannada Pichhar by the Versatile Award Winning Director Nagathihalli Chandrashekhar

The interview about America America 2 with Kannada Pichhar was truly interesting and expressed the changes in cinema very well. Your honest and creative views were impressive and deserve appreciation. Your experience with America America 1 and your thoughts on the present concept were explained beautifully through your narration.

Ultimately, one needs a creative mind and an open approach, and your views on this were truly laudable. Cinema is a wonderful blend of different concepts, and every filmmaker should have the freedom to bring his or her creative ideas and presentation to the screen. Change is inevitable, and one should be willing to embrace it.

Your real-life experiences, along with your approach to small stories and stories of different genres without discrepancies, were particularly interesting. The questions asked by the anchor and the Director’s thoughtful replies, especially his conviction that he would never present anything in a negative or inappropriate manner, were admirable.

Authenticity is the ultimate motto for a good presentation. Every department should understand and follow the team leader’s vision and work towards fulfilling that creative vision.

Overall, this was a wonderful interview with the versatile and award-winning director Nagathihalli Chandrashekar. America America 2 will certainly create its own place in the history of Kannada cinema.

WithWarm regards,

K.Ragavan

Small Story 735.

 Small Story 735

Life Is Beautiful – 80

Ram could hardly believe the voice he heard on the phone. It was a voice that had been familiar to him for more than 29 years. It was none other than his beloved Vasanthy.

Ram pinched himself to make sure he was not dreaming.

“Hello, Ram. This is Vasanthy. You will be surprised to hear from me. Over the past few days, Kaadhambari told me about your visit to Dubai. She also showed me the photographs taken at the Cricket Stadium and at the Emirates Restaurant, along with Prasanna. But when I finally saw your face in the photograph, I was completely shocked. You are the same Ram whom I knew all those years ago. That day, I thanked my Goddess for bringing my Ram back to me in this country.”

Ram was overwhelmed with emotion. He could hardly believe that Vasanthy had returned to his life after so many years.

“Vasanthy, this is a great shock as well as a wonderful surprise for me. How did you come back into my life after all these years?”

Vasanthy replied, “Let me narrate everything to you from the beginning. After I left Mysore following my mother’s death, I came to Mahabaleshwar and worked there for a few days. Later, I was sent to the Head Office for training. After completing my training, I returned after two years and was posted back to Mahabaleshwar.

“During my tenure there, I met a colleague who had the same name and initial as mine. We became very close friends. One day, she invited me to stay with her and her mother. She also had a one-year-old daughter named Kaadhambari, who was a very cute little child. Her mother was also staying with them and was doing consultancy work.

“While I was staying with them, I became very close to my friend and her mother. I told them about our friendship and how much I was waiting for the day when we could get married. At the same time, I was completely concentrating on my work. I also sent a letter to your college in Bangalore, but unfortunately, I received no response.”

Ram suddenly remembered something.

“Now I remember. At that time, we had all gone to Singapore along with some of our colleagues. Your letter might have reached the office while I was away and perhaps I never received it.”

Vasanthy continued, “Fate changed everything on a Friday. My friend went out for an inspection, while her mother went to attend a marriage. She asked me to stay at home with little Kaadhambari. Before leaving, she asked me to watch a cassette she had brought especially for me.”

Ram was curious.

“What was the cassette, Vasanthy?”

Vasanthy paused for a moment and asked affectionately,

“My dear Ram, can you guess?”

The moment Ram heard her reply, he was completely shocked.

To be continued…

K. Ragavan

16-9-26

Small Story 735.T

 சிறுகதை 735

வாழ்க்கை அழகானது – 80

தொலைபேசியில் கேட்ட அந்தக் குரலை ராமால் நம்பவே முடியவில்லை. 29 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவருக்கு மிகவும் பரிச்சயமான அந்தக் குரல், வேறு யாருடையதுமல்ல—அவருடைய அன்புக்குரிய வசந்தியின் குரல்தான்.

தான் கனவு காண்கிறோமா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள ராம் தன்னையே கிள்ளிப் பார்த்துக்கொண்டார்.

“ஹலோ ராம், நான் வசந்தி பேசுகிறேன். என்னிடமிருந்து அழைப்பு வந்திருப்பது உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும். கடந்த சில நாட்களாக, நீங்கள் துபாய்க்கு வந்திருப்பதைப் பற்றி காதம்பரி என்னிடம் கூறினாள். கிரிக்கெட் மைதானத்தில் எடுத்த புகைப்படத்தையும், பிரசன்னாவுடன் எமிரேட்ஸ் உணவகத்தில் எடுத்த புகைப்படத்தையும் அவள் எனக்குக் காட்டினாள். ஆனால், அந்தப் புகைப்படத்தில் உங்கள் முகத்தைப் பார்த்தபோது நான் முற்றிலும் அதிர்ச்சியடைந்தேன். இத்தனை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் அறிந்த அதே ராம்தான் நீங்கள். அந்த நாளில், என் ராமை மீண்டும் இந்த நாட்டிற்கே கொண்டு வந்ததற்காக என் தெய்வத்திற்கு நன்றி கூறினேன்.”

ராம் உணர்ச்சிவசப்பட்டார். இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வசந்தி மீண்டும் தனது வாழ்க்கையில் வந்திருப்பதை அவரால் நம்பவே முடியவில்லை.

“வசந்தி, இது எனக்கு மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியும் அதே நேரத்தில் ஓர் அற்புதமான ஆச்சரியமும் ஆகும். இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எப்படி மீண்டும் என் வாழ்க்கைக்குள் வந்தாய்?”

வசந்தி பதிலளித்தாள்:

“எல்லாவற்றையும் ஆரம்பத்திலிருந்து உங்களிடம் சொல்கிறேன். என் தாயின் மறைவுக்குப் பிறகு மைசூரை விட்டு வெளியேறிய நான், மகாபலேஷ்வருக்குச் சென்று சில நாட்கள் அங்கு பணியாற்றினேன். பின்னர் பயிற்சிக்காக தலைமை அலுவலகத்திற்கு அனுப்பப்பட்டேன். பயிற்சியை முடித்த பிறகு, இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் மீண்டும் மகாபலேஷ்வருக்கே பணியமர்த்தப்பட்டேன்.

“அங்கு பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, என்னுடைய அதே பெயரும் அதே முதல் எழுத்தும் கொண்ட ஒரு சக ஊழியரைச் சந்தித்தேன். நாங்கள் மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்களானோம். ஒருநாள், அவள் தன்னுடனும் தனது தாயுடனும் வந்து தங்குமாறு என்னை அழைத்தாள். அவளுக்கு காதம்பரி என்ற ஒரு வயது மகள் இருந்தாள். அந்தச் சிறுமி மிகவும் அழகாகவும் அன்பாகவும் இருந்தாள். அவளுடைய தாயாரும் அவர்களுடன் தங்கியிருந்தார்; அவர் ஆலோசனைப் பணிகளைச் செய்து வந்தார்.

“அவர்களுடன் தங்கியிருந்த காலத்தில், என் தோழியுடனும் அவளுடைய தாயாருடனும் நான் மிகவும் நெருக்கமாகிவிட்டேன். நம்முடைய நட்பைப் பற்றியும், ஒருநாள் நாம் திருமணம் செய்து கொள்ளும் நாளுக்காக நான் எவ்வளவு ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன் என்பதையும் அவர்களிடம் கூறினேன். அதே நேரத்தில், என் பணியிலும் முழு கவனம் செலுத்தி வந்தேன். பெங்களூரில் இருந்த உங்கள் கல்லூரிக்கும் ஒரு கடிதம் எழுதினேன். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக, எந்தப் பதிலும் கிடைக்கவில்லை.”

ராமுக்கு திடீரென்று ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது.

“இப்போது எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது. அந்த நேரத்தில் நாங்கள் சில சக ஊழியர்களுடன் சிங்கப்பூர் சென்றிருந்தோம். நீ எழுதிய கடிதம் நான் இல்லாத நேரத்தில் அலுவலகத்திற்கு வந்திருக்கலாம். அதனால், அது எனக்குக் கிடைக்காமல் போயிருக்கலாம்.”

வசந்தி தொடர்ந்து கூறினாள்:

“ஒரு வெள்ளிக்கிழமை என் விதியே எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டது. என் தோழி ஒரு ஆய்வுக்காக வெளியே சென்றிருந்தாள். அவளுடைய தாயார் ஒரு திருமணத்திற்குச் சென்றிருந்தார். அதனால், சிறிய காதம்பரியுடன் வீட்டில் இருக்கும்படி என்னிடம் கூறிவிட்டுச் சென்றார். செல்வதற்கு முன், எனக்காகவே குறிப்பாகக் கொண்டு வந்திருந்த ஒரு கேசட்டை பார்த்துக் கொள்ளும்படி என்னிடம் கூறினாள்.”

ராமுக்கு ஆர்வம் அதிகரித்தது.

“என்ன கேசட் அது, வசந்தி?”

வசந்தி சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, பாசத்துடன் கேட்டாள்:

“என் அன்பான ராம், உங்களால் ஊகிக்க முடிகிறதா?”

வசந்தியின் அந்தப் பதிலைக் கேட்டவுடன் ராம் முற்றிலும் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

தொடரும்…

K. Ragavan

16-9-26

Small Story 734.

 Small Story 734

Life Is Beautiful – 79

After having his morning tea, Ram went to the Editorial Department and discussed the evening news with the team. They exchanged their views on the important developments to be covered in the evening bulletin.

After the discussion, Atkinson called Ram to his cabin.

Ram went inside, wished him, and Atkinson warmly reciprocated.

Atkinson: “Mr. Ram, yesterday Sulaiman’s visit to Abu Dhabi was cancelled. He has sent all the details by email, along with the necessary documents by courier. We are expecting to receive them today.”

Ram: “That is good news, Mr. Atkinson. This project is moving forward very quickly. I feel it is a good indication of its future success.”

Atkinson: “True.”

Ram: “I have also started thinking about where our corporate office should be based. I have selected Mysore as the headquarters of our new venture. I have also thought of a name for the company—Bloggers Paradise.”

Atkinson: “That is a nice name. I like it. I will also convey my thoughts about the name.”

Ram: “As soon as I reach India, I will look for a suitable location in Mysore and take care of the other formalities, including registering the company name, with the help of my good friends.”

Just then, Kaadhambari arrived.

Ram and Atkinson explained the new development to her, and she was delighted with the proposed name. Meanwhile, Sulaiman also sent a message expressing his approval of the company name.

Kaadhambari looked at Atkinson and said:

Kaadhambari: “Sir, I have just received an email from Ranjitha. She says that Ram may be travelling to the United States in October to attend a function in Denver and deliver a talk on blogging and its implications.”

Atkinson: “That is wonderful news, Mr. Ram. Ever since you landed in this city, I have been telling you that your life would take a positive turn.”

Ram: “True, Mr. Atkinson.”

Atkinson: “Your return ticket is confirmed for Monday morning. You will be travelling by Emirates to Bangalore. After completing your programme in the United States and returning to India, you can begin looking for a suitable place for the new office.”

Ram: “Sure. There are only three days left before my departure. How quickly the days have passed in this city!”

Atkinson: “That is true. Both of you carry on with your routine work.”

After that, Ram and Kaadhambari left the office.

In the evening, Ram reached his place at around 7 p.m. After refreshing himself, he spent some time watching television.

Suddenly, his phone rang.

He answered the call.

It was a sweet and familiar voice.

The moment Ram heard it, he was shocked.

To be continued...

K. Ragavan

Tobecontinued

15-9-26

Small Story 734.T

 சிறுகதை 734

வாழ்க்கை அழகானது – 79

காலையில் தேநீர் அருந்திய பிறகு, ராம் ஆசிரியர் குழுவிற்குச் சென்றார். அங்கு மாலைச் செய்தி தொடர்பாக குழுவினருடன் கலந்துரையாடினார். மாலைச் செய்தி அறிக்கையில் இடம்பெற வேண்டிய முக்கிய நிகழ்வுகள் குறித்து அனைவரும் தங்களுடைய கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர்.

அந்தக் கலந்துரையாடலுக்குப் பிறகு, அட்கின்சன் ராமைத் தனது அறைக்கு அழைத்தார்.

ராம் உள்ளே சென்று அவரை வாழ்த்தினார். அட்கின்சனும் அன்புடன் ராமுக்கு பதிலளித்தார்.

அட்கின்சன்: “மிஸ்டர் ராம், நேற்று சுலைமானின் அபுதாபி பயணம் ரத்து செய்யப்பட்டது. அவர் அதுதொடர்பான அனைத்து விவரங்களையும் மின்னஞ்சல் மூலம் அனுப்பியுள்ளார். தேவையான ஆவணங்களையும் கூரியர் மூலம் அனுப்பியிருக்கிறார். அவை இன்று நமக்குக் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.”

ராம்: “அது நல்ல செய்தி, மிஸ்டர் அட்கின்சன். இந்தத் திட்டம் மிகவும் வேகமாக முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது. இதன் எதிர்கால வெற்றிக்கு இது ஒரு நல்ல அறிகுறி என்று நினைக்கிறேன்.”

அட்கின்சன்: “உண்மைதான்.”

ராம்: “நமது நிறுவனத்தின் தலைமையகம் எங்கு இருக்க வேண்டும் என்பதையும் நான் யோசிக்கத் தொடங்கிவிட்டேன். நமது புதிய முயற்சியின் தலைமையகமாக மைசூரைத் தேர்வு செய்துள்ளேன். நிறுவனத்திற்கு ஒரு பெயரையும் யோசித்துள்ளேன் — ‘Bloggers Paradise’.”

அட்கின்சன்: “அது நல்ல பெயர். எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. இந்தப் பெயர் குறித்து எனது கருத்தையும் நான் தெரிவிக்கிறேன்.”

ராம்: “நான் இந்தியா சென்றவுடன், மைசூரில் பொருத்தமான இடத்தைத் தேடுவேன். மேலும், எனது நல்ல நண்பர்களின் உதவியுடன் நிறுவனப் பெயரைப் பதிவு செய்வது உள்ளிட்ட மற்ற அனைத்து நடைமுறைகளையும் கவனித்துக் கொள்கிறேன்.”

அப்போது காதம்பரி அங்கு வந்தார்.

ராமும் அட்கின்சனும் புதிய முன்னேற்றங்களை காதம்பரியிடம் விளக்கினர். புதிய நிறுவனத்திற்குத் தேர்வு செய்யப்பட்ட பெயரைக் கேட்டதும் அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். இதற்கிடையில், சுலைமானும் அந்த நிறுவனப் பெயருக்கு தனது ஒப்புதலைத் தெரிவித்து ஒரு செய்தியை அனுப்பினார்.

காதம்பரி அட்கின்சனைப் பார்த்துக் கூறினார்:

காதம்பரி: “சார், இப்போதுதான் ரஞ்சிதாவிடமிருந்து எனக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் வந்தது. அக்டோபர் மாதம் ராம் அமெரிக்கா சென்று, டென்வரில் நடைபெறும் ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டு, பிளாக்கிங் மற்றும் அதன் தாக்கங்கள் குறித்து உரையாற்றக்கூடும் என்று அவர் தெரிவித்துள்ளார்.”

அட்கின்சன்: “அது மிகவும் மகிழ்ச்சியான செய்தி, மிஸ்டர் ராம். நீங்கள் இந்த நகரத்தில் காலடி வைத்த நாளிலிருந்தே, உங்கள் வாழ்க்கை நல்லதொரு திருப்பத்தை நோக்கிச் செல்லும் என்று நான் தொடர்ந்து கூறி வருகிறேன்.”

ராம்: “உண்மைதான், மிஸ்டர் அட்கின்சன்.”

அட்கின்சன்: “உங்களுடைய திரும்பிச் செல்லும் பயணச்சீட்டு திங்கட்கிழமை காலை உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. நீங்கள் Emirates விமானத்தில் பெங்களூருக்குப் பயணம் செய்கிறீர்கள். அமெரிக்காவில் உங்கள் நிகழ்ச்சியை முடித்துவிட்டு இந்தியா திரும்பியதும், புதிய அலுவலகத்திற்குப் பொருத்தமான இடத்தைத் தேடும் பணியைத் தொடங்கலாம்.”

ராம்: “சரி. நான் புறப்பட இன்னும் மூன்று நாட்கள்தான் உள்ளன. இந்த நகரத்தில் நாட்கள் எவ்வளவு வேகமாகக் கடந்து சென்றுவிட்டன!”

அட்கின்சன்: “உண்மைதான். நீங்கள் இருவரும் உங்கள் வழக்கமான பணிகளைத் தொடர்ந்து செய்யுங்கள்.”

அதன் பிறகு ராமும் காதம்பரியும் அலுவலகத்திலிருந்து புறப்பட்டனர்.

மாலை சுமார் 7 மணியளவில் ராம் தனது தங்குமிடத்திற்குச் சென்றார். புத்துணர்ச்சி பெற்ற பிறகு, சிறிது நேரம் தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

திடீரென்று அவரது தொலைபேசி ஒலித்தது.

ராம் தொலைபேசியை எடுத்தார்.

அது ஒரு இனிமையான, நன்கு அறிமுகமான குரலாக இருந்தது.

அந்தக் குரலைக் கேட்டவுடன் ராம் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

தொடரும்...

K. Ragavan

தொடரும்...

15-9-26

Tribute 945.

 Appreciation to My Friend Chitralaya Sriram – 945

I have known my dear friend Chitralaya Sriram for more than six years. He is one of the notable social creators who has carved out his own unique identity through his engaging content, excellent knowledge, and distinctive style.

His command of the Tamil language, combined with his wonderful sense of humour, comedy, and timely comments, is something I greatly admire. He has an impressive knowledge of the film industry, particularly South Indian cinema, and is familiar with several leading actors and stalwarts of the industry, including Y. G. Mahendran and many other popular artistes.

His knowledge and understanding of both the film industry and cricket are truly laudable. His observations are often informative, entertaining, and presented with a refreshing sense of humour.

Sriram is the son of the veteran and popular film writer Gopu, who was especially known for his memorable comedy dialogues and for the evergreen classic Kaadhalikka Neramillai. It is wonderful to see Sriram carrying forward the family's connection with cinema in his own distinctive way.

My heartfelt appreciation and best wishes to my dear friend Chitralaya Sriram, his respected father Gopu, and all his family members. May they all be blessed with good health, happiness, peace, and many more wonderful years ahead.

With warm regards,

K. Ragavan

Small Story 733.

   Small Story 733

Life Is Beautiful – 78

The next morning,Ram  received acall

“Hello, Sir. How are you? I am Sophia from Denver. I hope you are enjoying your stay in Dubai.”

“Hello, Sophia. I am fine. Thank you. How are you?”

“Sir, the reason I called you is that a close friend of mine, Suganthi, who is associated with the Indian Cultural Association in Denver, is planning to celebrate its tenth anniversary. They would like to invite speakers from India, especially on blogging and other interesting topics.

“They are prepared to take care of your visa arrangements, to-and-fro travel expenses, and your stay for fourteen days. I wanted to know whether you would be willing to attend the function. That is why I called you, Sir.”

“Thank you, Sophia. That is very kind of you. I am happy that you remembered me. How are your husband and parents? And in which month is the programme scheduled?”

“It is on October 15, Sir, if I remember correctly.”

“October 15? I am planning to go to India next week. You can tell Suganthi that I am happy to attend the programme and that I have agreed.”

“Thank you so much, Sir. I will email you all the details and let you know what information and documents she needs from you. Thank you again, Sir. Take care. Bye.”

“Thank you, Sophia. You too, take care.”

Sophia ended the call.

Ram remained thoughtful for a moment, wondering about this unexpected and interesting development.

Just then, Ali came and said, “Good morning, Sir. Shall we go?”

Ram came back to the present after the call. As he settled into his seat, another call came. It was from Ranjitha.

“Hello, Writer-Professor! Did my friend Sophia call you? I gave her your number.”

“Yes, Ranjitha. She called me just now, and I have agreed to attend the programme.”

“Thank you, Sir. Wishing you all the very best in all your new endeavours. Have a nice day. Bye.”

“Thank you, Ranjitha. Bye. Have a nice day.”

After the conversation, Ram reached the Channel office. He sat in his chair, and one of the staff members brought him his usual tea.

K.Ragavan

Tobecontinued

14-9-26