Small Story 723.T

 சிறுகதை 723

வாழ்க்கை அழகானது – 68

அடுத்த நாள் வழக்கம்போல் அலி காரில் வந்து ராமை அலுவலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். அவர்கள் சென்று கொண்டிருக்கும்போது, வழக்கத்திற்கு மாறாக போக்குவரத்து மிகவும் அதிகமாக இருந்தது. ஒரு வாகனம் விபத்துக்குள்ளானதால், சாலையில் கடுமையான போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்பட்டிருந்தது. வாகனங்கள் மிகவும் மெதுவாகவே நகர்ந்து கொண்டிருந்தன.

அலி ராமைப் பார்த்து, “சார், அலுவலகத்தைச் சென்றடைய இன்னும் சிறிது நேரமாகும் போலிருக்கிறது. என்னிடம் ஒரு பழைய கேஸட் இருக்கிறது. அதில் ஒரு தமிழ் பாடல் உள்ளது. நீங்கள் விரும்பினால் அதை போட்டுக் கேட்கலாம்,” என்றான்.

ராம் புன்னகையுடன், “பரவாயில்லை அலி. பாடலைப் போடு,” என்றார்.

பாடல் தொடங்கியவுடன் ராம் ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தார். அது அவருக்குப் பிடித்த பழைய தமிழ்த் திரைப்படமான ‘சுமைதாங்கி’ படத்தில் இடம்பெற்ற “மயக்கமா, கலக்கமா” என்ற பாடல்.

அந்தப் பழக்கமான இசை உடனடியாக ராமின் மனதைத் தொட்டது. அவர் மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் அந்தப் பாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

ராம் அலியைப் பார்த்து, “அலி, இந்த கேஸட் உனக்கு எப்படி கிடைத்தது?” என்று கேட்டார்.

அலி, “சார், இது எனக்குப் பிடித்த பாடல்களில் ஒன்று. இந்தப் பாடலைக் கேட்கும்போதெல்லாம் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் மன அமைதியாகவும் இருக்கும்,” என்று பதிலளித்தான்.

அந்த வார்த்தைகள் ராமின் மனதை ஏறக்குறைய இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் அழைத்துச் சென்றன.

பெங்களூரில் வசந்தியைச் சந்தித்து ‘சுமைதாங்கி’ திரைப்படத்தைப் பார்க்கச் சென்ற அந்த நாளை அவர் திடீரென்று நினைவுகூர்ந்தார்.

திரைப்படம் முடிந்த பிறகு, இருவரும் ஒரு உணவகத்திற்குச் சென்று சிற்றுண்டி சாப்பிட்டனர். அவர்கள் இனிப்பு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, வசந்தி மெதுவாக ராமிடம் கிசுகிசுத்தாள்:

“திரைப்படத்தின் முடிவு சற்று சோகமாக இருந்தாலும், அதன் கரு குடும்பம் மற்றும் உறவுகளைப் பற்றியது. நாமிருவரும் ஒரு சத்தியம் செய்துகொள்வோம். நம் வாழ்க்கையில் எத்தனை தடைகள் வந்தாலும், நம்முடைய தொழில் காரணமாக ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் தற்காலிகமாகப் பிரிய வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டாலும், எப்படியாவது மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் தேடி வந்து, ஒன்றாக இணைந்து வாழ வேண்டும்.”

ராம் அவளை அன்புடன் பார்த்து, “நிச்சயமாக, என் அழகான வசந்தி. நான் எப்போதும் உன்னை நினைத்துக் கொண்டே இருப்பேன் என்று உனக்கு உறுதியளிக்கிறேன்,” என்றார்.

வசந்தி புன்னகையுடன் மெதுவாக, “நானும் என் வாக்கைக் காப்பாற்றுவேன். நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்,” என்றாள்.

அந்தப் பொக்கிஷமான நினைவு இத்தனை ஆண்டுகளாகவும் ராமின் இதயத்தின் ஆழத்தில் மறையாமல் இருந்தது.

இப்போது அந்தப் பழக்கமான பாடல், அந்த முழு நிகழ்வையும் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது—அந்தத் திரையரங்கம், அந்த உணவகம், அவர்கள் பேசிய வார்த்தைகள், ஒருவருக்கொருவர் அளித்த அந்த வாக்குறுதிகள் என அனைத்தும் ராமின் கண்முன்னே மீண்டும் தோன்றின.

பாடல் தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டிருக்க, ராம் அமைதியாகிவிட்டார். அவரது கண்களில் பழைய நினைவின் வலி தெரிந்தது.

மிகவும் மெதுவான குரலில் அவர் தனக்குத்தானே கிசுகிசுத்தார்:

“என் அன்பான வசந்தி… நான் உன்னைத் தவறவிட்டுவிட்டேன்.”

சில நிமிடங்கள் ராம் கடந்த கால நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்தார். தன்னைச் சுற்றி நிலவிய கடுமையான போக்குவரத்து நெரிசலைக்கூட அவர் உணரவில்லை.

அந்தப் பாடல், அவரது நிகழ்காலத்தையும் அவர் ஒருபோதும் உண்மையில் மறக்காத அழகான கடந்தகால அத்தியாயத்தையும் இணைக்கும் ஒரு பாலமாக மாறியிருந்தது.

இதற்கிடையில் போக்குவரத்து நெரிசல் மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. மேலும் இருபது நிமிடங்களில் அலி ராமை சேனல் அலுவலகத்திற்குக் கொண்டு வந்து சேர்த்தான்.

ராம் அலிக்கு அன்புடன் நன்றி கூறி, “நன்றி அலி. இன்று உன்னுடைய பழைய கேஸட் என் வாழ்க்கையின் மிக விலைமதிப்பற்ற ஒரு நினைவைக் மீண்டும் என் மனதில் கொண்டு வந்துவிட்டது,” என்றார்.

அலி புன்னகைத்தான். ஆனால், அந்த எளிய பாடல் ராமின் இதயத்தை எந்த அளவுக்கு ஆழமாகத் தொட்டிருக்கிறது என்பதை அவன் முழுமையாக அறிந்திருக்கவில்லை.

ராம் காரிலிருந்து இறங்கி அலுவலகத்திற்குள் நடந்துசென்றார். அவரது மனதில் வசந்தியின் நினைவுகளும், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் அளித்த அந்த வாக்குறுதியும் தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.

தொடரும்…

கே. ராகவன்

4-9-26