Small Story 508.

A Blessed Beginning at Sri Ranga Small Story 508 – Sri Ranga Restaurant Encounter Srikanth came to the newly opened Sri Ranga Restaurant to meet his friend Sugandhi. They were collegemates and had recently secured appointments in a leading UK-based audit firm at its Bengaluru office, with excellent perks. As Srikanth saw Sugandhi, he smiled—he had always admired her pleasant and gracious smile. “Hey, waiting for a long time?” he asked. Sugandhi shook her head. “No, I just came a few minutes ago and took these seats.” They ordered their favourite masala dosa. The restaurant had received great reviews from friends, and they were eager to taste it. Sugandhi was wearing a blue saree—Srikanth’s favourite colour—while Srikanth wore a blue shirt, which Sugandhi loved. They had been friends for more than six years and had always wished to marry once they were settled in good careers. Fortune smiled on them; both had secured excellent jobs and decided to fix their wedding plans that very day, with their parents’ approval. Both were the only children in their respective families, which were well-respected and supportive of their wishes. At 26 and 25, Srikanth and Sugandhi felt they were truly made for each other. Sugandhi said softly, “As per our astrologer, July 3rd is an auspicious day for our wedding.” “That’s wonderful,” Srikanth replied. “I’ll inform my parents. We still have three months.” Sugandhi added, “One thing—your family should visit the Srirangam temple with us before the wedding. My mother prayed there and feels we must seek blessings for us.” Srikanth smiled. “Great. My parents are also devotees of that sacred temple. We’ll take the blessings and get married in July.” After spending thirty happy minutes together, they left the restaurant with the lingering taste of delicious food and joyful hearts. Sometimes life flows easily, and everything falls into place just as expected. Srikanth and Sugandhi were truly blessed—the Sri Ranga Restaurant meeting gently leading them toward the divine blessings of Srirangam and a beautiful life together. K.Ragavan 1 -2-26

Small Story 508.T

ஸ்ரீ ரங்காவில் ஒரு புனிதமான தொடக்கம் சிறுகதை 508 – ஸ்ரீ ரங்கா உணவக சந்திப்பு ஸ்ரீகாந்த், புதிதாக திறக்கப்பட்டிருந்த ஸ்ரீ ரங்கா உணவகத்தில் தனது நண்பி சுகந்தியை சந்திக்க வந்தான். இருவரும் கல்லூரி நண்பர்கள். சமீபத்தில், பெங்களூரு அலுவலகத்தில் செயல்படும், இங்கிலாந்தைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட ஒரு முன்னணி கணக்காய்வு நிறுவனத்தில் சிறந்த சலுகைகளுடன் வேலை நியமனங்களை பெற்றிருந்தார்கள். ஸ்ரீகாந்த் சுகந்தியை பார்த்தவுடன் புன்னகைத்தான்—அவளின் இனிமையான, மென்மையான புன்னகையை அவன் எப்போதும் விரும்பி வந்தான். “ஏய், ரொம்ப நேரமா காத்திருக்கிறாயா?” என்று அவன் கேட்டான். சுகந்தி தலையசைத்தாள். “இல்லை, சில நிமிடங்களுக்கு முன்தான் வந்தேன். இந்த இடத்தில் உட்கார்ந்தேன்.” இருவரும் தங்களுக்குப் பிடித்த மசாலா தோசையை ஆர்டர் செய்தார்கள். அந்த உணவகத்தைப் பற்றி நண்பர்களிடமிருந்து நல்ல விமர்சனங்கள் கிடைத்திருந்ததால், அதைச் சுவைக்க அவர்கள் ஆர்வமாக இருந்தார்கள். சுகந்தி நீல நிற சேலையில் இருந்தாள்—அது ஸ்ரீகாந்தின் பிடித்த நிறம். ஸ்ரீகாந்த் நீல நிற சட்டை அணிந்திருந்தான்; அதுவும் சுகந்திக்கு மிகவும் பிடித்தது. ஆறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவர்கள் நண்பர்களாக இருந்தனர். நல்ல தொழிலில் நிலைபெற்ற பிறகு திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்பதே அவர்களின் நீண்ட நாள் கனவு. அதிர்ஷ்டம் அவர்களைச் சிரித்துப் பார்த்தது; இருவருக்கும் சிறந்த வேலைகள் கிடைத்தன. அதனால், அதே நாளில் பெற்றோரின் சம்மதத்துடன் திருமணத்தை நிச்சயிப்பதென முடிவு செய்தார்கள். இருவரும் தங்களது குடும்பங்களில் ஒரே குழந்தைகள். அவர்களின் குடும்பங்கள் மதிப்புமிக்கவையாகவும், அவர்களின் விருப்பங்களுக்கு முழு ஆதரவு அளிப்பவையாகவும் இருந்தன. 26 மற்றும் 25 வயதில் இருந்த ஸ்ரீகாந்தும் சுகந்தியும், தாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் உருவாக்கப்பட்டவர்கள் என்ற உறுதியை உணர்ந்தார்கள். சுகந்தி மென்மையாகச் சொன்னாள்: “எங்கள் ஜோதிடர் சொன்னபடி, ஜூலை 3 நம் திருமணத்திற்கு நல்ல நாள்.” “அருமை,” என்று ஸ்ரீகாந்த் பதிலளித்தான். “நான் என் பெற்றோருக்கு தெரிவிக்கிறேன். இன்னும் மூன்று மாதங்கள் இருக்கின்றன.” பின்னர் சுகந்தி சேர்த்தாள்: “ஒரு விஷயம்—திருமணத்திற்கு முன், நீங்கள் உங்கள் குடும்பத்துடன் எங்களோடு சேர்ந்து ஸ்ரீரங்கம் கோவிலுக்கு வர வேண்டும். அம்மா அங்கே வேண்டிக்கொண்டார். நமக்காக அங்கே ஆசீர்வாதம் பெற வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்.” ஸ்ரீகாந்த் புன்னகைத்தான். “சரி. என் பெற்றோரும் அந்த புனித ஆலயத்தின் பக்தர்கள்தான். நிச்சயம் அங்கே சென்று ஆசீர்வாதம் பெற்று ஜூலையில் திருமணம் செய்து கொள்வோம்.” முப்பது நிமிடங்கள் சந்தோஷமாகக் கழித்த பின், சுவையான உணவின் சுவையும், மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனங்களுடனும் அவர்கள் உணவகத்தை விட்டு வெளியேறினார்கள். சில சமயங்களில் வாழ்க்கை மிக எளிதாக ஓடுகிறது; அனைத்தும் எதிர்பார்த்தபடியே சரியாக அமைந்து விடுகிறது. ஸ்ரீகாந்தும் சுகந்தியும் உண்மையிலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்—ஸ்ரீ ரங்கா உணவகத்தில் நடந்த அந்தச் சந்திப்பு, அவர்களை மென்மையாக ஸ்ரீரங்கத்தின் தெய்வீக ஆசீர்வாதங்களுக்கும், அழகான கூட்டு வாழ்க்கைக்கும் வழிநடத்தியது. — K. ராகவன் 1-2-26

Small Story 507.

Small Story 507. Unexpected Turning Point in a Career Subbu never expected a call from his old friend Ramu. He was pleasantly surprised—and even happier—when he heard the news. Ramu’s Son Somu, had joined the IT giant Google and would soon be moving to the United States. Somu was just 25, and Subbu had quietly dreamed of proposing his daughter, Shubha, as a bride for him. But with this sudden rise in Somu’s status, Subbu wondered whether such a proposal would still be welcome. Lost in thought, Subbu was interrupted by Ramu’s cheerful voice. “Subbu, tomorrow evening at 5 p.m., please come to our house with your wife and Shubha for tea.” Subbu felt hopeful. Perhaps tomorrow would be the right moment to open the topic. The next evening, Subbu, his wife, and Shubha arrived at Ramu’s house. They were warmly welcomed by Ramu and his wife. After tea and delicious snacks, Ramu began the conversation. “Subbu, my son Somu is leaving for the U.S. next week. He asked me to convey some good news. Shubha will be joining his team at Google.” Subbu was thrilled. Before he could respond, Ramu continued with a smile. “There’s more. Somu will be marrying his classmate, Vrindha, who is also joining the same team. The wedding will be celebrated next year in Bengaluru.” For a moment, Subbu felt mixed emotions. He was happy for Shubha’s career opportunity, even though his unspoken dream of a family alliance had quietly faded. He realized that life had answered his unasked question in its own way. Accepting it as God’s will, Subbu smiled. Shubha would be part of Somu’s team, not his life—and that, too, was a blessing. K.Ragavan 31-1-26

Small Story 507.T

சிறுகதை 507 ஒரு தொழிலில் எதிர்பாராத திருப்பம் சுப்புவுக்கு தனது பழைய நண்பன் ராமுவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வரும் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அந்த அழைப்பு அவருக்கு இனிய ஆச்சரியமாக இருந்தது—மேலும் அவர் கேட்ட செய்தி அவரை இன்னும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்தது. ராமுவின் மகன் சோமு, ஐ.டி. துறையின் பெருமைமிகு நிறுவனமான கூகுளில் பணியில் சேர்ந்திருந்தான்; விரைவில் அமெரிக்காவுக்கு செல்லவிருந்தான். சோமுவுக்கு வயது வெறும் 25. சுப்புவோ, மனதுக்குள் அமைதியாகவே தனது மகள் சுபாவை அவனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கலாம் என்ற கனவை வளர்த்து வந்தான். ஆனால் சோமுவின் இந்த திடீர் உயர்வு, அத்தகைய முன்மொழிவு இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுமா என்ற சந்தேகத்தை சுப்புவின் மனதில் எழுப்பியது. இந்த எண்ணங்களில் மூழ்கியிருந்த சுப்புவை ராமுவின் மகிழ்ச்சியான குரல் இடைமறித்தது. “சுப்புவே, நாளை மாலை 5 மணிக்கு உங்கள் மனைவி, சுபா உடன் எங்கள் வீட்டுக்கு தேநீருக்கு வாருங்கள்,” என்றான் ராமு. சுப்புவின் மனதில் நம்பிக்கை பிறந்தது. ஒருவேளை நாளை அந்த விஷயத்தைத் தொடங்க சரியான நேரமாக இருக்கலாம். அடுத்த நாள் மாலை, சுப்புவும், அவரது மனைவியும், சுபாவும் ராமுவின் வீட்டிற்கு சென்றனர். ராமுவும் அவரது மனைவியும் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றனர். தேநீர் மற்றும் ருசிகரமான சிற்றுண்டிகளுக்குப் பிறகு, ராமு உரையாடலைத் தொடங்கினான். “சுப்புவே, என் மகன் சோமு அடுத்த வாரம் அமெரிக்கா செல்கிறான். அவன் சொல்லச் சொன்ன ஒரு நல்ல செய்தி இருக்கிறது. சுபா கூகுளில் அவன் குழுவில் சேர இருக்கிறாள்.” சுப்புவுக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சி. அவர் பதில் சொல்லும் முன்பே, ராமு சிரித்தபடியே தொடர்ந்தான். “இதோடு இன்னொரு செய்தியும் இருக்கிறது. சோமு, அவனுடைய வகுப்புத் தோழி விரிந்தாவைத் திருமணம் செய்ய இருக்கிறான். அவளும் அதே குழுவில் சேருகிறாள். திருமணம் அடுத்த ஆண்டு பெங்களூருவில் நடைபெறும்.” ஒரு கணம், சுப்புவின் மனதில் கலந்த உணர்ச்சிகள் எழுந்தன. தனது சொல்லப்படாத கனவு மெதுவாக மறைந்தாலும், சுபாவுக்கு கிடைத்த இந்த தொழில் வாய்ப்புக்காக அவர் மகிழ்ந்தார். வாழ்க்கை, அவர் கேட்காத கேள்விக்கே, தன் விதத்தில் பதில் சொல்லிவிட்டதை அவர் உணர்ந்தார். அதை இறைவனின் சித்தமாக ஏற்றுக்கொண்டு, சுப்பு புன்னகைத்தார். சுபா, சோமுவின் வாழ்க்கைத் துணையல்ல—அவன் குழுவின் ஒரு உறுப்பினராக இருப்பாள். அதுவும் ஒரு ஆசீர்வாதமே. K.Ragavan 31-1-26

Letter.

Letter Published in The National UAE on30 Jan 26 A consequential trade deal I write in reference to the article India and EU finalise ⁠'mother of all trade deals' (January 27): the recent tariffs imposed by the administration of US President Donald Trump, which India believes are excessively high and unacceptable, have significantly reshaped global trade dynamics. While India has taken a firm stand against these measures, several other countries have stepped forward to strengthen trade ties with it. In this context, the dramatic development between India and the EU is particularly significant. The trade agreement, covering a wide range of essential products including luxury cars at more affordable tariffs, has the potential to unlock a vast market in India. This is a positive and timely development that reflects India’s growing confidence and strategic position on the global economic map, reinforcing its role as a key player in international trade. – K.Ragavan, Bengaluru,India

Small Story 506.

Small Story 506. Madurai Meenakshi Encounter Shivaraj reported to his branch office in Madurai as instructed by his management. His company, a leading dyes and chemicals manufacturing firm based in Mysore, had recently opened a new branch in Madurai. Shivaraj, known for his disciplined administration and consistent growth record, had served as Office-in-Charge for 12 years. Impressed by his performance, the management entrusted him with overseeing the Madurai branch, which had been operational for the past two years. The branch employed 25 staff members, including women. On his arrival, Shivaraj was warmly greeted by everyone. Among them was Assistant Manager Meenakshi, who had joined two years earlier. She was an MBA with strong credentials and had managed the branch efficiently in his absence. In her mid-twenties, Meenakshi was smart, well-mannered, and respected by the team. The office was located near Mahal, housed in a newly constructed building with modern facilities. Shivaraj, in his mid-fifties, was good-looking and commanded natural respect. He lived with his wife Shalini in SS Colony, a well-developed residential area. Their only daughter, Manjula, studying in the 7th standard, had been admitted to a reputed school just the previous day. The company enjoyed an excellent reputation across India. The next day, being Sunday, Shivaraj went to buy vegetables near his house. Suddenly, someone called him in Kannada. Turning around, he was surprised to see his schoolmate, Nandhakumar. The unexpected meeting brought back old memories. Nandhakumar explained that he had shifted from the consumer division to the pharmaceutical industry and had been working as a District Manager for the past 15 years, settled in Madurai. He spoke fondly of the city, saying, “Madurai is like our Mysore—traditional, respectful, and welcoming. People here help migrants wholeheartedly, all because of Goddess Meenakshi. I speak fluent Tamil now, and most of my friends are from this place.” Listening to him, Shivaraj felt a growing admiration for Madurai. Over the next few days, Shivaraj and his family explored the city—Meenakshi Amman Temple, Alagar Kovil, and other famous landmarks. Slowly, Madurai began to feel like home. What he had never anticipated was how deeply he would connect with the city. Years passed, and Shivaraj completed five fulfilling years in Madurai, enjoying professional growth and a peaceful, positive work environment. One evening, as he returned from the office, Shalini smiled and said, “Meenakshi isn’t famous only in your office. Goddess Meenakshi is famous worldwide.” Shivaraj nodded with a smile. “Yes,” he agreed, feeling grateful—for the city, the people, and the divine presence that made Madurai truly special. K.Ragavan 30-1-26

Small Story 506.T

சிறுகதை 506 மதுரை மீனாட்சி சந்திப்பு நிர்வாகத்தின் உத்தரவின்படி சிவராஜ் மதுரையில் உள்ள தனது கிளை அலுவலகத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். மைசூரை தலைமையிடமாகக் கொண்ட, முன்னணி சாயம் மற்றும் இரசாயனப் பொருட்கள் தயாரிப்பு நிறுவனமான அவரது நிறுவனம், சமீபத்தில் மதுரையில் ஒரு புதிய கிளையைத் தொடங்கியிருந்தது. கட்டுப்பாடு மிக்க நிர்வாகம் மற்றும் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சி சாதனைகளுக்காகப் புகழ்பெற்ற சிவராஜ், கடந்த 12 ஆண்டுகளாக அலுவலகப் பொறுப்பாளராகச் சிறப்பாக பணியாற்றி வந்தார். அவரது செயல்திறனால் கவரப்பட்ட நிர்வாகம், கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக செயல்பட்டு வந்த மதுரை கிளையின் பொறுப்பை அவரிடம் ஒப்படைத்தது. அந்த கிளையில் பெண்கள் உட்பட மொத்தம் 25 பணியாளர்கள் பணிபுரிந்து வந்தனர். சிவராஜ் வந்த நாளில் அனைவரும் அவரை அன்புடன் வரவேற்றனர். அவர்களில் ஒருவர் உதவி மேலாளர் மீனாட்சி. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இணைந்திருந்த அவர், எம்பிஏ பட்டம் பெற்ற திறமையானவர். சிவராஜ் வருவதற்கு முன்பாக, கிளையைச் சிறப்பாக நிர்வகித்து வந்தார். இருபதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த அவர், புத்திசாலி, நன்றாக நடந்து கொள்ளும் பண்புடையவர் மற்றும் குழுவில் அனைவராலும் மதிக்கப்படுபவர். அலுவலகம் மஹால் அருகே, நவீன வசதிகளுடன் கூடிய புதிதாக கட்டப்பட்ட கட்டிடத்தில் இயங்கி வந்தது. ஐம்பதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த சிவராஜ், நல்ல தோற்றமும் இயல்பான மரியாதையையும் பெற்றிருந்தார். அவர் தனது மனைவி ஷாலினியுடன் எஸ்.எஸ். காலனியில் வசித்து வந்தார். அவர்களுடைய ஒரே மகள் மஞ்சுளா, ஏழாம் வகுப்பு படித்து வந்தாள்; அவளை முந்தைய நாளே ஒரு புகழ்பெற்ற பள்ளியில் சேர்த்திருந்தனர். அந்த நிறுவனம் இந்தியா முழுவதும் சிறந்த பெயரை பெற்றிருந்தது. அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை. சிவராஜ் வீட்டருகே காய்கறிகள் வாங்கச் சென்றார். அப்போது திடீரென யாரோ கன்னடத்தில் அவரை அழைத்தனர். திரும்பிப் பார்த்தபோது, தனது பள்ளித் தோழன் நந்தகுமாரைக் கண்டதும் அவர் ஆச்சரியமடைந்தார். அந்த எதிர்பாராத சந்திப்பு பழைய நினைவுகளை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது. நந்தகுமார், நுகர்வோர் பிரிவிலிருந்து மருந்துத் துறைக்கு மாறியதாகவும், கடந்த 15 ஆண்டுகளாக மாவட்ட மேலாளராகப் பணியாற்றி, மதுரையில் குடியேறியதாகவும் கூறினார். அவர் மதுரை நகரைப் பற்றி அன்புடன் பேசினார்: “மதுரை நம்ம மைசூரைப் போலவே—பாரம்பரியம், மரியாதை, அன்பு நிறைந்த நகரம். இங்கே மக்கள் வெளிமாநிலத்தவர்களையும் முழு மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். இதற்கெல்லாம் காரணம் மீனாட்சி அம்மன். இப்போது நான் சரளமாகத் தமிழ் பேசுவேன்; என் நண்பர்கள் பெரும்பாலும் இந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர்கள்தான்.” அவரது பேச்சைக் கேட்டு, சிவராஜ் மதுரையின் மீது மேலும் மதிப்பும் ஈர்ப்பும் கொண்டார். அடுத்த சில நாட்களில், சிவராஜ் குடும்பத்துடன் மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில், அழகர் கோவில் உள்ளிட்ட முக்கிய இடங்களைச் சுற்றிப் பார்த்தார். மெதுவாக மதுரை அவர்களுக்கு வீடு போல உணரத் தொடங்கியது. இந்த நகரத்துடன் இவ்வளவு ஆழமாக இணைந்துவிடுவேன் என்று அவர் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. ஆண்டுகள் கடந்தன. மதுரையில் ஐந்து ஆண்டுகளை நிறைவுசெய்த சிவராஜ், தொழில்முறையான வளர்ச்சியையும், அமைதியான, நேர்மையான பணிச்சூழலையும் அனுபவித்தார். ஒரு மாலை அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பியபோது, ஷாலினி புன்னகையுடன் கூறினார்: “உங்கள் அலுவலகத்தில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதும் புகழ்பெற்றவர் மீனாட்சி. மீனாட்சி அம்மன் உலகப் புகழ் பெற்றவள்.” சிவராஜ் புன்னகையுடன் தலை அசைத்தார். “ஆம்,” என்று அவர் ஒப்புக்கொண்டார்—இந்த நகரத்திற்கும், இங்குள்ள மக்களுக்கும், மதுரையை உண்மையில் சிறப்பாக்கும் அந்த தெய்வீக அருளுக்கும் நன்றியுடன். — கி. ராகவன் 30-1-26

Small Story 505.

Small Story 505 Going with the Wind Ramaseshan, a retired Colonel, was surprised to see his sister Amritha at the mall with her son Rajesh. As per her messages and calls, Amritha was supposed to be in the US with her son until last week. Even more surprising was the fact that she hadn’t informed him about her arrival. Usually, whenever she returned from abroad, Ramaseshan would personally go to the airport to receive her. Seeing his puzzled expression, Amritha smiled and said, “Sorry, Anna. I didn’t want to disturb you by coming to the airport.” Rajesh then added excitedly, “Uncle, I bought my favorite car—a new Kia Seltos—two days back. I wanted to surprise you this afternoon.” Ramaseshan smiled warmly. “Congratulations, Rajesh. Excellent choice. How is your work?” “Fine, Uncle. I’m going to Germany next week for a symposium,” Rajesh replied. Rajesh was an automobile engineer with many credentials and was currently working with BMW. After spending about an hour together, they left. Before leaving, Amritha told Ramaseshan that they would come to his house sharp at 6 p.m. That evening, Amritha arrived with her husband Ramesh and Rajesh. They brought three boxes filled with Ramaseshan’s favorite sweets and several other gifts. Touched by their affection, Ramaseshan thanked his sister and also asked lovingly about her daughter Roopa, who was in the US. After dinner, Amritha spoke hesitantly. “Anna, I was happy to meet you in the mall this morning. But honestly, my mind was disturbed. Only after my husband’s practical words did I feel calmer. Now I’ll come straight to the point.” She paused and continued, “Rajesh is in love with a German lady and wants to marry her. I was very upset yesterday—that’s why I didn’t inform you about my arrival. But today I realized something important. When two hearts truly come together, nationality and other differences should not become barriers.” Ramaseshan listened carefully, his face calm and thoughtful. Then he smiled with pride. “I’m happy you’ve understood this, Amritha. In today’s world, we must move with the wind, not against it.” Ramesh nodded in agreement. “Well said, Ramaseshan.” Acceptance filled the room, stronger than doubt, binding the family closer than ever. K.Ragavan 29-1-26

Small Story 505.T

சிறுகதை 505 காற்றோடு பயணம் ஓய்வு பெற்ற கர்னல் ராமசேஷன், தனது சகோதரி அம்ரிதாவை அவள் மகன் ராஜேஷுடன் மாலில் பார்த்ததும் ஆச்சரியமடைந்தார். அவளது செய்திகளிலும் தொலைபேசி அழைப்புகளிலும் கூறியபடி, அம்ரிதா கடந்த வாரம் வரை தனது மகனுடன் அமெரிக்காவில் இருக்க வேண்டியவர். அதைவிட ஆச்சரியமானது, அவர் இந்தியா வந்ததை ராமசேஷனுக்கு முன்கூட்டியே தெரியப்படுத்தவில்லை என்பதே. வழக்கமாக, வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பும் போதெல்லாம், ராமசேஷன் விமான நிலையத்திற்கே சென்று அவளை வரவேற்பார். அவரது குழப்பமான முகபாவனையைப் பார்த்த அம்ரிதா சிரித்தபடி, “மன்னிக்கவும் அண்ணா. விமான நிலையத்திற்கு வந்து உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாமென்று நினைத்தேன்,” என்றாள். அதற்குள் ராஜேஷ் உற்சாகமாக, “மாமா, இரண்டு நாட்களுக்கு முன் எனக்கு பிடித்த கார்—புதிய கியா செல்டோஸ்—வாங்கினேன். இன்று பிற்பகல் உங்களை ஆச்சரியப்படுத்த வேண்டும் என்று நினைத்தேன்,” என்றான். ராமசேஷன் புன்னகையுடன், “வாழ்த்துகள் ராஜேஷ். மிகச் சிறந்த தேர்வு. உன் வேலை எப்படி செல்கிறது?” என்று கேட்டார். “நன்றாக இருக்கிறது மாமா. அடுத்த வாரம் ஒரு கருத்தரங்கிற்காக ஜெர்மனி செல்கிறேன்,” என்று பதிலளித்தான் ராஜேஷ். பல சான்றிதழ்களைக் கொண்ட ஒரு வாகன பொறியாளரான ராஜேஷ், தற்போது பிஎம்டபிள்யூ நிறுவனத்தில் பணியாற்றி வந்தான். சுமார் ஒரு மணி நேரம் ஒன்றாகக் கழித்த பிறகு, அவர்கள் பிரிந்தனர். செல்லும் முன், மாலை ஆறு மணிக்குத் துல்லியமாக ராமசேஷனின் வீட்டிற்கு வருவதாக அம்ரிதா கூறினாள். அன்று மாலை, அம்ரிதா தனது கணவர் ரமேஷுடனும் ராஜேஷுடனும் ராமசேஷனின் வீட்டிற்கு வந்தாள். ராமசேஷனுக்கு மிகவும் பிடித்த இனிப்புகள் நிரம்பிய மூன்று பெட்டிகளையும், மேலும் பல பரிசுகளையும் அவர்கள் கொண்டு வந்திருந்தனர். அவர்களின் அன்பால் நெகிழ்ந்த ராமசேஷன், தனது சகோதரிக்கு நன்றி கூறி, அமெரிக்காவில் இருக்கும் அவளது மகள் ரூபாவைப் பற்றியும் அன்புடன் விசாரித்தார். இரவு உணவுக்குப் பிறகு, அம்ரிதா சிறிது தயக்கத்துடன் பேசத் தொடங்கினாள். “அண்ணா, இன்று காலை மாலில் உங்களைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி. ஆனால் உண்மையாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், என் மனம் கலங்கியிருந்தது. என் கணவரின் நடைமுறைமான வார்த்தைகளால் தான் அமைதி அடைந்தேன். இப்போது நேராக விஷயத்திற்கே வருகிறேன்.” சிறிது நேரம் இடைவெளி விட்டு, அவள் தொடர்ந்தாள்: “ராஜேஷ் ஒரு ஜெர்மன் பெண்ணை காதலிக்கிறான்; அவளை திருமணம் செய்ய விரும்புகிறான். நேற்று நான் மிகவும் மனமுடைந்திருந்தேன். அதனால்தான் என் வருகையை உங்களுக்குத் தெரிவிக்கவில்லை. ஆனால் இன்று ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்ந்தேன். இரண்டு இதயங்கள் உண்மையாக ஒன்றிணையும் போது, தேசியம் போன்ற வேறுபாடுகள் தடையாக இருக்கக் கூடாது.” ராமசேஷன் அமைதியாகக் கவனமாகக் கேட்டார். பின்னர் பெருமையுடன் புன்னகைத்து, “நீ இதை புரிந்துகொண்டதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி, அம்ரிதா. இன்றைய உலகில், நாம் காற்றுக்கு எதிராக அல்ல; காற்றோடு சேர்ந்து பயணிக்க வேண்டும்,” என்றார். ரமேஷ் சம்மதமாகத் தலையசைத்தார். “மிகச் சரியாகச் சொன்னீர்கள், ராமசேஷன்.” சந்தேகங்களை விட ஏற்றுக்கொள்ளுதல் மேலோங்கியது; குடும்பத்தை மேலும் உறுதியான பிணைப்பால் இணைத்தது. கே. ராகவன் 29-1-26

Small Story 504.

Small Story 504. “Ranganatha’s Mysterious Reunion” Rangan came to the famous Ranganatha temple at Srirangapatna near Mysore. As he stood in the serene halls of the temple, memories flooded back—his very first visit eleven years ago, when he had come from Tirunelveli, the place where he later settled. After a peaceful darshan and heartfelt prayers, Rangan stood talking with his wife, Pankajam Suddenly, a man approached him and said, “Hello, I am Nathan. You missed your bag near the temple. After my prayers, I noticed it lying there.” Rangan was relieved and grateful. The bag contained important documents, wallet, and travel tickets. He thanked Nathan repeatedly. Pankajam smiled and said, “This is all because of the glory of the temple. Isn’t it strange that both your names connect to Lord Ranganatha?” Touched by the coincidence, the two families decided to spend time together. They traveled to Mysore, stayed there, and enjoyed the beauty of the place. After two wonderful days, they parted ways—Rangan’s family returning to Tirunelveli and Nathan’s to Madurai. Rangan fondly remembered those days, nodding to himself at the kindness life sometimes offers. Eleven years later, Rangan visited the same temple again—this time alone. As he was about to leave, the priest called out, “Please give this bag to the gentleman standing there.add He forgot it inside.” Rangan took the bag and turned around. To his astonishment, the man standing there was none other than Nathan—the same person he had met eleven years ago, in the same temple. Nathan was equally shocked. “What a strange coincidence!” he exclaimed. “But where is your better half?” With a heavy heart, Rangan replied, “She passed away in an accident.” Nathan paused, his eyes filling with emotion. “My wife met with an accident two months ago. She is still recovering in the hospital. I suddenly felt an urge to come here and pray.” Rangan gently smiled and said, “I still remember what my wife once said—that this temple would bring things back to normal. I am sure your wife will recover soon.” Just then, the temple bell rang loudly, echoing through the halls—leaving both men standing silently, feeling the unseen presence of Lord Ranganatha and the mysterious ways life connects souls. K.Ragavan 28-1-26

Small Story 504.T

சிறுகதை 504 “ரங்கநாதனின் மர்மமான மீண்டும் சந்திப்பு” ரங்கன், மைசூருக்கு அருகிலுள்ள ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்தில் அமைந்துள்ள புகழ்பெற்ற ரங்கநாதர் கோவிலுக்கு வந்தார். கோவிலின் அமைதியான மண்டபங்களில் நின்றபோது, பதினொன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் அவர் முதன்முறையாக வந்த நினைவுகள் மனதில் வெள்ளமாய் பெருகின. அப்போது அவர் திருநெல்வேலியிலிருந்து வந்திருந்தார்; பின்னர் அதுவே அவர் வாழ்ந்த இடமாக மாறியது. அமைதியான தரிசனத்திற்குப் பிறகு, மனமார்ந்த பிரார்த்தனை செய்து முடித்த ரங்கன், தனது மனைவி பங்கஜத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது ஒரு மனிதர் அவரை அணுகி கூறினார், “வணக்கம், என் பெயர் நாதன். கோவிலின் அருகே உங்கள் பையை மறந்துவிட்டீர்கள். என் தரிசனத்திற்குப் பிறகு அது அங்கே கிடந்ததை கவனித்தேன்.” முக்கிய ஆவணங்கள், பணப்பை, பயணச்சீட்டுகள் இருந்த அந்த பை கிடைத்ததில் ரங்கன் பெரும் நிம்மதி அடைந்தார். அவர் நாதனுக்கு பலமுறை நன்றி கூறினார். பங்கஜம் புன்னகையுடன் சொல்லினாள், “இது எல்லாம் இந்த கோவிலின் மகிமைதான். உங்களிருவரின் பெயர்களும் ரங்கநாதருடன் தொடர்புடையது என்பதே ஒரு விசித்திரம் அல்லவா?” அந்த தற்செயலான சம்பவம் அவர்களை நெகிழ வைத்தது. இரு குடும்பங்களும் ஒன்றாக சில நாட்கள் செலவிட முடிவு செய்தனர். அவர்கள் மைசூருக்குச் சென்று தங்கியிருந்து, அங்குள்ள அழகை ரசித்தனர். இரண்டு இனிய நாட்களுக்குப் பிறகு, ரங்கனின் குடும்பம் திருநெல்வேலிக்கும், நாதனின் குடும்பம் மதுரைக்கும் திரும்பினர். வாழ்க்கை சில நேரங்களில் அளிக்கும் கருணையை நினைத்து ரங்கன் மனதிற்குள் மகிழ்ந்தார். பதினொன்று ஆண்டுகள் கழித்து, ரங்கன் மீண்டும் அதே கோவிலுக்கு வந்தார்—இந்த முறை தனியாக. அவர் செல்லத் தயாராக இருந்தபோது, அர்ச்சகர் கூவி அழைத்தார், “அங்கே நிற்கும் அந்த ஐயாவுக்கு இந்த பையை கொடுங்கள். கோவிலுக்குள் மறந்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார்.” ரங்கன் பையை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பினார். அவர் கண்ட காட்சி அவரை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. அங்கே நின்றிருந்தவர்—பதினொன்று ஆண்டுகளுக்கு முன், அதே கோவிலில் சந்தித்த நாதனே! நாதனும் அதே அளவு ஆச்சரியமடைந்தார். “என்ன ஒரு விசித்திரமான தற்செயல்!” என்று அவர் கூறினார். “ஆனால் உங்கள் வாழ்க்கைத் துணை எங்கே?” மனச்சுமையுடன் ரங்கன் பதிலளித்தார், “ஒரு விபத்தில் அவர் இறந்துவிட்டார்.” நாதன் சிறிது நேரம் மௌனமாக நின்றார். அவரது கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின. “என் மனைவிக்கும் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் விபத்து ஏற்பட்டது. அவர் இன்னும் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று வருகிறார். திடீரென இங்கே வந்து பிரார்த்திக்க வேண்டும் என்ற உந்துதல் ஏற்பட்டது.” ரங்கன் மென்மையான புன்னகையுடன் கூறினார், “என் மனைவி ஒருமுறை சொன்னதை இன்னும் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன்—இந்த கோவில் எல்லாவற்றையும் மீண்டும் சரியாக்கும் என்று. உங்கள் மனைவி நிச்சயம் குணமடைவார்.” அதே நேரத்தில், கோவில் மணி ஓசை பெரிதாக ஒலித்தது. அந்த ஒலி மண்டபமெங்கும் பரவி, இருவரையும் மௌனத்தில் நிறுத்தியது—ரங்கநாதரின் மறைமுகமான அருளையும், மனிதர்களின் வாழ்வை இணைக்கும் வாழ்க்கையின் மர்மமான பாதைகளையும் உணர்த்தியபடி. – K.ராகவன் 28-1-26

Small Story 503.

Small Story 503. Great RAW Mukundan sat by the window, worry etched across his face. There had been no communication from his son, Sudeep, who had gone to Iran on an official investigation assignment. The region was in turmoil, and the silence troubled him deeply. Sudeep, however, was used to such missions. Working for RAW had taken him across many countries, and he enjoyed the responsibility and thrill that came with serving the nation. Still, a father’s heart never truly rests. Just then, Mukundan’s phone rang. “Hey Dad,” came Sudeep’s cheerful voice. “My work is over. I reached Mumbai yesterday. I’m in my hotel now, watching Tehran, the John Abraham movie. Really enjoying it!” Mukundan’s face lit up. “Thank God! How is everything? And how are you, son?” “All good, Dad. How’s Mom? And Rishi and Sowmya?” “Everyone is fine,” Mukundan replied, relief washing over him. “I’m happy now—very happy after hearing your voice.” After a brief pause, Mukundan spoke with quiet pride. “I know the risks and ethics of your profession. As a retired RAW officer myself, I understand what this life demands. You chose this path on your own, inspired by my service and credentials. Your words—‘Risk is everywhere, but risking for the sake of the country is worth it’—are still ringing in my ears.” “Take care, Dad,” Sudeep said warmly. “I’ll bring your favorite sweets from Mumbai.” The call ended. Mukundan smiled, his worries finally at rest. Behind him stood Rohini, his better half, who had been listening to the entire conversation. She nodded proudly and said softly, “Great RAW.” K.Ragavan 27-1-26

Small Syory 503.T

சிறுகதை 503 கிரேட் ரா (Great RAW) முகுந்தன் ஜன்னலருகே அமர்ந்திருந்தார். அவரது முகத்தில் கவலையின் கோடுகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. அதிகாரப்பூர்வ விசாரணை பணிக்காக ஈரானுக்கு சென்றிருந்த அவரது மகன் சுதீப்பிடமிருந்து எந்த தகவலும் வரவில்லை. அந்தப் பகுதி கலவரத்தில் இருந்ததால், அந்த அமைதி அவரை ஆழமாக கலங்கச் செய்தது. ஆனால் சுதீப் இப்படிப்பட்ட பணிகளுக்கு பழகியவன்தான். ரா (RAW) அமைப்பில் பணிபுரிவது அவனை பல நாடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தது. நாட்டுக்காகச் சேவை செய்வதில் உள்ள பொறுப்பும் சாகசமும் அவனுக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியே. இருந்தாலும், ஒரு தந்தையின் இதயம் எப்போதும் அமைதியாக இருக்காது. அந்த நேரத்தில் முகுந்தனின் கைப்பேசி ஒலித்தது. “ஹே டாட்,” என்று சுதீப்பின் உற்சாகமான குரல் கேட்டது. “என் வேலை முடிஞ்சுடுச்சு. நேற்று மும்பை வந்தேன். இப்போ ஹோட்டலில் இருக்கேன். ஜான் அபிரகாம் நடித்த ‘தெஹ்ரான்’ படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கேன். ரொம்ப ரசிக்கிறேன்!” முகுந்தனின் முகம் மலர்ந்தது. “கடவுளுக்கு நன்றி! எல்லாம் நன்றாக இருக்கா? நீ எப்படி இருக்கிறே, மகனே?” “எல்லாம் சரி, டாட். அம்மா எப்படி இருக்காங்க? ரிஷி, சௌம்யா எல்லாரும் நலமா?” “எல்லாரும் நலம்தான்,” என்று முகுந்தன் கூறினார். அவரது மனம் முழுவதும் நிம்மதியால் நிரம்பியது. “உன் குரலை கேட்டதும் எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்… உண்மையிலேயே ரொம்ப சந்தோஷம்.” சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு, அமைதியான பெருமையுடன் முகுந்தன் பேசினார். “உன் தொழிலின் அபாயங்களையும், அதிலுள்ள ஒழுக்கத்தையும் நான் நன்றாக அறிந்தவன். நானே ஓய்வு பெற்ற ரா அதிகாரி என்பதால், இந்த வாழ்க்கை என்ன தேவைப்படுத்துகிறது என்பதையும் புரிந்து கொண்டவன். என் சேவையும் அனுபவமும் உன்னை இந்தப் பாதையைத் தேர்வு செய்யத் தூண்டின. ‘அபாயம் எங்கும் இருக்கிறது; ஆனால் நாட்டுக்காக அபாயத்தை ஏற்குவது மதிப்புமிக்கது’ என்று நீ சொன்ன வார்த்தைகள் இன்னும் என் காதில் ஒலிக்கின்றன.” “கவனமாக இருங்கள், டாட்,” என்று சுதீப் அன்புடன் சொன்னான். “மும்பையிலிருந்து உங்களுக்கு பிடித்த இனிப்புகளை கொண்டு வர்றேன்.” அழைப்பு முடிந்தது. முகுந்தன் புன்னகையுடன் நின்றார். அவரது கவலைகள் அனைத்தும் ஓய்ந்திருந்தன. அவரின் பின்னால், அந்த முழு உரையையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அவரது வாழ்க்கை துணை ரோகிணி நின்றிருந்தாள். பெருமையுடன் தலைஅசைத்தவள் மென்மையாகச் சொன்னாள்— “கிரேட் ரா.” — கே. ராகவன் 27-1-26

Tribute 912.

Tribute to Shankara Lake View Layout, Bengaluru 912 Today was a truly memorable day for me. I had the honour of hoisting the national flag at my second daughter’s residence in Shankara Layout, Kanakapura Road, as part of the Republic Day celebrations. I was deeply impressed by the interest and involvement shown by the members of the layout—both for the efforts taken in the past and their continued commitment towards the future development of this beautiful layout. ShankaraLake View Layout is steadily emerging as a grand landmark on Kanakapura Road, with the Silk Institute Metro Station close by, adding great value and connectivity. Over the past six years, since my daughter settled here, I have personally witnessed the remarkable development and positive transformation of this area. I sincerely wish and pray for the continued well-being and progress of this layout, and I am confident it will become a much-admired and talked-about residential community in the years to come. K.Ragavan 26-1-26

Small Story 502.

Small Story 502: Entrance Exam Encounter with Friends Poornima came to Nivedha’s flat early in the morning. Nivedha and her son Arjun were already waiting for her. Poornima’s son, Vishnu, is Arjun’s classmate. Both boys are studying in the 12th grade this year, and today they were going to write an important entrance exam at the Jayanagar center. They were writing the exam with hope and determination, dreaming of getting admission to the colleges of their choice. Before starting, Poornima and Nivedha wanted to receive blessings from Poornima’s father, Ram, so that the boys would perform well in the exam and secure colleges according to their priorities. The Jayanagar exam center was flooded with students. Nearly 1,800 students were appearing in the first batch alone. Everyone had their own dreams and priorities, but the number of seats was limited. In today’s fast-paced world, luck plays a role in everything—not just college admissions, but many other areas of life as well. Amidst all this competition, only a few are fortunate enough to get what they desire. While waiting, Poornima and Nivedha met three of their friends, who had also come with their sons for the same exam. Since there was a three-hour wait before the exam ended, instead of standing outside anxiously, the mothers decided to make good use of the time. They went to a nearby theatre and enjoyed watching an old Kannada film, sharing laughter and nostalgia while their children worked toward their future. K.Ragavan 26-1-26

Small Story 502.T

😊 சிறுகதை 502: நண்பர்களுடன் நுழைவுத் தேர்வு சந்திப்பு அதிகாலை நேரத்தில் பூர்ணிமா, நிவேதாவின் குடியிருப்புக்கு வந்தார். நிவேதாவும் அவரது மகன் அர்ஜுனும் ஏற்கனவே அவரைக் காத்துக் கொண்டிருந்தனர். பூர்ணிமாவின் மகன் விஷ்ணு, அர்ஜுனின் வகுப்பு நண்பன். இருவரும் இந்த ஆண்டு 12ஆம் வகுப்பு படித்து வருகின்றனர். இன்று ஜெயநகரில் உள்ள தேர்வு மையத்தில் நடைபெறும் முக்கியமான நுழைவுத் தேர்வை எழுதச் செல்ல இருந்தனர். தங்களுக்குப் பிடித்த கல்லூரிகளில் சேர வேண்டும் என்ற கனவோடும் உறுதியோடும் அவர்கள் தேர்வை எழுதச் சென்றனர். தேர்வு தொடங்குவதற்கு முன், பூர்ணிமாவும் நிவேதாவும், பூர்ணிமாவின் தந்தை ராமரிடம் ஆசீர்வாதம் பெற விரும்பினர். அந்த ஆசீர்வாதம் மூலம், பையர்கள் தேர்வில் சிறப்பாக செயல்பட்டு, தங்களின் முன்னுரிமைகளுக்கு ஏற்ப கல்லூரிகளில் சேர வேண்டும் என்பதே அவர்களின் வேண்டுகோள். ஜெயநகர் தேர்வு மையம் மாணவர்களால் நிரம்பி வழிந்தது. முதல் கட்டத்திலேயே சுமார் 1,800 மாணவர்கள் தேர்வில் பங்கேற்றனர். ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியான கனவுகளும் முன்னுரிமைகளும் இருந்தன. ஆனால் இருக்கைகள் குறைவாக இருந்தன. இன்றைய வேகமான உலகில், அதிர்ஷ்டமும் அனைத்திலும் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது — அது கல்லூரி சேர்க்கை மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையின் பல துறைகளிலும் கூட. இந்தப் போட்டி நிறைந்த சூழலில், சிலரே தங்களுக்கு விரும்பியதைப் பெறும் அதிர்ஷ்டசாலிகள் ஆகிறார்கள். காத்திருக்கும் நேரத்தில், பூர்ணிமாவும் நிவேதாவும், அதே தேர்வுக்காக தங்களின் மகன்களுடன் வந்திருந்த மூன்று நண்பர்களைச் சந்தித்தனர். தேர்வு முடிவதற்கு இன்னும் மூன்று மணி நேரம் இருந்ததால், பதற்றத்துடன் வெளியே நின்றுகொள்வதற்குப் பதிலாக, அந்த நேரத்தை பயனுள்ளதாகக் கழிக்க அவர்கள் முடிவு செய்தனர். அருகிலிருந்த ஒரு திரையரங்கிற்குச் சென்று, ஒரு பழைய கன்னட திரைப்படத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர். சிரிப்பும் நினைவுகளும் பகிர்ந்துகொண்ட அந்த நேரத்தில், அவர்களுடைய பிள்ளைகள் தங்களின் எதிர்காலத்திற்காக முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர். K.Ragavan 26-1-26 🌸

Small Story 501.

Small Story501 501 Bar Buddy – Damodaran’s Encounter Rathinam returned to his native place, Kullapuram near Periyakulam, a fertile and peaceful village close to Madurai, after a gap of five long years. Earlier, he used to visit often, but time had its demands—especially his frequent trips to the United States to visit his daughter settled in Boston. As he walked through familiar streets, memories flooded his mind—childhood days, village life, and above all, his dear friend 501 Damodaran, fondly known in their circle as “501 Bar Buddy.” Damodaran had worked in the Sales division of Tata Products – 501, and during those years, he and Rathinam never missed meeting each other during holidays. Rathinam had served in the Revenue Department and, after retirement, settled in Bengaluru with his daughter. Damodaran, after retiring from Tata, had spent some time at his son’s place in Singapore before finally returning to settle in his native village with his wife, Lakshmi, two years ago. The moment Damodaran saw Rathinam, his face lit up with joy. He greeted him warmly, and Lakshmi too welcomed him with affection. The days that followed were filled with laughter, long conversations, and sweet memories of the past. They enjoyed a hearty lunch together, complete with Rathinam’s favorite sweet—laddu. After spending three wonderful days with his old buddy, Rathinam left for Kodaikanal station. He boarded the train, found his seat, and settled in. As the train slowly began to move, Damodaran leaned closer and whispered with a smile, “I’m still the same old 501 sales executive, my friend.” Rathinam smiled back, carrying with him not just luggage—but a heart full of timeless friendship. K.Ragavan 25-1-26

Small Story 501.T

சிறுகதை 501 501 பார் நண்பன் – தாமோதரனின் சந்திப்பு ஐந்து நீண்ட ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ரத்தினம் தனது சொந்த ஊரான மதுரைக்கு அருகிலுள்ள, வளமானதும் அமைதியானதும் ஆன பெரியகுளம் பக்கத்து குள்ளபுரம் கிராமத்திற்கு திரும்பினார். முன்பு அவர் அடிக்கடி ஊருக்கு வந்து செல்வார். ஆனால் காலத்தின் அழுத்தம்—குறிப்பாக, பாஸ்டனில் குடியேறியிருந்த தனது மகளைப் பார்ப்பதற்காக அமெரிக்காவுக்கு அடிக்கடி சென்று வர வேண்டிய நிலை—அவரைத் தடுத்து வைத்தது. பழகிய தெருக்களில் நடந்து செல்லும் போது, குழந்தைப் பருவ நினைவுகள், கிராம வாழ்க்கை, அதற்குமேல் அவரது அன்பு நண்பன் 501 தாமோதரன்—அவர்களின் வட்டாரத்தில் “501 பார் நண்பன்” என்று அன்போடு அழைக்கப்பட்டவர்—எல்லாம் அவரது நினைவில் ஓடியது. தாமோதரன், டாடா தயாரிப்புகள் – 501 நிறுவனத்தின் விற்பனைப் பிரிவில் பணியாற்றி வந்தார். அந்த காலங்களில், விடுமுறை நாட்களில் இருவரும் சந்திக்காமல் இருந்ததே இல்லை. ரத்தினம் வருவாய் துறையில் பணியாற்றி, ஓய்வுக்குப் பிறகு பெங்களூருவில் தனது மகளுடன் குடியேறினார். தாமோதரன், டாடா நிறுவனத்தில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின், சில காலம் சிங்கப்பூரில் தனது மகன் வீட்டில் தங்கி இருந்தார். அதன் பின்னர், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன், தனது மனைவி லட்சுமியுடன் சேர்ந்து சொந்த ஊரிலேயே நிரந்தரமாக குடியேறினார். ரத்தினத்தை பார்த்தவுடன் தாமோதரனின் முகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. அவர் அன்புடன் வரவேற்றார்; லட்சுமியும் அன்பும் பாசமும் கலந்த வரவேற்பை அளித்தார். அதன்பின் வந்த நாட்கள் சிரிப்புகளாலும், நீண்ட உரையாடல்களாலும், இனிய பழைய நினைவுகளாலும் நிரம்பியிருந்தன. ரத்தினத்துக்கு மிகவும் பிடித்த இனிப்பான லட்டுவுடன் கூடிய சுவையான மதிய உணவை அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ரசித்தனர். மூன்று இனிய நாட்களை தனது பழைய நண்பனுடன் கழித்த பிறகு, ரத்தினம் கொடைக்கானல் நிலையம் நோக்கிப் புறப்பட்டார். ரயிலில் ஏறி, தனது இருக்கையில் அமர்ந்தார். ரயில் மெதுவாக நகரத் தொடங்கிய போது, தாமோதரன் அருகில் வந்து புன்னகையுடன் மெதுவாகச் சொன்னார், “நான் இன்னும் அதே பழைய 501 விற்பனை நிர்வாகிதான், நண்பா.” ரத்தினம் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார். அவர் எடுத்துச் சென்றது சாமான்கள் மட்டும் அல்ல—காலத்தை வென்ற நட்பால் நிரம்பிய ஒரு மனதையும் கூட. — கே. ராகவன் 25-1-26

Memorable Day.T

இன்று எனது வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத ஒரு நாள். என் அனைத்து நண்பர்களின் ஊக்கமும், சந்தல்வுட்(Sandalwood Legends) உலகின் மூத்தவர்களின் ஆசீர்வாதங்களும், என் குழு நண்பர்களின் தொடர்ந்த ஆதரவும்காரணமாக, முன்பே எழுதிய 100 சிறுகதைகளுடன் சேர்த்து மேலும் 400 சிறுகதைகளை எழுதி, 500 நாட்களில் 500 சிறுகதைகள் என்ற இலக்கை வெற்றிகரமாக நிறைவு செய்துள்ளேன். இறைவனின் அருளால் மட்டுமே இந்த சாதனை சாத்தியமானது. என் வாழ்க்கையின் இந்த கட்டத்தில், இந்தப் பயணம் முழுவதும் இறைவனின் அளவற்ற ஆசீர்வாதங்களால் தான் நிகழ்ந்தது. அவர் என் மனதுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் தொடர்ந்து படைப்பாற்றலைப் பொழிந்து கொண்டிருக்கிறார். இறைவன் அருள் இருக்கும் வரை, எந்த வரம்போ இலக்கோ இன்றி, இந்தப் பயணத்தை தொடர்ந்து முன்னெடுத்து செல்வேன். இந்த பயணத்தை சாத்தியமாக்கியதற்கும், இந்த அழகான சாதனையின் ஒரு பகுதியாக இருந்ததற்கும், உங்களின் ஒவ்வொருவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றியை மீண்டும் ஒருமுறை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். 🙏✨ கே. ராகவன் 24-01-26

Memorablle Day.

Today is a truly memorable day. With the encouragement of all my friends, the blessings and good wishes of Sandalwood legends, and the constant support of my group friends, I have successfully completed writing 400 small stories—adding to the earlier 100—for a total of 500 stories in 500 days. By God’s grace, this achievement has been possible. At this stage of my life, this journey has happened purely because of God’s abundant blessings, which continue to pour creativity into my mind and soul. I shall continue this venture without setting any limits or goals—as long as God blesses me, I will keep going. Once again, I sincerely thank each and every one of you for making this journey possible and for being a part of this wonderful achievement. 🙏✨ K. Ragavan 24-01-26

Small Story 500.

Small Story 500 Amazing 500 Trips Sangeetha arrived early at the newly opened restaurant near Judicial Colony and waited for her close friend Smitha. Both of them worked as colleagues in a leading bank and shared a strong bond of friendship. Sangeetha lived in an independent house in Judicial Layout. Every morning, she dropped her son at school and then drove to her office by car. Her husband was an IT engineer who mostly worked from home. Life was busy but well-managed. Smitha lived nearby in another independent house. Ever since the Silk Institute Metro train had started, she preferred travelling by metro to her office in Jayanagar. It had become a routine she enjoyed—comfortable, fast, and stress-free. Since it was a Sunday, both friends decided to meet at the new restaurant, which had already earned a good name in the area. Soon, Smitha arrived carrying a small packet of sweets. Sangeetha greeted her warmly, “Hey Smitha! How’s your day?” Smitha smiled and replied, “It’s great! My mother, Nandhini, prepared milk cake using jaggery instead of sugar. I brought some for you.” As they settled down, Smitha shared something exciting. “My sister Poornima is studying statistics. She keeps track of everything. Today she surprised me by saying that I have completed 500 metro trips!” Sangeetha looked amazed. “Five hundred trips? That’s incredible!” Smitha nodded happily. “Ever since I joined the bank, I’ve been travelling by metro. Even on Sundays, I use it to visit different places. Though I haven’t travelled outside the city much, these 500 metro journeys feel like a big achievement.” Sangeetha laughed and said, “Not only your metro rides are impressive, but also Poornima’s statistical tracking! Today is truly special.” They celebrated the moment with smiles, sweets, and warm conversation. After spending an hour together, both friends left the restaurant feeling proud and joyful. That Sunday became unforgettable—a celebration of friendship, consistency, and 500 amazing metro trips. K.Ragavan 24-1-26

Small Story 500.T

சிறிய கதை – 500 அதிசயமான 500 பயணங்கள் நீதித்துறை காலனிக்கருகே புதிதாக திறக்கப்பட்ட உணவகத்திற்கு சங்கீதா காலைவேளையில் முன்னதாகவே வந்து, தனது நெருங்கிய தோழி ஸ்மிதாவை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தாள். இருவரும் ஒரு முன்னணி வங்கியில் பணிபுரியும் சக ஊழியர்கள்; அவர்களுக்கிடையே ஆழமான நட்பு இருந்தது. சங்கீதா நீதித்துறை லேஅவுட்டில் உள்ள தனி வீட்டில் வசித்து வந்தாள். ஒவ்வொரு காலையும் தன் மகனை பள்ளியில் இறக்கிவிட்டு, கார் மூலம் அலுவலகத்திற்குச் செல்வாள். அவளது கணவர் ஒரு ஐ.டி. பொறியாளர்; பெரும்பாலும் வீட்டிலிருந்தே வேலை செய்வார். வாழ்க்கை பரபரப்பாக இருந்தாலும், நன்றாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்தது. ஸ்மிதா அருகிலேயே உள்ள மற்றொரு தனி வீட்டில் வசித்து வந்தாள். சில்க் இன்ஸ்டிடியூட் மெட்ரோ ரயில் சேவை தொடங்கியதிலிருந்து, அவள் ஜெயநகரில் உள்ள அலுவலகத்திற்குச் செல்ல மெட்ரோவைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அது அவளுக்குப் பிடித்த தினசரி பழக்கமாக மாறியது — வசதியானதும், விரைவானதும், மனஅழுத்தமில்லாததும். அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால், புதிதாக திறக்கப்பட்டு அந்தப் பகுதியில் நல்ல பெயர் பெற்றிருந்த அந்த உணவகத்தில் இருவரும் சந்திக்க முடிவு செய்தனர். சிறிது நேரத்தில், ஸ்மிதா கையில் ஒரு சிறிய இனிப்புப் பொட்டலத்துடன் வந்தாள். சங்கீதா அவளை அன்புடன் வரவேற்று, “ஹாய் ஸ்மிதா! இன்று நாள் எப்படி இருக்கிறது?” என்று கேட்டாள். ஸ்மிதா சிரித்தபடி, “மிக நன்றாக இருக்கிறது! என் அம்மா நந்தினி, சர்க்கரைக்கு பதிலாக வெல்லம் பயன்படுத்தி பால் கேக் செய்தார். அதில் சில உனக்காக கொண்டு வந்தேன்,” என்றாள். இருவரும் அமர்ந்தபின், ஸ்மிதா ஒரு சுவாரஸ்யமான செய்தியை பகிர்ந்தாள். “என் தங்கை பூர்ணிமா புள்ளியியல் படிக்கிறாள். அவள் எல்லாவற்றையும் கணக்கில் வைத்திருப்பாள். இன்று அவள் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தி, நான் மெட்ரோவில் 500 பயணங்கள் முடித்துவிட்டேன் என்று சொன்னாள்!” சங்கீதா வியப்புடன் பார்த்தாள். “500 பயணங்களா? அது உண்மையிலேயே அற்புதம்!” ஸ்மிதா மகிழ்ச்சியுடன் தலை ஆட்டினாள். “வங்கியில் சேர்ந்ததிலிருந்து மெட்ரோவில்தான் பயணம் செய்கிறேன். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும் நகரத்தின் பல இடங்களுக்கு மெட்ரோவையே பயன்படுத்துவேன். நகரத்திற்கு வெளியே அதிகமாகச் செல்லவில்லை என்றாலும், இந்த 500 மெட்ரோ பயணங்கள் எனக்கு ஒரு பெரிய சாதனையாகத் தோன்றுகிறது.” சங்கீதா சிரித்தபடி, “உன் மெட்ரோ பயணங்கள் மட்டுமல்ல, பூர்ணிமாவின் புள்ளியியல் கணக்கீடும் பாராட்டுக்குரியது! இன்று உண்மையிலேயே ஒரு சிறப்பு நாள்,” என்றாள். அந்த மகிழ்ச்சியான தருணத்தை அவர்கள் சிரிப்புகளுடனும், இனிப்புகளுடனும், அன்பான உரையாடலுடனும் கொண்டாடினர். ஒரு மணி நேரம் கழித்து, இருவரும் பெருமையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் அந்த உணவகத்தை விட்டு புறப்பட்டனர். அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை மறக்க முடியாத நாளாக மாறியது — நட்பு, தொடர்ச்சியான முயற்சி, மற்றும் 500 அதிசயமான மெட்ரோ பயணங்களை கொண்டாடும் நாளாக. K.Ragavan 24-1-26

Letter.

Letter Published In TheNational UAE on 23 Jan 26 Our readers have their say on the stories of the week January 23, 2026 I write in reference to John Dennehy’s article Revealed: Etihad Rail’s first passenger routes to link Abu Dhabi city, Dubai and Fujairah (January 20): over the decades, the UAE has witnessed dramatic development in all areas of life, especially in the transport system, including the Dubai Metro and other modes. This new rail connectivity between the emirates marks another major milestone in the country’s history. It will bring people closer together, enhance mobility and significantly boost trade and economic activity. We hope this long-awaited link will be launched soon and warmly welcomed by residents across the country. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 499.

Small Story 499. A Meaningful Decision Athmarao returned to his cabin after visiting the dispatch section. He was the General Manager of a leading electronic distribution company with 200 employees across various departments. His company was number one in the Bengaluru region. That evening, his son Vasu called from Singapore. Vasu was working as a Regional Manager at Panasonic. “Dad, next week I’m going to Japan for a sales meeting. Ravi wants to spend one week with you and mom. He’s coming to Bengaluru tomorrow with Janaki,” Vasu said. Athmarao smiled with happiness. “I’m very happy that you are going to Japan, and even happier that I’ll see my grandson and daughter-in-law after two years,” he whispered emotionally. Pramila, Athmarao’s wife, overheard the conversation and felt equally joyful. Their only son had settled in Singapore, and Athmarao and Pramila usually visited him every year for a month. This year, Athmarao couldn’t travel due to his work schedule. The next day, Ravi and Janaki arrived in Bengaluru. Ravi warmly hugged his grandfather and grandmother. Ravi was 20 years old, very handsome, intelligent, and in his final year of Business Management. Pramila had a younger brother, and his daughter Vrindha was also studying Business Management in her final year. That afternoon, Vrindha, her parents, Ravi, and Janaki met for lunch. During the conversation, Pramila gently brought up the topic. “After four years, Ravi and Vrindha would make an ideal couple,” she said with a smile. Ravi replied honestly, “Grandma, I understand your feelings, but I see Vrindha only as a good friend. She feels the same way. We respect each other and wish to remain friends.” Vrindha nodded in agreement, expressing that she too had no intention of marrying Ravi. Athmarao felt proud and happy listening to his grandson’s honest and mature response. “Today’s children are more intelligent and capable of making their own decisions,” said Vrindha’s mother, Pankajam, with appreciation. Athmarao smiled, content that the next generation understood the value of honesty, respect, and independent decision-making. K.Ragavan 23-1-26

Small Story 499.T

சிறுகதை 499 ஒரு அர்த்தமுள்ள முடிவு Athmaராவ், டிஸ்பாட்ச் பிரிவைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு தனது கேபினுக்குத் திரும்பினார். அவர் 200 ஊழியர்களைக் கொண்ட, பல துறைகள் இயங்கும் முன்னணி எலக்ட்ரானிக் விநியோக நிறுவனத்தின் ஜெனரல் மேனேஜர். பெங்களூரு பகுதியில் அவரது நிறுவனம் முதலிடத்தில் இருந்தது. அந்த மாலை, சிங்கப்பூரிலிருந்து அவரது மகன் வாசு தொலைபேசியில் அழைத்தான். வாசு Panasonic நிறுவனத்தில் ரீஜினல் மேனேஜராக பணிபுரிந்து வந்தான். “அப்பா, அடுத்த வாரம் ஒரு விற்பனை கூட்டத்திற்காக ஜப்பான் போகிறேன். அந்த நேரத்தில் ரவி, அம்மா-அப்பாவுடன் ஒரு வாரம் இருக்க விரும்புகிறான். அவன் நாளை ஜனகியுடன் பெங்களூருக்கு வருகிறான்,” என்று வாசு சொன்னான். Athmaராவ் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தார். “நீ ஜப்பான் போகிறாய் என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி. அதைவிட, இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என் பேரனையும் மருமகளையும் பார்க்கப் போகிறேன் என்பதில் இன்னும் அதிக மகிழ்ச்சி,” என்று உணர்ச்சியுடன் சொன்னார். Athmaராவின் மனைவி பிரமிளா அந்த உரையாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கும் மிகுந்த சந்தோஷம் ஏற்பட்டது. அவர்களின் ஒரே மகன் சிங்கப்பூரில் நிரந்தரமாக வாழ்ந்து வந்தான். Athmaராவும் பிரமிளாவும் வழக்கமாக ஆண்டுதோறும் ஒரு மாதம் அவனைப் பார்க்கச் செல்வார்கள். ஆனால் இந்த ஆண்டு, வேலைப்பளு காரணமாக Athmaராவால் பயணம் செய்ய முடியவில்லை. அடுத்த நாள், ரவியும் ஜனகியும் பெங்களூரு வந்தடைந்தனர். ரவி தன் தாத்தாவையும் பாட்டியையும் அன்புடன் கட்டித் தழுவினான். ரவி 20 வயதான, அழகான, புத்திசாலியான இளைஞன். அவர் பிசினஸ் மேனேஜ்மென்டில் இறுதி ஆண்டு படித்து வந்தான். பிரமிளாவுக்கு ஒரு இளைய சகோதரன் இருந்தார். அவரது மகள் விரிந்தாவும் பிசினஸ் மேனேஜ்மென்டில் இறுதி ஆண்டு படித்து வந்தாள். அந்த மதியத்தில், விரிந்தா, அவளது பெற்றோர், ரவி மற்றும் ஜனகி அனைவரும் ஒன்றாக மதிய உணவிற்கு கூடினர். உரையாடலின் போது, பிரமிளா மெதுவாக ஒரு விஷயத்தை எடுத்துச் சொன்னார். “நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ரவியும் விரிந்தாவும் ஒரு சிறந்த ஜோடியாக இருப்பார்கள்,” என்று புன்னகையுடன் கூறினார். ரவியும் நேர்மையாக பதிலளித்தான். “பாட்டி, உங்கள் உணர்ச்சியை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனால் விரிந்தாவை நான் ஒரு நல்ல நண்பையாகத்தான் பார்க்கிறேன். அவளும் அதேபோலவே நினைக்கிறாள். நாங்கள் ஒருவரையொருவர் மதிக்கிறோம்; நண்பர்களாகவே இருக்க விரும்புகிறோம்.” விரிந்தாவும் அதனை ஒப்புக்கொண்டு, ரவியை திருமணம் செய்வதற்கான எந்த எண்ணமும் இல்லை என்று வெளிப்படையாக கூறினாள். ரவியின் நேர்மையான, முதிர்ச்சியான பதிலை கேட்ட Athmaராவுக்கு பெருமையும் மகிழ்ச்சியும் ஏற்பட்டது. “இன்றைய தலைமுறை குழந்தைகள் மிகவும் புத்திசாலிகள். அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கை குறித்து தாங்களே முடிவெடுக்கக் கூடியவர்கள்,” என்று விரிந்தாவின் தாய் பங்கஜம் பாராட்டுடன் கூறினார். அடுத்த தலைமுறை நேர்மை, மரியாதை மற்றும் சுயமாக முடிவெடுக்கும் திறன் ஆகியவற்றின் மதிப்பை புரிந்துகொண்டிருப்பதை நினைத்து Athmaராவ் மனநிறைவுடன் புன்னகைத்தார். — K. Ragavan 23-1-26

Small Story 498.

Small Story498. Different Path, Fulfilled Dreams Venkatraman was shocked by his son Suresh’s decision to reject a bank job. Suresh was firm about joining a journalism course, as he dreamed of becoming a versatile journalist. Venkatraman, a retired Deputy General Manager of a bank, was taken aback when his son refused the appointment letter. Suresh was the only son. His mother, Lalitha, supported his choice wholeheartedly, and eventually Venkatraman, too, agreed to respect his son’s passion. After successfully completing the journalism course in eighteen months, Suresh received an offer from an international television channel in the USA with an attractive package. Both parents were delighted. On the day of departure, Suresh sought his parents’ blessings and left for the United States. Posted in Denver, Suresh regularly spoke to his father about his workplace, the professional atmosphere, and his learning experiences. Venkatraman listened with pride and appreciation. After a year, Suresh called his father with exciting news. A new division focusing on finance, investment, and banking had been formed in the channel, and Suresh had been appointed as the head of that division. Venkatraman was thrilled. His long-cherished ambition for his son had come true in an unexpected way. Though Suresh had not joined a bank, he was now leading a division closely connected to banking and finance. With emotion in his voice, Venkatraman said, “Your decision and intuition were right, Suresh. You fulfilled your dream—and mine too.” Lalitha nodded in agreement, smiling with pride. K.Ragavan 22--1-26

Small Story 498.T

சிறுகதை 498 வேறுபட்ட பாதை, நிறைவேறிய கனவுகள் வங்கியில் கிடைத்த வேலைவாய்ப்பை நிராகரித்த மகன் சுரேஷின் முடிவு, வெங்கட்ராமனை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. பல்துறை திறமை கொண்ட பத்திரிகையாளராக மாற வேண்டும் என்ற கனவுடன் பத்திரிகையியல் படிப்பில் சேரப் போவதாக சுரேஷ் உறுதியாக தெரிவித்தான். ஓய்வு பெற்ற வங்கியின் துணை பொது மேலாளரான வெங்கட்ராமன், மகன் பெற்ற நியமனக் கடிதத்தை ஏற்க மறுத்ததை நம்ப முடியாமல் திகைத்தார். சுரேஷ் ஒரே மகன். அவன் தாய் லலிதா, அவனது தேர்வுக்கு முழு ஆதரவும் அளித்தார். காலப்போக்கில், வெங்கட்ராமனும் மகனின் ஆர்வத்தையும் கனவையும் மதிக்க முடிவு செய்தார். பதினெட்டு மாதங்களில் பத்திரிகையியல் படிப்பை வெற்றிகரமாக முடித்த பிறகு, அமெரிக்காவிலுள்ள ஒரு சர்வதேச தொலைக்காட்சி நிறுவனத்திலிருந்து சிறந்த சம்பளத்துடன் வேலைவாய்ப்பு சுரேஷுக்கு கிடைத்தது. இதைக் கேட்டு பெற்றோர் இருவரும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். புறப்படும் நாளில், சுரேஷ் பெற்றோரிடம் ஆசீர்வாதம் பெற்றுக் கொண்டு அமெரிக்கா புறப்பட்டான். டென்வரில் பணியமர்த்தப்பட்ட சுரேஷ், தனது பணியிடம், அங்குள்ள தொழில்முறை சூழல், தான் கற்றுக்கொண்டு வரும் அனுபவங்கள் குறித்து தந்தையுடன் அடிக்கடி பேசினான். வெங்கட்ராமன் பெருமையும் பாராட்டும் கலந்த மனநிலையுடன் அவற்றைக் கேட்டார். ஒரு ஆண்டுக்குப் பிறகு, சுரேஷ் தந்தையை உற்சாகமான செய்தியுடன் அழைத்தான். நிதி, முதலீடு மற்றும் வங்கித்துறையை மையமாகக் கொண்ட புதிய பிரிவு அந்த தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தில் தொடங்கப்பட்டு, அதன் தலைவராக சுரேஷ் நியமிக்கப்பட்டிருந்தான். வெங்கட்ராமன் அளவற்ற மகிழ்ச்சியடைந்தார். மகன் வங்கியில் நேரடியாகச் சேரவில்லை என்றாலும், வங்கி மற்றும் நிதித்துறையுடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய ஒரு பிரிவின் தலைவராக உயர்ந்திருந்தான். தன் நீண்டநாள் ஆசை எதிர்பாராத விதத்தில் நிறைவேறியதை உணர்ந்தார். குரலில் உணர்ச்சியுடன் வெங்கட்ராமன் கூறினார், “சுரேஷ், உன் முடிவும் உன் உள்ளுணர்வும் சரியானவை. நீ உன் கனவையும்—என் கனவையும்—நிறைவேற்றிவிட்டாய்.” லலிதா பெருமையுடன் சிரித்தபடி சம்மதமாகத் தலை அசைத்தார். — கே. ரகாவன் 22-1-26

Small Story 497.

Small Story 497 Unexpected Blessings Kothai never imagined that Sunitha would send ₹1,00,000 for her cataract operation. They had been good neighbors for decades before Sunitha moved to the U.S. and settled there with her daughter. Despite the distance, Sunitha regularly stayed in touch through messages and video calls, sharing updates about both families. During one casual video call, Kothai mentioned that she would soon undergo cataract surgery. Since losing her husband a few years ago, Kothai had been living alone in her house. Her husband was a non-pensioner, but Kothai managed her life wisely. She had invested her savings in the bank and lived contentedly, spending her days interacting with neighbors and helping others whenever she could. One afternoon, her friend Sowmya rang the doorbell. As Kothai came down, Sowmya said, “Kothai, a courier man left a parcel for you outside.” Inside the cover was a beautiful picture of Sri Andal sent by Sunitha, along with birthday wishes on Kothai’s 70th birthday. Along with the picture was another surprise—the money for her cataract surgery. Kothai was overwhelmed. She never expected such generosity. The divine picture was something she could proudly place in her pooja room, and the financial help lifted a silent burden from her heart. Sowmya whispered softly, “You never expect or anticipate help from others. That’s why blessings come to you. Your pure attachment and goodness have returned to you.” Kothai nodded gently. “True.” K.Ragavan 21-1-26

Small Story 497.,T

சிறுகதை 497 எதிர்பாராத அருள்வரங்கள் கோதை, சுனிதா தன் கண்புரை அறுவை சிகிச்சைக்காக ₹1,00,000 அனுப்புவார் என்று ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. சுனிதா அமெரிக்காவிற்கு சென்று, தனது மகளுடன் அங்கே குடியேறுவதற்கு முன்பு, அவர்கள் பல தசாப்தங்களாக நல்ல அயலவர்களாக இருந்தனர். இடைவெளி இருந்தாலும், சுனிதா தொடர்ந்து செய்திகள் மற்றும் வீடியோ அழைப்புகள் மூலம் தொடர்பில் இருந்து, இரு குடும்பங்களின் தகவல்களையும் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார். ஒரு சாதாரண வீடியோ அழைப்பின் போது, கோதை தன்னால் விரைவில் கண்புரை அறுவை சிகிச்சை செய்யப்படவிருக்கிறது என்று குறிப்பிட்டார். சில ஆண்டுகளுக்கு முன் தனது கணவரை இழந்தபின், கோதை தனியாகவே தன் வீட்டில் வாழ்ந்து வந்தார். அவரது கணவர் ஓய்வூதியம் பெறாதவர். ஆனால் கோதை வாழ்க்கையை புத்திசாலித்தனமாக நிர்வகித்தார். தன் சேமிப்புகளை வங்கியில் முதலீடு செய்து, அயலவர்களுடன் பழகியும், இயன்றவரை பிறருக்கு உதவியும், திருப்தியான வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தார். ஒரு பிற்பகல், அவரது தோழி சௌம்யா கதவுமணியை அழுத்தினார். கோதை கீழே வந்ததும், சௌம்யா, “கோதை, ஒரு கூரியர் நபர் உங்களுக்காக ஒரு பார்சலை வெளியே விட்டுச் சென்றார்,” என்றார். அந்த உறையின் உள்ளே, சுனிதா அனுப்பிய ஸ்ரீ ஆண்டாள் அவர்களின் அழகிய படம் இருந்தது. கோதையின் 70-ஆவது பிறந்தநாளுக்கான வாழ்த்துகளும் அதில் எழுதப்பட்டிருந்தன. அதோடு இன்னொரு ஆச்சரியமும் இருந்தது—கண்புரை அறுவை சிகிச்சைக்கான பண உதவி. கோதை மனமுருகினார். இத்தகைய பெருந்தன்மையை அவர் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அந்த தெய்வீகப் படம் அவரது பூஜை அறையில் பெருமையுடன் வைக்கத்தக்கது. பண உதவி, அவரது மனத்தில் மறைவாக இருந்த ஒரு பாரத்தை அகற்றியது. சௌம்யா மென்மையாக கிசுகிசுத்தார், “நீ எப்போதும் பிறரிடமிருந்து உதவி வரும் என்று எதிர்பார்ப்பதும் இல்லை. அதனால் தான் உனக்கு இப்படிப்பட்ட அருள்கள் கிடைக்கின்றன. உன் தூய மனப்பான்மையும் நல்லுணர்வும் உன்னிடம் திரும்பி வந்திருக்கிறது.” கோதை மெதுவாகத் தலை ஆட்டினார். “உண்மை.” — கே. ராகவன் 21-1-26

Small Story 496.

Small Story 496: Mannar and Company – An Old Bond Revisited Narayanappa reached Nyniappanaick Street in the Park Town area of Madras to meet Mannar, the director of the newly started pharmaceutical distribution firm, Mannar and Company. Nearly fifty years earlier, both had worked together as accounts assistants in Dadha and Company for a few years before parting ways. Narayanappa later joined a bank and eventually settled in Mandya, Karnataka. Mannar, however, continued in the same line of business and had recently launched his own enterprise. He had invited Narayanappa to spend a couple of days with him. Mannar’s only daughter had settled in the United States with her family. When Narayanappa reached Mannar and Company, Mannar warmly greeted him. Both men were now in their seventy-fifth year. They spent time reminiscing about their younger days and shared fond memories of their early careers. Later, they went to a nearby restaurant for lunch. After a delicious meal, they returned to Mannar’s office. Mannar explained that his full name was Rangamannar, originally from Srivilliputtur, and that he had started the distribution business under the name Mannar and Company. As Mannar showed Narayanappa around the various departments and finally brought him into his cabin, Narayanappa quietly remarked, “Fifty staff members—this is a good establishment.” Suddenly, Mannar laughed and said, “When I started this company, many of my friends jokingly remembered an old movie scene where the actor claims he is working in ‘Mannar and Company,’ which was actually a lie.” The joke had become popular among his friends. Narayanappa smiled and replied, “Let them think so. Your full name shortened to Mannar and Company sounds perfect.” After spending two pleasant days together, Narayanappa returned to Bengaluru. On reaching home, he softly told his wife Sunanda, “It was a wonderful visit to Mannar and Company,” and both laughed while recalling the famous dialogue of actor Thangavelu from the film Kalyana Parisu, which Mannar’s friends had mentioned during the company’s inauguration. K.Ragavan 20-1-26

Small Story 496.

சிறுகதை 496 மன்னார் அண்டு கம்பெனி – மீண்டும் மலர்ந்த பழைய நட்பு நாராயணப்பா, மெட்ராஸ் பார்க் டவுன் பகுதியில் உள்ள நயினியப்ப நாயக்கன் தெருவிற்கு சென்றார். அங்கு புதிதாக தொடங்கப்பட்ட மருந்து விநியோக நிறுவனம் மன்னார் அண்டு கம்பெனியின் இயக்குநரான மன்னாரை சந்திப்பதற்காக அவர் வந்திருந்தார். சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இருவரும் தாதா அண்டு கம்பெனியில் கணக்குத் துறை உதவியாளர்களாக சில ஆண்டுகள் ஒன்றாக பணியாற்றியவர்கள். அதன் பிறகு அவர்கள் இருவரும் தங்கள் வாழ்க்கைப் பாதைகளில் பிரிந்தனர். நாராயணப்பா பின்னர் ஒரு வங்கியில் சேர்ந்தார்; இறுதியில் கர்நாடக மாநிலம் மண்ட்யாவில் குடியேறினார். மன்னார் மட்டும் அதே வணிகத் துறையில் தொடர்ந்து செயல்பட்டு, சமீபத்தில் தனது சொந்த நிறுவனத்தை தொடங்கியிருந்தார். நாராயணப்பாவை இரண்டு நாட்கள் தங்கிவிட்டு செல்லுமாறு மன்னார் அழைத்திருந்தார். மன்னாரின் ஒரே மகள் குடும்பத்துடன் அமெரிக்காவில் குடியேறியிருந்தார். நாராயணப்பா மன்னார் அண்டு கம்பெனிக்கு சென்றபோது, மன்னார் அவரை மிகுந்த அன்புடன் வரவேற்றார். இருவரும் இப்போது எழுபத்தைந்தாம் வயதில் இருந்தனர். அவர்கள் தங்களின் இளமை நாட்களை நினைவு கூர்ந்து, ஆரம்ப கால வேலை அனுபவங்களைப் பற்றிய இனிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்தனர். பின்னர் இருவரும் அருகிலுள்ள ஒரு உணவகத்திற்குச் சென்று மதிய உணவு உண்டனர். சுவையான உணவுக்குப் பிறகு மீண்டும் மன்னாரின் அலுவலகத்திற்குத் திரும்பினர். அப்போது மன்னார், தனது முழுப் பெயர் ரங்கமன்னார், தான் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரைச் சேர்ந்தவர் என்றும், “மன்னார் அண்டு கம்பெனி” என்ற பெயரில் மருந்து விநியோகத் தொழிலைத் தொடங்கியதாகவும் விளக்கினார். மன்னார் அலுவலகத்தின் பல பிரிவுகளை நாராயணப்பாவுக்கு சுற்றிக் காட்டி, இறுதியாக தனது அறைக்குக் கொண்டு வந்தார். அப்போது நாராயணப்பா மெதுவாக, “ஐம்பது ஊழியர்கள்… நல்ல நிறுவனம்,” என்று கூறினார். அதைக் கேட்ட மன்னார் திடீரென்று சிரித்து, “நான் இந்த நிறுவனத்தை தொடங்கியபோது, என் நண்பர்கள் பழைய ஒரு திரைப்படக் காட்சியை நினைவுகூர்ந்து நகைச்சுவையாக பேசினார்கள். அந்தக் காட்சியில் நடிகர், ‘நான் மன்னார் அண்டு கம்பெனியில் வேலை செய்கிறேன்’ என்று பொய் சொல்வார். அந்த நகைச்சுவை நண்பர்களிடையே பிரபலமாகி விட்டது,” என்றார். அதற்கு நாராயணப்பா சிரித்துக் கொண்டு, “அவர்கள் நினைப்பதை நினைக்கட்டும். உங்கள் முழுப் பெயரின் சுருக்கமே மன்னார் அண்டு கம்பெனி. அதுதான் சரியான பெயர்,” என்று பதிலளித்தார். இனிய இரண்டு நாட்களை ஒன்றாகக் கழித்த பிறகு, நாராயணப்பா பெங்களூருக்குத் திரும்பினார். வீட்டை அடைந்ததும், தனது மனைவி சுனந்தாவிடம் மெதுவாக, “மன்னார் அண்டு கம்பெனிக்கு சென்றது மிகவும் மகிழ்ச்சியான அனுபவம்,” என்று சொன்னார். அப்போது இருவரும், நிறுவனத் தொடக்க விழாவில் மன்னாரின் நண்பர்கள் குறிப்பிட்டிருந்த, கல்யாண பரிசு திரைப்படத்தில் நடிகர் தங்கவேலு பேசிய புகழ்பெற்ற வசனத்தை நினைத்து சிரித்தனர். — கே. ராகவன் 20-1-26

Small Story 495.

Small Story 495. An Unexpected Vigilance Encounter Paul arrived at the restaurant where his cousin Sophia was already waiting. He greeted her warmly, and both of them ordered tea, as the restaurant was famous for it. While sipping the tea, Paul spoke softly, “I’ve handed over a small parcel to my friend Srikanth. He will collect at your home in Philadelphia.” Sophia smiled. “No problem, Paul. How are Helen and our nephew James?” “They’re doing well,” Paul replied. “How about you? How’s your job in the FBI?” “Quite interesting,” Sophia said. “This visit is only for seven days. I had some work, so I couldn’t meet my good friend Ranjitha from the OOI Academy.” “You mean the famous OOI?” Paul asked. “Yes,” Sophia whispered. “My flight is tomorrow morning, and I’m sorry I couldn’t visit your home.” “That’s alright,” Paul said. “Take care, and give my regards to your husband and kids.” Soon after, they parted ways. The parcel Paul had handed over was given to him by Srikanth’s father, a retired officer from the Sports Ministry and Paul’s neighbor. Paul and Srikanth were childhood friends, and Paul never missed celebrating festivals with Srikanth’s parents—especially enjoying the delicious Mysore Pak. The parcel contained sweets, including Srikanth’s favorite Mysore Pak. Paul, working in the Vigilance Department, and his cousin Sophia, an FBI officer, shared a special bond—more than just cousins, they were close friends. Sophia, though unable to meet Ranjitha in person, spoke to her over the phone and felt happy meeting cousin Paul after ten long years. As Sophia settled into her seat on the morning flight, she whispered to herself, “This trip to India was truly special—made even better by my professional visit and family moments.” K.Ragavan 19-1-26

Tribute 912.

Tribute to Discipline 912 The Foundation of a Respectful Life Discipline is a word that carries deep meaning and respect in our lives. From childhood, our parents and teachers teach us the importance of discipline—how to begin our day, how to manage our daily activities, and how to behave respectfully with others. These early lessons shape our character and guide us throughout life. Discipline is not meant to be harsh or forceful. Unfortunately, in today’s society, some people misunderstand discipline and impose it strictly on others, without allowing flexibility or understanding. Such rigid discipline often creates discomfort rather than growth. True discipline is self-discipline. When a person follows the values learned in childhood, respects elders’ advice, and adapts discipline positively in their work culture, it leads to a balanced and respectful life. This kind of discipline helps build good relationships, professionalism, and inner peace. Overall, discipline is not about control, but about guidance. It is a powerful quality that helps individuals grow into responsible, respectful, and successful human beings. It is indeed a meaningful and valuable topic to express and reflect upon. K.Ragavan 19-1-26

Small Story 495.T

சிறுகதை 495 எதிர்பாராத விழிப்புணர்வு சந்திப்பு பால், தனது சகோதரி சோபியா ஏற்கனவே காத்திருந்த உணவகத்திற்குச் சென்றார். அவர் அவளை அன்புடன் வரவேற்றார். அந்த உணவகம் தேநீருக்குப் புகழ்பெற்றதால், இருவரும் தேநீர் ஆர்டர் செய்தனர். தேநீரை சுவைத்துக்கொண்டே, பால் மெதுவாகச் சொன்னார்: “நான் ஒரு சிறிய பார்சலை என் நண்பன் ஸ்ரீகாந்திடம் கொடுத்துள்ளேன். அவன் அதை பிலடெல்பியாவில் உள்ள உங்கள் வீட்டில் வந்து பெற்றுக்கொள்வான்.” சோபியா புன்னகையுடன், “பிரச்சினையில்லை, பால். ஹெலனும் நம் மருமகன் ஜேம்ஸும் எப்படி இருக்கிறார்கள்?” என்று கேட்டார். “அவர்கள் நன்றாக இருக்கிறார்கள்,” பால் பதிலளித்தார். “நீ எப்படி இருக்கிறாய்? FBI-யில் உன் வேலை எப்படி இருக்கிறது?” “மிகவும் சுவாரசியமாக இருக்கிறது,” சோபியா கூறினார். “இந்தப் பயணம் ஏழு நாட்களுக்கே. சில வேலைகள் இருந்ததால், OOI அகாடமியில் இருக்கும் என் நல்ல தோழி ரஞ்சிதாவை நேரில் சந்திக்க முடியவில்லை.” “புகழ்பெற்ற OOI-யா?” என்று பால் கேட்டார். “ஆமாம்,” என்று சோபியா மெளனமாகச் சொன்னார். “என் விமானம் நாளை காலை. உன் வீட்டிற்கு வர முடியாததற்கு வருந்துகிறேன்.” “அது பரவாயில்லை,” பால் சொன்னார். “கவனமாக இரு. உன் கணவருக்கும் குழந்தைகளுக்கும் என் வாழ்த்துகளைச் சொல்லிவிடு.” அதன் பின், இருவரும் பிரிந்தனர். பால் ஸ்ரீகாந்திடம் கொடுத்த அந்த பார்சல், உண்மையில் ஸ்ரீகாந்தின் தந்தை—விளையாட்டுத் துறையில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற அதிகாரியும், பாலின் அண்டை வீட்டாருமாகியவர்—பாலிடம் கொடுத்தது. பாலும் ஸ்ரீகாந்தும் சிறுவயது நண்பர்கள். ஸ்ரீகாந்தின் பெற்றோருடன் பண்டிகைகளைச் சேர்ந்து கொண்டாடுவதையும், குறிப்பாக சுவையான மைசூர் பாக் சாப்பிடுவதையும் பால் ஒருபோதும் தவறவிட்டதில்லை. அந்த பார்சலில், ஸ்ரீகாந்துக்கு மிகவும் பிடித்த மைசூர் பாக் உட்பட பல இனிப்புகள் இருந்தன. விழிப்புணர்வு (Vigilance) துறையில் பணியாற்றும் பாலும், FBI அதிகாரியான அவரது சகோதரி சோபியாவும், சாதாரண உறவைவிட மேலான—நெருங்கிய நண்பர்களைப் போலிய ஒரு சிறப்பு பந்தத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டவர்கள். ரஞ்சிதாவை நேரில் சந்திக்க முடியாவிட்டாலும், தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்ட சோபியா, பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தனது சகோதரன் பாலைக் சந்தித்ததில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். மறுநாள் காலை விமானத்தில் தன் இருக்கையில் அமர்ந்தபோது, சோபியா தன்னைத்தானே மெளனமாகச் சொன்னாள்: “இந்த இந்தியப் பயணம் உண்மையிலேயே சிறப்பானது—என் தொழில்சார்ந்த பணியும், குடும்ப சந்திப்பும் இதை இன்னும் இனிமையாக்கின.” கே. ராகவன் 19-1-26

Small Story 494.

Small Story 494 Blessings, References, and a Father’s Trust Viswa visited his aunt’s house to collect a reference letter from his uncle, Keshav, who had retired as a Deputy General Manager from a leading bank. Uncle Keshav was a highly respected and versatile banker, known for his many achievements. Viswa was applying for a new job in an IT firm, which required two reference letters. He chose one from Uncle Keshav and the other from his close friend Vasanthy’s father, Ram, who had retired from the pharmaceutical industry as a consultant. Aunt warmly welcomed Viswa and offered him tea and snacks she had prepared in advance for the upcoming Satyanarayana Pooja scheduled two days later. Uncle Keshav handed over the reference letter and blessed Viswa for a bright future. Later, Viswa went to Vasanthy’s house and received the second reference letter from Ram. Vasanthy had already left for her final-year MBA class. Viswa and Vasanthy shared a strong friendship, united by their common goal of settling well in life and helping deserving people. They sincerely prayed for each other’s happiness and peace. A few days later, Viswa received an interview call from the IT firm. After successfully completing the interview, he was offered a two-year assignment in the Netherlands. Viswa’s parents were hesitant, as he was their only son. However, Viswa assured his father, Murthy, that he would return to India after two years. After completing two successful years, Viswa was promoted and transferred to Singapore. Initially, Murthy was reluctant again, but later he changed his mind when he learned that his old friend had settled in Singapore and planned to invite him there someday. Since Viswa had kept his earlier promise, Murthy trusted him and gave his approval. Viswa was happy and grateful, realizing that his father’s friendship and trust had quietly played a key role in shaping his journey. K.Ragavan 18-1-26

Small Story 494.T

சிறுகதை 494 ஆசி, பரிந்துரைகள், மற்றும் ஒரு தந்தையின் நம்பிக்கை விஸ்வா, தனது மாமா கேசவ் அவர்களிடமிருந்து ஒரு பரிந்துரை கடிதம் பெறுவதற்காக அத்தையின் வீட்டிற்கு சென்றார். கேசவ் அவர்கள் ஒரு முன்னணி வங்கியில் துணை பொது மேலாளராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். அவர் பல சாதனைகள் கொண்ட, அனைவராலும் மதிக்கப்படும் திறமையான வங்கி அதிகாரியாகப் பெயர் பெற்றவர். விஸ்வா ஒரு ஐடி நிறுவனத்தில் புதிய வேலைக்கு விண்ணப்பித்திருந்தார். அதற்காக இரண்டு பரிந்துரை கடிதங்கள் தேவைப்பட்டது. ஒன்றை மாமா கேசவிடமிருந்தும், மற்றொன்றை தனது நெருங்கிய தோழி வசந்தியின் தந்தை ராம் அவர்களிடமிருந்தும் பெற முடிவு செய்தார். ராம் அவர்கள் மருந்துத் துறையில் ஆலோசகராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். அத்தை, விஸ்வாவை அன்புடன் வரவேற்று, இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு நடைபெறவிருந்த சத்தியநாராயண பூஜைக்காக முன்கூட்டியே தயாரித்து வைத்திருந்த தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டிகளை வழங்கினார். மாமா கேசவ் பரிந்துரை கடிதத்தை விஸ்வாவிடம் கொடுத்து, அவனது எதிர்காலம் சிறப்பாக அமைய ஆசி வழங்கினார். பின்னர் விஸ்வா வசந்தியின் வீட்டிற்குச் சென்று, ராம் அவர்களிடமிருந்து இரண்டாவது பரிந்துரை கடிதத்தை பெற்றார். வசந்தி அப்போது தனது இறுதி ஆண்டு எம்பிஏ வகுப்பிற்கு சென்றிருந்தார். விஸ்வாவுக்கும் வசந்திக்கும் நல்ல நட்பு இருந்தது. வாழ்க்கையில் நன்றாக நிலைபெற வேண்டும், அதே நேரத்தில் தகுதியுள்ளவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற ஒரே இலட்சியம் அவர்களை இணைத்திருந்தது. அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ச்சியும் மன அமைதியும் கிடைக்க வேண்டி மனமார பிரார்த்தனை செய்தனர். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, விஸ்வாவுக்கு அந்த ஐடி நிறுவனத்திலிருந்து நேர்முகத் தேர்வு அழைப்பு வந்தது. நேர்முகத் தேர்வை வெற்றிகரமாக முடித்த பின்னர், அவருக்கு நெதர்லாந்தில் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கான பணியமர்த்தல் வழங்கப்பட்டது. விஸ்வா பெற்றோருக்கு ஒரே மகன் என்பதால், அவர்கள் முதலில் தயங்கினர். ஆனால் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்தியாவிற்கு திரும்பி வருவேன் என்று விஸ்வா தனது தந்தை மூர்த்தியிடம் உறுதி அளித்தார். இரண்டு ஆண்டுகளை வெற்றிகரமாக முடித்த பின், விஸ்வா பதவி உயர்வு பெற்று சிங்கப்பூருக்கு மாற்றப்பட்டார். ஆரம்பத்தில் மூர்த்தி மீண்டும் தயங்கினார். ஆனால் தனது பழைய நண்பர் ஒருவர் சிங்கப்பூரில் குடியேறி இருப்பதாகவும், ஒருநாள் தன்னை அங்கே அழைக்க திட்டமிட்டுள்ளதாகவும் அறிந்தபின், அவர் மனதை மாற்றிக் கொண்டார். முன்பு கொடுத்த வாக்குறுதியை விஸ்வா காப்பாற்றியிருந்ததால், மூர்த்தி அவன்மீது முழு நம்பிக்கை வைத்து அனுமதி வழங்கினார். தந்தையின் நட்பும் நம்பிக்கையும் தான் தனது வாழ்க்கைப் பயணத்தை அமைதியாக வழிநடத்திய முக்கிய காரணம் என்பதை உணர்ந்து, விஸ்வா மகிழ்ச்சியும் நன்றியுணர்வும் கொண்டான். — கே. ராகவன் 18-1-26

Small Story 493.T

Small Story 493. Education Plays a Vital Role Mithila was surprised to see her friend Rohini at the Forum Mall. Rohini had just returned from the US and greeted her warmly. “Hey Mithila! I wanted to call you in the evening. I never expected to meet you here,” Rohini said happily. “I arrived yesterday from Florida and will be here for fifteen days on a project. Can I meet you this evening at 6 p.m. at your apartment?” “Sure,” Mithila replied. “I have to rush now. We’ll catch up in the evening.” After Rohini left, Mithila reminisced about their days together in Florida. Mithila had worked as a school teacher for ten years before settling in Bengaluru. After moving there, she and her apartment friends adopted a village school. They transformed it into a better learning space and started teaching underprivileged children up to Class 5. Years passed, and Mithila was recognized by an NGO for her dedication to educating underprivileged children. She strongly believed that education is a valuable asset and that knowledge lasts forever, unlike wealth. Her experience as a teacher inspired her to take this noble path. That evening, when the doorbell rang, Mithila welcomed Rohini with a box of sweets and chocolates. Rohini was amazed by Mithila’s work. “You have made a real impact,” Rohini said. “You chose to spread education, which lasts forever, rather than chase wealth.” After a pleasant dinner, Rohini left with happiness in her heart. As she sat in the car, she nodded to herself and thought, “Great work, Mithila. You have truly made a difference.” K.Ragavan 17-1-26

Small Story 496.T

சிறுகதை 493 கல்வி முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது மிதிலா, ஃபோரம் மாலில் தனது தோழி ரோஹினியை பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டாள். ரோஹினி அமெரிக்காவில் இருந்து திரும்பியிருந்தாள்; அவளை அன்புடன் வரவேற்றாள். “ஹே மிதிலா! இன்று மாலை உனக்கு போன் செய்ய நினைத்திருந்தேன். இங்கே உன்னை சந்திப்பேன் என்று எதிர்பார்க்கவே இல்லை,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் ரோஹினி சொன்னாள். “நேற்று ஃப்ளோரிடாவிலிருந்து வந்தேன். ஒரு திட்டப்பணிக்காக பதினைந்து நாட்கள் இங்கே இருக்கப் போகிறேன். இன்று மாலை 6 மணிக்கு உன் அபார்ட்மெண்டில் உன்னை சந்திக்கலாமா?” “சரி,” என்று மிதிலா பதிலளித்தாள். “இப்போ எனக்கு கொஞ்சம் அவசரம். மாலையில் பேசிக் கொள்ளலாம்.” ரோஹினி சென்ற பிறகு, மிதிலா ஃப்ளோரிடாவில் அவர்கள் ஒன்றாகக் கழித்த நாட்களை நினைவுகூர்ந்தாள். மித்திலா பெங்களூருவில் குடியேறுவதற்கு முன் பத்து ஆண்டுகள் பள்ளி ஆசிரியையாக பணியாற்றியிருந்தாள். அங்கு குடியேறிய பின்பு, அவளும் அவளது அபார்ட்மெண்ட் நண்பர்களும் ஒரு கிராமப்பள்ளியை தத்தெடுத்தனர். அந்தப் பள்ளியை சிறந்த கற்றல் சூழலாக மாற்றி, வகுப்பு 5 வரை படிக்கும் ஏழை மாணவர்களுக்கு கல்வி கற்பிக்கத் தொடங்கினர். ஆண்டுகள் கடந்தன. பின்தங்கிய குழந்தைகளுக்காக கல்வி வழங்கியதில் மிதிலாவின் அர்ப்பணிப்பை பாராட்டி, ஒரு தன்னார்வ அமைப்பு (NGO) அவளை அங்கீகரித்தது. கல்வியே மிக மதிப்புமிக்க சொத்து என்றும், செல்வத்தைப் போல அல்லாமல் அறிவு என்றென்றும் நிலைத்திருப்பது என்றும் அவள் உறுதியாக நம்பினாள். ஆசிரியையாக இருந்த அனுபவமே அவளை இந்த உயரிய பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தூண்டியது. அன்று மாலை கதவுமணி ஒலிக்க, மித்திலா இனிப்புகளும் சாக்லேட்டுகளும் நிறைந்த பெட்டியுடன் ரோஹினியை வரவேற்றாள். மிததிலா செய்த பணியை பார்த்து ரோஹினி மிகவும் வியந்தாள். “நீ உண்மையிலேயே பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறாய்,” என்று ரோஹினி சொன்னாள். “செல்வத்தைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, என்றும் நிலைத்திருக்கும் கல்வியைப் பரப்புவதையே நீ தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறாய்.” இனிய இரவு உணவுக்குப் பிறகு, மகிழ்ச்சியுடன் ரோஹினி புறப்பட்டாள். காரில் அமர்ந்தபடி, அவள் தன்னைத்தானே தலை ஆட்டி, “அருமையான பணி, மிதிலா. நீ உண்மையிலேயே ஒரு மாற்றத்தை உருவாக்கியிருக்கிறாய்,” என்று எண்ணினாள். கே. ராகவன் 17-1-26

Letter.

The UAE knows how to make AI a force for good The National Our readers have their say on the stories of the week January 16, 2026 I write in reference to Shireena Al Nowais’s article AI-powered autism detection game developer among Zayed Sustainability Prize winners (January 13): recognising and supporting autism through advanced AI solutions is truly admirable. The UAE’s continued commitment to promoting AI across a number of sectors is highly laudable. Honouring prize winners whose work supports autism reflects a strong vision of inclusivity and innovation. In the coming years, the growing dominance of AI in the UAE will come as no surprise, given the nation’s forward-thinking leadership and sustained investment in emerging technologies. – K Ragavan, Bengaluru, India

Small Story 492.

Small Story 492: Blessing in Disguise After a long time, Roshani visited Chennai. The weather was pleasant and surprisingly cool. From Central Station, she made her way to T. Nagar and finally located her friend Kalpana’s house. Kalpana was overjoyed to see her old buddy after twenty years. They spent hours reminiscing about the past. During their conversation, Roshani revealed the real reason for her visit. Kalpana’s cousin, a professor working in Madurai, had been suggested as a prospective match for Roshani’s daughter Namratha by their mutual friend Anisha. Even the horoscopes matched well. But Kalpana had unfortunate news. Her cousin had got engaged the previous week and was leaving for Singapore the next week. The marriage was planned for April. Roshani felt deeply disappointed. A good alliance for her 27-year-old daughter had slipped away, increasing her worries. After spending two days with Kalpana, Roshani returned to Bengaluru. Her husband Shyam remained calm, as always. “Whatever happens is for good,” he said. That was his philosophy. A few days later, Roshani unexpectedly met another close friend, Shilpa, at a mall. Shilpa was searching for a suitable girl for her son, who was working in Bengaluru. Roshani mentioned that her daughter Namratha was also employed in an IT firm in the same city. Within a week, the boy and the girl met. They liked each other and soon agreed to the match. The wedding was celebrated joyfully at a resort near JP Nagar, complete with a lively music event and grand festivities. After the marriage, Roshani softly whispered to herself that everything had happened for the best. Her daughter was an only child, and so was Shilpa’s son. What seemed like a disappointment earlier had turned into a true blessing. A great coincidence indeed. K.Ragavan 16-1-26

Small Story 492.T

சிறுகதை 492 : வேடத்தில் வந்த வரம் (Blessing in Disguise) நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு ரோஷணி சென்னையை வந்தடைந்தார். வானிலை இனிமையாகவும், எதிர்பாராத அளவு குளிர்ச்சியாகவும் இருந்தது. சென்ட்ரல் நிலையத்திலிருந்து அவர் டி.நகருக்கு சென்றார்; இறுதியில் தனது தோழி கல்பனாவின் வீட்டைக் கண்டுபிடித்தார். இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பழைய தோழியை பார்த்த கல்பனா மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். இருவரும் கடந்த நாட்களை நினைவு கூர்ந்து மணிநேரங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அந்த உரையாடலின் போது, ரோஷணி தன் வருகையின் உண்மையான காரணத்தை வெளிப்படுத்தினார். கல்பனாவின் உறவினரான, மதுரையில் பேராசிரியராக பணியாற்றும் அவரது சகோதர மகன், ரோஷணியின் மகள் நம்ரதாவுக்கு திருமணத் துணையாக அவர்களது பரஸ்பர நண்பர் அனிஷா மூலம் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தார். ஜாதகமும் நன்றாக பொருந்தியிருந்தது. ஆனால் கல்பனாவிடம் இருந்து ஒரு வருத்தமான செய்தி வந்தது. அவரது உறவினர் கடந்த வாரமே நிச்சயதார்த்தம் செய்து கொண்டிருந்தார்; அடுத்த வாரம் சிங்கப்பூருக்கு செல்லவிருந்தார். திருமணம் ஏப்ரல் மாதத்தில் நடைபெறவிருந்தது. இதைக் கேட்ட ரோஷணி மிகுந்த ஏமாற்றமடைந்தார். 27 வயதான தனது மகளுக்கான ஒரு நல்ல திருமண வாய்ப்பு கைவிடப்பட்டதால், அவரது கவலை மேலும் அதிகரித்தது. இரண்டு நாட்கள் கல்பனாவுடன் தங்கி இருந்த பின், ரோஷணி பெங்களூருக்கு திரும்பினார். அவரது கணவர் ஷ்யாம், எப்போதும் போல அமைதியாக இருந்தார். “எது நடந்தாலும் நன்மைக்கே,” என்றார். அதுவே அவரது வாழ்க்கை தத்துவம். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ரோஷணி எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு மாலில் தனது மற்றொரு நெருங்கிய தோழி ஷில்பாவை சந்தித்தார். ஷில்பா, பெங்களூரில் வேலை செய்யும் தனது மகனுக்கான ஒரு நல்ல மணப்பெண்ணைத் தேடிக் கொண்டிருந்தார். அதற்கு ரோஷணி, தனது மகள் நம்ரதாவும் அதே நகரில் ஒரு ஐ.டி. நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறாள் என்று கூறினார். ஒரு வாரத்திற்குள் அந்தப் பெண்ணும் இளைஞனும் சந்தித்தனர். இருவருக்கும் ஒருவரை ஒருவர் பிடித்தது; விரைவில் திருமணத்திற்கு சம்மதித்தனர். ஜே.பி.நகர் அருகே உள்ள ஒரு ரிசார்ட்டில், இசை நிகழ்ச்சியுடன் கூடிய பிரமாண்டமான விழாவாக திருமணம் மகிழ்ச்சியுடன் நடைபெற்றது. திருமணத்திற்குப் பிறகு, ரோஷணி மெதுவாக தன்னிடமே சொன்னார்—எல்லாமே நன்மைக்காகத்தான் நடந்தது. அவரது மகள் ஒரே குழந்தை; ஷில்பாவின் மகனும் ஒரே குழந்தை. முன்பு ஏமாற்றமாகத் தோன்றியது, இப்போது உண்மையான ஒரு வரமாக மாறியது. உண்மையிலேயே ஒரு சிறந்த தற்செயல் நிகழ்வு. K. Ragavan 16-1-26

Small Story 491.

Small Story 491 .Mysore encounter Talking is easy but implementing in to action is tough.These words will always ring in Sandeep's ears from his Grand father.Sandeep joined duty in CFTRI as a research food technologist two days back and staying in their quarters.Ahuge complex with planned area and out side beautiful extensions like Yadavgiti and Gokulam extension.Sandeep wanted to start his morning walk before going yo office.But some how rather he could not do and remembering grand pa's words.Yomortow he decided to start walking between 7Am yo 8Am and evening 5-306pm.Next day he got up at 5-45 and after finishing the routine ready for walk.aAfter half an hour walk he wanted yo come out the campus started walking towards Chaluvamba park.After spending twenty minutes walk suddenlysome sweet voice calling him .When he turned back he saw Vasanthi his collegemate from Mysore.Hey how are you nodded Vasanthy.Iam fine joined CFTRIthreedays back in the quarters.I lost your number hence I could not call.No problem uou tell me your number I will reply.Take care I joined Syndicatebank in Mainbranch.We will keep in touch.Both departed and Sanderp likes her simplicity and good nature from college days had a crush.But never told her and met after three years.Vasanthi likes him as s good ftoend and his active involvement in College programmes.Never thought of the other way.Evening Sanderp received a call hey you joined CFTRI and today we hot a alliance from Mysore Jayalakshmipuram.Sunday me and dad is coming yo see the girl.Sunday when all went to see the girl she disclosed openly that she was not interested in marriage and if they are interested they can look after her ftiend .When she called her ftiend inside came out is none otherthan Vasanthy.Sanderpparents like her and she too agree as fate is in this way to be Sanderp's better half. Happenings are all good words from Grand pa ringing in Sanderp's ears. K.Ragavan 15-1-26

Small Story 491.T

சிறுகதை 491 மைசூர் சந்திப்பு “பேசுவது எளிது; ஆனால் அதை செயல்படுத்துவது கடினம்.” இந்த வார்த்தைகள் சந்தீப்பின் தாத்தாவின் குரலாக எப்போதும் அவன் காதில் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தன. சந்தீப் இரண்டு நாட்களுக்கு முன் CFTRI-யில் உணவு தொழில்நுட்ப ஆராய்ச்சியாளராக பணியில் சேர்ந்திருந்தான். அங்கே உள்ள குடியிருப்பு வளாகத்தில் தங்கி இருந்தான். அது மிகவும் பெரிய வளாகம்; திட்டமிடப்பட்ட பகுதிகளும், யாதவகிரி, கோகுலம் எக்ஸ்டென்ஷன் போன்ற அழகான சுற்றுப்புறங்களும் இருந்தன. அலுவலகத்துக்கு செல்லும் முன் காலையில் நடைப்பயிற்சி தொடங்க வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். ஆனால் ஏதோ காரணத்தால் தொடங்க முடியவில்லை. தாத்தாவின் வார்த்தைகள் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தன. “நாளை கண்டிப்பாக ஆரம்பிக்க வேண்டும்” என்று முடிவு செய்து, காலை 7 மணி முதல் 8 மணி வரை மற்றும் மாலை 5 மணி முதல் 6:30 வரை நடைப்பயிற்சி செய்ய திட்டமிட்டான். அடுத்த நாள் காலை 5:45-க்கு எழுந்து, தினசரி பணிகளை முடித்துக் கொண்டு நடைப்பயிற்சிக்குத் தயாரானான். அரை மணி நேரம் நடைப்பயிற்சி செய்த பிறகு வளாகத்தை விட்டு வெளியே வந்து சலுவம்பா பூங்கா நோக்கி நடந்தான். அங்கே இருபது நிமிடங்கள் நடந்தபோது, திடீரென ஒரு இனிய குரல் அவனை அழைத்தது. திரும்பிப் பார்த்த போது, அது மைசூரைச் சேர்ந்த அவனது கல்லூரி தோழி வசந்தி. “ஹாய், எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று வசந்தி சிரித்தபடி கேட்டாள். “நல்லா இருக்கேன். மூன்று நாட்களுக்கு முன் CFTRI-யில் சேர்ந்தேன். குடியிருப்பில்தான் இருக்கிறேன். உன் நம்பர் இல்லாததால் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை,” என்றான் சந்தீப். “பரவாயில்லை, நீ உன் நம்பரை சொல். நான் அழைக்கிறேன். நான் சிண்டிகேட் வங்கியின் மெயின் கிளையில் சேர்ந்திருக்கேன். தொடர்பில் இருப்போம்,” என்றாள் வாசந்தி. இருவரும் பிரிந்தனர். கல்லூரி நாட்களிலிருந்தே வசந்தியின் எளிமையும் நல்ல பண்பும் சந்தீப்புக்கு பிடித்திருந்தது. அவள்மீது அவனுக்கு ஒரு மெல்லிய ஈர்ப்பு இருந்தது. ஆனால் அதை அவன் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தவில்லை. மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்படி சந்திப்பார்கள் என்று அவன் நினைக்கவே இல்லை. வாசந்தி சந்தீப்பை ஒரு நல்ல நண்பனாகவே பார்த்தாள். கல்லூரி நிகழ்ச்சிகளில் அவன் செயலில் ஈடுபட்டதை அவள் மதித்தாள். அதற்கு மேல் எதையும் அவள் எண்ணியதே இல்லை. அன்றைய மாலை சந்தீப்புக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. “நீ CFTRI-யில் சேர்ந்திருக்கிறாயாம். இன்று மைசூரு ஜெயலட்சுமிபுரத்திலிருந்து ஒரு பெண் தொடர்பு வந்திருக்கிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமை நானும் உன் அப்பாவும் பெண்ணைப் பார்க்க வருகிறோம்,” என்றார். ஞாயிற்றுக்கிழமை அனைவரும் பெண்ணைப் பார்க்க சென்றனர். அப்போது அந்தப் பெண் தைரியமாக, “எனக்கு திருமணத்தில் விருப்பமில்லை. உங்களுக்கு விருப்பமிருந்தால் என் தோழியைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்,” என்று கூறினாள். அவள் தனது தோழியை உள்ளே இருந்து அழைத்தாள். வெளியே வந்தவள் வேறு யாருமல்ல — வசந்திதான். சந்தீப்பின் பெற்றோருக்கு அவள் மிகவும் பிடித்துப் போனாள். வாசந்தியும் இதுதான் விதி என்று எண்ணி, சந்தீப்பின் வாழ்க்கைத் துணையாக ஆக சம்மதித்தாள். அனைத்து நிகழ்வுகளும் நல்லபடியாக நடந்தன. சந்தீப்பின் காதில் அவன் தாத்தாவின் வார்த்தைகள் மீண்டும் ஒலித்தன — “சொல்வதைவிட செயல்படுத்துவதுதான் வாழ்க்கை.” — K.Ragavan 15-1-26

Small Story 490.

Small Story 490: Divine Blessings At Bhanashankari Metro Station, Rekha was waiting for her friend Vidya. Soon Vidya arrived and greeted her warmly. “Hey, how was your journey? Is the jet lag gone?” Vidya asked. “Yes,” Rekha smiled. “I arrived yesterday morning, took complete rest, and now I feel fresh.” “I’ve been eagerly waiting to see you,” Vidya said. “After two years in the US, it feels so good to meet.” “Yes, Vidya. This year I planned carefully—I didn’t want to miss Madam’s upanyasam on Sri Andal Kalyanam. I’ve been listening to it for the past 26 days. Also, our relative’s marriage is happening here in Garden City, so everything worked out.” “I’m glad,” Vidya replied. “You met Madam last visit remember? She was kind enough to add you to the group.” Rekha nodded. “These lectures give me peace and calmness, and above all, a deep happiness of the mind.” The train stopped at Doddakallasandra Station, close to the apartment where the discourse was being held. After attending the two-hour lecture and partaking of the delicious prasadam with sweets, Rekha felt overwhelmed with gratitude. Around sixty like-minded people had gathered, all sharing the belief and joy of celebrating Sri Andal Nachiyar’s Tiruppavai every December. People from various walks of life came together for these December celebrations across the world—no exaggeration at all—because the essence of every pasuram was truly divine and inspiring. After the lovely discourse by Madam Vedavalli Rekha and Vidya departed. While traveling back on the metro, Rekha softly whispered, “I am truly blessed to have attended this divine function—thanks to you.” Vidya smiled, knowing that some blessings arrive quietly, carried on faith, friendship, and shared devotion. K.Ragavan 14-1-26

Small Story 490.T

சிறுகதை 490 : தெய்வீக ஆசீர்வாதங்கள் பனசங்கரி மெட்ரோ நிலையத்தில் ரேகா, தன் தோழி வித்யாவைக் காத்துக் கொண்டிருந்தாள். சிறிது நேரத்தில் வித்யா வந்து, அன்புடன் அவளை வரவேற்றாள். “ஹாய், பயணம் எப்படி இருந்தது? ஜெட் லாக் சரியாகிவிட்டதா?” என்று வித்யா கேட்டாள். “ஆமாம்,” என்று ரேகா புன்னகையுடன் சொன்னாள். “நேற்று காலைதான் வந்தேன். முழுமையாக ஓய்வு எடுத்தேன். இப்போது நல்ல புத்துணர்ச்சியாக இருக்கிறது.” “உன்னைப் பார்க்க நான் ரொம்பவே ஆவலாகக் காத்திருந்தேன்,” என்றாள் வித்யா. “இரண்டு வருடங்கள் அமெரிக்காவில் இருந்த பிறகு, இப்படி சந்திப்பது மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது.” “ஆமாம், வித்யா. இந்த வருடம் நான் எல்லாவற்றையும் திட்டமிட்டு வந்தேன். ஸ்ரீ ஆண்டாள் கல்யாணம் பற்றிய மேடத்தின் உபந்யாசத்தை தவற விடக் கூடாது என்று நினைத்தேன். கடந்த 26 நாட்களாக அதை கேட்டு வருகிறேன். மேலும், நம்முடைய உறவினர் ஒருவரின் திருமணம் இங்கே கார்டன் சிட்டியில் நடக்கிறது. எல்லாமே சரியாக அமைந்தது.” “நல்லது,” என்று வித்யா சொன்னாள். “கடந்த வருடம் நீ மேடத்தை சந்தித்ததை நினைவிருக்கிறதா? அவர் உன்னை அந்த குழுவில் சேர்த்தது எவ்வளவு பெருந்தன்மை!” ரேகா தலை அசைத்தாள். “இந்த சொற்பொழிவுகள் எனக்கு அமைதியையும் மன நிம்மதியையும் தருகின்றன. அதைவிட மேலாக, உள்ளத்தில் ஒரு ஆழ்ந்த ஆனந்தத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.” ரயில் டொட்டகல்லசந்திரா நிலையத்தில் நின்றது. அங்கேயே உபந்யாசம் நடைபெறும் அபார்ட்மென்ட் அருகில் இருந்தது. இரண்டு மணி நேர உபந்யாசத்திற்குப் பிறகு, இனிப்புகளுடன் கூடிய சுவையான பிரசாதத்தை ஏற்றுக்கொண்ட ரேகா, ஆழ்ந்த நன்றியுணர்வால் மனம் நிறைந்தாள். சுமார் அறுபது பேர், ஒரே எண்ணமும் நம்பிக்கையும் கொண்டவர்களாக, ஸ்ரீ ஆண்டாள் நாச்சியாரின் திருப்பாவையை ஒவ்வொரு டிசம்பரிலும் கொண்டாடும் மகிழ்ச்சியில் ஒன்றிணைந்திருந்தனர். உலகம் முழுவதும்—அதிகப்படுத்தல் எதுவும் இல்லாமல்—பல்வேறு துறைகளில் உள்ள மக்கள் இந்த டிசம்பர் விழாக்களில் கலந்து கொள்கிறார்கள். ஏனெனில், ஒவ்வொரு பாசுரத்தின் சாரமும் உண்மையிலேயே தெய்வீகமும் ஊக்கமளிப்பதுமாக உள்ளது. மேடம் வேதவல்லி அவர்கள் வழங்கிய அழகிய உபந்யாசத்திற்குப் பிறகு, ரேகாவும் வித்யாவும் புறப்பட்டனர். மெட்ரோவில் திரும்பிச் செல்லும் போது, ரேகா மெதுவாகச் சொன்னாள், “இந்த தெய்வீக நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ளும் பாக்கியம் கிடைத்தது—உன்னால்தான். நான் உண்மையிலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவள்.” நம்பிக்கை, நட்பு, மற்றும் பகிர்ந்த பக்தி ஆகியவற்றின் மூலம் சில ஆசீர்வாதங்கள் அமைதியாக வந்து சேரும் என்பதை அறிந்த வித்யா, சிரித்தாள். K.Ragavan 14-1-26

Small Story 489.

Small Story 489 An Amazing Reunion After Five Decades” Manjunath walked up to the counter of a restaurant to pay his bill in cash. The man standing before him was apologizing to the cashier, explaining that his wallet had been pickpocketed on the bus. “I’ll pay my bill using GPay,” the man said and completed the payment. The voice sounded very familiar to Manjunath. He looked closely at the man and asked, “Are you Litho Printer Shivaraj from Sivakasi?” The man was stunned. In a completely new town, someone had recognized him. He looked at Manjunath but could not recognize him at first. Manjunath smiled and said, “We met five decades ago in Mumbai at the National Hindu Hotel. I had come for my training, and we stayed in the same room. The next day, you took me around Mumbai, showed me important places, and we even watched the movie Doctor Zhivago. You gave me your card and asked me to visit you whenever I came to Sivakasi.” Suddenly, Shivaraj recognized him. Manjunath—the pharmaceutical trainee from Mumbai! The way Manjunath remembered every detail filled Shivaraj with excitement and happiness. After chatting for a few minutes, Manjunath said, “If you need any help, please tell me. You’ve lost your purse.” Shivaraj replied calmly, “No problem. I kept another wallet in the hotel. I’ve already informed the bankers to block my cards.” Shivaraj shook his head in disbelief. “After five decades, you still remembered me. That’s truly amazing.” That evening, both of them went to watch an old movie of Shivaraj’s favorite actor, Shivarajkumar, and later enjoyed dinner together at a restaurant. The next day, Shivaraj left Bengaluru for Hubli for his work. While traveling, he whispered to himself, “Amazing pharmaceutical friend Manjunath—and his incredible memory. I am truly blessed to have such a good friend.” K.Ragavan 13-1-26

Small Story 489.T

சிறுகதை 489 “ஐந்து தசாப்தங்களுக்கு பின் நடந்த அற்புதமான மீள்சந்திப்பு” மஞ்சுநாத் ஒரு உணவகத்தில் பில்லைக் காசில் செலுத்த கவுண்டருக்குச் சென்றார். அவருக்கு முன் நின்றிருந்த ஒருவர், பேருந்தில் பயணம் செய்யும்போது தனது பணப்பை களவாடப்பட்டுவிட்டதாகக் கூறி காசியரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். “நான் GPay மூலம் பணம் செலுத்துகிறேன்,” என்று கூறி அவர் கட்டணத்தைச் செலுத்தினார். அந்த குரல் மஞ்சுநாத்துக்கு மிகவும் பரிச்சயமாகத் தோன்றியது. அவர் அந்த மனிதரை உற்றுப் பார்த்து, “நீங்கள் சிவகாசியைச் சேர்ந்த லித்தோ பிரிண்டர் சிவராஜ் தானே?” என்று கேட்டார். அந்த மனிதர் திடுக்கிட்டார். முற்றிலும் புதிய நகரத்தில், ஒருவர் தன்னை அடையாளம் கண்டது அவரை ஆச்சரியப்படுத்தியது. அவர் மஞ்சுநாத்தை பார்த்தார்; ஆனால் முதலில் அடையாளம் காண முடியவில்லை. மஞ்சுநாத் சிரித்தபடி கூறினார், “ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மும்பையில், நேஷனல் ஹிந்து ஹோட்டலில் நாம் சந்தித்தோம். நான் பயிற்சிக்காக வந்திருந்தேன். இருவரும் ஒரே அறையில் தங்கியிருந்தோம். அடுத்த நாள் நீங்கள் என்னை Mumbai முழுவதும் அழைத்துச் சென்று முக்கிய இடங்களை காட்டினீர்கள். Doctor Zhivago என்ற திரைப்படத்தையும் ஒன்றாக பார்த்தோம். சிவகாசிக்கு வந்தால் உங்களைச் சந்திக்க சொல்லி உங்கள் விசிட்டிங் கார்டையும் கொடுத்தீர்கள்.” அந்த நொடியில் சிவராஜ் அவரை அடையாளம் கண்டார். மஞ்சுநாத் — mumbaiயில் பயிற்சி பெற்ற மருந்தியல் (பார்மஸூட்டிக்கல்) பயிற்சியாளர்! ஒவ்வொரு விவரத்தையும் மஞ்சுநாத் நினைவில் வைத்திருந்த விதம், சிவராஜின் மனதை பெரும் மகிழ்ச்சியாலும் உற்சாகத்தாலும் நிரப்பியது. சில நிமிடங்கள் பேசிக் கொண்ட பின் மஞ்சுநாத், “உங்களுக்கு ஏதேனும் உதவி வேண்டுமா? உங்கள் பணப்பை தொலைந்துவிட்டதே,” என்று கேட்டார். சிவராஜ் அமைதியாகப் பதிலளித்தார், “பிரச்சனை இல்லை. இன்னொரு பணப்பையை ஹோட்டலில் வைத்திருக்கிறேன். என் வங்கி கார்டுகளை தடை செய்ய வங்கியினருக்கு ஏற்கனவே தகவல் கொடுத்துவிட்டேன்.” சிவராஜ் ஆச்சரியத்துடன் தலையசைத்தார். “ஐந்து தசாப்தங்களுக்கு பிறகும் என்னை நினைவில் வைத்திருக்கிறீர்கள். இது உண்மையிலேயே அற்புதம்,” என்றார். அன்றைய மாலை, இருவரும் சிவராஜின் விருப்பமான நடிகர் சிவராஜ்குமாரின் பழைய திரைப்படம் ஒன்றைப் பார்த்து, பின்னர் ஒரு உணவகத்தில் இரவு உணவை மகிழ்ச்சியுடன் எடுத்துக் கொண்டார்கள். அடுத்த நாள், தனது வேலைக்காக சிவராஜ் பெங்களூருவில் இருந்து ஹூப்ளிக்குப் புறப்பட்டார். பயணத்தின் போது அவர் தனக்குள் மெதுவாகச் சொன்னார், “அற்புதமான மருந்தியல் நண்பன் மஞ்சுநாத் — அவனுடைய அதிசயமான நினைவாற்றல். இப்படிப்பட்ட நல்ல நண்பன் கிடைத்ததற்கு நான் உண்மையிலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன்.” — கே. ராகவன் 13-1-26

Tribute 911.

Tribute to Srikanth Sridhar911 Today, I fondly remember a friend who frequently writes about Indian history, renowned authors, and versatile personalities from all walks of life—none other than my friend Srikanth Sridhar. I have known him for more than six years through a popular professional platform, and his involvement and dedication have always been admirable. His unique way of introducing and presenting great personalities is truly engaging and will be remembered forever. In any walk of life, when a person does a good job in their chosen field, I appreciate it wholeheartedly, irrespective of gender. Knowledge deserves respect, and informative, well-researched writings deserve recognition and applause. Today, I pay tribute to this young writer who has inspired me, and I sincerely wish that his journey of writing and sharing knowledge continues successfully for many years to come. — K. Ragavan 12-12-26

Small Story 488.

Small Story 488. A New Concept in Storytelling Ram entered the famous bookshop exhibition hall at the invitation of his good friend Krishna. Around a hundred people had gathered for the event, where a new author was about to release his first book containing 100 small stories. The author, Mukund ,had worked in a bank and, after his recent retirement, decided to pursue his passion for writing. His idea of storytelling with meaningful messages impressed Ram deeply. Mukund introduced himself and shared what inspired him to take up storytelling. He spoke about the influence of his favorite film director, who encouraged him to write short stories and novels that carry strong messages. Ram applauded the speech and especially admired the first story, which took just two minutes to read but left a lasting impact. Krishna then invited Ram to say a few words. Being an ex-RAW officer, Ram complimented the growing number of new authors who are presenting stories with meaningful messages drawn from both rural and urban experiences. After spending nearly two hours experiencing this new concept of storytelling and book publishing, Ram left the exhibition quietly, whispering to himself, “A truly good concept in modern storytelling.” K.Ragavan 12-12-26

Small Story 488.T

சிறுகதை 488 கதை சொல்லலில் ஒரு புதிய கருத்து தன் நெருங்கிய நண்பர் கிருஷ்ணாவின் அழைப்பின்பேரில் ராம், புகழ்பெற்ற புத்தகக் கண்காட்சி அரங்கிற்குள் நுழைந்தார். அங்கு சுமார் நூறு பேர் கூடிவந்திருந்தனர். அந்த நிகழ்ச்சியில், ஒரு புதிய எழுத்தாளர் தனது முதல் புத்தகத்தை வெளியிட இருந்தார். அந்தப் புத்தகத்தில் 100 சிறுகதைகள் இடம்பெற்றிருந்தன. அந்த எழுத்தாளர் Mukund, வங்கியில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். சமீபத்தில் ஓய்வு பெற்ற பிறகு, தனது எழுத்து ஆர்வத்தைப் பின்தொடர முடிவு செய்திருந்தார். அர்த்தமுள்ள செய்திகளை கொண்ட கதைகளை எழுதும் அவரது கதை சொல்லும் பாணி ராமை ஆழமாக கவர்ந்தது. Mukund தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு, கதை சொல்லலுக்குத் தூண்டுகோலாக இருந்த காரணங்களைப் பகிர்ந்தார். தனது விருப்பமான திரைப்பட இயக்குநரின் தாக்கம் பற்றி அவர் பேசினார். அந்த இயக்குநர், வலுவான செய்திகளை உள்ளடக்கிய சிறுகதைகள் மற்றும் நாவல்கள் எழுத அவரை ஊக்குவித்ததாக கூறினார். ராம் அவரது உரையை கைத்தட்டி பாராட்டினார். குறிப்பாக, படிக்க இரண்டு நிமிடங்களே எடுத்துக் கொண்டாலும் நீண்ட நாட்கள் மனதில் பதியும் முதல் கதையை அவர் மிகவும் ரசித்தார். பின்னர் கிருஷ்ணா, ராமை சில வார்த்தைகள் பேச அழைத்தார். முன்னாள் ரா (RAW) உளவுத்துறை அதிகாரியான ராம், கிராமப்புறம் மற்றும் நகர்ப்புற அனுபவங்களிலிருந்து எடுத்துக் கொண்ட அர்த்தமுள்ள செய்திகளுடன் கதைகளை வழங்கும் புதிய எழுத்தாளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவது பாராட்டத்தக்கது என்று கூறினார். சுமார் இரண்டு மணி நேரம் இந்த புதிய கதை சொல்லல் மற்றும் புத்தக வெளியீட்டு கருத்தை அனுபவித்த பிறகு, ராம் அமைதியாக கண்காட்சியை விட்டு வெளியேறினார். தன்னிடமே மெதுவாக, “நவீன கதை சொல்லலில் இது உண்மையிலேயே ஒரு சிறந்த கருத்து,” என்று கிசுகிசுத்தார். – கே. ராகவன் 12-1-26

Amazing Four years.

Today, I fondly recollect my meeting with Mr. Swaminathan and Mr. Ayyakutty in Chennai, four years ago, at a restaurant. We spent more than an hour together before departing. Before leaving, both of them shared the happy news about our Madurai Veerans Group and invited me to rejoin my old Madurai pharma colleagues who had worked in Madurai during 1967–1978. This truly made me very happy. Since then, I have attended two meetings and gradually grown closer to my old colleagues, even though I left Madurai in 1978 and moved away permanently in 1993. Over these past four years, I have thoroughly enjoyed the group postings and witnessed the many talents of our good old colleagues—such as Gnanachandran, the amazing professor, Ramnath, the great whistler and singer, and many others whom I deeply admire. With my limited knowledge, I have been writing short stories and sharing thoughts on various topics. I continue to do so because of the encouragement, appreciation, and motivation I receive from our group members. If I am right in believing so, it has given me the confidence to improve my delivery every day. I take this opportunity to convey my advance wishes to all our members and their families. Wishing everyone a very happy, healthy, and prosperous Pongal. With warm regards, K. Ragavan Ex-Pharmed

Small Story 487.

Small Story 487. “A Fortunate Meeting: From Biscuit Factory Talks to a Star Encounter” Rewritten Story Kemparaj arrived at the Jayanagar Metro Station and waited outside to receive his friend Mahesh, who was coming from Majestic. After ten minutes, Mahesh arrived, and the two friends greeted each other warmly. Both Kemparaj and Mahesh had served abroad in the consumer industry and had retired after long careers in the quality control department of a leading biscuit manufacturing company producing a wide variety of products. After retirement, Kemparaj settled in Jayanagar, while Mahesh lived in Malleswaram. That day, a businessman from Bengaluru had approached them to discuss starting a biscuit factory on Kanakapura Road. The discussion was scheduled at a leading hotel in Jayanagar. After a fruitful meeting, the friends headed to Kemparaj’s residence in BTM Layout. Kemparaj’s independent house was beautifully constructed and surrounded by a well-maintained garden filled with roses of different varieties. His two daughters, Vennila and Ambika, greeted Mahesh politely. Kemparaj’s wife, Lalitha, served tea and snacks. Mahesh admired the orderly arrangement of the house and praised the thoughtful design, crediting the architect and engineers for the elegant structure. After spending an hour reminiscing about their old days, Lalitha invited them to the dining hall. The delicious lunch and dessert left Mahesh both happy and pleasantly sleepy. Just then, Kemparaj received a phone call from his old classmate, Ramesh Bhat, who wanted to meet him. Mahesh was delighted to hear this, as Ramesh Bhat was his favorite actor. Within five minutes, the stalwart arrived and was warmly welcomed by both friends. Ramesh Bhat quietly explained that one of his friend’s sons had completed a catering course and was looking for work in a biscuit factory. He had come seeking Kemparaj’s guidance. Kemparaj was pleased that he could help, mentioning that the new factory project would become operational within a month, as the machinery was soon to be installed. Ramesh Bhat was happy that his friend’s son would get an opportunity to work under Kemparaj, whom he regarded as a legend in the field. Mahesh was equally thrilled—not only had he come for a factory discussion, but he also got to meet his favorite star. As he later sat in the metro on his way back, Mahesh smiled to himself and whispered, “Today is truly a good day.” K.Ragavan 11-1-26

Small Story 487.T

சிறுகதை 487 “ஒரு அதிர்ஷ்டமான சந்திப்பு: பிஸ்கட் தொழிற்சாலை பேச்சிலிருந்து ஒரு நட்சத்திரச் சந்திப்பு வரை” கெம்பராஜ் ஜெயநகர் மெட்ரோ நிலையத்துக்கு வந்து, மஜஸ்டிக் பகுதியிலிருந்து வரவிருந்த தனது நண்பர் மகேஷை வரவேற்க வெளியில் காத்திருந்தார். பத்து நிமிடங்களில் மகேஷ் வந்து சேர்ந்தார்; இருவரும் அன்புடன் ஒருவரையொருவர் வாழ்த்திக்கொண்டனர். கெம்பராஜும் மகேஷும் வெளிநாடுகளில் நுகர்வோர் பொருள் துறையில் பணியாற்றியவர்கள். பலவகை பிஸ்கட் தயாரிப்புகளை உற்பத்தி செய்யும் முன்னணி பிஸ்கட் நிறுவனத்தின் தரக் கட்டுப்பாடு (Quality Control) பிரிவில் நீண்ட காலம் பணியாற்றி, ஓய்வு பெற்றவர்கள். ஓய்வுக்குப் பிறகு கெம்பராஜ் ஜெயநகரில் குடியேறினார்; மகேஷ் மல்லேஸ்வரத்தில் வசித்து வந்தார். அன்றைய தினம், பெங்களூரைச் சேர்ந்த ஒரு தொழிலதிபர், கனகபுரா சாலையில் ஒரு பிஸ்கட் தொழிற்சாலை தொடங்குவது குறித்து ஆலோசிக்க, அவர்களை அணுகியிருந்தார். அந்த ஆலோசனை ஜெயநகரில் உள்ள ஒரு முன்னணி ஹோட்டலில் நடைபெற்றது. பயனுள்ள கலந்துரையாடலுக்குப் பிறகு, இரு நண்பர்களும் கெம்பராஜின் பி.டி.எம். லேஅவுட் வீட்டிற்குச் சென்றனர். கெம்பராஜின் தனி வீடு அழகாக கட்டப்பட்டிருந்தது. பலவகை ரோஜாக்கள் மலர்ந்த நன்கு பராமரிக்கப்பட்ட தோட்டம் வீட்டைச் சூழ்ந்திருந்தது. அவரது இரண்டு மகள்கள், வெண்ணிலா மற்றும் அம்பிகா, மகேஷை மரியாதையுடன் வரவேற்றனர். கெம்பராஜின் மனைவி லலிதா, தேநீர் மற்றும் சிற்றுண்டிகளை பரிமாறினார். வீட்டின் ஒழுங்கான அமைப்பை மகேஷ் மனதார பாராட்டினார். அந்த அழகிய கட்டிட வடிவமைப்புக்கு கட்டிடக்கலைஞரும் பொறியாளர்களும் காரணம் எனச் சொல்லி, கெம்பராஜை அவர் புகழ்ந்தார். பழைய நாட்களை நினைவுகூர்ந்து ஒரு மணி நேரம் கழிந்தபின், லலிதா அவர்களை உணவறைக்கு அழைத்தார். சுவையான மதிய உணவும் இனிப்பும் மகேஷை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் சிறு தூக்கத்துடனும் ஆழ்த்தின. அச்சமயம், கெம்பராஜுக்கு அவரது பழைய வகுப்பு நண்பர் ரமேஷ் பட்டிலிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அவர் கெம்பராஜை நேரில் சந்திக்க விரும்பினார். இதைக் கேட்ட மகேஷ் பெரிதும் மகிழ்ந்தார்; ஏனெனில் ரமேஷ்Bhat அவரின் மிகவும் விருப்பமான நடிகர். ஐந்து நிமிடங்களுக்குள் அந்த மூத்த நடிகர் வந்து சேர்ந்தார். இரு நண்பர்களும் அவரை அன்புடன் வரவேற்றனர். ரமேஷ் பட் அமைதியாக விளக்கினார்—அவரது நண்பரின் மகன் ஒரு கேட்டரிங் பாடநெறியை முடித்திருந்தார்; பிஸ்கட் தொழிற்சாலையில் வேலை தேடி வந்தார். அதற்காக கெம்பராஜின் வழிகாட்டலை நாடி அவர் வந்திருந்தார். கெம்பராஜ் இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்தார். புதிய தொழிற்சாலைத் திட்டம் இன்னும் ஒரு மாதத்தில் செயல்படத் தொடங்கும் என்றும், இயந்திரங்கள் விரைவில் நிறுவப்பட உள்ளன என்றும் அவர் தெரிவித்தார். கெம்பராஜ் போன்ற துறையில் ஒரு புராண நபரின் கீழ் பணியாற்ற வாய்ப்பு கிடைக்கப்போகிறது என்பதால், ரமேஷ் பட்மிகுந்த சந்தோஷமடைந்தார். மகேஷுக்கும் அந்த நாள் மறக்க முடியாததாக இருந்தது. தொழிற்சாலை விவாதத்திற்காக வந்த அவர், தன் விருப்பமான நட்சத்திரத்தையும் நேரில் சந்தித்தார். பின்னர் மெட்ரோவில் வீடு திரும்பும் வழியில், மகேஷ் தன்னைத்தானே சிரித்துக்கொண்டு மெதுவாகச் சொன்னார்— “இன்று உண்மையிலேயே ஒரு நல்ல நாள்.” — கே. ராகவன் 11-1-26