Small Story 562.T

 

சிறுகதை 562

“இல்லாதபோது தான் அதன் மதிப்பு தெரியும்”

தங்கம் கவலையில் இருந்தாள். வழக்கம்போல் நேரத்தில் வர வேண்டிய எரிவாயு சிலிண்டர் வரவில்லை. ஏழு பேரைக் கொண்ட குடும்பத்தை நடத்துவது எளிதல்ல. இரண்டு மகன்கள், கணவர், வயதான மாமியார்–மாமனார் ஆகியோருடன் அவள் எப்போதும் வீட்டை சீராக நடத்தி வந்தாள். ஆனால் இப்போது நிலைமை உறுதியாக இல்லை.

உலகமே கடினமான காலத்தை எதிர்கொண்டது. பலம் வாய்ந்த நாடுகள் எடுத்த தவறான முடிவுகளால் எங்கும் எரிவாயு மற்றும் ஆற்றல் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. தங்கத்தின் உறவினர்கள் வளைகுடா நாடுகளில் இருந்ததால், அவர்களின் பாதுகாப்பிற்கும், அமைதி திரும்ப வரவும் அவள் தினமும் பிரார்த்தித்தாள்.

“இந்த போர் இன்னும் எவ்வளவு நாள் நீளும்?” என்று அவள் கவலையுடன் எண்ணினாள்.

அந்த நேரத்தில், அவளது கைப்பேசி மணி அடித்தது. அது வங்கியில் வேலை செய்யும் தோழி ஆஷா.

“ஹேய், எனக்கு ஒரு நாளிலேயே சிலிண்டர் கிடைத்துவிட்டது,” என்று ஆஷா மகிழ்ச்சியாக சொன்னாள். “கவலைப்படாதே. நம் அரசு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் எடுத்து வருகிறது. விரைவில் நிலைமை சீராகும். போரும் முடிவடையும்.”

ஆஷாவின் வார்த்தைகள் தங்கத்துக்கு சிறு நிம்மதி அளித்தது. அவளது கணவர் கணேஷும், “கவலைப்படாதே. நாம கவனமாக பயன்படுத்தினால் இன்னும் ஏழு நாட்கள் சமாளிக்கலாம்,” என்று உறுதிபடுத்தினார்.

தங்கம் சிந்தித்தாள்: “எல்லாம் நேரத்திற்கு கிடைக்கும் போது அதன் மதிப்பை யாரும் நினைக்க மாட்டார்கள். அது இல்லாதபோது தான் அனைவரும் பதறுகிறார்கள்.” மூத்தவர்கள் சொல்லிய பழமொழி அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அதன் அர்த்தத்தை இப்போது தான் உணர்ந்தாள். இன்றைய வேகமான வாழ்க்கையில், பழமையான ஞானத்தை மக்கள் மறந்து வருகின்றனர்.

அவளது 75 வயதான மாமியார் அம்புஜம் மெதுவாகச் சொன்னார்: “கவலைப்படாதே தங்கம். சமைப்பதை குறை. இரண்டு கறிகள் செய்யாமல் ஒன்றே போதும். டிபன் வகைகளை தவிர்த்து விடு. கிடைக்கும் வரை தயாரான சப்பாத்தி, ரொட்டியுடன் நாம் சமாளிக்கலாம்.”

தங்கத்தின் கண்களில் நன்றியின் கண்ணீர் நிரம்பியது. மெதுவாக அவள் சொன்னாள்: “அவர் என் மாமியார் மட்டும் இல்லை… என் அம்மா போன்றவர்.”

மனம் லேசாகி, நம்பிக்கையுடன் தங்கம் மீண்டும் தனது தினசரி பணிகளில் ஈடுபட்டாள்.

K.Ragavan

27-3-26